payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فاطمه خانم، مشهور به سُنبُل باجی، همسر شانزدهم فتحعلی شاه قاجار و از اهالی رابر کرمان بود. در سال ۱۱۷۱ به فرمان آقا محمد خان قاجار، فتحعلی خان به كرمان یورش آورد و سپس به سيرجان و از آنجا به بافت یورش برد. فتحعلی خان برای گرفتن قلعه‌ی رابر یک ماه جنگید، تا اينكه این دژ به چنگ فتحعلی خان در آمد. پس از آنکه در شوال ۱۲۰۷، فتحعلی‌خان قاجار به امر عموی خود آقامحمدخان قاجار قلعه رابر را تصرف کرد، فاطمه دختر هفت‌ساله عسگر کفش‌دوز را به همسری خود برگزید. با توجه سن کم فاطمه خانم، او را به دست زنان حرم سپردند و چهار
فاطمه خانم، او را به دست زنان حرم سپردند و چهار سال بعد در محرم ۱۲۱۲ به عقد غیردائم فتحعلی‌خان درآمد. در همان دوران بود که خبر کشته شدن شاه قاجار در قلعه شوشی را به ولیعهد رساندند و تقارن این دو واقعه بر محبوبیت فاطمه خانم افزود سنبل باجی به سبب ادب و خوش قلبی مورد علاقه اهالی حرم فتحعلی‌شاه بود و شاه و شاهزادگان او را از روی احترام «خانم» می‌خواندند. سنبل باجی واسطه رساندن عرایض مردم به حضور شاه بود و فتحعلی‌شاه نظرات او را در خصوص شاهزادگان و اهالی حرم می‌پذیرفت. در هنگام غذا خوردن در کنار شاه می‌نشست و
در هنگام غذا خوردن در کنار شاه می‌نشست و مسئولیت غذا کشیدن برای همسر و دیگر شاهزادگان سر سفره با او بود. نقل است که حتی عرایض مردم شهر خمسه را که تحت حکومت فرزند او، فتح‌الله میرزا شعاع‌السلطنه بودند به عرض شاه می‌رساند و بر این اعتقاد بود: «نمی‌خواهم کسی مظلوم واقع شود و از شاه عالم‌پناه شکایت نماید. اگرچه پسر خودم مصدر ظلم شده باشد باید معزول شود». فاطمه خانم سنبل باجی پس از مرگ همسر در زمره زنانی بود که در حرم محمدشاه ماندگار شدند. فرزندان سنبل باجی از فتحعلی‌شاه عبارت بودند از: برادر سنبل باجی، علی
فتحعلی‌شاه عبارت بودند از: برادر سنبل باجی، علی اکبرخان رابری در دربار فتحعلی‌شاه به خالو ملقب بود. فتحعلی‌شاه املاکی از خالصه رابر را به او داده بود و هم‌اکنون طایفه‌ای که در رابر فامیل خالویی دارند، از نوادگان او هستند. یکی از بستگان سنبل باجی که هم نام او و فاطمه نام داشت نیز از همسران فتحعلی‌شاه بود. دختر او از شاه به نام سرو جهان خانم به همسری آقاخان اول درآمد. فتحعلی‌شاه غزلی در وصف سنبل باجی سروده که در دیوان اشعار او به این صورت آمده است:
فخر جهان خانم (زاده ۱۲۱۱ - درگذشته ۱۲۷۵ قمری) ملقب به فخرالدوله، دختر ششم فتحعلی‌شاه از زن چهلم او، به نام فاطمه خانم، مشهور به سنبل باجی، از اسرای کرمان بود. فخرالدوله از دختران بسیار متشخص و با عرضهٔ فتحعلی‌شاه بود و اوست که علی میرزا ظل‌السلطان را از کشته شدن به دست محمدشاه نجات داد. فخرالدوله را در جوانی به میرزا محمدخان پسر حسینقلی‌خان قاجار دادند، ولی اخلاق زن و شوهر سازگار نیامد و فخرالدوله پس از مدتی از میرزا محمدخان طلاق گرفت. پس از جدایی از شوهر، نخست در حیاط سروستان از بناهای کاخ گلستان سکونت
نخست در حیاط سروستان از بناهای کاخ گلستان سکونت گزید. پس از آن خانه‌های ارگ سلطنتی که در ابتدا منزلگاه فتحعلی‌شاه بود به او داده شد. دستگاه فخرالدوله از هرجهت کامل بود و فراش خانه و چادر خانه و اصطبل اختصاصی داشت. جوشقان و اشتهارد در تیول او بود و فتحعلی‌شاه کاخ نیاوران را برای او بنیان گذاشت. در ابتدا همواره چند نفر از شاهزادگان در نیاوران در ندامت فخرالدوله به سر می‌بردند تا آنکه پس از جنگ دوم ایران و روسیه سفرهای ییلاقی فتحعلی‌شاه به چمن سلطانیه موقوف شد و به جای آن هر تابستان با عده زیادی از اهل اندرون
