payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بابونه رومی نام‌های رایج: بابونه، بابونه حقیقی، بابونج، بابونه شیرازی، بابونق. گیاهی است پایا به بلندی ۲۰ تا ۳۰ سانتیمتر و بسیار معطر است. این گیاه از خانواده کاسنی (compositae) است. ساقه آن به رنگ سبز مایل به سفید است و برگ‌ها به تناوب بسیار بریده بریده و پوشیده از کرک است. گل‌های آن مجتمع در یک طبق است که به‌طور منفرد در انتهای ساقهٔ گل‌دهنده در تابستان ظاهر می‌شود. در هر طبق گل‌های سفید در اطراف دایره و گل‌های زرد در قسمت مدور و برجسته وسط طبق قرار دارند. در گیاه بابونه رومی ترکیباتی نظیر تانن، اسانس
در گیاه بابونه رومی ترکیباتی نظیر تانن، اسانس فرار و روغنی آنیه مِن، صمغ، مواد تلخ، قند، یک آلکالوئید به نام آنتِمین، یک گلوکوزید تلخ، اسید آنتِمیک، اسید فسفریک فیتوسترول و گوگرد وجود دارد. قسمت مورد استفاده دارویی گیاه بابونه رومی کاپیتول خشک‌شده آن است. گل‌ها را در روزهای خشک از اواسط تیر تا پاییز می‌چینند و هرچه سریعتر در سایه در حرارت کمتر از ۳۵ درجه سانتیگراد خشکانده می‌شود. خواص و اثرات دارویی: از نظر خواص درمانی محرک، مقوی معده، لطیف‌کننده، تحلیل‌برنده باد، ضد امراض عصبی، ضد تشنج، تب بر، ضد التهاب،
باد، ضد امراض عصبی، ضد تشنج، تب بر، ضد التهاب، ضد اسپاسم، مدر، تنظیم‌کننده قاعدگی و قاعده‌آور، ضدعفونی کننده، التیام‌بخش زخم‌ها، شیرافزا، اشتهاآور، کرم‌کش، هضم‌کننده غذا، صفراءبر و نیروبخش است. بابونه رومی در موارد سوء هاضمه، رفع سردرد، تحلیل ورم‌ها، ورم ملتحمه، دردهای رماتیسمی، خردکردن سنگ مثانه، تسکین دردهای قاعدگی، ورم معده، قطره‌قطره ادرار کردن، افزایش ترشح شیر، زخم‌ها، بندآمدن و کم‌بودن ترشحات عادت ماهیانه، رفع تب و لرزه‌های تب‌های نوبه‌ای به‌کار می‌رود. در استعمال خارجی دم‌کرده بابونه رومی به شکل
در استعمال خارجی دم‌کرده بابونه رومی به شکل کمپرس می‌توان جهت‌درمان پلک متورم یا ورم ملتحمه روی موضع مورد نظر قرار داد. به‌عنوان ضدعفونی‌کننده و التیام‌دهنده زخم، می‌توان دم کرده بابونه رومی را به‌صورت کمپرس روی زخم‌ها و دملهای پا قرار داد. منابع. ۱-گیاهان دارویی- علی زرگری- چاپ انتشارات تهران ۲-معارف گیاهی- حسین میر حیدر ۳-گیاهان دارویی- آریا فلاحتگر لیش- چاپ لاهیجی
پروانش یا پیچ تلگرافی یا گل تلگرافی (به انگلیسی: Periwinkle ،Myrtle)؛ نام‌های دیگر:قضاب مصری، ونکه صغیره، پروانش کوچک، گل تلفونی، گل‌تلگرافی؛ نام علمی:Vinca minor L گیاهی پایا، علفی و خزنده که بومی اروپاست. گیاهی چندساله و همیشه سبزکه روی زمین گسترده می‌شود که ارتفاع آن تا ۶۰ سانتی‌متر می‌رسد. برگهایش کامل و متقابل و بیضی کوچک دراز نوک تیز و کمی براق است. گلهایش چهارگلبرگی تا پنج برگی قیفی شکل غالباً آبی رنگ و گاهی آبی روشن‌است. گل‌ها در اواسط زمستان تا اواسط بهار باز می‌شوند. کاربردها و خواص. در این گیاه
بهار باز می‌شوند. کاربردها و خواص. در این گیاه ماده‌ای تلخ به‌نام وین سین (Vincine) تانن، پکتین، کاروتین، الکالوئیدهای وینکامی نین، وینکامین، وین سینین، کاتارین، و اسیدهای فرمیک، استیک، اسکوربیک و گلوکوزید و نوعی ساپونین و مقادیر زیادی از الکالوئیدهای‌وینین Vinine و پوبسین Pubcine وجود دارد. قسمت مورد استفاده این گیاه همه قسمت‌های گیاه خصوصاً برگ‌های آن‌که درهرفصلی می‌توان چید و در مجاورت گرما خشکاند. خواص و اثرات دارویی. پروانش دارای خواص قابض، تصفیه‌کننده خون، التیام‌بخش، ضد اسکوربوت، مقوی عمومی،
