payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اپوزیسیون متحد تاجیک اتحادی بین لیبرال‌ها، دموکرات‌ها، و اسلامگرایان تاجیکستان بود که علیه دولت حاکم امامعلی رحمان رئیس‌جمهور این کشور در زمان جنگ داخلی تاجیکستان ایجاد شد. این اتحاد که شامل احزاب اسلامی تندرو از جمله حزب نهضت اسلامی تاجیکستان و جمعیت اسلامی افغانستان بود، در جنگ داخلی تاجیکستان به همراه طالبان و القاعده به مبارزه مسلحانه با دولت تاجیکستان پرداخت. گرچه پیمان صلح در سال ۱۹۹۷ برای پایان جنگ و انحلال این اپوزیسیون امضا شد، اما هم‌اکنون گروهی از این اپوزیسیون به نام جنبش اسلامی ازبکستان فعالیت
این اپوزیسیون به نام جنبش اسلامی ازبکستان فعالیت مسلحانه خود را پیگیری می‌کند. منابع. وبگاه خبری ایراس ویکی‌پدیای انگلیسی
بخش کانی ماسی یکی از بخش‌های شمالی استان دهوک در کردستان عراق است که در مجاورت با مرز ترکیه است. ساکنان این بخش را قبیله برواری که یکی از بزرگترین قبایل کرد در عراق است تشکیل می‌دهد.
جنگ ترانس‌نیستریا در سال ۱۹۹۲ مدت کوتاهی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و به رسمیت شناختن مولداوی در سازمان ملل بین مولداوی و جدایی‌طلبان ترنسنیستریا تحت پشتیبانی روسیه رخ داد. این جنگ کوتاه چند ماه بعد با امضای قرارداد آتش‌بس و با استقلال غیررسمی ترنسنیستریا به پایان رسید. در این جنگ ۸۰۰۰ نفر کشته شدند. نتیجه این نبرد تقریباً به شکست انجامید و با اعلام آتش‌بس، ترانس‌نیستریا به یک مناقشه خاموش، تبدیل شد.
ترانس‌نیستریا یا پریدنستروی، با نام رسمی جمهوری پریدنستروی مولداوی، کشوری با رسمیت محدود در کنار رود دنیستر در شرق مولداوی و در همسایگی با اوکراین است که تنها آبخاز و اوستیای جنوبی آن را به رسمیت می‌شناسند. کشور با رسمیت محدود شامل دولتی است که فقط از سوی آبخازیا و اوستیای جنوبی به رسمیت شناخته می‌شود. تاریخچه. روسیه شوروی پس از جنگ جهانی دوم جمهوری شوروی سوسیالیستی مولداوی را در منطقه دنیستر و منطقه بیسارابیا (که از ۱۹۱۸ تا ۱۹۴۰ بخشی از رومانی بود) بنیان گذاشت. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و با رشد
گذاشت. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و با رشد ملی‌گرایی فزاینده مولداویایی و امکان ادغام مولداوی با رومانی نگرانی در منطقه دنیستر بالا گرفت و این منطقه در سال ۱۹۹۲ اعلام جدایی کرد. این موضوع آتش جنگ کوتاه بین مولداوی و ترانسنیستریا را برافروخت که تا ۷۰۰ نفر کشته شدند. در سال ۱۹۹۲ و با امضای توافق آتش‌بس، یک کمیسیون کنترل مشترک سه جانبه (مولداوی، روسیه و ترانسنیستریا) و یک نیروی حافظ صلح سه جانبه تابع کمیسیون برای مقابله با نقض آتش‌بس ایجاد شد. اگرچه آتش‌بس به‌صورت پایدار تاکنون باقی مانده، اما وضعیت
به‌صورت پایدار تاکنون باقی مانده، اما وضعیت سیاسی این قلمرو حل نشده باقی مانده است: ترانسنیستریا یک جمهوری نیمه ریاست جمهوری مستقل به رسمیت شناخته نشده اما عملاً مستقل است که دولت، پارلمان، ارتش، پلیس، سیستم پستی، پول و ثبت نام وسایل نقلیه خود را دارد. ترانس‌نیستریا از سوی هیچ‌یک از اعضای سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته نشده و با هیچ‌یک از آن‌ها رابطه دیپلماتیک ندارد و به صورت دوژور بخشی از قلمرو مولداوی به‌شمار می‌رود. اما مقامات ترانس‌نیستریا قانون اساسی، پرچم، سرود ملی و نشان ملی خود را در پارلمان منطقه
