payamvha/North_RAG huggingface dataset:
صدر، نسبت به دولت لیبی ادعا داشت. از این‌رو با پیروزی انقلاب اسلامی، خمینی قویاً از سفر قذافی به ایران و دیدار با او جلوگیری کرد. اتفاقی که تا پایان عمر قذافی هم روی نداد و او هیچ‌گاه به ایران سفر نکرد. با این حال، رهبر انقلاب ایران، از میان دیدگاه‌های دوگانه فوق، دیدگاه دوم را برگزید. خمینی در عین تاکید بر ضرورت پیگیری مساله امام صدر، ایجاد رابطه‌ای کنترل‌شده با دولت لیبی را در دستور کار قرار داد. از این رو، عبدالسلام جلود، معاون قذافی در اسفند ۱۳۵۸ و اردیبهشت ۱۳۵۹، دو بار به ایران سفر کرد و به ملاقات
۱۳۵۹، دو بار به ایران سفر کرد و به ملاقات خمینی رفت. بخش دیگری از مراودات ایران با دولت قذافی، پاسخِ نامه‌های تبریک و تسلیتی است که از سوی رهبر لیبی خطاب به خمینی صادر شده‌اند. قذافی در ایام مختلف اعیاد مذهبی، سالگرد پیروزی انقلاب، و به‌ویژه به مناسبت شهادت شخصیت‌های برجسته انقلابی برای رهبر ایران نامه می‌فرستاده است. محتوای جواب‌هایی که خمینی به این نامه‌ها داده است، عموماً محتوای ضداستکباری و تاکید بر مبارزه دارد. «۸» خمینی در نامه‌ای به تاریخ احتمالی ۲۹ اسفند ۱۳۶۷، از همراهی‌های دولت لیبی تشکر می‌کند و
اسفند ۱۳۶۷، از همراهی‌های دولت لیبی تشکر می‌کند و می‌نویسد: «اینجانب از جنابعالی، که این حقیقت را لمس نموده و آمریکا و اسرائیل را محکوم می‌کنید و به دولت‌های اسلامی که به احکام اسلام پایبند هستند وفادار هستید، تشکر می‌کنم و دولت و ملت ایران در کنار دولت و ملت شما و دیگر مسلمانان متعهد به اسلام، با «دوستِ با اسلام» دوست و با «دشمن با اسلام» دشمن می‌باشند.» به این ترتیب باب مناسبات دو کشور از همان سال‌های آغاز پیروزی انقلاب گشوده شد. نوع روابط جمهوری اسلامی با قذافی درسال‌های حیات روح الله خمینی، عموما در
با قذافی درسال‌های حیات روح الله خمینی، عموما در قالب روابط کشور با کشورهای موسوم به جبهه پایداری مطرح می‌شود. سه کشور عضو این جبهه یعنی سوریه، لیبی و الجزایر، تنها کشورهای عربی و اسلامی بودند که صریحاً از ایران در برابر صدام حمایتی می‌کردند و با منافع استعمار، اسرائیل و جریان ارتجاع عربیِ مصر و عربستان مخالف بودند. بنابراین نوعی تفاهم سیاسی بین دیدگاه‌های ایران و این کشورها وجود داشت. جنگ ایران و عراق. در روند ارتباط بین ایران و لیبی، طرفین به حمایت از یکدیگر می‌پرداختند. دولت لیبی، حمله صدام به ایران را
می‌پرداختند. دولت لیبی، حمله صدام به ایران را محکوم کرد. قذافی، که روزی به خاطر امضای قرارداد صلح الجزایر میان صدام و شاه پهلوی، صدام را به باد انتقاد گرفته بود و از خیانت به آرمان عربی سخن می‌گفت، حالا معتقد بود که صدام، به تحریک آمریکا دست به حمله زده است. برخی تجهیزات و تسلیحات جنگی این سال‌ها هم از لیبی تامین می‌شد. محسن رفیق‌دوست، وزیر وقت سپاه در این بار تاکید می‌کند که «در زمان جنگ خیلی به ما کمک کردند. من از ابتدای سپاه و قبل از وزارت، چند بار به لیبی رفتم، و هم برای سپاه، و هم برای ارتش امکانات
لیبی رفتم، و هم برای سپاه، و هم برای ارتش امکانات وسیعی گرفتم.» هاشمی رفسنجانی هم درباره کمک‌های سیاسی و لجستیکی قذافی به ایران در دوران جنگ می‌گوید: «قذافی در تصمیم‌گیری شجاع‌تر و متهورتر بود. او پذیرفت که به ما موشک اسکاد و سام بدهد. مردانگی هم کرد و خیلی زود فرستاد. تیمی هم از لیبی آمدند و به نیروهای ما آموزش لازم را دادند ... همین که آنها [سوری‌ها] به همراه لیبی، اجماع عربی علیه ایران را مخدوش کردند، باعث شدند که عراقی‌ها نتوانند تبلیغ کنند که جنگ عرب و عجم راه افتاده است. قذافی کار دیگری هم کرد، به
