payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مقامات و نهادهای حکومتی طی سی ماه به‌طور مداوم مدعی کشته شدن حسین غلام کبیری توسط معترضان به نتایج انتخابات بودند و در رسانه‌های خود از «شهادت یکی از بسیجیان توسط عوامل فتنه سبز» خبر می‌دادند، نتیجه دادگاه نشان داد که متهم به قتل بسیجی مذکور، در زمان حادثه، خود در بازداشت مأموران امنیتی بوده‌است. متهم این پرنده بعد از ۲ سال و نیم تبرئه شد و دیهٔ این حسین غلام کبیری توسط خزانهٔ دولت پرداخت شد این اولین و آخرین پرونده کشته شدگان حوادث ۸۸ بود که در دستگاه قضایی رسیدگی شد و به سرانجام رسید. پرونده «اولین شهید
رسیدگی شد و به سرانجام رسید. پرونده «اولین شهید فتنه» حتی به دیوان عالی کشور هم کشیده شد و سه سال به طول انجامید، اما در نهایت مشخص شد که شهادتی در کار نیست و یک حادثه تصادف منجر به مرگ وی شده‌است.
پس از انقلاب ۱۹۷۹، دولت ایران چهار اقدام اصلاحی انجام داد: اهداف بلندمدّت دولت از زمان انقلاب عبارت‌اند از: استقلال اقتصادی، اشتغال کامل و سطح زندگی راحت برای شهروندان؛ امّا در پایان قرن بیستم، اقتصاد این کشور با موانع بسیاری مواجه شده است. جمعیت ایران بین سال‌های ۱۹۸۰ و ۲۰۰۰ بیش از دو برابر و به‌طور فزاینده‌ای جوان‌تر شد. اگرچه تعداد نسبتاً زیادی از ایرانیان به شغل کشاورزی مشغولند، امّا از دهه ۱۹۶۰ تولیدات کشاورزی به‌طور مداوم کاهش یافته است. کشور ایران در اواخر دهه ۱۹۹۰ به یک واردکننده عمدهٔ مواد غذایی
اواخر دهه ۱۹۹۰ به یک واردکننده عمدهٔ مواد غذایی تبدیل شده بود. در آن زمان، مشکلات اقتصادی در روستاها و حومهٔ شهرها منجر به مهاجرت تعداد زیادی از مردم به شهرها شد. جنگ هشت ساله با عراق دست‌کم ۳۰۰ هزار کشته از کشور ایران و بیش از ۵۰۰ هزار زخمی برجای گذاشت. هزینهٔ جنگ برای اقتصاد کشور حدود ۵۰۰ میلیارد دلار بود. دولت پس از پایان جنگ با عراق در سال ۱۹۸۸ تلاش کرد تا بخش‌های ارتباطی، حمل و نقل، تولید، مراقبت‌های بهداشتی، آموزشی و انرژی کشور (از جمله تأسیسات احتمالی انرژی هسته‌ای) را توسعه دهد. ایران در این سال‌ها
انرژی هسته‌ای) را توسعه دهد. ایران در این سال‌ها روند ادغام این زیرساخت‌ها را آغاز کرد. ارتباطات و زیرساخت‌های حمل و نقل با کشورهای همسایه را توسعه بخشید. رهبر ایران علی خامنه‌ای و رئیس‌جمهور احمدی‌نژاد از سال ۲۰۰۴ تلاش کرده‌اند تا اصلاحاتی را انجام دهند که منجر به خصوصی‌سازی ایران شود؛ امّا هنوز نتیجه‌ای نگرفته‌اند و از این طریق ایران به یک اقتصاد مرکزی تبدیل شده که در حال گذار به سمت اقتصاد بازار است. دوران پهلوی (۱۹۷۹–۱۹۲۵). رضاشاه پهلوی زیرساخت‌های کلّی کشور را بهبود بخشید، اصلاحات آموزشی انجام داد،
کشور را بهبود بخشید، اصلاحات آموزشی انجام داد، علیه نفوذ خارجی مبارزه کرد، سیستم حقوقی را اصلاح و صنایع مدرن را ایجاد کرد. در این مدّت، ایران یک دورهٔ تحول اجتماعی، توسعهٔ اقتصادی و ثبات نسبی سیاسی را تجربه کرد. صنایع مدرن در دورهٔ بین دو جنگ جهانی در کشور راه‌اندازی شدند. در سال ۱۹۲۵ کمتر از ۲۰ کارخانه صنعتی مدرن وجود داشت؛ امّا تا سال ۱۹۴۱ بیش از ۸۰۰ کارخانه جدید با هدف کاهش وابستگی کشور به واردات تأسیس شد. دولت با افزایش تعرفه‌ها، تأمین مالی صنایع مدرن و تحمیل انحصارات دولتی، صنعتی شدن را در این دوره
و تحمیل انحصارات دولتی، صنعتی شدن را در این دوره تشویق کرد. تغییر در سیستم حقوقی، ساختار مالیاتی و سیاست‌های تجاری موجب جذب منابع مالی داخلی و ظهور گروهی از کارآفرینان جدید و جوان شد. افزایش سرمایه‌گذاری در معدن، ساخت‌وساز و بخش تولید اتفاق افتاد و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها رشد چشمگیری داشت. ایران در سال ۱۹۲۵ فقط ۲۵۰ کیلومتر راه‌آهن و ۲۴۰۰ کیلومتر راه داشت. مجموع این راه‌ها در سال ۱۹۳۸ به ترتیب به ۱۷۰۰ و ۱۲۰۰۰ کیلومتر افزایش یافته بود. در این دوران رشد صنعتی متوازن نبود. ادغام در میان بخش‌ها و صنایع وجود