پرچم، سرود ملی و نشان ملی خود را در پارلمان منطقه خود تصویب کرده‌اند. از سوی دیگر پس از توافق سال ۲۰۰۵ بین مولداوی و اوکراین، تمام شرکت‌های ترانسنیستریایی که به دنبال صادرات کالا از طریق مرز اوکراین هستند، باید در نهادهای مرزی مولداوی ثبت نام کنند. این توافقنامه پس از شروع کار هیئت بررسی امور مرزی اتحادیه اروپا به مولداوی و اوکراین (EUBAM) در سال ۲۰۰۵ اجرایی شد. در مارس ۲۰۱۴ پارلمان ترانس‌نیستریا رسماً از روسیه درخواست کرد که اجازه داشته باشد مانند کریمه به فدراسیون روسیه ملحق شود و روسیه در پاسخ قول داد
فدراسیون روسیه ملحق شود و روسیه در پاسخ قول داد که آن را مد نظر قرار دهد. در سال ۲۰۲۲ روسیه نزدیک به ۱۵۰۰ سرباز در ترانس‌نیستریا داشت. در مارس ۲۰۲۲، پارلمان اروپا قطعنامه ای را تصویب کرد که این قلمرو را تحت اشغال نظامی روسیه تعریف می‌کند. جنگ ترانس‌نیستریا. جنگ ترانسنیستریا به دنبال درگیری‌های مسلحانه در مقیاس محدودی رخ داد که در اوایل نوامبر ۱۹۹۰ بین جدایی طلبان ترانسنیستریا و مولداوی در دوباسارای رخ داد. داوطلبان، از مناطق مختلف از جمله قزاق‌ها، از روسیه برای کمک به طرف جدایی طلب آمدند. در اواسط آوریل
برای کمک به طرف جدایی طلب آمدند. در اواسط آوریل ۱۹۹۲، بر اساس توافقات مربوط به تقسیم تجهیزات نظامی اتحاد جماهیر شوروی سابق که در ماه‌های گذشته بین ۱۵ جمهوری سابق مذاکره شده بود، مولداوی وزارت دفاع خود را ایجاد کرد. طبق فرمان ایجاد آن، بیشتر تجهیزات نظامی ارتش چهاردهم سپاه توسط مولداوی حفظ می‌شد. از ۲ مارس ۱۹۹۲، نزاع بین مولداوی و ترانسنیستریا شروع شد. جنگ در اوایل سال ۱۹۹۲ شدت گرفت. ارتش چهاردهم گارد شوروی سابق در مرحله نهایی خود وارد درگیری شد و علیه نیروهای مولداوی آتش گشود. در این منازعات حدود ۷۰۰ نفر
مولداوی آتش گشود. در این منازعات حدود ۷۰۰ نفر کشته شدند. مولداوی از آن زمان تاکنون هیچ کنترل یا نفوذ مؤثری بر مقامات ترانسنیستریا اعمال نکرده است. توافق آتش‌بس که در ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۲ امضا شد، تا به امروز پابرجا مانده است. پس از آغاز تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، اوکراین مرز خود را با ترانس‌نیستریا که مسیر اصلی ورود کالاها به منطقه بود، مسدود کرد. به این ترتیب، ترانس‌نیستریا کاملاً به مولداوی متکی شد. در سال ۲۰۲۴ شورای عالی برای اولین بار از سال ۲۰۰۶ تشکیل شد و شورا از روسیه درخواست کمک اقتصادی کرد و
شد و شورا از روسیه درخواست کمک اقتصادی کرد و اعلام کرد که مولداوی فعالانه در منطقه مرتکب نسل‌کشی می‌شود. نظامی. از سال ۲۰۰۷، نیروهای مسلح و شبه نظامی ترانسنیستریا متشکل از حدود ۴۵۰۰ تا ۷۵۰۰ سرباز بوده که به چهار تیپ پیاده‌نظام موتوری در تیراسپول، بندر، ریبنیتا و دوباساری تقسیم شده‌اند. آنها دارای ۱۸ تانک، ۱۰۷ نفربر زرهی، ۷۳ اسلحه صحرایی، ۴۶ تأسیسات ضدهوایی و ۱۷۳ واحد ناوشکن تانک هستند. [۱۳۵][۱۳۶] نیروی هوایی از ۱ هلیکوپتر Mi-8T و ۱ هلیکوپتر Mi-24 تشکیل شده است. هواپیماهای قبلی آنتونوف An-26، Antonov An-2 و
هواپیماهای قبلی آنتونوف An-26، Antonov An-2 و Yakovlev Yak-52 و Mil Mi-2 و سایر هلیکوپترهای Mi-8T و Mi-24 هستند. مذهب. آمار رسمی نشان می‌دهد که ۹۲ درصد از جمعیت ترانسنیستریا به مسیحیت ارتدکس شرقی پایبند هستند و ۴ درصد به کاتولیک رومی پایبند هستند. کاتولیک‌های رومی عمدتاً در شمال ترانسنیستریا واقع شده‌اند، جایی که اقلیت قابل توجه لهستانی در آن زندگی می‌کنند. دولت ترانسنیستریا از بازسازی و ساخت کلیساهای ارتدکس جدید حمایت کرده است. بر اساس قانون مصوب در این رژیم آزادی مذهب به‌صورت کامل بوده و تاکنون ۱۱۴