و عجم راه افتاده است. قذافی کار دیگری هم کرد، به مقامات کشورش دستور داد که ایران هرچه مهمات لازم دارد، برایش بفرستید و آنها هم کشتی کشتی می‌فرستادند. آقای رفیق‌دوست نامه‌ای می‌نوشت و آنها ارسال می‌کردند. البته ما هم بعدها در امور نظامی و تعمیراتی، کارهای زیادی برایشان انجام دادیم و حساب‌شان صاف شد.» همکاری دیگر لیبی با ایران در این برهه، پیشنهاد همراهی با ایران برای مقابله با توطئه کاهش قیمت نفت بود. دولت سعودی در دهه ۸۰ میلادی، با افزایش تولید نفت، به کاهش قیمت این کالای راهبردی دامن زد. این مساله، در
قیمت این کالای راهبردی دامن زد. این مساله، در شرایط جنگ ایران و عراق می‌توانست به درآمدهای ایران آسیب بزند. قذافی در این مساله با ایران همراهی کرد. عمده علت آغاز روابط حسنه ایران با لیبی در دهه اول پس از انقلاب را می‌توان شروع جنگ ایران و عراق و نیاز مبرم ایران به تسلیحات نظامی در شرایط تحریم اقتصادی دانست. در طول جنگ ۸ ساله، لیبی همواره در کنار ایران بود و علیه لشکرکشی عراق با حمایت آمریکا جبهه‌گیری کرده بود. تنها مقابله لیبی با ایران در طول جنگ را می‌توان اصرار و پافشاری لیبی بر ایران برای پذیرفتن
اصرار و پافشاری لیبی بر ایران برای پذیرفتن قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت برشمرد. عمده روابط نظامی ایران با لیبی در زمان جنگ مربوط به ابتدای آن است که لیبی تنها فروشنده موشک زمین به زمین به ایران بود. اما اغلب این موشک‌ها به دلیل شرایط نگهداری نامناسب از رده خارج بودند و کارایی عملیاتی نداشتند. پس از مدتی ایران شروع به خرید همین گونه موشک از چین و کره شمالی نمود و رابطه نظامی ایران با لیبی کمتر شد. حمایت از لیبی. در مقابل هم ایران، در بزنگاه‌هایی از لیبی و دولت قذافی حمایت کرد. یکی از این موارد، حملات و یا
قذافی حمایت کرد. یکی از این موارد، حملات و یا تهدیدهای آمریکا به حمله نظامی به لیبی بود. در ۲۶ فروردین ۱۳۶۵ آمریکا به لیبی حمله هوایی کرد که مسئولان درجه اول جمهوری اسلامی به حمایت از لیبی پرداختند. هاشمی رفسنجانی گفت: «مطمئناً ما در کنار لیبی هستیم و معتقدیم که آمریکا نه در لیبی و نه در سوریه به هیچ نتیجه‌ای نخواهد رسید.» آیت‌الله خامنه‌ای، رییس جمهور نیز در تماس تلفنی با قذافی خطاب به او گفت: «برادر عزیز آقای قذافی! ما در این حادثه و در مقاومت شما در مقابل استکبار جهانی در کنار شما قرار داریم.» اما
مقابل استکبار جهانی در کنار شما قرار داریم.» اما شدیدترین واکنش متعلق به آیت‌الله منتظری بود. او گفت که «حمله آمریکا به کشور لیبی در حقیقت حمله به امت واحده اسلامی است ... صرف محکوم کردن لفظی آمریکا در ظاهر دردی را دوا نمی‌کند.» منتظری معتقد بود که کشورهای غربی و غیرمتعهد باید در روابط خود با آمریکا تجدیدنظر کنند و در صورت لزوم این رابطه را قطع کنند. همچنین تمایل حکومت لیبی به برقراری روابط فرهنگی یک‌طرفه با ایران یکی دیگر از موجبات دلسردی ایران از تداوم برقراری روابط گرم با لیبی بود. علی‌رغم اینکه
