payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پدر، خواندن کورنلیوس نپوس را به پایان می‌رساند. کتابخانهٔ پدر محدود بود، ولی هنریک ساموئل با دو کتاب در آنجا آشنا شد که در زندگی آینده‌اش اثری به‌سزا داشت: یکی سفر به تبت نوشتهٔ هوک و گابت و دیگری گذار از خراسان و ترکستان به قلم سون هدین. در هفت سالگی، هنریک در دفترش چنین می‌نویسد: «خشایارشا پادشاه بزرگی است.» به لطف یکی از دوستان پدرش که معلم زبان‌های کلاسیک در مرکز استان بود، هنریک توانست دیپلم متوسطه‌اش را از دبیرستان اومانیست وستراس، کهنترین و ارجمندترین دبیرستان سوئد بگیرد. راه‌یابی به زبان‌شناسی عالی
دبیرستان سوئد بگیرد. راه‌یابی به زبان‌شناسی عالی را نیز، همچنانکه خود همیشه می‌گفت، وامدار همین معلم است. وی برای تهیه پول رفتن به دانشگاه ناگزیر شد در شمال سوئد معلّم سرخانهٔ دو پسر یک کشیش بشود که چهارده سال بعد نیز با دختر او ازدواج کرد. این کشیش دکتر در الهیات، خیلی زود به استعدادهای هنریک پی برد و در تربیت وی کوشید و در فضای آکنده از موسیقی و فرهنگ این خانهٔ کشیشی در آنگرمانلاند و در کتابخانهٔ غنی این خانه بود که هنریک ذوق ادبی‌اش را پرورش داد. با پادرمیانی اسقف اعظم اوپسالا در سال ۱۹۰۸ توانست تنها
اسقف اعظم اوپسالا در سال ۱۹۰۸ توانست تنها برای یک دورهٔ شش‌ماهه در دانشگاه این شهر نام‌نویسی کند. آینده‌اش در دانشگاه ناپایدار می‌نمود، ولی در اندک مدتی چندین وام و بورس تحصیلی برایش تأمین شد و تحصیلاتش او را به نخستین امتحانات دانشگاهی رهنمون گردید. رشته‌ای که بیش از همه او را به خود فراخواند زبان‌شناسی شرقی و کلاسیک بود. سانسکریت و دستور زبان مقایسه‌ای را نزد ک.ف. یوهانسون، زبان لاتینی را-که آموزش آن اجباری بود-نزد پرسون و زبان یونانی را نزد اُ.آ. دانیلسون آموخت. هر سه استاد از زبان‌شناسان برجسته بودند
آموخت. هر سه استاد از زبان‌شناسان برجسته بودند که در بیرون از سوئد نیز نامدار بودند. آموزش زبان عربی را نیز بلافاصله پیش یک عربی‌دان بزرگ به‌نام ک.و. زترشتاین آغاز کرد. تحصیلات عبرانی و تورانی نیز جدی بود. سپس به آموزش زبان‌های آرامی، سریانی، ترکی، فارسی، حبشی و جز اینها پرداخت. پس از دیدار با تور آندره، که پنج سال از خودش بزرگتر بود، علاقه‌اش به اسلام ژرف‌تر شد. آندره یزدان‌شناس و عرب‌شناس بود و داشت رسالهٔ دکترایش را راجع به محمد، پیامبر اسلام، می‌نوشت. دو دوست در سخن‌رانی‌های ایگناز گلدزیهر، که در سال
دو دوست در سخن‌رانی‌های ایگناز گلدزیهر، که در سال ۱۹۱۳ به اوپسالا آمد، شرکت کردند. این سخن‌رانی‌ها مطالعات آن‌ها را بیش از پیش به سوی پژوهش‌های اسلامی کشاند. در این میان از دلگرمی‌های ناتان سودربلوم، اسقف آینده سوئد و بنیانگذار دانش ادیان سوئدی نیز برخوردار شدند که رسالهٔ دکترایش را در پاریس راجع به موضوعی در زمینهٔ آیین مزدایی به زبان فرانسه و زیر نظر آنتوان مه‌یه به پایان رسانده بود. نیبرگ در سال ۱۹۱۲ از دانشگاه «اوپسالا» به دریافت درجه لیسانس نائل شد و در سال ۱۹۲۰ به سمت استادیاری رسید وی همچنین در
و در سال ۱۹۲۰ به سمت استادیاری رسید وی همچنین در سال‌های ۱۹۵۶–۱۹۳۱ تصدی کرسی زبان سامی آن دانشگاه را به عهده داشت. نیبرگ در سال ۱۹۴۱؛ استاد افتخاری الهیات دانشگاه اوپسالا شد و نیز از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۸ ریاست «انجمن آدمیت سوئدی» را عهده‌دار بود. او که دانش‌آموختهٔ دانشگاه اوپسالا بود، میان سال‌های ۱۹۳۱ تا ۱۹۵۶ رئیس کرسی زبان‌های سامی این دانشگاه بود. همچنین در ۱۹۴۱ استاد افتخاری الهیات گردید. وی یکی از هجده عضو آکادمی ملی سوئد بود. نیبرگ؛ یکی از هیجده نفر اعضای آکادمی سوئد بود و در زمان حیات ضمن بررسی‌های