و به جای آن هر تابستان با عده زیادی از اهل اندرون و شاهزادگان در نیاوران مهمان فخرالدوله می‌شد. فخرالدوله دیگ و اسباب طباخی طلا داشت و در زمان اقامت پدرش خود برای او در دیگ طلا غذا می‌پخت. پس از مرگ فتحعلی‌شاه علی میرزا ظل‌السلطان در تهران ادعای سلطنت کرد و به نام علیشاه تاجگذاری نمود. پس از مدتی به تدبیر قائم‌مقام فراهانی تهران فتح و ظل‌السلطان مخذول شد و محمدشاه که وارث رسمی تاج و تخت بود، به نام محمدشاه تاجگذاری کرد. در این حال احتمال می‌رفت که شاه دستور کور کردن یا قتل ظل‌السلطان را صادر کند. به همین
کور کردن یا قتل ظل‌السلطان را صادر کند. به همین دلیل فخرالدوله بی‌درنگ ظل‌السلطان را با خود به نزد محمدشاه برد و شاه با احترام و وساطت او، از کور کردن یا کشتنش صرفنظر نمود. پس از این واقعه فخرالدوله به زیارت کربلا رفت و در بازگشت صد من تبریز خاک کربلا آورد که در آرامگاه فتحعلی‌شاه در قم ریختند و شاه را در آن دفن کردند. فخرالدوله سال‌ها با احترام تمام در تهران می‌زیست و منزل او محل اجتماع دختران و پسران فتحعلی‌شاه بود. او شاهزاده‌ای بذال و بخشنده بود و مهمانی‌هایی مفصل برگزار می‌کرد، به همین سبب در اواخر
مفصل برگزار می‌کرد، به همین سبب در اواخر عمر مقروض بود. او در سال ۱۲۷۵ قمری در تهران بلااولاد درگذشت. سپهر در ناسخ التواریخ دربارهٔ وی می‌نویسد:
ژول ریشار یا میرزارضا خان ، نخستین معلم زبان فرانسه مدرسه دارالفنون در عهد قاجاریه، که بسیاری از رجال نامدار ایران در عصر قاجار و پهلوی، زبان فرانسه را از وی آموخته‌اند و نام او بدلایل مختلف در تاریخ قاجاریه ذکر شده است. ژول ریشار در سال ۱۸۱۶ میلادی، برابر با ۱۲۳۱ هجری قمری، در پاریس به دنیا آمد. وی در سال ۱۸۴۸ میلادی برابر با ۱۲۶۰ قمری و در زمان پادشاهی محمد شاه قاجار، به ایران آمد و پس از پذیرش اسلام، نام خویش را تغییر داد و رضا گذاشت و به میرزا رضا خان شهرت یافت. در اواخر سال ۱۲۸۸ قمری، از طرف ناصرالدین
یافت. در اواخر سال ۱۲۸۸ قمری، از طرف ناصرالدین شاه قاجار لقب خانی به او داده شد و از این تاریخ به بعد معروف به ریشار خان گردید وی پس از بنیانگذاری دارالفنون به عنوان اولین معلم زبان فرانسه در این مدرسه مشغول به تدریس شد و تا آخر عمر خویش، معلم فرانسه دارالفنون بود. وی البته بعدها جزو کارمندان وزارت انطباعات و دارالترجمه دولتی نیز شد و در این وزارتخانه، مترجم زبان فرانسه، زبان انگلیسی و غیره بود. گفته می‌شود که او عکس‌هایی به صورت داگرئوتایپ از محمدشاه قاجار و ولیعهدش ناصرالدین شاه انداخت که هیچ‌کدام از
و ولیعهدش ناصرالدین شاه انداخت که هیچ‌کدام از آن‌ها باقی نمانده‌است. ژول ریشار در سال ۱۸۷۱ میلادی (۱۲۸۸ خورشیدی) برای اولین بار گاتاها را به زبان فارسی ترجمه کرد. او گاتاها را از لاتین به فارسی برگرداند. هرچند که این ترجمه هرگز به چاپ نرسید، اما نسخۀ خطی این ترجمه در مرکز شرق شناسی کاما در بمبئی هند موجود است. در نمایشگاه پاریس ۱۸۸۹ موسیو ریشار مجموعه‌ای از صنایع دستی و تاریخی ایران را در غرفه ایران بنمایش گذاشت. به گفته ناصرالدین شاه در سفرنامه سوم خود موسیو ریشارد هزار تومان برای جمع‌آوری این اجناس صرف
ریشارد هزار تومان برای جمع‌آوری این اجناس صرف کرده بود و آن‌ها به سی هزار تومان برای موزه بفروش رفتند. وی سرانجام در سن ۷۷ سالگی، و در سال ۱۳۰۸ هجری قمری، مصادف با ۱۸۹۱ میلادی در تهران درگذشت و در گورستان خارج دروازهٔ شهرری، در محلی که موسوم به آب‌انبار قاسم خان بود، به خاک سپرده شد. از وی، یادداشت‌های خوبی راجع به اوضاع اجتماعی و سیاسی ایران باقی‌مانده که یک قسمت از آن را، دکتر خلیل خان ثقفی اعلم الدوله، در کتاب مقالات گوناگون نقل کرده‌است. پس از مرگ وی، پسرش، یوسف ریشار یا یوسف ریشار خان، به جای او به
پسرش، یوسف ریشار یا یوسف ریشار خان، به جای او به دارالفنون رفت و برای سال‌ها به تدریس زبان فرانسه در این دانشگاه پرداخت.
