payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که در قطع بزرگ‌تر از معمول ماهنامه‌ها چاپ می‌شود، خیلی زود توانست مخاطبان خود را جذب کند و با وجود مشکلات مالی در چند سال اول انتشار، به یکی از پرآگهی‌ترین مجلات سینمایی تبدیل شد و توانست به‌عنوان یک مجلهٔ خصوصی به حیات خود تا به امروز ادامه دهد. معرفی فیلم‌های روز جهان به‌طور مفصل و انتشار ویژه‌نامه‌های مختلف دربارهٔ سینمای ایران و جهان، مخاطب خاص خود را به این ماهنامه جلب کرد. جایزه حافظ. جایزه دنیای تصویر یا جایزه حافظ نام مراسمی است که هر سال توسط علی معلم مدیرمسئول و سردبیر مجلهٔ سینمایی دنیای تصویر
معلم مدیرمسئول و سردبیر مجلهٔ سینمایی دنیای تصویر در ایران برگزار می‌شد که پس از مرگ او این سمت به پسرش و همسرش واگذار شد. اولین دورهٔ این جشن سال ۱۳۷۶ برگزار شد. هیئت داوران جایزه دنیای تصویر، ترکیب نه نفره‌ای از نویسندگان و منتقدان سینمایی دنیای تصویر هستند. کلیهٔ فیلم‌های سینمایی ایرانی نمایش‌داده‌شده در سینماهای کشور و مجموعه‌های داستانیِ تلویزیونی و ویدئوییِ صدا و سیما و شبکهٔ نمایش خانگی از ابتدای فروردین تا انتهای اسفند مورد داوری قرار می‌گیرند و نامزدها از میان ۷۸ فیلم اکران‌شدهٔ سال گذشته انتخاب
از میان ۷۸ فیلم اکران‌شدهٔ سال گذشته انتخاب می‌شوند. جایزهٔ این جشن، تندیس حافظ نام دارد. توقیف و انتشار مجدد. در اواخر سال ۱۳۸۶ امتیاز چاپ "دنیای تصویر" توسط مراجع قضایی باطل شد و این نشریه تا شهریور ۱۳۸۸، به‌جز یک شماره در نوروز ۱۳۸۷، چاپ نگردید. اما پس از آن، مجوز انتشار نشریه رفعِ توقیف شد و از آن زمان بدون وقفه در دسترس خوانندگان بوده‌است.
علی معلّم (۱۹ آذر ۱۳۴۱ – ۲۳ اسفند ۱۳۹۵) نویسنده، ناشر، منتقد، تهیه‌کننده، کارگردان، مجری تلویزیون و بازیگر ایرانی بود. او سردبیر و مدیرمسئول ماهنامه دنیای تصویر بود. وی همچنین موسس و برگزار کننده جشن حافظ در ایران می‌باشد. زندگی. علی معلّم در ۱۹ آذر ۱۳۴۱ در دامغان متولد شد. وی فرزند آقا عبدالله معلّم یکی از اهالی خاندان معلّم در دامغان است. دوران کودکی و نوجوانی‌اش را در شهر دامغان گذراند و تحصیلات متوسطه را در تهران در رشتهٔ ریاضی- فیزیک دبیرستان سخن به پایان رساند. او فارغ‌التحصیل دانشکده صدا و سیما در
رساند. او فارغ‌التحصیل دانشکده صدا و سیما در رشته کارگردانی فیلم است و در مقطع فوق‌لیسانس در رشته پژوهش هنر (دانشگاه هنر) تحصیل کرده‌است. سابقهٔ تدریس سینما در مراکز آموزش فیلمسازی و دانشکده‌های سینمایی را داشت. فعالیت‌ها. علی معلم در هیئت‌های داوری و انتخاب جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم فجر (هفت دوره)، جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم کشورهای غیرمتعهد (پیونگ یانگ)، جشنوارهٔ سینمای جوان، جشنوارهٔ فیلم‌های دانشجویی، جشنوارهٔ فیلم‌های خانوادگی، نخستین جشنوارهٔ فیلم و کیفیت، جشنوارهٔ فیلم جوان، جشنواره فیلم رویش و جشنواره
جشنوارهٔ فیلم جوان، جشنواره فیلم رویش و جشنواره بین‌المللی فیلم شهر (دو دوره)، نخستین جشنوارهٔ فیلم‌های ویدئویی تهران، جشنوارهٔ فیلم زنان (پروین اعتصامی) عضویت داشته‌است. وی همچنین سه دوره عضویت در هیئت انتخاب فیلم ایران برای آکادمی اسکار را بر عهده داشته‌است. او مجری، تهیه‌کننده و پایه‌گذار جشن سینمایی _تلویزیونی دنیای تصویر (تندیس حافظ) است که نخستین مراسم سینمایی بخش خصوصی در ایران می‌باشد. درگذشت. علی معلم در روز ۲۳ اسفند ماه ۱۳۹۵ در سن ۵۴ سالگی به دلیل ایست قلبی در محل کارش درگذشت. پیکرش در تاریخ ۲۵
ایست قلبی در محل کارش درگذشت. پیکرش در تاریخ ۲۵ اسفند ماه ۱۳۹۵ پس از تشییع در خانه سینما در قطعه هنرمندان به خاک سپرده شد.
