payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به آسانی صورت نگرفت و کشمکش‌های زیادی در پی داشت. گروهی از کشاورزان به پیروی از سنّت، فنجان را بیشتر می‌پسندیدند؛ ولی مخالفان سر سخت ساعت، میرآب‌ها (کیالها) بودند که در دفاع از پیشهٔ خود از هیچ تلاشی فروگذار نکردند. با توجه به اینکه تقسیم و توزیع عادلانه آب در مناطق خشک اهمیت زیادی دارد، پیشه مؤلفی و کیّالی هم بسیار مهم و ارجمند است. کشاورزان مؤلفها و کیّالها را امین و درستکار می‌دانند و برای آن‌ها منزلت اجتماعی بالایی قایلند. در سال‌های اخیر این تقسیم‌بندی توسط ساعت انجام می‌گیرد ولی هنوز هم واحد شمارش در
توسط ساعت انجام می‌گیرد ولی هنوز هم واحد شمارش در سهم قنات، فنجان است؛ مثلاً می‌گویند فلانی ۱۰ فنجان از آب قنات سهم دارد. اصطلاحات. فنجان (پنگ) : ظرف کوچک و شبیه پیاله از جنس برنج، مس یا برنز با داشتن سوراخی ته آن. فنجان خانه (پنگ خانه) :اتاقک کوچکی که سه طرف آن باز بود در میان باغات و در نزدیکی منبع آب قرار داشته که شخص در آن مشغول تقسیم آب می‌شد. در وسط پنگ خانه جدا از خود پنگ، حوضی قرار داشته است که محل آب شرب کشاورزان بوده است. موقع آبیاری در شب، فانوسی در کنار صاحب پنگ بوده است که جهت روشنایی و همچنین
در کنار صاحب پنگ بوده است که جهت روشنایی و همچنین سرکشی به محوطه آبیاری نیز استفاده می‌شده است. ۲ عدد از این پنگ خانه‌ها در نجف آباد اصفهان باقی‌مانده‌اند که اولی در بیشه نجف آباد(فیروزآباد) و دومی در ادامه خیابان جوی خارون(انتهای بلوار ولیعصر، باغ نو) واقع شده‌اند. مؤلف یا میر آب: کسی که مسئولیت ثبت سهام و حسابداری را بر عهده دارد. کیال: مسئول تقسیم آب با فنجان کیّال، میرآب یا آبیار نام دارد. کیال زیر نظر مؤلف کار می‌کند. این نام در نقاط مختلف فرق می‌کرده است، از جمله در گناباد وی را «مؤلف ”، در فردوس
است، از جمله در گناباد وی را «مؤلف ”، در فردوس «کیّال ”، در اردستان و تفت» سرطاق» و در توابع سمنان “سربلوک “ می‌نامیده‌اند. کرت: زمین مربع شکل مخصوص کشاورزی که با استفاده از خاک به ارتفاع حدود ۱۰ سانتی‌متر دور آن را می‌پوشاندند و در آن کشاورزی می‌کردند. جوی: نام دیگر آن جوق است که جهت انتقال آب از پنگ خانه‌ها به سمت زمین‌های کشاورزی استفاده می‌شده است. لت: عبارت است از یک تقسیم‌کننده سنگی که آب قنوات و رودخانه‌ها قبل از رسیدن به پنگ خانه‌ها توسط آن به چندین قسمت تقسیم می‌شده است. اصطلاح نوبت ما کی خواهد
قسمت تقسیم می‌شده است. اصطلاح نوبت ما کی خواهد بود؟جواب مثلاً ۱۰ فنجان دیگر یا ۵ فنجان بعد از غروب یا ۱۵ فنجان بعد از روز ورآمد (طلوع خورشید). در آن زمان دقیقه، ثانیه وساعت بکار نمی‌بردند به جای همه اینها فقط واحد فنجان بکار می‌بردند؛ مثلاً امروز از “روز ورآمد”(طلوع) تا “روز در کوه”(غروب) ۷۰ فنجان بود. (یعنی ۵۲۵ دقیقه). مزیت‌ها و کاربردهای ساعت آبی. مزیت ساعت آبی بر ساعت‌های آفتابی و شنی این بوده است که خطای محاسباتی نداشته و دقیق بوده است و در طول شب و روز مورد استفاده بوده است؛ مثلاً میرآب دقیقاً
و روز مورد استفاده بوده است؛ مثلاً میرآب دقیقاً می‌دانسته است که از زمان غروب تا زمان طلوع خورشید چند فنجان بوده است و بر اساس محاسبات فنجان دقیقاً، روزی را که تعداد فنجانها با تعداد فنجانهای شب برابری می‌کرد(۹۶ فنجان) را روز اول سال نو نوروز می‌نامیدند. طولانی‌ترین روز چله تابستان (اول تیرماه) و طولانی‌ترین شب چله زمستان یلدا (حدود ۱۱۵ فنجان) را تعیین می‌کرده‌اند. محمد میرآب که حدود ۶۰ سال فنجان دار زیبد بوده است تمام این محاسبات را به‌طور دقیق انجام می‌داده است. تصویر:ساعت آبی قنات زیبد گناباد تا سال