رژیم آزادی مذهب به‌صورت کامل بوده و تاکنون ۱۱۴ اعتقاد و جماعت مذهبی به‌طور رسمی ثبت شده‌اند. با این حال، در سال ۲۰۰۵، برخی از گروه‌های مذهبی، به ویژه شاهدان یهوه، با موانع ثبت نام مواجه شدند. در سال ۲۰۰۷، شبکه پخش مسیحی مستقر در ایالات متحده آزار و اذیت پروتستان‌ها در ترانسنیستریا را محکوم کرد. سیاست. در حال حاضر بزرگ‌ترین مسئله دربارهٔ آینده سیاسی این منطقه، پیوستن آن به روسیه پس از الحاق کریمه به فدراسیون روسیه است. اقتصاد. ترانسنیستریا اقتصاد مختلطی دارد. پس از یک فرایند خصوصی‌سازی در مقیاس بزرگ در
دارد. پس از یک فرایند خصوصی‌سازی در مقیاس بزرگ در اواخر دهه ۱۹۹۰، اکثر شرکت‌ها در ترانسنیستریا اکنون متعلق به بخش خصوصی هستند. اقتصاد مبتنی بر ترکیبی از صنایع سنگین (تولید فولاد)، تولید برق و تولید (تولید نساجی) است که در مجموع حدود ۸۰ درصد از کل تولید صنعتی را تشکیل می‌دهند. اقتصاد ترانسنیستریا اغلب به عنوان وابسته به کالاهای قاچاق و اسلحه توصیف می‌شود. برخی از مفسران، از جمله زبیگنیو برژینسکی، حتی آن را یک دولت مافیایی نامیده‌اند. این اتهامات توسط دولت ترانسنیستریا تکذیب می‌شود و گاهی توسط مقامات روسیه و
تکذیب می‌شود و گاهی توسط مقامات روسیه و اوکراین کم‌اهمیت جلوه داده می‌شود. مردم. بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۴ ترنسنیستریا؛ مولداوها ۳۱٫۹٪، روس‌ها ۳۰٫۴٪ و اوکراینی‌ها ۲۸٫۸٪ اهالی ترنسنیستریا را شامل می‌شوند. جمعیت ترانس‌نیستریا، در حدود ۳۰۰ هزار نفر است.
اسدخان بهداروند یا اسدخان بختیاروند (زاده ۱۱۴۹ منطقه بختیاری - درگذشته ۱۲۰۶ شیراز) از سران ایل بختیاری در دوران قاجار بود، که همزمان با پادشاهی فتحعلی‌شاه قاجار، در فاصله سالهای ۱۱۹۴ (معادل ۱۸۱۵) تا ۱۲۰۶ ایلخانی بختیاری (ریاست ایل بختیاری) را برعهده داشت. وی از خوانین شاخه هفت‌لنگ ایل بختیاری و رئیس طایفه بختیاروند به‌شمار می‌آمد. اسدخان در دوره حیات خود همواره با حکومت قاجار در ستیز بود. زندگی‌نامه. اسدخان بختیاروند یا اسدالله میرزا بختیاروند فرزند حیدرخان بختیاروند بود، که در سال ۱۱۴۹ در منطقه بختیاری
بختیاروند بود، که در سال ۱۱۴۹ در منطقه بختیاری زاده شد. اجداد او از حشم‌داران بزرگ بختیاری بودند، پدرش حیدرخان و پدربزرگش شاه‌مرادخان از خوانین ایل بختیاری و رئیس طایفه بهداروند بودند، که گله‌های بزرگی از احشام داشتند و تا زمان حیات اسدخان و فرزندش جعفرقلی‌خان، زندگی عشایری و کوچ‌نشینی داشتند. اسدخان به همراه طایفه‌اش تابستان‌ها در دامنه‌های زردکوه و زمستان‌ها در دژ دژملکان بین اندیکا و لالی، همچنین جلکان و سهرکان زندگی می‌کردند. دژ ملکان که بعدها به دژ اسدخان معروف گشت، دژی بسیار مستحکم و کهن است. اسدخان
معروف گشت، دژی بسیار مستحکم و کهن است. اسدخان از سرداران طایفه بهداروند یا بختیاروند بود، که طایفه‌ای از شاخه هفت‌لنگ ایل بختیاری می‌باشد. او به واسطه کشتن شیرها در دشت شیمبار بختیاری، به اسدخان شیرکش نیز مشهور گردیده بود. وی با دو وصلت در میان بختیاری‌ها قدرت خود را افزون نمود. اول اینکه دختر طهماسب‌خان راکی را به همسری برگزید و دوم دختر خود را به ازدواج نامدارخان منجزی درآورده بود. دربارهٔ چگونگی آشنایی فتحعلی‌شاه با اسدخان که در آن زمان نوجوان چهارده ساله‌ای بود و هنوز حیدرخان پدرش در قید حیات بود، در
بود و هنوز حیدرخان پدرش در قید حیات بود، در کتاب «"تاریخ قاجار"» یا «"حقایق الاخبار ناصری"» آمده است: در سال ۱۱۹۹ هجری قمری فتحعلی‌خان معروف به باباخان برادر زاده و ولیعهد آقامحمدخان قاجار که ملقب به جهانبانی بود، به حکومت عراق و فارس که بختیاری نیز جزء آن بود، منصوب گردید. ولیعهد قاجار فتحعلی‌خان تا شب شنبه بیست و یکم ذیحجه سال ۱۲۱۱ هجری که آقامحمدخان کشته می‌شود، در این سمت بود. در این زمان اسدخان ۲۵ ساله و پس از مرگ پدرش رئیس ایل بود. اما به تدریج میانه شاه و خان بختیاری به هم خورد و روابط تیره گشت. اسد
