payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تمدن اسلامی می‌نویسد: «بعد از تمدن یونانی تا ظهور تمدن جدید اروپایی در چند قرن اخیر، بزرگ‌ترین و عالیترین و پرمایه‌ترین تمدن‌های عالم، تمدن اسلامی بین قرن دوم تا هفتم (هجری) بود که رونق علوم و فنون عقلی در آن … به بالاترین درجهٔ کمال رسید و … اساس تمدن اروپایی هم تا آنجا که به علوم و فنون است به وسیلهٔ ترجمهٔ کتب علمی عربی از قرن یازدهم و دوازدهم مسیحی … پیدا شده» دیدگاه مرتضی مطهری. مرتضی مطهری می‌نویسد: «پس از ظهور اسلام و تشکیل حکومت اسلامی و گرد آمدن ملل گوناگون در زیر یک پرچم به نام پرچم اسلام تمدنی
گوناگون در زیر یک پرچم به نام پرچم اسلام تمدنی عظیم و شکوهمند و بسیار کم‌نظیر به وجود آمد که باعث جامعه‌شناسی و تاریخ آن را به نام تمدن اسلامی می‌شناسد.» جستارهای وابسته. اختراعات دوران طلایی اسلام
ویکی‌پدیای مالایی نسخهٔ مالایی زبان وب‌گاه ویکی‌پدیا است. تا تاریخ ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۱ این دانش‌نامه با بیش از ۱۲۰٬۵۰۰ مقاله در رتبهٔ سی‌ودوم ویکی‌پدیاها قرار داشت.
ویکی‌پدیای گرجی یکی از نسخه‌های ویکی‌پدیا، از پروژه‌های بنیاد ویکی‌مدیا و یکی از دانشنامه‌های گرجی‌زبان در اینترنت است. این دانشنامهٔ گرجی‌زبان از نوامبر ۲۰۰۳ فعالیت خود را آغاز کرد. در انتهای سال ۲۰۱۰ بیش از ۴۴هزار مقاله و در مارس ۲۰۱۵ بیش از ۹۰هزار مقاله دارا بوده‌است. ویکی‌پدیای گرجی ۴ مدیر و ۶۵هزار کاربر دارد.
اسماعیلیه شهری با ۳۰ و ۳۵ عرض شمالی و ۳۲ و ۱۶ طول شرقی است که در ساحل غربی آبراه سوئز و در شمال دریاچه تمساح واقع است. از همین رو، در آغاز با نام روستای تمساح شناخته می‌شد. تاریخچه بنیان‌گذاری. اسماعیلیه در محل پیشین جزیره عبیط واقع بر تپه‌هایی با ارتفاع بالغ بر ۱۶ متر که به تلال الجسر (تپه‌های پُل) شناخته می‌شد. توسط بازرس کل شرکت احداث آبراه سوئز، فردینان دولسپس بنیاد نهاده شد و ابتدا اردوگاه‌هایی در آن ساخته شد و به عنوان محل استقرار کارگران و مهندسانی که برای تأسیس آبراه سوئز مشغول به کار بودند، مورد
که برای تأسیس آبراه سوئز مشغول به کار بودند، مورد بهره‌برداری قرار گرفت. دولت سپس آن را شهر میان چند دریا نامید. خدیو اسماعیل پاشا (حک ۱۸۶۳-۱۸۷۹م) به این شهر که از موقعیت استراتژیکی برخوردار بود، توجه خاصی مبذول داشت و دستور نقشه‌پردازی و نوسازی شهر را صادر کرد و آن را اسماعیلیه نامید. "اسماعیلیه" در ۱۸۶۴م با ویژگی‌های سبک معماری سده ۱۹م و ساختاری شبیه به شهر ریویرا در فرانسه، با خیابان‌های عریض و میدانگاه‌های مشجر، باغ‌ها و مزرعه‌هایی که شهر را از ۳ طرف در برگرفته‌اند و نیز مدارس و حمام‌های زیبا، هتل‌های
برگرفته‌اند و نیز مدارس و حمام‌های زیبا، هتل‌های مدرن و کاخ باشکوه حکومتی با هزینه و وام‌های کلان، ساخته شد. چندان‌که تنها هزینه دیوارهای کاخ حکومتی (سرایه) اسماعیلیه ۸۲۰ ،۳۸ لیره و هزینه ساختمان کامل آن بالغ بر ۲۸۶ ،۲۰۱لیره مصری گردید. شهر "اسماعیلیه" به دو بخش تقسیم می‌شد، بخشی از آن عرب‌نشین و بخش دیگر اروپایی‌نشین بود که این بخش پیوسته روی در ترقی داشت. موقعیت تاریخی و سیاسی. شهر "اسماعیلیه" در مدت حفاری آبراه سوئز از اهمیت بسیار برخوردار بود، اما پس از پایان پذیرفتن عملیات حفر کانال، تا مدتی از اهمیت
