payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و به همین دلیل هم، او را از اندرون اخراج کرد و به امین السلطان بخشید. در خانه امین السلطان. بعد از اخراج عزیزخان از دربار ناصری و بخشیده شدن وی به امین السلطان، وی به خانه امین السلطان رفت و در آنجا مسکن گرفت. بدین ترتیب وی از سال ۱۳۰۶ هجری قمری به بعد، «خواجه امین السلطان» شد و کم کم نزد مردم به همین لقب هم شهرت یافت. امین السلطان، عزیزخان خواجه را بسیار دوست می‌داشت و همین امر، در کنار زیبایی و سفیدپوستی عزیزخان باعث شده بود که بسیاری تصور کنند که او معشوق شخصی امین السلطان است و از همین روی، وی در بین
شخصی امین السلطان است و از همین روی، وی در بین مردم با عنوان «معشوق امین السلطان» هم شهرت داشت. در سفر سوم ناصرالدین شاه به اروپا، که در سالهای ۱۳۰۶ و ۱۳۰۷ هجری قمری که امین السلطان به عنوان وزیر اعظم همراه شاه بود، عزیزخان را هم به همراه خود برد. چهره عزیزخان خواجه در برخی از تصاویر بر جای مانده از این سفر، در کنار امین السلطان و سایر رجال قاجاری به چشم می‌خورد. ثروتمند شدن او. بدلیل علاقه شدیدی که امین السلطان به عزیزخان پیدا کرده بود، و با توجه به نفوذ و اقتدار و ثروت امین السلطان، اندک اندک عزیزخان
و اقتدار و ثروت امین السلطان، اندک اندک عزیزخان خواجه بین مردم اهمیتی یافت، طوریکه در هر کجا که از امین السلطان دعوتی به عمل می‌آمد، از عزیزخان هم دعوت می‌شد. کم کم، به دلیل توجه و عشق امین السلطان به او، کارش خیلی بالا گرفت و یکی از متمولین و ملاکین طراز اول شد. از آنجا که تمامی کارها بوسیله شخص امین السلطان قابل انجام بود، مردم عزیزخان را واسطه بین خود و امین السلطان در انجام کارهای بزرگ قرار می‌دادند و ممکن نبود که کاری انجام شود و عزیزخان سهم خودش را در آن دریافت نکند. از طرفی رجال و افراد مختلف، از
در آن دریافت نکند. از طرفی رجال و افراد مختلف، از آنجا که از عزیز بودن عزیزخان نزد امین السلطان اطلاع داشتند، مقادیری نیز به خاطر تملق و خصوصیت به وی می‌پرداختند و از این جهت دیری نپائید که وی، به یکی از ملاکان و ثروتمندان و متمولین بزرگ تهران تبدیل شد. وصیت او. عزیزخان خواجه، علی‌رغم ثروت و املاک فراوانی که اندوخته بود، بدلیل خواجه بودن و عدم میل به زن و عدم امکان تولیدمثل، همسر و فرزندی نداشت و از این جهت معلوم نبود که پس از مرگ او، تکلیف اموال و املاک فراوان او چه خواهد شد و این اموال و املاک به چه
فراوان او چه خواهد شد و این اموال و املاک به چه کسانی خواهند رسید. گرچه خود عزیزخان خواجه در زمان حیاتش برخی از اموال و املاک خود را صرف امور خیریه و عام المنفعه نمود، امّا پس از مرگ عزیزخان خواجه، وصیت‌نامه‌ای از وی بدست آمد که تاریخ آن، مربوط به زمان سلطنت احمدشاه قاجار بود. در این وصیت‌نامه که به خط و مُهر سیدعلی آقای یزدی، پدر سیدضیاءالدین طباطبایی بود، عزیزخان خواجه گفته بود که تمامی اموال من وقف و تولیت آن با پادشاه وقت ایران است و کس دیگر، به هیچ وجه حقی در اموال و املاک من ندارد. کتابخانه خصوصی وی.
