payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ژوئیه سال بعد با او ازدواج کرد که حاصل آن، پنج فرزند بود. سال ۱۹۲۵ به فرزند خواندگی عمهٔ خود درآمد تا عنوان اشرافی «فون» به نامش اضافه گردد. فعالیت‌های اولیه. در سال ۱۹۲۸ ریبنتروپ به عنوان یک تاجر با ارتباطات خارجی فراوان به هیتلر معرفی شد. ولف-هاینریش فون هلدورف که همراه با ریبنتروپ در جنگ جهانی اول خدمت کرده بود، این معرفی را ترتیب داد. به این ترتیب او و همسرش روز ۱ ماه مه سال ۱۹۳۲ به حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان پیوستند. فعالیت‌های دیپلماتیک. خیلی زود ریبنتروپ به مشاور امور خارجی مورد علاقه
خیلی زود ریبنتروپ به مشاور امور خارجی مورد علاقه هیتلر تبدیل شد. این موضوع تا حدودی با تکیه به شناخت او از جهان خارج از آلمان شکل گرفت. به‌طور خاص فون ریبنتروپ هنر گوش فرا دادن به دستورهای هیتلر را به سرعت آموخت. در ماه اوت سال ۱۹۳۶ هیتلر با هدف مذاکره برای یک اتحاد آلمانی-بریتانیایی، او را به عنوان سفیر آلمان در بریتانیا منصوب کرد. با وجود تلاش او از سال ۱۹۳۷ برای درگیر نشدن با این کشور، فون ریبنتروپ از ماه مه سال ۱۹۴۱ کاملاً پشتیبان تهاجم به شوروی شد. پس از آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی،
از آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، فون ریبنتروپ از روز ۲۸ ژوئن سال ۱۹۴۱ در حال ترغیب امپراتوری ژاپن برای ورود به جنگ با شوروی بود. ریبنتروپ روز ۱۰ ژوئن با تشدید تلاش‌های خود، به سفیر آلمان در توکیو دستور داد اقدامات خود را برای مشارکت هر چه سریع‌تر ژاپن در جنگ با روسیه ادامه بدهد. به هر صورت، با تصمیم ژاپن بر حرکت به سمت جنوب، تلاش‌های فون ریبنتروپ در این باره به نتیجه‌ای نرسید. محاکمه. ریبنتروپ در زمره ۲۴ نفری بود که در دادگاه نورنبرگ در برابر دادگاه بین‌المللی محاکمه شدند. دادستانان شواهدی
دادگاه بین‌المللی محاکمه شدند. دادستانان شواهدی ارائه کردند که او به‌طور فعال درگیر برنامه‌ریزی اشغال لهستان و قبلتر اتریش و چکسلواکی بوده‌است. او همچنین درگیر فرستادن یهودیان به اردوگاه‌های مرگ بود و از اعدام خلبانان انگلیسی و آمریکایی که هواپیمایشان بر فراز آلمان سقوط می‌کرد دفاع می‌کرد. او به خاطر دو اتهام آخر به اعدام با طناب دار محکوم شد. دادگاه متفقین او را گناهکار شناخت ولی ریبنتروپ حتی در زندان به هیتلر وفادار باقی‌ماند: «با وجود هر آنچه می‌دانم، اگر هیتلر قرار باشد به این سلول بیاید و بگوید این
اگر هیتلر قرار باشد به این سلول بیاید و بگوید این کار را بکن! من هنوز انجامش خواهم داد.» یواخیم فن ریبنتروپ روز ۱ اکتبر سال ۱۹۴۶ در همه موارد اتهام محکوم شناخته شده و به مرگ با طناب دار محکوم شد و روز ۱۶ اکتبر به دار آویخته شد.