آکادمی سوئد بود و در زمان حیات ضمن بررسی‌های فرهنگی خود؛ عضویت بسیاری از انجمن‌های علمی و تحقیقی سوئدی و خارجی رابه عهده داشت. نیبرگ زبان‌های عبری، عربی و آرامی را به خوبی می‌دانست. او هشت بار به ایران سفر کرده‌بود. درگذشت او روز ۹ فوریه ۱۹۷۴ مطابق با بیستم بهمن‌ماه ۵۲ اتفاق افتاد. او به هنگام مرگ هشتاد و چهار سال داشت و تنها می‌زیست، زیرا همسرش مدت‌ها پیش از او در گذشته بود. فعالیت‌ها. کار وی بیشتر درزمینه پژوهش در زبان پهلوی و متون مربوط به ادیان ایران باستان به ویژه آئین زرتشت بود و زمینه تحقیقاتش؛
باستان به ویژه آئین زرتشت بود و زمینه تحقیقاتش؛ ریشه‌شناسی واژه‌ها و رفع اشکالات متون فلسفی پهلوی بود؛ وی همچنین برای روشن نمودن آداب و سنت‌های آئین ایرانیان؛ پژوهش‌های ارزشمندی کرده‌است که طی سلسله مقالاتی در مجله «ژورنال آندرانیک» و دیگر مجلات فلسفی ایران‌شناسی منتشر شده‌است. نیبرگ ابتدا کارش را با خاورشناسی آغاز کرد و در زبان‌های سامی (عربی؛ عبری و آرامی) تخصص گرفت. هنگامی که کاملاً به زبان عربی مسلط شد به فلسفه دین اسلام روی آورد و در این زمینه نیز مطالبی نگاشته و منتشر کرد. وی پس از فلسفه اسلام به
نگاشته و منتشر کرد. وی پس از فلسفه اسلام به مطالعه دربارهٔ ایران پرداخت و پس از پژوهشی که روی زبان‌های گوناگون ایرانی به عمل آورد زبان پهلوی را مأخذ کار خویش قرار داد و نخستین راهنمای پهلوی را به طریق علمی دقیق؛ در دو جلد به سال‌های ۱۹۲۸ و ۱۹۳۱ منتشر کرد. جلد اول این کتاب شامل نمونه‌هایی از متون پهلوی است و جلد دوم حاوی واژه‌نامه؛ توضیحات و دستور است. زمانی که نیبرگ در دانشگاه «اوپسالا» تدریس می‌کرد؛ کارش منحصر به زبان‌های کهن و مطالعات سامی و ادیان ایران باستان به‌ویژه آیین زرتشت و به‌ویژه آیین زرتشت
باستان به‌ویژه آیین زرتشت و به‌ویژه آیین زرتشت ساسانی بود. در مکتب نیبرگ شاگردان زیادی تربیت شده‌اند که نامی‌تر از همه گئوویدن گرن است که به جای وی نیز تدریس می‌کرد. نیبرگ کتاب جامعی در سال ۱۹۳۷ به زبان سوئدی در باب ادیان ایران باستان نوشت و همان زمان توسط هانس هنگری شیدر که استاد «هنیگ» ایران‌شناس معروف بود به زبان آلمانی ترجمه شد. دراین کتاب نیبرگ به باورهای زرتشت و به‌ویژه عرفان که در گاتاهای زرتشت است توجه مخصوصی داشته‌است. این کتاب توسط شدر Schaeder به آلمانی ترجمه شده‌است. این کتاب را هنینگ مورد
به آلمانی ترجمه شده‌است. این کتاب را هنینگ مورد انتقاد قرار می‌دهد و انتقادات خود را در کتابی به نام «زرتشت» منتشر می‌کند. زمانی که نیبرگ به ۶۰ سالگی رسید؛ در سوئد جشن بزرگداشت مفصلی به افتخارش برپا کردند. هنریک ساموئل نوبری در طول عمر هشتاد و چهار ساله خود هشت بار به ایران سفر کرد که طی یکی از این سفرها در کنگره ایران‌شناسان شرکت نمود.
تامس بارو(زادهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۰۹-مرگ ۸ ژوئن ۱۹۸۶) هندشناس بریتانیایی بود. وی میان سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۷۶ استاد سانسکریت دانشگاه آکسفورد بود. او -که زادهٔ لنکاشایر بود- هنگامی که در دانشگاه کمبریج دورهٔ کالج را می‌گذراند به سانسکریت دلبسته شد و به زبان‌شناسی تطبیقی گرایش یافت. منابع. Wikipedia contributors, "Thomas Burrow," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Thomas_Burrow&amp;oldid=314196336 (accessed November 23, 2009).