حقی در اموال و املاک من ندارد. کتابخانه خصوصی وی. بر حسب ظاهر عزیزخان خواجه، فردی باسواد و اهل کتاب و مطالعه بوده و در این راستا در دوران حیات خویش، کتابخانه خصوصی نسبتاً بزرگ و بااهمیتی برای خود تشکیل داده بوده‌است. این کتابخانه پس از مرگ او و با توجه به وصیت‌نامه او (که در بخش فوق بدان اشاره شد)، در جریان مراحل نخست تأسیس کتابخانه ملی ایران، به این کتابخانه اهدا گردید و تبدیل به یکی از اولین منابع تأمین کتاب‌های کتابخانه ملی ایران گردید. در این ارتباط در تاریخچه تأسیس کتابخانه ملی می‌خوانیم: سرنوشت برخی
تاریخچه تأسیس کتابخانه ملی می‌خوانیم: سرنوشت برخی از دیگر اموال او. بر اساس وصیت عزیزخان،تولیت تمامی املاکش و از آن جمله خانه و دکاکین او، واقع در شمال میدان حسن‌آباد تهران که امروزه به چهارراه عزیزخان معروف است، به شاه واگذار شده بود. علاوه بر آن عمارت و باغ وسیع متعلق به او، واقع در شرق حصار بوعلی نیز، در اختیار پادشاه وقت (صرفنظر از اینکه به کدام سلسله پادشاهی تعلق داشته باشد)، قرار داشت.در تاریخ 7 مهر 1305 املاک میرزا عزیز خان خواجه که قبلا به اعلیحضرت رضا شاه واگذار شده بود به فرمان معظم له به پیشرفت
رضا شاه واگذار شده بود به فرمان معظم له به پیشرفت صحیه و معارف کشور اختصاص یافت. باغ وسیع شخصی و عمارت متعلق به عزیزخان خواجه، بعدها و در سال ۱۳۲۸ خورشیدی، از جانب محمدرضا شاه پهلوی به دکتر محمد یزدی که از همکلاسان شاه بود، واگذار شد تا در آن بیمارستان مسلولین بنا شود. این محل که گاهی باغ عزیزخان و گاهی باغ دکتر یزدی نیز خوانده شده، بعدها در تاریخ معاصر ایران شاهد وقایع جنجالی زیادی بود، امروزه به فرهنگسرای نیاوران تبدیل شده‌است. از جمله اموال دیگر وی عمارتی است در خیابان سرهنگ سخایی که عرصه و اعیان آن جهت
است در خیابان سرهنگ سخایی که عرصه و اعیان آن جهت نگهداری و پرورش ایتام وقف می باشد. عمارت مذکور در سال 1314 به دستور رضا شاه و با معماری وارطان هوانسیان که در مسابقه طراحی هنرستان دختران نفر اول گردیده بود در مدت 3 سال ساخته شد و پس از ساخته شدن با چاپ اعلامیه ای در روزنامه کثیرالانتشار به پذیرش اطفال یتیم بی بضاعت کمتر از هفت سال می نمود که تا امروز نیز ادامه دارد. رونق بخشی به اراضی پلشت؛قوهه؛قلعه نو؛ارمبویه؛مامازند ورامین. یکی دیگر از اموال شخصی عزیزخان خواجه، اراضی وسیعی است که ظاهراً از عصر زندیه (و
خواجه، اراضی وسیعی است که ظاهراً از عصر زندیه (و با توجه به اقامت احتمالی مادر کریمخان زند در این منطقه)، مامازند یا مامازن نامیده شده‌است. منطقه ایکه امروزه پاکدشت نامیده می‌شود. از زمانیکه این اراضی به تصرف عزیزخان خواجه در آمد، رونق و آبادانی در آنها شروع شد. از جمله گفته می‌شود که قبل از تصرف این اراضی توسط عزیزخان، در میان این اراضی تنها یک قلعه متروک وجود داشته که آثار آن تا چندین سال پیش وجود داشته و بجز آن هیچ بنای دیگری در این منطقه وجود نداشته‌است. گویا این قلعه فقط در فصل تابستان مورد استفاده
گویا این قلعه فقط در فصل تابستان مورد استفاده کارگرانی قرار می‌گرفته که از شهرها و آبادی‌های دیگر، برای دروی مزارع گندم این ناحیه می‌آمده‌اند و در نتیجه قلعهٔ مذکور در بقیه ایام سال متروک و خالی باقی می‌مانده‌است. اما پس از این که عزیزخان این اراضی را مالک می‌شود و به این منطقه می‌آید، فردی موسوم به علی را که اهل کرمان بوده و بعدها به بلوک باشی ملقب می‌شود را، به این محل می‌آورد و وی را در قلعه پیش گفته مستقر می‌نماید. بعد از گذشت یکسال و با انجام کشت و زرع در این منطقه، محصولات خوبی از آن عاید می‌شود و به
در این منطقه، محصولات خوبی از آن عاید می‌شود و به همین خاطر عزیزخان سرپرستی دیگر بلوکات خویش را نیز، به علی کرمانی واگذار می‌کند و همین سبب می‌شود که این مرد کرمانی با عنوان علی بلوکباشی معروف بشود. وی بنا به در خواست عزیزخان تعدادی از بستگان خود را به اتفاق اهل و خانواده‌شان از کرمان به این محل انتقال می‌دهد و این گروه کرمانی‌ها، برای همیشه در مامازند ورامین ساکن می‌شوند و اولین گروه ساکنان مامازند را تشکیل می‌دهند. بدینسان عزیزخان خواجه با یاری علی بلوکباشی و خانواده کرمانیها موجبات رونق و آبادانی
بلوکباشی و خانواده کرمانیها موجبات رونق و آبادانی مامازند می‌شود. بعدها و بتدریج خانواده‌های دیگری همچون خاندان اسدبیک و نیز خانواده خراسانیها نیز، به جمع کرمانی‌های ساکن در این منطقه اضافه شدند.