و خان بختیاری به هم خورد و روابط تیره گشت. اسد خان نیز که در جنگاور و شجاعت زبان زد بود بخش زیادی از عمر خود را به عنوان یاغی و متمرد سپری کرد و کمتر حاضر بود تابع دولت مرکزی باشد. اسدخان مخالف سرسخت دولت وقت و پادشاه آن زمان فتحعلی شاه و سالها یاغی دولت بود و در بختیاری حکمرانی می‌کرد، به گونه‌ای که به او «شاه اسد» می‌گفتند. نیروهای قاجار که مدتها در تعقیب و کمین اسدخان بودند، موفق شدند به هنگام شکار، اسدخان را دستگیر کنند، سپس او را روانه تهران نمایند. فتحعلی‌شاه دستور داد او را زنده به گور کنند و در
فتحعلی‌شاه دستور داد او را زنده به گور کنند و در مقابل چشمانش قبرش را بکنند. مأموران اجرای حکم در مقابل چشمان اسدخان مشغول کندن گور شدند، گورکن خسته شده بود و به سستی بیل می‌زد. اسدخان با شهامت و در نهایت خونسردی بیل را گرفت و شروع به کندن قبر کرد و قبر را به سرعت آماده کرد. رشادت اسدخان به گوش فتحعلی‌شاه رسید، شاه نیز از این کار اسدخان خوشش آمد، وی را بخشید اما دستور داد تا زنده است در تهران بماند. اسدخان در تهران بسر می‌برد تا اینکه ژنرال گاردان در راس هئیتی فرانسوی برای برقراری روابط با ایران به دربار
فرانسوی برای برقراری روابط با ایران به دربار فتحعلی‌شاه آمد. با توافق بعمل آمده فرانسوی‌ها تعهد کردند قشون ایران را به سلاح‌های روز تجهیز کنند. افسران فرانسوی برای عملی ساختن تعهدات خود در ساخت توپخانه و مهمات به زغال نیاز داشتند. فتحعلی‌شاه به ۲ خان بختیاری یعنی حبیب‌الله‌خان دورکی و اسدخان بختیاروند که هر دو در تهران بودند، دستور داد به بختیاری بروند و در ازاء آزادی‌شان، زغال مورد نیاز را تأمین کنند. خوانین راهی بختیاری شدند، وقتی به بختیاری رسیدند اسدخان از فرمان شاه تمرد کرد. حبیب‌الله‌خان موضوع سرپیچی
از فرمان شاه تمرد کرد. حبیب‌الله‌خان موضوع سرپیچی اسدخان را به شاه گزارش کرد. از طرف شاه، حاکم اصفهان مأمور سرکوبی اسدخان شد. قشون قاجار با همراهی افسران فرانسوی و با کمک دورکی‌ها به فرماندهی الیاس‌خان فرزند فرج‌الله‌خان دورکی به جنگ اسدخان رفتند. این جنگ به نوعی جنگ بین بختیاروندها و دورکی‌ها نیز بود، زیرا حبیب‌الله‌خان دورکی و اسدخان بهداروند هر دو مدعی ریاست بر شاخه هفت لنگ بودند و زیر بار ریاست یکدیگر نمی‌رفتند. پیروزی یکی از این دو خان می‌توانست ریاست وی را بر شاخه هفت‌لنگ تضمین کند. اردوی نظامی دولت
وی را بر شاخه هفت‌لنگ تضمین کند. اردوی نظامی دولت در سال ۱۲۲۷ قمری در دامنه‌های زردکوه، اسدخان و طایفه بهداروند را به محاصره درآوردند آنها را تا دامنه کوه در نزدیگی تنگه‌ای که معروف به «کلن‌چین» بود عقب راندند. اسدخان که خود را در میان کوه و دشمن در محاصره دید، تصمیم گرفت برای نجات خود و طایفه‌اش از راهی سخت و بسیار دشوار عبور کند. این راه تنگه کلن‌چین بود، با صخره‌ای به ارتفاع ده متر که فقط با طناب از آن می‌شد عبور کرد. اسدخان دستور داد صد راس اسب، الاغ، گاو و گوسفند کشتند و در پای صخره انداختند، تا راهی
و گوسفند کشتند و در پای صخره انداختند، تا راهی برای عبور زنان و کوکان ایجاد گردد. طایفه بهداروند در میان گلوله‌باران شدید، با تحمل تلفات سنگین توانست از این مسیر خود را نجات دهد و خود را به گرمسیر رسانده در دژ اسدخان یا دژ ملکان پناه گیرد. در این جنگ که به جنگ «کلن‌چین» معروف شده است، ده‌ها نفر کشته و صدها راس دام تلف گردید. با اینکار، اسدخان به شدت مغضوب دولت گردید. در سال ۱۲۳۱ قمری حکومت بختیاری به شاهزاده محمدتقی میرزا واگذار گردید. وی دو نفر از نزدیکان خود به نام‌های میرزا علی گرایلی و آقا قاسم را نزد