زبان گاگاووز (Gagauz language) نام گونه‌ای از زبان‌های ترکی است که توسط مردم گاگائوز یا به‌طور رسمی در گاگائوزیا، مولداوی تکلم می‌شود. این زبان از دو لهجه گاگائوزی بلغاری و گاگائوزی بحری تشکیل شده است. زبان ترکی روملی یک زبان متفاوت از زبان گاگائوز است. الفبا. در اصل الفبای گاگائوز همان الفبای یونانی بوده که در ابتدای سال ۱۹۵۷ به الفبای سیریلیک تغییر یافت.الفبای گاگائوز، الفبایی است که پایه لاتین دارد و در واقع همان الفبای ترکی به اضافه حرف "ä" (که در الفبای آذربایجانی همان صدای "ə" را دارد) و "ţ" است.
ناگیسا اوشیما (۳۱ مارس ۱۹۳۲ – ۱۵ ژانویه ۲۰۱۳) کارگردانی ژاپنی بود. او فعالیت عمده‌اش در ژاپن بود. چشمگیرترین استعداد ظاهر شده در دهه ۷۰–۶۰ که آثارش بیشتر به مسایل جوانان امروز، مسایل سیاسی و تباهی سیستم موجود می‌پردازد. فیلم‌های وی بسیار شخصی و سورئالیستی است. شهر عشق و امید، قصه بی‌رحم جوانی، گورستان، در قلمرو احساسات و امپراطوری هوس از فیلم‌های شاخص او به‌شمار میایند درباره اوشیما نقدهای مثبت و منفی بسیار نوشته‌اند عده‌ای او را بواسطه نگاه بی پروا و خاص نسبت به معضلات اجتمایی مانند فقر، فساد و فحشا مورد
به معضلات اجتمایی مانند فقر، فساد و فحشا مورد انتقاد قرار داده و عده‌ای نیز همین رویکرد را جز خصوصیات بارز آثار او می‌دانند.
بانی‌فیلم نخستین روزنامۀ سینمایی ایران، و یک سایت خبری تحلیلی سینمایی است که از هفتم مهرماه سال ۱۳۸۲ آغاز به کار کرد. صاحب امتیاز، مدیر مسئول و سردبیر بانی فیلم، مسعود داوودی است. انتشار. چند پیش‌شمارهٔ این روزنامه توزیع دکه‌ای نداشت و تنها برای نمایندگان مجلس فرستاده شد. انتشار سراسری روزنامه در کشور از ۷ مهر ماه ۱۳۸۲ آغاز شد و با وجود وقفه ای که در بهمن ماه سال ۱۳۸۳ در انتشار آن به وجود آمد، تا کنون در ۱۲ صفحه ادامه یافته‌است. موضوعات. هرچند این روزنامه، نخستین روزنامهٔ سینمایی ایران لقب گرفته‌است اما به
روزنامهٔ سینمایی ایران لقب گرفته‌است اما به موضوعات نمایشی و هنری دیگر ازجمله تلویزیون، تئاتر، موسیقی، نقاشی و … نیز می‌پردازد.
شهر فرنگ نوعی سرگرمی کودکانه است به شکل جعبه‌ای چهارگوش، سوار بر چهارچرخ و قابل حمل که از سوراخ‌های دیواره آن عکس‌های قدیم ایران و عکس‌های نقاط دیدنی و معروف جهان به نمایش درمی‌آید. در هنگامی که هنوز سینما و تلویزیون در ایران رواج و رونق نیافته بود بازار شهر فرنگ رونق داشت و کودکان تماشای این تصویرهای متحرک را که با توضیحات متصدی دستگاه همراه بود بسیار دوست می‌داشتند. در گذشته استقبال مردم از این وسیله سرگرمی به حدی بود که شهر فرنگی بودن شغل آبرومندی به حساب می‌آمد. تاریخچه. مسبب ورود آن به ایران مظفرالدین
می‌آمد. تاریخچه. مسبب ورود آن به ایران مظفرالدین شاه قاجار بود. وی در دیدار از نمایشگاه جهانی فرانسه که در پاریس برگزار شده بود، نظرش به شهر فرنگ جلب شد و این موضوع مقدمه‌ای برای ورود این دستگاه به ایران شد. طرز کار. چند تصویر را طوماروار به یکدیگر می‌چسبانند و دو سر آن را به دو چوب می‌بندند و گرد محور چوب می‌گردانند. تصویرها از محوری باز می‌شوند و گرد محور دیگر بسته می‌شود. آنگاه این تصاویر را در جعبه قرار می‌دهند و بر دیوارهٔ جعبه عدسی ذره‌بینی تعبیه می‌کنند که تصاویر را درشت و روشن به بیننده نشان