پایان پذیرفتن عملیات حفر کانال، تا مدتی از اهمیت آن کاسته شد و جمعیت آن رو به کاهش نهاد، چندان که بخش عمده کارکنان مستقر در آنجا به پرت سعید کوچیدند و این شهر که طبق برآورد اولیه مهندسی شهر ظرفیت ۱۵ هزار نفر سکنه داشت، در ۱۸۷۰م تنها ۳ هزار نفر در آن می‌زیستند و تا حدود ۲۰ سال افزایش چندانی نیافت و جمعیت آن بین ۴ هزار تا ۶ هزار نفر در نوسان بود، ولی پس از آنکه کمپانی آبراه سوئز اسماعیلیه را دفتر مرکزی ستاد عملیات خود قرار داد، قسمت اروپایی‌نشین شهر توسعه یافت و این شرکت نفوذ خود را بر سراسر شهر گسترش داد،
و این شرکت نفوذ خود را بر سراسر شهر گسترش داد، تا جایی که راه‌های منتهی به اسماعیلیه را در کنترل خود گرفت و ورود و خروج به شهر تنها با اجازه این شرکت میسر بود. در طول این مدت جمعیت آن به‌طور چشمگیری رو به افزایش نهاد. انگلستان که پس از انعقاد قرارداد ۱۹۰۴م با فرانسه، در استعمار مصر دیگر منازعی نداشت، در خلال جنگ جهانی اول در قسمت غربی شهر اسماعیلیه استحکامات نظامی خود را مستقر کرد و اسماعیلیه در ۱۹۱۶م به شهری نظامی بدل گردید و پایگاه استقرار نیروهای نظامی متفقین شد. تا پس از جنگ جهانی دوم این پایگاه همچنان
شد. تا پس از جنگ جهانی دوم این پایگاه همچنان رو به گسترش بود، چندان که تا ۱۹۵۰م بزرگ‌ترین مرکز نظامی انگلستان و یکی از بزرگ‌ترین مراکز نظامی جهان به‌شمار می‌رفت. جمعیت اسماعیلیه که پس از پایان جنگ جهانی اول به ۱۵ هزار نفر رسیده بود، پس از جنگ جهانی دوم از مرز ۵۰ هزار نفر گذشت. "اسماعیلیه" مرکز شکل‌گیری هسته اولیه، و تا مدت‌ها قرارگاه جمعیت اخوان‌المسلمین - که در مارس ۱۹۲۸ به رهبری حسن‌البنا بنیاد نهاده شد - بود و در خلال فعالیت جنبش ملی مصر برای لغو قرارداد استعماری ۱۹۳۶م - که بر اساس مفاد آن، کل منطقه
استعماری ۱۹۳۶م - که بر اساس مفاد آن، کل منطقه کانال به اشغال انگلستان در آمده بود - این شهر به کانون مبارزات ضد استعماری بدل شد، اما پس از اعتراضات دامنه‌دار مردم بر این قرارداد، سرانجام دولت مصر در ۸ اکتبر ۱۹۵۱ به لغو یک جانبه آن ناگزیر گردید و در پی آن اسماعیلیه کانون درگیری و برخوردهای مداوم میان نیروهای انگلیس و پلیس مصر شد و آنگاه که ارتش انگلیس تلاش کرد تا پلیس شهر اسماعیلیه را خلع سلاح کند، آنان مقاومت کرده، حاضر به ترک پاسگاه خود نشدند. این حادثه در ۲۵ ژانویه ۱۹۵۲ منجر به جنگی نابرابر و ۶ ساعته
در ۲۵ ژانویه ۱۹۵۲ منجر به جنگی نابرابر و ۶ ساعته میان نیروهای مصر به پشتیبانی و رهبری جمعیت اخوان‌المسلمین از یک طرف و نیروهای انگلیس از طرف دیگر گردید که طی آن ۴۳ نفر مصری کشته، و ۷۲ تن زخمی شدند و سرانجام، نیروهای مصری پس از اتمام مهماتشان، ناچار به تسلیم شدند. این حادثه که خشم مردم را برانگیخت، زمینه‌ساز تظاهرات خونینی در سراسر قاهره گردید که به شنبه سیاه شهرت یافت. "اسماعیلیه" که تا اوایل ۱۹۵۶م مقر نظامی و پایگاه نیروی هوایی و مرکز نیروهای مسلح مستعمراتی انگلستان به‌شمار می‌رفت، سرانجام، پس از ملی شدن