متوازن نبود. ادغام در میان بخش‌ها و صنایع وجود نداشت و صنایع جدید تنها بخشی از تقاضای رو به رشد داخلی را تأمین می‌کردند. کشاورزی که ۹۰ درصد نیروی کار از این طریق امرار معاش می‌کرد، از اصلاحات اقتصادی بهره‌ای نبرده بود. به‌علاوه، حوزه‌های در حال گسترش اقتصاد مبتنی بر نیروی کار نبود. بخش‌های مدرن (شیلات دریای خزر، راه‌آهن، بندرهای دریایی، صنعت نفت، کارخانه‌های مدرن و میادین زغال سنگ) در مجموع فقط حدود ۱۷۰٬۰۰۰ کارگر جذب کرده بودند که کمتر از ۴ درصد نیروی کار محسوب می‌شد. دولت در این دوره و با استفاده از فنونی
می‌شد. دولت در این دوره و با استفاده از فنونی مانند کنترل ارزی که در سال ۱۹۳۶ اعمال شد، تجارت بین‌المللی را توسعه داد. بسیاری از اقلام جدید از کالاهای وارداتی برای صنعت، ارتش، راه‌آهن و سایر زمینه‌های سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها مورد نیاز بود. محصولات سنتی صادراتی کشاورزی و صنعتی با صادرات نفت جایگزین شد. آلمان از سال ۱۹۴۰ شریک اصلی تجارت ایران شد و ۴۲ درصد تجارت خارجی آن را تشکیل داد. ایالات متحده آمریکا در رتبهٔ دوم قرار داشت که سهم آن ۲۳ درصد بود. همچنین اتحاد جماهیر شوروی در این دوره یک شریک تجاری عمده
اتحاد جماهیر شوروی در این دوره یک شریک تجاری عمده بود. علی‌رغم پیشرفت‌های فراوان در اقتصاد داخلی و خارجی، ایران در سال‌های قبل از جنگ جهانی دوم همچنان صادرکنندهٔ مواد اوّلیه و کالاهای سنتی و واردکنندهٔ کالاهای مصرفی و سرمایه‌ای بود. رضاشاه پهلوی در سال ۱۹۴۱ از سلطنت کناره‌گیری کرد. پسرش محمدرضاشاه پهلوی جانشین وی شد و پادشاهی وی تا سال ۱۹۷۹ ادامه داشت. محمد مصدق به عنوان نخست‌وزیر در سال ۱۹۵۱ اقدام به ملّی کردن صنعت نفت ایران کرد. انگلستان با تحریم نفتی علیه این اقدام قیام و سرانجام با حمایت ایالات متحده
این اقدام قیام و سرانجام با حمایت ایالات متحده از کودتای موفق علیه نخست‌وزیر مصدق در سال ۱۹۵۳ حمایت کرد. پس از برکناری دولت مصدق بین سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۶۰ رخدادهایی پیش آمد: افزایش سریع درآمد نفت و کمک‌های مداوم خارجی غربی منجر به سرمایه‌گذاری بیشتر و رشد سریع اقتصادی در بخش دولتی شد. سپس تورم افزایش یافت و ارزش پول ملّی (ریال) کاهش یافت و کسری تجارت خارجی ایجاد شد. سیاست‌های اقتصادی اجرا شده برای مقابله با این مشکلات منجر به کاهش نرخ رشد اقتصادی اسمی و درآمد سرانه تا سال ۱۹۶۱ شد. کشور ایران در پاسخ به این
سرانه تا سال ۱۹۶۱ شد. کشور ایران در پاسخ به این مشکلات سومین برنامهٔ توسعهٔ اقتصادی خود را آغاز کرد. (۱۹۶۸–۱۹۶۲) این برنامه با تأکید بر صنعتی‌شدن طرح‌ریزی شده بود. سیاست‌های جدید اقتصادی به‌طور قابل توجهی نقش بخش خصوصی را تغییر داد. گسترش بانک‌های خصوصی و دولتی و همچنین تأسیس دو بانک تخصصی، بازارهای اعتباری قابل اعتمادی را برای بنگاه‌های تولیدی متوسط و بزرگ فراهم کرد. برنامه‌های دولت همچنین شامل طیف وسیعی از مشوق‌ها برای تشویق سرمایه‌گذاری در صنایع جدید توسط سرمایه‌گذاران ایرانی و خارجی بود. بیشتر
جدید توسط سرمایه‌گذاران ایرانی و خارجی بود. بیشتر سرمایه‌گذاری‌های جدید یک چالش مشترک بین بخش دولتی و سرمایه‌گذاران خارجی یا مشاغل خصوصی و شرکت‌های خارجی بود. سرمایه‌گذاری در جادّه‌ها، بزرگراه‌ها، سدها، پل‌ها و بنادر نیز افزایش یافت. حمایت دولت از بخش کشاورزی نیز سرمایه‌های قابل توجهی را به خود جلب کرد. بسیاری از صنایع کشاورزی در مقیاس بزرگ در حوزهٔ پرورش گوشت، محصولات لبنی و تولید میوه تأسیس شد. کشاورزان در مقیاس کوچک از فرصت‌های جدید سرمایه‌گذاری بهره‌مند نشدند. اقتصاد ایران بر اساس برنامه‌های چهارم و
