payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مسابقه اولین کینگ توسط اوگر مورد حمله قرار گرفته و کشته می‌شود، سپس در "تکن ۳" (۱۹۹۷)، کینگ ۲ (یکی از بچه‌های پرورشگاه) جایگزین او می‌شود. یکی از کینگ‌ها همیشه در قسمت‌های تکن حضور داشته‌اند، کینگ ۱ در نسخه‌های ۱ و ۲، و کینگ ۲ در تمام قسمت‌های بعدی این سری حضور داشته‌است، و همین مسئله او را به یکی از شخصیت‌های به‌یادماندنی در این سری تبدیل کرده‌است. آرمور کینگ دوست و رقیب کینگ می‌باشد. تاریخچه. تکن ۱. کینگ یک کشتی‌گیر مرموز با ماسکی بر روی صورتش بود. او مردی جوان و برجسته بود که معمولاً از یتیمان مراقبت
جوان و برجسته بود که معمولاً از یتیمان مراقبت می‌نمود. اگرچه هنگامی که ماسک خود را به سر می‌گذاشت تبدیل به یک کشتی‌گیر پرقدرت می‌شد، که هر کسی توانایی ایستادگی در جلوی او را نداشت. او برای تأمین مالی یک یتیم‌خانه وارد مسابقات مشت آهنین شد. در گذشته خود او نیز یتیم بوده و توسط یک خانواده به فرزند خواندگی قبول شده بود. در طول مسابقه، کینگ به‌طور اتفاقی باعث آسیب دیدگی یکی از چشمان آرمورکینگ در حین مبارزه گشت. با این حال او موفق به دریافت مقام سوم در این مسابقات و جایزه‌ای شد که برای به راه انداختن یتیم‌خانه
و جایزه‌ای شد که برای به راه انداختن یتیم‌خانه کافی بود. تکن ۲. کینگ با پولی که از کشتی حرفه‌ای بدست می‌آورد با مدیریت یک پرورشگاه به یتیمان کمک می‌کرد. اما مدتی بعد یکی از بچه‌های یتیم‌خانه می‌میرد. کینگ از این موضوع خیلی غصه می‌خورد و تبدیل به یک مرد الکلی گشت. آرمورکینگ که نگران رقیب خود بود، به دنبال او گشت. او تصمیم گرفت به دومین مسابقات وارد شود تا مجدداً قلب کودکان و زندگی خود بازیابد. تکن ۳. کینگ مرد جوانی بود که در یتیم‌خانه کینگ اولیه و زیر نظر او بزرگ شده بود. او تنها ۲۴ ساله بود هنگامی که کینگ
بزرگ شده بود. او تنها ۲۴ ساله بود هنگامی که کینگ ۱ بدست اوگر کشته شد. بعد از این ماجرا، او ماسک مربی خود را برداشته و به منظور احترام و نجات یتیم‌خانه، نقش او را بازی نمود. این کینگ جدید فقط حرکات مربی خود را نگاه کرده بود و قادر به اجرای فنون کشتی حرفه‌ای، همانند مربی خود نبود. آرمورکینگ که می‌دانست که چه کسی کینگ را کشته‌است، خود را متعهد می‌دانست تا کینگ ۲ را برای گرفتن انتقام آماده سازد. چهار سال از آن زمان گذشت و کینگ جدید تبدیل به یک کشتی‌کج کار حرفه‌ای و پرقدرت شده بود. آرمورکینگ که دید دیگر زمان آن
و پرقدرت شده بود. آرمورکینگ که دید دیگر زمان آن فرا رسیده، به او گفت که خدای مبارزان اوگر مسئول قتل مربی اوست و این چنین شد که کینگ ۲ دیگر هدف زندگی خود را می‌دانست. تکن ۴. آرمورکینگ، مربی و سرپرست کینگ حالا مرده بود. کینگ بر سر قبر او با خود عهد بست تا انتقام کسی که مسئول مرگ اوست را بگیرد. اما آن مرد در زندان ایالت آریزونا به‌سر می‌برد. با پولی که از مسابقات کشتی‌کج پس‌انداز کرده بود، ترتیبی برای آزاد شدن آن قاتل از زندان داده و بلیط هواپیمایی نیز برای او فرستاد. او که برای حرکت بعدی خود برنامه‌ریزی کرده