انگلستان به‌شمار می‌رفت، سرانجام، پس از ملی شدن آبراه سوئز در ژوئیه ۱۹۵۶ نیروهای نظامی انگلیس، بر اساس مفاد قرارداد ۱۹۵۴م از اسماعیلیه بیرون رانده شدند، اما متعاقب آن در اکتبر همان سال انگلیس و فرانسه و اسرائیل، اقدام به تجاوزی مسلحانه به مصر نمودند و طی این جنگ بندر اسماعیلیه به اشغال نیروهای متجاوز درآمد. پس از جنگ ۶ روزه ژوئن ۱۹۶۷ اعراب و اسرائیل و بسته شدن آبراه سوئز، بنیاد اقتصادی شهر اسماعیلیه تا مدت‌ها متزلزل شد و بر اثر بمباران و حملات بی‌وقفه شهر توسط نیروهای اسرائیلی در سپتامبر ۱۹۶۸، دولت مصر
توسط نیروهای اسرائیلی در سپتامبر ۱۹۶۸، دولت مصر رسماً اقدام به تخلیه شهرهای ساحلی کانال ازجمله اسماعیلیه کرد. سپس جمعیت اسماعیلیه تدریجاً رو به افزایش نهاد، چندان‌که، تا پیش از ۱۹۷۰م به ۳۰۰ ،۱۱۶نفررسید و در۱۹۷۱م‌بالغ‌بر ۸۰۰ ،۱۷۲نفر گردید. در جنگ ۱۹۷۳م میان اعراب و اسرائیل، شهر اسماعیلیه به سبب موقعیت سوق‌الجیشی شاهد حوادث بسیاری از جمله بسته شدن مجدد آبراه سوئز شد و به مهاجرت مردم اسماعیلیه به شهرهای دیگر منجر گردید. پس از گشوده شدن کانال در ۱۹۷۵م، مهاجران دوباره به اسماعیلیه بازگشتند و در ۱۹۷۶م جمعیت شهر
دوباره به اسماعیلیه بازگشتند و در ۱۹۷۶م جمعیت شهر به ۹۳۰ ،۱۴۵نفر رسید و اسماعیلیه تدریجاً روی در ترقی و پیشرفت نهاد. ساختمان‌های جدیدی در آن ساخته شد و جمعیتش همچنان در افزایش بود، تا جایی که در ۱۹۸۸م به حدود ۲۰۰ ،۲۳۶نفر رسید. موقعیت‌اقتصادی - فرهنگی. اسماعیلیه ‌پس از بازگشایی‌ کانال ‌سوئز در ۱۹۷۵م، تدریجاً مسیر رشد و ترقی در پیش گرفت و ویژگی‌های یک منطقه صنعتی تجاری را پیدا کرد و مراکزی در زمینه صنایع غذایی، کارخانه‌های تراکتورسازی، موتورسازی و کارگاه‌های کشتی‌سازی در آنجا تأسیس شد. دانشگاه آبراه سوئز نیز
در آنجا تأسیس شد. دانشگاه آبراه سوئز نیز در همین سال گشایش یافت. در اوایل دهه ۱۹۸۰م نیروگاه برق در شهر احداث گردید. شهر و بندر "اسماعیلیه" ترمینال کشتیرانی و چهارراه ارتباطات محسوب می‌شود و از این رو، در رونق تجارت مصر نقش مهمی ایفا می‌کند. از اسکله این بندر در ساحل شمالی دریاچه تمساح برای صدور نفت بهره‌برداری می‌شود. در بخشی از ساحل آن نیز معادن سنگ اییناس استخراج می‌گردد. همچنین شهر اسماعیلیه دارای شبکه آبرسانی است که بخشی از آن از طریق آب‌های زیرزمینی تأمین می‌گردد. در ۱۸۶۸م شهر "اسماعیلیه" به شبکه
تأمین می‌گردد. در ۱۸۶۸م شهر "اسماعیلیه" به شبکه ارتباطی راه آهن مصر پیوست. خط آهن اسماعیلیه و اسماعیلیه‌سوئز توسط اسماعیل پاشا احداث شد. اسماعیلیه همچنین به عنوان مرکز تلاقی خطوط آهن به‌شمار می‌رود. در طول حفر آبراه سوئز بر اساس نیازهای شرکت کانال، خطوط تلگرافی در "اسماعیلیه" احداث گردید. سپس در ۱۸۶۷م به علت ازدیاد جمعیت، دولت در صدد احداث خطوط تلگرافی جدیدی برآمد. در ۱۸۶۹م ارتباط پستی میان اسماعیلیه و پرت سعید برقرار گردید و دولت دفتر پست و تلگراف را بنیاد نهاد و خدمات آن را در اختیار شرکت اداره آبراه
نهاد و خدمات آن را در اختیار شرکت اداره آبراه سوئز قرار داد. همچنین خطوط تلفن تا ۱۸۸۳م در دست شرکت کانال بود تا آنکه دفتر شرکت تلفن ملی مصر در ۱۹۱۲م در "اسماعیلیه" افتتاح شد. کانال اسماعیلیه. این کانال از دریاچه تمساح در آبراه سوئز، در جنوب شهر اسماعیلیه تا رود نیل در بولاق قاهره، در جهت یکی از مسیرهای پیشین رود نیل - در ناحیه وادی طمیلات فعلی - از شرق به غرب، امتداد می‌یابد. این کانال که در گذشته، کانال آب شیرین نامیده می‌شد، طی سال‌های ۱۸۵۶-۱۸۶۳م برای تأمین آب نوشیدنی منطقه سوئز که هزاران کارگر در آن