نشدند. اقتصاد ایران بر اساس برنامه‌های چهارم و پنجم توسعه اقتصادی (۷۳–۱۹۶۸؛ ۱۹۷۳–۱۹۷۳) به‌طور فزاینده‌ای نسبت به واردات و سرمایه‌گذاری‌های خارجی باز شد. ترکیبی از درآمدهای نفتی، هزینه‌های عمومی و سرمایه‌گذاری‌های خارجی و داخلی باعث افزایش طبقه متوسط در شهرهای بزرگ، به‌ویژه تهران شد. در پی افزایش قیمت نفت خام پس از جنگ ۱۹۷۳ مصر و سوریه با اسرائیل، روند صنعتی شدن و مصرف به سرعت رشد کرد. بانک‌های تخصصی بین سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۷ بیش از ۲۰۰ میلیارد ریال به بخش تولید ارائه می‌دادند و افزایش سرمایه‌گذاری به‌طور
تولید ارائه می‌دادند و افزایش سرمایه‌گذاری به‌طور متوسط ۵۶ درصد در سال بوده است. ظرفیت بندرگاه‌ها و انبارها تحت‌تأثیر سیل کالاهای وارداتی و مواد اوّلیه تحت فشار قرار داشت. ارتش نیز از شرایط جدید اقتصادی و اجتماعی بهره‌مند شد. پرسنل نظامی، توپخانه و تجهیزات مدرن و آموزش نظامی بخش عمده‌ای از بودجه را به خود اختصاص دادند. تولید ناخالص ملّی ایران بین سال ۱۹۶۴ تا سال ۱۹۷۸ با نرخ ثابت سالانه ۲٫۱۳ درصد رشد کرد. صنایع نفت، گاز و ساخت‌وساز در این دوره، تقریباً ۵۰۰ درصد گسترش یافت؛ این در حالی است که سهم تولید با
درصد گسترش یافت؛ این در حالی است که سهم تولید با ارزش افزوده ۴ درصد افزایش یافت. مشارکت زنان در نیروی کار در مناطق شهری افزایش یافت. تعداد زیادی از زنان شهری از اقشار مختلف اجتماعی به نیروهای کار نیمه‌ماهر و ماهر پیوستند. علاوه‌بر این، تعداد زنانی که در آموزش عالی ثبت‌نام کردند از ۵۰۰۰ در سال ۱۹۶۷ به بیش از ۷۴٬۰۰۰ در سال ۱۹۷۸ افزایش یافت. رشد اقتصادی ایران در دهه ۱۹۷۰ به‌طور فزاینده‌ای به درآمد نفت وابستگی پیدا کرد. درآمد نفت تا سال ۱۹۷۷ به ۲۰ میلیارد دلار در سال رسیده بود. (۷۹ درصد از کل درآمد دولت) سایر
در سال رسیده بود. (۷۹ درصد از کل درآمد دولت) سایر بخش‌های اقتصاد و مناطق کشور در این دوره الگوی رشد یکسانی را تجربه نکردند. کشاورزی، صنایع سنتی و نیمه‌سنتی و بخش خدمات به اندازهٔ صنایع تولیدی مدرن رشد نکرد. صنایع مدرن با حمایت دولت فقط ۶ درصد از اشتغال صنعتی را تشکیل می‌داد. اشتغال عمومی در مناطق شهری با کاهش فرصت‌های اشتغال در مناطق روستایی و صنایع سنتی افزایش یافت. نسبت خود اشتغالی ایرانیان در این دوره ثابت ماند. مهم‌ترین دستاورد دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ رشد طبقهٔ متوسط بود. روشن‌فکران حرفه‌ای از جمله این طبقهٔ
متوسط بود. روشن‌فکران حرفه‌ای از جمله این طبقهٔ جدید بودند که متخصصان نامیده می‌شدند. وجه مشترک آنان تخصص حرفه‌ای، فرهنگی یا اداری بود که از طریق آموزش مدرن به دست آمده بود. با این وجود، الگوهای رشد اقتصادی و توسعهٔ منطقه‌ای همراه با توسعه‌نیافتگی سیاسی رژیم شاه در حوزه‌هایی مانند نهادهای مدنی، حقوق بشر و حقوق مالکیت، فرصت‌های محدودی را برای اکثریت ایرانیان در جهت توسعهٔ کامل پتانسیل‌های اجتماعی و اقتصادی خود ایجاد کرده بود. پس از انقلاب سال ۱۹۷۹. مطابق قانون اساسی سال ۱۹۷۹ ایران، این وظیفه دولت اسلامی این
اساسی سال ۱۹۷۹ ایران، این وظیفه دولت اسلامی این بود که همهٔ شهروندان را از فرصت‌های برابر و مناسب برخوردار سازد، برای آن‌ها کار فراهم کند و نیازهای اساسی آنان را برآورده سازد تا روند پیشرفت آن‌ها تضمین شود. اهداف بلندمدّت ایران از انقلاب ۱۹۷۹، استقلال اقتصادی، اشتغال کامل و سطح زندگی راحت برای شهروندان بوده، امّا در پایان قرن ۲۰، آیندهٔ اقتصادی این کشور با موانع زیادی روبه‌رو شده و عملاً حکومت جدید در برنامه‌های اقتصادی خود ناکام بوده است. جمعیت ایران در یک دورهٔ ۲۰ ساله، با بدنه جوان رو به افزایش، بیش از