است. تصویر:ساعت آبی قنات زیبد گناباد تا سال ۱۳۵۴ فعال بوده‌است. و سپس ساعت‌های نوین برای تقسیم سهام و حق آبه هر سهامدار و باغدار بکار گرفته شده‌است.با ساعت‌های جدید معلوم شدکه هر فنجان قدیم معادل ۷ دقیقه و نیم به ساعت‌های فعلی بوده‌است.اما هنوز هم واحد شمارش در سهام قنات فنجان است. مثلاً می گویند فلانی ۱۰ فنجان از آب قنات سهم دارد. روش کار. تا سده‌های میانه (قرون وسطی) پیشرفته‌ترین وسیله برای اندازه‌گیری زمان ساعت آبی بود. ساعت آبی در ساده‌ترین شکلش از یک کاسه (فنجان) کوچکی تشکیل می‌شد که وسط زیر آن
یک کاسه (فنجان) کوچکی تشکیل می‌شد که وسط زیر آن روزنه‌ای ایجاد شده بود. این فنجان بر روی سطح آب یک ظرف بزرگتر (دیگ) قرار می‌گرفت، آب از راه منفذ به آرامی به داخل کاسه وارد می‌شد و پس از چندی (فنجان‌ها استاندارد یکسانی نداشتند) فنجان زیبد ۷/۵ دقیقه بوده) آن را پر می‌کرد و در نتیجه در آب فرومی‌رفت. طول مدت پر شدن ظرف به روزنه و سنگینی کاسه بالا بستگی داشت. چنین ظرفی را تاس ساعت، پنگان یا فنجان می‌نامیدند و واحد زمان را نیز که همان مدت پر شدن ظرف بود پنگان یا فنجان می‌خواندند. تا ۴۰ سال قبل هنوز در برخی
یا فنجان می‌خواندند. تا ۴۰ سال قبل هنوز در برخی روستاهای ایران همچنان برای توزیع آب چشمه و قنات از پنگان استفاده می‌شد. طریقه کار فنجان یا ساعت بدین گونه بود که میر آب با چشم دوختن به فنجان با هر بار پر شدن و غرق شدن آن و خوردن کاسه به کف دیگ یک فنجان یا هفت دنگ و نیم یا(۷ دقیقه و نیم امروزی) محاسبه نموده و یک سنگ کوچک برای هر بار غرق شدن کاسه در یک کیسه یا یک ظرف سفالی می‌گذاشت وقتی که باغ فرد مورد نظر آبیاری می‌شد و اعلام انتقال آب به باغ فرد دیگر می‌شد برای محاسبه جمع کل (تعداد فنجان)ها و زمانی که آب
برای محاسبه جمع کل (تعداد فنجان)ها و زمانی که آب برای مزرعه یا باغ رها می‌شده تعداد تشله‌ها یا سنگ‌ها یا چوب خط شمرده می‌شد و معلوم می‌شد که مثلاً فرد ۱۰ فنجان یا به عبارت امروز ۷۵ دقیقه آب برده است؛ لذا تعداد فنجانها و زمانی که سهامدار قنات آب برای باغ خود یا زمین می‌برده را دقیقاً حساب می‌کردند، مثلاً اگر ۱۰ سنگ درون کیسه باشد یعنی ۱۰ فنجان یا معادل امروزی(۷۵ دقیقه) آب قنات را فرد استفاده کرده است. اگر فردی ۱۰ فنجان سهم از قنات داشته باید (معادل امروزی هفتاد و پنج دقیقه) یعنی مدت زمانی که ۱۰ فنجان آب پر
و پنج دقیقه) یعنی مدت زمانی که ۱۰ فنجان آب پر شود آب قنات را به زمین یا باغ خود رها می‌کرده است و با اعلام جار زدن یا شیپور زدن یا یک صدای قرار دادی فرد بعدی آب را به باغ یا زمین خود منتقل می‌کرده و به همین ترتیب…معمولا محل استقرار دایمی فنجان و مدیر آن (میر آب) خانه فنجان بوده است. اما در فصل تابستان گاهی ممکن است فنجان را به محل اصلی تقسیم آب ببرند. پانویس. مقاله قنات میراث علمی و فرهنگی ایرانیان – دکتر محمد عجم همایش ملی قنات ۱۳۸۳
هانس دولف لاندگرن (زاده: نوامبر ۱۹۵۷) که بیشتر با نام دولف لاندگرن شناخته می‌شود یک رزمی کار، هنرپیشه و فیلمساز سوئدی است. موفقیت لاندگرن در سال ۱۹۸۵ اتفاق افتاد، زمانی که در راکی ۴ در نقش ایوان دراگو، بوکسور برجسته شوروی بازی کرد. از آن زمان، او در بیش از ۸۰ فیلم بازی کرده است که تقریباً همه آنها در ژانر فیلم اکشن هستند. دولف در سال ۱۹۷۶ و در رشته شیمی از دانشگاه ایالتی واشینگتن فارغ‌التحصیل شده است. وی کمی بعد، در اوایل دهه ۱۹۸۰ از مؤسسه سلطنتی فناوری در استکهلم نیز موفق به دریافت مهندسی شیمی شد. وی
در استکهلم نیز موفق به دریافت مهندسی شیمی شد. وی کارشناسی ارشد خود را نیز در همین رشته از دانشگاه سیدنی دریافت کرده است. در کنار موفقیت‌های تحصیلی، دولف دارنده دان ۴ کمربند مشکی در کیوکوشین است و قهرمانی این رشته را در بین کشورهای اروپایی در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ دارد. در زمانی که او در شهر سیدنی به سر می‌برد، به عنوان بادی‌گارد برای "گرس جونز"، خواننده جامائیکایی مشغول به کار شد و این کار سبب آشنایی این دو و برقراری رابطه میان آن‌ها شد. دولف به همراه گرس جونز به نیویورک سیتی می‌روند. از دیگر آثار مهم دولف
