payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هر دو دیزلی بودند، یکی موتور شش سیلندر ۲۶۰ اینچ مکعبی و دیگری هشت سیلندر ۳۵۰ اینچ مکعبی که متعلق به شرکت اولدزمبیل بود. در سال ۱۹۸۲ پلتفرم جدید G-body از سوی شورلت معرفی شد و مونت کارلو از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۸ با این پلتفرم تولید شد. سال ۱۹۸۳ شورلت در جلوپنجره و داخل کابین اصلاحاتی انجام داد و موتور شش سیلندر ۲۲۹ اینچ مکعبی (۳٫۸ لیتری) موتور استاندارد بود و موتور هشت سیلندر ۳۰۵ اینچ مکعبی (۵٫۰ لیتری) هم قابل سفارش بود. در بهار همین سال، شورلت بعد از ۱۲ سال دوباره مدل محبوب سوپر اسپرت (SS) را احیاء و رونمایی
مدل محبوب سوپر اسپرت (SS) را احیاء و رونمایی کرد. مدل SS هم از نظر طراحی ظاهری و هم از نظر فنی با مدل پایه مونت کارلو کاملاً متفاوت بود. چراغ‌های جلوی دوتایی مربعی، جلوپنجره مشکی، سپرهای اسپرت عقب و جلو تلفیق شده و همرنگ با بدنه، گلگیرهای متفاوت، رینگ‌های آلومینیومی اسپرت، چراغ‌های عقب متفاوت، باله عقب (Spoiler)، اگزوز دوال و لوگوی SS در گوشه و کنار این خودرو از ویژگی‌های ظاهری مونت کارلو SS هستند. سقف تی تاپ هم قابل سفارش بود. قلب تپنده مدل SS هم یک موتور هشت سیلندر ۵٫۰ لیتری بود که قدرت خوبی برای این
هشت سیلندر ۵٫۰ لیتری بود که قدرت خوبی برای این خودرو فراهم می‌کرد. سیستم تعلیق اسپرت و یک میل بادامک بلند نیز به این خودرو اضافه شد. در سال ۱۹۸۴ با توقف تولید شورلت ملیبو، مونت کارلو تنها خودروی دیفرانسیل عقب در سایز متوسط بود. صندلی‌های نیمکتی با محل استراحت دست عرضه می‌شدند و یک نوع صندلی جدید به همراه کنسول وسط قابل سفارش بود. مدل پایه با موتور شش سیلندر ۲۲۹ اینچ مکعبی عرضه می‌شد و موتور هشت سیلندر ۳۰۵ اینچ مکعبی هم قابل سفارش بود. یک موتور دیزلی هشت سیلندر ۳۵۰ اینچ مکعبی هم برای آخرین سال قابل سفارش
۳۵۰ اینچ مکعبی هم برای آخرین سال قابل سفارش بود و همه مدل‌ها با گیربکس اتوماتیک سه سرعته عرضه شدند. در این سال ۱۳۶٬۷۸۰ دستگاه مونت کارلو به فروش رفت که از این تعداد ۱۱۲٬۷۳۰ عدد متعلق به مدل پایه و ۲۴٬۰۵۰ عدد هم مربوط به مدل SS بود. در سال ۱۹۸۵ آپشن سقف تی تاپ (T-Top) پس از یک سال غیبت دوباره در دسترس قرار گرفت و تنوع رنگ‌های مدل SS هم افزایش یافت. در این سال عرضه موتور دیزلی متوقف شد و قدرت باقی موتورهای مونت کارلو افزایش یافت. موتور شش سیلندر ۳٫۸ لیتری که قبلاً موتور استاندارد مونت کارلو بود کنار گذاشته
قبلاً موتور استاندارد مونت کارلو بود کنار گذاشته شد و یک موتور شش سیلندر ۴٫۳ جایگزین آن شد. موتور هشت سیلندر ۵٫۰ لیتری هم تقویت و قدرتش افزایش یافت و قابل سفارش بود. گیربکس‌های سه سرعته و چهار سرعته اتوماتیک برای مدل پایه (base) در دسترس بودند ولی مدل مونت کارلو SS ففط با گیربکس چهار سرعته اتوماتیک عرضه می‌شد. در این سال تولید مدل SS افزایش یافت و ۳۵٬۴۸۴ دستگاه مونت کارلوی SS تولید شد. به‌طور کلی ۱۱۹٬۰۵۷ مونت کارلو در سال ۱۹۸۵ تولید و به فروش رفت. در سال ۱۹۸۶ مونت کارلو با چهار مدل متفاوت عرضه شد. موتورها
مونت کارلو با چهار مدل متفاوت عرضه شد. موتورها مشابه سال قبل بودند. مدل پایه (base) که در واقع با نام اسپرت کوپه (Sport Coupe) عرضه می‌شد که برای آخرین سال تولید شد. آینه‌های بقل جدیدی که بر روی کوروت و کامارو نیز دیده می‌شد در این سال به مونت کارلو اضافه شد. در این سال مدل جدیدی از مونت کارلو معرفی شد که به LS معروف بود و نامش مخفف عبارت Luxury Sport بود. این مدل سپرهای عقب و جلوی متفاوت، چراغ‌های جلو و عقب متفاوت، جلوپنجره جدید و متفاوت، رینگ‌های آلموینیومی جدید و نوارهای کروم رنگ کشیده شده از جلو تا عقب