تأمین آب نوشیدنی منطقه سوئز که هزاران کارگر در آن مشغول کار بودند، ساخته شد. تاریخچه طرح این کانال به دوران "فراعنه" باز می‌گردد که آرزوی پیوند دو دریای سفید و سرخ را به وسیله رود نیل در سر می‌پروراندند. چندان که در دوران باستان، فرعون نخاو۲ دوم (حک ۶۱۰ - ۵۹۵ ق‌م) تصمیم داشت کانال آبی در امتداد دریای سرخ به رود نیل بکشد؛ اما از آنجا که داریوش و نخاو گمان می‌کردند که ارتفاع دریای سرخ بیش از رود نیل است، از ارتباط این کانال با رود نیل واهمه داشتند. از این رو، اقدام به حفر کانال از دریای سرخ تا شهر هیروپولیس
اقدام به حفر کانال از دریای سرخ تا شهر هیروپولیس کردند. برخی محققان گمان می‌کنند که هیروپولیس همان شهر فیتوم (بیتوم) است که در تورات از آن یاد شده‌است. برخی دیگر آن را شهر افاریس یا اواریس واقع در تل المسخوطه، در نزدیکی دریای سرخ دانسته‌اند. آبراه نخاو از نقطه‌ای تقریباً در اسماعیلیه امروزی عبور می‌کرد و سپس به موازات وادی طمیلات به سمت جنوب امتداد می‌یافت و پس از عبور از «البحیره المرّه» به دریای سرخ می‌پیوست. فرعون ‌نخاو دوم که‌از خدمت‌ به داریوش ‌احتراز می‌جست، عملیات احداث کانال را که به فرمان وی آغاز
می‌جست، عملیات احداث کانال را که به فرمان وی آغاز کرده بود، متوقف نمود، اما داریوش پس از اشغال مصر، فرمان حفر مجدد کانال را صادر کرد. به گفته هرودت در راه ساختن آن ۲۱۰ هزار مصری قربانی شدند (ص ۱۷۶). سرانجام، در ۵۲۰ ق م کانال مزبور احداث گردید. طول آن را ۴ روز راه دریایی معادل ۱۰ میل گفته‌اند و عرض آن نیز به اندازه‌ای بوده‌است که دو کشتی بزرگ پارویی آن دوران به آسانی می‌توانستند از کنار هم بگذرند. بنیان‌گذاری کانال "اسماعیلیه" فعلی به اسماعیل پاشا نسبت داده شده‌است. وی برای جشن‌های افتتاح کانال متجاوز از یک
وی برای جشن‌های افتتاح کانال متجاوز از یک میلیون لیره مصری هزینه کرد. امروزه کانال اسماعیلیه با طول ۱۳۶ کم، به ۲ شاخه شمالی و جنوبی تقسیم می‌شود. از شهر اسماعیلیه انشعابی به سمت پرت سعید در شمال و انشعاب دیگری به سمت آبراه سوئز در جنوب، ایجاد شده‌است که از هر دو شاخه برای تأمین آب آشامیدنی و آبیاری مناطق بین پرت سعید و سوئز بهره‌برداری می‌شود، چندان که زمینهای کشاوزری را به مساحت ۵۰۰،۳۳۳ فدان (هرفدان معادل ۲۰۰ ،۴م ۲ است) مشروب می‌سازد. وسعت این کانال در حدی است که کشتیهای ۴۰۰ تنی می‌توانند در آن رفت‌وآمد
است که کشتیهای ۴۰۰ تنی می‌توانند در آن رفت‌وآمد کنند. صهیونیستها از دیرباز اندیشه دستیابی به آب‌های نیل را در سر می‌پروراندند، به طوری که هرتسل در ۱۹۰۳م از مشروب کردن صحرای سینا از طریق رود نیل سخن رانده بود. در ۱۹۷۴م مهندس صهیونیست الیشع کالی طرح انتقال آب رود نیل به اسرائیل را از طریق توسعه کانال اسماعیلیه و افزایش گنجایش آن تا ۳۰ م۳ در ثانیه تحت عنوان «میاه السلام» مطرح کرد. سرانجام، در ۱۹۷۹م این طرح مورد موافقت انور سادات قرارگرفت و وی دستور حفر «ترعهالسلام» را صادرکرد. محافل صهیونیست نیز از این خبر
را صادرکرد. محافل صهیونیست نیز از این خبر استقبال کردند و در مطبوعات به شرح و تفصیل آن پرداختند.
قلعه آلین دونن در جزیره‌ای به همین نام در دریاچه دوئیچ و در کشور اسکاتلند قرار دارد. قلعه اصلی در اوائل قرن سیزدهم، جهت دفاع در برابر حملات وایکینگ‌ها بنا شد.