سید مجتبی هاشمی قندی (۱۳ آبان ۱۳۱۹–۲۸ اردیبهشت ۱۳۶۴) چریک ایرانی، نخستین فرمانده کمیته انقلاب مرکزی تهران و بنیانگذار و فرمانده گروه فداییان اسلام در طول جنگ ایران و عراق بود. هاشمی با انجام عملیات‌های چریکی و نامنظم توانست شهر آبادان را از تصرف ارتش عراق دور کند.هاشمی در ۲۸ اردیبهشت ۱۳۶۴ در مغازه‌اش در خیابان وحدت اسلامی تهران توسط اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران مورد سوء قصد قرار گرفت و به شهادت رسید. زندگی. سیّد مجتبی هاشمی در سال ۱۳۱۹ در محلهٔ شاهپور تهران (وحدت اسلامی فعلی) دیده به جهان گشود. او فرزند
(وحدت اسلامی فعلی) دیده به جهان گشود. او فرزند چهارم خانواده‌ای مذهبی و متوسط بود. وی پس از طی دوران تحصیلات متوسطه به ارتش آمد و به دلیل اندام ورزیده و قدرت بدنی قابل توجهی که داشت عضو نیروهای ویژه کلاه سبز شد، اما پس از مدت کوتاهی از ارتش شاهنشاهی خارج و به کار آزاد مشغول شد. در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ او و چند تن از دوستانش فعالیت داشت و تحت تعقیب و کنترل مأموران پهلوی قرار گرفت. او اقدام به تهیه و توزیع اعلامیه و نوارهای سخنرانی و تصاویر امام خمینی ره می‌نمود و در پوشش‌های گوناگون، فعالیت‌های خود را در تمامی
و در پوشش‌های گوناگون، فعالیت‌های خود را در تمامی شهرهای استان تهران و حتی استان‌های همجوار گسترش داد. در بهمن ۵۷ و همزمان با ورود امام خمینی به ایران سید مجتبی نیز به عضویت کمیتهٔ استقبال از خمینی درآمد و در آن استقبال، شرکت نمود. ضمن اینکه خود نیز با حضور در میدان‌های مبارزه رو در رو با بقایای رژیم پهلوی، تمام توان خود را صرف پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ نمود. پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ۲۲ بهمن، او به سرعت نیروهای انقلابی منطقه ۹ را سازماندهی کرده و کمیته انقلاب اسلامی منطقه ۹ را تشکیل داد. پس از شروع وقایع
اسلامی منطقه ۹ را تشکیل داد. پس از شروع وقایع کردستان، هاشمی به همراه عده‌ای از افراد کمیتهٔ منطقه ۹ در پی فرمان بسیج عمومی امام خمینی عازم غرب کشور شد و در آزادی و پاکسازی آن منطقه شرکت نمود. جنگ ایران و عراق. چند روز پس از آغاز جنگ ایران و عراق، سید مجتبی هاشمی، به همراه عده‌ای از دوستان و همرزمانش به‌صورت داوطلبانه و مستقل عازم جنوب کشور شد و در مدرسهٔ فداییان اسلام، واقع در شهر آبادان مستقر شد و یک گروه شبه‌نظامی برای انجام جنگ چریکی برای مقابله با تهاجم ارتش بعث عراق در آبادان و خرمشهر به‌وجود آمد که
ارتش بعث عراق در آبادان و خرمشهر به‌وجود آمد که به گروه فداییان اسلام معروف شد که سید مجتبی فرمانده آن بود. شهادت. او بعد از انحلال گروه فدائیان اسلام از جبهه‌ها به تهران بازگشت و مغازه لباس‌فروشی‌اش را دوباره دایر کرد. هاشمی، در زمانی که در عملیات ثامن‌الائمه یا شکست حصر آبادان حضور داشت، مورد هدف چندین عملیات ناکام از سوی مجاهدین خلق قرار گرفت. پس از پخش اعلامیه‌هایی که در آن نام سید مجتبی و چند تن دیگر از اعضای فداییان اسلام به نام افرادی که توسط سازمان مجاهدین خلق اعدام خواهند شد، ذکر شده بود، مجاهدین
مجاهدین خلق اعدام خواهند شد، ذکر شده بود، مجاهدین خلق هاشمی را در ۲۸ اردیبهشت ۱۳۶۴ ترور کردند.
جان دِنوِر (زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۴۳ – درگذشتهٔ ۱۲ اکتبر ۱۹۹۷) یکی از محبوب‌ترین خوانندگان فولک/پاپ دههٔ ۷۰ میلادی از نظر میزان فروش آلبوم بود. او در دوران فعالیت هنری‌اش حدود ۳۰۰ اثر ضبط و منتشر کرد که ۲۰۰تای آن‌ها از ساخته‌های خودش بودند. دِنوِر در سال ۱۹۹۷ لقب ملک‌الشعرای ایالت کلرادو را از آن خود کرد. ترانه‌هایی مانند «عزیمت با یک هواپیمای جت» (۱۹۶۷)، «مرا به خانه ببرید، جاده‌های روستایی» (۱۹۷۱)، «پرتوی آفتاب روی شانه‌هایم» (۱۹۷۳)، «سپاس پروردگارا من یک پسر کانتری‌ام» (۱۹۷۴) و «ترانهٔ آنی» (۱۹۷۴) برخی آثار
کانتری‌ام» (۱۹۷۴) و «ترانهٔ آنی» (۱۹۷۴) برخی آثار دِنوِر بودند که به محبوبیت جهانی دست یافتند. از دِنوِر با لقب‌هایی هم‌چون «شاعر این سیاره»، «پسر مام طبیعت» و «بهترین دوست ترانه‌ها» یاد شده‌است. دِنوِر در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۷ و زمانی که با یک هواپیمای سبُک مشغول پرواز بود در خلیج مونته‌ری سقوط کرد و کشته شد. هویت جسد دنور با استفاده از اثر انگشتش تأیید شد.