جدید و نوارهای کروم رنگ کشیده شده از جلو تا عقب خودرو از ویژگی‌های مدل LS هستند. در نمای عقب شکاف و بریدگی بین سپر و صندوق از بین رفته بود که اصطلاحاً به آن ناچ (Notch) می‌گویند. چراغ‌های عقب نیز به گونه‌ای تغییر یافته بودند که از کنار ماشین قابل مشاهده بودند. مدل جدیدی هم به نام مونت کارلو اروکوپ (Aerocoupe) معرفی شد که در واقعی نسخه‌ای از مدل SS بود. شورلت این مدل را برای شرکت در مسابقات نسکار طراحی کرده بود. در این مدل در شیشه عقب خودرو یک شیب و انحنای تند ایجاد شد و از طول صندوق نیز کاسته شد و یک باله
ایجاد شد و از طول صندوق نیز کاسته شد و یک باله عقب تخت و متفاوت در لبه صندوق نصب شد که سبب بهبود قابل توجه از نظر آیرودینامیک شد. این خودرو به تعداد بسیار محدود و فقط ۲۰۰ عدد از آن توسط شورلت ساخته شد و مورد توجه مجموعه‌داران خودرو است. در سال ۱۹۸۷ مدل پایه اسپرت کوپه کنار رفت و دو مدل LS و SS به حیات خود ادامه دادند. مدل سوپر اسپرت (SS) نیز خود با دو نسخه اروکوپ (Aerocoupe) و ناچبک (Notchback) عرضه می‌شد. مدل LS به همراه پیشرانه استاندارد شش سیلندر ۴٫۳ لیتری عرضه شد که قدرت آن نسبت به قبل افزایش یافته
لیتری عرضه شد که قدرت آن نسبت به قبل افزایش یافته بود. این پیشرانه به همراه گیربکس اتوماتیک سه سرعته عرضه می‌شد. موتور دیگر هشت سیلندر ۵٫۰ لیتری بود که با گیربکس چهار سرعته اتوماتیک عرضه می‌شد، البته این گیربکس بر روی موتور شش سیلندر هم قابل سفارش بود. در سال ۱۹۸۷ تعداد ۷۹٬۰۴۵ مونت کارلو تولید شد که از این تعداد ۳۹٬۷۹۴ متعلق به مدل LS و ۳۹٬۲۵۱ عدد مونت کارلو نیز با نشان SS عرضه شد. اروکوپ که در سال ۱۹۸۶ به تعداد محدود تولید شده بود، تولید آن در این سال به دلیل تقاضای بازار و محبوبیت این مدل افزایش یافت و
دلیل تقاضای بازار و محبوبیت این مدل افزایش یافت و ۶٬۰۵۲ عدد از آن به تولید رسید. مدل اروکوپ فقط در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ و به مدت محدود دو سال تولید شد. سال ۱۹۸۸ آخرین سال تولید نسل چهارم مونت کارلو بود و همچنین آخرین سالی بود که مونت کارلو به عنوان یک خودروی دیفرانسیل عقب تولید شد و فقط ۳۰٬۱۷۴ دستگاه مونت کارلو تولید و روانه بازار شد و پس از آن مونت کارلو پس از حدود ۱۹ سال تولید مداوم، به دلیل برنامه شورلت برای تولید و رونمایی از مدل جدیدی به نام لومینا متوقف شد. البته مونت کارلو پس از هشت سال دوباره در سال
شد. البته مونت کارلو پس از هشت سال دوباره در سال ۱۹۹۵ احیاء شد. نسل پنجم. مونت کارلوی نسل پنجم از ۱۴ فبریه ۱۹۹۴ تا سپتامبر ۱۹۹۹ تولید شد و مونت کارلوهای این نسل همگی در کشور کانادا و شهر اوشاوا در اونتاریو تولید شدند. پس آنکه شورلت در سال ۱۹۸۷ به تولید مدل مونت کارلو خاتمه داد، مدل لومینا جایگزین آن شد ولی شورلت لومینا هیچگاه نتوانست موفقیت مونت کارلو را تکرار کند، بنابراین نسل پنجم مونت کارلو دوباره در سال ۱۹۹۵، همراه با نسل دوم لومینا بازگشت و در واقع نسخه کوپه لومینا با نام مونت کارلو عرضه شد. اما این
کوپه لومینا با نام مونت کارلو عرضه شد. اما این مونت کارلو هیچ شباهتی به پیشینیان خود نداشت و در مونت‌کارلوی جدید نه از پیشرانهٔ هشت سیلندر خبری بود و نه از سیستم انتقال قدرت دیفرانسیل عقب. برای این خودرو دو پیشرانهٔ شش سیلندر ۳٫۱ لیتری و ۳٫۴ لیتری عرضه می‌شد. تنها گزینه برای انتقال نیرو هم یک گیربکس چهار سرعتهٔ اتوماتیک بود که قدرت را به چرخ‌های جلو منتقل می‌کرد. این نسل از مونت کارلو بر روی پلتفرم W-body تولید شد که بر روی محصولاتی مثل پونتیاک گرند پریکس، اولدزموبیل کاتلاس سوپریم، اولدزموبیل اینتریگ، بیوک