لیائو یی‌وو شاعر، نویسنده، گزارشگر و موسیقیدان چینی است که سال ۱۹۵۸ متولد شده‌است. او یکی از مخالفان و منتقدان دولت چین است و تاکنون بارها زندانی شده‌است. کتاب‌های او در کشورش ممنوع‌الانتشار هستند. با این حال آثارش در کشورهایی مانند تایوان و هنگ‌کنگ منتشر شده و به زبان‌های انگلیسی، آلمانی و فرانسوی ترجمه شده‌اند. یی‌وو تا سال ۲۰۰۸ از داشتن گذرنامه محروم بود و پس از آن نیز تا اول سپتامبر سال ۲۰۱۰ اجازه خروج از کشورش را نداشت. یکی از آثار یی‌وو که شهرتی جهانی پیدا کرد شعر «کشتار» است که متأثر از سرکوب خونین
پیدا کرد شعر «کشتار» است که متأثر از سرکوب خونین جنبش اعتراضی دانشجویان در میدان تیان آنمن پکن (میدان صلح آسمانی) در سال ۱۹۸۹ است. شاعر چینی به خاطر این اثر چهارسال به زندان افتاد. اوایل سال ۲۰۱۰ بیش از صد نویسنده مشهور جهان از جمله نادین گوردیمر، جی.ام.کوئتزی و ماریو بارگاس یوسا با امضای فراخوانی خواهان خواندن آثار یی‌وو در سراسر جهان شدند.
وترانیو (درگذشتهٔ ۳۵۶) برای مدت کوتاهی امپراتور روم از ۱ مارس تا ۲۵ دسامبر ۳۵۰ به‌طور مشترک با کنستانتیوس دوم بود. زندگینامه. سال‌های آغازین و رسیدن به قدرت. وترانیو در خانواده‌ای از طبقات پایین جامعه در موئسیا زاده شد، در ارتش کنستانتین یکم خدمت نمود و در زمان کنستانس یکم به فرماندهی سپاه رسید. در ۳۵۰ ماگننتیوس، فرماندهٔ سپاه کنستانس علیه او شورید و خود را امپراتور خواند و کنستانس به‌هنگام فرار توسط یکی از مأموران ماگننتیوس کشته شد. وترانیو در آن زمان در ایلیریکوم بود و با آگاهی یافتن از این موضوع خود را
بود و با آگاهی یافتن از این موضوع خود را در ۱ مارس ۳۵۰ امپراتور نامید. فیلوستورژیوس، تاریخ‌نگار بیزانسی به این نکته اشاره می‌کند که وترانیو با کمک کنستانتینا، خواهر کنستانتیوس دوم به این مقام دست یافت. کنستانتینا با شوهرش هانیبالیانوس (کشته‌شده در ۳۳۷) در آن منطقه سکنی گزیده بود و اینک امیدوار بود تا با کمک وترانیو بتواند امنیت منطقهٔ بالکان را برای برادرش، در برابر حملهٔ ماگننتیوس حفظ نماید. وترانیو پس از انتخاب‌شدنش به‌سرعت از کنستانتیوس درخواست کمک نمود. کنستانتیوس دوم با به رسمیت شناختن او نیم‌تاجی را
کنستانتیوس دوم با به رسمیت شناختن او نیم‌تاجی را برایش فرستاد و به سپاهیانش در منطقهٔ مرزی پانونیا فرمان داد تا او را حمایت نمایند. او همچنین کمک‌هایی نظامی را برای وترانیو ارسال نمود. اما در همان زمان ماگننتیوس به مذاکره با رقیبانش پرداخت و پیمان‌نامه‌ای بین او و وترانیو امضا شد. او همچنین دخترش را برای همسری به کنستانتیوس دوم پیشنهاد داد و خود نیز خواهان ازدواج با کنستانتینا شد. اما کنستانتیوس مذاکره با ماگننتیوس را نپذیرفت و حتی چند تن از سفرای او را به‌عنوان گروگان پیش خود نگاه داشت. خلع از امپراتوری و
گروگان پیش خود نگاه داشت. خلع از امپراتوری و مرگ. کنستانتیوس دوم سرانجام در اواخر پاییز ۳۵۰ به ایلیریکوم بازگشت. دو امپراتور در ۲۵ دسامبر ۳۵۰ در نایسوس (نیش امروزی در صربستان) یا بنا به نوشتهٔ برخی از منابع در سیرمیوم، کرسی خطابه‌ای برپا کرده و کنستانتیوس با صدای بلند و خطاب به لشکریان از آنان خواست تا او را در گرفتن انتقام مرگ پسر کنستانتین کبیر یاری رسانند. سپاهیان به کنستانتیوس درود فرستادند و تنها نام او را به‌عنوان امپراتور بر زبان راندند. وترانیو از کنستانتیوس درخواست بخشش کرد و کنستانتیوس او را با
کنستانتیوس درخواست بخشش کرد و کنستانتیوس او را با گرفتن ردای امپراتوریش از قدرت خلع نمود. او سپس وترانیو را تا پایین پله‌های جایگاه همراهی کرده، او را پدر خطاب نمود و به‌سوی میز شام راهنمایی کرد. وترانیو دوران بازنشستگی خود را به‌عنوان شهروندی مخصوص در پروسا واقع در بیثینیا گذراند و شش سال بعد در همان‌جا درگذشت.