یعسوب‌الدین رستگار جویباری مشهور به رستگاری (زادهٔ کلا در شهرستان جویبار مازندران در ۱۳۱۹ خورشیدی) از فقه‌آموختگان و مفسران قرآن حوزهٔ علمیهٔ قم است. او تاکنون چند بار به دلیل مخالفت با ولایت فقیه و همچنین نگارش کتاب «حقیقت وحدت در دین» بازداشت و زندانی شده‌است. وی مخالف نظریه وحدت اسلامی است و انتشار کتاب او در این باره که حامی مطالبی پیرامون اهل سنت بود به تنش در مناطق سنی نشین انجامید. او همچنین با بندهای د و ج قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران مصوب شورای انقلاب مخالف است. زندگی‌نامه. ابومحمد یعسوب‌الدین
انقلاب مخالف است. زندگی‌نامه. ابومحمد یعسوب‌الدین فرزند میرزا احمد فرزند محمدصادق فرزند محمد، اصالتاً اهل کلاگرمحله (کوزه‌گر) محله‌ای از محلات شهرستان جویبار مازندران است و در سال ۱۳۱۹ خورشیدی زاده شد. تحصیلات. او پس از تحصیل کلاس ششم ابتدایی عازم مشهد شد و ادبیات را از ادیب نیشابوری فرا گرفته و تمام دروس سطح را با تدریس در مدت پنج سال در مدرسه خیرات خان و استفادهٔ تفسیر و روایت و اخلاق از حاج میرزا حبیب‌الله گلپایگانی و شرکت درس خارج سید هادی میلانی به پایان رساند و به قم عزیمت کرد و از محضر سید محمدکاظم
رساند و به قم عزیمت کرد و از محضر سید محمدکاظم شریعتمداری و سید محمدرضا گلپایگانی و سید محمد محقق داماد و سید محمد صادق روحانی و میرزا هاشم آملی تا سال ۱۳۵۵ شمسی استفاده نمود. وی خود را در صفحه اول سایت خویش «استاد المحققین و رئیس المفسرین» نامیده‌است. ازشاگردان وی میتوان به شیخ مصطفی براتی خراسانی مولف ومحقق علوم اسلامی اشاره نمود او به ادعای خودش، در تمام دوران تحصیلات سطح و خارج و حتی تعطیلات به کار نوشتن «تفسیر البصائر» و کتب دیگر اشتغال داشت. سپس تفسیر را در چهل جلد مسوده (پیش‌نویس) و به صورت شصت جلد
را در چهل جلد مسوده (پیش‌نویس) و به صورت شصت جلد مبیضه درآورد که در سال ۱۳۵۶ شمسی شروع به طبع آن نموده و تا سال ۱۳۶۴ شمسی بیست و یک جلد آن به طبع رسید. و چند سالی به علل عدم امکانات ادامهٔ طبع آن متوقف ولی در سال ۱۳۶۹ شمسی جلد پنجاه و هشتم آن نیز از طبع خارج و هم‌اکنون به طبع مجلدات دیگر اشتغال دارد. همچنین وی بعد از نوشتن «تفسیر البصائر» مدعی شد که «چنانچه می‌دانست اجل مهلت می‌داد هر آیه از قرآن کریم را در یک جلد تفسیر می‌کرد». در همین حال و برای پاسخگویی به اشکال مخالفین بر این مطلب؛ سورهٔ والعصر را در
به اشکال مخالفین بر این مطلب؛ سورهٔ والعصر را در سه جلد بنام «تفسیر سورهٔ والعصر یا منشور جهانی دین مبین اسلام» به قلم تفسیر درآورد. تالیفات. تألیفاتش از قرار زیر است: دستگیری‌ها. رستگار جویباری برای اولین بار در ۱۳۶۲ به دلیل انتشار مطلبی در انتقاد از نظریهٔ ولایت فقیه بازداشت شد و به گفتهٔ فرزندش شش ماه در زندان انفرادی بوده‌است. او برای دومین بار به گفته فرزندش در سال ۱۳۶۵ به دلیل برگزاری مراسم برای درگذشت سید محمدکاظم شریعتمداری بازداشت شد. در نهایت در سال ۱۳۸۳ نیز او به دلیل نگارش کتاب «حقیقت وحدت در
سال ۱۳۸۳ نیز او به دلیل نگارش کتاب «حقیقت وحدت در دین» بازداشت شد و به زندان رفت. دادسرای ویژهٔ روحانیت علت بازداشت جویباری را «توهین به مقدسات و باورهای بنیادی اهل سنت» اعلام کرد. این کتاب در بیست هزار نسخه منتشر شد.
