payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیگر در بدن تداخل با توجه به نیمه عمر نسبتا بالای خود ایجاد کند؛ لازم است پیش از شروع مصرف لیستی از کلیه ی داروهای مصرفی خود را در اختیار پزشک یا داروسازتان قرار دهید. مصرف الکل همراه با این دارو تا زمانی که در جریان خونتان وجود دارد، عوارض خطرناکی در پی دارد. لذا در صورت مصرف اشتباهی اخیر الکل یا فرآورده های الکلی حتما به پزشک خود اطلاع دهید.قطع این دارو به صورت ناگهانی با اتمام نیمه عمر آن و بدون نظر پزشک می تواند عوارض نامناسبی از جمله بروز حمله ي تشنجی برای بیمار در برداشته باشد. حملات تشنجی این بار می
بیمار در برداشته باشد. حملات تشنجی این بار می توانند شدیدتر هم باشند. لذا قطع این دارو باید به صورت تدریجی و تحت نظر پزشك انجام شود. اگر کلونازپام به صورت یک نوبت در روز تجویز شود بهترین زمان مصرف آن شب ها پیش از خواب می باشد. اما برخی پزشکان ترجیح می دهند دارو را در مقدار کمتر؛ در دو تا سه نوبت در روز تجویز کنند لذا حتماً دارو را دقیقاً طبق دستور پزشک معالج خود مصرف نمایید. عوارض جانبی شایع. احساس خواب آلودگی، ضعف، سرگیجه و گیجی از عوارض شایع این دارو می باشد. احساس عدم تمرکز، حرکات غیرطبیعی چشم ها و
می باشد. احساس عدم تمرکز، حرکات غیرطبیعی چشم ها و فراموشکاری نیز می تواند با مصرف این دارو بروز کند که می توانید در مورد آنها با پزشک خود مشورت نمایید. در کودکان افزایش ترشح بزاق ممکن است سبب سرفه یا احساس ناخوشایند شود.در صورت بروز این عارضه پزشک خود را مطلع نمایید. مشکلات جنسی، تاری دید و دوبینی تکرر و سوزش ادرار، دردعضلانی و مفصلی، افزایش ترشح آب دهان، دشواری در بلع و تنفس فراموشی و اختلال حواس، حساسیت پوستی و کهیر، اختلال در هماهنگی اعضای بدن، ورم تارهای صوتی و گرفتگی صدا و... داروهای تداخل دار. -
صوتی و گرفتگی صدا و... داروهای تداخل دار. - داروهای سوبسترای آنزیم CYP3A4 در کبد - داروهای ضد صرع و آرام بخش - داروهای تضعیف کننده سیستم اعصاب مرکزی بدن آزلاستین (نازال)، برومپریدول، کانیواپتان، فوسیدیک اسید (سیستمیک)، ایدلالیسیب، الانزاپین، اورفنادرین، اوکسوممازین، پارالدهید، سدیم اکسیبات، تالیدومید تداخل قابل‌توجهی مشاهده نشده است. القاکننده‌های متوسط و قوی آنزیم CYP3A4 کبدی، دابرافنیب، دفراسیروکس، انزالوتامید، اردافیتینیب، فنی‌توئین، ایووسیدنیب، میتوتان، ساریلومب، سیلتوکسیمب، مشتقات تئوفیلین،
میتوتان، ساریلومب، سیلتوکسیمب، مشتقات تئوفیلین، توسیلیزومب، یوهیمبین الکل (اتیل)، آزلاستین (نازال)، بلونانسرین، برکسانولون، بوپرنورفین، کلوزاپین، داروهای تضعیف‌کننده‌ CNS، فلونیترازپام، متادون، متوتری‌مپرازین، متی‌روسین، آگونیست های اپیوئید، اورفنادرین، اکسی کدون، پارالدهید، پیریبدیل، پرامی‌پکسول، روپینیرول، روتیگوتین، سدیم اکسیبات، سوورکسانت، تالیدومید، زولپیدم آلیزاپرید، اپرپیتانت، بریمونیدین (موضعی)، بروموپرید، برومپریدول، کانابیدیول، ماری‌جوانا (در کل فرآورده های گیاه شاهدانه)، کلرمتیازول، کلرفنیرامین،
های گیاه شاهدانه)، کلرمتیازول، کلرفنیرامین، کاربامات، کلوفازیمین، کوبیسیستات، کانیواپتان، کوزینتروپین، مهارکننده متوسط و قوی CYP3A4، دایمتیندن (موضعی)، دوکسیلامین، درونابینول، دروپریدول، دولیسیب، اردافیتینیب، اسکتامین، فوس اپرپیتانت، فوس نوتپیتانت، فوسیدیک اسید (سیستمیک)، هیدروکسی زین، ایدلالیسیب، گیاه کاوا، لاروترکتینیب، لمبورکسانت، لیسورید، لوفکسیدین، منیزیم سولفات، ملاتونین، متوتری‌مپرازین، میفپریستون، مینوسیکلین (سیستمیک)، نابیلون، نتوپیتانت، الانزاپین، اوکسوممازین، پالبوسیکلیب، پرامپانل، روفینامید،