خون، التیام‌بخش، ضد اسکوربوت، مقوی عمومی، بندآورندهٔ شیر، مدر، محرک، قاعده‌آور، معرق و خلط‌آور است. موارد استعمال پروانش در کمبود ویتامین C، بازکردن مجاری عروقی، خصوصاً با اثر تنظیم‌کننده و اکسیژن دهنده مغزی، اسهال، خونریزی، رفع اخلاط‌خونی، سرفه، سرطان، سل، ورم لوزتین، اسهال خونی، رفع نزله‌های مزمن، وجودخون در ادرار، عادت ماهیانة دردناک و ترشحات زنانگی، تب‌های نوبه، زخم روده، سقط جنین (به‌صورت جوشانده) و… می‌باشد. وینکامین موجود در این گیاه در موارد تصلب مغزی، عوارض ناشی از بالابودن فشار خون مانند سردرد،
عوارض ناشی از بالابودن فشار خون مانند سردرد، سرگیجه، احساس صداهائی در گوش، نارسائی‌عمل شریانهای قلبی، عوارض عروقی، شبکیه چشم، کم شدن حافظه، اشکال در تمرکز و کم شدن و ضعف قوای مغزی ناشی از پیری استفاده به عمل می‌آید. در مداوای کم خونی و به همراه داروهای آهن‌دار مصرف می‌شود. در موردمالاریا و ورم روده و امعاء و نیز خون‌ریزی به‌کار برده‌اند. در استعمال خارجی جوشانده آن به‌صورت لوسیون جهت درمان زخم‌های بازو بسته و به‌صورت غرغره در رفع آنژین و ورم لوزتین، به‌صورت تنقیه در رفع‌دیسانتری و زخم‌های روده مصرف می‌شود.
تنقیه در رفع‌دیسانتری و زخم‌های روده مصرف می‌شود. از پوسیون آن در پانسمان زخم‌ها واولسرها به‌کار می‌رود. مقدار مصرف به‌صورت لوسیون ۲۰ تا ۲۵ گرم برگ در یک‌لیتر آب است که پس از جوشاندن برای شست‌وشوی دهان و درمان ورم لثه‌ها، وبه‌صورت کمپرس برای شستن زخم‌ها و بیماری‌های جلدی استفاده می‌شود. بیمار می‌تواند به‌صورت دم کرده ۱۰۰ گرم برگ را در یک لیتر آب جوش‌دم‌کرده و پس از شیرین کردن یک فنجان یا لیوان ضمن صرف غذا میل نماید.
کوه کوساتو یا کوسادو (به زبان ژاپنی 草戸山) یکی از کوه‌‌های منطقه تامای توکیو در ژاپن است. این کوه ۳۶۵ متر ارتفاع دارد. این کوه در منطقه ماچیدا واقع شده‌است. تابلوی راهنما به اندازهٔ کافی در مسیر نصب شده و امکان گم کردن مسیر بسیار کم است. در فصل بهار شکوفه‌های گیلاس در این مسیر زیبایی چشمگیری دارد. دسترسی به کوه. شروع مسیر از ایستگاه تاکائوسانگوچی واقع در منطقه هاچی‌اوجی و در خیابان روبروی پل تاکائو می‌باشد. انتهای مسیر نیز به همین ایستگاه ختم می‌شود. طول مسیر رفت و برگشت ۹ کیلومتر است و پیمودن آن در حدود سه
رفت و برگشت ۹ کیلومتر است و پیمودن آن در حدود سه ساعت طول می‌کشد.
بِرِشته‌کاری یا فرپزی و شعله‌پزی، روشی از روش‌های متنوع پخت است که ویژگی‌های آن در زیر فهرست شده‌است:
شرکت صنایع خودروسازی شانگهای (انگلیسی:Shanghai Automotive Industry Corporation یا SAIC) یک شرکت خودروسازی چینی است که در میان پنج خودروساز بزرگ چین، رتبه سوم را داراست (چهارتای دیگر گروه فاو، شرکت دانگفنگ، چانگان موتورز و چری هستند). شرکت سِیک (SAIC) در شرکت‌های شانگهای جی‌ام، سیک جی‌ام وولینگ خودرو و مرکز فنی خودروی پان آسیا با شرکت جنرال موتورز شریک است. سیک همچنین با شرکت فولکس‌واگن در شرکت سیک فولکس‌واگن خودرو شراکت دارد. سیک در سال ۲۰۰۱، ۲۰٪ سهام شرکت چری را خرید اما در سال ۲۰۰۴ این سهام را دوباره به
چری را خرید اما در سال ۲۰۰۴ این سهام را دوباره به چری فروخت؛ در سال ۲۰۰۵ هم ۵۱٪ سهام سانگ‌یانگ را خریداری نمود.