صنم حاجیکلا روستایی بسیار زیبا و دیدنی واقع درشهرستان قائم‌شهر در استان مازندران است. جمعیت این روستا بر پایه آمار نفوس و مسکن سال ۸۵ حدوداً برابر با ۲۰۰۰ نفر است. تاریخچه. روستای صنم حاجیکلا براساس شواهد و قراین از قبل از دوره قاجار نیز بنا بوده‌است و با توجه به موقعیت استراتژیک ان از اهمیت بسزایی برخوردار بوده‌است. جمعیت آن حدود ۲۰۰۰ نفر بود و از آثار تاریخی و اماکن مذهبی آن می‌توان به جاده سنگ‌فرش، پل سنگ‌فرش و تاریخی، حمام تاریخی، تپه بی بی صنم و همچنین نارنج بن اشاره کرد. وضعیت جغرافیایی. این روستا در
نارنج بن اشاره کرد. وضعیت جغرافیایی. این روستا در ۱۵ کیلومتری جنوب غربی شهرستان قائم شهر (شاهی سابق) واقع شده‌است. با توجه به سوابق موجود بنای اولیه این روستا در دوران قاجار یا به روایتی قبل از دوران قاجار ریخته شده‌است. این روستا از موقعیت استراتژیک خاصی نسبت به روستاهای دیگر شهرستان و منطقه برخوردار است. دارای فاصله تقریباً مساوی از سه شهرستان قائم شهر-بابل-سوادکوه برخوردار است. از قدیم‌الایام از راه این روستا برای تردد بین شهرستان‌های فوق زیاد استفاده می‌شده‌است. رودخانه‌ها. رودخانه هتکه یکی از
می‌شده‌است. رودخانه‌ها. رودخانه هتکه یکی از بزرگ‌ترین و پرآب‌ترین رودخانه روستا می‌باشد که از رودخانه بزرگ تلار سرچشمه می‌گیرد. این رودخانه قسمت عظیمی از آب شالیکاران روستای صنم حاجیکلا را فراهم می‌نماید. در ادامه این رودخانه قسمتی از آن در آب بندان بزرگ روستا می‌ریزد و بخش اعظم آن دوباره پس از طی مسیر و آبیاری دیگر روستاها دوباره به رودخانه تلار می‌پیوندد و به دریا می‌ریزد. جمعیت. جمعیت این روستا بر اساس آخرین سرشماری در سال ۸۵ در حدود ۲۰۰۰ نفر بوده‌است که اخیراً مهاجرت به شهر نیز مخصوصاً در جوانان زیاد
اخیراً مهاجرت به شهر نیز مخصوصاً در جوانان زیاد شده‌است. منابع طبیعی و جنگلها. با توجه به اوضاع طبیعی روستای صنم حاجیکلا، بارش و رطوبت جهت ایجاد پوشش گیاهی فراهم است. جنگل صنم حاجیکلا از انواع درختان مانند راش، ممرز، توسکا و کلهر ملج انجیلی و… پوشیده شده‌است. مساحت آن بالغ بر صدها هکتار است. فراورده‌های جنگلی عبارت است از: زغال، چوب، هیزم، چوب آلات تبدیلی. موقعیت فرهنگی. ترکیب جمعیتی و ادغام قومیت‌های مختلف، در کنار سایر عوامل تاریخی، ارتباطی، و غیره، موقعیت و خصوصیات فرهنگی ویژه‌ای را در روستای صنم
موقعیت و خصوصیات فرهنگی ویژه‌ای را در روستای صنم حاجیکلا به‌وجود آورده‌است.
واقعه سال ۱۳۶۰ شهر آمل که در منابع برخی گروه‌های اپوزیسیون جمهوری اسلامی به اختصار قیام آمل نامیده می‌شود، به مبارزه مسلحانه بیش از ۱۰۰ فرد مسلح از گروهی مارکسیست به نام اتحادیه کمونیست‌های ایران (سربه‌داران) علیه نظام جمهوری اسلامی ایران به منظور برپاکردن یک انقلاب دیگر در شهر و جنگل‌های اطراف شهر آمل در شمال ایران اشاره دارد. این حمله که در چهارم و پنجم بهمن ماه سال ۱۳۶۰ آغاز شد، پس از ۴۸ ساعت درگیری سرانجام در تاریخ ۶ بهمن با تمرکز قوای نیروهای سپاه پاسداران، پلیس و بسیجیان سرکوب و شهر باز پس گرفته شد.
