payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با بخش‌های بالا داشته باشد. چهارصدایی. آکوردهای چهارصدایی از قرار گرفتن فواصل سوم، پنجم و هقتم آکورد شکل می‌گیرد. این آکورد روی همهٔ درجات گام می‌تواند ساخته شود و با عدد (۷) در کنار هر درجه از گام شناخته می‌شود. در هارمونیزه کردنِ «چهارصدایی» احتیاج به تکرار یک نت مانند سه‌صدایی نیست و در صورت تکرارِ یکی از نت‌های آکورد، یکی دیگر از نت‌ها باید حذف گردد. آکوردهای «چهارصدایی» مانند «سه‌صدایی» معکوس می‌شوند و دارای یک نتِ پایه و سه معکوس هستند. آکورد هفت در چهار حالت وجود دارد که به «هفتم بزرگ»، «هفتم کوچک»،
حالت وجود دارد که به «هفتم بزرگ»، «هفتم کوچک»، «هفتم کوچک و پنجم کاسته»، «هفتم بزرگ و پنجم‌افزوده» نامیده می‌شوند. آکوردهای «چهارصدایی» به خاطر وجودِ فاصلهٔ هفتم، نامطبوع شناخته می‌شوند و باید توسط یک آکورد مطبوع «تهیه» و با آکورد مطبوعِ دیگری «حل» شود. معمول‌ترین آکورد هفت، روی درجهٔ پنجِ گام ماژور یا مینور قرار می‌گیرد و به آکورد هفت نمایان معروف است. این آکورد به‌طور طبیعی روی درجهٔ یک گام حل می‌شود. کنسونانس و دیسونانس. خوشایندی و ناخوشایندی فاصله‌ها در موسیقی بستگی به دوران تاریخی، فرهنگ ملل، عادت‌های
موسیقی بستگی به دوران تاریخی، فرهنگ ملل، عادت‌های شنیداری و نوع موسیقی دارد. به عنوان مثال فاصلهٔ دوم افزوده که در موسیقی قرون وسطی تا قرن بیستم نامطبوع شناخته می‌شد، در موسیقی کشورهای عربی و ایران فاصله‌ای کاملاً مطبوع است. وصل آکورها در دانش هارمونی تابع قواعدی بر اساس برداشت‌های تاریخی از «مطبوعیت» است که رعایت آن‌ها الزامی است و بدین صورت تعریف می‌شود: در هارمونی، کنار هم قرار گرفتن آکوردها هر کدام نقشِ متفاوتی دارند و جاذبه‌ای قوی در «هارمونیک‌ها» به وجود می‌آورند. آکوردها در ایده‌های کلیِ هارمونی است
می‌آورند. آکوردها در ایده‌های کلیِ هارمونی است که می‌توانند مطبوع یا نامطبوع باشند. بر این اساس گاهی یک آکورد مطبوع هم ممکن است صدایی ناملایم و تنش‌زا داشته باشد. میزانِ استفاده از آکوردهای مطبوع و نامطبوع در هارمونی و جمله بندیِ موسیقی نقش مهمی دارد و نظر زیبایی‌شناسانهٔ یک آهنگساز است که میزانِ استفاده از آن را تعیین می‌کند. فاصلهٔ نامطبوع نتیجهٔ کاربرد آکوردهای مطبوع است که هویت و مفهوم پیدا می‌کند. به عنوان مثال یک آکورد ناآرام ممکن است در اطرافِ آکوردهای مطبوع ناخوشایند باشد، اما همین آکورد ناآرام اگر
مطبوع ناخوشایند باشد، اما همین آکورد ناآرام اگر در مجموعه‌ای از آکوردهای پُر تنش‌تر از خود قرار گیرد، آکوردی خوش صدا است. هارمونی کلاسیک. در هارمونی کلاسیک آکوردها از روی هم قرار گرفتنِ فاصله‌های سوم به وجود می‌آید. در حالت طبیعی، آکوردها به صورت موازی و روی درجاتِ گام به صورت افقی حرکت می‌کنند ولی در دانش هارمونی آکوردها به چهار بخش تقسیم می‌شوند و در نتیجه یکی از نت‌های آکورد «سه‌صدایی» باید تکرار شود، آکوردها طبق قوانینِ هارمونی و به صورت عمودی به هم وصل می‌شوند و بافت موسیقی شکل می‌گیرد. وصل آکوردها.