ریحان آباد، روستایی است از توابع بخش کلباد شهرستان گلوگاه در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کلباد شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۲۲۰ نفر (۳۱۲خانوار) می‌باشد که ۱۰۰ درصد آنان مسلمان و شیعه دوازده امامی هستند. مردم ریحان آباد از قومیت طبری هستند که ریشه آن به قوم آمارد و قوم تپوری می‌رسد. مردم ریحان آباد به زبان طبری (مازندرانی) سخن میگویند. سکنه بومی گلوگاه خود را تات می‌نامند و زبان خود را زبان تاتی می‌نامند. به گفته محققین تات در زبان اهالی مازندران
به گفته محققین تات در زبان اهالی مازندران به معنی بومی، روستایی و یکجانشین می‌باشد و منظور از تات همان قوم طبری است و منظور از زبان تاتی همان زبان طبری می‌باشد. موقعیت جغرافیایی. روستای ریحان آباد در ۱۰ کیلومتری غرب شهرستان گلوگاه واقع شده‌است که از شمال به دریای خزر (خلیج گرگان) از جنوب به جنگلهای البرز از شرق به مزارع روستای لمراسک و از غرب به روستای قلعه پایان متصل است و با ارتفاع ۲۰ متر از سطح آب‌های دریای آزاد در موقعیت جغرافیایی ′۴۲–۵۳ طول شرقی و ′۴۳–۳۶ عرض شمالی و در ضلع شرقی شهرستان بهشهر قرار
′۴۳–۳۶ عرض شمالی و در ضلع شرقی شهرستان بهشهر قرار دارد. بناهای تاریخی. از مهمترین بناهای تاریخی این روستا می‌توان به حمام عمومی روستا اشاره کرد که قدمت زیادی ندارد. از دیگر اماکن تاریخی روستای ریحان آباد امام زاده قاسم (از نوادگان امام موسی کاظم) است که در پانصدمتری و در سمت جنوب غربی این روستا واقع شده و به خاطر نزدیکی با جاده سراسری و داشتن زائر سرای امام رضا (ع) همه ساله پذیرای مسافر است. همچنین اموات روستای ریحان آباد در این امام زاده دفن می‌باشند و ۱۲ شهید روستا در آن آرمیده‌اند. کتاب روستا. کتاب
۱۲ شهید روستا در آن آرمیده‌اند. کتاب روستا. کتاب ریحان آباد (ران)نگین دیار کبود جامگان اولین کتاب تالیف شده درباره این روستا می باشد.نوشته محقق ارجمند آقای غلامرضا حبیبی در سال 1392 در 287 صفحه چاپ گردید . ایشان در پشت جلد کتاب روستا را اینگونه توصیف میکند : روستای ریحان آباد ( ران ) از توابع شهرستان گلوگاه استان مازندران در قلب منطقه باستانی کبودجامه و طبیعت بکر و زیبای آن ( بین دریای مازندران و جنگل ) واقع گردیده است . این دیار با تاریخ کهن خود محل ظهور و سقوط شهر های باستانی اسپهبدان , آبادان , شهرآباد
سقوط شهر های باستانی اسپهبدان , آبادان , شهرآباد و زادگاه اسپهبدان و مشاهیر بنام بلاد تبرستان نظیر اسپهبد رستم کبود جامه , اسپهبد علاالدوله , اسپهبد شاهغازی , شیخ العلما ملاشریف , همچنین دارای اقتصادی پویا , فرهنگی ناب , اراضی حاصلخیز و مردمانی خونگرم و صمیمی و مهمان نواز می باشد . منابع. رجوع شود به کتاب ریحان آباد ران نگین دیارکبودجامگان / غلامرضا حبیبی
لمراسک، روستایی باستانی است از توابع بخش کلباد شهرستان گلوگاه در استان مازندران ایران.قدمت لِمراسک بر اساس منابع تاریخی حداقل ۳۵۰۰ سال یعنی هزاره قبل میلاد مسیح و به دوره های ماقبل ساسانیان وهخامنشیان می رسد.وجود منطقه تاریخی شهربند و ۶تپه باستانی با آثار و دیواره های متعدد گواه روشن آن یادگاران گذشته پرفروغ لمراسک است که هنوز بقایای ان شهر باستانی و قطعات مختلف و سفالینه ها و دیواره های سنگی خشتی و آجری هنوز در سطح زمینهای مسکونی وکشاورزی قابل مشاهده است. منابع معتبر تاریخی:: تاریخ طبری، محمد بن جریر،
منابع معتبر تاریخی:: تاریخ طبری، محمد بن جریر، (۱۳۷۳)، تاریخ الامم و الملوک، ج 5، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران: نشر اساطیر.حدود العالم، دربارة لمراسک می‌نویسد: «لمراسک، شهرکی است خرم بر دامن کوه و به یک فرسخی وی نمکستان است که نمک گرگان و طبرستان از آنجاست». یعقوبی در کتاب البلدان، درباره مسافت شهرهای طبرستان می‌نویسد: «از استرآباد تا طمیش هفت فرسنگ است، از طمیش تا نامیه هفت فرسنگ، از نامیه تا لمراسک هشت فرسنگ است» . قدمت روستای لمراسک را بر اساس منابع تاریخی می‌توان به دورة ماقبل میلاد مسیح و قبل از
تاریخی می‌توان به دورة ماقبل میلاد مسیح و قبل از هخامنشیان رساند. وفایی در کتاب خود، سیمای فرهنگی استان مازندران، قدمت لمراسک را به زمان ماقبل ساسانیان می‌رساند. همچنین دکتر حسین اسلامی در کتاب مازندران در تاریخ معتقد است لمراسک، یکی از شهرهای پیش از اسلام در مازندران بود. ابن اسفندیار در کتاب تاریخ طبرستان، آنجا که از شهرهای مهم طبرستان نام می‌برد، شهرها را به دو دستة واقع در هامون و کوهستان قسمت کرده و لمراسک را از شهرهای مهم واقع در هامون ذکر می‌کند.لمراسک از جهت نظامی و موقعیت سوق الجیشی آن بوده است.