کوست یا کستک یکی از واحدهای تقسیمات کشوری ایران بود. این نوع تقسیم‌بندی از زمان پادشاهی خسرو انوشیروان اتخاذ گردید. از زمان خسرو انوشیروان، کشور ایران را به چهار بخش تقسیم کردند و هر یک از این بخش‌ها را کوست می‌نامیدند که هرکدام نام مشخصی داشت و روی هم به آن‌ها چهار کوستیک می‌گفتند. امروزه دربارهٔ تقسیم شاهنشاهی به چهار بخش در اواخر دورهٔ ساسانیان اختلاف نظر وجود دارد. مدارک مُهرشناسی برخلاف منابع مکتوب و ادبی هیچ اشاره‌ای به این چهار بخش نمی‌کنند. دلیل این اختلاف نظرها شاید مربوط به ماهیت و زمان این
این اختلاف نظرها شاید مربوط به ماهیت و زمان این اصلاحات و تقسیمات باشد. برخی از مدارک سکه‌شناسی نیز نمایانگر چهاربخشی شدن شاهنشاهی ساسانی در زمان کواد یکم هستند؛ بنابراین اطلاعات منابع ادبی را می‌توان با مدارک سکه‌شناسی تکمیل کرد. منابع ادبی و سکه‌شناسی نشان‌دهندهٔ چهاربخشی شدن شاهنشاهی، از نظر کشوری و لشکری هستند. شهرستانهای ایرانشهر کتابی است که ابتدا به زبان پهلوی نوشته شده بود و یکی از نادرترین منابع جغرافیای تاریخی ایران عصر ساسانی است. نامی از نویسنده این اثر برجا نمانده است. در این رساله، ایران
این اثر برجا نمانده است. در این رساله، ایران مطابق معمول آن دوران در چهار جهت جغرافیایی یا به چهار ناحیه شرق و غرب و شمال و جنوب تقسیم شده است. و هر ناحیه را کوست می‌نامد. تقسیمات مؤلف بدین شرح است:
مرکز تحقیقات اتمی تهران که بیشتر در رسانه‌ها با نام راکتور تحقیقاتی تهران شناخته می‌شود، یک مرکز تحقیقاتی در زمینه فیزیک و مهندسی هسته‌ای در دانشگاه تهران است که راکتور تحقیقاتی آن با توان ۵ مگاوات در سال ۱۹۶۷، توسط ایالات متحده آمریکا ساخته شد. هسته مرکزی این راکتور در عمق ۸ متری استخری با ظرفیت ۵۰۰ هزار لیتر آب سبک قرار دارد."راکتور تحقیقاتی تهران" يک راکتور از نوع استخری با کندکننده و خنک کننده "آب سبک" است، که برای مقاصد تحقیقاتی، آموزش و تولید رادیو ایزوتوپ‌‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. راکتور
ایزوتوپ‌‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. راکتور تحقیقاتی تهران از سال ۱۳۴۶ و در ابتدا با سوخت‌های صفحه‌ای با غنای بالا (بیش از ۹۰٪) مورد بهره‌برداری قرار گرفت. در راستای برنامه RERTR آژانس بين‌المللی انرژی اتمی برای كاهش غنای سوخت راكتورهای تحقیقاتی به دلیل نگرانی‌های موجود در مورد توسعه سلاح‌های هسته‌ای، سوخت راكتور تهران در سال ۱۳۷۲ به سوخت‌های صفحه‌ای U3O8-Al با غنای حدود ۲۰٪ تبديل شد. قلب راکتور تهران حاوی دو نوع مجتمع سوخت صفحه‌ای استاندارد (SFE) و كنترلی (CFE) با غنای حدود ۲۰٪، محفظه‌های تابش‌دهی و
(CFE) با غنای حدود ۲۰٪، محفظه‌های تابش‌دهی و گرافیت (به عنوان بازتابنده نوترون) است، که در یک صفحه مشبک ۶×۹ قرار گرفته‌اند. مجتمع‌های سوخت صفحه‌ای استاندارد دارای ۱۹ صفحه سوخت هستند، درحالی‌كه مجتمع‌های سوخت كنترلی تنها دارای ۱۴ صفحه سوخت هستند، تا فضای کافی برای ورود ميله‌های کنترل فراهم شود. کنترل راكتور از طریق وارد يا خارج کردن چهار ميله کنترل اصلی، و يک میله کنترل تنظیمی كه به ترتیب حاوی آلیاژ Ag–In–Cd و فولاد ضدزنگ هستند انجام می‌شود. بخش ديگری از کنترل نیز توسط ويژگی ذاتی سیستم، و منفی بودن ضرايب
نیز توسط ويژگی ذاتی سیستم، و منفی بودن ضرايب دمايی راكتيويته تأمین می‌گردد. استخر بتونی و مملو از آب راكتور از دو قسمت تشکیل شده است، كه قلب راكتور می‌تواند در هر يك از آن دو قسمت مورد بهره‌برداری قرار گيرد. در دیواره يكی از این دو قسمت، تجهیزات آزمایشگاهی، نظير ۷ عدد بيم‌تيوب با سطح مقطع‌های مختلف، تيوب‌های پنوماتيكی "ربيت" و نیز ستون حرارتی قرار گرفته‌اند. به علاوه، امکان تابش‌دهی نمونه در محفظه‌های تابش‌دهی درون قلب نیز وجود دارد. برداشت حرارت از قلب راکتور تهران به وسیله جریان ناشی از گرانش آب استخر با
تهران به وسیله جریان ناشی از گرانش آب استخر با آهنگ اسمی ۵۰۰ مترمكعب بر ساعت از درون قلب، شبکه نگهدارنده قلب و "پلنیوم" به سمت تانک تأخیری صورت می­‌گیرد. سپس آب از درون تانک تأخیری به درون مبدل حرارتی پمپ شده و پس از خنک شدن مجدد، به استخر بازگردانده می‌­شود. راکتور تحقیقاتی تهران گستره‌ای از سرويس‌های آموزشی، تابش‌دهی و تولید راديوايزوتوپ‌ها را برای مراكز درمانی، علمی و صنعتی ارائه می‌دهد. يكي از اهداف اصلی این راكتور ارائه خدمات به دانشمندان، مهندسان و دانشجویان در زمینه علوم هسته‌ای است. از راکتور
و دانشجویان در زمینه علوم هسته‌ای است. از راکتور تحقیقاتی تهران می‌توان برای فعالیت های آزمایشگاهی، شامل مطالعات قلب راكتور و انجام آزمايشات راكتور، مطالعات پراكندگی نوترون، حفاظ‌سازی، .راديوگرافی نوترون و فعالسازی نوترونی بهره برد. سوخت. در نوامبر ۱۹۶۷ یک شرکت آمریکایی ۵٫۸۵ کیلوگرم اورانیوم ۹۳ درصد را برای راکتور فراهم آورد. در می۱۹۸۷، ایران برای تغییر هسته راکتور جهت تغییر سوخت آن از اورانیوم ۹۳ درصد به اورانیوم ۲۰ درصد غنی شده ۲۳۵-u قراردادی با آرژانتین امضا کرد. ارزش این قرار۵٫۵ میلیون دلار بود و پس آز
کرد. ارزش این قرار۵٫۵ میلیون دلار بود و پس آز آن نیز آرژانتین ۱۱۵٫۸ کیلوگرم اورانیوم ۲۰ درصد برای ایران فراهم کرد.