دورهٔ ۲۰ ساله، با بدنه جوان رو به افزایش، بیش از دو برابر شده است. اگرچه بخش نسبتاً زیادی از مردم به کشاورزی مشغول هستند، امّا از دهه ۱۹۶۰ تولیدات کشاورزی به‌طور مداوم کاهش یافته است. در اواخر دهه ۱۹۹۰، ایران واردکنندهٔ عمدهٔ مواد غذایی بود و مشکلات اقتصادی در روستاها و حومهٔ شهرها تعداد زیادی را به مهاجرت به شهرها سوق داده بود. نرخ باسوادی و امید به زندگی در ایران نسبت به خاورمیانه بالا است. نرخ بیکاری نیز همین شرایط را دارد و تورم سالانه در حدود ۲۰٪ است. ایران همچنان به استخراج نفت و گاز طبیعی برای
است. ایران همچنان به استخراج نفت و گاز طبیعی برای صادرات وابسته است. دولت در ایجاد فرصت برای نیروی کار جوان‌تر و با تحصیلات بالاتر با مشکلات فزاینده‌ای روبه‌رو است. چنین کمبود فرصت‌هایی باعث ایجاد احساس ناامیدی در میان ایرانیان طبقهٔ پایین و متوسط شده است. به دنبال ملّی شدن صنایع در سال ۱۹۷۹ و آغاز جنگ ایران و عراق، بیش از ۸۰٪ اقتصاد ایران تحت کنترل دولت قرار گرفت. دولت پس از پایان درگیری‌ها با عراق در سال ۱۹۸۸ تلاش کرد تا زیرساخت‌های ارتباطی، حمل و نقل، تولید، مراقبت‌های بهداشتی، آموزشی و انرژی کشور (از
مراقبت‌های بهداشتی، آموزشی و انرژی کشور (از جمله تأسیسات برق هسته‌ای) را توسعه دهد. تخمین زده می‌شود که ایران ۵۰۰ میلیارد دلار در جنگ عراق دچار زیان اقتصادی شده باشد. در سال ۱۹۹۶، دولت آمریکا قانون تحریم‌های ایران و لیبی (ILSA) را تصویب کرد که به‌موجب آن شرکت‌های آمریکایی (و غیر آمریکایی) نمی‌توانند سالانه بیش از ۲۰ میلیون دلار در ایران سرمایه‌گذاری و با این کشور معامله کنند. در سال ۲۰۰۰ دو مورد استثنا به این قانون اضافه شد که مبادلهٔ دارو و تجهیزات پزشکی را معاف می‌کرد.
کارورزی دوره‌ای از تجربهٔ کار است که توسط یک سازمان برای مدت زمان مشخصی ارائه می‌شود. کارورزی که زمانی محدود به دانش‌آموختگان پزشکی بود، برای تمرین دامنه گسترده‌ای از موقعیت‌های شغلی در کسب‌وکارها، سازمان‌های غیرانتفاعی و سازمان‌های دولتی به‌کار می‌رود. این جایگاه‌ها معمولاً توسط دانشجویان و دانش‌آموختگان که به دنبال کسب مهارت‌ها و تجربیات مرتبط در یک زمینه خاص هستند، اخذ می‌شوند. کارفرمایان از این گماردن سود می‌برند زیرا اغلب کارکنان را از بهترین کارورزان خود که دارای قابلیت‌های شناخته‌شده هستند، استخدام
خود که دارای قابلیت‌های شناخته‌شده هستند، استخدام می‌کنند و در نتیجه در درازمدت در زمان و هزینه صرفه‌جویی می‌کنند. کارورزی معمولاً توسط سازمان‌های ثالثی سازماندهی می‌شود که کارورزان را به نمایندگی از گروه‌های صنعتی به‌کار می‌گیرند. قوانین در مورد اینکه چه زمانی کارورزان باید به‌عنوان کارکنان درنظر گرفته شوند، از کشوری به کشور دیگر متفاوت است. این نظام می‌تواند توسط کارفرمایان بی‌وجدان مورد سوءاستفاده قرار گیرد. کارورزی برای مشاغل حرفه‌ای از برخی جهات مشابه است. مشابه کارورزی، کارآموزی، فراگیران را از مدارس
مشابه کارورزی، کارآموزی، فراگیران را از مدارس حرفه‌ای به نیروی کار منتقل می‌کند. فقدان استانداردسازی و نظارت، اصطلاح «کارورزی» را در معرض تفسیرهای گسترده قرار می‌دهد. کارورزان ممکن است دانش‌آموزان دبیرستانی، دانشجویان دانشگاه‌ها یا بزرگسالان دارای تحصیلات تکمیلی باشند. این موقعیت‌ها ممکن است با حقوق یا بدون حقوق باشند و موقتی هستند. بسیاری از شرکت‌های بزرگ، به‌ویژه بانک‌های سرمایه‌گذاری، برنامه‌های «توجیهی» دارند که به‌عنوان یک رویداد پیش از کارورزی از یک روز تا یک هفته، چه حضوری و چه مجازی، برگزار