فرستاد. او که برای حرکت بعدی خود برنامه‌ریزی کرده بود، وارد مسابقات مشت آهنین شده و به انتظار دشمن قسم خورده خود یعنی جنگجوی والی تودو، کریگ مارداک ماند. تکن ۵. کینگ، کشتی‌کج کار حرفه‌ای که روح دو قهرمان قبلی در او دمیده شده بود. بعد از شکست مارداک در "تکن ۴" و گرفتن انتقام مرگ مربی خود، او به طرف بیمارستانی که مارداک در آن بستری بود به راه افتاد تا با کشتن او، به همه چیز خاتمه بخشد. اما قبل از اینکه ضربه نهایی را به مارداک وارد کند چشمش به عکس خانواده مارداک می‌افتد و از تصمیم خود منصرف شد و از بیمارستان
می‌افتد و از تصمیم خود منصرف شد و از بیمارستان خارج شد. روند بازی. علی‌رغم باور عمومی، کینگ شخصیتی است که بیشتر رویکرد تدافعی دارد تا تهاجمی. با این شخصیت باید با دقت بازی شود، به این دلیل که ضربات او برد محدودی دارند و بسیار نا امن هستند. کینگ بر روی ضربات سرعتی، حرکات خوب و پانیش‌های بسیار کارآمد متکی است. در بازی او به داشتن سرعت، و دارا بودن مجموعه‌ای بیش از ۲۰۰ حرکت در فهرست دستورهایش شهرت دارد. کینگ با بودن یک کشتی کج‌کار حرفه‌ای با تأثیرات لوچا لیبره، از گرفتن‌های قدرتمند زیاد و ضد حملات قوی و
لیبره، از گرفتن‌های قدرتمند زیاد و ضد حملات قوی و متعددی برخوردار است. کینگ به خاطر گرفتن‌های زنجیروارش (یا فنون به خاک افکندن) شهرت دارد، که از نسخهٔ "تکن ۲" آن‌ها را انجام می‌داد و یکی از معدود شخصیت‌هایی محسوب می‌شد که این فنون را در اختیار داشت. او همچنین از گرفتن‌های نشسته، گرفتن‌های زمینی و هوایی بهره می‌برد که در میان شخصیت‌های سری "تکن" نادر است و تنها توسط چندین شخصیت از جمله کریگ مارداک و آرمور کینگ اجرا می‌شود. از نسخهٔ "تکن ۵"، به نظر می‌رسد کینگ حرکات الهام گرفته بیشتری از کشتی‌گیران حرفه‌ای
حرکات الهام گرفته بیشتری از کشتی‌گیران حرفه‌ای را در کارنامه خود ثبت کرده‌است، به‌ویژه از سوپراستارهایی که توسط ورلد رسلینگ انترتیمنت (دبلیودبلیوئی) به‌کار گرفته شده‌اند. برای مثال او دارای یک استانر است که توسط اِستون کُلد استیو آستین اجرا می‌شد و نسخه‌ای از آرنج راک و راک باتوم از دِ راک است. علاوه بر این، کینگ توانسته حرکت شارپ‌شوتر ابداع‌شده توسط ریکی چوشو را اجرا کند، که پس از آن توسط برت هارت استفاده شد، و حرکت سنگ قبر کوب از زمان "تکن ۲"، که توسط داینامیت کید معروف شد، و بعدها به‌وسیلهٔ آندرتیکر و
کید معروف شد، و بعدها به‌وسیلهٔ آندرتیکر و کین استفاده شد.
شبکه دنبالچه‌ای از پیوستن شاخه کوچکی از شاخه جلویی (قدامی) چهارمین عصب نخاعی خاجی (S4)، شاخه‌های جلویی پنجمین عصب نخاعی خاجی (S5) و عصب نخاعی دنبالچه ای (Co) تشکیل می گردد. این شبکه، یک تنه عصبی کوچک در دستگاه عصبی محیطی است. از شبکه دنبالچه ای، اعصاب آنوکوکسیژآل ایجاد می شوند که پوست ناحیه دنبالچه را عصب دهی می کنند.
رز ترنبال (زاده ۴ ژانویه ۱۹۸۵) دروازه‌بان فوتبال اهل انگلستان است. وی سابقه بازی در تیم‌های میدلزبورو، دارلینگتون، بارنزلی، برادفورد، کرویو الکساندرا، کاردیف سیتی و چلسی را دارد.