به نیویورک سیتی می‌روند. از دیگر آثار مهم دولف می‌توان به فیلم‌های مجازاتگر، سرباز جهانی، پل اژدها، مبارزه نهایی در توکیوی کوچک، کشیش، بلک‌جک (جان وو)، جریمه، بی‌مصرف‌ها و بی‌مصرف‌ها ۲ و آکوامن اشاره کرد. دولف را به خاطر ساختار بدنی قوی‌اش می‌شناسند. قد وی حدود ۱۹۶ سانتی‌متر و وزنش ۱۱۰ کیلوگرم است. او در دیگر رشته‌های ورزشی مانند کیک بوکسینگ و ورزشی‌های ترکیبی MMA هم فعالیت حرفه‌ای دارد به نظر بعضی کارشناسان وی یکی از اسطوره‌ها دنیای زیبایی اندام است. فیلم‌شناسی. فیلم. نشان‌دهنده نقش اصلی است ابتدای زندگی.
فیلم. نشان‌دهنده نقش اصلی است ابتدای زندگی. کودکی. دولف متولد شهر استکهلم در کشور سوئد است. خانواده وی از سطح متوسط و از قشر آکادمیک شهر بودند. مادرش مدرس زبان و پدرش مهندس و اقتصاددان دولت سوئد بود. وی دو خواهر و یک برادر بزرگ‌تر از خودش نیز دارد. وی مسیحی لوتریانیسمی است. وی دوران کودکیش را اینطور توصیف می‌کند که پدرش او را یک بی‌عرضه خطاب می‌کرد. وی اعتقاد دارد این حرف‌های تحقیرآمیز پدرش بود که باعث رشدش شد تا بتواند خودش را اثبات کند. دولف بی‌توجه به اینکه در آینده چه پیش خواهد آمد، به تلاش خود ادامه
در آینده چه پیش خواهد آمد، به تلاش خود ادامه داد. او عاشق پدرش است؛ هرچند که رابطه خوبی با او نداشته است. دولف در دوران کودکی بیشتر نزد مادربزرگ خود بوده و در ابتدا روی به ورزش جودو آورد. ولی سپس شروع به تمرین کیوکوشین کاراته کرد. وی همچنین از طرفداران فوتبال است. تیم مورد علاقه او، اورتون است. قابل ذکر است که بعضی منابع به اشتباه تاریخ تولد دولف را ۱۹۵۹ ذکر کرده‌اند که خود دولف تاریخ ۱۹۵۷ را تأیید می‌کند. تحصیلات. دولف می‌گوید: «پدرم همیشه به من می‌گفت که اگر می‌خواهی زندگی خاصی داشته باشی، باید به آمریکا
می‌خواهی زندگی خاصی داشته باشی، باید به آمریکا بروی» به همین علت است که وی بعد از پایان دوران دبیرستانش، در مراکز مختلف آکادمیک آمریکا شروع به تحصیل کرد. او در رشته شیمی در دانشگاه ایالتی واشینگتن شروع به تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۶ موفق به دریافت مدرک از این دانشگاه شد. سپس دو سال خدمت اجباری سربازی‌اش را در سوئد انجام داد و بعد از پایان دوران خدمتش در مؤسسه سلطنتی فناوری ثبت‌نام کرد و موفق به دریافت مهندسی شیمی از این مرکز شد. هم‌زمان با تحصیل در دانشگاه، دولف رشته ورزشی‌اش، کاراته را نیز ادامه می‌داد و در
رشته ورزشی‌اش، کاراته را نیز ادامه می‌داد و در مسابقات مختلف شرکت می‌کرد. وی دارندهٔ قهرمانی مسابقات اروپا در سال ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ است. وی سپس مجدداً به تحصیل مشغول شد و در سال ۱۹۸۲ توانست مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی شیمی از دانشگاه سیدنی کسب کند. وی موفق‌ترین دانشجوی کلاسش بود. در زمانی که در سیدنی مشغول تحصیل بود، وی به عنوان بانسر در یک کلوب شبانه مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۳ دولف موفق به کسب برنامه فولبرایت از سوی دانشگاه ام‌آی‌تی شد و همزمان که در حال آماده شدن برای سفر به آمریکا بود، با به
که در حال آماده شدن برای سفر به آمریکا بود، با به استخدام "گرس جونز" به عنوان بادی‌گارد درآمد. بعد از مدتی بین این دو رابطه‌ای عاشقانه شکل گرفته و هردو به نیویورک در آمریکا می‌روند. حضور در نیویورک. در زمانی که وی و گرس جونز به نیویورک رفتند، دولف در آپارتمان گرس زندگی می‌کرد. در این زمان بود که دولف شروع به کار به عنوان یک مدل لباس کرد. در این زمینه همیشه به او می‌گفتند که برای مدل بودن کمی زیادی قدبلند و عضلانی است. سپس مجدداً به شغل بانسری برای یکی از کلوپ‌های شبانه نیویورک مشغول شد تا محل کسب درآمدی