می‌کنند که تصاویر را درشت و روشن به بیننده نشان می‌دهد. کودکان در برابر عدسی می‌نشینند و متصدی شهر فرنگ شروع به چرخانیدن محور می‌کند و تصاویر یک‌به‌یک از برابر دیدگان کودک بیننده می‌گذرد. همچنین متصدی دستگاه با عباراتی شعرگونه که از قبل از بر کرده است، متناسب تصویری که می‌گذرد به شرح آن می‌پردازد و به تناسب پولی که دریافت می‌کند تمام یا قسمتی از آن تصاویر را به بیننده عرضه می‌دارد و وصف هر تصویر را با عبارت «شهر شهر فرنگه» آغاز می‌کند. پس از پایان این نمایش، شهرفرنگی یا متصدی شهرفرنگ، پرده‌ای را که از درون
شهرفرنگی یا متصدی شهرفرنگ، پرده‌ای را که از درون جعبه بر روی عدسی ذره‌بین تعبیه شده است و هنگام نمایش تصاویر آن را از روی ذره‌بین به کنار زده دوباره می‌آویزد و مانع دیدن تصویر می‌شود و پایان نمایش را با عبارت «سگ سیاه نخوردت!» اعلام می‌کند. شهرفرنگی دستگاه خود را یا به دوش خویش حمل می‌کند یا با چرخهایی که به پایه‌های آن بسته شده است روی زمین حمل می‌کند. این دستگاه را گاهی با رنگهای مختلف و لامپ‌های کوچک رنگارنگ که با باتری خشک روشن می‌شود می‌آرایند اما تمام این وسایل برای جلب توجه کودکان نصب می‌شود و جنبهٔ
این وسایل برای جلب توجه کودکان نصب می‌شود و جنبهٔ فرعی دارد. شهر فرنگ امروزی. امروزه نیز دستگاه‌های مشابهی در نقاط گوناگون دیده می‌شود. نیروی دستگاه‌های امروزی برخلاف دستگاه‌های قدیم که با دست بود، با برق تأمین می‌شود. علاوه بر این امروز عکس گل و گیاه، بازیگران و گاهی نقاط گوناگون جهان همراه موسیقی غربی در آن نمایش داده می‌شود درحالی که در گذشته با آوازهای "عمو شهر فرنگ" همراه بود.
جانورنامه کتابی از میرزا تقی خان کاشانی است که به نظریات و کشفیات مدرن دربارهٔ تاریخ طبیعی خصوصاً زیست‌شناسی و زمین‌شناسی می‌پردازد. محتوا. فریدون آدمیت و برخی دیگر این کتاب را قدیمی‌ترین کتاب در تبیین نظریات داروین دانسته‌اند، اما پژوهشگران دیگری این نگاه را نادرست می‌دانند و معتقدند هیچ‌گونه بحث از تکامل زیستی در کتاب جانورنامه نیست. در عین حال برخی ردپای نظریه تکاملی لامارک را در آن می‌بینند.
آتش دزد اولین کتاب از سه‌گانه رمان آتش دزد نوشته نویسنده بریتانیایی تری دیری است. کتاب درباره پرومتئوس، تایتان یونانی است که در اساطیر یونان به عنوان فردی که آتش را از خدایان می‌دزدد و به انسانها می‌دهد معرفی شده‌است. کتاب در حالی آغاز می‌شود که پرومتئوس به صخره‌ها زنجیر شده‌است و ایزد خشم قصد دارد جگر او را بیرون بکشد و تکه تکه کند، ولی در عوض پرومتئوس گردن ایزد خشم را می‌شکند و خود را از زنجیرهایی که پسر عمویش زئوس (خدای یونانی رعد و برق و فرمانروای آسمان) با آنها او را در کوه اسیر کرده میرهاند و
آسمان) با آنها او را در کوه اسیر کرده میرهاند و می‌گریزد. زئوس به او فرصت می‌دهد تا در ازاء یافتن یک انسان قهرمان آزادیش را باز پس گیرد. تئوس با استفاده از یک جفت بال جادویی که از زئوس قرض گرفته‌است به آینده سفر می‌کند و در شهر عدن با دو دزد به نام‌های عمو ادوارد و جیم آشنا می‌شود. در همین حال ایزد خشم هم در پی یافتن تئوس است تا از او انتقام بگیرد و وظیفه اش که خوردن جگر تئوس در صبح هر روز است را اجرا کند.