خود به نام‌های میرزا علی گرایلی و آقا قاسم را نزد اسدخان فرستاد و به وی پیام داد که دست از یاغی‌گری برداشته و اطاعت خود را از دولت اعلام دارد. اسدخان ضمن رد دستور شاهزاده، دو فرستاده وی را زندانی کرد. (سردار اسعد) ۱۳۸۳: ۴۰۹) مدتی بعد فتحعلی‌شاه، فرزند دیگر خود محمدعلی میرزا دولتشاه را مأمور دستگیری اسدخان کرد. دولتشاه به تنهایی رهسپار دژ اسدخان شد و اطراف دژ گشت و گذاری کرد و متوجه شد که امکان یورش و نفوذ به این دژ وجود ندارد. اسدخان که در خارج از دژ مشغول امورات خود بود، چشمش به شاهزاده افتاد، وی را
امورات خود بود، چشمش به شاهزاده افتاد، وی را شناخت، نزد او رفت و پرسید کیستی و اینجا چکار داری؟ شاهزاده گفت: یکی از سپاهیان شاهزاده هستم برای تماشای دژ آمده‌ام. اسدخان نیز پاسخ داد من هم یکی از نوکرهای اسدخان هستم، رسم بختیاری و ایلات چنین است که وقتی مهمانی وارد خانه ما می‌شود باید از وی پذیرائی کنیم، بفرمایید ناهار میل کنید بعد مراجعت نمایید. شاهزاده نیز که اسدخان را می‌شناخت، بی پروا دعوت اسدخان را پذیرفت و همراه وی به سوی دژ حرکت کردند. وقتی به ورودی دژ رسیدند، اسدخان اسبش را گرفت و گفت: بنده اسدخان و
رسیدند، اسدخان اسبش را گرفت و گفت: بنده اسدخان و شما هم شاهزاده محمدعلی میررای دولتشاه هستید. شاهزاده او را در بغل گرفت و بوسید، اسدخان نیز مراتب تعظیم و تکریم را بجای آورد. شاهزاده به اسدخان گفت: به بالای دژ برو و با خانواده‌ات خداحافظی کن و همراه من به اردوگاه برویم. اسدخان گفت: اگر به دژ بروم، حال و هوای دژ مرا پشیمان می‌کند، هم‌اکنون هر کجا که بخواهی بروی، در رکاب تو خواهم بود. از این پس اسدخان در رکاب شاهزاده بود. در کتاب «تاریخ بختیاری» روایت دیگری شده است و آنکه شاهزاده، مشاور خود میرزا محمد لواسانی
است و آنکه شاهزاده، مشاور خود میرزا محمد لواسانی را با پیامی نزد اسدخان فرستاد تا وی را تشویق کند که خود را تسلیم نماید. میرزا محمد در پایان دیدار خطاب به اسدخان گفت: مصلحت آن است که از دژ فرود آیی و شاهزاده را دیدار نمایی، اگر مقصود را در کنار دیدی جانب آشتی پیش گیر و الاّ بار دیگر به قلعه خود بازگرد و کسی هم مانع تو نخواهد شد. اسدخان قبول کرد و از دژ خارج گردید و به دیدار شاهزاده رفت. شاهزاده به گرمی با وی سخن گفت و مشغول صحبت شدند که سواران شاهزاده، اسدخان را محاصره کردند و هدف گرفتند. در نهایت اسدخان
را محاصره کردند و هدف گرفتند. در نهایت اسدخان قبول کرد که در رکاب شاهزاده به تهران برود. وی پس از خداحافظی با خانواده‌اش همراه شاهزاده به تهران رفت و به دستور شاهزاده در اصطبل سلطنتی پناهنده شد. شاهزاده نزد پادشاه رفت و خبر داد که هم‌اکنون اسدخان حاضر است. شاه دستور داد تا میرغضب سر از بدن او جدا کند اما با وساطت شاهزاده، شاه او را بخشید مشروط بر اینکه تا زنده است در تهران بماند و در رکاب شاهزاده باشد. اسدخان که در معیت شاهزاده محمدعلی میرزا دولتشاه بسر می‌برد، در سال ۱۲۳۷ هجری قمری سرداری سپاه بختیاری را
در سال ۱۲۳۷ هجری قمری سرداری سپاه بختیاری را در جنگ با امپراتوری عثمانی بر عهده داشت. هنگامی‌که دولتشاه در بغداد با سپاهیان عثمانی نبرد می‌کرد، اسدخان به همراه سواران بختیاری بصره را فتح کرد، هر چند سال بعد، شاه قاجار آن را به عثمانی بازگرداند. اسدخان که انس شدیدی به شاهزاده دولت شاه پیدا کرده بود و بارها وفاداری خود را به وی نشان داده بود، با مرگ شاهزاده، شبانه اردوی دولت را ترک و به موطن خود بازگشت. داستان چنین است وقتی شاهزاده که در این زمان حاکم کرمانشاه بود و اسدخان نیز همراهش بود، بیمار گردید و حدس