موسی خورنی تاریخ‌نگار، فیلسوف، الهی‌دان، مترجم و شاعر و نویسنده ارمنی در سده ۵ میلادی بود. موسی خورنی کتاب «تاریخ ارمنستان» را نگاشته که اطلاعات مفیدی راجع به جغرافیای جهان کهن و به‌ ویژه ارمنستان و ایران می‌دهد. او در ناحیهٔ غربی ارمنستان، دهکدهٔ خورنگ متولد شد سال تولد او را بین سال‌های ۴۰۵ تا ۴۱۰ میلادی می‌دانند. موسی خورنی تحصیلات خود را در کلیسای افس شروع کرد و نزد استاد معروف عصر، یعنی مسروپ ماشتوتس و مخترع خط ارمنی، او علوم ریاضی، طبیعی، فلسفه، مسائل مذهبی، و زبان‌های ارمنی، سریانی و یونانی را آموخت
مذهبی، و زبان‌های ارمنی، سریانی و یونانی را آموخت و سرانجام در سال ۴۳۱ میلادی عازم مرکز علم آن زمان، یعنی اسکندریه شد. وی در اسکندریه به فراگیری فلسفه، حکمت و فن خطابه پرداخت و زبان یونانی را تکمیل کرد و سپس عازم روم و آتن شد و بعد از مدتی اقامت در آتن حدود سال ۴۴۰ میلادی از طریق قسطنطنیه به ارمنستان بازگشت. آثار. تألیفات و ترجمه‌های موسی خورنی را می‌توان در سه گروه تقسیم‌بندی کرد اگر چه کلیهٔ آثار وی به دست نیامده‌است. متون فلسفی. بررسی مؤسس، ده قاطیغوریاس ارسطو، مسائل یووانالا، بررسی منطقی مسائل مورد
ارسطو، مسائل یووانالا، بررسی منطقی مسائل مورد اختلاف فلاسفهٔ یونانی مکتب ملیتوس و فیلسوف ارمنی آتنی، فلسفهٔ داود شکست‌ناپذیر، کتاب هری شامل درس‌هایی از فن خطابه و ترجمهٔ خطابهٔ گریگور نازانزین از یونانی به ارمنی است. متون مذهبی. آفرین به گروه دوشیزگان ریپسیمه، تاریخ گروه دوشیزگان ریپسیمه، نیایش ویژهٔ خداوند. متون تاریخی و جغرافیایی. اثر شناخته شدهٔ تاریخ ارمنستان که حدود سال‌های ۴۸۲ میلادی تألیف شد، ترجمهٔ زندگی اسکندر از زبان یونانی به ارمنی و سرانجام کتاب مشهورش به نام جغرافیای موسی خورنی که بر اساس کتاب
مشهورش به نام جغرافیای موسی خورنی که بر اساس کتاب شهرستان‌های ایران و با توجه به جغرافیای بطلمیوس به زبان ارمنی تألیف شده‌است. زندگی‌نامه. اوایل زندگی و تحصیلات. موسی خورنی جزئیات زندگی‌نامه‌ای خود را در کتاب "تاریخ ارمنیان" آورده است. نویسندگان متأخر ارمنی جزئیات بیشتری دربارهٔ زندگی خورنی ارائه کرده‌اند، اگرچه به گفته دانشمند استپان مالخاسیانتس، این جزئیات قابل اعتماد نیستند. لقب موسی، خورنی، نشان می‌دهد که او در مکانی به نام خورن یا خوریان زاده شده است. طبق یک دیدگاه قدیمی‌تر، موسی در روستای خورنی (که
طبق یک دیدگاه قدیمی‌تر، موسی در روستای خورنی (که خورون یا خورونک نیز نامیده می‌شود) در استان ارمنی تارون یا توروبران زاده شده است. برخی منابع موسی را "تاروناتسی" («اهل تارون») می‌نامند. با این حال، مالخاسیانتس معتقد است که اگر موسی در خورنی به دنیا آمده بود، با نام موسی خورنتسی یا خوروناتسی شناخته می‌شد. مالخاسیانتس در عوض، روستای خوریا () در ناحیه هاباند استان سیونیک را به عنوان زادگاه خورنی پیشنهاد می‌کند که توسط مورخ قرن سیزدهم استپانوس اوربلیان ذکر شده است. بر اساس این دیدگاه، نام خوریا از شکل
ذکر شده است. بر اساس این دیدگاه، نام خوریا از شکل تأییدنشده قدیمی‌تر "خوریان" پدید آمده است. مالخاسیانتس، با پذیرش تاریخ‌گذاری قرن پنجمی خورنی، سال ۴۱۰ را به عنوان سال تقریبی تولد او پیشنهاد می‌کند و استدلال می‌کند که او احتمالاً جوانی حدوداً ۲۲ یا ۲۳ ساله بوده که به اسکندریه سفر کرده است؛ جایی که موسی می‌نویسد پس از شورای افسوس در سال ۴۳۱ به آنجا فرستاده شد. مالخاسیانتس چنین فرض می‌کند که خورنی تحصیلات اولیه خود را در مدرسه‌ای در سیونیک که توسط مسروپ ماشتوتس، خالق الفبای ارمنی، تأسیس شده بود، دریافت کرده