ابطال‌پذیری یا ابطال‌گرایی یا وازنش‌پذیری امکان منطقی این است که غلط بودن یک گزاره را بتوان از طریق یک مشاهده یا تجربه فیزیکی نشان داد. ابطال‌پذیری علم را به مثابه مجموعه‌ای از فرضیه‌هایی می‌پندارند که به منظور توصیف یا تبیین دقیق رفتار چهره‌ای از جهان موقتاً پیشنهاد شده‌اند، با این همه، هر فرضیه‌ای این گونه نیست. چنانچه بنا باشد فرضیه‌ای یا نظامی از فرضیه‌های واجد منزلت قانون یا نظریه علمی بشود باید یک شرط اساسی را برآورده کند. چنانچه بخواهیم فرضیه‌ای را جزء معرفت علمی محسوب کنیم باید ابطال‌پذیر باشد. کارل
معرفت علمی محسوب کنیم باید ابطال‌پذیر باشد. کارل پوپر، که در نقد فلسفی خود از دیدگاه پوزیتیویستی مشهور روش علمی استفاده می‌کرد، به این نتیجه رسید که مذاکرات در مورد یک فرضیه، گزاره یا نظریه قابل مشاهده فقط اگر ابطال‌پذیر باشد قبول است. بنابراین، فرضیه‌ای ابطال‌پذیر خواهد بود که یک گزارهٔ مشاهدتی یا مجموعه‌ای از گزاره‌های مشاهدتی منطقا ناسازگار با آن امکان وجود داشته باشد، بدین معنا که اگر صدق گزاره‌ها اثبات شد فرضیه را ابطال کند. مغالطه ادعای ابطال‌ناپذیر. مغالطه ادعای ابطال‌ناپذیر زمانی روی می‌دهد که فردی
ادعای ابطال‌ناپذیر زمانی روی می‌دهد که فردی ادعایی مطرح کند که اثبات غلط بودن آن غیر ممکن است. به عبارت دیگر بیان یک ادعا و اصرار بر درستی آن درحالیکه امکان نشان دادن نادرستی آن با آزمایش یا مشاهده وجود ندارد. بیان ادعای ابطال‌ناپذیر راهی است برای ترک مسیر منطقی در بحث و گفتگو. این ادعاها معمولا بر مبنای اعتقاد و ایمان بیان می‌شوند. بسیاری از نظریه‌های توطئه بر ادعاهای ابطال‌ناپذیر بنا شده‌اند. همه ادعاهای ابطال‌ناپذیر مغالطه نیستند. زمانی یک ادعا مغالطه است که بر درستی یا نادرستی آن اصرار داشته باشیم.
است که بر درستی یا نادرستی آن اصرار داشته باشیم. مثال‌هایی از فرضیه‌های ابطال‌ناپذیر. مثال ۱: در جیب شلوار من پری کوچک و نامرئی زندگی می‌کند که کسی قادر به دیدن و ارتباط با آن نیست. ممکن است در جیب این شخص موجودی جادویی با مشخصات ذکر شده باشد اما از آنجا که این ادعا طوری طراحی شده که ابطال‌پذیر نباشد متعلق به حوزه علم و منطق نیست. مثال ۲: هر انسانی فانی است. این مثال هرچند مفید و درست است ولی ابطال‌پذیر هم نیست. این مورد باید برای هر انسانی قابل آزمایش باشد در حالی که ممکن است فردی که در نظر گرفته می‌شود
در حالی که ممکن است فردی که در نظر گرفته می‌شود جوان باشد و سال‌ها منتظر بمانیم تا او بمیرد و بعد از آن باید روی انسان‌های دیگری آن را بیازماییم. تعیین حداکثر طول عمر (مثلا ۱۵۰ سال) هم تفاوتی ایجاد نمی‌کند چون دلیلی نداریم که پس از این کسی نتواند به این سن برسد. مثال ۳: پله بهترین بازیکن فوتبال همه تاریخ است. چون ممکن نیست ما تمام فوتبالیست های دنیا را از آغاز تا کنون بررسی کنیم، امکان نقض این گزاره وجود ندارد پس این جمله یک گزاره علمی محسوب نمی‌شود. مثال ۴: خدا مهربان است. چه اتفاقی باید بیفتد که نشان
۴: خدا مهربان است. چه اتفاقی باید بیفتد که نشان بدهد خدا مهربان نیست؟ مثال ۵: خورشید بسیار بزرگ تر از زمین است. اکنون مدارکی داریم که به طور قاطع نشان می‌دهند که خورشید بسیار بزرگ‌تر از زمین است و کاملا می‌توانیم مطمئن باشیم که هیچ گاه چیزی جانشین آن نخواهد شد. پس این دیگر یک فرضیه‌ی علمی موقتی نیست که تا به حال از ابطال شدن مصون مانده باشد، بلکه یک حقیقت علمی است.
داموس کانورسوروم به معنی "خانه تغییر"، بنیادی در لندن برای یهودیان مسیحی شدهٔ انگلستان بود. این بنیاد اقدام به ارائه خانه‌های گروهی با اجاره کم به اعضایش می‌کرد زیرا آنان پس از مسیحی‌شدن، از کلیه دارائی‌های خود محروم شده بودند. این مکان در سال ۱۲۵۳ میلادی به دست هنری سوم پادشاه انگلستان ایجاد شد. پس از اخراج یهودیان انگلستان در سال ۱۲۹۰ میلادی به دست ادوارد یکم، این بنیاد تبدیل به تنها راه ماندن یهودیان در انگلستان شد.
خورخه بوکای (زاده ۱۹۴۹ در بوئنوس آیرس) روانشناس آرژانتینی است. دزدی ادبی. وی در سال ۲۰۰۵ متهم شد که قسمت پنجم یکی از کتاب‌هایش با نام «شیمریتی» صحنه‌هایی کپی شده از یکی از نوشته‌های مونیکا کاوایه است. این موضوع توسط دوست او، گونزالو گارثس، مطرح شد. خورخه بوکای بعدها با تأیید این مطلب اذعان کرد که این مورد «یک اشتباه کاملاً ناخواسته» در چاپ نقل قول‌ها بوده است. به همین جهت، او نوشتن در مجلهٔ روز «کلارین» را کنار گذاشت.