فصل چهارم که با نام روز چهارم نیز شناخته می‌شود در تاریخ ۹ ژانویهٔ ۲۰۰۵ آغاز و در ۲۳ می همان سال پایان یافت. داستان. داستان این فصل شبیه به فصل ۲ این سریال است و داستان خنثی‌سازی بمب اتمی و خرابکاری‌های تروریست‌ها در خاک ایالات متحده آمریکا و در شهر لس‌آنجلس را نشان می‌دهد و تروریست اصلی آن حبیب مروان نام دارد که عرب است. اپیزود های یکم تا هشتم. در این قسمت‌ها جک با دختر وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا (آدری رینز) ارتباط دارد و تروریست‌ها وزیر دفاع و دخترش را به گروگان می‌گیرند و تصمیم به ترورش دارند که البته
گروگان می‌گیرند و تصمیم به ترورش دارند که البته شکست می‌خورند پس از این کلیل که یکی از عوامل ترور بوده خود را می‌کشد و به علاوه هدف بعدی تروریست‌ها برای واحد CTU مشخص می‌شود. در انتهای این فصل جک باور کشته میشود . اپیزود های نهم تا بیستم. در این قسمت‌ها رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا توسط عوامل مروان هدف قرار می‌گیرد و زخمی می‌شود و معاونش چارلز لوگان که شخصی ضعیف است کارها را به عهده می‌گیرد و در این راستا از دیوید پالمر رئیس جمهور سابق کمک می‌گیرد.در این قسمت‌ها جک برای بازجویی از شخصی چینی که از مروان
قسمت‌ها جک برای بازجویی از شخصی چینی که از مروان خبر داشت و در سفارت چین بود به دستور دیوید پالمر و برای نجات مردم از خطرات به سفارت جمهوری خلق چین حمله می‌کند عوامل سفارتخانه پس از تحقیقات متوجه این موضوع می‌شوند.به علاوه، تروریست‌ها از هواپیمای سقوط کرده رئیس جمهور ایالات متحده ، کیفی را که محل و کد فعالسازی کلاهک‌های اتمی آمریکا در آن موجود است به سرقت برده و یکی از کلاهک‌ها را می دزدند تا علیه آمریکا از آن استفاده کنند. اپیزود های پایانی. پس از این جریانات مروان و بیشتر نقشه‌هایش شکست می خورد و سفارت
مروان و بیشتر نقشه‌هایش شکست می خورد و سفارت چین خواستار تحویل جک باور می‌شود ولی در هنگام تحویل بعضی از سران کاخ سفید از ترس آنکه ممکن است جک اعتراف کند که دولت ایالات متحده در این حمله به کنسولگری چین دست داشته تصمیم به کشتن جک می‌گیرند که البته با هوشیاری دیوید پالمر قتل جک را بازسازی می‌کنند به علاوه در آخر این سیزن تونی آلمیدا و میشل دسلر که با هم قهر کرده بودند آشتی می‌کنند و تصمیم به ادامه‌ی زندگیشان می‌گیرند.
فصل پنجم سریال ۲۴ که از روز ۱۵ ژانویه ۲۰۰۶ روی آنتن رفت و قسمت پایانی آن نیز روز ۲۲ می ۲۰۰۵ پخش شد، در هنگام پخش همین فصل بود که سریال ۲۴ جایزه امی را در بخش بهترین سریال درام دریافت کرد. داستان. این فصل مربوط به جریانات داخلی و گروهی که به ظاهر خواستار نفوذ در دولت ایالات متحده آمریکا هستند، جک باور از نام فرانک در ابتدای فیلم استفاده می‌کند که بعد از جریانات هیجان‌انگیزی، دوباره جک به فعالیت می‌پردازد. اپیزود یکم. در ابتدا رئیس جمهور سابق دیوید پالمر به دست عوامل ناشناس ترور می‌شود و تروریست‌ها درصدد
دست عوامل ناشناس ترور می‌شود و تروریست‌ها درصدد می‌آیند این ترور را به گردن جک بیندازند و همچنین دوستان نزدیک جک هم‌چون میشل دسلر را می‌کشند یا تونی آلمیدا در این جریان زخمی می‌شود.همچنین این افراد درصدد کشتن کلوئی آبرایان می‌آیند که به کمک جک نجات پیدا می‌کند.همچنین رئیس جمهور چارلز لوگان درصدد بستن قراردادی با دولت روسیه است. اپیزود های میانی. تروریست‌های روس فرودگاهی را تصرف می‌کنند و از رئیس جمهور آمریکا می‌خواهند که مسیر حرکت رئیس جمهور روسیه یوری سواروف را در ازای آزادی افراد فرودگاه به آن‌ها بدهد.