خالق الفبای ارمنی، تأسیس شده بود، دریافت کرده و سپس برای تحصیل مستقیم زیر نظر ماشتوتس و جاثلیق ساهاک پارتو به واغارشاپات فرستاده شده است. پس از شورای افسوس، هنگامی که ماشتوتس و ساهاک در حال تصحیح ترجمه ارمنی کلاسیک کتاب مقدس بر اساس نسخه اصلی یونانی کوینه، یا ترجمه مجدد آن به ارمنی بودند، تصمیم گرفتند موسی و چند تن دیگر از شاگردان خود را به اسکندریه، مصر—یکی از مراکز بزرگ دانش در آن زمان—بفرستند تا در یادگیری فرهنگ یونانی و هنرهای ادبی مهارت پیدا کنند. سفر و بازگشت به ارمنستان. دانشجویان در زمانی بین
سفر و بازگشت به ارمنستان. دانشجویان در زمانی بین سال‌های ۴۳۲ و ۴۳۵ ارمنستان را ترک کردند. آنها ابتدا به ادسا رفتند و در کتابخانه‌های محلی به مطالعه پرداختند. سپس به سوی اورشلیم و اسکندریه حرکت کردند. پس از هفت سال تحصیل در اسکندریه، موسی و همکلاسی‌هایش به ارمنستان بازگشتند، اما دریافتند که مسروپ و ساهاک درگذشته‌اند. موسی اندوه خود را در یک مرثیه در پایان "تاریخ ارمنیان" بیان می‌کند: برای پیچیده‌تر شدن مشکلاتشان، فضایی که موسی و دیگر دانشجویان به آن بازگشته بودند، بسیار خصمانه بود و مردم بومی با دیده‌ی
بودند، بسیار خصمانه بود و مردم بومی با دیده‌ی تحقیر به آنها می‌نگریستند. در حالی که مورخان متأخر ارمنی این موضوع را به گردن مردمی نادان می‌انداختند، سیاست و ایدئولوژی ساسانیان نیز در این امر مقصر بود، زیرا حاکمان آن «نمی‌توانستند دانشمندان جوان و تحصیل‌کرده‌ای را که تازه از مراکز علمی یونان بازگشته بودند، تحمل کنند». با توجه به این فضا و آزار و اذیت ایرانیان، موسی در روستایی نزدیک واغارشاپات مخفی شد و برای چندین دهه در انزوای نسبی زندگی کرد. گیوت، جاثلیق کل ارمنیان (۴۶۱–۴۷۱)، روزی هنگام سفر در آن منطقه با
ارمنیان (۴۶۱–۴۷۱)، روزی هنگام سفر در آن منطقه با موسی ملاقات کرد و بدون آنکه هویت واقعی او را بداند، او را به همراه چند تن از شاگردانش به شام دعوت کرد. موسی در ابتدا ساکت بود، اما پس از آنکه شاگردان گیوت او را به صحبت تشویق کردند، موسی در سر میز شام سخنرانی شگفت‌انگیزی کرد. یکی از شاگردان جاثلیق توانست موسی را به عنوان فردی که گیوت به دنبالش بود، شناسایی کند؛ به زودی مشخص شد که گیوت یکی از همکلاسی‌ها و دوستان سابق موسی بوده است. گیوت موسی را در آغوش گرفت، دوستش را از انزوا بیرون آورد و او را به عنوان اسقف
را از انزوا بیرون آورد و او را به عنوان اسقف در باگرواند منصوب کرد. "تاریخ ارمنیان". موسی در مقام اسقف، توسط شاهزاده ساهاک باگراتونی (که در سال ۴۸۲ در نبرد چارمانا علیه ارتش ایران کشته شد) مورد خطاب قرار گرفت. ساهاک که از شهرت موسی شنیده بود، از او خواست تا تاریخی از ارمنستان، به ویژه زندگی‌نامه پادشاهان ارمنی و ریشه‌های خاندان‌های "ناخارار" ارمنی را بنویسد. مورخ ارمنی آرتاشس ماتئوسیان، بر اساس پژوهش‌های خود بر روی "گاه‌نامه" مورخ ارمنی قرن ششم، آتاناس تاروناتسی، تاریخ اتمام "تاریخ" توسط موسی را سال قرار
تاریخ اتمام "تاریخ" توسط موسی را سال قرار داده است. یکی از دلایل اصلی او برای پذیرش درخواست ساهاک باگراتونی در بخش اول "پاتموتسیون هایوتس" یا "تاریخ ارمنیان" آمده است: «زیرا هرچند ما کوچک و از نظر تعداد بسیار محدود هستیم و بارها توسط پادشاهی‌های بیگانه فتح شده‌ایم، با این حال، اعمال شجاعانه بسیاری نیز در سرزمین ما انجام شده که شایسته نوشتن و به یاد ماندن است، اما هیچ‌کس زحمت نگارش آنها را به خود نداده است.» اثر او اولین سند تاریخی است که کل تاریخ ارمنستان را از دوران بسیار کهن تا زمان مرگ مورخ پوشش می‌دهد.