یوسف ملقب به بَرنابا یا بارناباس که از سبط لاوی و اهل قبرس بود، رسولان او را برنابای واعظ نام نهاده بودند. وی از یهودی‌های شهر اورشلیم بود که به عیسی مسیح ایمان آورد. او مزرعهٔ خود را فروخت و وجه آن را به عیسی مسیح در راه تبلیغ و گسترش آیینش تقدیم کرد. در کتاب اعمال رسولان، بارها به فعالیت‌های بشارتی برنابا در کنار پولس اشاره شده‌ و از ایشان در جمع رسولانِ مسیح یاد می‌شود. برنابا پسر عموی مَرقُس (نویسندهٔ انجیل مرقس، که دومین انجیل از چهار انجیل موجود در کتاب مقدس مسیحیان است) بود، که خانهٔ مادرش، محل
کتاب مقدس مسیحیان است) بود، که خانهٔ مادرش، محل گردهمایی مسیحیان بود. برنابا از نخستین مسیحیان و شخصی خوش‌نام و پر از روح‌القدس بود. او پس از آگاهی از توبۀ پولس، در کنار او ایستاده و نزد حواریون و سایر مسیحیان اورشلیم، به صداقت پولس در خصوص ایمان آوردن به مسیح و توبۀ او از گناهان گذشته شهادت داد. به این ترتیب بود که حواریون مسیح، پولس را به عنوان رسولِ مسیح پذیرفتند. برنابا به همراه پولس برای تبلیغ پیام مسیح در میان امت‌های غیریهودی عازم انطاکیه شد. بنا بر سنّت‌های شفاهی و یا برخی مکتوبات، که صحّت تاریخی
سنّت‌های شفاهی و یا برخی مکتوبات، که صحّت تاریخی آنان قطعی نیست، برنابا در سال ۶۱ میلادی در قبرس کشته شد و جزو شهدای مسیحیت از او یاد می‌شود. انجیل برنابا. بنا به عقیدۀ برخی مسلمانان -نه همۀ مسلمانان- انجیل برنابا را همان برنابا (همسفر پولس) نوشته است. در مجموع سه اثر به برنابا نسبت داده می‌شود: انجیل برنابا که از نظرات مختلف شباهت‌های زیادی به اعتقادات مسلمانان دارد، پیامبر اسلام را به گونه‌ای تأمل‌برانگیز بشارت می‌دهد. این کتاب احتمالاً در یک فضای اسلامی نگاشته شده و همچنین به دلیل داشتن اشکالات تاریخی و
شده و همچنین به دلیل داشتن اشکالات تاریخی و نبود نسخه‌های تاریخی از آن تا قبل از قرن ۱۳ میلادی، توسط مسیحیان جزو متون مقدس قلمداد نمی‌شود. از سوی برخی محققان مسلمان -همچون - نیز به اصالت این انجیل به دیدهٔ تردید نگاه شده است. نکتهٔ جالب اینکه انجیل برنابا عیسی را مسیح نمی‌داند، بلکه محمد را مسیح می‌داند: "پس اعتراف نمود یسوع (عیسی) و فرمود: «به راستی و درستی که من مسیا (مسیح) نیستم.»". این در حالی است که حتی خود قرآن، عیسی را مسیح می‌خواند، نه محمد را ! عیسی بر اساس آنچه انجیل برنابا می‌گوید، در پاسخ سؤال
بر اساس آنچه انجیل برنابا می‌گوید، در پاسخ سؤال کاهنی که نام آن حضرت را پرسیده بود پاسخ داد: نام مسیا (مسیح) عجیب است، زیرا که خدا وقتی روان او را آفرید و او را در نور آسمانی گذاشت، برای او نامی انتخاب کرد خدا فرمود: صبر کن ای محمّد! زیرا می‌خواهم برای تو (و فقط برای تو) بهشت و جهان خلق کنم؛ و می‌خواهم به خاطر تو بسیاری از خلایق [گناهکار] را ببخشم. حتی هر که نام تو را مبارک گرداند، مبارک می‌کنم و هر که تو را لعنت کند [ و با تو دشمنی ورزد] ملعون [و دور از رحمت من] می‌شود. و سپس فرمود: همانا نام مبارک او
رحمت من] می‌شود. و سپس فرمود: همانا نام مبارک او محمّد است. آن وقت همه مردم [که در اطراف یسوع بودند] با صدای بلند گفتند: ای خدا! پیامبر خود را به سوی ما بفرست. ای محمّد! هرچه زودتر برای خلاص جهان [از ظلم و فساد] بیا. کتاب "انجیلِ اسلامی". به نظر می‌رسد کتاب "انجیل برنابا" تنها کتاب جعلی‌ای نیست که توسط یک یا گروهی از نویسندگان در یک فضای اسلامی نوشته شده است. در موردی جدیدتر، شخصی به نام احمد شفاعت و همکاران وی، در سال 1979 میلادی، یک انجیل جدید به نگارش در آورده و منتشر کردند با نام: "انجیل اسلامی". در
در آورده و منتشر کردند با نام: "انجیل اسلامی". در مقدمۀ این کتاب که وی و همکارانش آن را انجیل نامیدند، نوشته شده است: "کتاب پیش روی شما یک انجیل است. در پرتو وحی خداوند بر حضرت محمد(ص) نوشته شده است. ... این طرح کلی در این کتاب با برخی مطالب پیش‌زمینه تکمیل شده است (که عمدتاً از عهد جدید گرفته شده و گاهی بر اساس وحی قرآنی تغییر یافته است) تا انجیلی به اندازه تقریباً مرقس شکل بگیرد. ... همانطور که قبلاً گفتیم، این کتاب به عنوان یک انجیل جدید، معادل مسلمانان و جایگزینی برای انجیل مسیحیان است." این انجیل جعلی
جایگزینی برای انجیل مسیحیان است." این انجیل جعلی ("انجیل اسلامی") که در قرن 20 (سال 1979) نوشته شده، همچون "انجیل برنابا"، هیچگاه توسط مسیحیان جزو متون مقدس به شمار نمی‌آید.