پلیس و بسیجیان سرکوب و شهر باز پس گرفته شد. منابع جمهوری اسلامی ادعا می‌کنند که نیروهای مردمی در این درگیری‌ها و خنثی نمودن آن نقشی فزاینده داشته‌اند و این رویداد را حماسه مردم آمل می‌نامد، حال آن‌که به ادعای اتحادیه کمونیست‌های ایران، تعدادی از مردم در این قیام به یاری آنان برخاستند و حکومت برای سرکوب از انبوه نیروهای مسلح بهره جسته‌است. پیشینه و اهداف. اتحادیه کمونیست‌های ایران پیش از انقلاب ایران از ادغام سازمان انقلابیون کمونیست که سازمانی مائوئیست در خارج از کشور بود و «گروه پویا» که اعضایش بعضاً برای
از کشور بود و «گروه پویا» که اعضایش بعضاً برای آموزش جنگ چریکی به فلسطین رفته بودند، تشکیل شد و در بین جوانان تحصیلکرده در آمریکا و سایر کشورهای غربی به ویژه فعالان در کنفدراسیون دانشجویان ایرانی تأثیر قابل توجهی داشت. از جمله فعالان مبارز شناخته شده ضد حکومت شاه در خارج مانند سیامک زعیم، "عبدالرحمان آزمایش"، "حسین ریاحی" و "فرید و وحید سریع القلم" در این سازمان فعال بودند و در ابتدای انقلاب از مکتبی‌ها در مقابل لیبرال‌های اسلامی حمایت می‌کردند. اما در خردادماه سال ۱۳۶۰ خورشیدی و هم‌زمان با عزل بنی‌صدر و
سال ۱۳۶۰ خورشیدی و هم‌زمان با عزل بنی‌صدر و درگیری شدید اپوزیسیون و نیروهای مکتبی جمهوری اسلامی، اتحادیه به رهبری سیامک زعیم به این باور رسید که جمهوری اسلامی با به اجرا گذاشتن یک کودتا خواستار یک‌دست نمودن و تصفیه درونی حکومت از طریق بیرون راندن عناصری چون بنی‌صدر و سرکوب توده‌ها خصوصاً دگراندیشان چپ‌گرا هستند. از این رو آنان برای نجات انقلاب _ از مسیری که به ادعای آنان به انحراف کشیده شده بود _ به مبارزه مسلحانه توده‌ای روی آورده و اهداف خود را در شماره ۱۴۷ نشریه حقیقت که در آذرماه (سال ۶۰) انتشار یافت و
نشریه حقیقت که در آذرماه (سال ۶۰) انتشار یافت و در شهر آمل پخش شد، این‌گونه اعلام نمودند: ۱ - سرنگونی حکومت خمینی ۲ - دعوت مجلس مؤسسان ملی بر اساس انتخابات عمومی (که در این انتخابات طرفداران سلطنت پهلوی و ولایت خمینی و دسته‌جات جیره‌خوار و وابسته به قدرت‌های سلطه‌گر جهانی حق رأی نداشتند) ۳ - افشا و لغو کلیه قراردادهای سران جمهوری اسلامی با قدرت‌های امپریالیستی ۴ - لغو فوری کلیه حقوق بزرگ‌مالکی و فئودالی در سراسر ایران ۵ - تدوین فوری یک قانون کار مترقی و عادلانه ۶- تشکیل فوری دادگاه‌های فوق‌العاده توده‌ای
۶- تشکیل فوری دادگاه‌های فوق‌العاده توده‌ای برای محاکمه کلیه کارگزاران حکومت کنونی ۶ - به رسمیت شناختن کلیه آزادی‌ها و حقوق سیاسی و اجتماعی و آزادی‌های مردم ۷ - بسیج مردم و کلیه امکانات برای نجات خوزستان و بیرون ریختن تجاوزکاران بعثی عراق ۸ - اجرای یک طرح ضربتی اقتصادی برای خروج کشور از بحران اقتصادی ۹ - اعلام یک سیاست خارجی کاملاً مستقل و انقلابی در عرصه روابط خارجی ایران، مبارزه با ولایت فقیه و ایجاد جامعه‌ای کمونیستی بر اساس سکولاریسم. در اسناد منتشر شده از طرف نویسندگان جمهوری اسلامی ایران نیز این
شده از طرف نویسندگان جمهوری اسلامی ایران نیز این اهداف ذکر شده‌اند: تصرف یک شهر مهم و توسعه عملیات‌های بعدی، جلب نظر افکار عمومی و گروه‌های سیاسی داخل کشور، حفظ حضور سیاسی خود در عرصه سیاسی کشور، قوی‌تر نشان دادن خود در مقایسه با دیگر گروه‌های سیاسی، فراهم کردن زمینه برای جلب حمایت خارجی، تقویت جبهه هواداران، ایجاد رعب و دلهره در نیروهای هوادار نظام و سهم‌خواهی برای آینده یا سقوط نظام جمهوری اسلامی. بنا بر اعتراف‌های برخی از اعضای دستگیرشده، اتحادیه در ۳۰ خرداد تصمیم به مقابله نظامی با حکومت گرفت. در