میرزا عبدالکریم حق‌شناس (تهرانی) (۱۲۸۵، تهران – ۲ مرداد ۱۳۸۶، تهران)؛ فقیه، معلم اخلاق و عارف معاصر شیعه بود. ولادت و کودکی. عبدالکریم در سال ۱۲۹۸ شمسی در خانواده‌ای متدین در محله عین‌الدوله یا خیابان ایران امروزی متولد شد. پدرش علی صفاکیش در فرمانداری تهران مشغول به کار بود به همین خاطر به علیخان شهرت داشت. پدرش به جز عبدالکریم دو فرزند دیگر به نام‌های ولی و رحیم داشت. عبدالکریم پدرش را در کودکی و مادرش را در پانزده یا شانزده سالگی از دست داد. تا سه سال بعد از فوت مادر، دایی‌اش کفالت او را به عهده گرفت و
از فوت مادر، دایی‌اش کفالت او را به عهده گرفت و او را به مدرسه دارالفنون فرستاد. تحصیلات. عبدالکریم حق‌شناس تهرانی تحصیلات مقدماتی و ادبیات را نزد محمدرضا تنکابنی و بخشی از معقول را از مهدی آشتیانی و فقه و اصول را در قم نزد سید محمدتقی خوانساری و سید احمد خوانساری و سید حسین طباطبایی بروجردی فراگرفت. مدتی نیز از درس فقه و اصول سید روح‌الله خمینی بهره‌مند شد و مراوداتی نیز در بحث اخلاق با وی داشت. او همچنین از شاگردان سید علی حائری و شیخ محمدحسین زاهد و درس عرفان محمدعلی شاه‌آبادی بود. حق‌شناس اجازه اجتهاد
عرفان محمدعلی شاه‌آبادی بود. حق‌شناس اجازه اجتهاد خود را از افرادی چون سید محمد حجت کوه‌کمری، عبدالنبی عراقی و محمدعلی شاه‌آبادی دریافت کرد و افزون بر زبان عربی به زبان‌های فرانسه و انگلیسی هم مسلط بود. عزیمت به تهران. در سال ۱۳۷۳ قمری که محمدحسین زاهد تهرانی معروف به زاهد نفت فروش، در مسجد امین‌الدوله واقع در بازار درگذشت، بنا به درخواست اهل مسجد و محل از سید حسین بروجردی، ایشان به عبدالکریم حق‌شناس دستور داد تا برای حل مشکلات دینی و رسیدگی به امور شرعی آن مسجد، به تهران عزیمت کند. وی می‌گفت: «بازگشت به
مسجد، به تهران عزیمت کند. وی می‌گفت: «بازگشت به تهران برای من بسیار گران بود، قم برای من محل پیشرفت و ترقی علمی و عملی بود و به هیچ وجه میل آمدن به تهران را نداشتم. روزهای سختی بر او گذشته بود.» وی برای مشورت نزد سید روح‌الله خمینی می‌رود که از وی می‌شنود: «وظیفه است باید بروید.» می‌پرسد: «شما چرا نمی‌روید؟» که خمینی می‌گوید: «به جدّم قسم اگر گفته بود روح‌الله بیاید، من می‌رفتم.» سرانجام حق‌شناس به تهران آمد و تا پایان عمر به تعلیم دروس اخلاق و امور دینی به جوانان، طلاب و کسبه مشغول بود. او مدتی نیز رئیس
جوانان، طلاب و کسبه مشغول بود. او مدتی نیز رئیس سپهسالار قدیم (شهید بهشتی کنونی) و مدرسه فیلسوف‌الدوله بود و در آنجا به تدریس مکاسب و کفایه در فقه و اصول و منظومه سبزواری در حکمت مشغول بود. درگذشت. آیت الله حق‌شناس در نهایت، ۲ مرداد ۱۳۸۶ (در سن ۸۸ سالگی) درگذشت. پیکر وی از مدرسه عالی مطهری تهران به سوی حرم عبدالعظیم حسنی تشییع شده، و در همان مکان به خاک سپرده شد.
یوزف اشتفان (به زبان اسلوونیایی:Jožef Stefan) (زاده ۲۴ مارس ۱۸۳۵ – درگذشته ۷ ژانویه ۱۸۹۳) فیزیک‌دان، ریاضی‌دان و شاعر اسلوانیایی و شهروند اتریشی بود. زندگی و کار. استفان در دهکده سنت پیتر در حومه شهر ابنتال (امروزه در حوزه کلاگن‌فورت) در امپراتوری اتریش به دنیا آمد. پدرش الکساندر در سال ۱۸۰۵ و مادرش ماریا استارتینیک در سال ۱۸۱۵ به دنیا آمده بودند. پدر و مادرش هر دو اسلوانیایی بودند. پدرش دستیار آردسازی و مادرش خدمتکار بود. یوزف تحصیلات ابتدایی خود را در کلاگن‌فورت گذراند و در آنجا استعداد خود را نمایان
کلاگن‌فورت گذراند و در آنجا استعداد خود را نمایان ساخت؛ آنان به وی توصیه کردند که تحصیلات خود را ادامه دهد در نتیجه در سال ۱۸۴۵ وی به دبیرستان کلاگن‌فورت رفت. بعد از ادامه تحصیل در زمان دبیرستان او به علاقه فوق‌العاده خود نسبت به دانش فیزیک پی برد. او در سال ۱۸۵۳ برای فراگیری ریاضی و فیزیک به وین رفت. استاد فیزیک وی در دبیرستان کارل روبیدا بود که نخستین کتاب درسی فیزیک به زبان اسلوانیایی را نوشته بود. اشتفان سپس در سال ۱۸۵۷ دانش‌های ریاضی و فیزیک را در دانشگاه وین فراگرفت. او همچنین در دوران دانشجویی،
دانشگاه وین فراگرفت. او همچنین در دوران دانشجویی، شعرهایی به زبان اسلوانیایی سرود. او از سال ۱۸۶۶ مدیر بنیاد فیزیک و استاد دانشگاه وین شد و پس از مدتی معاون مدیر آکادمی علوم وین و عضو بسیاری از نهادهای علمی اروپا گردید. او در پژوهش‌نامه‌های آکادمی علوم دانشگاه وین، نزدیک ۸۰ مقاله به چاپ رساند و شناخته‌شده‌ترین آن‌ها دربارهٔ منشا فیزیکی قانون توان و می‌گفت که تابش از جسم سیاه "j"* با چهارمین توان دمای ترمودینامیک ("T") آن متناسب است:
مهدی محمدنژادیان (زادهٔ ۲۳ آبان ۱۳۵۹) فیلم‌نامه‌نویس ایرانی است. وی دانش‌آموخته رشتهٔ ادبیات دراماتیک در دانشکدهٔ هنرهای زیبا (دانشگاه تهران) و دانشکده سینما و تئاتر (دانشگاه هنر تهران) است.