کاتلاس سوپریم، اولدزموبیل اینتریگ، بیوک سنچوری و بیوک رگال نیز از همین پلتفرم استفاده می‌شد. از امکانات پایه مونت کارلو در سال ۱۹۹۵ می‌توان به کیسه‌های هوا به صورت استاندارد، ترمز ضد قفل، کولر، شیشه‌های برقی، قفل مرکزی و کلیدهای برقی، سیستم قفل ضد سرقت و دماسنج اشاره کرد. مونت کارلو با دو مدل LS و Z34 عرضه می‌شد. مدل LS با موتور شش سیلندر ۳٫۱ لیتری ارائه می‌شد که ۱۶۰ اسب بخار قدرت داشت و گیربکس آن نیز چهار سرعته اتوماتیک بود که گیربکس مشترک هر دو مدل بود و در داخل نیز به همراه صندلی نیمکتی ارائه می‌شد. Z34
داخل نیز به همراه صندلی نیمکتی ارائه می‌شد. Z34 در واقع مدل پرچمدار مونت کارلو بود که با با ظاهر اسپرت‌تر و به همراه موتور شش سیلندر ۳٫۴ لیتری عرضه می‌شد که توان تولید ۲۱۰ اسب بخار را داشت. مدل Z34 علاوه بر امکانات پایه، سیستم تعلیق سفت و اسپرت، رینگ‌های شانزده اینچی آلومینیومی، صندلی‌های اسپرت به همراه کنسول و شماری از امکانات دیگر عرضه می‌شد. نسخه‌ای خاص از مدل Z34 با نام Brickyard 400 Pace Car تولید شد که شامل تغییر در تزئینات داخل کابین، صندلی‌های گلدوزی شده چرمی و کنسول کامل، باله عقب و نوارهای رنگی
شده چرمی و کنسول کامل، باله عقب و نوارهای رنگی دور ماشین بود. مونت کارلو در نسل پنجم نیز مانند نسل‌های پیشینش همچنان به پیروزی‌های خود در مسابقات اتومبیلرانی مختلف ادامه می‌داد و در مسابقات مهمی پیروز شد و سبب درخشش نام مونت کارلو و شورلت گردید. در سال ۱۹۹۶ مونت کارلو با یک سری ویژگی‌های جدید مثل سانروف برقی، آینه‌های برقی، فرمان چرم کاری شده، تنظیم دمای دو مکانه و کنترل سیستم صوتی و رادیو از روی فرمان عرضه شد. در سال ۱۹۹۷ نیز چراغ روز یا دی‌لایت و کیسه‌های هوای دوگانه و ترمزهای ABS به مونت کارلو اضافه
هوای دوگانه و ترمزهای ABS به مونت کارلو اضافه شدند. تعدادی دیگر از نسخه خاص مونت کارلو Brickyard 400 pace car تولید شد، ولی هیچ نمونه‌ای به بازار و برای عموم عرضه نشد و از آن‌ها در مسابقات استفاده شد. موفقیت‌های مونت کارلو از لحاظ فروش شورلت را ترغیب کرد تا نسل ششم مونت کارلو را هم خلق کند. تولید نسل پنجم تا سال ۱۹۹۹ ادامه داشت تا اینکه نسل ششم مونت کارلو در سال ۲۰۰۰ به بازار آمد. نسل ششم. نسل ششم مونت کارلو، از روی نسخهٔ مفهومی و آینده نگرانهٔ Monte Carlo Intimidate که شورلت آن را در سال ۱۹۹۷ میلادی
Intimidate که شورلت آن را در سال ۱۹۹۷ میلادی رونمایی کرده بود ساخته شد. در سال ۲۰۰۰، شورلت طراحان ارشد جنرال موتورز را برای طراحی نسل ششم مونت کارلو فرا خواند. در این سال هدف شورلت تنها طراحی یک خودرو برای پیروزی در مسابقات نبود، بلکه می‌خواست نامی از گذشته را زنده کند؛ بنابراین در طراحی نسل ششم از ویژگی‌های نسل‌های پیشین مونت کارلو الهام گرفته شد و مونت کارلو به صورت رترو طراحی شد. به‌طور مثال گلگیرها دوباره به صورت منحنی و قوس‌دار طراحی شدند، باله عقبی مشابه نسل چهارم برای آن طراحی شد، سپر عقب به صورت
مشابه نسل چهارم برای آن طراحی شد، سپر عقب به صورت برجسته و با الهام از سپرهای قدیمی ساخته شد و چراغ عمودی عقب که از اصلی‌ترین نمادهای مونت کارلو بود دوباره به این خودرو بازگشت و از نشان مخصوص مونت کارلو یعنی تاج شوالیه نیز پس از ۱۲ سال دوباره در گوشه و کنار خودرو استفاده شد. مدل محبوب مونت کارلوی سوپر اسپرت یا SS هم دوباره احیاء و جایگزین مدل Z34 شد. شورلت همچنین خودروی لومینا را نیز از خط تولید خارج کرد و تصمیم گرفت نام ایمپالا را که آن هم مانند مونت کارلو چند سال تولیدش متوقف شده بود دوباره زنده کند،