فرانچسکو فیچیکیا (زاده ۱۹۴۶ در بازل سوئیس) (Francesco Ficicchia) نویسنده‌ای آلمانی زبان است. او در دهه هفتاد، عضو جامعه بهایی سوئیس شد. او در سال ۱۹۷۴، انصراف خود از جامعه بهایی را پس از ۳ سال عضویت در آن جامعه رسماً اعلام می‌کند. از آن به بعد، او به نزاعی آشکار با جامعه بهائی و مقامات عالیش وارد می‌شود. او بعد از آن چندین مقاله و در نهایت کتابی در نقد جامعه بهایی، موسسات اداری جامعه بهائی و اعتقادات آن‌ها می‌نگارد. علت پیدایش اختلاف. علت پیدایش اختلاف فیچیکیا با جامعه بهائی، مطالعه کتاب هرمان زیمر تحت
با جامعه بهائی، مطالعه کتاب هرمان زیمر تحت عنوان «"یک وصیت‌نامه جعلی"» می‌باشد. هرمان زیمر در کتاب خود وصیت‌نامه عبدالبهاء را در پیروی از روث وایت جعلی دانسته و در پی آن جانشینی شوقی افندی را زیر سؤال برده است. البته منشیان و دستیاران عبدالبهاء اصالت وصیت‌نامه عبدالبهاء را تأیید کرده بودند. تاریخچه وقایع بعد از سال ۱۹۷۴. فیچیکیا نظرات مخالف خود را در ارتباط با تشکیلات بهائیت در یازدهم فوریه سال ۱۹۷۵ به صورت مقاله‌ای تحت عنوان «"نامه یک خواننده"»، در روزنامه در زوریخ منتشر می‌کند. مدت کوتاهی پس از انتشار
در زوریخ منتشر می‌کند. مدت کوتاهی پس از انتشار اولین نظرات خود و در ماه اوت سال ۱۹۷۵, فیچیکیا مقاله دیگری تحت عنوان «بهائیت- یک آینده نا معلوم برای دین آینده» در نشریه ادواری دفتر مرکزی کلیسای پروتستان منتشر می‌کند. فیچیکیا بعدها ردیه‌ای تحت عنوان «آیا بهائیت دین جهانی در آینده است؟ پژوهشی نقادانه در تعالیم، تاریخ و تشکیلات آن.» منتشر می‌کند که در سال ۱۹۸۱ توسط دفتر مرکزی کلیسای پروتستان آلمان دائره مسائل عقیدتی منتشر می‌شود. این کتاب بحث‌های بسیاری در پی داشته است. مایکل میدلنبرگر این کتاب را اولین اثر
داشته است. مایکل میدلنبرگر این کتاب را اولین اثر معتبر و نقادانه در زمینه بهائیت دانسته است. همچنین جامعه آکادمیک آلمان از این اثر استقبال ویژه‌ای می‌کند. کتاب فیچیکیا به جایگاه جامعه بهائی در آلمان لطمه وارد کرد. بهائیان در ابتدا تصمیم گرفتند توجهی به کتاب او نکردند. اما بعداً آثار آن را در روابطشان با دولت مردان دیدند. فیچیکیا مقاله دیگری نیز تحت عنوان «"بهائیت: دین، دولت و جامعه در یک حکومت دینی جهانی"» در زمینه بهاییت در سال ۱۹۹۴ به چاپ رسانده است. اودو شفر محقق آلمانی در سال ۱۹۹۵ کتابی تحت عنوان در رد
شفر محقق آلمانی در سال ۱۹۹۵ کتابی تحت عنوان در رد نظرات فیچیکیا در ۸۶۰ صفحه به رشته تحریر درآورد. این اثر ابتدا در آلمان و بعدها به زبان انگلیسی تحت عنوان و در پی آن به زبان فارسی تحت عنوان «"راست را کژ انگاشتند"» منتشر شد. هدف کتاب نه تنها رد اتهامات فیچیکیا، بلکه ارائه اطلاعات صحیح دربارهٔ دیانت بهائی بود. این کتاب با استقبال جامعه پژوهشی روبه‌رو گردید و موجب افزایش توجه به دیانت بهائی به‌عنوان یک موضوع تحقیقاتی در علوم دینی شد. جک مک‌لین در پیش‌گفتار خود بر این کتاب، آن را نمونه‌ای از تحقیقات متعهدانه