از دوران بسیار کهن تا زمان مرگ مورخ پوشش می‌دهد. "تاریخ" او تا قرن هجدهم به عنوان کتاب درسی برای مطالعه تاریخ ارمنستان به کار می‌رفت. تاریخ موسی همچنین توصیف غنی‌ای از سنت‌های شفاهی رایج در میان ارمنیان آن زمان ارائه می‌دهد، مانند داستان عاشقانه "آرتاشس و ساتنیک" و تولد خدای واهاگن. موسی چندین سال دیگر زندگی کرد و در اواخر دهه درگذشت. تاریخ‌نگاری. نویسندگان کلاسیک. سه ارجاع احتمالی اولیه به موسی در منابع دیگر معمولاً شناسایی می‌شوند. اولین مورد در "تاریخ ارمنیان" اثر غازار پارپتسی (حدود ۴۹۵ یا ۵۰۰ میلادی)
اثر غازار پارپتسی (حدود ۴۹۵ یا ۵۰۰ میلادی) است، جایی که نویسنده به تفصیل به آزار و اذیت چندین شخصیت برجسته ارمنی، از جمله «موسس فیلسوف مبارک» می‌پردازد که توسط برخی از محققان با موسی خورنی یکی دانسته شده است. مورد دوم "کتاب رسائل" (قرن ششم) است که حاوی رساله‌ای الهیاتی کوتاه از «موسی خورنی» است. سومین ارجاع احتمالی اولیه در یک نسخه خطی قرن دهم تا یازدهم است که حاوی فهرستی از تاریخ‌ها منسوب به آتاناسیوس (آتاناس) تارونی (قرن ششم) است: زیر سال ۴۷۴، این فهرست «موسی خورنی، فیلسوف و نویسنده» را ذکر می‌کند.
«موسی خورنی، فیلسوف و نویسنده» را ذکر می‌کند. پژوهش‌های اولیه. از آغاز قرن نوزدهم، به عنوان بخشی از یک گرایش کلی در آن سال‌ها برای بازنگری انتقادی منابع کلاسیک، "تاریخ" خورنی مورد تردید قرار گرفت. نتایج به دست آمده توسط آلفرد فون گوتشمید، «فاز فوق انتقادی» مطالعه اثر خورنی را آغاز کرد. بسیاری از محققان اروپایی و ارمنی در اواخر قرن بیستم اهمیت آن را به عنوان یک منبع تاریخی کم‌اهمیت جلوه دادند و "تاریخ" را به زمانی بین قرن هفتم تا نهم نسبت دادند. استپان مالخاسیانتس، یک زبان‌شناس و متخصص ادبیات ارمنی کلاسیک،
یک زبان‌شناس و متخصص ادبیات ارمنی کلاسیک، این دوره انتقادی اولیه از اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم را به «مسابقه‌ای» تشبیه کرد که در آن هر محقق سعی می‌کرد در انتقاد از خورنی از دیگری پیشی بگیرد. مطالعات نوین. در دهه‌های اولیه قرن بیستم، دانشمندانی مانند ف. س. کانیبیر، مانوک آبقیان و مالخاسیانتس، نتایج محققان مکتب فوق انتقادی را رد کردند و خورنی را دوباره در قرن پنجم قرار دادند. علاوه بر این، چندین ادعا و ارجاع خورنی توسط تحقیقات معاصر قوم‌نگاری و باستان‌شناسی ثابت شده است. در نیمه دوم قرن بیستم،
باستان‌شناسی ثابت شده است. در نیمه دوم قرن بیستم، استدلال‌های مکتب فوق انتقادی توسط تعدادی از محققان در دانشگاه‌های غربی احیا شد. رابرت دبلیو. تامسون، رئیس سابق کرسی مطالعات ارمنی در دانشگاه هاروارد و مترجم چندین اثر کلاسیک ارمنی، با انتشار ترجمه انگلیسی خود از "تاریخ ارمنیان" در سال ۱۹۷۸، به صریح‌ترین منتقد خورنی تبدیل شد. تامسون، خورنی را یک «جاعل جسور و دروغگو» و «یک رازآمیزکننده درجه یک» نامید. او نوشت که گزارش خورنی حاوی تناقضات زمانی و اختراعات مختلفی است. استدلال‌های تامسون توسط تعدادی از محققان در
است. استدلال‌های تامسون توسط تعدادی از محققان در داخل و خارج از ارمنستان مورد انتقاد قرار گرفت. ورج نرسسیان، متصدی بخش خاورمیانه مسیحی در کتابخانه بریتانیا، با بسیاری از توصیفات تامسون، از جمله تاریخ‌گذاری متأخر او برای نگارش و ادعای او مبنی بر اینکه خورنی صرفاً یک اثر توجیه‌گر برای خاندان شاهزاده باگراتونی بوده، مخالفت کرد: گاگیک سرکیسیان، یک محقق ارمنی در زمینه کلاسیک و یکی از زندگی‌نامه‌نویسان برجسته خورنی، نیز تامسون را به دلیل «فوق انتقادی‌گری نابهنگام» و بازگویی لجوجانه و «حتی اغراق در اظهاراتی که