۳۰ خرداد تصمیم به مقابله نظامی با حکومت گرفت. در تابستان ۱۳۶۰ نیز تصمیم به قیام شهری اتخاذ شد. سربداران این اقدام خود را تحت عنوان «قیام فوری» طراحی کردند. برخی از اعضای اتحادیه نیز معتقد بودند که باید در ۳۰ خرداد ۶۰ دست به قیام مسلحانه می‌زدند. اتحادیه که نیروهای خود را به جنگل‌های اطراف آمل فرستاده بود، در اندیشه زدن جرقه یک قیام سراسری در کشور بود و در نظر داشت تا این اتفاق تقریباً هم‌زمان با عملیات مسلحانه مجاهدین و فداییان اقلیت در شهریور و مهر آن سال در سایر نقاط کشور باشد اما اختلاف نظرها و بحث‌های
در سایر نقاط کشور باشد اما اختلاف نظرها و بحث‌های ایدئولوژیک رهبری آن، این اقدام را به تأخیر انداخت. نهایتاً اتحادیه تحت لوای «سربداران» تصمیم گرفت تا در زمستان سال ۱۳۶۰ به آمل حمله کرده و زمینه یک شورش همگانی را به وجود بیاورد. آن‌ها تخمین می‌زدند که حکومت بتواند حدود ۳۰۰۰ نفر از نیروهایش (سپاه، ژاندارم و بسیج) را برای مقابله به منطقه بفرستد. گروه آخر (بسیج) به خاطر شور جنگی و جان‌فشانی اعضایش شناخته شده بود که تنها با از جان گذشتگی شورشی‌ها قابل قیاس بود. دلایل انتخاب جنگل‌های آمل. از دلایل انتخاب شهر
دلایل انتخاب جنگل‌های آمل. از دلایل انتخاب شهر آمل توسط سربداران، سابقه مبارزاتی بالای آمل در هنگام انقلاب ۱۳۵۷ و پیش از آن، سابقه برقراری حکومت مردمی در آن در دوران حکومت شاه، دارا بودن یک تشکیلات اولیه و پایه‌ای سازمان‌شان از پیش و هم‌چنین سابقه مبارزات آن شهر علیه قدرت گرفتن حکومت جمهوری اسلامی در بین سال‌های ۱۳۵۷ الی ۶۰ می‌توان ذکر کرد اتحادیه کمونیست‌ها بر اساس مشی مائوئیستی خود، و با ذهنیتی که از درگیری‌های چریکی و دهقانی داشت، استقرار در جنگل را به عنوان استراتژی خود قرار داد. دلایل دیگری نیز برای
عنوان استراتژی خود قرار داد. دلایل دیگری نیز برای انتخاب جنگل‌های آمل ذکر شده‌است از جمله: انتقال نیرو به جنگل و نحوه آرایش نظامی. طبق اعترافات حسین تاجمیر ریاحی (از رهبران سربداران) که در منابع جمهوری اسلامی منعکس شده یکی از تاکتیک‌های اتحادیه کمونیست‌ها در قبال جنگ، فرصت‌طلبی آنان از وضعیت جنگی کشور بوده‌است. طبق این اعترافات، اتحادیه در پی گشودن جبهه سومی علیه جمهوری اسلامی ایران بود، جبهه اول جنگ ایران و عراق است که بخش عمده‌ای از امکانات و نیروهای نظام را به خود مشغول کرده‌است، جبهه دوم مبارزات کردها
را به خود مشغول کرده‌است، جبهه دوم مبارزات کردها و گروه‌ها می‌باشد، بنابراین ایجاد یک جبهه سوم در جنگل بدون مقاومت چندانی از سوی حکومت می‌توانست موفقیت بیشتری را در پی داشته باشد و نهایتاً به سقوط حکومت بینجامد که به تز جبهه سوم معروف بود. بنابر آنچه در کتاب پرنده نوپرواز از جانب سربداران نقل شده، سربداران تصمیم داشتند تا پس از پیروزی در آمل جبهه دیگری را نیز در کرمانشاه ایجاد کنند. طبق مستندات منابع جمهوری اسلامی ایران، از اواخر شهریور و اوایل مهر سال۱۳۶۰ سربداران انتقال نیروهایشان را به داخل جنگل آغاز
سربداران انتقال نیروهایشان را به داخل جنگل آغاز کردند و نزدیک به ۱۸۰ الی ۲۰۰ نفر در منگل دره مستقر شدند در خصوص تعداد نیروهای اتحادیه، منابع جمهوری اسلامی و منابع سربداران، آمار متفاوتی ارائه داده‌اند. منابع جمهوری اسلامی ادعا می‌کنند که شورشگران در ابتدا بالغ بر ۱۸۰ نفر بودند و نزدیک به ۱۸۰ الی ۲۰۰ نفر آنان در منگل دره مستقر شدند و قبل از درگیری بهمن ماه به دلیل ترس و واهمه به حدود ۱۰۰ نفر رسیدند حال آنکه در کتاب پرنده نوپرواز که توسط حزب کمونیست ایران به چاپ رسید سربداران معتقدند که اعضای این گروه در
به چاپ رسید سربداران معتقدند که اعضای این گروه در حدود صد نفر بوده‌اند و عمده نیروهای بومی و نه نیروهای اصلی که از روستاهای اطراف به آن‌ها پیوسته بودند در خلال یک ماه پس از درگیری ۲۲ آبان و در حین شرایط سخت محاصره گروه را ترک گفته‌اند. آن‌ها همچنین مدعی وجود ۹ گروه ۹ نفره در ابتدای عملیات هستند که بعد از درگیری ۲۲ آبان تغییر شکل داده و به ۵ گروه۱۶ تا ۲۰ نفره متشکل از: فرمانده کل، معاون نظامی، مسئول سیاسی، تدارک‌چی، آرپی‌جی زن تبدیل شدند. علاوه بر این گروه‌ها یک گروه مرکزی متشکل از: فرماندهان اصلی، فرمانده