از یک روز تا یک هفته، چه حضوری و چه مجازی، برگزار می‌شوند. معمولاً، کارورزی شامل تبادل خدمات برای کسب تجربه میان کارورز و سازمان است. از کارورزی برای تعیین اینکه آیا کارورز پس از تجربه واقعی هنوز به آن زمینه علاقه دارد یا خیر، استفاده می‌شود. علاوه‌بر این، می‌توان از کارورزی برای ایجاد یک شبکه حرفه‌ای استفاده کرد که می‌تواند به توصیه‌نامه‌ها کمک کند یا به فرصت‌های شغلی آینده منجر شود. مزیت استخدام یک کارورز در شغل تمام‌وقت این است که آن‌ها از پیش با شرکت آشنا هستند، بنابراین به آموزش کمی نیاز دارند یا
آشنا هستند، بنابراین به آموزش کمی نیاز دارند یا اصلاً نیازی به آموزش ندارند. کارورزی به دانشجویان کنونی دانشگاه این امکان را می‌دهد که در زمینه موردنظر خود شرکت کنند تا در مورد یک شغل خاص آینده، در محیط کار واقعی آن آموزش ببینند و آن‌ها را برای کار تمام‌وقت پس از دانش‌آموختگی آماده کند.
ملا علی خرمتایی فرزند عبیدالله متولد ۱۳۰۴ در خرمتا که در سال ۱۳۶۳ با کسب ( ۲۴۲۷۷ از ۴۰۶۶۸) ۵۹/۷ درصد آرا به نمایندگی مردم شهرستان های بانه و سقز در دوره ی دوم مجلس شورای اسلامی انتخاب شدند.
استوانه مدرج یا مزور یکی از ابزارهای آزمایشگاهی است که برای اندازه گیری حجم معینی از مایعات مختلف به کار می‌رود. این ابزار شیشه‌ای، از یک لوله بلند و یک پایه تشکیل شده است که پایه‌اش امکان قرار دادن وسیله را روی میز فراهم می‌سازد. دقت اندازه گیری این ابزار حجم سنجی از بورت و پیپت کمتر است.
مدرسه علمیه ناصریه یا ناصری یا مدرسه عباسی در گوشه جنوب خاوری صحن مسجد امام اصفهان جای گرفته است. بنای نخست آن مربوط به زمان شاه عباس یکم است و در دوره شاه سلیمان تکمیل شده است. این مدرسه دارای دو ایوان در شمال خاوری و جنوب باختری است. در ضلع خاوری مدرسه چند اتاق برای زندگی طلاب ساخته شده است. کتیبه دور محراب ایوان نیز به خط ثلث سفید بر زمینه کاشی خشت لاجوردی رنگ سوره اخلاص قرآن کریم را می‌توان خواند که به قلم خوشنویس بنام محمدرضا امامی نوشته شده است. کتیبه داخل محراب به خط ثلث سفید بر زمینه کاشی لاجوردی
داخل محراب به خط ثلث سفید بر زمینه کاشی لاجوردی رنگ روایت‌هایی از محمد را بیان می‌کند که ساخت آن مربوط به زمان شاه سلیمان صفوی در سال ۱۰۶۲ خورشیدی (۱۰۹۵ هجری قمری) است. این مدرسه چون در زمان ناصرالدین شاه قاجار مرمت شد به مدرسه ناصری یا ناصریه معروف شد.
پیرعلی جامی خوشنویس نامدار قلم نستعلیق در سده دهم هجری، دوره صفوی است. از زندگانی او آگاهی چندانی در دست نیست. سال زادن و جای زادن او را نیز نمی‌دانیم. قاضی احمد قمی نام وی را «میرعلی جامی» نوشته‌است. او یکی از پنج شاگرد سلطان‌علی مشهدی بود. برخی وی را فرزند عبدالرحمان جامی دانسته‌اند. خود او هم در پایان نسخه دیوان عبدالرحمان جامی، شاعر نامدار ایرانی (درگذشته ۸۷۱ خورشیدی – ۸۹۸ ق)، خود را «ابن عبدالرحمان جامی» خوانده‌است. البته هیچ‌یک از مورخان از فرزندی به این نام از جامی یاد نکرده‌اند. بیانی بر این باور
این نام از جامی یاد نکرده‌اند. بیانی بر این باور است که ممکن است پیرعلی فرزند عبدالرحمان جامی دیگری، هم‌زمان با جامی شاعر و دانشمند مشهور بوده باشد. بررسی زندگانی جامی هم این نظر بیانی را تأیید می‌کند؛ زیرا از چهار تن پسران جامی سه تن در کودکی درگذشته‌اند و چهارمین آنها نیز «خواجه ضیاالدین» نام داشت. برخی تذکره‌نویسان زندگی پیرعلی جامی و امیر علیشیر نوایی را به هم پیوند داده‌اند؛ البته بیشتر آنها این نظر را رد کرده‌اند. آنها گفته‌اند که آفرینه‌های پیرعلی نزدیک به چهار دهه پس از مرگ نوایی نوشته‌اند؛ در ضمن
به چهار دهه پس از مرگ نوایی نوشته‌اند؛ در ضمن امیرعلیشیر نوایی در تذکرة مجالس النفائس که نام بیش از ۳۵۰ تن از نامداران دانش و هنر معاصر را ذکر کرده، از پیرعلی جامی نامی نبرده‌است و با توجه به این که نوایی در هرات می‌زیست، هیچ نشانه‌ای از زیستن پیرعلی جامی در هرات در دست نیست. پیرعلی جامی تا ۹۱۲ خورشیدی (۹۴۰ ق) زنده بود. تاریخ دقیق و جای مرگ وی در بن‌مایه‌ها گفته نشده‌است.