ویکی‌پدیای ارمنی ( "Vikipedia" یا Վիքիպեդիա Ազատ Հանրագիտարան "ویکی‌پدیا آزات هانراگیتاران") نسخهٔ زبان ارمنی وبگاه ویکی‌پدیا است که از فوریهٔ ۲۰۰۳ میلادی تحت عنوان Հայերեն Վիքիփեդիա شروع به فعالیت کرد ولی از ۵ آوریل ۲۰۱۵ به Հայերեն Վիքիպեդիա تغییر نام داد. این ویکی‌پدیا اکنون نفر مشارکت‌کننده دارد که شامل نفر مدیر می‌شود و در فهرست ویکی‌پدیاها در دستهٔ ویکی‌پدیاهای بیش‌تر از ۱۰۰٬۰۰۰ مقاله قرار دارد. در تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۱۳ به رقم ۲۰۰٬۰۰۰ مقاله رسید؛ و هم‌اکنون (۲۹ شهریور ۱۳۹۶ خورشیدی) مقاله دارد. زبان. در
(۲۹ شهریور ۱۳۹۶ خورشیدی) مقاله دارد. زبان. در ویکی‌پدیای ارمنی از زبان ارمنی با لهجهٔ ارمنی شرقی استفاده می‌شود، هرچند که استفاده از لهجهٔ ارمنی غربی نیز امکان‌پذیر است. برخی مقالات به هر دو لهجه نوشته شده‌اند ولی ترجیح بر استفاده از لهجهٔ ارمنی شرقی است. تغییرِ نام. نام اصلی و اولیهٔ ویکی‌پدیای ارمنی Վիքիփեդիա ("Vikʻipʻedia") بود ولی در سال ۲۰۱۲ به Վիքիպեդիա ("Vikʻipedia") تغییر نام یافت. حرف պ ("pē") با حرف փ ("pʻiwr") جایگزین شد تا بازتاب‌دهندهٔ تلفظ همخوان آبسره در لهجهٔ ارمنی شرقی باشد که زبان رسمی در
آبسره در لهجهٔ ارمنی شرقی باشد که زبان رسمی در ارمنستان است. بحث‌های مربوط به این تغییر در دو نوبت انجام شد&lt;/ref&gt; و تغییر مورد نظر در ۵ آوریل ۲۱۰۲ اعمال شد.
ویکی‌پدیای تاگالوگ نسخهٔ تاگالوگ زبان وبگاه ویکی‌پدیا است که در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۰۳ راه‌اندازی شد. تا تاریخ ۱۱ نوامبر ۲۰۲۰ این ویکی‌پدیا با ۶۴۵۰۲ مقاله در رتبه ۸۵ بزرگترین ویکی‌پدیاها جا دارد.
ویکی‌پدیای کانتونی (به چینی کانتونی: "維基百科，自由嘅百科全書") نسخهٔ کانتونی‌زبان وب‌گاه ویکی‌پدیا است که تا ۲ دسامبر ۲۰۱۰ دارای ۱۴٫۵۸۷ نوشتار به این زبان بود. این دانشنامه تا ۱۹ اوت ۲۰۱۱ با بیش‌از ۱۶٬۲۰۰ مقاله در رتبه نودم ویکی‌پدیاها قرار دارد.
یکی از کهن‌ترین دروازه‌های قزوین است که به سوی الموت، رودبار و کوشک و شکارگاه‌های شمال قزوین باز می‌شده‌، و دارای یک ورودی با قوس و کلیل و نیم دایره است. در هر طرف راهرو دو طاق‌نما ساخته شده که با نرمی به سوی بیرون پیش آمده و حالت آغوش گشوده را تداعی می‌کند. این دروازه تنها یک نما به سوی خارج شهر دارد که از تزئینات کاشی‌کاری و رسمی‌بندی برخوردار است و بدنه رو به داخل آن، آجرکاریِ ساده است. کاشی‌کاری موجود در بنا در زمان فرمانروایی میرمحمدحسین عضدالملک قزوینی در دوره قاجار انجام شده‌است. پیشینه. شهر قزوین در
در دوره قاجار انجام شده‌است. پیشینه. شهر قزوین در گذشته، نُه دروازه به نام‌های درب کوشک (در شمال شرقی)، دروازه شیخ‌آباد در خیابان سعدی (در شمال غربی)، دروازه رشت، دروازه مغلاوک یا دروازه همدان (در جنوب غربی)، دروازه خندقبار، دروازه ساوالان، دروازه راه ری، دروازه تهران قدیم، دروازه پنبه ریسه (در شرق خیابان طالقانی کنونی) داشته که امروزه از آن میان، تنها دو دروازه درب کوشک و تهران قدیم باقی‌مانده‌اند. دروازه کوشک. دروازه کوشک در واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۹۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به
شمارهٔ ثبت ۳۹۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. دروازه درب کوشک در انتهای خیابان آزادی (نادری) شهر قزوین قرار دارد و متعلق به سال ۱۲۹۶ هجری قمری است که در زمان حکومت شاهزاده عضدالدوله، کاشی‌کاری شده‌است. شهر قزوین در نیمه قرن سوم هجری قمری دارای ۷ دروازه بوده‌است که امکان ورود به شهر را فراهم می‌ساختند. در دوره قاجاریه ۹ دروازه در گرداگرد قزوین وجود داشتند که با حصار پیرامون شهر به یکدیگر می‌پیوستند و عبارت بودند از پنبه ریسه، راه (درب) کوشک، شیخ‌آباد، رشت، مغلاوک، خندقبار، شهزاده حسین،