و بازگویی لجوجانه و «حتی اغراق در اظهاراتی که زمانی توسط» محققان اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، به‌ویژه گریگور خالاتیانتس (۱۸۵۸–۱۹۱۲) مطرح شده بود، مورد انتقاد قرار داد. سرکیسیان خاطرنشان کرد که تامسون، در محکوم کردن خورنی به دلیل عدم ذکر منابعش، این واقعیت را نادیده گرفته است که «یک نویسنده باستانی یا قرون وسطایی ممکن است قوانین خاص خود را برای ذکر منابع داشته باشد که با قوانین اخلاق علمی مدرن متفاوت است». اتهام تامسون مبنی بر سرقت ادبی و تحریف منابع توسط خورنی نیز توسط محققانی که معتقد بودند تامسون
توسط خورنی نیز توسط محققانی که معتقد بودند تامسون «یک نویسنده قرون وسطایی را با استانداردهای» تاریخ‌نگاری قرن بیستم می‌سنجد، رد شد و اشاره کردند که مورخان کلاسیک متعددی، چه یونانی و چه رومی، درگیر همین رویه بوده‌اند. آرام توپچیان، که در آن زمان پژوهشگر مطالعات ارمنی در دانشگاه عبری اورشلیم بود، با این نظر موافق بود و خاطرنشان کرد که عجیب است تامسون، خورنی را به دلیل عدم ذکر منابعش مقصر می‌داند، زیرا این یک رویه پذیرفته شده در میان تمام مورخان کلاسیک بود. در سال ۲۰۰۰، مورخ نینا گارسیان نوشت که اختلاف نظر بر
سال ۲۰۰۰، مورخ نینا گارسیان نوشت که اختلاف نظر بر سر تاریخ‌گذاری خورنی ادامه دارد و «هنوز هیچ توافق نهایی در این مورد حاصل نشده است». در مطالعه‌ای که برای اولین بار در سال‌های ۲۰۰۳–۲۰۰۴ منتشر شد، گارسیان استدلال کرد که نسخه نهایی تاریخ باید به نیم قرن پس از سال ۷۷۵ تاریخ‌گذاری شود، اگرچه او این امکان را رد نکرد که این نسخه نهایی ممکن است بر اساس تاریخی به نام موسی خورنی از قرن پنجم باشد. در سال ۲۰۲۱، مورخ آلبرت استپانیان خاطرنشان کرد که «هنوز تردیدهایی در مورد شخص و اثر خورنی باقی است»، اما او تاریخ‌گذاری
شخص و اثر خورنی باقی است»، اما او تاریخ‌گذاری قرن پنجمی خورنی را تأیید می‌کند و انتقادات مدرن به خورنی را به تفسیر نادرست الحاقات بعدی به اثر نسبت می‌دهد. امروزه، اثر موسی خورنی به عنوان یک منبع مهم برای پژوهش در تاریخ اورارتویی و ارمنستان اولیه شناخته می‌شود. این گزارش موسی خورنی از شهر باستانی وان با کتیبه‌های میخی آن بود که انجمن آسیایی پاریس را بر آن داشت تا سفر اکتشافی فریدریش ادوارد شولتز را تأمین مالی کند، که در آنجا زبان اورارتویی ناشناخته را کشف کرد. تاریخچه نسخ خطی. تقریباً بیست دست‌نوشته از
کرد. تاریخچه نسخ خطی. تقریباً بیست دست‌نوشته از "تاریخ ارمنیان" اثر موسی خورنی به دست ما رسیده است. بیشتر این نسخه‌ها متعلق به قرن‌های سیزدهم و چهاردهم میلادی هستند. کاتب یکی از نسخه‌ها ذکر می‌کند که نسخه او از روی نسخه خطی نرسس لامبروناتسی کتابت شده است. چنین پنداشته می‌شود که این نسخه قدیمی‌ترین نسخه است، زیرا تاریخ آن به قرن دوازدهم میلادی بازمی‌گردد. مورخان ارمنی تاریخ ده قطعه را قدیمی‌تر از نسخه‌های دارای متن کامل می‌دانند، اما هیچ‌یک از قرائت‌های آنها را ارائه نمی‌دهند. یک قطعه که در ونیز نگهداری
را ارائه نمی‌دهند. یک قطعه که در ونیز نگهداری می‌شود به قرن نهم یا پیش از آن تاریخ‌گذاری شده است؛ یک قطعه در وین به قرن نهم تا دهم؛ قطعاتی در ماتناداران به قرن دهم تا یازدهم؛ و یک قطعه روی کاغذ به قرن چهاردهم تاریخ‌گذاری شده است.