از جهت نظامی و موقعیت سوق الجیشی آن بوده است. در دوره ی فرمانروایی " محمد بن احمد " فرزند ناصرالحق، نبردی میان سپاه وی و نیروهای " ماکان بن کاکی " به فرماندهی " امیرکا " پسر " ورداسف " در لمراسک رخ داد که وی توانست سپاه ماکان را در لمراسک شکست دهد. لمراسک در دوره های سلجوقی و ایلخانی نیز در روند تحولات سیاسی-اجتماعی قرار داشته استاز شخصیت‌های مهم لِمراسک در گذشته می توان به " شهرخواستان بن زردستان لمراسکی " اشاره که سخنان وی در مراسم جشن بنیان گذاری شهر ساری که توسط اسپهبد فرخان باوندی ترتیب داده شده بود،
که توسط اسپهبد فرخان باوندی ترتیب داده شده بود، مورد تایید و تحسین اسپهبد و حاضران در آن جشن قرار گرفته بود. در دوره‌ی خلافت منصور عباسی و حاکمیت ابوالعباس طوسی بر طبرستان برای مقابله با آشوب‌ها و بی‌نظمی‌ها، پادگان‌های نظامی زیادی در طبرستان ایجاد گردید که یکی از آنها با 1000( هزار ) نفر نیروی نظامی به فرماندهی " اسحق بن ابراهیم الباهلی " در لمراسک احداث شد . لمراسک باتوجه به موقعیت و نشانه های باستانی و نزدیکی به غار هوتو و گوهرتپه بهشهر واتشکده ساسانیان باید همطراز تارخی انان بوده باشد که در صورت گمانه
باید همطراز تارخی انان بوده باشد که در صورت گمانه زنی های تارخی وباستانی و تحقیقات اکادمیک احتمال میرود از سکونتگاههای اولیه بشر همزمان با سایر نقاط مازندران باشد. وجود تپه‌های شش گانه که به دینه‌سر یا دین تپه نامیده میشود گواه بارزی از قدمت شهریست به آوازه تاریخ .بدلیل عدم همت مسئولین در ثبت نگهداری ویا به تحریر دراوردن تاریخ و یافته ها ومکانهای باستانی لمراسک تنها منابع حقیقی باستانی در مشاهداتی است که از حفاری های غیر مجاز سوداگران که در سرتاسر این منطق انجام میشود بدست میاید در دینه سر از مشاهدات حفاری
میشود بدست میاید در دینه سر از مشاهدات حفاری تپه جنوب شرقی حدودآ تا عمق ۱۳ متر به ۵ دوره تاریخی با رنگ و اشیاع شکسته و سفالینه های متفاوتی قابل مشاهده بود درانتهای آن حفاری قطعاتی ظروف گلی خاکی رنگ نپخته مشاهده شد که در حدود ۴۰۰۰ سال بیشتر قدمت دارند و از دلایل اهمیت ان میتوان به قناتهایی که با برداشت بی رویه چاهها خشکیده اند و مهمتر از همه قناتی که از کوهپایه تا زیر سازه مجموعه ششگانه تپه های دینه سر جهت تامین اب مجموعه وجود دارد هرچند در اطراف وتمام محدوده لمراسک قدیم از رودخانه خلیل شهر جدید تا سرحدشرقی
لمراسک قدیم از رودخانه خلیل شهر جدید تا سرحدشرقی لمراسک قناتهای بیشماری مشاهده میشود نمونه مشابه این مجموعه باستانی در گوهرتپه بهشهر تپه مارلیک گیلان و سیلک کاشان نیز وجود دارند و در زمینهای قسمت شهربند لمراسک به وفور قطعات شیشه ای مشاهده میشود.مهمترین سوال اینجاست مردم لمراسک و توابع نزدیک که بعدا به این مکان مهجرت کرده اند به جنگل خرابه میگویند که این واژه در زبان قدیم تبری و هیچ منطقه دیگر مازندران از واژه خرابه استفاده نمیشود دلیل ان هم وجود بقایای سکونتگاههای مخروبه وقدیمی و شاید معابد و زندان و
سکونتگاههای مخروبه وقدیمی و شاید معابد و زندان و دژهایی درجنگل میباشد که در سال ۱۳۹۸ در یکی از حفاریهای دزدان تاریخ وهویت ایران در جنگل لمراسک حین تردد جهت بازرسی مسیر انتقال آب آشامدنی به حفاری غیر مجازی برخورد کردیم که نمای بیرونی یک تپه بشکل کله قندی خاکی و درقسمت حفاری غیرمجاز دیواره ای باسنگهای یک تا دو متری مکعبی چیده شده است اینهمه اهمیت لازمه تلاش بیشتر در رسای نام بلند و آوازه لمراسک این ضرورت رامیطلبد که در تبیین تاریخ مازندران و گذشته ایرانشهر بزرگ جایی برای لمراسک به عنوان سند مهم تاریخی باز