شیخ‌آباد، رشت، مغلاوک، خندقبار، شهزاده حسین، مصلی و تهران که هم‌اکنون از میان آن بناهای باشکوه، تنها دو دروازه تهران و راه کوشک باقی مانده و بقیه در اثر خیابان‌کشی‌ها و عدم توجه به مرور زمان ویران شدند. دروازه درب کوشک به سوی الموت، رودبار و کوشک‌ها و شکارگاه‌های شمال قزوین باز می‌شده‌است. این دروازه برخلاف دروازه تهران قدیم، تنها دارای یک نما به سوی خارج شهر است و دارای یک ورودی با قوس نیم دایره‌ای شکل می‌باشد که در طرفین آن گلدسته‌ها و طاق‌نماهایی دیده می‌شود. نمای خارجی این دروازه دارای کاشی‌کاری
می‌شود. نمای خارجی این دروازه دارای کاشی‌کاری رسمی‌بندی است. جستارهای وابسته. َ* دروازه‌های قزوین
ایتالیا یکی از کمترین درجه‌های آزادی را در اروپا دارد. طبق گزارش سال ۲۰۰۹ خانه آزادی، ایتالیا را به عنوان تاحدودی آزاد طبقه‌بندی کرده‌اند و این کشور پس از ترکیه از لحاظ گستردگی سانسور دوم است و مطبوعات تا حدی آزاد گزارش شده‌اند. سانسور در تلویزیون‌ها و مطبوعات برای دلایل گوناگون وارد می‌شود. تاریخچه. دوره امپراتوری اتریش. در سال‌های دوران حکومت کردن اتریشی‌ها در شمال ایتالیا (مناطق ونیز و میلان) سانسور متداول بود و انتقاد از اتریشی‌ها مجازات سختی داشت. دوره پادشاهی ایتالیا. سانسور در این دوره از تاریخ
دوره پادشاهی ایتالیا. سانسور در این دوره از تاریخ ایتالیا زیاد بوده و سانسور سینمایی از جمله این که فیلم‌هایی با صحنه‌های زشت و ناپسند یا بلعکس خیلی خشک و با نجابت شامل می‌شد. دوره ایتالیای فاشیست. در این دوره سانسور زیاد بوده اما حکومت اصرار بر این داشته که حکومتی دارای آزادی بیان است.
شکاف نوک سینه حالتی از درد، خشکی، سوزش یا خونریزی از یک یا هر دو نوک پستان در طی یا بعد از تمرین فیزیکی یا ورزش است. این عارضه همچنین در بین موج‌سوارهای که از پیراهن موج‌سواری استفاده نمی‌کنند نیز شایع است. هم برای زنان و هم برای مردان اتفاق می افتد ولی از آنجایی که زنان از سینه بند استفاده می کنند این عارضه بیشتر برای زنان (اغلب زنانی که سینه بند نمی پوشند) رخ می دهد. دلایل. شکاف نوک پستان معمولاً توسط اصطکاک از مالش مکرر تی‌شرت یا سایر لباس‌های بالا تنه در مقابل نوک سینه‌ها در طول یک دوره زمانی طولانی
در مقابل نوک سینه‌ها در طول یک دوره زمانی طولانی ورزش ایجاد می‌شود. این عارضه عمدتاً دونده‌ها را آزار می‌دهد. دونده‌های مسافت‌طولانی به‌دلیل آن‌که اصطکاک در نوک پستان‌شان برای بیشترین مدت زمان قرار گرفته‌است عمدتاً تمایل بیشتری به این عارضه دارند. با این حال، تنها ورزشکاران را آزار نمی‌دهد؛ قسمت داخلی یک نشان یا لوگو در لباس نیز می‌تواند موجب اصطکاک شود که در نتیجه این عارضه را به‌وجود می‌آورد. جلوگیری. این وضعیت به راحتی قابل پیشگیری است. روش‌های دوام‌دار عبارتند از: این وضعیت باید در عرض چند روز حل‌شود.
عبارتند از: این وضعیت باید در عرض چند روز حل‌شود. درغیراین‌صورت، مراقبت‌های پزشکی الزامی است. شرایط پوستی دیگر همانند اگزما، پسوریازیس، زرد زخم، عفونت‌های قارچی یا واکنش‌های آلرژیک می‌تواند باعث درد نوک پستان و تغییرات در ظاهر پوست شود. در زنان، تغییرات هورمونی در اوایل حاملگی یا در دوران قاعدگی نیز می‌تواند باعث درد نوک پستان و درد شود. دیگر نام‌ها. نام‌های متداول دیگر آن در زبان انگلیسی عبارتند از: "Runner's nipple, surfer's nipple, red eleven, raver's nipple, big Q's, red nipple, weightlifter's nipple
big Q's, red nipple, weightlifter's nipple and gardener's nipple, or nipple chafe."
شذی محمود احمد غریب معروف به شذی، بازیگر مصری در ۳۱ ژوئیه ۱۹۸۴ در عربستان سعودی زاده شد اما با آغاز جنگ خلیج فارس به زادگاه مادرش یعنی مصر مهاجرت کردند.او پس از دریافت دیپلمش از مدرسهٔ «جمال عبدالناصر» وارد «اکایمیة العبور الخاصة» برای ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ علوم مدیریت شد.