می‌شوند و بافت موسیقی شکل می‌گیرد. وصل آکوردها. سه شیوهٔ وصل آکورد در هارمونی عبارتند از: در این قانون هر نوع پرش بیش از فاصله سوم در بخش‌ها ممنوع است. بخش باس تا فاصلهٔ پنجم می‌تواند پرش داشته باشد و پرش اکتاو در همهٔ بخش‌ها مجاز است. همچنین تکرار نت هفتم (محسوس)، عبور بخش‌ها از یکدیگر، فاصلهٔ بیش از یک اکتاو در بخش‌ها به جز بخش باس، حذف نت سومِ آکورد، حرکت موازی بین بخش‌ها به فاصله‌های پنجم و اکتاو، خطا است. شروع و پایانِ هارمونی می‌بایست روی درجهٔ یک و به حالت پایگی باشد. نت‌های زینت. «نت‌های زینت»،
و به حالت پایگی باشد. نت‌های زینت. «نت‌های زینت»، «نت‌های بیگانه با آکورد» یا «نت‌های غیر هارمونیک»، عناوینی هستند که به صداهای غریبه با آکورد گفته می‌شود. «نت‌های بیگانه با آکورد» در کنار آکوردهای با فاصلهٔ سوم قرار می‌گیرد و در ظاهر، ساختمانِ اثر را تغییر می‌دهند. این گونه نت‌ها انواع مختلفی دارند که بدین شرح است: نت عجله، بُرودری، گذر، آپاژیاتور، تأخیر، گریز، کامبیاتا و پدال. نت‌های زینت برای بیانِ زیباتر و روان‌تر ملودی و جلوگیری از پرش‌های ناشی از تغییر وضعیتِ آکورد است. نت‌های زینت از آنجا که در
تغییر وضعیتِ آکورد است. نت‌های زینت از آنجا که در حرکتی آزاد، ملودی را همراهی می‌کنند و بیگانه با آکورد هستند، نامطبوع شناخته می‌شوند و باید تهیه و حل شوند. کاربردِ نت‌های زینت در هارمونی دارای قواعدی است که باید رعایت شود و چون به مجموعهٔ یک آکورد سه‌صدایی وابسته است، عدم رعایتِ این قوانین آکورد را به آکوردهای چهارصدایی مانند آکورد هفت تبدیل می‌کند و درجهٔ آکورد را تغییر می‌دهد. مدولاسیون. «مدگردی» یا «مدولاسیون» به معنی عبور و گذر از یک تنالیته، به وسیلهٔ وصلِ منطقیِ آکوردها به تنالیته‌ای دیگر است. در
وصلِ منطقیِ آکوردها به تنالیته‌ای دیگر است. در تاریخ موسیقی، مدولاسیون با تثبیت گام‌های ماژور و مینور مورد استفاده قرار گرفت. این امر به منظور جلوگیری از یکنواختی در تنالیته بود و سعی می‌کردند از تونالیته اصلی دور شوند و پس از مدتی مجدداً به تنالیتهٔ اصلی بازگردند. این روش از همان ابتدا در تمامی فرمهای موسیقی مانند: انوانسیونهای دوصدایی تا پرلودها، سمفونیها، کنسرتوها و غیره، رواج یافت. با وجودِ شیوه‌های گوناگونی که در تغییر تنالیته وجود دارد، سه نوع روش اصلی برای مدولاسیون وجود دارد که بدین شرح است: ۱)
اصلی برای مدولاسیون وجود دارد که بدین شرح است: ۱) مدولاسیون دیاتونیک، ۲) مدولاسیون کروماتیک، ۳) مدولاسیون آنارمونیک (مترادف). کادانس. کادانس الگویی است از ترکیبِ آکوردها، ملودی و ریتم که از نظر هارمونی، حرکتی است به سوی پایانِ قطعه، توقفِ موقت، احساسِ تنفس در یک جملهٔ موسیقایی یا حرکتی برای مدولاسیون و تثبیت گام جدید است. قدرت و تأثیرِ کادانس، از تسلسل و ترکیب هارمونیکِ آکوردهای مطبوع و نامطبوع، الگوهای ریتمیک و ملودیک به وجود می‌آید. کادانس‌ها به مفهوم هارمونیک عبارتند از: \new PianoStaff « \new Staff «
عبارتند از: \new PianoStaff « \new Staff « \new Voice \relative c" { \stemUp \clef treble \key c \major \time 4/4 b1 c \new Voice \relative c" { \stemDown g1 g » \new Staff « \new Voice \relative c' { \stemUp \clef bass \key c \major \time 4/4 d1 e \new Voice \relative c' { \stemDown g1 c, \bar "||" » &lt;/score&gt; \new PianoStaff « \new Staff « \new Voice \relative c" { \stemUp \clef treble \key c \major \time 4/4 c1 b \new Voice \relative c" { \stemDown g1 g » \new Staff « \new Voice \relative c' {