را در ازای آزادی افراد فرودگاه به آن‌ها بدهد. جک باور با انجام عملیاتی این گروگانگیری را خنثی می‌کند و همچنین ترور رئیس جمهور روسیه ناموفق می ماند، هدف بعدی تروریست‌ها معلوم می‌شود و واحد CTU از احتمال دارا بودن نوعی گاز خطرناک در دست تروریست‌ها گزارش می‌دهد. اپیزود های پایانی. تروریست‌ها یک مرکز خرید را هدف قرار می‌دهند که با هوشیاری جک تلفات به حداقل می‌رسد در فصل های پایانی معلوم می‌شود چارلز لوگان رئیس جمهور آمریکا با تروریست‌ها هم‌دست است و شخصی به نام هندرسون درصدد کشتن جک و از بین بردن مدارک
به نام هندرسون درصدد کشتن جک و از بین بردن مدارک می‌آید.در آخر جک این مسئله را ثابت می‌کند و چارلز لوگان دستگیر می شود، همچنین جک آدری رینز دختر وزیر دفاع را که به‌دست هندرسون افتاده بود را نجات می‌دهد، در اپیزود آخر چینی‌ها که به خاطر حمله به کنسولگریشان به دست جک (در فصل چهارم) ناراحت بودند جک را مخفیانه دستگیر می‌کنند و به چین می‌برند.
باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز ( )، که معمولاً با نام وُلوز شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در ولورهمپتون انگلستان است. این باشگاه در بالاترین سطح فوتبال انگلستان یعنی لیگ برتر رقابت می‌کند. پس از زمان نقل مکان از دادلی رود در سال ۱۸۸۹، اکنون ورزشگاه مالینیو میزبان بازی‌های خانگی‌شان است. لباس سنتی این باشگاه شامل پیراهن‌ها و جوراب‌های طلایی با شورت‌های مشکی است. از سال ۱۹۷۹، لوگوی باشگاه که طرح «سر گرگ» است، بر روی لباس گنجانده شد. ولورهمپتون با سایر باشگاه‌های میدلندز غربی، از جمله استون
با سایر باشگاه‌های میدلندز غربی، از جمله استون ویلا، استوک سیتی و بیرمنگام سیتی رقابت‌های دیرینه‌ای دارد، اما رقابت اصلی‌شان، هماورد بلک کانتری با وست برومویچ است. از سال ۲۰۱۶، این باشگاه متعلق به شرکت چینی فوسان اینترنشنال است. ولورهمپتون که در سال ۱۸۷۷ با نام "باشگاه فوتبال سنت لوک" تأسیس شد، دو سال بعد نام خود را به ولورهمپتون واندررز تغییر داد و در سال ۱۸۸۸ یکی از اعضای بنیان‌گذار لیگ فوتبال شد. آنها برای اولین بار در سال ۱۸۹۳، جام حذفی را بالای سر بردند و بار دیگر در سال ۱۹۰۸ به عنوان یک تیم دسته دومی
و بار دیگر در سال ۱۹۰۸ به عنوان یک تیم دسته دومی به این جام دست یافتند. در سال ۱۹۲۳، ولورهمپتون به دسته سوم سقوط کرد، اما با قهرمانی در فصل ۲۴–۱۹۲۳ دسته سوم شمال و پس از آن قهرمانی در دسته دوم در سال ۱۹۳۲، به سطح اول فوتبال انگلستان بازگشت. در سایه مربیگری استن کالیس، این تیم سه بار در فصل‌های ۵۴–۱۹۵۳، ۵۸–۱۹۵۷ و ۵۹–۱۹۵۸، قهرمان لیگ شد. قهرمانی در دو فینال جام حذفی در سال‌های ۱۹۴۹ و ۱۹۶۰ از افتخارات دیگرشان تحت هدایت کالیس بود. در سال ۱۹۶۵ و پس از ۲۶ فصل حضور متوالی در سطح برتر فوتبال انگلیس، به دسته
حضور متوالی در سطح برتر فوتبال انگلیس، به دسته پایین‌تر سقوط کردند اما بازگشت‌شان به دسته اول تنها دو فصل طول کشید. ولوز در سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۸۰ قهرمان جام اتحادیه شد، اگرچه در فاصله میان این دو قهرمانی و در پایان فصل ۷۶–۱۹۷۵، یک سقوط به دسته پائین‌تر را تجربه کرد. در طول رکود اقتصادی اوایل دهه ۱۹۸۰، باشگاه دچار بحران مالی شد و در سال ۱۹۸۲ تا مرز انحلال پیش رفت. در فاصله میان فصل‌های ۸۲–۱۹۸۱ تا ۸۶–۱۹۸۵، ولورهمپتون چهار بار سقوط کرد، تا آنجا که برای اولین بار و تاکنون تنها بار در تاریخش، به دسته چهارم لیگ
و تاکنون تنها بار در تاریخش، به دسته چهارم لیگ فوتبال رسید. با این حال، باشگاه بلافاصله یک تحول ناگهانی را آغاز کرد و پس از شکست در فینال پلی‌آف سال ۱۹۸۷، در فصل‌های ۸۸–۱۹۸۷ قهرمانی دسته چهارم و در فصل بعد، قهرمانی دسته سوم را کسب کرد و خود را تا دسته دوم بالا کشید. پس از چهارده فصل حضور در دسته دوم بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۳، با پیروزی در پلی‌آف صعود در سال ۲۰۰۳، ولورهمپتون برای اولین بار به لیگ برتر راه یافت که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شده بود، هرچند که حضورشان در این دسته، تنها یک فصل دوام داشت. بازگشت دوباره به