چند سال تولیدش متوقف شده بود دوباره زنده کند، بنابراین نسل هشتم شورلت ایمپالا به عنوان خودروی فول سایز و نسخه چهار در مونت کارلو بازگشت. به درخواست تیم‌های مسابقه‌ای، شورلت گودی و قوس کمی در صندوق عقب مونت کارلو ایجاد کرد که به بهبود آیرودینامیک خودرو برای مسابقات کمک می‌کرد و در انتهای صندوق نیز باله یا اسپویلر نصب شد که گودی صندوق را مخفی می‌کرد. مدل LS از یک موتور شش سیلندر ۳٫۴ لیتری بهره می‌برد. مدل مونت کارلو SS در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ از یک موتور شش سیلندر ۳٫۸ لیتری بهره می‌برد که ۲۴۰ اسب بخار قدرت
سیلندر ۳٫۸ لیتری بهره می‌برد که ۲۴۰ اسب بخار قدرت داشت. فیس لیفت نسل ششم مونت کارلو در سال ۲۰۰۶ به همراه فیس لیفت ایمپالا در لوس آنجلس رونمایی شد. موتور پایه، شش سیلندر ۳٫۵ لیتری با ۲۱۱ اسب بخار بود. موتور هشت سیلندر ۵٫۳ لیتری با ۳۰۳ اسب بخار هم در دسترس بود. مدل اصلاح شده همچنین فضای داخلی بهبود یافته با مرکز، نمایشگر کوچک راهنماز راننده، ترمز ABS بهبود یافته، سیستم کنترل کشش و کیسه‌های هوای جانبی نصب شده روی صندلی برای سرنشینان جلو و عقب نیز داشت. وقتی این ماشین در سال ۱۹۹۵ احیا شد، روی پلت‌فرم دیفرانسیل
ماشین در سال ۱۹۹۵ احیا شد، روی پلت‌فرم دیفرانسیل جلوی W-Body ساخته شده بود و فقط با پیشرانه‌های شش سیلندر به بازار آمد. البته در زمانی که مونت کارلو بازگشت بازار علاقه‌ای به خودروهای آمریکایی با پرفرمنس بالا نداشت و به همین دلیل برای مونت کارلو هم پیشرانه‌های هشت سیلندر ارائه نشد. به دلیل کاهش فروش شورلت کامارو و پونتیاک فایربرد، جنرال موتورز در اوت سال ۲۰۰۲ به تولید این دو ماشین خاتمه داد و پلت‌فرم F-Body خود که زیربنای آن‌ها از دههٔ ۶۰ بود را کنار گذاشت. با توقف عرضه این دو خودرو، مونت کارلو تنها کوپه
با توقف عرضه این دو خودرو، مونت کارلو تنها کوپه اسپرتی بود که توسط جنرال موتورز و شورلت تولید می‌شد. فورد نیز همانند شرکت‌های دیگر در آن زمان رکود فروش را در این کلاس با ماستنگ تجربه می‌کرد از این رو تصمیم گرفت در ژانویهٔ سال ۲۰۰۳ در نمایشگاه دیترویت کانسپتی از نسل جدید ماستانگ را رونمایی کند. موستانگ S-197 در سال ۲۰۰۵ راهی نمایندگی‌ها شد و فروش خوبی را تجربه کرد. رقبای فورد نیز به فکر ارائه رقیب برای ماستنگ افتادند. داج با استفاده از پلت‌فرم دیفرانسیل عقب کرایسلر ۳۰۰، نام چارجر را زنده کرده و با طراحی
کرایسلر ۳۰۰، نام چارجر را زنده کرده و با طراحی بدنه‌ای تهاجمی و همین‌طور استفاده از پیشرانه‌های هشت سیلندر همی قدرتمند، آن را به‌عنوان یک ماسل کار چهاردر به بازار بفرستد؛ بنابراین جنرال موتورز هم مجبور شد به این تغییر رویهٔ بازار پاسخ دهد اما مشکل اینجا بود که در آن زمان جنرال موتورز غیر از اس‌یووی‌ها و پیکاپ‌های خود، پلت‌فرم دیفرانسیل عقب دیگری در اختیار نداشت؛ بنابراین واردات خودروی کوپهٔ هولدن مونارو از استرالیا به ایالات‌متحده و تغییر برند آن به پونتیاک GTO در نظر گرفته شد. بدین ترتیب در سال ۲۰۰۴ پس از
GTO در نظر گرفته شد. بدین ترتیب در سال ۲۰۰۴ پس از سال‌های غیبت، GTO دوباره به بازار بازگشت اما به موفقیت چندانی دست نیافت و عرضهٔ آن در سال ۲۰۰۶ پایان یافت. از قبل برنامه‌هایی برای ساخت نسل جدید کامارو در دست اجرا بود اما شورلت در طول توسعهٔ این پروژه به خودرویی نیاز داشت که تا زمان آماده شدن کامارو بتواند رقیبی برای فورد ماستنگ باشد؛ بنابراین جنرال موتورز تصمیم به ارتقای قدرت مونت کارلو و ساخت یک پیشرانهٔ پرقدرت گرفت که بتواند در آن قرار گیرد. برای این کار پیشرانه ۵٫۳ لیتری هشت سیلندر که در تراک‌ها
کار پیشرانه ۵٫۳ لیتری هشت سیلندر که در تراک‌ها مورداستفاده قرار می‌گرفت انتخاب شد. در ابتدا بلوک این موتور بجای آهن از آلومینیوم ساخته شد و سپس برای افزودن قدرت و عملکرد بیشتر، از برخی قطعات موتور شورلت کوروت در آن استفاده شد. جنرال موتورز قصد داشت از این موتور به صورت عرضی در محصولات دیفرانسیل جلو استفاده کند و به همین دلیل با کاهش طول میل‌لنگ و همین‌طور جابجایی واترپمپ، پیشرانه اصلاح و از طول آن کاسته شد تا بتواند به شکل عرضی در سینهٔ خودروها جای گیرد. این موتور LS4 نام گرفت و حدود ۳۰۰ اسب بخار قدرت