ابوالحسن افشار ارموی قلمدان‌نگار ایرانی در نیمه دوم سده سیزدهم هجری است. عموی وی، علی اشرف از نقاشان زبردست که از خاندان‌های ایل افشار اورمیه بود، آفرینه‌های خود را با سجع انحصاری خود یعنی «ز بعد از محمدعلی اشرف است» رقم می‌زد. او در دستگاه احمدخان دنبلی هنرآفرینی می‌کرد و شهرت بسیاری داشت. برادر وی، الله‌وردی، از نگارگران آبرنگ‌ساز و نقاشان نامدار دوره زندیه بود و نیز در نقاشی زبردست بود و از نقاشان بنام دوره قاجاریه شمرده می‌شد. ارموی، پسر الله‌وردی، در اورميه زاده شد. از سال زادن و چگونگی زندگی او آگاهی
زاده شد. از سال زادن و چگونگی زندگی او آگاهی در دست نیست. بعدها در تبریز با سمت نقاش‌باشی و در جامه نظامی ادای وظیفه می‌کرد. وی در نگارگری به‌ویژه گل و بوته‌سازی و پرنده‌سازی بر روی قلمدان، رنگ‌آمیزی و گونه‌های تذهیب و نیز در آرایش مجلس‌ها مهارت داشت. قلمدان‌ها و جلدهای کار دست او و عمویش، که از استادان بزرگ و نامور بود، بسیار به هم شباهت داشتند و تشخیص صاحب اثر تنها از روی رقم ممکن بود. عزیزخان مکری، آفرینه‌های او را از تبریز برای اعیان تهران هدیه می‌فرستاد، قلمدان‌های ساخت او در زمان زندگی‌ش تا ۵۰ تومان،
قلمدان‌های ساخت او در زمان زندگی‌ش تا ۵۰ تومان، خرید و فروش می‌شد که در آن دوره مبلغ بالایی بود. بر اساس نوشته‌های اعتمادالسلطنه، ارموی در میانه‌ی ۴۰ سالگی و در سال چهلم پادشاهی ناصرالدین شاه، یعنی ۱۲۶۵ خورشیدی (۱۳۰۴ ق)، درگذشت.
علی نعمت زاده فرزند محمد شریف متولد سال ۱۳۳۷ در سقز، نماینده دوره های پنجم مردم شهرستان‌های بانه و سقز در مجلس شورای اسلامی. وی در دوره ی پنجم با کسب ( ۶۱۸۷۶ از ۱۳۵۸۱۷ ) ۴۵/۵ درصد به مجلس راه یافت. نعمت زاده هنگام نمایندگی در دوره پنجم دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته مدیریت بود.