نشانه‌ها () فیلمی علمی تخیلی و مهیج به کارگردانی ام. نایت شیامالان و نقش‌آفرینی مل گیبسون و واکین فینیکس است. "نشانه‌ها" یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های سال ۲۰۰۲ بوده که موفق شده ۲۲۸ میلیون دلار در ایالات متحدهٔ آمریکا و بیش از ۴۰۸ میلیون دلار در سایر نقاط جهان فروش داشته باشد، در حالی که برای ساخت آن ۷۲ میلیون دلار هزینه شده‌است. محوریت داستان دربارهٔ پدیدهٔ حلقه‌های کشتزار و رویارویی با موجودات فرازمینی است. خلاصه داستان. داستان دربارهٔ خانواده‌ای‌ست که پدر خانواده، گراهام گس (با بازی مل گیبسون)، از راه
خانواده، گراهام گس (با بازی مل گیبسون)، از راه کشاورزی مخارج را تأمین می‌کند. گراهام تا قبل از مرگ همسرش در حادثهٔ رانندگی، کشیش هم بود، اما بعد از آن حادثه ایمان خود را از دست می‌دهد و لباس کشیشی را از تن درمی‌آورَد. شش ماه از حادثه می‌گذرد و همه چیز آرام پیش می‌رود، تا اینکه اتفاقی مرموز در مزرعه می‌افتد؛ اَشکالی پیچیده و نامفهوم بر روی محصولات مزرعهٔ آن‌ها ظاهر می‌شوند و این ماجرا فکر همه را مشغول می‌کند. چند روز بعد، اَشکال مشابهی در نقاط دیگر زمین مشاهده می‌شوند….
شکوفه به جوانهٔ درختان میوه‌دار گفته می‌شوند؛ که در فصل بهار و پیش از رشد میوه‌ها پدید می‌آیند. شکوفه‌ها بیشتر سفید یا صورتی هستند و به وسیله حشرات گرده‌افشانی می‌کنند.
امپراتور مِیجی (زاده ۳ نوامبر ۱۸۵۲ – درگذشته ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۲) صد و بیست و دومین امپراتور ژاپن بود. امپراتور میجی دومین فرزند امپراتور کومی بود و در کیوتو متولد شد. پدر وی نام او را ساچی نو میا نهاد. او در سال ۱۸۶۰ میلادی به عنوان ولیعهد ژاپن انتخاب شد. در سال ۱۸۶۷ میلادی امپراتور کومی درگذشت و وی در سن چهارده سالگی، به‌طور رسمی به مقام امپراتوری ژاپن رسید. او در طی سلطنت خود نقش رهبری را در مدرنیزه کردن ژاپن موسوم به اصلاحات میجی بعهده داشت. از او به عنوان «امپراتور بزرگ میجی» نیز نام برده می‌شود. امپراتور
بزرگ میجی» نیز نام برده می‌شود. امپراتور میجی در ۵۹ سالگی به‌علت بیماری دیابت درگذشت. زمینه تاریخی. شوگون‌سالاری توکوگاوا در اوایل قرن هفدهم تأسیس شد. شوگون‌سالاری توکوگاوا تحت حکومت آن، «شوگون» بر ژاپن حکومت می‌کرد. حدود ۱۸۰ ارباب، معروف به دایمیوها تحت حکومت هان (ژاپن) بودند. گاهی شوگون‌ها از دایمیوها درخواست هدایا می‌کردند، اما مالیاتی از آنها دریافت نمی‌کردند. شوگون‌ها، دایمیوها را به روش‌های دیگری نیز کنترل می‌کردند. فقط شوگون می‌توانست ازدواج دایمیو را تأیید کند، و شوگون می‌توانست به یک دایمیو بخشی
را تأیید کند، و شوگون می‌توانست به یک دایمیو بخشی از زمین‌هایش خود را واگذار کند. توکوگاوا ایه‌یاسو که تا سال ۱۶۰۵ رسماً از سمت خود بازنشسته شده بود، اولین «شوگون» توکوگاوا بود. در سال ۱۶۰۵ یک قانون رفتاری برای اشراف صادر کرد. تحت این قانون، امپراتور باید وقت خود را به دانش‌آموزی و هنر اختصاص دهد. به نظر می‌رسد که امپراتوران تحت حکومت شوگون با مطالعه کنفوسیوس کلاسیک چینی و وقف وقت خود به شعر و خوشنویسی به این قانون پایبند بوده‌اند. به امپراتورها فقط مبانی تاریخ و جغرافیای ژاپن و چین آموزش داده می‌شد. شوگون