بزرگ جایی برای لمراسک به عنوان سند مهم تاریخی باز کنیم هرچند اهتمامی مشاهده نمیشود جمعیت. این روستا در دهستان کلباد شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۸۲ نفر (۷۷۶خانوار) بوده‌است. مردم لمراسک از قومیت طبری هستند که ریشه آن به قوم آمارد و قوم تپوری می‌رسد. مردم لمراسک به زبان طبری (مازندرانی) سخن میگویند. سکنه بومی گلوگاه خود را تات می‌نامند و زبان خود را زبان تاتی می‌نامند. به گفته محققین تات در زبان اهالی مازندران به معنی بومی، روستایی و یکجانشین می‌باشد و منظور از تات
بومی، روستایی و یکجانشین می‌باشد و منظور از تات همان قوم طبری است و منظور از زبان تاتی همان زبان طبری می‌باشد. تاریخچه. لمراسک در قدیم از شهرهای شرق طبرستان محسوب می‌شد. ابن اسفندیار در قرن هفتم هجری، لمراسک را از شهرستان ساری دانسته و آن را به همراه اسرم، مهروان و تمیشه از شهرهای شرق مازندران یاد می‌کند. در حدود العالم نقل است «لمراسک شهرکی است خرم بر دامن کوه و به یک فرسنگی آن نمکستان است که نمک گرگان و طبرستان از آنجاست»قدمت لِمراسک بر اساس منابع تاریخی به دوره ی ساسانیان و زمان خسرو انوشیروان می رسد.
به دوره ی ساسانیان و زمان خسرو انوشیروان می رسد. طبری، محمد بن جریر، (۱۳۷۳)، تاریخ الامم و الملوک، ج 5، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران: نشر اساطیر.حدود العالم، دربارة لمراسک می‌نویسد: «لمراسک، شهرکی است خرم بر دامن کوه و به یک فرسخی وی نمکستان است که نمک گرگان و طبرستان از آنجاست». یعقوبی در کتاب البلدان، درباره مسافت شهرهای طبرستان می‌نویسد: «از استرآباد تا طمیش هفت فرسنگ است، از طمیش تا نامیه هفت فرسنگ، از نامیه تا لمراسک هشت فرسنگ است» . قدمت روستای لمراسک را بر اساس منابع تاریخی می‌توان به دورة ساسانیان
را بر اساس منابع تاریخی می‌توان به دورة ساسانیان رساند. وفایی در کتاب خود، سیمای فرهنگی استان مازندران، قدمت لمراسک را به زمان ساسانیان می‌رساند. همچنین دکتر حسین اسلامی در کتاب مازندران در تاریخ معتقد است لمراسک، یکی از شهرهای پیش از اسلام در مازندران بود. ابن اسفندیار در کتاب تاریخ طبرستان، آنجا که از شهرهای مهم طبرستان نام می‌برد، شهرها را به دو دستة واقع در هامون و کوهستان قسمت کرده و لمراسک را از شهرهای مهم واقع در هامون ذکر می‌کند.لمراسک از جهت نظامی و موقعیت سوق الجیشی آن بوده است. در دوره ی
نظامی و موقعیت سوق الجیشی آن بوده است. در دوره ی فرمانروایی " محمد بن احمد " فرزند ناصرالحق، نبردی میان سپاه وی و نیروهای " ماکان بن کاکی " به فرماندهی " امیرکا " پسر " ورداسف " در لمراسک رخ داد که وی توانست سپاه ماکان را در لمراسک شکست دهد. لمراسک در دوره های سلجوقی و ایلخانی نیز در روند تحولات سیاسی-اجتماعی قرار داشته استقدمت لِمراسک بر اساس منابع تاریخی به دوره ی ساسانیان و زمان خسرو انوشیروان می رسد. طبری، محمد بن جریر، (۱۳۷۳)، تاریخ الامم و الملوک، ج 5، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران: نشر اساطیر.حدود
5، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران: نشر اساطیر.حدود العالم، دربارة لمراسک می‌نویسد: «لمراسک، شهرکی است خرم بر دامن کوه و به یک فرسخی وی نمکستان است که نمک گرگان و طبرستان از آنجاست». یعقوبی در کتاب البلدان، درباره مسافت شهرهای طبرستان می‌نویسد: «از استرآباد تا طمیش هفت فرسنگ است، از طمیش تا نامیه هفت فرسنگ، از نامیه تا لمراسک هشت فرسنگ است» . قدمت روستای لمراسک را بر اساس منابع تاریخی می‌توان به دورة ساسانیان رساند. وفایی در کتاب خود، سیمای فرهنگی استان مازندران، قدمت لمراسک را به زمان ساسانیان می‌رساند.