اوکسوممازین، پالبوسیکلیب، پرامپانل، روفینامید، سیمپرویر، استریپنتول، تدوگلوتید، تتراهیدروکانابینول، تتراهیدروکانابینول وکانابیدیول، تری‌مپرازین، ویگاباترین تداخلات با غذا: مشاهده نشده است. هشدارهای مصرف داروی کلونازپام. در بیماری تنفسی، نارسایی کبدی و کلیوی و پورفیری، مسمومیت شدید با الکل همراه با علائم حیاتی ضعیف‌شده، اغما شوک، آب‌سیاه (گلوکوم) حاد با زاویهٔ بسته یا استعداد ابتلا به آن و میاستنی گراویس باید با احتیاط فراوان مصرف شود. احتمال بروز کمی کم‌فشاریِ خون و توقف تنفس (آپنه) در زمان مصرف این دارو
خون و توقف تنفس (آپنه) در زمان مصرف این دارو وجود دارد. مصرف طولانی‌مدت یا مقادیر زیاد بنزودیازپین‌ها، ازجمله کلونازپام، خطر بروز وابستگی‌های روانی را افزایش می‌دهد. بنزودیاپین‌ها ممکن است سبب بروز ضعف تنفسی در افراد سالخورده، نوجوانان، و افراد به‌شدت بیمار شوند. در این موارد، کاهش مقدر مصرف دارو ممکن است ضروری باشد. بیماری‌های عصبی. بررسی‌ها نشان می‌دهد که این دارو کیفیت زندگی و بهره‌وری کار افرادی را که از شوک‌های ناشی از ترس رنج می‌برند، بهبود می‌بخشد. از کلونازپام همچنین به عنوان یک داروی ضد افسردگی
از کلونازپام همچنین به عنوان یک داروی ضد افسردگی استفاده می‌کنند که به‌طورکلی برای درمان اضطراب، اختلال روانی خواب‌ناله (Catatonia)، برای پیشگیری و درمان تشنج، اختلال هراس و اختلال حرکتی معروف به بی‌قراری حرکتی استفاده می‌شود و برای مرحله شیدایی مربوط به رفتارهای شیدایی-افسردگی و اختلال اضطراب اجتماعی مورد استفاده قرار می‌گیرد. دو سال مطالعه تکمیلی بر روی افرادی که به‌طور مختصر برای درمان جمع هراسی داروی کلونازپام دریافت کرده بودند نشان داد که بهبودی حاصل از این درمان، پس از قطع دارو نیز همچنان ادامه دارد.
این درمان، پس از قطع دارو نیز همچنان ادامه دارد. این افراد در طی این دو سال در مقایسه با گروه شاهد که دارونما دریافت کرده بودند عملکرد بهتری را از خود نشان دادند. گاهی در درمان اضطراب، استفاده از کلونازپام بر آلپرازولام ارجحیت پیدا می‌کند زیرا احتمال برگشت دوباره اضطراب با استفاده از کلونازپام نسبت به آلپرازولام کمتر است. برای ترک افرادی که به مصرف آلپرازولام وابسته شده‌اند می‌توان کلونازپام را جایگزین آن کرد. از کلونازپام برای مبارزه با تیک عصبی نیز استفاده می‌شود. یک مطالعه نشان داد در میان کودکان مبتلا
می‌شود. یک مطالعه نشان داد در میان کودکان مبتلا به اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی که همچنین دچار پرش یا تیک‌های عصبی هستند، کلونازپام می‌تواند بدون آسیب به آثار روانپزشکی حاصل از داروهای اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی، تیک‌های عصبی را متوقف کند. هرچند کلونازپام دارویی برای بیماری ام‌اس محسوب نمی‌شود اما آن را برای کاهش علائم این بیماری تجویز می‌کنند. کلونازپام دفعات غش کردن را کاهش می‌دهد. اختلالات ماهیچه‌ای. مصرف کلونازپام می‌تواند به‌عنوان یک روش درمانی خط سوم، در درمان بیماران مبتلا به سندرم پای بی‌قرار مؤثر
در درمان بیماران مبتلا به سندرم پای بی‌قرار مؤثر واقع شود. این موضوع همچنان در حال بررسی است. این دارو به درمان خوابگردی در افراد کمک می‌کند، این دارو درد ناشی از مشکلات فک را تسکین می‌دهد و همچنین جهت کاهش استفراغ ناشی از شیمی درمانی، برای بیماران سرطانی تجویز می‌شود. کلونازپام و داروی ضد شیدایی لیتیم را به‌طور آزمایشی همراه با یکدیگر به عنوان یک درمان موفقیت‌آمیز برای سردرد خوشه‌ای تجویز کرده‌اند. کلونازپام سندرُم سوزش دهان را تسکین داده‌است، نوعی احساس خود توصیفی که می‌تواند سال‌ها ادامه یابد. به‌طور