برقراری روابط گرم با لیبی بود. علی‌رغم اینکه نمایندگان فرهنگی حکومت لیبی می‌توانستند در ایران به تبلیغ سیاست‌های حکومت لیبی و کتاب سبز تألیف شده توسط قذافی بپردازند، ایران حق انجام چنین فعالیت‌هایی را در خاک لیبی نداشت و سازمان اطلاعات و امنیت لیبی به شدت با ایرانیانی که به این کار اقدام می‌کردند برخورد می‌کرد. اما دیدگاه تقریباً یکسان دو کشور به موضوع جنگ اعراب و اسرائیل و سیاست‌گذاری‌های منطبق در میان اعضای اوپک باعث گردید تا زمان سقوط رژیم قذافی، روابط سیاسی و اقتصادی دو کشور هیچگاه قطع نشده و ادامه
سیاسی و اقتصادی دو کشور هیچگاه قطع نشده و ادامه یابد. بازدید از لیبی. سران جمهوری اسلامی هم چندبار به لیبی سفر کردند. اوج این مراودات، بازدید سید علی خامنه‌ای از لیبی در جریان سفر دوره‌ای او به کشورهای «جبهه پایداری» بود. در این بازدید، قذافی گفت: «ما همگام با شما هستیم و شما در دل ما هستید. ما از مدت‌ها پیش منتظر این ملاقات بودیم.» در بیانیه مشترک دو دولت هم که پس از پایان سفر منتشر شد آمده بود: «لیبی حمایت و ایستادگی خود را در کنار انقلاب اسلامی ایران علیه توطئه‌های امپریالیستی و ارتجاعی که جنگ تحمیلی
توطئه‌های امپریالیستی و ارتجاعی که جنگ تحمیلی رژیم صدام، بخشی از آن است؛ ابراز می‌دارد.» با این حال در سراسر این دوران که دو کشور، ظاهراً در برخی از امور هم‌نظر و پشتیبان یکدیگر بودند، اختلافات و چالش‌هایی هم وجود داشت. قذافی به دنبال کسب جایگاه در میان کشورهای اسلامی بود. از این رو به خامنه‌ای گفته بود که پس از درگذشت خمینی، من امام خواهم بود؛ چرا که سید هم هستم. مشکل دیگر، دعاوی عجیب و غریب او بود. مثلا با اینکه او که در سال‌های پیش از انقلاب از حامیان جدی تغییر نام خلیج فارس به خلیج عربی بود، در این
جدی تغییر نام خلیج فارس به خلیج عربی بود، در این سال‌ها که با جمهوری اسلامی رابطه برقرار کرده بود، عنوان «خلیج اسلامی» را پیشنهاد می‌کرد که به روایت رفیق‌دوست، این پیشنهاد با مخالفت جدی خامنه‌ای مواجه شد. او در همان سال‌های ابتدایی پیروزی انقلاب، در مصاحبه‌ای با اطلاعات، انقلاب ایران را به یادگیری از کتاب سبز خود دعوت کرد و به انتقاد از ایجاد نهادهایی مانند مجلس و قوه مجریه در جمهوری اسلامی پرداخت. افزون بر این خلقیاتِ قذافی که همواره نوعی مشی احتیاطی را در مسئولان جمهوری اسلامی برمی‌انگیخت، مساله امام
در مسئولان جمهوری اسلامی برمی‌انگیخت، مساله امام موسی صدر هم همچنان بر سختی روابط می‌افزود. در سال‌های پس از فوت خمینی همچنان مطالبه‌گری درباره آقای صدر، از سوی روسای جمهور دنبال می‌شد. در چنین شرایطی، شواهد نشان می‌دهد که هر چه به پایان دوران حکومت قذافی نزدیک می‌شویم، میل به تداوم رابطه میان دو کشور، از سوی جمهوری اسلامی کمتر می‌شود. مهدی فیروزان، داماد سیدموسی صدر روایت می‌کند که «من یادم نمی‌رود که ایشان [خامنه‌ای] فرمودند: به آقای خاتمی (رییس‌جمهور وقت) بگویید که این قضیه را پیگیری بکنند، حتی به قیمت
بگویید که این قضیه را پیگیری بکنند، حتی به قیمت قطع روابط با لیبی، ولو بلغ ما بلغ. من این را خودم از آقا شنیدم.» تغییر عقاید. عامل مهم دیگری که راه قذافی را، آرام آرام از مسیر انقلاب اسلامی دور کرد، روند تجدیدنظر و استحاله عقیدتی رژیم قذافی بود. قذافی پس از تحملِ سال‌ها تحریم‌های سخت سازمان ملل و آمریکا و چندین تجاوز هوایی، از مواضع خود کوتاه آمد. او از اواسط دهه هشتاد، بسیاری از اتهامات آمریکا را پذیرفت، درباره حادثه لاکربی غرامت داد، قبول کرد که افراطی‌گری کرده و گفت: «در روزهای خیلی دور، آنها کشور ما را