عبدالغفار و فرزند سلطان مشهور به بابه قِران هنرمند آواره و درویش افغانستانی، در سال ۱۲۸۹ خورشیدی در گذر ده حسن ولسوالی تاشقرغان ولایت سمنگان به دنیا آمد. بابه قران از همان کودکی به خواندن آهنگ‌های محلی آغاز نمود. در اوایل که شغل چوپانی داشت افزون‌بر آوازخوانی توله می‌نواخت. در سن دوازده‌سالگی نزد مرحوم محمدحکیم تنبورنواز به نواختن دمبوره پرداخت. او پس از سال‌ها توانست پول ناچیز را جمع کند تا دمبوره‌ای برای خود خریداری کند. در ولسوالی تاشقرغان به جز بابه قران کسی دیگری نبود که در محافل خوشی آهنگ بسراید. مردم
کسی دیگری نبود که در محافل خوشی آهنگ بسراید. مردم او را به این خاطر بابه قران می‌گفتند که او پس از ساعت‌ها آوازخوانی مبلغ یک قِران که با آن نیمِ یک قرص نان می‌شد بدست می‌آورد. زندگی او خیلی به زحمت پیش می‌رفت. پس از سال‌ها تجربه، او به سرودن شعر و آهنگ‌های جدید و دلنشین پرداخت. آهسته آهسته شهرت وی تا مزار شریف رسید. در مزار شریف مردم از کمپوز و شعرهای وی به مشاعره می‌پرداختند. شعرهای بابه قران را بنام شیر و شکر و آهنگ‌های او را به نام قطغنی یاد می‌کنند. بابه قران در سال‌های ۱۳۶۰ یک گروه هنری محلی را با
بابه قران در سال‌های ۱۳۶۰ یک گروه هنری محلی را با شرکت بنگیجه زیربغلی‌نواز (دُهُلی که در زیر بغل سکت چپ گذاشته می‌شود) و نورمحمد غیچک‌نواز حکیم طنبوری، صمد توله‌چی، شریف زیربغلی نواز، غلام، بابه نور بنیاد گذاشت. رادیو تلویزیون افغانستان توانست در دوران واپسین عمر او چند پارچه دمبوره و آهنگ او را ثبت کند. هنرمند از یاد رفتهٔ دیگری بنام آق پشک (پشک/گربهٔ سفید) نیز هم‌روزگار بابه قران بود که در نواختن دمبوره با او رقابت می‌کرد و این نکته ارزشمند در کتابی بنام «موسیقی در فرهنگ صفحات شمال افغانستان» اثر پژوهشی
«موسیقی در فرهنگ صفحات شمال افغانستان» اثر پژوهشی پروفسور مارک سلوبین، موسیقی‌دان، نظریه‌پرداز و اندیشمند آمریکایی تذکر رفته است که در سال‌های ۱۹۶۷-۱۹۶۸ میلادی در اقامت پانزده ماهه‌اش در افغانستان به تحقیقات موسیقی فولکلور پرداخت. نغمهٔ معروف بنام پرده گنجشکک نیز برای نخستین بار توسط آق‌پشک اجرا و توسط پروفسور مارک سلوبین در تاشقرغان برای نخستین بار ضبط نواز گردید. سلوبین در کتاب خویش از توانایی و مهارت هر دو هنرمند در نواختن دمبوره یاد نموده است. ولی نسل امروز در سمت شمال کوچک‌ترین معلومات دربارهٔ آق‌پشک
در سمت شمال کوچک‌ترین معلومات دربارهٔ آق‌پشک ندارند و او کاملاً به‌باد فرامشی سپرده شده‌است. بابه قران در زمان حکومت طالبان حیات داشت ولی بینایی چشم‌هایش را ار دست داده بود. او در سال ۱۳۷۸ جهان فانی را وداع گفت و یکی از دوستان قدیمی‌اش معروف به زرگر او را به خاک سپارید. بعد از مدتی زرگر هم وفات نمود و مقبرهٔ او گُم می‌باشد. او در وقت مرد که موسیقی در افغانستان مرده بود به این خاطر مقبره تا حال پیدا نشده‌است. او ازدواج نکرده و از او کدام فرزندی باقی نمانده‌است. پس از اینکه طالبان از صحنهٔ سیاست خارج شدند و
پس از اینکه طالبان از صحنهٔ سیاست خارج شدند و افغانستان دارای چندین شبکهٔ تلویزیونی، رادیویی و سایر رسانه‌های گروهی شد، هنرمندان خارج از افغانستان آهنگ‌های بابه قران را با موسیقی مدرن سرودند که آهنگ‌های وی امروز در افغانستان، تاجیکستان و ایران بر سر زبان‌هاست.