خود توصیفی که می‌تواند سال‌ها ادامه یابد. به‌طور آزمایشی از این دارو، با موفقیت محدود، در درمان صدای زنگ در گوش استفاده کرده‌اند. دندان‌قروچه همچنین در کوتاه مدت به مصرف کلونازپام پاسخ می‌دهد. اختلال رفتاری حرکت سریع چشم در خواب نیز به خوبی به دوزهای کم کلونازپام پاسخ می‌دهد. این دارو برای درمان اسپاسم مربوط به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک و سندرم ترک الکل استفاده می‌شود. سایر مصارف. کلونازپام و سایر بنزودیازپین‌ها در مواردی از شیدایی و پرخاشگری‌های ناشی از روان‌پریشی، به تنهایی یا به همراه داروهای خط اول
روان‌پریشی، به تنهایی یا به همراه داروهای خط اول مانند لیتیم، هالوپریدول و ریسپریدون تجویز می‌شوند. بسیاری از انواع خواب‌پریشی و اختلالات خواب، با مصرف کلونازپام قابل درمان هستند اما این دارو قادر به پیشگیری از میگرن نیست. مکانیسم اثر. کلونازپام از بنزودیازپین‌ها است. این دارو باعث تسهیل یا افزایش عمل مهاری گاما آمینوبوتیریک اسید که یک ناقل عصبی مهاری در مغز است می‌شود که این خود باعث مهار پیش و پس سیناپسی در تمام نواحی دستگاه عصبی مرکزی خواهد شد. اثرات آرام بخش و ضدتشنج کلونازپام به‌علت اثرات این دارو در
بخش و ضدتشنج کلونازپام به‌علت اثرات این دارو در سطح لیمبیک و تحت قشری می‌باشد. در حالت کلی بعضی از علایم در افراد متفاوت فرق دارد. از طریق دهان گرفته می‌شود. تأثیر آن در طی یک ساعت شروع می‌شود و بین شش تا دوازده ساعت به طول می‌انجامد. عوارض جانبی. شایع‌هترین اثرات جانبی کلونازپام شامل خواب‌آلودگی، خستگی، آتاکسی، هیپوتونی، عدم تعادل، اختلالات رفتاری به‌خصوص در بچه‌ها شامل حالت تحریک‌پذیری و بی‌قراری می‌باشد. یبوست یا اسهال، گاستریت و آبریزش بینی و تنفس سطحی. مصرف زیاد این قرص می‌تواند باعث فشار و حملات قلبی
مصرف زیاد این قرص می‌تواند باعث فشار و حملات قلبی شود و همین‌طور باعث فراموشی و یک حالت بیداری و در عین حال بیهوشی. سایر عوارض با شیوع کمتر شامل:توهم، علایم شبیه به خماری، سردرد، کندی و تحریک پذیری را هنگام بیدار شدن از خواب ذکر می‌کنند در صورت مصرف دارو قبل از خواب که احتمالاً نتیجه نیمه عمر دارو است، که پس از بیدار شدن از خواب بر کاربر تأثیر می‌گذارد. در حالی که بنزودیازپین‌ها خواب را تحریک می‌کنند، آنها با سرکوب یا مختل خواب REM باعث کاهش کیفیت خواب می‌شوند. پس از استفاده منظم، هنگام قطع کلونازپام، بی
پس از استفاده منظم، هنگام قطع کلونازپام، بی خوابی می تواند رخ دهد. در مصرف دوز بیش از حد و مقاوم نبودن بدن در برابر دارو حالتی شبیه مستی قرص به‌وجود میآید که پس از برطرف شدن اثرات دارو شخص اتفاقات ، اعمال و صحبت‌های خود در حالت مستی قرص را به یاد نمی‌آورد . موارد منع مصرف. استفاده از کلونازپام را برای افرادی که مبتلا به گلوکوم هستند توصیه نمی‌کنند. این ترکیب ممکن است بیماری‌های تنفسی را تشدید کند. مصرف در آنسفالوپاتی کبدی بسیار خطرناک است. این ماده تولید بزاق را افزایش می‌دهد. این دارو غالباً خستگی و تداخل
را افزایش می‌دهد. این دارو غالباً خستگی و تداخل در هماهنگی عضلات را به‌وجود می‌آورد. همچنین ممکن است مانع از تصمیم‌گیری بموقع شود؛ چنین تأثیراتی مانع از به‌کارگیری توانایی‌های لازم هنگام کار با ماشین آلات خطرناک است. برای این دارو اثرات جانبی فراوانی که کمتر شایع هستند شرح داده می‌شود که دامنه آن‌ها از حساسیت پوستی تا لثه‌های دردناک کشیده می‌شود. نتایج حاصل از چند گزارش موردی نشان می‌دهد که کلونازپام ممکن است بیماری پورفیری را ایجاد کند (نوعی اختلال در ترکیبات شیمیایی بدن است که ممکن است در افراد مبتلا