بر این کتاب، آن را نمونه‌ای از تحقیقات متعهدانه دانشگاهی معرفی کرده و بر این باور است که این کتاب دو ویژگی برجسته دارد: نخست، با رفع تصورات نادرست دربارهٔ آیین بهائی، زمینه‌ای تازه برای تحقیقات و گفت‌وگوهای بین ادیان فراهم می‌کند؛ دوم، با ارائه اطلاعات جامع و دقیق دربارهٔ تاریخ و الهیات بهائی، گفت‌وگوهای معنادار تر و پایدارتر میان بهائیان و دیگران ایجاد می‌نماید. بنابراین، «استدلال‌های دینی» با ارائه اطلاعات صحیح و تبیین دقیق نظام کلامی بهائی، می‌تواند زمینه‌ساز گفتمان‌های دینی باشد و به خوانندگان کمک کند
گفتمان‌های دینی باشد و به خوانندگان کمک کند تا با آگاهی کامل تصمیم بگیرند که آیا مایل به گفت‌وگو با نمایندگان بهائی هستند یا خیر. در آلمان، برخی نهادهایی که بر اساس اطلاعات نادرست فیچیکیا از بهائیان دوری می‌کردند، با دریافت اطلاعات موجود در کتاب شفر تصمیم به آغاز گفت‌وگو با آنان گرفتند. یکی از این نهادها، مؤسسه پروتستانی "دفتر مرکزی کلیسای پروتستان برای مسائل ایدئولوژیک " بود که به برقراری گفت‌وگو با بهائیان پرداخت. در سال ۱۹۹۶، مجله پروتستانی برجسته "«تفسیرهای انجیلی»" گزارشی دربارهٔ اقلیت‌های مذهبی در
انجیلی»" گزارشی دربارهٔ اقلیت‌های مذهبی در آلمان منتشر کرد که در آن نمایندگان ادیان مختلف، از جمله یهودیت، اسلام، بودیسم، هندوئیسم و بهائی، تجربیات خود را بیان نمودند. در مقدمه این گزارش، ویراستار مجله پیوند میان «استدلال‌های دینی» و «گفتمان‌های دینی» بین ادیان را مورد تأکید قرار داده و اشاره می‌کند که بهائیان، به دلیل موفقیت در اصلاح تصورات نادرست دربارهٔ خود، اخیراً از سوی کلیساها به‌عنوان شرکای مذهبی پذیرفته شده‌اند. این تغییرات احتمالاً تحت تأثیر انتشار کتاب بوده است. این روند بیانگر همبستگی میان این
کتاب بوده است. این روند بیانگر همبستگی میان این دو پدیده بوده و تأکید دارد که استدلال‌های دینی» می‌تواند پیش‌نیاز گفت‌وگوی بین ادیان باشد؛ گفت‌وگویی که بر پایه احترام متقابل شکل می‌گیرد.
در حیطه مباحث مهندسی نرم‌افزار، نمودار کلاس در زبان مدل سازی یکپارچه یک نوع از نمودارهای ساختاری ایستاست که ساختار یک سیستم را با نمایش کلاسهای سیستم، خصوصیات آنها و روابط بین آنها توصیف می‌کند. مرور کلی. نمودار کلاس اصلی‌ترین جزء سازنده در مدلسازی شی گراست. این نمودار هم برای مدلسازی مفهومی کلی برنامه و هم برای مدلسازی طراحی جزئیات برای ترجمه به کد برنامه‌نویسی به کار می‌رود. یک کلاس در این نمودار به صورت جعبه مستطیلی نمایش داده می‌شود که از سه بخش تشکیل شده است: عناصر یک نمودار کلاس. کلاس. یک کلاس نمایشگر
است: عناصر یک نمودار کلاس. کلاس. یک کلاس نمایشگر یک موجودیت از یک سیستم معین است که پیاده‌سازی کپسوله شده (encapsulated) ای از یک کارکرد موجودیت داده‌شده را ارائه می‌دهد. این کارکردها از طریق متدهای یک کلاس عرضه می‌شوند. کلاس همچنین دارای ویژگیهایی است که خصایص یکتای کلاس را تعریف می‌کنند. در مراحل اولیه انعقاد طراحی سیستم، کلاسها را کلاس‌های تحلیلی یا کلیشه (stereotype) می‌نامند. کلاس‌های تحلیلی بر اساس رفتارشان به سه دسته تقسیم می‌شوند: واسط. "واسط"ها (Interface) گونه‌ای از کلاسهای تغییر یافته هستند که
گونه‌ای از کلاسهای تغییر یافته هستند که به جای پیاده‌سازی کارکرد تنها آن را تعریف می‌نمایند. واسط‌ها همه ویژگی‌های کلاسها را دارند و تنها تفاوتشان این است که در واسط متدها فقط تعریف می‌شوند و پیاده‌سازی در کلاسها انجام می‌شود. بسته. "بسته" (Package) این امکان را فراهم می‌کند که کلاسها و واسط‌هایی را که به یکدیگر شبیه یا مرتبط اند را در گروه‌هایی جمع‌آوری نمود. گروه‌بندی عناصر طراحی در یک عنصر بسته باعث خوانایی بیشتر نمودارهای کلاس می‌شود. دسترسی به اعضای کلاس‌ها. یو ام‌ال سازوکارهای ویژه‌ای برای نمایش