و جغرافیای ژاپن و چین آموزش داده می‌شد. شوگون به دنبال رضایت یا نصیحت امپراتور برای اعمال خود نبود. امپراتورها تقریباً هرگز محوطه کاخ خود یا کاخ امپراتوری کیوتو را در کیوتو ترک نمی‌کردند، مگر پس از بازنشستگی امپراتور یا در صورت آتش گرفتن کاخ در معبدی پناه می‌گرفتند. تعداد کمی از امپراتورها آنقدر عمر کردند که بتوانند بازنشسته شوند. از پنج سلف امپراتور میجی، فقط پدربزرگ و پدر پدربزرگ او بیش از ۴۰ سال زندگی کردند. خانواده امپراتوری از نرخ بسیار بالایی از مرگ و میر نوزادان رنج می‌برد. هر پنج خواهر و برادر
و میر نوزادان رنج می‌برد. هر پنج خواهر و برادر امپراتور در کودکی مردند و تنها پنج فرزند از ۱۵ فرزند خود او به بلوغ رسیدند. بلافاصله پس از به دست گرفتن کنترل در اوایل قرن هفدهم، مقامات شوگونی (که عموماً به عنوان باکوفو شناخته می‌شوند) تقریباً به تمام تجارت غرب با ژاپن پایان دادند و حضور مبلغان مسیحی را در ژاپن، تحت فرمان حکم ساکوکوی سال ۱۶۳۵ منع کردند. علاوه بر تجارت قابل توجه چین، فقط هلندی‌ها به تجارت با ژاپن ادامه دادند و پستی را در جزیره دجیما در ناگاساکی حفظ کردند. با این حال، در اوایل قرن نوزدهم،
حفظ کردند. با این حال، در اوایل قرن نوزدهم، کشتی‌های اروپایی و آمریکایی بیش از پیش در آب‌های اطراف ژاپن ظاهر شدند. اوایل زندگی. «شاهزاده موتسوهیتو» در ۳ نوامبر ۱۸۵۲ در خانه ای کوچک در ملک پدربزرگ مادری خود در انتهای شمالی گوشو به دنیا آمد. در آن زمان اعتقاد بر این بود که تولد از نظر فرهنگی منبع آلودگی است، بنابراین شاهزاده امپراتوری در کاخ به دنیا نمی‌آمد. در عوض، معمول بود که اعضای خانواده امپراتوری در ساختمانی، اغلب موقتی، در نزدیکی خانه پدری زن باردار به متولد شوند. مادر شاهزاده موتسوهیتو، ناکایاما
به متولد شوند. مادر شاهزاده موتسوهیتو، ناکایاما یوشیکو، همسر غیراصلی پدرش امپراتور کومی و دختر مشاور اصلی، ناکایاما تادایاسو بود. به شاهزاده جوان لقب ساچی-نو-میا یا شاهزاده ساچی داده شد. شاهزاده جوان در عصری از دگرگونی‌های بزرگ در ژاپن متولد شد. این تغییر به‌طور چشمگیری در ژوئیه ۱۸۵۳ زمانی که متیو سی. پری و اسکادران نیروی دریایی آمریکا (که ژاپنی‌ها آن را «کشتی سیاه» نامیدند)، به خلیج توکیو در ادو (از سال ۱۸۶۸ به نام توکیو شناخته می‌شود) آغاز شده بود. پری به دنبال باز کردن ژاپن به روی تجارت بین‌المللی بود و
دنبال باز کردن ژاپن به روی تجارت بین‌المللی بود و توپ‌های مدرنی را که ناوگان دریایی او مجهز کرده بود به نمایش گذاشت. دربار امپراتوری به دلیل بحرانی که با ورود پری به وجود آمد. مقام‌های امپراتور کومی توصیه کردند که باید با آمریکایی‌ها تجارت انجام شود. دولت ژاپن تصمیم گرفت که ارتش آنها با ارتش آمریکا همخوانی ندارد و بنابراین اجازه داد و ستد داده شود و تسلیم چیزی شد که آن را «معاهده نابرابر» نامید. «معاهده‌های نابرابر» به معنای کنار گذاشتن اختیارات تعرفه و حق محاکمه خارجی‌ها در دادگاه‌های خود ژاپن بود. تمایل
محاکمه خارجی‌ها در دادگاه‌های خود ژاپن بود. تمایل شوگون سالاری برای مشورت با دربار کوتاه مدت بود: در سال ۱۸۵۸، نامه عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن به امضا رسید و به دلیل کوتاهی زمان، امکان‌پذیر نبود با دربار در مورد آن مشورت انجام شود. امپراتور کومی چنان خشمگین شد که تهدید به کناره‌گیری کرد — اگرچه حتی این اقدام مستلزم رضایت شوگون بود. بیشتر دوران کودکی امپراتور فقط از طریق گزارش‌های بعدی شناخته شده است، که زندگی‌نامه‌نویس او دونالد کین به آن اشاره می‌کند که اغلب متناقض هستند. یکی از