کلوپ‌های شبانه نیویورک مشغول شد تا محل کسب درآمدی برایش باشد. در روزها که بیکار بود مشغول مطالعه در رشته نمایش در یکی از کلاس‌های آموزشی شد بازیگری. اولین حضور. لاندگرن در اولین حضور سینمایی اش تنها در یک پلان از فیلم جیمزباندی نمایی به یک قتل (فیلم۱۹۸۵) ظاهر شد. نکته جالب اینجاست که او در این پلان حتی چهره اش واضح نیست! ولی در تیتراژ پایانی فیلم، به عنوان آخرین اسم در لیست بازیگران، از وی نامبرده می‌شود. راکی ۴. اما شانس با لاندگرن همراه بود. سیلوستر استالونه از او در فیلم راکی ۴ در نقش ایوان دراگو
استالونه از او در فیلم راکی ۴ در نقش ایوان دراگو (بوکسور روسی) استفاده کرد و او یک شبه به شهرت رسد. به خصوص که راکی ۴ پرفروشترین نسخه در میان سری فیلم‌های راکی از آب درآمد. مجازاتگر. لاندگرن پس از این موفقیت، در سال ۱۹۸۹ به فیلم مجازاتگر یا پانیشر پیوست. فیلمی به کارگردانی مارک گلدبلت که براساس یکی از شخصیتهای محبوب کتابهای مصور مارول بود. لاندگرن در نقش فرانک کاستل/مجازاتگر ظاهر شد. مبارزه در توکیو کوچک. لاندگرن در اویل دهه نود با بازی در فیلم رزمی/اکشن مبارزه در توکیو کوچک با براندون لی (پسر بروس لی)
مبارزه در توکیو کوچک با براندون لی (پسر بروس لی) همبازی شد. این فیلم موفقیت چندانی برای هر دوی آن‌ها به همراه نداشت. لاندگرن پس از مرگ براندون (در سال ۱۹۹۳) دربارهٔ او گفت: براندون تشنه زندگی، مبارزه و بازیگری بود. سرباز جهانی. دولف لاندگرن پس از حضور در چند فیلم تجاری اکشن، به سرباز جهانی پیوست که موفقیت بی نظیری به همراه داشت. او در نقشه سرجوخه اسکات (دوست و همسنگر لوک - با بازی ژان کلود ون دم - که در جنگ ویتنام دیوانه می‌شود و با عث مرگ لوک و خود می‌گردد و سال‌ها بعد به همراه لوک به زندگی بازگردانده
و سال‌ها بعد به همراه لوک به زندگی بازگردانده می‌شود) فوق‌العاده ظاهر شد و نشان داد که حرفهای زیادی در بازیگری برای گفتن دارد اما با عدم انتخابش توسط کارگردانان شاخص و حضور در آثار تجاری کم هزینه، نتوانست به جایگاهی که لیاقتش را داشت دست یابد. بلک‌جک و همکاری با جان وو. جان وو در اواخر دهه نود از لاندگرن به عنوان نقش اصلی یکی از آثار تلویزیونی اش تحت عنوان بلک‌جک استفاده کرد. بی‌مصرف‌ها. در فیلم اول بی‌مصرف‌ها در سال ۲۰۱۰، سیلوستر استالونه جمعی از اکشن‌کاران محبوب سینما را گردهم آورده است. دولف نیز در این
محبوب سینما را گردهم آورده است. دولف نیز در این فیلم به عنوان یکی از نقش‌های اصلی حضور دارد. در قسمت دوم این فیلم در سال ۲۰۱۲ و در قسمت سوم آن نیز که در سال ۲۰۱۴ عرضه شد نقش‌آفرینی کرد. زندگی شخصی. علاوه بر هیکل بسیار قوی و منحصر به فرد، هوش دولف نیز بسیار بالاست. گفته می‌شود بهره هوشی او حدود ۱۵۰ باشد که البته خود دولف گفته است این اعداد نوعی بزرگنمایی است. وی همچنین قادر به صحبت به زبان‌های انگلیسی، سوئدی و مقداری اسپانیایی، آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی و ژاپنی است. ولی نحوه گفتارش در این ۵ زبان به شکل
و ژاپنی است. ولی نحوه گفتارش در این ۵ زبان به شکل حرفه‌ای و روان نیست. در دهه ۱۹۸۰ وی وارد رابطه‌ای عاشقانه با گرس جون، خواننده جامائیکایی می‌شود. ولی در سال ۱۹۹۴ با آنت کیویبرگ ازدواج می‌کند. همسرش طراح جواهرآلات است. حاصل این ازدواج دو دختر به نام‌های ایدا (زاده ۱۹۹۶) و گرتا (زاده ۲۰۰۱) است. هردوی فرزندان آن‌ها زاده شهر استکهلم هستند. گفته می‌شود دولف بخاطر دو دخترش است که زیاد در هالیوود ظاهر نمی‌شود تا دخترانش دوران کودکی طبیعی و عادی خود را داشته باشند. در سال ۲۰۱۱ دولف از همسرش جدا شده و به همراه
در سال ۲۰۱۱ دولف از همسرش جدا شده و به همراه نامزد جدیدش به لس‌آنجلس نقل مکان کرده است.