سیمره مربوط به دوره ساسانی و قرون اولیه اسلامی است و در حاشیه شرقی شهرستان دره‌شهر در استان ایلام و غرب رودخانه سراب واقع شده است. این اثر در تاریخ با شماره ثبت ۶ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. سیمره شهری باستانی در ضلع غربی و جنوب غربی دره شهر است، در واقع شهر قدیمی‌تر دره‌شهر، سیمره نام دارد. این شهر مربوط به اواخر دورهٔ ساسانی و قرون اولیهٔ اسلامی است و احتمالا مرکز ولایت مهرگان‌کَذَک (مهرجانقَذَق) بوده‌است به عبارتی پایتخت تابستانی آن دوره بوده‌است. این شهر باستانی بزرگترین محوطه
آن دوره بوده‌است. این شهر باستانی بزرگترین محوطه تاریخی در سطح استان ایلام است. مساحت این شهر بالغ بر ۲۰۰ هکتار است. شهر باستانی سیمره جزو اولین آثار ثبت شده در فهرست آثار ملی ایران می‌باشد. دره شهر به‌دلیل فراوانی و تنوع قلعه‌های تاریخی در محدوده شهرستان، به شهر قلعه‌های ایران شهرت دارد. دره شهر همچنین به لحاظ زمین‌شناسی بزرگترین ژئوپارک دنیا محسوب می‌شود. پایگاه پژوهشی ملی شهر تاریخی متولی امور اداری اجرایی و پژوهشی این شهر تاریخی است. تاریخچه. به نظر می‌رسد این شهر به علت وقوع زلزله‌ای در سال ۳۳۴ هجری
این شهر به علت وقوع زلزله‌ای در سال ۳۳۴ هجری قمری (۹۴۵ میلادی) تخریب و خالی از سکنه شد. البته گفته می‌شود مردم این شهر قبل از وقوع زلزله شهر را ترک کرده بودند. اینکه مردم این شهر چگونه وقوع زلزله را پیش بینی کرده اند هنوز برایش پاسخی پیدا نشده است. در این شهر گچبری‌های منحصر به فردی به‌دست آمد که در نوع خود بی نظیر هستند. خانه اربابی، بنای مسجد، اماکن حاشیه سیل‌بند و اماکن مسکونی حاشیه‌نشین شهر مکان‌های کاوش شده در ۹ فصل کاوش در این محوطه تاریخی می‌باشند. دره سیمره از دیرباز به لحاظ ویژگی‌های طبیعی،
دره سیمره از دیرباز به لحاظ ویژگی‌های طبیعی، اجتماعی و اقتصادی و موقعیت خاص خود همواره مورد توجه گروه‌های انسانی واقع بوده‌است. شهر سیمره و پل گاومیشان بزرگ‌ترین پل تاریخی غرب کشور در شهرستان دره‌شهر نامزد ثبت در فهرست آثار جهانی هستند. در لغتنامه دهخدا نوشته‌شده است که پس از اسلام "قیس بن سلمه الاشجعی" به جنگ کردان ماسبذان و سیمره رفته‌است.
مختارنامه مجموعه‌ای از رباعیات فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰–۶۱۸ قمری) است که به تصحیح محمدرضا شفیعی کدکنی منتشر شده‌است. خودِ عطار مقدمه‌ای منثور بر این رباعیات نوشته‌ است. این اثر ارتباطی با موضوع عاشورا و سریال مختارنامه ندارد.