کرده و گفت: «در روزهای خیلی دور، آنها کشور ما را یک کشور خودسر می‌نامیدند و آنها حق داشتند که ما را این گونه بنامند چراکه ما رفتارهای انقلابی داشتیم.» سرانجام هم در مساله هسته‌ای، همه شروط غربی‌ها را پذیرفت و امکانات اتمی خود را تحویل آنها داد و در جبهه مبارزه با تروریسم با آنها همکاری کرد. آنچه در قبال این اقدامات دریافت کرد، ازسرگیری روابط کشورش با آمریکا در تیرماه ۱۳۸۳ و در دوره جرج بوش پسر بود. افزون بر این، لیبی توانست با کشورهای غربی قراردادهای تجاری‌ای منعقد کند که در یک فقره به واردات سودآور ۲۱
منعقد کند که در یک فقره به واردات سودآور ۲۱ فروند ایرباس از فرانسه انجامید. با این حال، جمع‌بندی قذافی از این تعدیل‌ها مثبت نبود. او در مصاحبه با بی‌بی‌سی صریحاً اعلام کرد که «این [روند تعدیل انقلابی‌گری] باید الگویی می‌بود که سایر کشورها آن را دنبال کنند، اما لیبی دلسرد و ناامید است؛ چرا که وعده و وعیدهای آمریکا و بریتانیا محقق نشده است همین امر این الگو را از بین برد. درنتیجه کسی این الگو را دنبال نخواهد کرد.» اما قذافی دیگر توان احیای روحیات گذشته خود را نداشت. از این رو با همه بدعهدی‌های طرف‌های غربی،
نداشت. از این رو با همه بدعهدی‌های طرف‌های غربی، همچنان متواضعانه ابراز می‌کرد که «تداوم همکاری‌های دو جانبه میان لیبی و غرب هم‌چنان امکان‌پذیر است و نبود سرمایه خارجی در کشورش به این معنا نیست که لیبی گام در مسیر گذشته‌اش خواهد گذاشت. لیبی به عقب باز نخواهد گشت. من بر این باورم که عصر خصومت‌ورزی و تقابل را پشت سر گذاشته‌ایم.» تحلیل سران جمهوری اسلامی از این اقدامات متاخر قذافی، عبارت بود از اینکه «دولت مصر، دولت تونس، این سالهای آخر، قذافیِ بظاهر انقلابی و سابقه‌دار انقلابی، و همچنین حاکمان بعضی از
و سابقه‌دار انقلابی، و همچنین حاکمان بعضی از کشورهای دیگر، گوش به فرمان آمریکا بودند.» درچنین شرایطی بود که با ظهور موج بیداری اسلامی در کشورهای عربی از سال ۱۳۸۹، جمهوری اسلامی از هر گونه کمک به دولت قذافی خودداری کرد. روح الله خمینی با صراحت در همان نوفل‌لوشاتو در پاسخ به این سوال که شما به عربستان نزدیک خواهید بود یا لیبی گفتند: «دولتی که ما ایجاد می‌کنیم دولت اسلامی، جمهوری اسلامی است و هر یک از آنها نزدیک‌تر به جمهوری اسلامی باشند، البته آنها نزدیک‌تر به ما خواهند بود و هر کدام دورتر باشند، دورتر.» هر
ما خواهند بود و هر کدام دورتر باشند، دورتر.» هر چه به پایان دولت قذافی نزدیک شد، هم روحیات ضداستعماری او تضعیف شد و هم حمایت‌های مردمی را از دست داد. از این رو، با آغاز موسم بهار عربی، خزانِ روابط جمهوری اسلامی و لیبیِ قذافی هم با «مرگ» او در مهرماه ۱۳۹۰ فرا رسید. پس از انقلاب لیبی. با اوج‌گیری اعتراضات و شورش سراسری مردم لیبی در سال ۲۰۱۱، روابط دو جانبه میان دو کشور به حال تعلیق درآمد و سفیر لیبی در تهران از سمت خود استعفا کرد. ایران نیز بجز تعداد معدودی از کارمندان سفارت ایران در طرابلس، همه اتباعش را از
کارمندان سفارت ایران در طرابلس، همه اتباعش را از کشور لیبی به ایران بازگرداند. در خلال درگیری‌های داخلی لیبی، ایران از طرفی از انقلابیون لیبی پشتیبانی می‌کرد و از طرفی انتقاد بر دخالت نظامی ناتو در خلال این درگیری‌ها داشت. بعد از پیروزی انقلاب لیبی، در پی دعوت مصطفی عبدالجلیل از علی‌اکبر صالحی در اوت ۲۰۱۱، وی به این کشور سفر کرد و پیام دعوت از مقامات شورای ملی انتقالی برای سفر به ایران را نیز به ایشان ابلاغ کرد.