استفان الشعراوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که به عنوان وینگر چپ برای باشگاه فوتبال آ. اس رم و تیم ملی فوتبال ایتالیا بازی می‌کند. لقب او "فرعون" است؛ زیرا پدرش اهل مصر است. الشعراوی دوران حرفه‌ای خود را در جنوآ آغاز کرد؛ و در سال ۲۰۱۱ پس از درخشش قرضی در پادوا به میلان پیوست. او به عنوان یکی از آینده‌دارترین جوانان نسل خود در نظر گرفته می‌شد. او در نیمهٔ اول فصل ۱۳–۲۰۱۲ به شدت درخشید. پس از چندین دورهٔ طولانی دور از میادین به دلیل مصدومیت، او فصل ۱۶–۲۰۱۵ را به صورت قرضی در موناکو و سپس در رم
فصل ۱۶–۲۰۱۵ را به صورت قرضی در موناکو و سپس در رم گذراند و در پایان فصل به‌طور دائم به رم پیوست. او در سال ۲۰۱۹ به باشگاه چینی شانگهای گرینلند شنهوآ منتقل شد و هجده ماه بعد به رم بازگشت. در ردهٔ ملی، الشعراوی در رده‌های زیر ۱۶ سال و زیر ۲۱ سال برای ایتالیا به میدان رفت. در اوت ۲۰۱۲، او اولین بازی ملی خود برای تیم بزرگسالان را در یک بازی دوستانه مقابل انگلیس انجام داد و در نوامبر همان سال اولین گل ملی خود را به فرانسه زد. او در جام کنفدراسیون‌های ۲۰۱۳ که ایتالیا در ردهٔ سوم ایستاد و در یورو ۲۰۱۶ عضو تیم ملی
در ردهٔ سوم ایستاد و در یورو ۲۰۱۶ عضو تیم ملی فوتبال ایتالیا بود. زندگی حرفه‌ای. در سری بی، عنوان بهترین بازیکن سال سری بی را کسب کرد و فصل بعد قرار دادی را با میلان امضا کرد. او بخاطر آغاز جابجایی زلاتان ابراهیموویچ از میلان به پی‌اس‌جی، فرصت حضور به عنوان مهره کلیدی را در باشگاه میلان تجربه کرد و تبدیل به پنجمین گلزن تاریخ این باشگاه شد. الشعراوی عضو تیم ملی ایتالیا می‌باشد و پیش از آن خودش را با بازی در تیم‌های ملی زیر ۲۱، ۱۹ و ۱۷ سال ایتالیا تثبیت کرد. او اولین تجربه ملی خودش را در اوت ۲۰۱۲، در یک
او اولین تجربه ملی خودش را در اوت ۲۰۱۲، در یک دیدار دوستانه با انگلستان تجربه کرد. سه ماه بعد از آغاز کار خود در تیم ملی ایتالیا، الشعراوی نخستین گل ملی خود را در نوامبر ۲۰۱۲ و در مقابل تیم ملی فرانسه به ثمر رساند.
عصاره جوانه که تاریخچه آن در دنیا به ساخت سمنو توسط ایرانیان باز میگردد، میان عامه برخی به آن مالت هم میگویند. به‌صورت کوتاه عصاره جوانه از گرفتن قند نشاسته دانه‌های جوانه زده غلات مانند گندم، جو، جو دوسر و برنج به‌دست می‌آید. عصاره جوانه به جوانه دانه‌های غلات گفته می‌شود که در طی یک روند مشخص خشک شده‌اند. دانه‌ها خشک شده پس از خیسانده شدن در آب شروع به جوانه زدن می‌کنند، پس از اینکه ریشه‌های دانه بیرون زده و به حدود ۱ سانتی‌متر رسیدند رشد جوانه‌ها را با حرارت دادن از طریق هوای گرم متوقف می‌کنند. در طی این
دادن از طریق هوای گرم متوقف می‌کنند. در طی این مراحل نشاسته دانه توسط آنزیم‌ها به قندهای ساده‌تر تبدیل می‌شوند. فرایند عصاره گیری جوانه اغلب برای تهیه و فروش عصاره جوانه به‌صورت مایع تغلیظ شده و همچنین خاکه برای استفاده در صنایع غذایی و درمانی مانند نان و شیرینی و جایگزین‌هایی برای قند و عسل کاربرد دارد. همچنین درایران برای ساخت سمنو و همچنین برای نوشیدنی ماءالشعیر موارد استفاده دیگر آن است.