عمر احمد خضر (متولد ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۶ در کانادا) تبعه کانادا با پدر مصری الاصل و مادر عربستانی الاصل است. او در ۲۷ ژوئیه ۲۰۰۲ به جرم کشتن سروان کریستفر اسپیر با نارنجک در سن ۱۵ سالگی، توسط نیروهای آمریکایی در افغانستان بعد از ۴ ساعت درگیری در روستای ایوب خیل دستگیر شد. گفته شده‌است که این کار او به تحریک پدرش که یک مسلمان افراطی است صورت گرفته‌است. عمر ۸ سال در گوانتانامو زندانی و کوچکترین زندانی این زندان است. به‌طوری‌که به او کودک سرباز می‌گویند. بر خلاف قوانین عفو بین‌الملل و آیین‌نامه یونیسف در مورد کودک
عفو بین‌الملل و آیین‌نامه یونیسف در مورد کودک سرباز، دولت کانادا تلاشی برای بازگرداندن او به کانادا نکرد. در سال ۲۰۰۹ فاش شد که دولت کانادا ۱ میلیون و ۳۰۰ هزار دلار پرداخته‌است تا عمر در گوانتانامو باقی بماند. او در مدت زندانی بودن در گوانتانامو توسط بازجوهایش تهدید به تجاوز جنسی شد و تا مدت زیادی دسترسی به وکیل نداشت. عمر در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۰ در گوانتانامو محاکمه شد و بدون اینکه صحبتی از سن پایین او در هنگام ارتکاب جرم شود، او در مقابل قاضی و بیوه کریستفر اسپیر به جرم خود اعتراف کرد و گفت که «واقعاً برای رنجی
به جرم خود اعتراف کرد و گفت که «واقعاً برای رنجی که به آن‌ها وارد کرده متأسف است و فهمیده‌است که تنفر چیزی برای انسان به ارمغان نمی‌آورد و عشق و محبت بهتر از هر چیزی است». او به جرم قتل و توطئه برای اقدامات تروریستی به ۴۰ سال زندان محکوم شد. اما بدنبال توافقی که دادستان‌ها با وکلای عمر خضر کردند، حکم او نیز به ۸ سال کاهش یافت. خضر به پنج فقره جنایت جنگی از جمله همدستی با تروریست‌های القاعده، نقض قوانین جنگی و قتل یک سرباز آمریکایی اعتراف کرد. بر اساس توافقی که او با دادستان‌ها کرد پس از یکسال حبس در
توافقی که او با دادستان‌ها کرد پس از یکسال حبس در گوانتانامو به کشورش کانادا فرستاده می‌شود.
روستای جویجان (جگون) یکی از روستاهای منطقه جاوید واقع در تنگ لَلَه شهرستان نورآباد ممسنی، استان فارس است. منابع. ٢.مرکز آمار ایران
گایوس والریوس گالریوس ماکسیمینوس مشهور به ماکسیمینوس دایا یا دازا یا ماکسیمینوس دوم (زادهٔ ۲۰ نوامبر ۲۷۰ – درگذشتهٔ ژوئیه یا اوت ۳۱۳) امپراتور روم خاوری از ۳۰۵ تا ۳۱۳ بود. زندگینامه. سال‌های آغازین و انتخاب به‌عنوان سزار. ماکسیمینوس در ۲۰ نوامبر ۲۷۰ در یک خانوادهٔ کشاورز ایلیری زاده شد. او خواهرزادهٔ گالریوس (بعدتر امپراتور روم خاوری) بود و کارش را نخست با چوپانی آغاز کرد، اما سپس به ارتش پیوست و مدارج مهم نظامی را پس از به قدرت رسیدن دائیش به سرعت پیمود. پس از آنکه دیوکلتیان و ماکسیمیان در ۱ مه ۳۰۵ از مقام
از آنکه دیوکلتیان و ماکسیمیان در ۱ مه ۳۰۵ از مقام امپراتوری روم خاوری و روم باختری کناره‌گیری کردند، سزارهایشان گالریوس و کنستانتیوس کلوروس جای آن‌ها را به‌عنوان آگوستوس گرفتند. سپس با اعمال نظر گالریوس، دوستش سوروس و خواهرزاده‌اش ماکسیمینوس دایا به‌عنوان سزارهای جدید حکومت چهارنفره انتخاب شدند. کنستانتیوس و سوروس ادارهٔ روم باختری را برعهده داشتند و گالریوس و دایا بر روم خاوری فرمان می‌راندند. حوادث سال ۳۰۶ و تنزل مقام. محدودهٔ حکومتی دایا شامل خاورمیانهٔ امروزی و بخش جنوبی آسیای صغیر بود و او کمی پس از
امروزی و بخش جنوبی آسیای صغیر بود و او کمی پس از دریافت عنوان سزار به سمت شرق رفت و نخستین سال‌های حکومتش را در سزاریا در فلسطین گذراند. اما وقوع حوادثی در سال ۳۰۶ باعث بروز تغییراتی در بدنهٔ قدرت شد. کنستانتیوس کلوروس تنها یک سال پس از رسیدن به امپراتوری درگذشت و گالریوس مجبور شد تا پسر او کنستانتین را به عنوان سزار در کنار سوروس که اینک امپراتوری روم باختری به او رسیده بود انتخاب کند. در ۲۸ اکتبر ۳۰۶، ماکسنتیوس، پسر امپراتور مستعفی ماکسیمیان که از این توزیع قدرت ناخشنود بود در رم سر به شورش برداشت و خود