سیدحسن حسینی (۱ فروردین۱۳۳۵–۹ فروردین ۱۳۸۳) شاعر، نویسنده، محقق و مترجم ایرانی بود. وی مدت ده سال از عمر کوتاهش را در دهه‌های شصت و هفتاد هجری شمسی، به دلیل دیدگاه‌های انتقادی خود، در سکوت، انزوا، و ممنوع الکاری سپری نمود. عمدهٔ آثار چاپ شده از وی پس از فوت او، منتشر شده است. زندگی. سید حسن حسینی در ۱ فروردین ماه سال ۱۳۳۵ در محله سلسبیل تهران به دنیا آمد. وی بعد از دریافت دیپلم طبیعی، لیسانس رشته تغذیه را از دانشگاه مشهد دریافت کرد. فوق لیسانس و دکترای خود را در رشتهٔ ادبیات فارسی گذراند. وی مسلط به زبان
را در رشتهٔ ادبیات فارسی گذراند. وی مسلط به زبان عربی بوده و با زبان‌های ترکی و انگلیسی در حد استفاده از منابع و مآخذ و صحبت کردن و نوشتن آشنا بود. وی از سال ۱۳۵۲ نوشتن و سرودن را در مطبوعاتِ قبل از انقلاب به‌ویژه مجلهٔ فردوسی آغاز کرد و در سال ۱۳۵۸، حوزهٔ اندیشه و هنر اسلامی را که به همراه محمدرضا حکیمی و رخ‌صفت، تهرانی و امامی کاشانی، راه‌اندازی کرد که مسئولیت بخش ادبیات و شعر را به همراه قیصر امین‌پور بر عهده داشت. در دورهٔ آموزشی سربازی بود که جنگ ایران و عراق شروع شد. بعد از اتمام دورهٔ آموزشی، با
و عراق شروع شد. بعد از اتمام دورهٔ آموزشی، با این‌که رَستهٔ بهداری داشت، مسئولیت رادیو ارتش را به عهده گرفت تا چند سال بعد از آزادی خرمشهر، در رادیو ارتش ماند اما به دلیل طولانی شدن جنگ به حوزهٔ هنری بازگشت. وی در سال ۱۳۶۶ در اثر اختلافاتی که با مدیر وقت حوزهٔ هنری داشت، به همراه جمعی از دوستان از جمله قیصر امین‌پور استعفا کرده و به تدریس در دانشگاه الزهرا و دانشگاه آزاد اسلامی مشغول شد. سید حسن حسینی از سال ۱۳۷۸ در واحد ویرایش رادیو تهران تا پایان عمر حضور داشت. وی اوایل دههٔ ۱۳۸۰ شمسی دوباره به حوزهٔ
داشت. وی اوایل دههٔ ۱۳۸۰ شمسی دوباره به حوزهٔ اندیشه و هنر اسلامی در خیابان حافظ دعوت شد که کلاس‌های آزاد سبک هندی را برگزار می‌کرد و در یکی از این جلسات رسول ملاقلی‌پور (کارگردان سینما) نیز حضور داشت. وی در سال ۱۳۷۹ مجموعهٔ کامل غزلیات بیدل دهلوی را که نزدیک به سه هزار غزل را در بر می‌گیرد به‌صورت ضبط شده خواند. حوزهٔ فعالیت‌های او شامل شعر، تحقیق، ترجمه و تألیف بود. او سال‌های آخر عمرش را به سبک‌شناسی قرآن و زبان‌شناسی حافظ مشغول بود. سید حسن حسینی پس از فوتش، در چهارمین همایش چهره‌های ماندگار در سال
از فوتش، در چهارمین همایش چهره‌های ماندگار در سال ۱۳۸۳ مورد تقدیر قرار گرفت. میدانی در محلهٔ طرشت تهران به‌نام این شاعر معاصر نام‌گذاری شده است. درگذشت. حسینی در ۹ فروردین ۱۳۸۳ش، بر اثر سکته قلبی، در بیمارستانِ بوعلی تهران درگذشت و پیکرش، پس از تشییع، در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. آثار. ترجمه: صوتی : خوانش متن کامل غزلیات بیدل دهلوی (لوح فشرده، انتشارات انجمن شاعران ایران) نمونه اشعار و نوشته‌ها. سید حسن حسینی در قالب‌های غزل، مثنوی، رباعی، نیمایی و سپید، با موضوعات آیینی، اجتماعی، دفاع مقدس،
و سپید، با موضوعات آیینی، اجتماعی، دفاع مقدس، انتقادی و … اشعاری سروده است. برخی از آثار او دارای مضامینی طنز است. البته طنز سید حسن حسینی، لزوماً سرخوشی و مستی‌آور نیست و در واقع تلخند است. نمونهٔ غزل ۱: نمونهٔ غزل ۲: نمونهٔ شعر طنز: "ژنده‌پوشی طلب برهان کرد" "شاعری شعری گفت" "عاشقی آه کشید" "عارفی هوهو کرد" "تاجری دسته‌چکش را رو کرد" نمونهٔ مثنوی: مثنوی بلند آب‌ها و مرداب‌ها، در زمان حیات شاعر منتشر شد و از سه منظر «زبان»، «طنز تلخ و گزندهٔ اجتماعی و شاعرانه» و «صور خیال» قابل توجه است. موسیقی و وزن این
و «صور خیال» قابل توجه است. موسیقی و وزن این مثنوی دارای جاذبه و کشش برای مخاطب است. "دو بیت ابتدایی مثنوی آب‌ها و مرداب‌ها:" نمونه‌های رباعی: "از خاطر غنچه‌ها دلم تنگ‌تر است" "بشکن دل بی‌نوای ما را ای عشق" "این ساز، شکسته‌اش خوش آهنگ‌تر است" "با داغ درون‌گداز هم می‌خندیم" "چون لالهٔ نوشکفته‌ای در باران" "از گریه پریم و باز هم می‌خندیم" "با زخم، نشان سرفرازی نگرفت" "زین پیش دلاورا! کسی چون تو شگفت" "حیثیت مرگ را به بازی نگرفت" نمونهٔ شعر سپید: "نامت زبانزد آسمانها بود" "و پیمان برادری‌ات" "با جبل نور" "چون