آرش سیگارچی روزنامه‌نگار و وبلاگ نویس ایرانی است. فعالیت‌ها. سیگارچی حرفه روزنامه‌نگاری را در نوجوانی با نوشتن در نشریات ورزشی محلی آغاز کرد. وی هنگام تحصیل در دانشگاه تهران برای روزنامه‌های اصلاح طلب گزارش تهیه می‌کرد. در سال ۲۰۰۰ میلادی به شهر زادگاهش در شمال ایران بازگشت و در نشریه "گیلان امروز" به عنوان سردبیر مشغول به کار شد. در همین زمان او وبلاگ خود را با نام "پنجره التهاب" راه‌اندازی کرد که شامل اخبار، تفسیر و شعر می‌شد. سیگارچی با پرداختن به مسائل نقض حقوق بشر در ایران در وبلاگش در میان جامعه برخط
حقوق بشر در ایران در وبلاگش در میان جامعه برخط ایران نقش برجسته‌ای یافت. از دیگر اقدامات وی می‌توان به برگزاری کلاس‌های عملی و تئوری آموزش روزنامه‌نگاری اشاره کرد. دستگیری. در سال ۲۰۰۵ به دنبال سرکوب گستردهٔ مخالفین در ایران آرش سیگارچی نیز دستگیر شد. نظام ایران به صراحت دلیل محکومیت او را وبلاگ‌نویسی بیان نکرد و او به اتهام جاسوسی و فعالیت علیه امنیت ملی ابتدا به ۱۴ سال زندان محکوم شد که تحت فشار افکار عمومی این حکم به سه سال زندان تغییر کرد. هادی قائمی عمده اتهامات وارد شده به سیگارچی را گفتگو با
عمده اتهامات وارد شده به سیگارچی را گفتگو با رادیوهای خارجی عنوان کرد. سیگارچی با گذشت یک سال از محکومیتش در زندان مبتلا به سرطان دهان شد. با بروز بیماری او مشمول مرخصی از زندان برای درمان بیماری‌اش شد. او در سال ۲۰۰۸ به ایالات متحده آمریکا رفت و توانست از آن کشور پناهندگی بگیرد. او در سال ۲۰۰۷ برای شجاعت و فداکاری خود در رشته روزنامه‌نگاری در ایران، موفق به دریافت جایزه هلمن/همت شد. هم‌اکنون. وی در حال حاضر به عنوان گویندهٔ اخبار و خبرنگار تلویزیون فارسی صدای آمریکا مشغول به کار است. جوایز. در ماه مه
صدای آمریکا مشغول به کار است. جوایز. در ماه مه ۲۰۱۲، گروه داوران «مسابقهٔ بهترین وبلاگ‌های دویچه‌وله» وبلاگ او را به عنوان وبلاگ برتر انتخاب کردند. این نخستین‌بار بود که وبلاگی پارسی‌زبان برای این عنوان برگزیده می‌شد. سیگارچی در وبلاگش به مسائل سیاسی و اقتصادی ایران می‌پردازد. جایزه در ژوئن ۲۰۱۲ در بُن به سیگارچی اهدا شد.
خرونینگن استانی در هلند است که در شمال شرقی این کشور قرار گرفته است. این استان از شرق با ایالت نیدرزاکسن آلمان، از جنوب با درنته، در غرب با فریسلاند و در شمال با دریای وادن همسایه است. مرکز این استان شهر خرونینگن است.
خیال‌پردازی حماسی ( یا Epic Fantasy) یکی از زیر مجموعه‌های ژانر خیال‌پردازی است که در دنیاهای خیالی و موازی به کار برده می‌شود. این تعبیر را نخستین بار لوید الکساندر در سال ۱۹۷۱ به کار برد. فانتزی حماسی نوع خلاقانه‌ی فانتزی است و در مقابل فانتزی نازل () قرار دارد. خیال‌پردازی حماسی با کارهای ویلیام موریس، جرج مک‌دونالد و ادوارد پلانکت آغاز گردید و با نوشته‌های جی.آر.آر. تالکین، سی اس لوئیس و جورج آر. آر. مارتین به اوج رسید. خیال‌پردازی حماسی به همراه ژانر شمشیر و جادوگری، تبدیل به متداول‌ترین زیر سبک‌های
شمشیر و جادوگری، تبدیل به متداول‌ترین زیر سبک‌های "فانتزی" شده‌اند. برخی از این کتاب ها که به شمشیر و جادو نیز معروف هستند و طرفداران زیادی دارند عبارتند از:
ورزشگاههای زیر مخصوص و ویژه بازی فوتبال طراحی شده اند: ورزشگاههای زیر میزبان بازی فوتبال نیز بوده‌اند اما چند منظوره‌اند (و مثلاً برای بازیهای فوتبال آمریکایی اغلب بکار می روند):
دشت نیزه‌وران از سرزمین‌های اساطیری ایران و شاهنامه است که در میان‌رودان قرار داشته و مرکز فرمانروایی مرداس پدر ضحاک بوده‌است. برخی دشت نیزه‌وران سرزمین آشوریان و برخی محققان سرزمین عرب‌ها می‌دانند. نیزه‌وران در شاهنامه. از کشور یا دشت نیزه‌وران فقط در زمان مرداس پدر ضحاک نام برده می‌شود و مربوط به دوران بسیار کهن است، زمانی‌که هنوز تأسیس کشورها مفهوم آشکاری نداشتند حتا کشور ایران نیز وجود خارجی نداشت اگر از کشور ایران و توران در شاهنامه بعدها نامی‌برده می‌شود به دوران بعد از سیادت نیزه‌وران است. دشت