یک گروه مرکزی متشکل از: فرماندهان اصلی، فرمانده کل گروه، مسئول کل سیاسی، مسئول کل ارتباطات، مسئول کل شناسائی و تدارکات، تیم پزشکی و عده‌ای نظامی دیگر که جمعاً ۱۶ نفر می‌شدند را به این عده باید افزود. همچنین در مجموع ۶۰٪ از نیروها اصالتاً خوزستانی و کرد بودند. و عده بسیاری از آنان از خانواده‌های طبقه متوسط برخاسته و سابقه تحصیل در کشورهای غربی را داشتند. افرادی که از شهرهای دیگر به تهران می‌رسیدند توسط پیک شمال، به آمل منتقل می‌شدند. در کتاب اسناد اتحادیهٔ کمونیست‌های ایران در واقعهٔ آمل، ادعا شده‌است که
کمونیست‌های ایران در واقعهٔ آمل، ادعا شده‌است که بنابر اعترافات محمدرضا سپرغمی با توجه به هماهنگی‌هایی که بین اتحادیه و سازمان مجاهدین خلق در خلال برخی از جلسات وجود داشت، سازمان مجاهدین خلق نیز به رغم ایدئولوژی متعارض با اتحادیه، با قیام فوری و جنگ مسلحانه موافقت کرده و بعد گروه‌های اکثریت جناح چپ، اقلیت، پیکار و… تعدادی از نیروهای‌شان را برای کمک به اتحادیه به جنگل فرستادند. همچنین بنابر ادعای این کتاب و سایر منابع جمهوری اسلامی بر اساس اعترافات علی علیزاده (از اعضای اتحادیه) نیروهای اتحادیه در ۹ گروه ۲۰
(از اعضای اتحادیه) نیروهای اتحادیه در ۹ گروه ۲۰ نفره تقسیم شدند که تمام گروه در سه کمپ بالا، وسط و پائین که هر کمپ، ۳ گروه را در خود جای داده بود مستقر شدند و فاصله کمپ‌ها از یکدیگر حدود ۷۰۰ متر بود تا در صورت شرایط اضطراری به هم کمک کنند. و بعد از درگیری ۲۲ آبان تغییر شکل داده و به ۵ گروه ۱۶ تا ۲۰ نفره تبدیل شدند. در هر کمپ ۶ چادر بود که ۵ چادر برای نیروها و یک چادر برای کارهای پزشکی که افراد گروه پزشکی در آن مستقر بودند و هر کمپ ۳ یا ۴ نقطه نگهبانی تعیین شده بود و نگهبانان هر کمپ از هم جدا بودند. هر فرد
شده بود و نگهبانان هر کمپ از هم جدا بودند. هر فرد علاوه بر کارهای رزمی همچون آموزش اسلحه، آموزش تاکتیک، راهپیمایی گروهی و ورزش وظایفی همچون ظرف شستن، جمع‌آوری هیزم، و کارهای عمومی و شخصی را نیز بر عهده داشت. کمپ فرماندهی در بالا قرار داشت و مشتمل بر ۱۵ نفر بود، فرمانده کل گروه، مسئول کل سیاسی، مسئول کل ارتباطات، مسئول کل شناسایی، تیم تدارکات و تیم نظامی در این کمپ مستقر بودند. تجهیزات و مهمات سربداران. منابع جمهوری اسلامی معتقدند که اسلحه و تجهیزات مورد نیاز عملیات برای ۱۸۰ نفر تهیه گردید که شامل:تفنگ ژ۳
عملیات برای ۱۸۰ نفر تهیه گردید که شامل:تفنگ ژ۳ (۵۰ الی ۵۵ قبضه)، تفنگ کلاشینکف (۳ یا ۴ قبضه)، تفنگ ام ۱ (۱ قبضه)، تفنگ یوزی (۳ یا ۴ قبضه)، کلت کمری (۴قبضه)، آرپی‌جی ۷ (۵ یا ۶ قبضه)، نارنجک (بیش از ۷۰ عدد)، سه راهی (۲۰۰ الی ۳۰۰ عدد)، تیربار ژ۳ (۱ قبضه)، موشک آرپی‌جی ۷ (۵۰ یا ۶۰ عدد) بوده‌است. علاوه بر این‌ها با استفاده از دیگ‌های زودپز و موتور برق نوعی سلاح‌های انفجاری دست‌ساز نیز تولید شده بود. همچنین سربداران دارای یک شبکه کامل بی‌سیم بودند. به ادعای منابع جمهوری اسلامی بخش عمده‌ای از این سلاح‌ها از
منابع جمهوری اسلامی بخش عمده‌ای از این سلاح‌ها از جبهه‌های جنگ و کردستان به سرقت رفته و تعدای هم از راه خرید از قاچاقچیان بدست آمده بود. بنابر آنچه در پرنده نوپرواز ذکر شده، اتحادیه اعتقاد داشت که جنگ بین ایران و عراق، جنگ طبقه آن‌ها نبود و تنها نفع آن‌ها از این جنگ، تأمین این سلاح‌ها توسط نیروهایشان بود. و بخش دیگری از سلاح‌ها در جریان وقایع ۲۲ بهمن ۵۷ و اوایل انقلاب بدست آمده بود. این سلاح‌ها ابتدا به نارمک تهران و سپس به آمل منتقل شدند. طبق آنچه که در کتاب پرنده نوپرواز آمده آذوقه و مواد غذایی مورد نیاز