بود" "و پیمان برادری‌ات" "با جبل نور" "چون آیه‌های جهاد" "محکم" "تو آن راز رشیدی" "که روزی فرات" "بر لبت آورد" "و ساعتی بعد" "در باران متواتر فولاد" "بریده بریده" "افشا شدی" "و باد" "تو را با مشام خیمه‌گاه" "در میان نهاد" "و انتظار در بهت کودکانه حرم" "طولانی شد" "تو آن راز رشیدی" "که روزی فرات" "بر لبت آورد" "و کنار درک تو" "کوه از کمر شکست" نمونهٔ نثر : "*یک نکته یک نگاه*" "چه نعمتی است نادانی برای بالهای پرنده. دانستن، حجم قفس را به رخ بال پرنده می‌کشد. آه چه می‌شد اگر نمی‌دانستم! همین معنی را بیدل
آه چه می‌شد اگر نمی‌دانستم! همین معنی را بیدل دهلوی پیچیده در حله ای از فلسفه و دانایی عرضه می‌کند. خوشا به حال آن‌ها که نمی‌دانند و بالهایشان با قفس فالوده می‌خورد:" "زین پیش که دل قابل فرهنگ نبود" "از پیچ و خم تعلفم ننگ نبود" "آگاهی ام از هر دو جهان وحشت داد" "تا بال نداشتم قفس تنگ نبود!" "حسن حسینی (مسیحا)" "۱۳۸۳/۱/۸"
جوئل گلیزر یکی از اعضای خانواده گلیزرهاست که کنترل شرکت‌های فرست آلاید کورپوریشن، زاپاتا کورپوریشن و تمپابی بوکانیرز را بر عهده دارند. هم‌چنین آن‌ها از سهام‌داران لیگ ملی فوتبال آمریکا و صاحب باشگاه فوتبال منچستر یونایتد می‌باشند. این خانواده در فلوریدا زندگی می‌کنند. جوئل از دانشگاه امریکن واقع در واشینگتن دی‌سی مدرک گرفته‌است و در حال حاضر در کنار برادرش آورام، مدیرعامل باشگاه منچستر یونایتد می‌باشد. جوئل و آوارم توسط پدرشان مالکوم گلیزر به این سمت منصوب شده‌اند.
آورام گلیزر یکی از اعضای خانواده گلیزرها و پسر مالکوم گلیزر می‌باشد که کنترل شرکت‌های فرست الاید کورپوریشن، زاپاتا کورپوریشن و تمپابی بوکانیرز را بر عهده دارند. هم‌چنین آن‌ها از سهام‌داران لیگ ملی فوتبال آمریکا و صاحب باشگاه فوتبال منچستر یونایتد می‌باشند که در فلوریدا زندگی می‌کنند. او مدرک BSBA از دانشگاه واشنگتن در سنت لوییس گرفته‌است. هم‌چنین او در دانشگاه پکینگ و دانشگاه فودان در شانگهای تحصیل کرده‌است.
کُردی کرماشانی یا کُردی کرمانشاهی نام لهجه‌ای از کردی جنوبی است که در شهر کرمانشاه مرکز استان کرمانشاه رواج دارد. زبان کردی، یکی از زبان‌های ایرانی غربی است که به سه شاخهٔ اصلی شمالی، مرکزی و جنوبی تقسیم می‌شود. شاخهٔ شمالی کرمانجی و شاخهٔ مرکزی سورانی نیز نامیده می‌شود. کردی کرماشانی یکی از گویش‌هایی است که در شاخۀ کردی جنوبی قرار می‌گیرد. این لهجه با توجه به خصوصیات مشترکی که با لهجهٔ قصری (لهجهٔ رایج در شهر قصر شیرین) دارد در برخی از منابع با عنوان گویش کردی قصری–کرماشانی شناخته می‌شود. کردی کرماشانی
کردی قصری–کرماشانی شناخته می‌شود. کردی کرماشانی همچنین مشابهت بسیار بالایی را با کردی کلهری و کُردی کلیائی نشان می‌دهد. رده‌شناسی زبانی. تمایز کردی کرماشانی از کردی کلهری. محمد دبیرمقدم در کتاب "رده‌شناسی زبان‌های ایرانی" دو گویش کردی کرماشانی و کردی کلهری را دارای هم‌پوشانی فراوانی دانسته‌است. دبیرمقدم که این دو گویش را بر اساس ۲۴ مؤلفۀ مربوط به ترتیب واژه‌ها بررسی کرده‌است بر این باور است که این دو گویش تنها در یک مؤلفه که به «توالی فعل و گروه حرف اضافه‌ای» مربوط است با یکدیگر تفاوت دارند. دبیرمقدم
مربوط است با یکدیگر تفاوت دارند. دبیرمقدم می‌گوید در کردی کلهری گروه حرف اضافه‌ای همیشه قبل از فعل ظاهر می‌شود. اما در کردی کرماشانی گروه حرف اضافه‌ای گاه قبل از فعل و گاه بعد از فعل ظاهر می‌شود. مثال‌هایی از این تمایز در جدول زیر مشاهده می‌شود. واج‌شناسی. نظام واجی کردی کرمانشاهی با دیگر گویش‌های کردی جنوبی همسان است. همخوان‌ها. کردی کرماشانی دارای ۲٩ همخوان است که عبارت‌اند از: /ئـ/، /ب/، /پ/، /ت/، /ج/، /چ/، /خ/، /د/، /ر/، /ڕ/، /ز/، /ژ/، /س/، /ش/، /غ/، /ف/، /ڤ/، /ق/، /ک/، /گ/، /ل/، /ڵ/، /م/، /ن/، /نگ/،