شیمیایی بدن است که ممکن است در افراد مبتلا خشونت و مورد بیشتر حساسیت شدید به نور را که همراه با سرگیجه است ایجاد کند)، اما چنین نتایجی تقریباً بی‌سابقه است. بررسی سوابق پزشکی مردانی که به دلیل اختلال استرسی پس از آسیب روانی تحت درمان بودند نشان می‌دهد که این دارو به‌طور معمول ممکن است مانع از عملکرد جنسی در چنین افرادی شود. بعضی از افراد به بیماری نگران‌کننده‌ای بنام توقف تنفس دچار می‌شوند که طی آن فرد به‌طور موقت توانایی خود را برای نفس کشیدن از دست می‌دهد؛ گزارش‌های موردی حاکی از آن است که مصرف کلونازپام
گزارش‌های موردی حاکی از آن است که مصرف کلونازپام می‌تواند حملات آپنه ایجاد کند. یک آزمایش نشان داد در درمان بیخوابی، زمانی که افراد مصرف دارو را قطع می‌کنند همه چیز به جای اول خود بازمی‌گردد به این معنی که نه تنها بیماری درمان نمی‌شود بلکه شرایط، حداقل برای مدتی، از قبل هم بدتر می‌شود. برخلاف انتظارات معمول، گاهی گزارش شده‌است که مصرف این دارو به بروز شیدایی و حتی پرخاشگری منجر می‌شود. یک گزارش موردی متذکر شد چنانچه شوک‌های ناشی از وحشت‌زدگی به عنوان یک هشدار در برابر رفتار خاصی عمل کند، تواناییِ کلونازپام
در برابر رفتار خاصی عمل کند، تواناییِ کلونازپام در کاهش یا از بین بردن شوک‌های ناشی از ترس، همچنین می‌تواند حذف خویشتنداری فرد در برابر آن رفتار خاص را به‌دنبال داشته باشد. یک مطالعه کوچک نشان داد کلونازپام ممکن است در کودکان خویشتنداری را کاهش دهد، همچنین گزارش‌های موردی دیگری وجود دارد که همان تأثیر را در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان نشان می‌دهد. محققان کنجکاو دربارهٔ کاهش خویشتنداری به‌واسطه مصرف کلونازپام، سوابق پزشکی ۳۲۳ نفر را که به دلیل اختلال روانی در بیمارستان بستری شده بودند، مورد بررسی قرار
در بیمارستان بستری شده بودند، مورد بررسی قرار دادند. این‌ها افرادی بودند که تأثیرات این چنینی کلونازپام ممکن بود در رفتار آن‌ها کاملاً مشهود باشد. هرچند مطالعه مذکور برای نشان دادن رابطه علت و معلولی در این زمینه طراحی نشده بود اما سوابق بررسی شده خطر پایین کاهش خویشتنداری ناشی از مصرف کلونازپام و دیگر داروهای گروه بنزودیازپین را نشان می‌داد.اگر در دوران بارداری استفاده شود ممکن است به کودک آسیب برساند. تداخلات دارویی. مصرف کلونازپام باعث کاهش سطح کاربامازپین یا فنی‌توئین در خون می‌شود. همچنین با مصرف
یا فنی‌توئین در خون می‌شود. همچنین با مصرف کاربامازپین، سطح کلونازپام پلاسما نیز کاهش می‌یابد. مصرف برخی داروها مانند فنی‌توئین و داروهای ضد قارچ مانند کتوکونازول نیز می‌تواند متابولیسم کلونازپام را مهار کند. مصرف کلونازپام باعث افزایش سطوح داروهایی مانند پریمیدون و فنوباربیتال‌ها می‌شود. مصرف کلونازپام همراه با داروهای ضدافسردگی، داروهای ضد تشنج، مانند فنوباربیتال‌ها، فنی‌توئین، کاربامازپین، آنتی‌هیستامین، داروهای ضدروان‌پریشی غیر بنزودیازپینی مانند زولپیدم و الکل می‌تواند باعث افزایش تأثیر و سطح پلاسمایی
و الکل می‌تواند باعث افزایش تأثیر و سطح پلاسمایی آن‌ها شود. منابع. کلونازپام
کولیستین رده درمانی: آنتی بیوتیک‌ها از گروه پلی میکسین اشکال دارویی: قرص، قطره، آمپول، پماد موارد مصرف. کولیستین آنتی بیوتیک وسیع الطیفی است. کولیستین سولفات خوراکی برای درمان عفونت‌های گوارشی حاصل از ارگانیسم‌های گرم منفی حساس به خصوص پسودوموناس بکار می‌رود. مکانیسم اثر. کولیستین نوعی آنتی بیوتیک از دسته پلی میکسین است که توسط باکتری باسیلوس پلی میکسین ساخته می‌شود. این دارو جذب گوارشی اندکی دارد و بنابراین نباید به صورت خوراکی برای درمان عفونت‌های سیستمیک بکار رود. ترکیب کولیستیمتات سدیم نیز وجود دارد ولی