به آن اشاره می‌کند که اغلب متناقض هستند. یکی از معاصران «شاهزاده موتسوهیتو» را به عنوان فردی سالم و قوی، تا حدودی قلدر و با استعداد فوق‌العاده در سومو توصیف کرد. دیگری می‌گوید که شاهزاده ظریف و اغلب بیمار بود. برخی از زندگی‌نامه‌نویسان بیان می‌کنند که او با شنیدن صدای تیراندازی بیهوش شده است، در حالی که برخی دیگر این گزارش را رد می‌کنند. در ۱۶ اوت ۱۸۶۰، ساچینومیا به عنوان شاهزاده قانونی و وارث تاج و تخت اعلام شد و به‌طور رسمی توسط آساکو کوجو پذیرفته شد. بعداً در همان سال در ۱۱ نوامبر، او به عنوان ولیعهد
در همان سال در ۱۱ نوامبر، او به عنوان ولیعهد معرفی شد و نام بزرگسالی به نام موتسوهیتو به او داده شد. تحصیلاتش در هفت سالگی آغاز شد. او ثابت کرد که دانش‌آموزی کوشا نبوده است، و بعدها در زندگی اشعاری سرود و از اینکه تلاش خود را بیشتر در تمرین نویسندگی به کار نگرفته است، تأسف می‌خورد. سلطنت. ناآرامی و الحاق. در اوایل دهه ۱۸۶۰، حکومت شوگون تحت چندین تهدید قرار داشت. نمایندگان قدرت‌های خارجی به دنبال افزایش نفوذ خود در ژاپن بودند. بسیاری از دایمیوها به‌طور فزاینده ای از مدیریت باکوفو در امور خارجی ناراضی بودند.
ای از مدیریت باکوفو در امور خارجی ناراضی بودند. تعداد زیادی از جوانان سامورایی، معروف به «شیشی» یا «مردان با هدف بالا» شروع به جمع شدن کردند و علیه شوگون سالاری سخنرانی کردند. شیشی‌ها به امپراتور کومی احترام می‌گذاشتند و از اقدام‌های خشونت‌آمیز مستقیم برای درمان مشکلات اجتماعی حمایت می‌کردند. در حالی که آنها در ابتدا خواهان مرگ یا اخراج همه خارجی‌ها بودند، شیشی‌ها بعداً شروع به حمایت از مدرن سازی کشور کردند. باکوفو اقدامات متعددی را برای جلب رضایت گروه‌های مختلف در تلاش برای ایجاد شکاف بین شیشی‌ها و
مختلف در تلاش برای ایجاد شکاف بین شیشی‌ها و دایمیوها انجام داد. کیوتو مرکز اصلی شیشی‌ها بود و شیشی‌ها بر امپراتور کومی نفوذ داشتند. در سال ۱۸۶۳، شیشی‌ها او را متقاعد کرد که فرمان اخراج اجنبی‌ها را صادر کند. این دستور، شوگون‌سالاری را در موقعیت دشواری قرار داد، زیرا آنها هیچ قصدی برای اجرای دستور نداشتند زیرا قدرت اجرای آن را نداشتند. چندین حمله به خارجی‌ها یا کشتی‌های آنها انجام شد و نیروهای خارجی نیز به تلافی آن پرداختند. نیروهای باکوفو توانستند بیشتر شیشی‌ها را از کیوتو بیرون برانند، و تلاش آنها برای
را از کیوتو بیرون برانند، و تلاش آنها برای بازگشت در سال ۱۸۶۴ به عقب رانده شد. با این وجود، ناآرامی‌ها در سراسر ژاپن ادامه یافت. آگاهی شاهزاده از آشفتگی سیاسی نامشخص است. در این مدت ابتدا نزد پدر و سپس نزد شاعران دربار به فراگیری واکا (شعر) مشغول بود. در سال ۱۸۶۶، یک شوگون جدید، توکوگاوا یوشینوبو در حالی که شاهزاده به تحصیلات خود ادامه می‌داد، کار خود را آغاز کرد. توکوگاوا یوشینوبو اصلاح‌طلبی بود که می‌خواست ژاپن را به یک کشور غربی تبدیل کند. یوشینوبو آخرین شوگون بود. ناآرامی‌ها و اقدامات نظامی ادامه پیدا
شوگون بود. ناآرامی‌ها و اقدامات نظامی ادامه پیدا کرد که با مقاومت در میان باکوفوها مواجه شد. در اواسط سال ۱۸۶۶، ارتش «باکوفو» برای مجازات شورشیان در جنوب ژاپن به راه افتاد. ارتش شکست خورد. امپراتور کومی در سن ۳۶ سالگی به شدت بیمار شد و به‌طور ناگهانی در ۳۰ ژانویه ۱۸۶۷ درگذشت. در مراسم کوتاهی در کیوتو، ولیعهد به‌طور رسمی در ۱۳ فوریه ۱۸۶۷ بر تخت نشست. امپراتور جدید به تحصیلات خود ادامه می‌داد که شامل مسائل سیاسی نمی‌شد. در این میان، آخرین شوگون، یوشینوبو، برای حفظ قدرت تلاش می‌کرد. او بارها از امپراتور