بود و اسدخان نیز همراهش بود، بیمار گردید و حدس زد که مرگش فرا رسیده است. اسدخان و حسن‌خان فیلی که تحت حمایت وی بودند و می‌دانست بعد از مرگش در امان نخواهند بود، احضار کرد و خطاب به آنان گفت که به میان ایل خود بازگردند. این دو نفر نیز به نصیحت شاهزاده عمل کرده و به مناطق خود بازگشتند. در پایان عمر اسدخان گرفتار جنگ و نزاع در درون طایفه خود شد. روزی که از دژ خارج شده بود، پسر عمویش داود خان با خدعه وارد دژ شد و آن را تصرف و از ورود اسدخان به دژ جلوگیری کرد. اسدخان که نمی‌خواست در دوران پیری وارد جنگ و
کرد. اسدخان که نمی‌خواست در دوران پیری وارد جنگ و خونریزی و برادر کشی شود، به میان ایل قشقایی رفت و تا هنگام مرگ نزد دخترش بود. اسدخان در سال ۱۲۴۳ قمری درگذشت. درگذشت. نقل می‌کنند، اسدخان سالها تلاش می‌کند، تا داودخان را حتی با پرداخت مال، راضی به ترک دژ کند. ولی تلاش دراز مدت اسدخان برای جلب رضایت داود خان و پیش‌گیری از برادر کشی بی‌نتیجه بود، اسدخان چون برادر کشی را جایز نمی‌دانست با جمع کثیری از همراهان بسوی شیراز عزیمت نمودند. حرکت اسدخان به سمت شیراز این تصور را در شاه قاجار ایجاد کرد، که اسدخان قصد
این تصور را در شاه قاجار ایجاد کرد، که اسدخان قصد تصرف شیراز را دارد، لذا فتحعلی‌شاه قاجار سال ۱۲۴۳ هجری قمری با سپاه بسیار برای مقابله با اسدخان از طریق اصفهان عازم شیراز شد. روایت می‌شود وقتی خبر لشکرکشی شاه به شیراز می‌رسد، دختر اسدخان از سر دلسوزی که اسدخان در دست شاه قاجار گرفتار و زجرکش نشود، پدر خود را در همین سال با سم کشت. ولی شاه قاجار با وجود شنیدن خبر مرگ اسدخان از میزبان او محمدعلی‌خان قشقایی هم نگذشت، خان قشقایی پس از شکست در جنگ از فرستادگان شاه، بسوی کرمان گریخت و تاریخ قاجار دیگر از او
شاه، بسوی کرمان گریخت و تاریخ قاجار دیگر از او سخنی نمی‌گوید. جنگ‌ها. جنگ‌های اسدخانی در سالهای ۱۲۲۵–۱۲۵۶قمری/۱۸۱۰–۱۸۴۰ میلادی بین اسدخان رئیس شاخه بختیاروند هفت‌لنگ و الیاس‌خان دورکی، پسر ارشد فرج‌الله‌خان دورکی؛ رئیس شاخه دورکی هفت‌لنگ، از مهم‌ترین اتفاقات تاریخ بختیاری بوده است. طی این درگیری‌ها هفت‌لنگ‌ها به ۲ گروه تقسیم شده بودند و هواداران اسدخان بهداروند و الیاس‌خان دورکی با هم درگیر شده بودند. اسدخان در زمان فتحعلی‌شاه قاجار سر به شورش و اطاعت نکردن از دولت و حکومت مرکزی برداشت و با قوای حکومتی
از دولت و حکومت مرکزی برداشت و با قوای حکومتی درگیریهای فراوانی داشت. به سبب همین نافرمانی‌ها، وی به همراه علی‌صالح‌خان آل‌جمالی و الیاس‌خان دورکی دستگیر و در تهران زندانی شد. پس از مدتی او عفو و آزاد گردید و به منطقه بختیاری بازگشت. در عوض از آنها خواسته شد تا زغال و مواد سوختی توپخانه قشون قاجار را از جنگل‌های منطقه بختیاری تأمین نمایند، که اسدخان پس از بازگشت به منطقه بختیاری، از این کار سرباز زد. در سال ۱۲۲۷ قمری، سپاهی به فرماندهی محمدعلی میرزای دولتشاه (پسر فتحعلیشاه قاجار و نایب الحکومه لرستان،
(پسر فتحعلیشاه قاجار و نایب الحکومه لرستان، کرمانشاه) برای سرکوب او به منطقه بختیاری فرستاده شد. در این نبرد که به جنگ کُـلُنچی معروف است، سپاه قاجار به اتّفاق مربیان فرانسوی با اسدخان و طایفه بهداروند در منطقه کوهستانی و صعب‌العبور «کُـلُنچی» در دامنه‌های شمالی زردکوه بختیاری درگیر می‌شوند. در این نبرد خونین، بهداروندها از جان و مال خود گذشتند و اسدخان بهداروند با همکاری داودخان بهداروند، محمودخان بهداروند، نامدارخان منجزی و آمولا آرپناهی بابادی، حسین‌خان بهداروند، ابدال‌خان بهداروند، آقاخان بهداروند،