رود. ترکیب کولیستیمتات سدیم نیز وجود دارد ولی ناپایدارتر است. عوارض جانبی. در مصرف سیستمیک ممکن است اثرات نفروتوکسیک و سندرم لوفلر یا نوروتوکسیک داشته باشد. بروز مقاومت. افزایش استفاده درمانی از این آنتی بیوتیک باعث بروز مقاومت دارویی و گزارش آن از کشورهای متعدد شده است. هرچند میزان مقاومت تا حال بیش از ۱۰٪ گزارش نشده است ولیکن نشانه‌های گسترش این مقاومت مشاهده شده است. اولین گزارش‌های مقاومت از کشور هندوستان گزارش شد ولیکن حال این مقاومت از کشورهای مدیترانه‌ای و آسیای جنوب شرقی (کره و سنگاپور) گزارش
و آسیای جنوب شرقی (کره و سنگاپور) گزارش می‌شود که نشان از امکان گسترش آن و ناکارایی این دارو به عنوان یکی از آخرین گزینه‌های درمانی می‌باشد جستارهای وابسته. پلی میکسین
کتاب سرچشمه‌های فردوسی‌شناسی (با عنوان فرعی: "مجموعهٔ نوشته‌های کهن در بارهٔ فردوسی و شاهنامه و نقد آنها")، تألیف دکتر محمدامین ریاحی، مجموعه‌ای است که در آن «گفته‌ها و نوشته‌ها در بارهٔ فردوسی را از نوشته‌های مورخان و تذکره‌نویسان و مقدمه‌های کهن دست‌نویس‌های شاهنامه و ستایش‌هایی که شاعران و دیگر بزرگان از او کرده‌اند، از سال‌های نزدیک به عصر او تا اواخر قرن پیش یعنی تا آغاز تحقیقات جدید» فراهم آمده‌است. هر بخش دارای مقدمهٔ انتقادی است. کتاب دارای پیشگفتاری با عنوان «رنج و روزگار فردوسی» است. "سرچشمه‌های
با عنوان «رنج و روزگار فردوسی» است. "سرچشمه‌های فردوسی‌شناسی" نخستین بار در سال ۱۳۷۲ مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات فرهنگی (پژوهشگاه) در تهران به چاپ رسیده‌است. چاپ چهارم کتاب در سال ۱۳۹۵ توسط پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی منتشر شده‌است.
سخن نشریه‌ای فرهنگی ادبی بود که در فاصله یِ سال‌های ۱۳۲۲ تا ۱۳۵۷ منتشر می‌شد. پایه‌گذار این نشریه پرویز ناتل خانلری بود. آغاز راه. مجلهٔ "سخن" در ابتدا ارگان جامعهٔ لیسانسیه‌های دانش‌سرای عالی بود. دورهٔ نخست مجله با انتشار اولین شماره در خرداد ۱۳۲۲ و با همکاری عده‌ای از جوانان باذوق و نواندیش مانند صادق هدایت، بزرگ علوی و حسن شهید نورایی آغاز به کار کرد. تا چند شماره به صاحب امتیازی ذبیح‌الله صفا و سردبیری پرویز ناتل خانلری منتشر شد، اما با رسیدن خانلری به سی سالگی صاحب امتیازی مجله به او منتقل شد. توقف و
سی سالگی صاحب امتیازی مجله به او منتقل شد. توقف و انتشار مجدد. انتشار مجله پس از سه دوره، به‌علت مسافرت تحقیقاتی خانلری به فرانسه، متوقف شد. از آذر ۱۳۳۱ مجدداً منتشر شد و انتشار آن ماهانه تا سال ۱۳۵۷ بی‌وقفه ادامه یافت. رهاورد این فعالیت ۲۷ دورهٔ "سخن" در سی‌هزار و صد صفحه بود که در تاریخ فرهنگ ایران بسان یک دائرةالمعارف باقی مانده‌است. در طول این مدت اگرچه خانلری سردبیر اصلی آن بود، فرهیختگانی دیگر در ادوار مختلف عهده‌دار سمت سردبیری بودند: احمد بیرشک، احسان یارشاطر، ناصر پاکدامن، علیرضا حیدری، قاسم
احسان یارشاطر، ناصر پاکدامن، علیرضا حیدری، قاسم صنعوی، تورج فرازمند، حسن هنرمندی، ابوالحسن نجفی، محمود کیانوش، رضا سیدحسینی، ایرج افشار و هوشنگ طاهری. مآثر مجلهٔ "سخن". "سخن" به عنوان یک مجلهٔ ادبی و فرهنگی پیشرو و نوجو، اعتبار و شهرت شایانی کسب کرد. این همه بدو مناسبت بود: یکی روی آوردن به نشرِ شعر و داستان و نمایشنامه‌های نو اروپائی و ملل دیگر بود که پیش از آن در مجله‌های فارسی مرسوم دیده نمی‌شد، و دیگر چاپ کردن نوشته‌ها و سروده‌های گروهی نویسندهٔ جوان که پیش از آن آثارشان چندان در نشریات فارسی دیده
که پیش از آن آثارشان چندان در نشریات فارسی دیده نمی‌شد. مجلهٔ "سخن" نقش به سزایی در جهت‌گیری ادبیات فارسی در دورهٔ معاصر داشته‌است.