ایزابلا دوروتا اسکروپو (زاده‌ٔ ۴ ژوئن ۱۹۷۰) بازیگر و مدل لهستانی-سوئدی است که از مهمترین آثارش می‌توان به بازی در "با آتش و شمشیر (فیلم)"، "با آتش و شمشیر (مجموعه تلویزیونی)"، "چشم طلایی" (۱۹۹۵)، "محدودیت عمودی" (۲۰۰۰) و فیلم "سلطنت آتش" (۲۰۰۲)، "باشگاه کوگر"(۲۰۰۷)، "" اشاره کرد.
عدد ماراگونی یک عدد بی بعد می‌باشد که از نسبت نیروی کشش سطحی به نیروی ویسکوزیته حاصل می‌شود و موجب اثر مارانگونی در سیالات می‌شود. این عدد که با نماد formula_1 (یا formula_2)نشان داده می‌شود به افتخار دانشمند ایتالیایی کارلو مارانگونی نامگذاری شده‌است. رابطه. که در این رابطه: منابع. Marcello Lappa,Fluids, Materials and Microgravity:: Numerical Techniques and Insights into Physics,ELSEVIER,2004, *
ترکان جوان (به ترکی: "Jön Türkler"، برگرفته از فرانسوی: "Jeunes Turcs") نام عمومی ائتلافی از چند گروه سیاسی تجددگرا اعم از ملی‌گرا، مشروطه‌خواه و اصلاح‌طلب است که در پایان سدهٔ نوزدهم و آغاز سدهٔ بیستم در ترکیهٔ عثمانی فعالیت می‌کردند. در سال ۱۸۸۹ میلادی، این جنبش در میان دانش‌آموختگان نظامی آغاز شد و به قشرهای دیگر جامعه گسترش پیدا کرد و به جنبشی علیه سلطان عبدالحمید دوم تبدیل شد. ترکان جوان در سال ۱۹۰۶، جمعیت اتحاد و ترقی را به‌طور رسمی پایه گذاشتند و یکی از جریان‌های اصلی سیاسی و فرهنگی اواخر دورهٔ
یکی از جریان‌های اصلی سیاسی و فرهنگی اواخر دورهٔ عثمانی به‌شمار می‌رفتند. از میان آن‌ها، سه پاشا (محمد طلعت پاشا، انور پاشا، احمد جمال پاشا)، از زمان کودتای ۱۹۱۳ تا پایان جنگ جهانی اول بر قلمروی عثمانی حکم راندند. دورهٔ فعالیت این جریان که گروه‌ها و جمعیت‌ها و سازمان‌های سیاسی چندی را در درون و بیرون ترکیه در بر می‌گرفت، به‌طور کلی به سه دوره تقسیم می‌شود: دورهٔ اول. در این دوره که با سال‌های پایانی عصر تنظیمات مقارن است، فضای باز حاصل از اصلاحات سبب شد تا گروهی از روشنفکران امپراتوری عثمانی تحت تأثیر
تا گروهی از روشنفکران امپراتوری عثمانی تحت تأثیر روشنگری غربی به ترویج افکار آزادی‌خواهانه و اصلاح‌طلبانه در مطبوعات بپردازند. این گروه، که «اتحادیهٔ وطن‌پرستان» یا «جمعیت اتفاق حمیّت» نامیده می‌شد، در ژوئن ۱۸۶۵ با شرکت شش جوان، از جمله نامق کمال (۱۸۴۰–۱۸۸۸) در استانبول تشکیل گردید. رشد و توسعهٔ سریع گروه و تمایل بعضی از دولتمردان، آن را در معرض فشار قرار داد و بعضی از رهبران آن چون نامق کمال و ضیاءبیک (ابوضیا توفیق) و علی سُعاوی به نواحی دوردست عثمانی تبعید شدند. آنان در ۱۸۶۷ به پاریس مهاجرت کردند. حضور و
شدند. آنان در ۱۸۶۷ به پاریس مهاجرت کردند. حضور و فعالیت‌های سیاسی آنان و همفکرانشان در اروپا اصطلاح "ژؤن ترک" (به زبان فرانسه یعنی "ترک‌های جوان") را پدیدآورد. مصطفی فاضل پاشا از وزرای دربار عثمانی، که خود از جانشینی برادرش اسماعیل پاشا، خدیو مصر، محروم شده و به دشمنی با سلطان و صدراعظم عثمانی برخاسته و به فرانسه گریخته بود، با انتشار نامهٔ سرگشاده‌ای به زبان فرانسوی خطاب به سلطان عبدالعزیز در روزنامهٔ لیبرته، ضمن انتقاد از نظام استبدادی و طرفداری از اصلاحات و دموکراسی، احتمالاً به تقلید از اصطلاحاتی چون