بهداروند، ابدال‌خان بهداروند، آقاخان بهداروند، علی‌صالح‌خان آل‌جمالی، حسن‌خان آل‌جمالی، اسدالله‌خان منجزی، عزیزخان منجزی، تَمبُرخان منجزی، امان‌الله‌خان بلیوند، حبیب‌الله‌خان مش مرداسی، صیدال‌بک چنگایی، مندنی کاله، محمدقلی اسنکی، طهماسب‌خان راکی، محمدیوسف‌خان احمدمحمدی، اسحاق‌خان کهیش و خسروخان حموله، توانستند محاصره را شکسته و به محل استقرار خود در «دژ ملکان» یا «دز اسدخان» بازگردند. محمدعلی میرزا دوباره سپاه را آراست و مدت‌ها در پای دژ با بهداروندها به جنگ پرداخت. سرانجام با یکدیگر مصالحه کردند و اسدخان
پرداخت. سرانجام با یکدیگر مصالحه کردند و اسدخان دست از نافرمانی کشید و با محمدعلی میرزا همراه شد. در این جنگ پسر بزرگ حبیب‌الله‌خان دورکی و پسر بزرگ عزیزالله‌خان دورکی؛ امامقلی‌خان دورکی کشته شدند. اسدخان توانست طایفه خود را از نابودی حتمی نجات داده و به دِژ معروف خود (دِژ مَلکان) رسانده و در آن دِژ مستحکم پناه بگیرد. اسدخان و طایفه بهداروند به منظور تجدید قوا و گرفتن انتقام به مدّت چند سال به ییلاق نیامده و در خوزستان مانده و به تقویت امور مالی و نظامی خود پرداختند. دوره ریاست اسدخان بر طایفه بهداروند یا
پرداختند. دوره ریاست اسدخان بر طایفه بهداروند یا به قول «لُرد کُرزن»، دوره ایلخانی بودن اسدخان در بختیاری از سال ۱۸۱۵ تا ۱۸۴۰ میلادی به مدّت بیست و پنج سال در زمان سلطنت فتحعلی‌شاه قاجار بود. پس از اسدخان. پس از اسدخان، پسرش جعفرقلی‌خان، ریاست بهداروندها را به دست گرفت. او پس از قتل‌عام و کشتار نامدارخان منجزی و عموزادگانش (اولاد سلیمان‌خان) معروف به «تیپ سوار بهداروند» در پی شورش و سرپیچی از حکومت مرکزی، به دستور حشمت‌الدوله حاکم لرستان و بروجرد، در سال ۱۲۸۵ قمری، به قتل رسید. اشعار حماسی. کول به کول کول
قمری، به قتل رسید. اشعار حماسی. کول به کول کول خدنگ کول کلنچی/ صحرانه سوار گرهد، کُهنه تُفنگچی کول به کول کول خدنگ کول کلنچی/ فرنگی به تش توپ نلسومه ورچی کول به کول کول خدنگ کول کلنگ دار / اسدخون جنگ ایکنه وا شاه قاجار کول به کول کول خدنگ کول کلنگ دار / جنگ به جریت ایکنن عزیز و نمدار کول به کول کول خدنگ کول کلنگ بر / جنگ به جریت ایکنن عزیز و تمبر بِس مگوهین تمبر کلو، بگوهین بهادر / جنگ به زرده کنه، شَوخی به چقاخور عزیزخون و تمبرخون، دو شیر جنگی / اسدالله خون شاهراه کَشه، به وقت تَنگی فرنگی گراز خوره، توپ
شاهراه کَشه، به وقت تَنگی فرنگی گراز خوره، توپ ورم اِریزه / کِی دیده شاه اسدم، ذغال بِویزه کلنچی ویر و خراو ایل به گداره / نمدار خون مُنجزی، به جنگ دیاره کلنچی ویر و خراو ایل به شلوه / نمدارخون مُنجزی، سی جنگ کَلوُه شیرم با شاه اسدم، او شیرِ جنگی / غم ایل اِخُـوره، به وقتِ تنگی سنگر شاه اسدم، سرپوش نداره / عزیزخون نِهیب بکن، جنگ مایه داره سَنگر شاه اَسَدُم، چَندی قشنگه / تَمبُرخُون نهیب بِکُن، دی وقت جنگه اَسَدخُون سُوار آبید، به اسب بادپا / نمدارخون شَوخی بزَید، به لشکر شاه اَسَدخُون سُوار آبید، به اسب