سلسله نظام حیدرآباد یا سلاطین آصفیه یا حکومت آصف جاهی از سلسله‌های حکومتی در حیدرآباد دکن در کشور هندوستان بود. شهریاران این سلسله با عنوان "نظام" مخفف "نظام‌الملک" از سال ۱۷۲۴ میلادی/۱۱۰۳ شمسی تا سال ۱۹۴۸ میلادی/۱۳۲۷ شمسی حکومت کردند. این سلسله نه تنها در دوره استعمار انگلیس در هند دوام آورد بلکه حتی مدت کوتاهی پس از استقلال هند نیز پابرجا بود. پیشینه. حکومت نظام حیدرآباد در سال ۱۷۱۹ م توسط میر قمرالدین صدیقی معروف به آصف جاه نظام‌الملک تأسیس شد. او نایب‌السلطنه منطقه دکن تحت حکومت گورکانیان هند بود؛ که پس
منطقه دکن تحت حکومت گورکانیان هند بود؛ که پس از مرگ اورنگ‌زیب و از هم پاشیدن این امپراتوری حکومت مستقل خود را اعلام کرد. اجداد آصف جاه از بزرگان عرفای سمرقند بودند و خود را از نوادگانِ شهاب‌الدین سهروردی می‌دانستند که به هند مهاجرت کرده بودند. آصف جاه مردی با تدبیر و شجاع بود که سالیان دراز در دکن حکمرانی کرد و در آبادی نواحی دکن کوشش بسیار نمود و سرانجام حکومت مستقل آصف جاهی یا نظام حیدرآباد را بنیان گذارد. در اواسط سدهٔ هجدهم حکومت نظام به سرعت نسبت به بازماندگان گورکانی پیشی گرفت و قلمرو گسترده‌ای حدود
گورکانی پیشی گرفت و قلمرو گسترده‌ای حدود ۵۱۰٫۰۰۰ کیلومتر مربع را در جنوب هند شامل شد. فرمانروایان نظام حیدرآباد به مدت دو سده تا زمان استقلال هند حکومت کردند و این منطقه تا سپتامبر ۱۹۴۸ م یعنی حدود یک سال پس از استقلال هند از بریتانیا که در اتحادیه هند ادغام شد توسط آنان اداره می‌شد. با تقسیم هند به دو کشور هند و پاکستان، عثمان علی خان حاکم وقت سلسله نظام خود را هم پیمان پاکستان اعلام نمود ولی به علت درگیری‌های قومی و نیز حمله نظامی دولت مرکزی هند ناحیه تحت حکومت وی، تصرف و این ناحیه ضمیمه خاک هندوستان
تحت حکومت وی، تصرف و این ناحیه ضمیمه خاک هندوستان گردید و حکومت نظام برچیده شد. شهریاران نظام حیدرآباد ازجمله ثروتمندترین افراد جهان بوده‌اند. مجله تایم در ۲۲ فوریه ۱۹۳۷ با اختصاص روی جلد خود به آخرین نظام، عثمان علی خان او را ثروتمندترین مرد جهان نامید. هنر و ثروت. حاکمان آصف جاهی حمایت زیادی از ادبیات، هنر، معماری و فرهنگ به عمل می‌آوردند و با جمع‌آوری طلا و جواهر و مواد غذایی فراوان، بسیار ثروتمند شدند. پس از فروپاشی حکومت گورکانیان در دهلی حکومت پادشاهان نظام در جنوب هند یا دکن، مرکزی بود برای تجمع
نظام در جنوب هند یا دکن، مرکزی بود برای تجمع هنرمندان و دانشمندان و محل رونق و شکوفایی فرهنگ و هنرهای اسلامی به گردید. وجود معادن متعدد سنگ‌های قیمتی در این ناحیه ثروت بی‌حسابی را در اختیار حکومت نظام در حیدرآباد قرار داد تا به راحتی بتوانند مشوق و حامی هنرمندان و دانشمندان باشند. سلسله حکمرانان آصف جاهی. کسانی که در حکومت مستقل نظام حیدرآباد فرمانروایی کردند عبارتند از:
طار (دار)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان ایران است. طار در ۳۰ کیلومتری جنوب غربی نطنز، در دامنه کوهستان کرکس است. به روایت مهدی ابراهیم‌زاده طاری، دبیر بازنشسته آموزش و پرورش، مبنی بر اینکه: طار قریب به چهار هزار سال قدمت دارد، این روستا در میان دره‌ای طولانی از مزارع در دامنه کوه کرکس و منطقه کوهستانی واقع شده است. ارتفاع منطقه مسکونی بین ۲۳۰۰ تا ۲۴۰۰ متر از سطح دریا می‌باشد و آب مطبوع و خوش‌خوراکی دارد که از قنواتش تأمین می‌شود. این روستا در مسیر گردشگری کاشان-اصفهان-شیراز قرار
این روستا در مسیر گردشگری کاشان-اصفهان-شیراز قرار دارد. زبان. زبان مردم این روستا گویش طاری زبان راژی از زبان‌های ایران مرکزی است. جمعیت. این روستا در بخش شمالی کوه کرکس قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۴۳ نفر بوده است. حیواناتی چون آهو و عقاب و یوز پلنگ و گرگ و سگ و موش صحرایی و سنجاب و دار کوب و گراز و روباه و کفتار به تعداد زیاد و انواع مار به خصوص کبری و عقرب و رتیل و مورچه خوار و خارپشت و جوجه تیغی و گاو و گوسفند و خر و انواع مارمولک‌های بزرگ وجود دارد. آب و هوا. طار