قدرت ناخشنود بود در رم سر به شورش برداشت و خود را امپراتور خواند. سوروس به فرمان گالریوس با سپاهی برای سرکوب او به محاصرهٔ رم پرداخت اما ماکسنتیوس پدرش ماکسیمیان را به همراهی با خود ترغیب کرد و سپاهیان سوروس که پیشتر در خدمت ماکسیمیان بودند به او پیوستند. سوروس دستگیر و به عنوان گروگان به رم برده شد. گالریوس در ۳۰۷ به رم حمله کرد اما مجبور به عقب‌نشینی شد و ماکسنتیوس پس از آن سوروس را اعدام کرد. وقوع این زنجیره حوادث باعث شد تا گالریوس جلسه‌ای را در اکتبر و نوامبر ۳۰۸ تشکیل داده و با تنزل مقام کنستانتین و
نوامبر ۳۰۸ تشکیل داده و با تنزل مقام کنستانتین و ماکسیمینوس دایا، لیسینیوس را با عنوان آگوستوس، امپراتور روم باختری سازد. امپراتوری. این رفتار گالریوس سبب آزردگی ماکسیمینوس دایا شد و او خشم خود را در ۳۰۹ متوجه مسیحیان و یهودیان ساخت. به فرمان او همهٔ مردم حتی نوزادان باید در مراسم قربانی‌کردن به درگاه خدایان شرکت می‌کردند و متمردان از این دستور دستگیر و اخته شده و برای بردگی به معادن فرستاده می‌شدند. خشم ماکسیمینوس از این نادیده گرفتنش تا آنجا پیش رفت که سرانجام او خود را در ۳۱۰ امپراتور روم خاوری خواند و
او خود را در ۳۱۰ امپراتور روم خاوری خواند و گالریوس نیز مجبور به پذیرش او شد. با مرگ گالریوس در ۳۱۱، ماکسیمینوس و دشمنش لیسینیوس برای تصاحب قلمرو او دست به کار شدند. لیسینیوس تنها پانونیا را در اختیار داشت و در فکر تصاحب بالکان بود که ماکسیمینوس کل آسیای صغیر را به اشغال خود درآورد. دو طرف اما در اوایل تابستان ۳۱۱ در منطقهٔ بسفر با یکدیگر دیدار و با انتخاب بسفر به عنوان خط مرزی، بر سر تقسیم قلمرو گالریوس بین خود توافق کردند. کشتار مسیحیان. باوجودی‌که گالریوس به هنگام مرگش فرمان مشهور خود مبنی بر مدارا کردن
به هنگام مرگش فرمان مشهور خود مبنی بر مدارا کردن با مسیحیان را اعلام کرده بود اما ماکسیمینوس تنها شش ماه به آن پای‌بند بود و پس از آن اعدام مسیحیان را از سر گرفت. کارهای او این بار خطری بزرگتر را نیز متوجه کلیسا ساخته بود زیرا ماکسیمینوس دست به تغییر سیستم بت‌پرستی بر مبنای کلیسای مسیحیت زده و نوعی کلیسای پاگانی را به وجود آورده بود که دارای تشکیلات و سلسله مراتبی مشابه کلیسای مسیحیان بود. ماکسیمینوس دایا همچنین با دست زدن به جعل اسناد و مدارک در موج جدید اعدام‌هایش سعی در بی‌اعتبار کردن دین مسیح نمود. جنگ
سعی در بی‌اعتبار کردن دین مسیح نمود. جنگ با لیسینیوس و مرگ. ماکسیمینوس که با تصاحب آسیای صغیر بر قدرت خود افزوده بود امید داشت تا ماکسنتیوس که همچون او کافر بود و ایتالیا را نیز در ادارهٔ خود داشت با او متحد شود. اما ماکسنتیوس در جنگ با کنستانتین در ۳۱۲ کشته شد و ماکسیمینوس به هدف خود نرسید. از سوی دیگر این پیروزی سبب شد تا کنستانتین در آن زمان به قدرمندترین امپراتور بدل شود و ماکسیمینوس او را خطری جدی برای خود می‌دانست. پس تصمیم گرفت تا با متحد او لیسینیوس وارد جنگ شود. ماکسیمینوس دایا در ۳۱۳ در سوریه بود
وارد جنگ شود. ماکسیمینوس دایا در ۳۱۳ در سوریه بود و در فوریهٔ همان سال با ۷۰ هزار سپاهی به سوی بیثینیا لشکرکشی کرد. در آوریل ۳۱۳ او از بسفر گذشت و بیزانتیوم، محل استقرار سپاهیان لیسینیوس را به محاصرهٔ خود درآورد. شهر در برابر او مقاومت کرد و ماکسیمینوس پس از گذشت ۱۱ روز موفق به فتح آنجا شد. لیسینیوس با لشکری کوچک برای مقابله با او حرکت کرد و دو سپاه در ۳۰ آوریل ۳۱۳ با یکدیگر درگیر شدند. باوجودی‌که سپاه ماکسیمینوس از نظر تعداد پرشمار بود اما خستگی ناشی از گذشتن از آسیای صغیر در سرمای شدید به شکست آن‌ها
گذشتن از آسیای صغیر در سرمای شدید به شکست آن‌ها انجامید. پس ماکسیمینوس خود را به جامهٔ بردگان درآورد و به نیکومدیا گریخت. او سپس با ایجاد استحکاماتی در گذرگاه سیلیکیان خواست تا جلوی پیشروی قوای لیسینیوس را بگیرد اما موفق نبود. ماکسیمینوس سپس به طرسوس فرار کرد اما لیسینیوس آنجا را از طریق زمین و دریا به محاصرهٔ خود درآورد. ماکسیمینوس که بر اثر ابتلا به بیماری یا بر اثر خوردن زهر به‌منظور خودکشی در این زمان ناخوش احوال شده بود، بینایی خود را از دست داد و با تحمل درد و رنج در ژوئیه یا اوت ۳۱۳ در طرسوس درگذشت.