g1 g » \new Staff « \new Voice \relative c' { \stemUp \clef bass \key c \major \time 4/4 e1 d \new Voice \relative c { \stemDown c1 g' \bar "||" » &lt;/score&gt; \new PianoStaff « \new Staff « \new Voice \relative c" { \stemUp \clef treble \key c \major \time 4/4 b1 c \new Voice \relative c" { \stemDown g1 e » \new Staff « \new Voice \relative c' { \stemUp \clef bass \key c \major \time 4/4 d1 c \new Voice \relative c' { \stemDown g1 a \bar "||" » &lt;/score&gt; \new PianoStaff « \new Staff « \new Voice
\new PianoStaff « \new Staff « \new Voice \relative c" { \stemUp \clef treble \key c \major \time 4/4 c1 c \new Voice \relative c" { \stemDown a1 g » \new Staff « \new Voice \relative c' { \stemUp \clef bass \key c \major \time 4/4 c1 e \new Voice \relative c { \stemDown f1 c' \bar "||" » &lt;/score&gt; هارمونی کروماتیک. هارمونی کروماتیک به معنی رنگ و رنگ‌آمیزی، با عبور از فرم‌های موسیقی کلاسیک و گسترش آن، به سبکی از موسیقی در دوره رومانتیک رسیدند که متعلق به خودشان بود. رومانتیک‌ها به بیان احساسات شدیدتر
به خودشان بود. رومانتیک‌ها به بیان احساسات شدیدتر توجه کردند و به جذابیت‌هایی مانند: عشق، ایده‌های شخصی از یک موضوع، احساسات مالیخولیایی و شیطانی، الهام گرفتن از داستان، شعر و شخصیت‌های اسطوره‌ای در قالب موسیقی برنامه‌ای، توجه به طبیعت، احساسات ناسیونالیستی، توجه به هویت و فرهنگ دیگر ملیت‌ها، و برای بیان آزادانهٔ این احساسات، به کشف و ترکیب رنگ‌های صوتی جدیدی دست یافتند. استفاده از هارمونی کروماتیک برای رنگ آمیزی و تنوع در موسیقی است. در موسیقی این دوره، آکوردهای «دیسونانس» بسیار آزادتر از دورهٔ کلاسیک به
«دیسونانس» بسیار آزادتر از دورهٔ کلاسیک به کار گرفته می‌شدند، و با تأخیر در حل آکوردهای «نامطبوع» به آکوردهای «مطبوع»، حالت‌هائی پرکشش، تنش‌زا و رمزآلود ایجاد می‌کردند. در این دوره دو نوع سبک در کاربردِ هارمونی کروماتیک به وجود آمد که گروه اول سعی داشتند از کروماتیسم برای رنگ‌آمیزی و غنای صوتی آثار خود استفاده کنند و گروه دوم از کروماتیسم برای ایجاد موسیقی خشن و ناپایدار بهره می‌بردند. در اواخر دورهٔ رومانتیک، ناپایداری در حفظ تنالیته شدیدتر و «مرکزیت تنال» اهمیت کمتری یافت ولی قوانینِ وصل آکوردها در
تنال» اهمیت کمتری یافت ولی قوانینِ وصل آکوردها در هارمونی همچنان به قوت خود باقی ماند. تنالیتهٔ «فونکسیونل» یا «نقش آکورد»، تنها وجه مشترکِ هارمونی کلاسیک و رومانتیک بود. تغییرات کروماتیکی ابتدا در حرکت ملودیک رخ می‌دهد. این تغییرات به دو نوع صورت می‌گیرد. اول نت‌های «تغییریافته» یا «آلتره» است که به عنوان نت‌های زینت به کار می‌رود و نقش آکورد را تغییر نمی‌دهند، و دوم نت‌های تغییریافته‌ای هستند که ساختار و نقش آکورد را تغییر می‌دهند. در این مرحله انواع آکوردهای تغییر یافته، در قالب آکوردهای سه‌صدایی و
آکوردهای تغییر یافته، در قالب آکوردهای سه‌صدایی و چهار‌صدایی به بالا، برای ایجاد رنگ‌آمیزی‌های گوناگون و متنوع در تنالیته یا برای مدولاسیون به تنالیته‌های نزدیک یا خیلی دور ساخته می‌شود. مهم‌ترین آکوردهای مورد استفاده در هارمونی کروماتیک در مرحله اول آکوردهای آلتره و آکوردهای فرعی یا دومینانت‌های فرعی هستند. در مراحل پیشرفته‌تر، کاربرد تمام آکوردهای تغییریافته به اضافهٔ آکوردهایی مانند «ششم افزوده» ، «ششم ناپولیتن» و «سوم پیکاردی» ، به موسیقی تمام کروماتیک می‌انجامد. هارمونی قرن بیستم. پس از تثبیتِ هارمونی
هارمونی قرن بیستم. پس از تثبیتِ هارمونی کلاسیک و رمانتیک، آهنگسازان تلاش کردند تا خود را از محدودهٔ بستهٔ یک تنالیته برهانند و با دوری هر چه بیشتر از مرکزیت تنالیته تا مرز بدون تنال پیش رفتند و پایه‌ریزیِ موسیقی قرن بیستم شکل گرفت. موسیقی مدرن بسیار متفاوت‌تر از دوره‌های قبلی است و دارای سبک‌های گوناگونی است. از بارزترین مکتب‌های قرن بیستم می‌توان به موسیقی امپرسیونیسم، اکسپرسیونیسم، آتونال، پلی‌تونالیته، و کوارتال اشاره کرد. هارمونی در مکاتبِ شناخته شدهٔ قرن بیستم، مانند هارمونی کلاسیک و رومانتیک دارای