ادبیات تطبیقی یا هم‌سنجشی شاخه‌ای از نقد ادبی است که از روابط ادبی ملل و زبان‌های مختلف و از تعامل میان ادبیات ملت‌ها با یکدیگر سخن می‌گوید؛ در اصطلاح، حوزهٔ مهمی از ادبیات است که به بررسی و تجزیه و تحلیل ارتباط‌ها و شباهت‌های بین ادبیات، زبانها و ملیت‌های مختلف می‌پردازد. به‌طور کلی انواع تأثیرات زبانی و حوزه‌های پژوهش در ادبیات فارسی، به دو بخش تقسیم می‌شود: مانند تأثیر فردوسی بر متیو آرنولد انگلیسی و تأثیر حافظ بر گوته. تاریخچه. ادبیات تطبیقی، از شاخه‌هایی است که با رونق گرفتن نقد ادبی در قرن نوزدهم در
است که با رونق گرفتن نقد ادبی در قرن نوزدهم در فرانسه شکل گرفته‌است. می‌توان گفت، شیوهٔ نوین پژوهش تطبیقی ادبیات در سده‌های گذشته پدید آمده‌است. هرچند دربارهٔ این‌که چه کسی نخستین بار از این اصطلاح بهره برده‌است دادهٔ گویایی در دست نیست اما برخی، فرانسوا ویلمن را پیشگام در این‌گونه پژوهش‌های ادبی به‌شمار آورده‌اند. ادبیات تطبیقی در ایران. ادبیات تطبیقی یکی از رشته‌های نوی دانشگاهی در ایران است که در سال ۱۳۱۳ توسط فاطمه سیاح در دانشگاه تهران بنیان گذاشته شده‌است. همایش ادبیات تطبیقی. نخستین «همایش ادبیات
همایش ادبیات تطبیقی. نخستین «همایش ادبیات تطبیقی در دههٔ کنونی و چشم‌اندازهای آن» در خرداد سال ۱۳۹۱ در تالار مولوی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید بهشتی برگزار شده‌است.
در ترکیبیات اصل شمول و عدم شمول یک تکنیک شمارش است که روش معمول شمارش اعضای اجتماع دو مجموعه متناهی -که به صورت زیر است- را بسط می‌دهد. که "A" و "B" دو مجموعهٔ متناهی اند و |"S"| نمایانگر تعداد اعضای مجموعهٔ متناهی "S" است. این فرمول بیان می‌کند که مجموع اندازهٔ دو مجموعه ممکن است بزرگتر از اندازهٔ اجتماع آن‌ها باشد چون بعضی از اعضا شاید دو بار شمرده شوند. اعضایی که دو بار شمرده شده‌اند همان اعضایی اند که در اشتراک دو مجموعه حضور دارند بنابراین با کم کردن این تعداد، اندازهٔ واقعی مجموعهٔ اجتماع بدست می‌آید.
تعداد، اندازهٔ واقعی مجموعهٔ اجتماع بدست می‌آید. این اصل در حالتی که سه مجموعه داریم واضح‌تر دیده می‌شود: این فرمول می‌تواند به این صورت امتحان شود که بشماریم هر ناحیه در نمودار ون چند بار در سمت راست فرمول شمرده شده‌است. بسط نتایج این مثال‌ها اصل شمول و عدم شمول را بدست می‌دهد: برای یافتن اندازهٔ اجتماع مجموعه، این اسم از اینجا آمده که این اصل براساس یک سری شمول و عدم شمول استوار است. این مفهوم به ابراهام دو مواور (۱۷۱۸) نسبت داده می‌شود، ولی بار اول در مقاله‌ای از دنیل داسیلوا (۱۸۵۴) و بعداً در مقاله‌ای
از دنیل داسیلوا (۱۸۵۴) و بعداً در مقاله‌ای از جیمز جوزف سیلوستر (۱۸۸۳) ظاهر شد. به همین دلیل گاهی این اصل به عنوان فرمول داسیلوا یا سیلوستر شناخته می‌شود. از آنجایی که احتمالات متناهی براساس اندازهٔ فضای احتمال محاسبه می‌شوند، زمانی که اندازهٔ مجموعه‌ها با احتمالات متناهی جایگزین می‌شوند، فرمول‌های اصل شمول و عدم شمول همچنان برقرار خواهد بود. به‌صورت کلی‌تر، هر دو نسخه از این اصل را می‌توان در چتر بزرگتر نظریه‌ی اندازه‌گیری جای داد. در یک نگاه کاملاً انتزاعی، اصل شمول چیزی فراتر از محاسبهٔ معکوس یک ماتریس