اسماعیل بزاز، یا در اواخر عمر حاج اسماعیل بزاز، از جمله مشهورترین دلقک‌های دربار ناصرالدین شاه قاجار بود، که از اهالی شهر اصفهان محسوب می‌شد و در دربار شاه، به کار تقلید و مسخرگی و لودگی اشتغال داشت. از شوخی‌ها و اعمال قبیحی که وی، به منظور خنداندن شاه و درباریان انجام می‌داده، مطالب بسیاری در تاریخ قاجاریه ذکر شده‌ است که نمونه‌هایی از آن را می‌توان در کتاب یادداشتهای روزانه اعتمادالسلطنه مشاهده نمود. خیابان مولوی تهران، قبلاً بدین دلیل که سکونتگاه وی به‌شمار می‌آمد و مسجد موقوفه وی نیز در آن قرار داشت، به
می‌آمد و مسجد موقوفه وی نیز در آن قرار داشت، به نام وی، خیابان اسماعیل بزاز خوانده می‌شد. پسرش علی اکبر نیز در آن خیابان سکونت داشت و مشغول کسب بود سالهای نخست زندگی. اسماعیل بزاز، یکی از دلقک‌های دربار ناصرالدین شاه بود که در ابتدا هم به شغل بزازی اشتغال داشت و هم یکی از اعضای دسته‌های طرب و بازیگرانی بود که به منازل اعیان و رجال می‌رفت و از راه لودگی و مسخرگی، اسباب خنده و شادی آنان را فراهم می‌ساخت. وی به تدریج کارش بالا گرفت و به دربار ناصری هم راه پیدا کرد، و به اصطلاح «شاه‌شناس» شد. هرچند که برخی در
کرد، و به اصطلاح «شاه‌شناس» شد. هرچند که برخی در مورد وی گفته‌اند، که وی در زمان کودکی از غلام بچگان خانهٔ ملکزاده خانم عزت‌الدوله، خواهر تنی ناصرالدین شاه بوده‌است. در همین ارتباط مهدی بامداد، از قول دوست نزدیک خود، خلیل ثقفی، شرحی بدین مضمون از آغاز زندگی اسماعیل بزاز نقل کرده و در ضمن آن توضیح داده که این شرح را، خودِ اسماعیل بزاز، در ضمن عملیات خود، برای حضار نقل کرده‌ است: نمونه‌هایی از کردار و رفتار او. محمدحسن اعتمادالسلطنه، در یادداشت‌های خود، به نمونه‌هایی از اعمال اسماعیل بزاز و طرز مسخرگی او،
نمونه‌هایی از اعمال اسماعیل بزاز و طرز مسخرگی او، اشاره کرده‌است. وی از جمله می‌نویسد: «» یا در نمونه‌ای دیگر، می‌نویسد: و یا نمونه‌ای دیگر: و همچنین این نمونه: و نمونه‌ای که بیانگر میزان درآمدی است که اسماعیل بزاز از دلقک‌بازی خود به‌دست می‌آورده‌ است: دربارهٔ او. گفته می‌شود که اسماعیل بزاز، عضو اصلی گروه تقلید یا نمایشی بود که به هنگام افتتاح تالار دارالفنون، نمایش طبیب اجباری، اثر مولیر را به روی صحنه آوردند. در این نمایش که جزو نمایش‌های روحوضی طبقه‌بندی می‌شود، به جای استفاده از ترجمه اعتمادالسلطنه
می‌شود، به جای استفاده از ترجمه اعتمادالسلطنه از شیوهٔ متداول نزد خود بازیگران گروه، یعنی از شیوهٔ بازی فی البداهه استفاده شده بود. ناصر نجمی نیز دربارهٔ اسماعیل بزاز نوشته‌است: عاقبت وی. اسماعیل بزاز، در اواخر عمر دست از دلقک‌بازی و تقلید و مسخرگی کشید و تائب شد. وی برای زیارت خانه خدا به مکه رفت و حاجی شد و نامش به حاج اسماعیل بزاز، تغییر یافت. وی سپس از پول‌هائی که در مدت کار کردن خویش در دربار جمع‌آوری و اندوخته کرده بود، مسجدی عالی در نزدیکی خانهٔ مسکونی خویش، به نام مسجد اسماعیل بزاز بنا کرد. از
مسکونی خویش، به نام مسجد اسماعیل بزاز بنا کرد. از یادداشت زیر که در کتاب خاطرات روزانه اعتمادالسلطنه نقل شده‌است، چنین برمی آید که توبه اسماعیل بزاز، در حدود سال ۱۳۱۰ هجری قمری صورت پذیرفته‌است:
هر دریافت کننده خدمات مراقبت‌های بهداشتی بیمار نام می‌گیرد. بیمار اغلب مبتلا به بیماری یا زخمی است و نیاز به درمان توسط پزشک، پرستار، چشم پزشک، دندانپزشک، دامپزشک، روانپزشک یا سایر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی دارد. مُراجع کسی است که به درمانگاه مراجعه می‌کند، خواه درمان شود یا نشود. اگر مراجع نیاز به بستری شدن نداشته باشد، به او بیمار سرپایی اطلاق می شود. ریشه شناسی. بیمار به معنای آورنده بیم است. در زبان پهلوی به صورت «وِمار» نیز دیده شده است. تفاوت بیمار و مریض. در زبان عربی، بیمار هم می‌تواند مریض
و مریض. در زبان عربی، بیمار هم می‌تواند مریض باشد و هم مجروح؛ هر چند مریض می تواند مرض جسمی، روانی یا روحی داشته باشد. اما بیمار نمی‌تواند مرض معنوی داشته باشد.