قرن بیستم، مانند هارمونی کلاسیک و رومانتیک دارای قواعدی است که باید آموخت و هر گونه آکورد یا ملودی که ناهنجار و بدصدا باشد، موسیقی مدرن محسوب نمی‌شود. موسیقی قرن بیستم، فاقد قواعد مشترک مانند دوره‌های پیشین است و آمیزه‌ای از دگرگونی‌های فراوان در سبک‌ها است و همراه با پیشرفتِ تکنولوژی و سبک‌های مختلفِ زندگی، به گسترشِ موسیقی در اجرا و آهنگسازی نیز افزوده شد. امپرسیونیسم. امپرسیونیسم ابتدا در نقاشی قرن نوزدهم شکل گرفت و پس از مدت کوتاهی در سایر هنرها نیز جایگاه خود را پیدا کرد. اولین آهنگساز پیشرو در این
خود را پیدا کرد. اولین آهنگساز پیشرو در این سبک، کلود دبوسی آهنگساز فرانسوی بود که هارمونی‌های کلاسیک، رمانتیک و همهٔ قوانین رایجِ هارمونی را نادیده گرفت و به سمت ایده‌های به شدت شخصیِ جدید از وصل آکوردها و گام‌های قدیمی و شرقی حرکت کرد. در موسیقی امپرسیونیستی استفاده از حرکتِ موازی آکوردها، گام‌های غیرمعمول و کلیسایی، دوری از کروماتیسم پیچیدهٔ دورهٔ رومانتیک، بکارگیری آکوردهای دیسونانس پی‌درپی بدون حل، حرکت گسترش یافتهٔ تم‌ها بدون تکرار و در مسیرِ ناروشن و مبهم، استفاده از آکوردهایی با فواصل چهارم و پنجم
مبهم، استفاده از آکوردهایی با فواصل چهارم و پنجم به جایِ سوم، از ویژگی‌های آن است. در این سبک با وجودِ دگرگونی‌های زیاد و با وجودِ فشار در کاهشِ مرکز تنال، موسیقی همچنان دارای تنالیته است. اکسپرسیونیسم. مکتب اکسپرسیونیسم در مقابل امپرسیونیسم که احساسات بیرونی را ترسیم می‌کرد، با الهام از نقاشی‌های این سبک به احساسات درونی و ذهنی روی آورد و تحت تأثیر نقاشی‌های آن دوران، ترسیم موضوعاتی چون: وحشی‌گری، زشتی، ویرانگری، مخالفت با زیبایی ظاهری و ناهنجاری‌های ذهنی را بازگو می‌کردند. در این سبک، از قوانین هارمونی
را بازگو می‌کردند. در این سبک، از قوانین هارمونی پیروی نمی‌کنند و استفاده از اصوات غیرمعمول (سازی و انسانی)، دیسونانس‌های شدید، ریتم‌های ناموزون، تعویض‌های سریعِ تنالیته و عدم درکِ شنونده از تنالیتهٔ اصلی، فضاسازی غیرمعمول در ارکستر، از ویژگی‌های این سبک است. از آهنگسازان این سبک می‌توان به آثار اولیهٔ آرنولد شوئنبرگ (پیرو لونر) و آلبان برگ (اپرای وتزک) اشاره کرد. پلی‌تونالیته. وقتی دو یا چند تونالیته به‌طور هم‌زمان ترکیب و شنیده شوند، آن را «پلی‌تونالیته» یا «بی‌تونالیته» می‌نامند. این شیوه در کارهای
یا «بی‌تونالیته» می‌نامند. این شیوه در کارهای ایگور استراوینسکی و تا اندازه‌ای در روش‌های بلا بارتوک بر رویِ ریتم و تونالیته تجلی یافته‌است. در این شیوه تاکیدهای نامنظمِ ریتم، و الگوهای متفاوت در ریتم و هارمونی است که پیش‌بینیِ موقعیتِ بعد از آن را توسط شنونده دشوار می‌کند و حرکتی دیوانه‌وار به موسیقی می‌دهد. کاربردِ همزمانِ دو تونالیته، احساسی مبهم برای تشخیص «مرکز تونال» به وجود می‌آورد. در شیوهٔ «چند تونالیته»، کوشش برای ایجاد سازمان نوین تونال است و به مفهوم سنتی آن به کار گرفته می‌شود و هم‌زمان یا با
مفهوم سنتی آن به کار گرفته می‌شود و هم‌زمان یا با اختلافِ اندکِ زمانی اجرا می‌شود. در موسیقی پلی‌تونال حرکتِ عمودی، قدرتِ کشش و بافت در داخلِ یک ساختمانِ هارمونیک، اهمیت بیشتری دارد و اگر ترکیب و سطوحِ بافتِ تونال غیراصولی باشد، نتیجه یک هارمونیِ اتفاقی و غیرمعمول خواهد بود. در این سیستم خطوطِ ملودیک باید در داخلِ یک ساختمانِ مستقلِ آکوردی و در محدودهٔ ثابتِ گامِ خود با فاصلهٔ کافی و بدون نزدیک شدن به بخشِ دیگر حرکت کرده تا هویت خود را حفظ کنند. در این روش مدولاسیون با تغییرات کروماتیکی، باعث تیرگی بافت