و دموکراسی، احتمالاً به تقلید از اصطلاحاتی چون ایتالیای جوان، فرانسهٔ جوان، آلمان جوان، هواداران و پشتیبانان خود در ترکیهٔ عثمانی را "ژؤن ترک" و خویشتن را نمایندهٔ ترکیه جوان معرفی کرد. این اصطلاح در مطبوعات و تاریخ‌نگاری اروپا متداول، و با همان تلفظ (ژؤن ترکلر) یا ترجمهٔ آن (گنج ترک‌لر) وارد زبان ترکی شد. جمعیتی هم که در ۱۲۸۴/۱۸۶۷ با شرکت نامق کمال و چند تن از مهاجران مشروطه‌خواه به ریاست مصطفی فاضل پاشا تشکیل شد، تحت تأثیر همین عنوان خود را "ینی عثمانلی‌لار" (به ترکی یعنی نوعثمانیان، عثمانیان نو)
(به ترکی یعنی نوعثمانیان، عثمانیان نو) نامیدند. آنان اصطلاح ژؤن ترک را نیز عیناً در سر لوحهٔ نشریات خود می‌آوردند. نوعثمانیان در اروپا با انتشار روزنامه‌هایی چون مخبر و حریت در لندن به ترویج افکار خود پرداختند. اصول عمومی و مشترک آنان عبارت بود از خواست «نظامات اساسیه» (قانون اساسی)، «نظام سربستانه» (دموکراسی) و «شورای امت» (مجلس ملی). البته میان آنان اختلافاتی نیز وجود داشت؛ مثلاً، در حالی که نامق کمال و ضیاءبیک مخالف جدایی امور دینی از امور دولتی بودند و از «اصول مشورت» براساس دین جانبداری می‌کردند، بعضی
«اصول مشورت» براساس دین جانبداری می‌کردند، بعضی دیگر چون مصطفی فاضل پاشا و سعاوی نظری برخلاف آنان داشتند. دربارهٔ راه رسیدن به حکومت مشروطه هم بعضی به مبارزهٔ سیاسی و فکری اعتقاد داشتند، اما بعضی دیگر طرفدار شدت عمل و مبارزهٔ مسلحانه بودند. از آن‌جا که جنبش اعتراضی نوعثمانیان در اروپا به کمک‌های مالی فاضل پاشا وابسته بود، پس از سازش فاضل پاشا با سلطان عبدالعزیز و بازگشتش به عثمانی در ۱۸۶۷، نوعثمانیان به‌تدریج از هم فروپاشیدند و عده‌ای از آنان از جمله نامق کمال و ضیا پاشا به استانبول بازگشتند و به رغم ممیزی
و ضیا پاشا به استانبول بازگشتند و به رغم ممیزی و تهدید و تبعید از آرمان آزادی‌خواهانه خود، که در فراهم آوردن زمینهٔ فکری جنبش مشروطیت اول عثمانی (۱۸۷۶–۱۸۷۸) بی‌تأثیر نبود، دفاع کردند. با شکست مشروطیت اول عثمانی و آغاز دورهٔ سی‌سالهٔ استبداد عبدالحمیدی (۱۸۷۶–۱۹۰۹) جمعیت نوعثمانیان نیز با تبعید رهبران آن از استانبول، از هم پاشید. دورهٔ دوم. در این دوره، ترک‌های جوان جمعیت‌ها و سازمان‌هایی را در درون و بیرون عثمانی تشکیل دادند. سلطان عبدالحمید دوم در نخستین دههٔ سلطنتش، که در ۱۸۷۶ آغاز شده بود، با جنبش
دههٔ سلطنتش، که در ۱۸۷۶ آغاز شده بود، با جنبش سازمان‌یافتهٔ تهدیدکننده‌ای مواجه نشد، اما در همین سال‌ها هستهٔ نخستین گروه زیرزمینی ضد رژیم این دوره با شرکت چهار دانشجوی مکتب طبیهٔ حَربیه به نام‌های ابراهیم تِمو (آلبانیایی‌تبار)، محمدرشید (اهل قفقاز)، عبدالله جودت و اسحاق سکوتی (هر دو کُرد) و احتمالاً علی حسین‌زاده باکویی و حکمت امین و اسماعیل ابراهیم در مه ۱۸۸۹ در استانبول تشکیل گردید. این جمعیت که نامش «اتحاد عثمانی» بود و بعدها به «اتحاد و ترقی» تغییر نام یافت، به‌سرعت در مدارس نظامی و عالی توسعه یافت و
یافت، به‌سرعت در مدارس نظامی و عالی توسعه یافت و از طریق دفتر پست فرانسوی، فارغ از نظارت رژیم، با گروه متشکل و نوبنیاد مهاجران و تبعیدیان سیاسی عثمانی در پاریس ارتباط برقرار کرد. خلیل غانم، نمایندهٔ پیشین مجلس عثمانی، در همین روزگار مجله‌ای به نام ترکیهٔ جوان در پاریس منتشر می‌کرد. احمدرضا که در ۱۸۸۹ به پاریس مهاجرت کرده بود، به تقاضای کمیتهٔ مرکزی جمعیت در ۱۸۹۴ به‌طور رسمی به آن پیوست. احمدرضا، که به فلسفهٔ اگوست کنت گرایش داشت و مقالاتش در ارگان پوزیتیویست‌های فرانسه به چاپ می‌رسید، در ۱۸۹۵ نشریهٔ مشورت