می‌شود به دوران بعد از سیادت نیزه‌وران است. دشت نیزه‌وران اغلب موارد همواره همراه خنجر گزاران ذکر می‌گردد که احتمالاً از مقدم‌ترین تمدن‌های قوم تازیان هستند. مرداس بر خلاف پسرش ضحاک حاکم نیک سرشتی بود که بسیار به درماندگان قوم عرب کمک می‌نمود و به آن‌ها بز و چهار پایان مفید دیگری پیشکش می‌کرد تا ضعیفان بتوانند مایحتاج‌شان را بی رنج و مشقّت بدست آورند. همچنین مرداس مردی دیندار و مؤمن بود و هر پگاه برای عبادت به معبد راهی می‌شد و عاقبت در همین مسیر توسط پسرش ضحاک در چاهی فرو افتاد و مرد. شاهنامه از مرداس و
ضحاک در چاهی فرو افتاد و مرد. شاهنامه از مرداس و کشورش اینگونه سخن می‌راند:
طرح یک لپ‌تاپ برای هر کودک یا OLPC طرحی است که به منظور نظارت بر ایجاد دستگاه‌های آموزشی مقرون به صرفه در کشورهای در حال توسعه راه‌اندازی شده‌است و توسط دو سازمان غیرانتفاعی در آمریکا به نام‌های OLPCA و OLPCF پشتیبانی می‌شود. این طرح که هدف از آن دادن یک لپ‌تاپ به هر کودک است، از سال ۲۰۰۸ میلادی با کمک بانک جهانی در منطقة آمریکای لاتین و آفریقا در حال اجراست و تاکنون در کشورهای آرژانتین، بولیوی، برزیل، پرو، اروگوئه، شیلی، کلمبیا، السالوادور، هائیتی، جاماییکا، مکزیک، هندوراس، نیکاراگوئه، پاراگوئه، اکوادور،
مکزیک، هندوراس، نیکاراگوئه، پاراگوئه، اکوادور، ونزوئلا و ترینیداد و توباگو اجرا شده‌است.
یوزف «یوپ» هاینکس (به ؛ زاده در مونشن گلادباخ)، بازیکن و مربی سابق فوتبال اهل آلمان است. دوران بازی. رده باشگاهی. وی ۳۶۹ بار در بوندس لیگا به میدان رفته‌است و بعد از گرد مولر و کلاوس فیشر و روبرت لواندوسکی، با ۲۲۰ گل چهارمین گلزن برتر تاریخ بوندسلیگا به‌شمار می‌رود. هاینکس اولین بازی رسمی خود را برای مونشن گلادباخ در بوندس لیگا ۲ در سال ۱۹۶۴ انجام داد. سپس همراه گلادباخ با مدیریت هنس ویزویلر افسانه‌ای توانست به سطح اول فوتبال آلمان برسد. او دو سال دیگر در گلادباخ ماند و سپس راهی هانوفر ۹۶ شد. هاینکس بار
گلادباخ ماند و سپس راهی هانوفر ۹۶ شد. هاینکس بار دیگر به گلادباخ بازگشت و تا سال ۱۹۷۸ یعنی تا پایان دوران بازیگری اش در گلادباخ ماند. یوپ هاینکس دو بار نیز در سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ به ترتیب با ۳۰ و ۲۷ گل آقای گل بوندس لیگا شده‌است. رده ملی. هاینکس ۳۹ بازی ملی برای آلمان غربی انجام داده و توانسته ۱۴ گل نیز به ثمر برساند. او در قهرمانی آلمان در جام جهانی ۷۴ عضو تیم آلمان بود ولی تنها یک‌نیمه برای آلمان‌ها به میدان رفت. مربیگری. هاینکس بعد از دوران بازیگری به مربی گری روی آورد و توانست با نتایج قابل قبول و
مربی گری روی آورد و توانست با نتایج قابل قبول و قهرمانی‌های زیاد همراه با بایرن مونیخ ،رئال مادرید و شالکه ۰۴ نام خود را به عنوان یک مربی صاحب سبک بر سر زبان‌ها بیندارد. او اولین بار به عنوان مربی کمکی در تیم بروسیا مونشن‌گلادباخ فعالیت کرد و طی سال‌های آینده، سابقه مربیگری در بایرن مونیخ، اتلتیک بیلبائو، آینتراخت فرانکفورت، رئال مادرید، بنفیکا، شالکه، بایر لورکوزن و بایرن مونیخ را در کارنامه خود ثبت کرد. هاینکس در سال ۲۰۱۳ و بعد از فتح سه‌گانه با بایرن مونیخ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد تا پپ گواردیولا
از دنیای فوتبال خداحافظی کرد تا پپ گواردیولا هدایت این تیم را برعهده بگیرد. در تاریخ ۶ اکتبر ۲۰۱۷ بایرن رسماً اعلام کرد که یوپ هاینکس را به عنوان جانشین آنچلوتی برگزیده است. سرانجام پس از مطرح شدن نام چندین مربی بزرگ، مدیران بایرن تصمیم گرفتند بار دیگر به یوپ هاینکس اعتماد کنند؛ کسی که فصل ۲۰۱۲–۱۳ بایرن را به همه جام‌های ممکن رساند و سه‌گانه‌ای تاریخی را برای این تیم به ثبت رساند. وی بعد از رسمی شدن انتقالش به بایرن مونیخ گفت: «این برای من بازگشت نیست بلکه حرکتی دوستانه محسوب می‌شود. به بایرن مونیخ بیش از
حرکتی دوستانه محسوب می‌شود. به بایرن مونیخ بیش از حد مدیونم. رابطه‌ی من و بایرن مونیخ، رابطه عاشق و معشوق است.» هاینکس بازگشت بسیار موفقی به بایرن مونیخ داشت و موفق شد قهرمانی بوندسلیگا را به‌دست آورد اما در لیگ قهرمانان با حذف در مرحله نیمه نهایی، از راه‌یابی به فینال رقابت‌ها بازماندند. وی یکی از موفق‌ترین مربیان تاریخ فوتبال جهان و بایرن مونیخ است.