قدمت لمراسک را به زمان ساسانیان می‌رساند. همچنین دکتر حسین اسلامی در کتاب مازندران در تاریخ معتقد است لمراسک، یکی از شهرهای پیش از اسلام در مازندران بود. ابن اسفندیار در کتاب تاریخ طبرستان، آنجا که از شهرهای مهم طبرستان نام می‌برد، شهرها را به دو دستة واقع در هامون و کوهستان قسمت کرده و لمراسک را از شهرهای مهم واقع در هامون ذکر می‌کند.لمراسک از جهت نظامی و موقعیت سوق الجیشی آن بوده است. در دوره ی فرمانروایی " محمد بن احمد " فرزند ناصرالحق، نبردی میان سپاه وی و نیروهای " ماکان بن کاکی " به فرماندهی " امیرکا
و نیروهای " ماکان بن کاکی " به فرماندهی " امیرکا " پسر " ورداسف " در لمراسک رخ داد که وی توانست سپاه ماکان را در لمراسک شکست دهد. لمراسک در دوره های سلجوقی و ایلخانی نیز در روند تحولات سیاسی-اجتماعی قرار داشته است منابع. ابن اثیر، عزالدین، (۱۳۷۱)، تاریخ کامل، ج 5، ترجمه محمد حسین روحانی، چ اول، تهران: اساطیر. - ابن اسفندیار، محمد بن حسن، (۱۳۶۶)، تاریخ طبرستان، به کوشش عباس اقبال، چ دوم، تهران: انتشارات پدیده خاور. - ابن حوقل، ابوالقاسم محمد، (۱۳۶۶)، صوره الارض، ترجمه و توضیح جعفر شعار، تهران: امیرکبیر. -
ترجمه و توضیح جعفر شعار، تهران: امیرکبیر. - ابن خردادبه، ابوالقاسم عبیدالله بن عبدالله، (۱۳۰۶)، المسالک و الممالک، لیدن هلند. - ابن رسته، ابوعلی احمد بن عمر، (۱۳۴۳)، اعلاق النفیسه، ترجمه و تعلیق حسین قره چانلو، تهران: امیرکبیر. - ابن فقیه همدانی، ابوبکر احمد بن محمد، (۱۳۴۹)، مختصر البلدان، ترجمه ح. مسعود، تهران: بنیاد فرهنگ ایران. - اسلامی، حسین، (۱۳۹۰)، مازندران در تاریخ، ج 1، ساری: نشر شلفین. - اصطخری، ابواسحق ابراهیم، (۱۳۶۸)، المسالک و الممالک، به اهتمام ایرج افشار، تهران: علمی و فرهگنی. -
به اهتمام ایرج افشار، تهران: علمی و فرهگنی. - اعتمادالسلطنه، محمد حسن خان، (بی‌تا)، التدوین فی احوال جبال شروین، تهران: فکر روز. - بارتولد، ولادیمیر، (۱۳۵۸)، تذکره جغرافیای تاریخی ایران، ج 2، ترجمه حمزه سر دادور، تهران: توس. - بلاذری، احمدبن یحیی، (۱۳۴۶)، فتوح البلدان، ترجمه آذرتاش آذرنوش، تهران: بنیاد فرهنگ ایران. - بلعمی، ابوعلی، (۱۳۷۳)، تاریخ بلعمی، ج ۱، تصحیح محمد روشن، تهران: نشر البرز. - بناکتی، داود بن محمد، (۱۳۴۸)، تاریخ بناکتی، تهران: انجمن آثار ملی. - بندهشن، (۱۳۷۹)، روایت مرداد بهار، تهران:
ملی. - بندهشن، (۱۳۷۹)، روایت مرداد بهار، تهران: انتشارات توس. - حموی البغدادی، یاقوت، (۱۹۹۵)، معجم البلدان، ج 5، بیروت: دار صادر. - رابینو، (۱۳۶۵)، مازندران و استرآباد، ترجمه غلامعلی وحید مازندرانی، تهران: علمی و فرهنگی. - رزم‌آرا، علی، (بی‌تا)، فرهنگ جغرافیایی ایران، بی‌جا: بی‌نا. - ستوده، منوچهر، (۱۳۶۶)، از آستارا تا استرآباد، ج ۴ (بخش دوم)، تهران: وزرات فرهنگ و ارشاد اسلامی. - طبری، محمد بن جریر، (۱۳۷۳)، تاریخ الامم و الملوک، ج 5، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران: نشر اساطیر. - عسگری، علی بابا، (۱۳۵۰)،