برای حفظ قدرت تلاش می‌کرد. او بارها از امپراتور درخواست تأیید کرد که سرانجام دریافت کرد، اما هیچ نشانه ای از دست داشتن امپراتور جوان در تصمیم‌گیری‌ها وجود ندارد. شیشی‌ها و دیگر شورشیان به پیشرفت دیدگاه خود از ژاپن جدید ادامه دادند، و اگرچه به امپراتور احترام می‌گذاشتند، اما فکر نمی‌کردند که او نقشی فعال در روند سیاسی داشته باشد. مبارزه سیاسی در اواخر سال ۱۸۶۷ به اوج خود رسید. توافقی حاصل شد که به موجب آن یوشینوبو عنوان و بخشی از قدرت خود را حفظ می‌کرد، اما قدرت قانون‌گذاری بر اساس الگوی بریتانیا به یک قوه
قدرت قانون‌گذاری بر اساس الگوی بریتانیا به یک قوه مقننه دو مجلسی واگذار می‌شد. این قرارداد از بین رفت و در ۹ نوامبر ۱۸۶۷، یوشینوبو رسماً استعفای خود را به امپراتور ارائه کرد و ده روز بعد رسماً از سمت خود کنار رفت.ماه بعد، شورشیان به کیوتو لشکرکشی کردند و کنترل کاخ امپراتوری را به دست گرفتند. و در ماه بعد این سند به قدرت‌های خارجی ارسال شد: در ۲۳ اکتبر ۱۸۶۸ نام عصر ژاپنی از دوره کیئو به دوره میجی («حکومت روشنگر») تغییر یافت، که بعداً برای نام پس از مرگ امپراتور استفاده شد. این آغاز رسم نامگذاری پس از مرگ
استفاده شد. این آغاز رسم نامگذاری پس از مرگ امپراتور به نام دوران حکومت او بود. در درگیری معروف به جنگ بوشین، پیروان یوشینوبو نبرد توبا-فوشیمی و طرفداران باکوفو سرانجام در اواخر سال ۱۸۶۹ شکست خوردند. تجمیع قدرت. با وجود سرنگونی «باکوفو»، هیچ حکومت مرکزی مؤثری توسط شورشیان ایجاد نشده بود. در ۲۳ مارس، وزیر مقیم هلند در ژاپن دیرک دو گراف ون پولسبروک و وزیر مقیم فرانسه لئون روچس اولین فرستادگان اروپایی بودند که با امپراتور جدید میجی در ادو (توکیو) به عنوان مخاطبان شخصی پذیرفته شدند. این مخاطبان پایه و اساس
شخصی پذیرفته شدند. این مخاطبان پایه و اساس دیپلماسی (مدرن) هلندی را در ژاپن بنیان گذاشتند. پس از آن، دیرک دو گراف ون پولسبروک به امپراتور و دولت در مذاکرات با نمایندگان قدرت‌های بزرگ اروپایی کمک کرد. در ۷ آوریل ۱۸۶۸، سوگندنامه پنج‌ماده‌ای که بیانیه‌ای پنج ماده‌ای از ماهیت دولت جدید بود به امپراتور ارائه شد. این بیانیه برای جلب نظر کسانی بود که هنوز خود را به رژیم جدید متعهد نکرده بودند. این سند که پس از آن امپراتور رسماً آن را ترویج کرد، ارباب‌رعیتی را لغو کرد و یک حکومت دموکراتیک مدرن برای ژاپن اعلام کرد.
و یک حکومت دموکراتیک مدرن برای ژاپن اعلام کرد. سوگند منشور بعداً توسط هیروهیتو در اعلامیه انسانیت به عنوان حمایت از تغییرات تحمیلی در دولت ژاپن پس از جنگ جهانی دوم ذکر شد. سوگندنامه پنج‌ماده‌ای. در ۷ آوریل ۱۸۶۸ (میلادی)، به هنگام تاج‌گذاری امپراتور میجی اعلام شد. این سوگندنامه هدف‌های اصلی دوران امپراتوری میجی را روشن کرده و بنیانی قانونی برای مدرن‌گرایی ژاپن بنا می‌نهد. پنج ماده این سوگندنامه به شرح زیر است: انتقال پایتخت. امپراتور میجی برای اولین بار از اوایل کودکی، در اواسط ماه مه منطقه امپراتوری کیوتو
کودکی، در اواسط ماه مه منطقه امپراتوری کیوتو را ترک کرد تا فرماندهی نیروهایی را که به تعقیب بقایای ارتش باکوفو می‌پرداختند، به دست گیرد. سفر به دلیل ازدحام در جاده‌ها به آهستگی انجام شد، او سه روز طول کشید تا از کیوتو به اوساکا سفر کند. هیچ درگیری در اوساکا وجود نداشت. رهبران جدید می‌خواستند که امپراتور برای مردم خود و نمایندگان خارجی بیشتر دیده و شناسانده شود. در پایان ماه مه، پس از دو هفته اقامت در اوساکا (در فضایی بسیار کمتر رسمی نسبت به کیوتو)، امپراتور به خانه خود بازگشت. مدت کوتاهی پس از بازگشت،