این دسته، تنها یک فصل دوام داشت. بازگشت دوباره به لیگ برتر با قهرمانی چمپیونشیپ در فصل ۰۹–۲۰۰۸ حاصل شد و پس از سه فصل رقابت در این لیگ، تا سطح لیگ یک سقوط کرد. این باشگاه پس از کسب اولین عنوان قهرمانی لیگ یک در فصل ۱۴–۲۰۱۳ و پس از آن یک قهرمانی دیگر در دسته چمپیونشیپ در سال ۲۰۱۸، به لیگ برتر بازگشت. در سال ۱۹۵۳، ولورهمپتون به یکی از اولین باشگاه‌های بریتانیایی تبدیل شد که در ورزشگاه خانگی خود نورافکن نصب کرد. پس از نصب نورافکن و در فاصله بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶، باشگاه چند بازی دوستانه مقابل تیم‌های مطرح
۱۹۵۶، باشگاه چند بازی دوستانه مقابل تیم‌های مطرح خارجی ترتیب داد که از تلویزیون پخش شد. پخش تلویزیونی این بازی‌ها در زیر نورافکن، نقش مهمی در راه‌اندازی جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۵۵ داشت. ولوز در فصل ۶۰–۱۹۵۹ تا مرحله یک‌چهارم نهایی این رقابت‌ها و در فصل ۶۱–۱۹۶۰ تا نیمه نهایی جام برندگان جام اروپا پیش رفت و در سال ۱۹۷۲ نائب قهرمان فینال اولین دوره از جام یوفا شد. پس از ۳۹ سال غیبت از مسابقات اروپائی، ولورهمپتون در سال ۲۰۲۰ به مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ اروپا رسید. تاریخچه. شکل‌گیری و لیگ فوتبال
لیگ اروپا رسید. تاریخچه. شکل‌گیری و لیگ فوتبال (۱۸۹۳–۱۸۷۹). در نسخه سال ۲۰۰۰ از "کتاب راهنمای جامع فوتبال انگلیس"، در بخش تاریخچه، صفحه ولوز با این جمله آغاز می‌شود: «نام ولوز در صفحات تاریخ فوتبال انگلیس می‌درخشد». ولورهمپتون نیز مانند چندین باشگاه دیگر همچون اورتون، بی‌ادعا آغاز به کار کرد و دو عامل کریکت و کلیسا در شکل‌گیری آن نقش بسزایی داشت. این باشگاه در سال ۱۸۷۷ با نام باشگاه فوتبال سنت لوک توسط دو دانش‌آموز مدرسه کلیسای سنت لوک به نام‌های جان بینتون و جان برودی، در بلیکنهال تأسیس شد. ایده ایجاد تیم
و جان برودی، در بلیکنهال تأسیس شد. ایده ایجاد تیم فوتبال پس از آن شکل گرفت که هری بارکرافت، مدیر مدرسه، یک توپ فوتبال به آنها هدیه داده بود. این تیم اولین بازی خود را در ۱۳ ژانویه ۱۸۷۷ مقابل یک تیم ذخیره از استافورد رود انجام داد و شکست ۸–۰ اولین نتیجه آنها بود. در اوت ۱۸۷۹، این تیم تازه تاسیس با بخش فوتبال یک باشگاه کریکت محلی به نام بلیکنهال واندررز ادغام شد و اینگونه ولورهمپتون واندررز شکل گرفت. آنها که در ابتدا در دو تکه زمین در شهر بازی می‌کردند، در سال ۱۸۸۱ به یک مکان بزرگتر به نام دادلی رود نقل مکان
۱۸۸۱ به یک مکان بزرگتر به نام دادلی رود نقل مکان کردند. در فصل ۸۴–۱۸۸۳، ولورهمپتون برای اولین بار در جام حذفی کشور شرکت کرد و دور اول را با پیروزی ۴–۱ پشت سر گذاشت اما با شکست ۲–۴ در دور دوم، از مسابقات حذف شد. باشگاه در همان فصل، وارد «جام رکین» شد و با قهرمانی در این رقابت‌ها، اولین جام باشگاه به دست آمد. با حرفه‌ای شدن ولورهمپتون، در سال ۱۸۸۸ این باشگاه به عنوان یکی از دوازده نامزد بنیان‌گذار لیگ فوتبال معرفی شد. در ۸ سپتامبر ۱۸۸۸، اولین هفته در تاریخ مسابقات لیگ فوتبال برگزار شد و در این بازی
تاریخ مسابقات لیگ فوتبال برگزار شد و در این بازی ولورهمپتون به مصاف استون ویلا رفت. فصل افتتاحیه از لیگ فوتبال، برای گرگ‌ها در جایگاه سوم به پایان رسید و در جام حذفی، تا فینال پیش رفتند اما جام را با نتیجه ۳–۰ به قهرمان لیگ، پرستون نورث اند باختند. در پایان این فصل، باشگاه برای آخرین بار زمین بازی خود را تغییر داد و به مالینیو که در آن زمان یک پارک تفریحی با نام میدان مالینیوبود، نقل مکان کرد. موفقیت در جام حذفی و سال‌های جنگ جهانی (۱۹۵۰–۱۸۹۳). ولوز برای اولین بار در سال ۱۸۹۳ با پیروزی ۱–۰ مقابل اورتون،
اولین بار در سال ۱۸۹۳ با پیروزی ۱–۰ مقابل اورتون، جام حذفی را بالای سر برد و در سال ۱۸۹۶ برای سومین بار به فینال جام حذفی راه یافت. در سال ۱۹۰۸، دو سال پس از سقوط به دسته دوم با پیروزی ۳–۱ مقابل نیوکاسل دومین جام در رقابت‌های حذفی را به دستاورد سال ۱۸۹۳ اضافه کرد. در طول سال‌های جنگ جهانی اول، ولورهمپتون تلاش داشت تا جایگاهش را در دسته اول بازپس‌گیرد و در همان دوره، نائب قهرمان فینال جام حذفی در سال ۱۹۲۱ شد اما تلاش برای بازگشت به دسته اول ناکام ماند و در سال ۱۹۲۳ به مدت یک فصل به دسته سوم شمال سقوط کرد.