تهران: نشر اساطیر. - عسگری، علی بابا، (۱۳۵۰)، بهشهر (اشرف البلاد)، تهران: ایران چاپ. - فردوسی، ابوالقاسم، (۱۳۷۳)، شاهنامه، ج ۱، ویراسته مهدی قریب و محمد علی بهبودی، تهران: توس. گیلانی، شیخ علی، (۱۳۵۲)، تاریخ مازندران، تصحیح منوچهر ستوده، تهران: بنیاد فرهنگ ایران. -لسترنج، گای، (۱۳۷۷)، جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی، ترجمه محمود عرفان، تهران: علمی و فرهنگی. - مادلونگ، ویلفرد، (۱۳۸۱)، سلسله‌های کوچک شمالی ایران در تاریخ ایران کمبریج (از اسلام تا سلاجقه)، ج 5، به کوشش ریچارد فرای، ترجمه حسن انوشه،
ج 5، به کوشش ریچارد فرای، ترجمه حسن انوشه، تهران: امیرکبیر. - مارکورات، یوزف، (۱۳۶۵)، ایرانشهر بر مبنای جغرافیای موسی خورنی، ترجمه مریم میر احمدی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی. - ماهفروزی، علی، (۱۳۸۴)، فصل دوم و سوم کاوش باستان شناسی گوهرتپه، مرکز اسناد میراث فرهنگی و گردشگری مازندران. - محبوبی اردکانی، (۱۳۷۴)، چهل سال تاریخ ایران، ج 1، مصحح ایرج افشار، تهران: اساطیر. - مرعشی، میر ظهیرالدین، (۱۳۴۵)، تاریخ طبرستان و رویان، به کوشش محمد حسین تسبیحی، تهران: شرق. - مستوفی، حمدالله، (۱۳۳۱)، نزهه القلوب، تصحیح
- مستوفی، حمدالله، (۱۳۳۱)، نزهه القلوب، تصحیح گای لسترنج، لیدن هلند. - ملگونوف، گریگوری، (۱۳۶۴)، سفرنامه ملگونوف، ترجمه و تکمیل مسعود گلزاری، تهران: نشر دادجو. - مهجوری، اسماعیل، (۱۳۸۰)، تاریخ مازندران، ج 1، تهران: توس. - میرزا ابراهیم، (۱۳۵۵)، سفرنامه استرآباد و مازندران، به کوشش مسعود گلزاری، تهران: بنیاد فرهنگ ایران. - نویسنده ناشناخته، (۱۳۶۲)، حدود العالم، به کوشش منوچهر ستوده، تهران، نشر طهوری. - وفایی، شهربانو، (۱۳۸۱)، سیمای میراث فرهنگی مازندران، تهران: معاونت آموزشی میراث فرهنگی کشور. - هدایت،
تهران: معاونت آموزشی میراث فرهنگی کشور. - هدایت، رضاقلی خان، (۱۳۸۰)، روضه الصفای ناصری، ج 9، تصحیح جمشید کیانفر، تهران: اساطیر. - یعقوبی، احمد بن واضح، (۱۳۵۶)، البلدان، ترجمه محمد ابراهیم آیتی، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب. - --------------، (بی‌تا)، تاریخ یعقوبی، ج 2، بیروت: دار صادر.گیلانی، شیخ علی، (۱۳۵۲)، تاریخ مازندران، تصحیح منوچهر ستوده، تهران: بنیاد فرهنگ ایران. -لسترنج، گای، (۱۳۷۷)، جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی، ترجمه محمود عرفان، تهران: علمی و فرهنگی. - مادلونگ، ویلفرد، (۱۳۸۱)،
تهران: علمی و فرهنگی. - مادلونگ، ویلفرد، (۱۳۸۱)، سلسله‌های کوچک شمالی ایران در تاریخ ایران کمبریج (از اسلام تا سلاجقه)، ج 5، به کوشش ریچارد فرای، ترجمه حسن انوشه، تهران: امیرکبیر. - مارکورات، یوزف، (۱۳۶۵)، ایرانشهر بر مبنای جغرافیای موسی خورنی، ترجمه مریم میر احمدی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی. - ماهفروزی، علی، (۱۳۸۴)، فصل دوم و سوم کاوش باستان شناسی گوهرتپه، مرکز اسناد میراث فرهنگی و گردشگری مازندران. - محبوبی اردکانی، (۱۳۷۴)، چهل سال تاریخ ایران، ج 1، مصحح ایرج افشار، تهران: اساطیر. - مرعشی، میر
ج 1، مصحح ایرج افشار، تهران: اساطیر. - مرعشی، میر ظهیرالدین، (۱۳۴۵)، تاریخ طبرستان و رویان، به کوشش محمد حسین تسبیحی، تهران: شرق. - مستوفی، حمدالله، (۱۳۳۱)، نزهه القلوب، تصحیح گای لسترنج، لیدن هلند. - ملگونوف، گریگوری، (۱۳۶۴)، سفرنامه ملگونوف، ترجمه و تکمیل مسعود گلزاری، تهران: نشر دادجو. - مهجوری، اسماعیل، (۱۳۸۰)، تاریخ مازندران، ج 1، تهران: توس. - میرزا ابراهیم، (۱۳۵۵)، سفرنامه استرآباد و مازندران، به کوشش مسعود گلزاری، تهران: بنیاد فرهنگ ایران. - نویسنده ناشناخته، (۱۳۶۲)، حدود العالم، به کوشش منوچهر