منظور از هیپوکالمی کاهش سطح خونی یون پتاسیم در بدن است. میزان طبیعی پتاسیم خون معمولاً ۳٫۵ تا ۵٫۰ mmol/Lاست که کاهش آن را هیپوکالمی می‌خوانند. هیپوکالمی می‌تواند از اثرات جانبی برخی داروها باشد. متابولیسم پتاسیم در بدن. یون پتاسیم (K+) اصولاً یک یون داخل سلولی است (۹۵٪ آن) لذا در پلاسمای خون نسبتاً در سطح پائینی قرار دارد (تا ۵٫۰ mmol/L) ولی درون سلول‌ها تجمع زیادی دارد (در حدود ۱۰۰ mmol/L). پتاسیم در ایجاد پتانسیل عمل سلول‌های عصبی و قلبی بسیار مهم است همچنین در انتقال مواد از غشای سلول. بهترین منابع غذایی
در انتقال مواد از غشای سلول. بهترین منابع غذایی پتاسیم؛ آرد سویا، لوبیا سفید، عدس، موز و اسفناج می‌باشد. ولی در بیشتر موادغذایی وجود دارد. علل هیپوکالمی. کاهش پتاسیم خون (هایپوکالمی) در مواردی همچون کاهش دریافت غذایی و در وضعیت کاتابولیک، سیروز کبدی یا آسپیراسیون رخ می‌دهد. همچنین از طریق افزایش دفع از دستگاه گوارش(اسهال، استفراغ، ساکشن شیره معده، سوء‌جذب، تومور معده، و شیمی درمانی)، دفع از کلیه‌ها(مصرف دیورتیک تیازیدی، سندروم کوشینگ، افزایش دفع آلدوسترون، کاهش منیزیم خون، لوکمی حاد و نفریت) نیز سطح پتاسیم
منیزیم خون، لوکمی حاد و نفریت) نیز سطح پتاسیم خون را کاهش میدهد. علاوه بر این مصرف بعضی داروها ، همچون داروهای مدر فاقد قابلیت احتباس یون پتاسیم نیز باعث کاهش سطح پتاسیم خون می‌شوند. از برخی داروهایی که موجب هیپوکالمی می‌شوند می‌توان به مدرهای لوپ هنله (مانند فوروزماید)، آمینوگلیکوزیدها (مانند جنتامایسین و توبرامایسین)، آمفوتریسین بی و داروهای دیگری مانند استروئیدها، شیرین‌بیان و گاهی آسپرین اشاره کرد. علائم کمبود. علائم کمبود آن در بدن شامل موارد زیر است: خستگی، انقباض و ضعف عضلانی، خواب آلودگی، یبوست،
خستگی، انقباض و ضعف عضلانی، خواب آلودگی، یبوست، نامنظمی ضربان قلب و تأخیر در تخلیه معدی. کاهش بیشتر سطح پتاسیم به فلج شل، تتانی بینجامد. تغییرات ECG در هیپوکالمی عبارتند از موج T مسطح یا معکوس و موج U (موجی که بعد از T دیده می‌شود.) درمان هیپوکالمی. در موارد خفیف درمان عامل ایجادکننده مانند اسهال کافی است یا مصرف مواد حاوی پتاسیم مانند موز و پرتقال ولی در موارد شدید کلریدپتاسیم وریدی می‌تواند مفید باشد. در نتیجه با تجویز دارو قابل پیشگیری و درمان است و برای بیمار مشکل ساز نیست.
هایپرکالمی به معنی افزایش سطح خونی یون پتاسیم در بدن است. میزان طبیعی پتاسیم خون معمولاً 3.5 تا 5.5 mmol/Lاست که افزایش آن را هایپرکالمی می‌خوانند. متابولیسم پتاسیم در بدن. پتاسیم (K+) اصولاً یک یون داخل سلولی است (۹۵٪ آن) لذا در پلاسمای خون نسبتاً در سطح پائینی قرار دارد (تا ۵٫۰ mmol/L) ولی درون سلولها تجمع زیادی دارد (در حدود ۱۰۰ mmol/L). پتاسیم در ایجاد پتانسیل عمل سلولهای عصبی و قلبی بسیار مهم است همچنین در انتقال مواد از غشای سلول. بهترین منابع غذایی پتاسیم؛ آرد سویا، لوبیا سفید، عدس، موز و اسفناج
پتاسیم؛ آرد سویا، لوبیا سفید، عدس، موز و اسفناج می‌باشد؛ ولی در بیشتر موادغذایی وجود دارد. مقدار نرمال آن در رفرنس های جدید بین 5.5-3.5 است. علل هایپرکالمی. افزایش پتاسیم خون (هایپرکالمی) در اثر عواملی مانند نارسایی کلیوی، نارسایی آدرنال (بیماری آدیسون)، اسیدوز متابولیک به هر دلیلی، لوکمی(سرطان خون)، کم خونی همولیتیک، انفوزیون خیلی سریع کلرور پتاسیم به صورت وریدی، تزریق خون دریافت شده از افراد مسن یا خونی که مدت زیادی از نگهداری آن میگذرد، آسیب‌های ناشی از تصادفات (له شدگی، سوختگی ها، لیز شدید عضلات)،