سال ۱۹۲۳ به مدت یک فصل به دسته سوم شمال سقوط کرد. هشت سال پس از صعود به دسته دوم، ولورهمپتون تحت هدایت فرانک باکلی با عنوان قهرمان این دسته، پس از ۲۶ سال دوری، بار دیگر به جمع ۲۲ تیم برتر فوتبال انگلستان بازگشت. با هدایت باکلی، این تیم در سال‌های منتهی به جنگ جهانی دوم به یکی از تیم‌های برتر باشگاهی در انگلستان تبدیل شد و دو بار متوالی در فصل‌های ۳۸–۱۹۳۷ و ۳۹–۱۹۳۸، نایب قهرمانی لیگ را به دست آورد. همچنین یکی از دو تیم حاضر در آخرین فینال جام حذفی قبل از جنگ بود اما با شکستی غیرمنتظره مقابل پورتسموث، جام را
بود اما با شکستی غیرمنتظره مقابل پورتسموث، جام را از دست داد. در فصل ۳۸–۱۹۳۷، ولوز به کسب اولین قهرمانی‌اش در دسته اول نزدیک شد و پیروزی در آخرین بازی فصل مقابل ساندرلند میزبان، می‌توانست این مهم را قطعی کند، اما شکست ۱–۰ نتیجه بازی بود و در نهایت فصل با یک امتیاز اختلاف نسبت به آرسنال قهرمان، در خانه دوم جدول به پایان رسید. در مدت دو فصل قبل از تعلیق لیگ در طول جنگ جهانی دوم، یکی از مواردی که توجه زیادی را به سوی باکلی و تیمش جلب کرد، اصرار باکلی بر تزریق عصاره غده میمون به بازیکنانش برای افزایش استقامت و
غده میمون به بازیکنانش برای افزایش استقامت و بهبود عملکرد آنها بود، عملی که لیگ فوتبال با آن مخالفت کرد اما آن را ممنوع نکرد. پس از جنگ جهانی دوم، لیگ از سر گرفته شد و ولوز بار دیگر از مدعیان قهرمانی بود. همانند سال ۱۹۳۸، پیروزی در آخرین هفته مقابل رقیب اصلی‌شان، لیورپول، می‌توانست عنوان قهرمانی را نصیبشان کند، اما با شکست ۲–۱، قهرمانی را به مهمانش لیورپول واگذار کرد. این بازی، آخرین بازی استن کالیس با پیراهن ولوز بود و یک سال بعد، در جایگاه سرمربی همراه باشگاه شد. در اولین فصل مربیگری کالیس، ولورهمپتون با
شد. در اولین فصل مربیگری کالیس، ولورهمپتون با شکست لستر سیتی در فینال رقابت‌های حذفی، پس از ۴۱ سال این جام را بالای سر برد و سال بعد، تنها به دلیل میانگین گل زده کمتر در هر بازی، قهرمانی در لیگ را به پورتسموث باخت. دوران استن کولیس (۱۹۶۰–۱۹۵۰). دهه ۱۹۵۰ با اختلاف، موفق‌ترین دوره در تاریخ باشگاه بود. سرانجام در فصل ۵۴–۱۹۵۳، ولوز با چهار امتیاز اختلاف نسبت به رقیب محلی خود، وست برومویچ آلبیون، با کاپیتانی بیلی رایت، برای اولین بار قهرمان لیگ شد. دیری نگذشت که در دو فصل متوالی (۵۸–۱۹۵۷ و ۵۹–۱۹۵۸) دو قهرمانی
در دو فصل متوالی (۵۸–۱۹۵۷ و ۵۹–۱۹۵۸) دو قهرمانی دیگر نیز به دست آمد. در آن برهه، ولورهمپتون با منچستر یونایتد برای کسب عنوان بهترین تیم فوتبال انگلیس رقابت داشت. ولوز هم به خاطر موفقیت‌های داخلی باشگاه و هم به خاطر برگزاری «بازی‌های دوستانه خبرساز» در برابر سایر تیم‌های برتر باشگاهی از سراسر جهان مشهور بود. ولوز یکی از اولین باشگاه‌های بریتانیا بود که در سال ۱۹۵۳ با هزینه ۱۰٬۰۰۰ پوند (۲۸۱٬۳۰۸٫۶۴ پوند به قیمت‌های سال ۲۰۱۹) روی نورپردازی ورزشگاهش سرمایه‌گذاری کرد. شاید یکی از مشهورترین بازی‌های دوستانه ولوز
کرد. شاید یکی از مشهورترین بازی‌های دوستانه ولوز در آن زمان، پیروزی آنها مقابل بوداپست هونود بود که بسیاری از اعضای تیم ملی مجارستان را در ترکیب داشت و به تازگی در دو بازی انگلستان را شکست داده بود. این پیروزی سبب شد رسانه‌های انگلیس، ولوز را «قهرمان جهان» اعلام کنند. این بازی‌های دوستانه، انگیزه نهایی برای گابریل آنو، سردبیر "لکیپ"، شد تا پیشنهاد ایجاد جام اروپا را ارائه دهد (که بعداً به عنوان لیگ قهرمانان اروپا تغییر نام داد). ولوز یکی از اولین باشگاه‌های بریتانیایی بود که در این مسابقات شرکت کرد. در فصل