«باید آنجا باشم» نام تک‌آهنگی از مایکل جکسون است. این ترانه که در ۱۳ سالگی او منتشر شد و اولین تک‌آهنگ مایکل جکسون به عنوان یک تک خوان بود. این آهنگ در رتبهٔ ۴ جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد و ۵ جدول تک‌آهنگ‌های انگلستان قرار گرفت. پس از مایکل جکسون از این ترانه کاورهای بسیاری انجام شد که از آن جمله کاور گروه بویز تو من در آلبوم سال ۲۰۰۷ بود.
مولویه یا شور رومی (The Passion Of Rumi) نام آلبوم موسیقی است در دستگاه نوا با صدای شهرام ناظری که آهنگسازی برخی قسمت‌های آن بر عهده خود او است. این کار حاصل اولین همکاری شهرام ناظری با پسرش حافظ ناظری است. حافظ در این اثر علاوه بر نوازندگی، تنظیم آن را نیز برعهده دارد. این کار در سال بزرگداشت مولانا عرضه شد و به عنوان یکی از بهترین لوح‌های فشرده سال جهان معرفی شد. روزنامهٔ «بوستون گلوب» چاپ آمریکا، در گزارشی با عنوان «"شعر مولانا در حرکت"»، به بررسی تلاش‌های شهرام و حافظ ناظری برای زنده نگه داشتن اشعار
شهرام و حافظ ناظری برای زنده نگه داشتن اشعار مولانا پرداخته‌است. قسمتهای آوازی: ملودی‌های شاعرانه همگون با حال و احوال شعر سورئال مولانا، اجرای نو آورانه و طرز فکری که از ظاهر ردیف گذشته و به روح ردیف پیوند خورده و همچنین توجه به لحن‌های حماسی، استفاده از فضای باستانی و اسطوره‌ای آواز ایرانی، دقت بر سبک‌شناسی و اقتدار آواز قدما، توجه به طرز بیان و لحن خالص ایرانی، دوری کردن از لحن‌های خارجی، به‌ویژه لحن‌های عربی که وارد آواز ایرانی شده، بکارگیری تحریرهای ریتمیک و یک دست بودن زیر و بم‌های آوازی و دست اول
ریتمیک و یک دست بودن زیر و بم‌های آوازی و دست اول بودن فکر آن از جمله مشخصات آوازی این اثر است. فرم: موسیقی سنتی از چند فرم اصلی تشکیل شده: پیش در آمد، چهار مضراب، ساز و آواز، تصنیف، رنگ و کار و عمل. به‌طور مثال قطعه ۵ طرح فرم جدیدی را ارائه می‌دهد که ترکیبی است از تصنیف و آواز در آمیخته با تحریرهای ریتمیک. این طرح قبلاً به این صورت در موسیقی ما وجود نداشته. ارکستراسیون: با اینکه سازهای ما سازهای سنتی و فولکوریک هستند در آن‌ها تغییرات کوچکی از نظر فیزیکی و اجرایی به وجود آمده هدف از این تغییرات بالا بردن
اجرایی به وجود آمده هدف از این تغییرات بالا بردن توانایی موزیکال آن‌ها از نظر صدادهی، قابلیت‌های نوازندگی و هارمونی می‌باشد. به‌طور مثال استفاده چند آوایی از سه تار و هارمونی متناسب با موسیقی ایرانی، فعال نمودن هر چه بیشتر سیم بم بربت و عملکرد پر رنگ تر آن به صورت یک همراه باس در ارکستر، استفاده سلو از کمانچه آلتو برای اولین بار و اجرای ملودی‌های چند آوایی توسط آن. آلبوم «مولویه» با یک فضای سنگین آمیخته از احساسات و شوق آغاز می‌شود و تا هنگامی که به پایان آن می‌رسد، هیجان انگیز است. توضیح اثر. دستگاه نوا
آن می‌رسد، هیجان انگیز است. توضیح اثر. دستگاه نوا هنرمندان. سال نشر:۱۳۸۶ منابع. وبسایت رسمی استاد شهرام ناظری، آثار، آلبوم مولویه
مهتاب‌ رو نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری و آهنگسازی کیخسرو پورناظری که توسط «شرکت فرهنگی و هنری بیستون» که با مدیریت تولید محمد علی عزیزی منتشر شده‌است. نوازندگی این اثر را «گروه تنبور شمس» بر عهده داشت. توضیح اثر. تصنیف مهتاب‌رو از جمله درخشانترین تصنیف‌هایی است که نشان از درک «کیخسرو پورناظری» از اشعار مولانا دارد وی به این دلیل که شهرام ناظری به گفتهٔ داریوش صفوت صدایی خاص و اساطیری دارد خوانندگی این اثر را به او سپرد. فهرست. این آلبوم که به صورت نوار منتشر شده بود، شامل پنج ترانه ‌است: "روی الف
نوار منتشر شده بود، شامل پنج ترانه ‌است: "روی الف نوار:" "روی ب نوار:"
باشگاه فوتبال کربلا یک باشگاه فوتبال عراقی در شهر کربلا می‌باشد. ورزشگاه. استادیوم بین المللی کربلا ( شهر ورزشی کربلا ) که در سال ۲۰۱۶ و با ظرفیت ۳۰۰۰۰ نفری افتتاح شد محل بازی های خانگی این تیم است.