به خانه خود بازگشت. مدت کوتاهی پس از بازگشت، اعلام شد که امپراتور شروع به ریاست بر تمام مشاغل دولتی خواهد کرد و مطالعه ادبی بیشتر را برای اوقات فراغت خود در نظر می‌گیرد. فقط از سال ۱۸۷۱ به بعد، مطالعات امپراتور شامل مطالبی در مورد امور معاصر بود. دولت میجی در ۱۹ سپتامبر ۱۸۶۸ فعالیت خود را به ادو که به توکیو (پایتخت شرقی) تغییر نام داده بود منتقل کرد و در اوایل سال ۱۸۶۹ امپراتور به دژ قدیم اقامتگاه شوگون در آنجا نقل مکان کرد. او در ۱۵ اکتبر به‌طور رسمی در کیوتو تاج گذاری کرد (مراسمی که از سال گذشته به دلیل
تاج گذاری کرد (مراسمی که از سال گذشته به دلیل ناآرامی‌های داخلی به تعویق افتاده بود). اندکی قبل از تاجگذاری، او اعلام کرد که دوره جدید، یا «نام عصر ژاپنی»، «میجی» یا «حکومت روشنگر» نامیده خواهد شد. پیش از این، «ننگو» اغلب چندین بار در دوره سلطنت یک امپراتور تغییر کرده بود. از این به بعد، اعلام شد که یک دوره به نام یک امپراتور که سراسر آن دوره حاکم بوده است نامگذاری خواهد شد بدین ترتیب نام دوره جدید به عنوان دوره میجی نامگذاری شد. اندکی پس از تاجگذاری، امپراتور به توکیو از طریق جاده توکایدو سفر کرد و برای
به توکیو از طریق جاده توکایدو سفر کرد و برای اولین بار از آن دیدن کرد. او در اواخر نوامبر وارد توکیو شد و با توزیع ساکی در بین مردم اقامت طولانی‌تری را آغاز کرد. جمعیت توکیو مشتاق دیدار امپراتوری بودند. توکیو محل دربار شوگون‌های توکوگاوا بود و مردم شهر می‌ترسیدند که با لغو حکومت شوگون سالاری، شهر رو به زوال بیفتد. تا سال ۱۸۸۹ تصمیم نهایی برای انتقال پایتخت به توکیو گرفته شد.ref&gt;&lt;/ref&gt; زمانی که امپراتور در توکیو بود، برای اولین بار سوار کشتی نیروی دریایی ژاپن شد و روز بعد دستورالعمل‌هایی را برای
دریایی ژاپن شد و روز بعد دستورالعمل‌هایی را برای مطالعاتی ارائه کرد تا ببیند که چگونه نیروی دریایی ژاپن می‌تواند تقویت شود. بلافاصله پس از بازگشت او به کیوتو، احکام به نام امپراتور صادر شد (اما به احتمال زیاد توسط مقام‌های دربار نوشته شده بود). این نشان دهنده قصد او برای دخالت در امور دولتی بود و در واقع خود او در جلسه‌های کابینه و بسیاری از وظایف دولتی دیگر هرچند به ندرت، تقریباً تا روز مرگش شرکت می‌کرد. اصلاح سیاسی. انقلابیون موفق خود را در یک شورای دولتی سازماندهی کردند و متعاقباً در نظامی که سه وزیر
سازماندهی کردند و متعاقباً در نظامی که سه وزیر اصلی، دولت را رهبری می‌کردند. این ساختار تا زمان استقرار نخست‌وزیر ژاپن، که کابینه را به شیوه‌ای غربی رهبری می‌کرد، در سال ۱۸۸۵ ادامه داشت. حتی ابقای امپراتور نیز قطعی نبود. رهبر انقلاب گوتو شوجیرو بعداً اظهار داشت که برخی از «مقام‌ها می‌ترسیدند که افراط‌گرایان فراتر رفته و مقام امپراتوری را لغو کنند.» رهبران جدید ژاپن به دنبال اصلاح تکه‌تکه‌ای سیستم حوزه‌هایی بودند که توسط دایمیوها اداره می‌شدند. در سال ۱۸۶۹، تعدادی از دایمیوها که از انقلاب حمایت کرده بودند،
تعدادی از دایمیوها که از انقلاب حمایت کرده بودند، زمین‌های خود را به امپراتور دادند و با حقوق قابل توجهی دوباره به عنوان فرماندار منصوب شدند. در سال بعد، همه دایمیوهای دیگر از این روش پیروی کردند. در سال ۱۸۷۱، هنگامی که ژاپن به ۷۲ استان‌های ژاپن سازماندهی شد، امپراتور اعلام کرد که لغو سیستم هان انجام می‌شود. دایمیوها با حقوق سالانه معادل ده درصد از درآمدهای قبلی خود (که اکنون مجبور به کسر هزینه‌های حکومتی از آن نبودند) غرامت می‌گرفتند، اما باید به پایتخت جدید، توکیو نقل مکان می‌کردند. اکثر دایمیوها از