کلاس‌ها. یو ام‌ال سازوکارهای ویژه‌ای برای نمایش اعضای کلاس (متدها و خصوصیت‌ها) و اطلاعاتی اضافی راجع به آنها ارائه می‌دهد. قابلیت دید(Visibility). برای مشخص کردن قابلیت دید هر یک از اعضای کلاس (یعنی متدهاوخصوصیات) از نمادهایی که در جدول زیر آمده‌اند استفاده می‌شود که می‌بایست قبل از نام کلاس قرار گیرند: حوزه(Scope). یو ام‌ال دو نوع حوزه مختلف برای اعضا تعیین می‌کند: نمونه(instance) و دسته کننده (Classifier). در مورد اعضای "نمونه"ای، حوزه، یک نمونه خاص است. برای خصوصیات این بدان معناست که مقدار خصوصیتها در
برای خصوصیات این بدان معناست که مقدار خصوصیتها در نمونه‌های مختلف تغییر می‌کند. برای متدها بدان معنی است که فراخوانی آن روی وضعیت نمونه تأثیر می‌گذارد یا به عبارت دیگر تنها روی خصوصیات نمونه‌ای تأثیر دارد. در اعضای "دسته کننده"، حوزه کلاس است. برای خصوصیات این بدان معناست که مقدار خصوصیت در تمام نمونه‌ها یکسان است. برای متدها این بدان معناست که فراخوانی این متدها بر روی وضعیت نمونه‌ها تأثیری ندارد. در بسیاری از زبانهای برنامه‌نویسی دسته کننده‌ها را با کلمه static نشان می‌دهند. در صورت نیاز به تعریف عضوی از
نشان می‌دهند. در صورت نیاز به تعریف عضوی از نوع دسته کننده باید زیر آن خط کشید، در غیر این صورت به عنوان پیش فرض حوزه آن نمونه‌ای در نظرگرفته می‌شود.
آبی نام فیلمی است به کارگردانی حمید لبخنده با بازی هدیه تهرانی، بهرام رادان، حسن جوهرچی، جمال اجلالی و شیلا خداداد محصول سال ۱۳۷۹ است. خلاصه داستان. دختری جوان به نام مهتاب (هدیه تهرانی) در خیابان با ماشین فرد مسافرکشی به نام ارسطو (بهرام رادان) در خیابان تصادف کرده و فرار می‌کند. ارسطو (بهرام رادان) با کمک دوست خود اتومبیل مهتاب را پیدا می‌کند و بعد از قطعه قطعه کردن آن را به مهتاب (هدیه تهرانی) تحویل می‌دهد. مهتاب برای تلافی کار او به دروغ به پدر و مادر ارسطو می‌گوید که پسرشان او را اغفال کرده و والدین
ارسطو می‌گوید که پسرشان او را اغفال کرده و والدین ارسطو بدون فوت وقت آن دو را به عقد هم درمی‌آورند. بعد از ازدواج، مهتاب مهریه و طلاق می‌خواهد و از طرفی دیگر چون باخبر می‌شود که پدرش قصد ازدواج مجدد دارد در صدد آزار ارسطو برمی آید. اما وقتی با پدرش صحبت می‌کند پشیمان می‌شود و مهتاب (هدیه تهرانی) ضمن عذرخواهی از ارسطو، سند ازدواج خود را به ارسطو (بهرام رادان) می‌دهد تا مراسم طلاق انجام شود که در این موقع ارسطو از او تقاضای ماندگاری می‌کند.
رابرت هموند پاتریک (؛ زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۵۸) بازیگر آمریکایی است. او برای به تصویر کشیدن شخصیت‌های شرور و مقتدر شهرت دارد و یک جایزهٔ ساترن نیز کسب کرده‌است. او برای بازی در نقش تی-۱۰۰۰ در فیلم اکشن "" (۱۹۹۱) به شهرت رسید. منتقدان شخصیت تی-۱۰۰۰ را به‌عنوان «یکی از هیولاهای بزرگ سینما»، هم به خاطر بازی پاتریک و هم به دلیل ترکیب ماهرانه جلوه‌های ویژه‌ای که برای درک توانایی‌های تغییر شکل او به کار می‌رفت، تحسین کردند.