بزَید، به لشکر شاه اَسَدخُون سُوار آبید، به اسب بالدار / نمدارخون شَوخینه زَید، به شاه قاجار نمدارخون منجزی، اَی کُـر بی دا / چپ و راست تیر اِیوَنه، کافر نَبینا نمدارخون مُنجزی، اَی خانِ هفت لنگ / به اُرُش جنگ اِیکُنه، چی شیر مِن تَنگ زَردکوه گردن بُلند، داره دوتا تاج / نمدارخون منجزی پاس ایگره باج آحُسین قَمه طِلا، شمشیر به دَستس / مِنِ خین لِـر اِخُـوره، چار نال اَسبس آحُسین مُنجزی، شمشیر گُلچی / جُور شیر جنگ اِکُنه، تَنگ کُلُنچی شَهواز حَیسه سُوار، سُوار حَیسه / حَیسنه به خان بداد، خُوس مَند به جَنگه
حَیسه / حَیسنه به خان بداد، خُوس مَند به جَنگه کُلُنچینه به زَر خِرُم، به جون فروشم / چِرِشت ایل و تَبار، ایاه به گوشم مَم یوسُف احمومِدی، طَهماسِ راکی / جور شیر جنگ اِکُنِن اسبون چَراکی اَسَـدالله خُـونُمَـی، بَهرُمِ سُلطُـون / کُر کشینسون همنه که ایکشنتون …
بلَک فلَگ یک گروه موسیقی پانک راک آمریکایی بود که در سال ۱۹۷۶ در هرموسا بیچ کالیفرنیا شکل گرفت. شکل‌گیری بلَک فلَگ عمدتاً زاییدهٔ اندیشهٔ گرِگ گین گیتاریست، ترانه‌سرای اصلی و تنها عضو ثابت طی تغییر مکرر ترکیب نفرات گروه بود. از بلَک فلَگ به‌عنوان یکی از اولین گروه‌های سبک پانک راک یاد می‌شود. وب‌گاه آل‌میوزیک از آن‌ها به‌عنوان یکی از تاثیرگذارترین گروه‌های هاردکور پانک یاد کرده‌است. در سال ۱۹۸۱ زمانی که کمپانی اِم‌سی‌اِی به‌دلیل آن‌چه که «ابتذال» و «عدم پایبندی بلَک فلَگ به اصول اخلاقی» عنوان کرد، از انتشار
بلَک فلَگ به اصول اخلاقی» عنوان کرد، از انتشار اولین آلبوم آن‌ها خودداری کرد، گین تصمیم گرفت آلبوم را تحت لیبل خودش با نام اِس‌اِس‌تی روانهٔ بازار کند. این آلبوم که با نام "Damaged" منتشر شد یکی از آثار شاخص بلک فلگ و سبک هاردکور پانک به‌شمار می‌آید. نشان بلَک فلَگ که شامل ۴ پرچم سیاه عمودی به‌همراه تایپوگرافی نام گروه‌است از نمادهای شناخته‌شدهٔ پانک راک است. یکی از معانی این طرح تضاد آن با پرچم سفید-نماد صلح- و اشاره به پرچم سیاه از نمادهای رایج آنارشیسم است.
آیمکس (سرواژهٔ Image maximum) فرمت ۷۰ میلی‌متر فیلم‌های سینمایی است که در کانادا در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ توسط گریم فرگوسن، رومن کرویتر، رابرت کر و ویلیام سی. شاو ساخته شده‌است. آیمکس دارای ظرفیت ضبط و نمایش تصاویر با اندازه و وضوح بسیار بیشتری نسبت به سیستم‌های سنتی و قدیمی فیلم است. از سال ۲۰۰۲ بعضی فیلم‌ها برای پخش به فرمت آیمکس تبدیل شده‌اند و بعضی فیلم‌ها نیز به صورت آیمکس ساخته شده‌اند. تاریخچه. در تاریخ ۲۸ آوریل تا ۲۹ اکتبر سال ۱۹۶۷ نمایشگاهی با عنوان «اکسپو ۶۷» در شهر مونترال کانادا
با عنوان «اکسپو ۶۷» در شهر مونترال کانادا برپاگشت. به دنبال این نمایشگاه پربیننده، شرکت IMAX با گشودن دو دفتر مرکزی مشترک در شهرهای نیویورک و تورنتو آغاز به کار کرد. فعالیت‌های شرکت IMAX با طراحی سالن‌های سینمایی IMAX آغاز شد ولی این فعالیت‌ها بزودی وسعت چشمگیری پیدا کرد. تا پایان ماه ژوئن سال جاری تعدادی در حدود ۳۹۴ سالن نمایش IMAX در ۴۴ کشور جهان ثبت شده‌است که تقریباً ۷۰ درصد آن‌ها در آمریکای شمالی و ۳۰ درصد در کشورهایی چون انگلستان، استرالیا، هند، فیلیپین، بلغارستان، فرانسه و اسپانیا قرار دارند. اهمیت
بلغارستان، فرانسه و اسپانیا قرار دارند. اهمیت فعالیت‌های IMAX تا حدی چشمگیر بود که این شرکت در سال ۱۹۹۷ موفق به دریافت جایزه اسکار موفقیت علمی و تکنیکی شد. پرده‌های نمایش آی‌مکس. پرده‌های به کار گرفته شده در سالن‌های IMAX به مراتب بزرگتر از پرده‌های سینمای معمولی است. به‌طور مثال یکی از مواردی را که می‌توان اشاره کرد در دارلینگ هاربر استرالیا، دارای ابعاد ۲۹ متر ارتفاع و ۳۵ متر عرض است. لازم است ذکر شود که ماده استفاده شده در ساخت این پرده، وینیل با روکش رنگ نقره‌ای است. صفحه‌های IMAX با قوسی خاص برای