علی یون یا علیُن یا آنطورکه در کتاب‌های تاریخی عهد قاجار ذکر شده‌است: علیًُ (علی با تنوین مضموم ی)، یکی از دلقک‌های دربار ناصرالدین شاه قاجار بود. در مورد وی و یابوئی که وی بر آن سوار می‌شده و با آن در دربار قاجاریه رفت و آمد می‌کرده‌است، حکایت‌هایی در تاریخ قاجاریه نقل شده‌است. شرح. مهدی بامداد در شرحی که پیرامون دلقک‌های دربار ناصری نوشته‌است، به نام علی یون نیز، در میان این دلقک‌ها اشاره کرده و نوشته‌است: یابوی علی یون که در فرهنگ اصطلاحات و ضرب‌المثل های فولکلوریک عصر قاجار و اوایل عصر پهلوی مصطلح بوده،
فولکلوریک عصر قاجار و اوایل عصر پهلوی مصطلح بوده، به مَرکَب همین فرد اشاره دارد.
تاجیکستان، کشوری فارسی‌زبان است کا هر چند مردم آن به گویش فارسی تاجیکی سخن می‌گویند اما از خط سیریلیک برای نگارش زبان فارسی استفاده می‌کنند. دیگر کشورهای فارسی‌زبان،یعنی ایران و افغانستان هنوز از خط فارسی استفاده می‌کنند. تغییر خط از فارسی به لاتین. از سال ۱۳۰۲ خورشیدی تلاش‌ها برای تغییر خط در جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان توسط شوروی آغاز شد و درنهایت در فروردین۱۳۰۷ (آوریل ۱۹۲۸ میلادی) خط استاندارد شدهٔ لاتین برای زبان‌های ترکی در تاجیکستان فارسی زبان خط رسمی شد. این تغییر خطِ اجباری به بهانهٔ ناتوانی و مشکل
شد. این تغییر خطِ اجباری به بهانهٔ ناتوانی و مشکل بودن خط فارسی و ادعای کوشش در جهت پیشرفت سوادآموزی انجام شد (با این استدلال که الفبای لاتین یا سیریلیک توان بیشتری برای نمایش در کلمات دارند). تغییر خط از لاتین به روسی. در حدود سال۱۳۱۹ خورشیدی و هنگام جنگ جهانی دوم، سران شوروی تصمیم به دگرگونی خط کشورهای تحت‌سلطهٔ خود (همچون تاجیکستان) از خط لاتین به خط سیریلیک یا روسی گرفتند و در تاجیکستان هم خط سیریلیک جایگزین خط لاتین شد. محمدجان شکوری، ادیب تاجیکستانی و عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی ایران، دربارهٔ
و عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی ایران، دربارهٔ تغییر خط از فارسی به لاتین و سیریلیک می‌گوید: تلاش برای بازگشت به خط فارسی. پس از فروپاشی شوروی و استقلال تاجیکستان در سال ۱۳۷۰ خورشیدی (۱۹۹۱ میلادی)، مردم و دولت تاجیکستان تصمیم به بازگشت به خط نیاکان (فارسی) گرفتند، اما این موضوعِ مهم و چالش‌برانگیز تاکنون در این کشور انجام نشده‌است. نتیجهٔ تغییر خط در تاجیکستان سبب شد که تاجیک‌ها نسبت به هم‌زبانان ایرانی و افغانستانی تا حدودی بیگانه شوند و ارتباطات مناسبی میان آنان صورت نگیرد. درخواست‌های بسیاری برای تغییر