بریتانیایی بود که در این مسابقات شرکت کرد. در فصل ۵۸–۱۹۵۷، وولوز در دو بازی دوستانه رئال مادرید را در مجموع با نتیجه ۵–۴ شکست داد؛ ۳–۲ در ولورهمپتون و ۲–۲ در مادرید. جام‌های دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی (۱۹۸۰–۱۹۶۰). دهه ۱۹۶۰ با چهارمین قهرمانی در جام حذفی آغاز شد و در لیگ، از مدعیان بود و می‌توانست اولین «دوگانه» لیگ و جام حذفی قرن بیستم در فوتبال انگلیس دست پیدا کند، اما در هفته پایانی فصل، برنلی تنها با یک امتیاز اختلاف، قهرمانی را از آنها ربود. با وجود شروعی درخشان در ابتدای دهه ۱۹۶۰، باقی این دهه با افول
درخشان در ابتدای دهه ۱۹۶۰، باقی این دهه با افول ولوز ادامه یافت. پس از نایب قهرمانی لیگ در فصل ۶۰–۱۹۵۹، در فصلی که تاتنهام هاتسپر، «دوگانه» لیگ و جام حذفی را به دست آورد، ولوز در جایگاه سوم قرار گرفت. تیم کالیس رو به افول گذاشته بود و او، پس از شانزده سال هدایت ولوز، سرانجام در سپتامبر ۱۹۶۴، پس از شروعی فاجعه‌بار در فصل ۶۵–۱۹۶۴ برکنار شد. اخراج کالیس مانع از سقوط به دسته پایین‌تر نشد و این باشگاه برای اولین بار از سال ۱۹۳۲، از دسته برتر فوتبال انگلستان خارج شد. این سقوط، اولین آنها از فصل ۲۳–۱۹۲۲ بود. با
شد. این سقوط، اولین آنها از فصل ۲۳–۱۹۲۲ بود. با این حال، تبعید از لیگ برتر تنها دو فصل طول کشید و در سال ۱۹۶۷ به عنوان نایب قهرمان دسته دوم، به جمع تیم‌های برتر بازگشت. در انتهای فصل ۱۹۶۷، ولوز در لیگ تازه تأسیس یونایتد در آمریکای شمالی بازی کرد که باشگاه‌هایی از اروپا و آمریکای جنوبی را می‌پذیرفت. این باشگاه در این لیگ با نام «لس آنجلس ولوز» رقابت کرد و قهرمان دسته غرب شد و پس از پیروزی مقابل قهرمان دسته شرق، واشینگتن ویپس، در فینال لیگ، قهرمان نهایی شد. بازگشت به لیگ برتر در سال ۱۹۶۷، دوره دیگری از
شد. بازگشت به لیگ برتر در سال ۱۹۶۷، دوره دیگری از موفقیت نسبی را تحت هدایت بیل مکگاری رقم زد. کسب مقام چهارم لیگ در سال ۱۹۷۱ و دستیابی به سهمیه جام یوفا که به تازگی تأسیس شده بود، از جمله این موفقیت‌های ولوز بود. رسیدن به فینال جام یوفا، توفیق بزرگ دیگری بود و ولوز در این مسیر، یوونتوس را در یک چهارم نهایی و فرنتس‌واروش را در نیمه نهایی شکست داد. فینال به صورت رفت و برگشت برگزار شد و شکست ۲–۱ مقابل تاتنهام هاتسپر در بازی رفت، با تساوی ۱–۱ در بازی برگشت جبران نشد و ولوز در نهایت با نتیجه ۳–۲، عنوان قهرمانی
نشد و ولوز در نهایت با نتیجه ۳–۲، عنوان قهرمانی را از دست داد. دو سال بعد، با پیروزی ۲–۱ مقابل منچستر سیتی در فینال، اولین قهرمانی در جام اتحادیه به کارنامه ولوز اضافه شد. با وجود سقوط دوباره در سال ۱۹۷۶، ولوز در اولین تلاش خود، تحت مربیگری سمی چونگ به عنوان قهرمان دسته دوم به دسته برتر بازگشت، و سپس با هدایت جان بارنول، به اوج بازگشت. در آغاز دهه هشتاد، ولوز در جمع شش تیم برتر لیگ قرار گرفت و جام اتحادیه ۱۹۸۰ را نیز به خود اختصاص داد. در فینال، اندی گری، بازیکن رکورددار آن زمان، تنها گل بازی را به ثمر
بازیکن رکورددار آن زمان، تنها گل بازی را به ثمر رساند و ناتینگهام فارستی را شکست داد که قهرمان باشگاه‌های اروپا و مدافع عنوان قهرمانی جام اتحادیه، بود. بحران مالی، سقوط و بازیابی (۱۹۹۰–۱۹۸۰). ولورهمپتون در استادیوم مولینکس بازی می‌کند که ۳۱۷۰۰ تماشاگر را در خود جای داده است. این تیم دوران شکوفایی خود را در دهه پنجاه زندگی کرد، زیرا سه بار در سالهای ۱۹۵۴ و ۱۹۵۸ و ۱۹۵۹ عنوان قهرمانی لیگ و همچنین جام حذفی در سال ۱۹۴۹ و ۱۹۶۰ میلادی و سپر خیریه را به دست آورد در ۱۹۴۹، ۱۹۵۴، ۱۹۵۸، ۱۹۵۹ و ۱۹۶۰. دوره‌های سخت.