و انواع مارمولک‌های بزرگ وجود دارد. آب و هوا. طار منطقه‌ای خوش منظره و دارای آب و هوایی بسیار سرد در زمستان است. ولی با این حال تابستان آب و هوایش مطلوب است. این منطقه از چشمه آرتزین آب چیک‌چیک، بقعه باباعبدالله (که گفته می‌شود ۱۳ قرن قدمت دارد)، کوچه‌باغ‌های بافت روستا با درختان سپیدار و کبودار می‌توان به عنوان جاذبه‌های گردشگری طار نام برد. از قدیم، گیوه‌چینی در این روستا وجود داشته است و گردشگران می‌توانند انواع لواشک، برگه زردآلو و مربا را به عنوان سوغات طار بهره‌برداری نمایند. در حیاط اقامتگاه
سوغات طار بهره‌برداری نمایند. در حیاط اقامتگاه بوم‌گردی ورشیو، سه تابلوی گواهینامه‌های اقامتگاه هم وجود دارد. معنی طار. طار که در لغت (پهلوی اشکانی) به معنی بهشت می‌باشد همچنین طار در زبان فارسی معانی متعددی دارد من‌جمله: غُلام طارّ؛ کودک نوخط. (منتهی الارب)، مرد سبلت دمیده. (مهذب الاسماء)، نوعی از ماهی است که در خلیج فارس صید کنند و مأکول اللحم است، کوهی است در بطن السلمی از سرزمین یمامه. (معجم البلدان)، داریه زنگی. (دورویهٔ زنگوله دار) تاریخ طار. در زمان‌های بسیار دور در حدود ۱۰۰۰ سال پیش اقوام زردشتی به
بسیار دور در حدود ۱۰۰۰ سال پیش اقوام زردشتی به شهرستان‌ها مختلف مهاجرت می‌کردند یکی از این قوم‌ها به قنات‌هایی رسیدند و منطقه سر سبزی پیدا کردند و آن جا را طار یعنی بهشت نامیدند. پس از زلزله ای که باعث فرورفتن بخش‌هایی از سطح به درون زمین و ایجاد دهانه شد موجب شد که این قوم به بخشهای پایین‌تر بیایند و روستایی تشکیل دهند که امروز روستا طار است. ساختمان قدیمی که آن را مقبره باباعبداله می‌نامند اولین آتشکده این روستا بود است زیرا باتوجه به تیزی طاق و گنبد آن بنای غیر اسلامی است و در هنگام ورود اعراب به علت
بنای غیر اسلامی است و در هنگام ورود اعراب به علت روستا بودن این مکان فقط نقش این بنا را تغییر دادند. نادرشاه بزرگ در هنگام عزم برای جنگ مورچه خورت از این مکان عبور می‌کند و همچنین طار محل استراحتگاه تابستانی شاهان صفوی از جمله شاه عباس صفوی بوده است. مهاجرت. بیشتر اهالی این روستا در صد سال اخیر به تهران مهاجرت کردند. اما همچنان تعداد اندکی به دامداری و باغداری و کشاورزی و به روش سنتی ادامه می‌دهند. جستارهای وابسته. نطنز ایران زردشتی زرتشت یهود آریایی نادر شاه افشار
طاها بهبهانی (زاده ۱۳۲۵ در تهران) نقاش، مجسمه‌ساز، طراح صحنه، کارگردان تلویزیون و تئاتر و استاد دانشگاه ایرانی می‌باشد. وی پدر تارا بهبهانی نقاش و مجسمه‌ساز معروف است. وی نقاشی را از پدرش، دکتر سیدمحسن بهبهانی، آموخت. او در ۱۳ سالگی شاگرد استاد علی‌اکبر نجم‌آبادی از شاگردان استاد کمال‌الملک بود. زندگی‌نامه. در کودکی یادگیری نقاشی را نزد پدرش آغاز کرد و در سیزده سالگی شاگرد ممتاز استاد علی‌اکبر نجم‌آبادی (از شاگردان استاد کمال‌الملک) شد. دوران دبیرستان را با هنرستان کمال‌الملک همزمان طی کرد و سپس وارد
را با هنرستان کمال‌الملک همزمان طی کرد و سپس وارد دانشگاه هنرهای دراماتیک شد. پس از پایان تحصیل در رشته طراحی صحنه برای تئاتر، سینما و تلویزیون در پاریس و سالزبورگ به تحقیق و پژوهش در زمینه کارگردانی تئاتر ماریونت پرداخت. تخصص او در مورد شکسپیر و پایان‌نامه وی تراژدی مکبث بوده‌است. بازگشت به ایران. پس از بازگشت به ایران به تدریس در دانشکده هنرهای دراماتیک مشغول شد و سال‌ها مدیر دپارتمان تئاتر ماریونت این دانشکده بود. کارگردانی بیش از چهارصد و پنجاه برنامه آموزشی کوتاه و بلند برای تلویزیون و دو نمایشنامه