فرانسه به چاپ می‌رسید، در ۱۸۹۵ نشریهٔ مشورت را که هر پانزده روز یک بار به ترکی و با ضمیمه‌ای به فرانسه منتشر می‌شد، به اتفاق خلیل غانم و تنی چند از اعضای دیگر ترکان جوان راه انداخت. این نشریه اگرچه ارگان «جمعیت اتحاد و ترقی» عثمانی بود، تحت تأثیر سردبیرش، احمدرضا، با شعار «انتظام و ترقی» و با تقویم ویژهٔ پوزیتیویست‌ها منتشر می‌شد. برنامهٔ جمعیت، که در شمارهٔ ۳ دسامبر ۱۸۹۵ آن به چاپ رسیده، به‌طور کلی و به ویژه ماده زیر آن، حاکی از تأثیر گرایش‌های پوزیتیویستی احمدرضاست: «ما خواهان برانداختن خاندان حاکم کنونی
احمدرضاست: «ما خواهان برانداختن خاندان حاکم کنونی (عثمانی) نیستیم؛ بلکه بر آن هستیم که بقای این خاندان برای بقای نظام ضرورت دارد. ما خواهان تبلیغ اندیشهٔ ترقی‌ای هستیم که از راه صلح و سازش به پیروزی می‌رسد. شعار ما انتظام و ترقی است. ما از امتیازاتی که با توسل به زور و خشونت کسب گردد، منزجریم … .» در حالی که کمیتهٔ اتحاد و ترقی در خارج کشور، از عدم خشونت طرفداری می‌کرد، جمعیت اتحاد عثمانی که رهبری‌اش به دست افراد مبارزی چون حاجی احمد افندی و نائلی افندی افتاده بود، در داخل در تدارک کودتا بود؛ ولی با فاش
بود، در داخل در تدارک کودتا بود؛ ولی با فاش شدن نقشهٔ کودتا، که قرار بود در اوت ۱۸۹۶ اجرا شود، بسیاری از دست‌اندرکاران آن بازداشت و تبعید شدند. جمعیت ضربهٔ سنگینی خورد و بیش از پیش سرّی شد. در همین اوضاع، مراد که به مناسبت انتشار روزنامهٔ میزان به مراد میزانچی معروف شد، برای ادامهٔ انتشار روزنامه‌اش ابتدا به مصر گریخت و از آنجا به اروپا رفت و به کمیتهٔ اتحاد و ترقی پیوست. وی در اروپا رقیب عمدهٔ احمدرضا شد و میزان به عنوان دومین ارگان کمیته به مخالفت با مشورت پرداخت، اما حضور مراد که در میان هواداران
مشورت پرداخت، اما حضور مراد که در میان هواداران ترک‌های جوان در خارج و داخل و به ویژه در میان قشرهای اسلامی نفوذ زیادی داشت، در اروپا و در سنگر مبارزه چندان نپایید و احمد جلال‌الدین پاشا فرستاده ویژهٔ سلطان به اروپا، با استفاده از نقاط ضعف مراد او را به بازگشت به عثمانی و درآمدن به خدمت سلطان راضی کرد. در مقابل، جناح احمدرضا، که به اندازهٔ مراد محبوبیت نداشت، به رغم تمام فشارها به مبارزه ادامه داد، اما دست کشیدن مراد و شماری از پیروانش و نیز عده‌ای دیگر در تابستان ۱۸۹۷ و پس از آن از مبارزه، ضربهٔ مخربی به
تابستان ۱۸۹۷ و پس از آن از مبارزه، ضربهٔ مخربی به جنبش ترک‌های جوان وارد کرد. در اواخر ۱۸۹۹، در حالی که جنبش بر اثر ضربهٔ ۱۸۹۷ و ضربات بعدی متلاشی می‌شد، خبر فرار داماد محمودپاشا، شوهرخواهر سلطان، با پسرانش (صباح‌الدین و لطف‌الله) از کشور و پیوستن‌شان به احمدرضا و یاران اندک او، ضمن فرود آوردن ضربهٔ سنگینی بر اقتدار عبدالحمید، جانی نو در کالبد جنبش ترک‌های جوان دمید. از سه درباری فراری، صباح‌الدین به مبارزه با عبدالحمید ادامه داد، اما اختلاف عقیدهٔ وی با احمدرضا جنبش ترک‌های جوان را به دو قطب تقسیم کرد که
جنبش ترک‌های جوان را به دو قطب تقسیم کرد که این تفرقه تا پایان حکومت عثمانی باقی‌ماند. اختلاف اصلی آن‌ها بیشتر دربارهٔ دو موضوع بود: همین دیدگاه‌ها در همایش اول ترک‌های جوان که از ۴ تا ۹ فوریهٔ ۱۹۰۲ در پاریس برگزار شد، سبب انشعاب نهضت ترک‌های جوان به دو شعبهٔ عمده گردید. پس از آن صباح‌الدین، که طرفدارانش غالباً غیرترک و غیرمسلمان بودند و در همایش بیشترین تعداد را داشتند، اقدامات نافرجامی برای کودتای نظامی کرد و سرانجام نیز با تشکیل جمعیت «تشبث شخصی» در ۱۹۰۶ و انتشار روزنامهٔ ترقی به عنوان ارگان آن، راه خود