طرح کنونی پرچم بنین نخست در ۱۶ نوامبر ۱۹۵۹ هنگامی که آن کشور با نام جمهوری داهومی به استقلال رسید تصویب و این پرچم در ۱ اوت ۱۹۶۰ برافراشته شد. اما با روی کار آمدن حکومت مارکسیستی در ۱۹۷۵ و تشکیل جمهوری خلق بنین، پرچم دیگری با زمینهٔ سبز و ستارهٔ سرخ که برگرفته از رنگ‌های حزب مارکسیستی-لنینیستی حاکم (زمینهٔ قرمز با ستارهٔ سبز) بود جایگزین آن شد. با محو مارکسیسم-لنینیسم و تشکیل جمهوری بنین، بار دیگر استفاده از همان پرچم سال ۱۹۶۰ در ۱ اوت ۱۹۹۰ به تصویب رسید. مشخصات پرچم. پرچم کنونی بنین دارای تناسب ۲ به ۳ بوده
پرچم. پرچم کنونی بنین دارای تناسب ۲ به ۳ بوده و از یک نوار عمودی سبزرنگ و دو نوار افقی زرد و قرمزرنگ تشکیل شده است. رنگ‌های به کار رفته در پرچم رنگ‌هایی پان-آفریقایی هستند و معانی زیر را دارند:
دانشگاه سوربن (به فرانسوی: "Sorbonne Université)" یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در شهر پاریس پایتخت فرانسه است که از به‌هم پیوستن دانشگاه پاریس-سوربن و دانشگاه پیر و ماری کوری تشکیل شده‌است. این دو دانشگاه از وارثان دانشگاه تاریخی سوربن بودند که در سال ۱۹۷۰ منحل شد. دولت فرانسه قانون تلفیق دو دانشگاه را در تاریخ ۲۱ آوریل ۲۰۱۷ تأیید کرد و دو دانشگاه از آغاز سال ۲۰۱۸ میلادی رسماً به هم پیوسته و دانشگاه سوربن را پدیدآوردند.
پایانهٔ مسافربری مرکزی تبریز یا ترمینال مرکزی تبریز، بزرگ‌ترین و مهمترین پایانه مسافربری در تبریز و غرب ایران است. این پایانه مسافری، در جنوب تبریز و در حاشیه آزادراه شهید کسایی واقع شده‌است. با راه‌اندازی این پایانه، ترمینال قدیم تبریز که در مرکز شهر در تقاطع خیابان‌های فلسطین (ملل متحد سابق) و محققی (امین سابق) واقع شده بود، تعطیل گردید. پیشینه. پیش از احداث پایانهٔ مسافربری تبریز، حمل و نقل برون‌شهری این شهر از طریق گاراژهای موجود در خیابان‌های امام خمینی، تربیت و فردوسی صورت می‌گرفت. به‌جهت مشکلاتی که
تربیت و فردوسی صورت می‌گرفت. به‌جهت مشکلاتی که گاراژداران با آن مواجه بودند، شهربانی وقت تبریز تمامی این گاراژها را به مکانی در جنوب کوی ولی‌عصر منتقل نمود. به دلیل دوربودن این منطقه از مرکز شهر تبریز، یک تعاونی خصوصی با همیاری اتوبوس‌داران تأسیس شد و در همین راستا، نخستین پایانهٔ مسافربری تبریز در مقابل باغ گلستان احداث گردید. پس از احداث پایانهٔ مسافربری تبریز در باغ گلستان، نخستین اتوبوس مسافربری از طریق آن به مقصد مراغه در تاریخ ۲۹ دی ۱۳۵۲ خورشیدی حرکت نمود. پس از این تاریخ رفته‌رفته این پایانه به اکثر