از تصادفات (له شدگی، سوختگی ها، لیز شدید عضلات)، عفونت و همولیز اتفاق می‌افتد. علاوه بر این مصرف بعضی داروها همچون داروهای مدر نگهدارنده پتاسیم مانند تریامترن اچ، اسپیرو لاکتون و مهارکننده‌های آنزیم ACE نیز باعث افزایش سطح پتاسیم خون می‌شوند. علائم هایپرکالمی. علائم افزایش پتاسیم در خون شامل موارد زیر است: برادی کاردی و اختلالات نوار قلب (موج P کوتاه یا صاف، عریض تر شدن کمپلکس QRS، بلندی موج T، افزایش یافتن فاصله PR)، کاهش هوشیاری، آپنه (ایست تنفسی)، خستگی و ضعف عضلانی. درمان هیپرکالمی. درمان هیپرکالمی در
و ضعف عضلانی. درمان هیپرکالمی. درمان هیپرکالمی در موارد خفیف میتواند شامل اصلاح عوامل زمینه ای و اصلاح رژیم غذایی باشد. در مواردی که هیپرکالمی شدید باشد ممکن است به مداخلات درمانی مانند، استفاده از داروهای دفع کننده پتاسیم و محدود کرد منابع غذایی حاوی پتاسیم است.( مهمترین غذاهای حاوی پتاسیم شامل ، شیر، موز، کشمش، پرتقال و میوه های خشک میباشد). داروهایی که برای درمان هیپرکالمی از آنها استفاده میشود شامل موارد زیر است: در صورتی که هیپرکالمی در حضور اسیدوز باشد، از تزریق همزمان انسولین با دکستروز 50% استفاده
از تزریق همزمان انسولین با دکستروز 50% استفاده شود.( استفاده از این روش رایج تر از استفاده از داروهای دافع پتاسیم است.) جستارهای وابسته. اختلالات آب و الکترولیت هیپوکالمی
منظور از هیپوناترمی (hyponatremia) یا کم‌سُدیُمی خون، کاهش سطح خونی یون سدیم در بدن است. میزان طبیعی سدیم خون ۱۳۵–۱۴۵ mEq/dL است که معمولاً کاهش آن را به زیر ۱۳۶ میلی مول بر لیتر را هیپوناترمی می‌نامند و علت آن دفع مقادیر زیاد یون‌های سدیم بیش از دفع آب بدن است یا دفع سدیم و آب از بدن همراه با جایگزینی آب و بدون جایگزینی کافی سدیم می‌باشد که به‌عنوان مسمومیت آبی هم یاد می‌شود. علل هیپوناترمی. کاهش سطح سدیم خون در اثر از دست دادن سدیم یا احتباس آب یا هردو رخ می‌دهد. یک روش مفید برای دسته‌بندی بیماران مبتلا
می‌دهد. یک روش مفید برای دسته‌بندی بیماران مبتلا به هیپوناترمی قرار دادن آن‌ها در سه گروه براساس وضعیت حجم مایع در گردش (یعنی هیپوناترمی هیپووولمیک، یووولمیک، و هیپروولمیک) می‌باشد به عنوان مثال احتباس آب مانند نارسایی احتقانی قلب، ترشح نابجای هورمون آنتی دیورتیک(SIADH)، پرنوشی، نارسایی کلیوی و نارسایی کبدی. سایر علل مانند سرطان، مصرف مهارکننده‌های ACE، بیماری آدیسون، اسهال و استفراغ، کتون‌یوریا در دیابت شیرین، اسیدوز توبولی کلیوی. علائم هیپوناترمی. هیپوناترمی با نشانه‌های گرفتگی عضلانی، ضعف و بیحالی،
با نشانه‌های گرفتگی عضلانی، ضعف و بیحالی، تهوع، استفراغ، خستگی، اسپاسم و سردرد بروز می‌کند. علائم هشداردهنده وخیمتر عبارتند از: تشنج، توهم، اغتشاش شعور، از دست دادن هشیاری و اغماء. شایعترین اختلالات مشاهده شده در نوار قلبی عبارتند از: موج T قرینه و معکوس (۳۰٪) صعود قطعه ST (۲۰٪) نزول قطعه ST (۱۸٪) موج T بی فازیک یا صاف (۱۶٪) موج U برجسته (۱۲٪) موج Q پاتولوژیک (۸٪) درمان هیپوناترمی. هیپوناترمی به‌طور معمول با ترکیبی از مایعات درون‌سیاهرگی (داخل وریدی) برای بازیابی تعادل آب به سدیم درمان می‌شود. همچنین ممکن
تعادل آب به سدیم درمان می‌شود. همچنین ممکن است دریافت کنترل شده آب و نمک برای درمان لازم باشد. میزان تصحیح باید نسبتاً آهسته باشد (Na+]=۰/۵mmol/L] در ساعت). تصحیح سریع‌تر ممکن است موجب میلینولیز مرکزی پونز (پل مغز) شود، به‌خصوص اگر هیپوناترمی طولانی بوده‌ باشد. جستارهای وابسته. اختلالات آب و الکترولیت