مدولاسیون با تغییرات کروماتیکی، باعث تیرگی بافت شده و منجر به تشکیل پلی‌کوردهای گوناگون می‌شود. کوارتال. هنگامی که آکوردهای تشکیل دهنده بر اساسِ فاصلهٔ چهارم به وجود آیند، آن را «هارمونی کوارتال» می‌نامند. در قرون وسطی از فواصل چهارم در آوازها استفاده می‌شد اما با پیدایش هارمونی، به مرور به فراموشی سپرده شد و مجدداً در قرن بیستم مورد ارزیابی قرار گرفت و توسعه یافت. آکوردهای ساخته شده با فاصلهٔ چهارم ثبات و استحکامِ آکوردهای متشکل ار فواصل سوم را ندارند و باعث ابهام و سردرگمیِ تنالیته می‌شوند. در هارمونی
باعث ابهام و سردرگمیِ تنالیته می‌شوند. در هارمونی کوارتال فواصل چهارم و معکوسِ آن فواصل پنجم، فواصل اولیه هستند و فاصله‌های دوم و معکوس آن هفتم، فاصله‌های ثانویه محسوب می‌شوند. دراین سیستم بیشتر فواصل باید از چهارم‌ها تشکیل شود، در غیر این صورت به «هارمونی سوم‌ها» شبیه یا تبدیل خواهد شد. آکوردهای چهارم مانند آکوردهای افزوده و کاسته، بی‌ثبات و مبهم هستند و به خاطر عدمِ وجودِ نتِ پایه، تشخیص و تثبیتِ تنالیته در صدایی است که حرکت ملودیک و فعال دارد. در هارمونی موسیقی کلاسیک صدای پنجم درست در بخش باس، مطبوع
موسیقی کلاسیک صدای پنجم درست در بخش باس، مطبوع کامل به‌شمار می‌آمد، در حالی که معکوس آن فاصلهٔ چهارم درست، نامطبوع شناخته می‌شد. دلیل آن شاید در تسلسلِ صداهای هارمونیک باشد که فاصلهٔ چهارم در آن وجود ندارد. آکوردهای کوارتال دارای صدایی کم‌حجم و خالی هستند، از این رو در مواردی و با روشی دیگر، با ترکیبی از آکوردهای «سه‌صدایی» به عنوان تزیین، و با بهره‌برداری از نت‌های «دیاتونیک» و «آلتره» سعی در غنی‌تر کردن و حجیم شدنِ اثر دارند. هارمونی کوارتال در آغاز قرن بیستم توسط آهنگسازانی چون بلا بارتوک، آرنولد
قرن بیستم توسط آهنگسازانی چون بلا بارتوک، آرنولد شونبرگ، کلود دبوسی، اریک ساتی و الکساندر اسکریابین توسعه یافت و به عنوان یک نظام هارمونیک درآمد. آتونال. آتونالیته به معنی بدون تنالیته است. در اواخر قرن نوزدهم و پس از کروماتیسم شدید در دوره رومانتیک، تغییر پی‌درپی تنالیته و چند تونالیتگی، منجر به تحولی نو در استفاده از هارمونی و آکوردها بدونِ در نظر گرفتنِ تنالیته شد و پایه‌گذاری مکتب دودکافونیک توسط «آرنولد شوئنبرگ» شکل گرفت. در موسیقی آتونال رابطهٔ صداها جدا از گام دیاتونیک تعریف می‌شود و ترکیبی از
جدا از گام دیاتونیک تعریف می‌شود و ترکیبی از آکوردها و فواصل ویژه‌ای است که با فضای فشرده و کروماتیک، حرکت‌های ملودیکِ مشخصی به وجود می‌آید. موسیقی آتونال به‌طور کلی «موسیقی افقی» است ولی ساختار عمودی نیز با مهارت در نظر گرفته می‌شود. فرمِ قطعهٔ آتونال با تکرار و واریاسیون است که تداوم دارد، همچنین دارای میزان‌های بی‌قاعده و پیچیده، فاقد ریتم منظم، الگوهای ریتمیک و آکوردهای پایگی هستند. بافت اصلی موسیقی آتونال بر مبنای ساختار ملودیک و ریتمیکِ موتیف اولیه استوار است و بر این اساس بسط و گسترش می‌یابد. در این
است و بر این اساس بسط و گسترش می‌یابد. در این سیستم به علت فقدان تنالیته، شوئنبرگ را بر آن داشت که ساختار نوینی تحت عنوان «ردیف دوازده تنی» ارائه کند. این شیوه به دو شکل می‌تواند استفاده شود: سریل. «سِریِل» تکنیکی از تنظیم «دوازده تن کروماتیک» در یک «سِری» یا «ردیف» است. در این ردیف، همهٔ تُن‌ها دارای ارزش یکسانی هستند و تکرار نمی‌شوند تا هیچ مرکزِ صوتی یا تنالیته قابل تشخیص نباشد. در قوانین سریالیسم، ردیفِ ابتدایی با نظم و ترتیب خاصی انتخاب شده و تکرار می‌گردد و این نظم همواره حفظ می‌گردد و به هیچ عنوان