ناشناخته، (۱۳۶۲)، حدود العالم، به کوشش منوچهر ستوده، تهران، نشر طهوری. - وفایی، شهربانو، (۱۳۸۱)، سیمای میراث فرهنگی مازندران، تهران: معاونت آموزشی میراث فرهنگی کشور. - هدایت، رضاقلی خان، (۱۳۸۰)، روضه الصفای ناصری، ج 9، تصحیح جمشید کیانفر، تهران: اساطیر. - یعقوبی، احمد بن واضح، (۱۳۵۶)، البلدان، ترجمه محمد ابراهیم آیتی، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب. - --------------، (بی‌تا)، تاریخ یعقوبی، ج 2، بیروت: دار صادر.
سراج محله، روستایی از توابع بخش کلباد شهرستان گلوگاه در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کلباد شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۱۳ نفر (۴۱۸خانوار) بوده‌است. مردم سراج محله از قومیت طبری هستند که ریشه آن به قوم آمارد و قوم تپوری می‌رسد. مردم سراج محله به زبان طبری (مازندرانی) سخن میگویند. سکنه بومی گلوگاه خود را تات می‌نامند و زبان خود را زبان تاتی می‌نامند. به گفته محققین تات در زبان اهالی مازندران به معنی بومی، روستایی و یکجانشین می‌باشد و منظور از
معنی بومی، روستایی و یکجانشین می‌باشد و منظور از تات همان قوم طبری است و منظور از زبان تاتی همان زبان طبری می‌باشد.
سنگ‌یاب‌سر، روستایی است از توابع بخش کلباد شهرستان گلوگاه در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کلباد غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۵ نفر (۸۱خانوار) بوده‌است. مردم سنگ‌یاب‌سر از قومیت طبری هستند که ریشه آن به قوم آمارد و قوم تپوری می‌رسد. مردم سنگ‌یاب‌سر به زبان طبری (مازندرانی) سخن میگویند. سکنه بومی گلوگاه خود را تات می‌نامند و زبان خود را زبان تاتی می‌نامند. به گفته محققین تات در زبان اهالی مازندران به معنی بومی، روستایی و یکجانشین می‌باشد و منظور
به معنی بومی، روستایی و یکجانشین می‌باشد و منظور از تات همان قوم طبری است و منظور از زبان تاتی همان زبان طبری می‌باشد.
قلعه پایان، روستایی است از توابع بخش کلباد شهرستان گلوگاه در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کلباد غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۴۳ نفر (۳۲۱خانوار) بوده‌است. مردم قلعه پایان از قومیت طبری هستند که ریشه آن به قوم آمارد و قوم تپوری می‌رسد. مردم قلعه پایان به زبان طبری (مازندرانی) سخن میگویند. سکنه بومی گلوگاه خود را تات می‌نامند و زبان خود را زبان تاتی می‌نامند. به گفته محققین تات در زبان اهالی مازندران به معنی بومی، روستایی و یکجانشین می‌باشد و منظور
ولمازو، روستایی است از توابع بخش کلباد شهرستان گلوگاه در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کلباد غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۹۹ نفر (۳۱۷خانوار) بوده‌است. مردم ولمازو از قومیت طبری هستند که ریشه آن به قوم تپوری می‌رسد. مردم ولمازو به زبان طبری (مازندرانی) سخن میگویند. سکنه بومی گلوگاه خود را تات می‌نامند و زبان خود را زبان تاتی می‌نامند. به گفته محققین تات در زبان اهالی مازندران به معنی بومی، روستایی و یکجانشین می‌باشد و منظور از تات همان قوم طبری
و یکجانشین می‌باشد و منظور از تات همان قوم طبری است و منظور از زبان تاتی همان زبان طبری می‌باشد.