این موتور LS4 نام گرفت و حدود ۳۰۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد و قرار بود قلب تپنده مونت کارلوی جدید باشد. خودروهای پلت‌فرم W-Body تنها محصولاتی محسوب می‌شدند که این موتور بزرگ می‌توانست زیر کاپوت آن‌ها نصب شود. نسخهٔ فیس‌لیفت شدهٔ نسل ششم مونت کارلو در نمایشگاه لس آنجلس ۲۰۰۵ رونمایی و در نسخهٔ SS این پیشرانهٔ هشت سیلندر جایگزین موتور شش سیلندر سوپرشارژ قبلی شد و اولین مونت کارلوی هشت سیلندر از سال ۱۹۸۸ محسوب می‌شد. به این ترتیب بود که بازار کوپه‌های هشت سیلندر و پرقدرت پس از چندین سال دوباره رونق گرفت.
سیلندر و پرقدرت پس از چندین سال دوباره رونق گرفت. مونت‌کارلو SS مدل ۲۰۰۶ که علاوه بر تجهیز به موتور V8، به‌روزرسانی‌ها و تغییرات دیگری را هم تجربه کرده بود و به عنوان رقیبی برای نسل پنجم ماستنگ راهی بازار شد. این کوپهٔ اسپرت با ۳۰۳ اسب بخار قدرت و ۴۳۸ نیوتن متر گشتاور، ظرف ۶ ثانیه از صفر به سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت می‌رسید. تولید مونت‌کارلو سرانجام در تاریخ ۱۹ ژوئن ۲۰۰۷ به دلیل برنامه‌های که جنرال موتورز برای احیای کامارو داشت متوقف شد. مونت کارلوهای نسل ششم نیز مانند نسل پنجم در کانادا مونتاژ شدند. مونت
نیز مانند نسل پنجم در کانادا مونتاژ شدند. مونت کارلو در فرهنگ عامیانه. شورلت مونت کارلو در فیلم‌ها و سریال‌هایی حضور داشته که به نقشی ماندگار در بین مردم تبدیل شده‌اند. تعدادی از نقش‌های معروف به شرح زیراند:
مینی ای (Mini E) خودرویی است که در سال‌های ۲۰۰۹ تا در آکسفورد و انگلند تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو کامپکت قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی و عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۱ دنده است.
پلیس فضای تولید و تبادل اطلاعات فراجا با نام مختصر پلیس فتا و مشهور به پلیس سایبری ایران، یک واحد تخصصی فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است که وظیفه آن جلوگیری و مبارزه با ایجاد فیشینگ (کلاهبرداری اینترنتی) و جعل، سرقت اینترنتی، هک، نفوذ و جرائم سازمان یافته رایانه‌ای است این سازمان بعد از نهادهای اصلی امنیتی چون سازمان اطلاعات سپاه، وزارت اطلاعات و گرداب (واحد فرماندهی سایبری سپاه پاسداران) جز نهادهای امنیتی خرد حساب می‌شود. همچنین دسترسی غیرمجاز، برداشت اینترنتی غیرمجاز از حساب‌های بانکی اشخاص، شنود
اینترنتی غیرمجاز از حساب‌های بانکی اشخاص، شنود غیرمجاز، جعل رایانه‌ای، تخریب و اخلال در داده‌ها و سامانه‌های رایانه‌ای و مخابراتی، استفاده غیرمجاز از پهنای باند بین‌المللی برای برقراری ارتباطات مخابراتی، تولید و آموزش بدافزارها یا نرم‌افزارهای ارتکاب جرایم سایبری و گذرواژه و اطلاعات کاربران از جمله موضوعاتی است که مورد پیگیری پلیس فتا قرار می‌گیرد. بر پایه اظهارات رئیس پلیس فتا، این پلیس مسئولیت تأمین نظم و امنیت و آسایش عمومی و فردی در فضای مجازی را بر عهده دارد. این واحد که در گذشته تحت عنوان اداره
عهده دارد. این واحد که در گذشته تحت عنوان اداره مبارزه با جرایم خاص و رایانه ای پلیس آگاهی فراجا فعالیت می‌کرد، در ۳ بهمن ۱۳۸۹ (۲۳ ژانویه ۲۰۱۱) به فرمان اسماعیل احمدی مقدم فرمانده سابق کل انتظامی ایران به عنوان یک فرماندهی مستقل آغاز به فعالیت کرد. در اواخر سال ۱۳۸۷ دبیرخانه پلیس فتا در ستاد فراجا راه‌اندازی گردید که شامل کمیته‌های مطالعات تطبیقی، کمیته تجهیزات و منابع انسانی، مالی، کمیته خسارت و سازمان بود و ریاست آن نیز به سردار سرتیپ دوم پاسدار سید کمال هادیانفر واگذار شد. در نهایت سند راهبردی این نیرو