و این نظم همواره حفظ می‌گردد و به هیچ عنوان تغییر نمی‌کند (برخی آهنگسازان مواردی را برای رهایی از این قواعد به کار برده‌اند). تکرارها در ردیف، باعث یکنواختی نمی‌گردند و به سختی شنیده می‌شوند ولی در عمل، باعثِ وحدتِ قطعه و تأثیری مانندِ یک گامِ سنتی را دارد. پیروان این مکتب از چند روش برای بسط و گسترش «ردیف پایه‌ای» که ساخته بودند استفاده می‌کردند و عبارتند از: وارونه‌کردنِ فواصل، واژگون و قهقرایی، وارونه و قهقرایی. با تکرار و گسترشِ این ردیف پایه‌ای به صورت‌های گوناگون، سِری‌های جدیدی برای ادامهٔ قطعه به
گوناگون، سِری‌های جدیدی برای ادامهٔ قطعه به وجود می‌آید. در سبک سریل، گاهی می‌توان از محدودهٔ آتونال خارج شد و به ترکیبی از موسیقی تنال و آتونال دست یافت و برای یک سِری یا ردیف اصلی و ملودیک، بافت هارمونیک ایجاد کرد. موسیقی سریل در مجموع همیشه پولیفونیک بوده و درک و دریافتِ این نوع موسیقی به خاطرِ پیچیدگی آن، دشوار است. آنتون وبرن و آلبان برگ از دیگر پیشروانِ این سبک هستند. در ادامه، آهنگسازان راه‌های دیگری برای تکاملِ این سبک در پیش گرفتند و با بهره‌گیری از عناصری چون ریتم، رنگ آمیزی، سازبندی و عواملی
از عناصری چون ریتم، رنگ آمیزی، سازبندی و عواملی دیگر، به شیوه جدیدتری تحت عنوان «سریالیسم همه‌جانبه» رسیدند. از ادامه‌دهندگان این روش می‌توان به پیر بولز اشاره کرد. سریالیسم همه‌جانبه، امکان کنترل پارامتری کامل و ریاضی وار در موسیقی را فراهم ساخت و زمینه‌سازِ استفاده از این تکنیک برای موسیقی الکترونیک و کامپیوتری شد.
جنگو یک چارچوب نرم‌افزاری تحت وب آزاد و متن‌باز است که به زبان پایتون نوشته شده‌است و از معماری مدل-نما-قالب پیروی می‌کند. هدف اصلی جنگو ساخت آسان سایت‌های پیچیده و وابسته به دیتابیس است و بر پایهٔ قابلیت استفادهٔ مجدد و قابل اتصال بودن اجزای مختلف، توسعهٔ سریع و اصل خودت را تکرار نکن (DRY) طراحی شده‌است. جنگو سراسر از پایتون استفاده می‌کند، حتی برای تنظیمات، فایل‌ها و مدل‌های اطلاعات. از وب‌سایت‌های مشهوری که از جنگو استفاده می‌کنند می‌توان به پی‌بی‌اس،اینستاگرام،بنیاد موزیلا،واشینگتن تایمز اشاره کرد. جنگو
موزیلا،واشینگتن تایمز اشاره کرد. جنگو همچنین در ساخت شبکه اجتماعی پینترست استفاده شد اما بعداً، به فریم ورک فلسک انتقال یافت. تاریخچه. جنگو در پاییز سال ۲۰۰۳ توسط Simon Willison و Adrian Holovaty در حین ایجاد برنامه در شرکت Lawrence Journal-World متولد شد. سپس در سال ۲۰۰۵ تحت اجازه‌نامه بی‌اس‌دی منتشر شد. نام جنگو از جنگو راینهارت، نوازندهٔ گیتار جاز گرفته شده‌است. در ژوئن سال ۲۰۰۸، بنیاد نرم‌افزاری Django Software Foundation (DSF) برای توسعه و حفظ جنگو شکل گرفت. امکانات. کامپوننت‌ها (اجزاء). هسته اصلی
شکل گرفت. امکانات. کامپوننت‌ها (اجزاء). هسته اصلی جنگو مبتنی بر معماری MVT است که شامل Model برای ارتباط با پایگاه داده، View و Template است. همچنین در هسته فریم ورک جنگو امکانات زیر گنجانده شده: نرم‌افزارهای بسته‌بندی‌شده. در توزیع اصلی جنگو تعداد زیادی بسته‌های نرم‌افزاری وجود دارد که شامل: طبقه‌بندی وب سرور. جنگو می‌تواند به راحتی با استفاده از وب سرورهایی همچون آپاچی، انجین‌اکس با به کار بردن واسط دروازه کارساز وب(WSGI)، گونیکورن (سرور HTTP)، و یا، Cherokee اجرا شود. همچنین جنگو، به‌طور رسمی، از چهار
اجرا شود. همچنین جنگو، به‌طور رسمی، از چهار پایگاه داده بک اند از جمله: پستگرس‌کیوال، مای‌اس‌کیوال، اس‌کیوال لایت و پایگاه داده اوراکل پشتیبانی می‌کند. برای استفاده از نواس‌کیوال در جنگو، انشعاب (توسعه نرم‌افزار) ای به نام django-nonrel به‌وجود آمده که امکان پشتیبانی از پایگاه داده‌هایی همچون مانگودی‌بی و گوگل اپ انجین را فراهم کرده‌است. جنگو می‌تواند با استفاده از جایتون بر بستر برنامه‌های سمت سرور مبتنی بر سکوی جاوا، نسخه سازمانی(Java EE) مانند WildFly یا GlassFish استفاده شود که برای اجرای آن، نیاز به