در ۱۹۴۹، ۱۹۵۴، ۱۹۵۸، ۱۹۵۹ و ۱۹۶۰. دوره‌های سخت. ولورهمپتون در فصل ۲۰۱۱/۲۰۱۲ برای ادامه روند نزولی به دسته اول سقوط کرد و فصل بعد بلافاصله به دسته دوم سقوط کرد. سپس در فصل ۲۰۱۴/۲۰۱۵ به لیگ دسته اول بازگشت و به مدت دو فصل به رقابت ادامه داد و در فصل ۲۰۱۷/۲۰۱۸ موفق شد به لیگ برتر فوتبال انگلستان بازگردد. لباس و نشان باشگاه. رنگ‌های سنتی باشگاه، طلایی و مشکی است که به شعار شورای شهر ولورهمپتون اشاره دارند که می‌گوید: «نور از دل تاریکی می‌آید» و این دو رنگ به ترتیب نمایانگر نور و تاریکی هستند. اگرچه رنگ‌های
ترتیب نمایانگر نور و تاریکی هستند. اگرچه رنگ‌های اصلی تیم در بدو تأسیس قرمز و سفید بودند که از رنگ‌های مدرسه سنت لوک اقتباس شده بود، اما ولورهمپتون در بیشتر تاریخ خود، با پیراهن‌های طلایی و شورت مشکی، میزبان رقیبان در بازی‌های خانگی بوده است. در دهه‌های اولیه شکل‌گیری باشگاه، طرح‌های متنوعی برای پیراهن تیم استفاده می‌شد، از جمله طرح‌های راه‌راه و طرح دو تکه مورب و استفاده از طرح پیراهن ساده از دهه ۱۹۳۰. قبل از دهه ۱۹۶۰ از سایه تیره‌تری از طلایی استفاده می‌شد که به «طلای کهنه» معروف بود و هنوز هم اغلب در
که به «طلای کهنه» معروف بود و هنوز هم اغلب در رسانه‌ها به عنوان رنگ باشگاه ذکر می‌شود. مانند اکثر تیم‌های انگلیسی، پیراهن‌های اولیه آنها معمولاً فقط در مناسبت‌های خاص مانند فینال جام حذفی دارای نشان بودند. اولین نشانی که روی پیراهن‌های ولورهمپتون نقش بست، نشان شورای شهر ولورهمپتون بود. در اواخر دهه ۱۹۶۰، ولورهمپتون نشان اختصاصی باشگاه خود را معرفی کرد که نقش یک گرگ در حال جهیدن بود که بعداً در اواسط دهه ۱۹۷۰ به سه گرگ در حال جهیدن تغییر کرد. از سال ۱۹۷۹، این نشان شامل طرح یک «سر گرگ» است. نشان فعلی آخرین
نشان شامل طرح یک «سر گرگ» است. نشان فعلی آخرین بار در سال ۲۰۰۲ بازطراحی شد. در ماه مه ۲۰۱۹، این باشگاه در یک چالش حقوقی پیروز شد که توسط پیتر دیویس ۷۱ ساله، مدیر بازنشسته صنعت ساختمان مطرح شده بود. آقای دیویس ادعا می‌کرد طرح سر گرگ را در دهه ۱۹۶۰ به عنوان یک دانش‌آموز مدرسه‌ای کشیده و آن را در یک مسابقه هنری شرکت داده است. او ادعا داشت که معلمش از او خواست تا درک خود از قضیه شش ضلعی عرفانی بلز پاسکال را نشان دهد و او این طرح گوشه‌دار را ابداع کرد و آن را در یک مسابقه هنری که در روزنامه‌های اکسپرس و استار