هادیانفر واگذار شد. در نهایت سند راهبردی این نیرو در ۱ اسفند ۱۳۸۷ به تصویب هیئت وزیران رسید و این یگان شکل گرفت. هم‌اکنون رئیس پلیس فتا سردار سرتیپ دوم وحید مجید است. انگیزه این اقدام را می‌توان واکنش پلیس به انتشار کرم رایانه‌ای استاکس نت و همچنین مقابله با کنترل فضای سایبر توسط مخالفان حکومت ایران (بعد از ناآرامی ایران پس از اعلام نتایج انتخابات ۱۳۸۸) دانست. ایجاد امنیت و کاهش مخاطرات برای فعالیت‌های علمی، اقتصادی، اجتماعی در جامعه اطلاعاتی، حفاظت و صیانت از هویت دینی و ملی، مراقبت و پایش از فضای تولید و
از هویت دینی و ملی، مراقبت و پایش از فضای تولید و تبادل اطلاعات برای پیش‌گیری از تبدیل شدن این فضا به بستری برای انجام هماهنگی‌ها و عملیات برای انجام و تحقق فعالیت‌های غیرقانونی و ممانعت از تعرض به ارزش‌ها و هنجارهای جامعه در فتا از جمله وظایف و مأموریت‌های پلیس فضای تولید و تبادل اطّلاعات فراجا است. ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۳ وزارت خارجه کشور استرالیا، «پلیس سایبری فتا ایران» را به دلیل نقش این نهاد در محدود کردن فعالیت اینترنتی در ایران تحریم کرد. درگذشت ستار بهشتی. در تاریخ ۹ مهر ۱۳۹۱ پلیس سایبری ستار بهشتی ۳۵
در تاریخ ۹ مهر ۱۳۹۱ پلیس سایبری ستار بهشتی ۳۵ ساله را به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی در شبکه‌های اجتماعی و فیس بوک» دستگیر کرد. بهشتی در وبلاگ خود از حکومت ایران انتقاد کرده بود. جسد بهشتی در ۳ نوامبر در سلول زندانش پیدا شد و گمان می‌رود که توسط مقامات پلیس سایبری تا حد مرگ زیر شکنجه کشته شده‌است. مرگ بهشتی محکومیت جهانی را برانگیخت و «سیل نادری از انتقادات را از سوی مقامات» در ایران به وجود آورد. مهدی دواتگری، نماینده مجلس ایران، پلیس سایبری بهشتی را یک شبه بدون حکم قضایی به‌طور غیرقانونی نگه داشته و
شبه بدون حکم قضایی به‌طور غیرقانونی نگه داشته و خواستار «استعفا یا برکناری رئیس پلیس سایبری» شد. در ۱ دسامبر ۲۰۱۲، محمدحسن شکریان، رئیس پلیس سایبری تهران، به دلیل درگذشت بهشتی به دلیل «نقص و ضعف در نظارت کافی بر پرسنل تحت نظارت وی» از سمت خود برکنار شد.
بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۲۴ نخستین دوره ی بازی های المپیک زمستانی بود که در شهر شامونی در کشور فرانسه برگزار شد. در این دوره از بازی‌ها نروژ با ۴ طلا، ۷ نقره و ۶ برنز مقام اول این رقابت‌ها را به دست آورد. فنلاند با ۴ طلا، ۴ نقره و ۳ برنز مقام دوم را کسب کرد و تیم اتریش با ۲ طلا، ۱ نقره و ۰ برنز به مفام سوم رسید است. تیم ایران در این دوره از بازی‌ها حضور نداشته‌است.
بامیه میوه‌ای است گلدار از خانواده پنیرکیان که زادگاهش آسیا یا آفریقاست، مصری‌ها در قرن ۱۲ یا ۱۳ پیش از میلاد این گیاه را می‌کاشته‌اند. ساختمان گیاه. بامیه گیاهی است گرمسیری که در نقاط سرد، کم‌رشد و کم‌محصول می‌شود. گیاه دارای ساقه راست، پوشیده از تار و ارتفاع ۵/. تا ۱ متر (گاهی ۲ متر) است. برگ‌هایی به شکل قلب تخم فرعی مرکب از ۵–۳ لوب و گل‌هایی منفرد در کناره برگ‌ها دارد. رنگ گلبرگ‌های آن زرد ولی در قسمت وسط قرمز رنگ است. میوه هرمی شکل، دراز و محتوی دانه‌های پوشیده از تار دارد. این گیاه اولین بار در ایران
پوشیده از تار دارد. این گیاه اولین بار در ایران در شهر سرخس کشت و برداشت شد. مصرف غذایی. در اروپای شرقی در اطراف دریای مدیترانه بیش از سایر نقاط از این سبزی مصرف می‌شود. در ترکیه بامیه را خشک و برای مصرف زمستان ذخیره می‌کنند. در ایران برای تهیه خورش بامیه از آن استفاده می‌شود که غذای معروف جنوب ایران است.