GlassFish استفاده شود که برای اجرای آن، نیاز به نصب django-jython که اتصال به پایگاه داده را ممکن می‌کند نیاز است. تاریخچهٔ انتشار نسخه. گهگاه تیم جنگو، نسخه‌های خاصی از برنامه را با عنوان پشتیبانی بلند مدت (LTS) منتشر می‌کند. همچنین نسخهٔ LTS به‌طور معمول تا سه سال یا بیشتر، به‌روزرسانی‌های امنیتی و اصلاحات برنامه را دریافت می‌کند. پشتیبانی جنگو از ابزارهای توسعه. برای توسعه دادن پروژه جنگو خود، هیچ نیاز به ابزار خاصی ندارید و می‌توانید با استفاده از ویرایش‌گر متن‌های مرسوم کد منبع خود را توسعه دهید. با
متن‌های مرسوم کد منبع خود را توسعه دهید. با این حال ویرایش‌گر متن‌هایی به‌طور مخصوص برای برنامه‌نویسی طراحی شده‌اند که قابلیت‌هایی همچون برجسته‌سازی نحو را دارا هستند. با توجه به اینکه جنگو با استفاده از زبان پایتون نوشته می‌شود، استفاده ازویرایش‌گر متن‌هایی که از نحوه نوشتار پایتون پشتیبانی می‌کنند می‌تواند مفید باشد. با استفاده از محیط یکپارچه توسعه نرم‌افزار(IDE) می‌توانید قابلیت‌هایی مانند اشکال‌زدایی و بازسازی کد را حین توسعه برنامه خود استفاده کنید. همانند ویرایش‌گر متن ساده، محیط یکپارچه توسعه
همانند ویرایش‌گر متن ساده، محیط یکپارچه توسعه نرم‌افزار(IDE) که از پایتون پشتیبانی می‌کنند هم می‌توانند برای توسعه مفید باشند. مقاله مرجع این مطلب رو ببینید: نحوه به‌کارگیری جنگو در رعایت اصول مهندسی نرم‌افزار. چارچوب جنگو با ارائه‌ی امکانات و ابزارهای قدرتمندی، توسعه‌دهندگان را در رعایت اصول اساسی مهندسی نرم‌افزار یاری می‌رساند. به‌ویژه در زمینه‌های امنیت داده‌ها، جلوگیری از تکرار کد و تسهیل پیکربندی، جنگو با ارائه‌ی راه‌حل‌های نوآورانه، این اصول را به‌طور کارآمدی پیاده‌سازی می‌کند. امنیت داده‌ها. جنگو
کارآمدی پیاده‌سازی می‌کند. امنیت داده‌ها. جنگو امنیت داده‌ها را با ارائه‌ی مکانیزم‌هایی همچون جلوگیری از حملات CSRF (Cross Site Request Forgery) و SQL Injection از طریق ORM (Object-Relational Mapping) خود به‌طور جدی تضمین می‌کند. همچنین، سیستم احراز هویت پیش‌فرض جنگو و سیاست‌های دسترسی قابل تنظیم، به مدیران سایت امکان می‌دهد تا داده‌های حساس را در برابر دسترسی‌های غیرمجاز محافظت نمایند. جلوگیری از تکرار کد. اصل DRY (Don't Repeat Yourself) یکی از اصول کلیدی در جنگو است که توسعه‌دهندگان را تشویق می‌کند تا از
جنگو است که توسعه‌دهندگان را تشویق می‌کند تا از تکرار کد در پروژه‌های خود اجتناب کنند. جنگو با ارائه‌ی سیستم قالب‌بندی پیشرفته و امکان به‌اشتراک‌گذاری کد بین برنامه‌های مختلف، این امکان را فراهم می‌آورد که با کمترین تکرار کد، بیشترین بهره‌وری را از کدنویسی به دست آورد. تسهیل پیکربندی. جنگو با پیشنهاد رویکرد «Convention over Configuration» (ترجیح قرارداد نسبت به پیکربندی)، تلاش می‌کند تا تنظیمات پیش‌فرض منطقی و کاربردی را برای پروژه‌های توسعه نرم‌افزار ارائه دهد. این رویکرد به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد تا
دهد. این رویکرد به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد تا بدون صرف زمان زیاد برای پیکربندی‌های اولیه، سریع‌تر به توسعه‌ی ویژگی‌های جدید بپردازند. DDD در Django. راهنمای سبک اعمال Domain-Driven Design (طراحی دامنه-محور) در Django. پیشینه Domain-Driven Design. DDD یک رویکرد توسعه نرم افزار است که تمرکز اصلی آن بر روی مدل سازی دقیق دامنه (Domain) کسب وکار است. اریک اوانز در کتاب خود به نام "Domain-Driven Design: Tackling Complexity in the Heart of Software" این مفاهیم را معرفی کرد. مفاهیم کلیدی DDD از دیدگاه فاولر:.