منظور از هایپرناترمی افزایش سطح خونی یون سدیم در بدن است. میزان طبیعی سدیم خون 135-145 mEq/L است که افزایش آن را هایپرناترمی می‌خوانند. علل هایپرناترمی. افزایش سدیم می‌تواند بخاطر دهیدراسیون (کاهش آب بدن)، افزایش آلدسترون خون (سندروم conn)، اسهال و استفراغ شدید، نارسایی احتقانی قلب، افزایش کورتیزول خون (سندروم کوشینگ)، نارسایی کبدی، تزریق IV مایع هیپرتونیک (مثل تزریق سرم نمکی)، رژیم پر سدیم و … باشد. سایر علل آن دیورز اسموتیک ثانویه به هیپرگلیسمی، ازوتمی یا داروها (مانند مواد حاجب، مانیتول و غیره)، یا دیابت
(مانند مواد حاجب، مانیتول و غیره)، یا دیابت بی‌مزه (DI) سانترال یا نفروژنیک می‌باشد. علائم هایپرناترمی. لتارژی، خستگی، تحریک پذیری، تشنج و کما است. درمان هایپرناترمی. ساده‌ترین راه نوشیدن آب ساده یا تجویز وریدی مایعات هیپوتونیک است. جستارهای وابسته. اختلالات آب و الکترولیت
ویلیام جیمز آدامز جونیور (متولد ۱۵ مارس، ۱۹۷۵) که با نام ویل. آی. ام شناخته می‌شود، رپر، ترانه‌سرا، بازیگر و تهیه‌کننده آمریکایی است. او با حضور در گروه موسیقی بلک آید پیز به همراه تابو و فرگی به شهرت رسید. به عنوان تهیه‌کننده موسیقی با خوانندگانی همچون آشر و ددی یانکی همکاری کرده است. او همچنین در چند آهنگ با مایکل جکسون همخوانی نموده است. وی یکی از سهام داران شرکت کلمبیا پیکچرز و ایده‌هایی را برای گسترش دستگاه‌هایی همچون گوشی‌های هوشمند و تبلت‌ها داده است. ویلیام کار طراحی مد و لباس نیز انجام می‌دهد و
ویلیام کار طراحی مد و لباس نیز انجام می‌دهد و عمده شهرت او بخاطر پوشیدن لباس‌های عجیب می‌باشد که به وسیلهٔ خود او طراحی شده است. وی در یکی از محله‌های فقیرنشین آمریکا بزرگ شده و هم‌اکنون یک کارخانه تولید ماشین در محل تولد خود برای کمک به هم محله‌ای‌های خود ایجاد کرده است هم چنین درحوزه ارزهای دیجیتال نیز روی ارز ترون خریدهایی انجام داده وبه گفته وی ترون گوی رقابت را از اتریوم و بیت کوین خواهد ربود.
جایزهٔ آنتوانت پری برای درخشش در هنر نمایش، یا با نام شناخته‌شده‌تر آن جایزهٔ تونی (Tony Award)، به بازشناسی دستاوردهای تئاتر زندهٔ آمریکایی می‌پردازد. این جایزه‌ها طبق مراسمی سالانه در نیویورک از سوی "انجمن تئاتر آمریکا" (سازمان بال تئاتر آمریکا) و "انجمن صنفی لیگ برادوی" اعطا می‌شود. این جوایز به نقش‌های ایفا شده و تولیدات نمایشی برادوی داده شده و جایزه‌ای نیز برای تئاتر منطقه‌ای در نظر گرفته می‌شود. تعدادی جایزهٔ غیررقابتی نیز بسته به نظر شخصی گردانندگان اعطا می‌شود که شامل "جایزه ویژه تونی"، "نشان تجلیل
می‌شود که شامل "جایزه ویژه تونی"، "نشان تجلیل تونی برای درخشش در تئاتر" و "جایزه ایزابل استیونسون" است. «انجمن تئاتر آمریکا» در سال ۱۹۴۷ میلادی جایزه تونی را در بزرگداشت آنتوانت پری، بازیگر و صحنه‌گردان نامی، تأسیس کرد. پری که در سال ۱۹۴۶ میلادی در ۵۸ سالگی درگذشت، با نام هنری «تونی» معروفیت داشت. قواعد جایزه‌های تونی پیشاپیش در سندی به نام "قواعد و مقررات جایزه‌های تونیِ انجمن تئاتر آمریکا" منتشر می‌شود که تنها برای یک فصل معتبر است. جوایز تونی بالاترین افتخار و معتبرترین جایزه در تئاتر ایالات متحده
افتخار و معتبرترین جایزه در تئاتر ایالات متحده آمریکا به‌شمار می‌آید. این جایزه در حرفهٔ نمایش آمریکا مترادف است با جوایز اسکار در سینما، گرمی در موسیقی و امی در تلویزیون. در تئاتر بریتانیا، "جایزهٔ لارنس اولیویه" همپای تونی در ایالات متحده به حساب می‌آید.