دیوان عالی کشور، عالی‌ترین مرجع قضایی در ایران است که به‌منظور نظارت بر اجرای صحیح قوانین در محاکم و ایجاد وحدت رویه قضایی و انجام مسئولیت‌هایی که طبق قانون به آن محول می‌شود براساس ضوابطی که رئیس قوه قضاییه تعیین می‌کند، تشکیل شده‌است. رسیدگی در دیوانعالی کشور شکلی است و این مرجع به ماهیت موضوعات قضایی رسیدگی نمی کند . این دیوان از برجسته‌ترین قضات کشور تشکیل شده‌ است که در روند تعیین رئیس قوه قضائیه نیز اثر گذار هستند . همچنین رسیدگی به تخلفات رئیس‌جمهور از وظایف قانونی این دیوان است . هیئت عمومی این
از وظایف قانونی این دیوان است . هیئت عمومی این دیوان حق صدور "رأی وحدت رویه" را دارد که از ارزشی برابر با قوانین برخوردار است و برای کلیه شعب دیوانعالی کشور و مراجع قضایی دیگر الزام آور است در حالی که رأی شعبه دیوانعالی کشور برای هیچ مرجعی الزام آور نیست و دادگاه ها در صدور رأی خود کاملاً مستقل هستند . ( رأی وحدت رویه در حکم قانون است و تا زمانی که قانونی بر خلاف آن تصویب نشود ، برای همگان لازم الاجرا خواهد بود اما رأی شعبه دیوان این طور نیست ). شعب این دیوان نیز حق رسیدگی به شکایات از آرای صادره، توسط
دیوان نیز حق رسیدگی به شکایات از آرای صادره، توسط دادگاه‌های با رتبه پایین‌تر را دارند اما رسیدگی این دیوان به پرونده‌ها به صورت شکلی است و طرفین دعاوی در دادگاه حاضر نمی‌شوند مگر آن‌که دیوان برای ادای توضیحات اقدام به احضار آن‌ها کند. رأی شعب این دیوان نیز به شکل نقض یا ابرام رأی دادگاه تالی است و ممکن است رأی دادگاه تالی را دارای نقص بداند و پرونده را برای رفع نقص تحقیقاتی و رسیدگی مجدد به دادگاه تالی ارسال کند که در این صورت دادگاه تالی حق دارد بر مفاد رأی سابق خود اصرار کند یا از نظر دیوان تبعیت نماید
سابق خود اصرار کند یا از نظر دیوان تبعیت نماید ( ماده ۴۷۰ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ ) در اصل ۱۶۱ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در مورد «دیوان عالی» آمده‌ است : تاریخچه دیوان عالی کشور. پیش از سال ۱۳۱۶، این نهاد دیوان عالی تمیز نامیده می‌شد که بنا به پیشنهاد فرهنگستان ایران «دیوان عالی کشور» نام گرفت. نخستین بار علیرضا خان عضدالملک وزیر عدلیه (دادگستری) ایران در سال ۱۳۰۴ ه‍.ق به روش کشور عثمانی تشکیلات وزارت عدلیه را به پنج مجلس (محکمه) تقسیم کرد که عبارت بودند از: مجلس اتهامی، مجلس ابتدایی، مجلس
عبارت بودند از: مجلس اتهامی، مجلس ابتدایی، مجلس استیناف، مجلس تمیز و مجلس اجرا. این نخستین باری است که دادگستری ایران دارای مجلس تمیز (دیوان عالی) می‌شود. دو دهه پس از آن، لزوم بودن چنین دیوانی در متمم قانون اساسی مشروطه تصریح می‌گردد. در اصل هفتاد و پنجم متمم قانون اساسی مشروطه آمده‌است: با این که تشکیل چنین دیوانی در متمم قانون اساسی پیش‌بینی شده بود؛ ولی به دلیل نبود قانونی که تشکیلات قضایی را شرح دهد و روش محاکمات را تعیین کند، اجرای این اصل متمم قانون اساسی با دشواری همراه بود. در ۱۳۲۸ ه‍.ق دیوان تمیز
با دشواری همراه بود. در ۱۳۲۸ ه‍.ق دیوان تمیز (دیوان عالی کشور) و ادارهٔ مدعی‌العموم («دادستانی کل کشور» یا همان «دادسرای دیوان عالی کشور») تشکیل شدند. البته این دیوان تمیز، دیوانی نبود که در متمم قانون اساسی از آن یاد شده بود، بلکه یک محکمهٔ موقتی بود. معاون وزیر عدلیه که دراین باره مورد پرسش یکی از نمایندگان قرار گرفت، در جلسهٔ ۱۴۵ تاریخ ۱۵ رمضان ۱۳۲۸ ه‍.ق چنین اظهار داشت: «دیوان تمیزی که در عدلیه هست آن دیوان تمیزی که در متمم قانون اساسی آمده‌است نمی‌باشد. به همین جهت اسم او را دیوان تمیز نگذاشته‌ایم و