را معرفی کرد. مفاهیم کلیدی DDD از دیدگاه فاولر:. الف) Domain Model مدل دامنه نمایش انتزاعی از دانش و فعالیت های مربوط به یک حوزه خاص کسب وکار است. این مدل باید: - مفاهیم و روابط کلیدی حوزه را منعکس کند. - به زبان کسب وکار (نه زبان فنی) بیان شود. - به صورت اشیاء و عملیات پیاده سازی شود. در این راهنمای سبک، مدل دامنه به جای اینکه فقط در مدلهای Django قرار گیرد، در لایه های خاص خود سازماندهی میشود. ب) Ubiquitous Language (زبان همه جا حاضر) یک زبان مشترک بین توسعه دهندگان و متخصصان حوزه که در تمام مراحل توسعه
دهندگان و متخصصان حوزه که در تمام مراحل توسعه استفاده میشود. این زبان باید: - در کد، اسناد و گفتگوها یکسان باشد. - از اصطلاحات فنی غیرضروری پرهیز کند. - مفاهیم حوزه را دقیقاً همانطور که متخصصان حوزه می فهمند بیان کند. در این راهنمای سبک، نام کلاسها، متدها و ماژول ها باید از این زبان پیروی کنند. استفاده از اصطلاحات کسب وکار در نام گذاری: مثال: ()Order.is_eligible_for_discount به جای ()Order.check_discount . ج) Multiple Canonical models در سیستم های بزرگ، یک مدل واحد برای کل سیستم ممکن است بسیار پیچیده شود.
مدل واحد برای کل سیستم ممکن است بسیار پیچیده شود. DDD پیشنهاد میکند از چندین مدل متعارف استفاده شود که هر کدام بخش خاصی از سیستم را با دیدگاه خاصی مدل سازی میکنند. در این راهنمای سبک، این مفهوم با تقسیم سیستم به حوزه های مستقل (Bounded Contexts) پیاده سازی میشود. مثال: مدل User در حوزه orders ممکن است با مدل User در حوزه payments متفاوت باشد. د) Bounded Context (حوزه محدود) مرز مشخصی که در آن یک مدل دامنه خاص معنا پیدا میکند و تعاریف دقیق دارد. ویژگی های کلیدی: - هر حوزه محدود مسئولیت های مشخصی دارد. - مدل
- هر حوزه محدود مسئولیت های مشخصی دارد. - مدل های مختلف می توانند در حوزه های محدود مختلف تعاریف متفاوتی داشته باشند. - ارتباط بین حوزه ها باید به دقت مدیریت شود. در این راهنمای سبک، هر حوزه محدود به عنوان یک اپلیکیشن Django جداگانه پیاده سازی میشود. اصول کلیدی در پیاده سازی: 1. جداسازی حوزه ها: هر حوزه کسب وکار (مانند سفارشات، محصولات) باید در ماژول خود قرار گیرد و وابستگی حداقلی به دیگر حوزه ها داشته باشد. 2. تمرکز بر : Domain Logic منطق کسب وکار باید در سرویس ها و مدل های دامنه قرار گیرد، نه در ویوها یا
ها و مدل های دامنه قرار گیرد، نه در ویوها یا کنترلرها. 3. استفاده از الگویRepository : برای جداسازی لایه دسترسی به داده از لایه منطق کسب وکار. 4. تعریف واضح مرزها: ارتباط بین حوزه ها باید از طریق واسط های تعریف شده و واضح انجام شود. 5. تست پذیری: با جداسازی مناسب لایه ها، نوشتن تست های واحد آسان تر میشود. توضیح مدلسازی معماری با نمودار های UML : 1. اینترفیس ها: شامل کنترلرهای API و ویوهای وب که به عنوان نقطه ورود سیستم عمل میکنند. 2. سرویس های حوزه: حاوی منطق کسب وکار و از طریق واسط های تعریف شده با لایه