به همین جهت اسم او را دیوان تمیز نگذاشته‌ایم و او را یک محضر موقتی اسم گذاشته‌ایم. قانون تشکیلات محاکم چه دیوان تمیز و چه سایر محاکم هنوز به وزارت عدلیه داده نشده‌است». تصویب «قانون اصول تشکیلات عدلیه و محاضر شرعیه و حکام صلحیه» در ۲۱ رجب ۱۳۲۹ ه‍.ق (۲۶ تیر ۱۲۹۰ ه‍.خ)، بستر قانونی لازم برای تشکیل دیوان تمیز و ادارهٔ مدعی‌العموم را فراهم آورد. تا کنون، شش بار در ۲ تیر ۱۲۹۰ (۲۶ جمادی‌الثانی ۱۳۲۹ ه‍.ق)، اسفند ۱۲۹۹، بهمن ۱۳۰۵، آبان ۱۳۳۱، شهریور ۱۳۳۵ و اسفند ۱۳۵۷ دیوان عالی کشور موقتاً منحل شده و سپس دوباره
۱۳۵۷ دیوان عالی کشور موقتاً منحل شده و سپس دوباره تشکیل گردیده‌است. وظایف. از وظایف دیوان عالی کشور ایجاد وحدت رویه قضایی است که در جلسات هیئت عمومی اعضاء و قضات تلاش می‌کنند استنباط‌های متفاوت از قانون که از شعب مختلف دیوان عالی کشور یا دادگاه‌ها نسبت به موارد مشابه حقوقی ـ کیفری، مدنی به وجود آمده را بررسی و تصمیم قانونی کاشف از اراده قانون‌گذار را اتخاذ کنند. هیئت عمومی دیوان عالی کشور با توجه به ماهیت موضوع (حقوقی، جزائی یا اصدار رای وحدت رویه) آن را تقسیم‌بندی می‌کند: شعب دیوان عالی در کشور. مقر اصلی
می‌کند: شعب دیوان عالی در کشور. مقر اصلی دیوان عالی کشور در تهران است و تا خرداد ۱۳۹۳، ۴۲ شعبه داشته‌است که ۵ شعبه در قم، ۳ شعبه در مشهد و بقیه در تهران هستند. هر شعبه با سه قاضی (یک رئیس و دو مستشار) تشکیل می‌شود(ماده 462 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب1392) و می‌تواند یک عضو معاون داشته باشد که در صورت لزوم وظایف هر یک از سه عضو شعبه را عهده‌دار می‌شود. حق انشاء رأی با رئیس و مستشار است. رئیس دیوان عالی کشور. رئیس دیوان عالی کشور توسط رئیس قوه قضائیه با مشورت قضات دیوان عالی کشور به مدت ۵ سال به این سمت،
قضات دیوان عالی کشور به مدت ۵ سال به این سمت، گماشته می‌شود. رئیس دیوان عالی کشور باید مجتهد، عادل و آگاه به امور قضایی باشد. غلامحسین محسنی اژه‌ای، ۱۵ مرداد ۱۴۰۲ محمدجعفر منتظری را به سمت رئیس دیوان عالی کشور منصوب کرد. پیش از منتظری، سید احمد مرتضوی مقدم توسط سید ابراهیم رئیسی، در تاریخ ۳ اردیبهشت ۱۳۹۸ به سمت رئیس دیوان عالی کشور گمارده شده‌بود. پیش از مرتضوی مقدم نیز، حسین کریمی به مدت چهار سال و نیم در این سمت فعالیت می‌کرد. تا پیش از تغییرات قانون اساسی ایران در ۱۳۶۸، رئیس دیوان عالی کشور در رأس شورای
ایران در ۱۳۶۸، رئیس دیوان عالی کشور در رأس شورای عالی قضایی قرار داشت و بلندپایه‌ترین مقام قوهٔ قضائیهٔ ایران بود و مستقیماً توسط رهبر پس از مشورت با قضات دیوان عالی کشور برگزیده می‌شد. همچنین، پیش از تغییرات قانون اساسی در سال ۱۳۶۸، «رئیس دیوان عالی کشور» به‌عنوان «رئیس قوهٔ قضائیه» دانسته می‌شد. رؤسای دیوان عالی کشور از ابتدای تأسیس تاکنون. "پیش از انقلاب مشروطه (رئیس مجلس یا محکمهٔ تمیز)" "پس از انقلاب مشروطه" "پس از" انقلاب ۱۳۵۷ "پس از تغییرات قانون اساسی در سال ۱۳۶۸ از اختیارات و اهمیت «ریاست دیوان
در سال ۱۳۶۸ از اختیارات و اهمیت «ریاست دیوان عالی کشور» کاسته شد و «ریاست قوهٔ قضائیه» سمتی جدا از ریاست دیوان عالی کشور گشت"