payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مارک اوژه (زاده ۱۹۳۵) انسان‌شناس فرانسوی و نویسنده کتاب‌های نامکان‌ها و انسان‌شناسی است. زندگی‌نامه. "مارک اوژه" در سال ۱۹۳۳ در شهر پواتیه متولد شد. تحصیلات اولیه دانشگاهی خود را در رشته ادبیات کلاسیک به پایان رساند و در رشته علوم انسانی و ادبیات موفق به کسب مدرک دکتری شد. او سالیان متمادی سمت مدیر پژوهشی را در (EHESS) پاریس بر عهده داشته و به مدت ده سال بین سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۹۵، پس از "فردینان" "برودل"، "ژاک لوژوف" و "فرانسوا فوره" رئیس این مدرسه بوده‌است. مارک اوژه در سال ۱۹۹۲ به همراه "ژرار آلتاب"، "ژان
بهرام حیدری نویسندهٔ بختیاری ایرانی است. او از نویسندگان نوگرای دهه‌های ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰ است و به همراه نویسندگان دیگری از جمله عدنان غریفی، ناصر تقوایی، احمد محمود، احمد آقایی، منصور خاکسار، پرویز مسجدی، حسین رحمت، علی گلزاده، مسعود میناوی، ناصر مؤذن، محمد ایوبی، پرویز زاهدی و نسیم خاکسار از شکل‌دهندگان داستان‌نویسی جنوب است. بهرام حیدری یکی از نویسندگان ادبیات روستایی–اقلیمی ایران است. کتاب «لالی» وی به همراه کتاب «نان و گل» نسیم خاکسار به عنوان بهترین مجموعه داستان‌های سال ۱۳۵۸ شناخته شد. وی بسیاری از سال‌های
سال ۱۳۵۸ شناخته شد. وی بسیاری از سال‌های عمر خود را به عنوان سرباز سپاهی دانش و معلم در روستاهای جنوب سپری کرد و بعد از انقلاب فرهنگی و اخراج از آموزش و پرورش به خارج از کشور مهاجرت کرد. آثار. بهرام حیدری، به‌طور رسمی با کتاب «به‌خدا که می‌کُشم هرکس که کُشتم» که در سال ۱۳۵۶ چاپ شد، پابه عرصهٔ ادبی ایران گذاشت. در سال ۱۳۵۸ کتاب «زنده‌پاها و مرده‌پاها» و در همان سال مجموعه داستان‌های کوتاه «لالی» را به چاپ سپرد. هر چند او پیش‌ترها، نزدیک به بیست سال، در نشریات ادبی آن زمان بسیاری از داستان‌هایش را چاپ کرده
ادبی آن زمان بسیاری از داستان‌هایش را چاپ کرده بود، اما هرگز بسیاری از آن‌ها در کتابی نیامد و به روایت بسیاری از نزدیکانش، او کتاب‌های دیگری به نام «شناسنامه‌های باطل‌شده» و «شامِ کفتار و چاشتِ پلنگ» داشت که در حملهٔ ساواک به خانه‌اش از بین رفتند. بن‌مایه‌ها. منوچهر شفیانی اولین نویسنده‌ای بود که از روستاهای جنوب، مخصوصاً مسجد سلیمان و لالی نوشت و در مجله خوشه و دیگر مجلات تهران چاپ کرد. خیلی زود منوچهر مقلدان بسیاری پیدا کرد که دو تن از مقلدان او نام‌آور شدند؛ حفیظ‌الله ممبینی و "بهرام حیدری". حیدری خیلی
حفیظ‌الله ممبینی و "بهرام حیدری". حیدری خیلی زود نثرش را پیراست و کارش از تقلید گذشت و به خلق رسید. کتاب‌های لالی، به‌خدا که می‌کشم هرکس که کشتم و زنده‌پاها و مرده‌پاها گواه این مدعاست. مخصوصاً مجموعه داستان «لالی» که یکی از درخشان‌ترین مجموعه‌داستان‌های اقلیمی ماست. آثار حیدری، حکایت روزمرگی و اضمحلال مردمی‌ست که گویی در ظلمانی‌ترین قسمت دنیا زندگی می‌کنند. دنیای "لالی"، در حقیقت آن یوکناپاتافای زادهٔ ذهن فاکنر نیست، دنیایی است زنده که هر لحظه به زوال و فراموشی می‌گراید. لالی، محصول فقر و درماندگی مردمی
می‌گراید. لالی، محصول فقر و درماندگی مردمی است که به مرگ و جنون می‌رسند. آدم‌هایی که آرزوها و خواسته‌هایشان آنچنان کوچک و پیش پا افتاده‌است که هیچ حسی را برنمی‌انگیزند. اما وقتی خود را در به دست آوردن کوچکترین حق طبیعی زندگی ناتوان و محروم می‌بینند، لب به کفر می‌گشایند. کُفر واژه‌ای است که در داستان‌های حیدری جایگاه ویژه‌ای دارد. او همیشه شخصیت‌هایش را به سمت کفرگویی سوق می‌دهد. «اما اگر فاکنر زوال جنوب را از منظری دینی می‌نگرد و بر نقض پیمان انسان با خدا دریغ می‌ورزد که جنوبیان را به لعن و نفرین ابدی دچار
می‌ورزد که جنوبیان را به لعن و نفرین ابدی دچار می‌کند، حیدری از منظری کاملاً دین‌ناخواهانه به شرح زوال عشایر خود می‌پردازد و فقر و تیره‌روزی آن‌ها را نشانه‌ای از بیهودگی اعتقاد به جهان برین در نظر می‌گیرد و ساده‌دلانه کفرگویی عشایر و روستاییان را در مقابل مصائب و سختی‌های زندگی، نشانه نوعی درک پیش‌علمی می‌داند که ممکن است آن‌ها را به سطحی از آگاهی برساند تا بر اثر آن علیه وضع موجود خود بشورند.» در داستان‌های او کفر و بیزاری جستن از خدا، نشانهٔ نارضایتی و روزمرگی آن‌ها و در عین حال، تسکینی است برای دردهای
آن‌ها و در عین حال، تسکینی است برای دردهای التیام نایافته‌شان. در حقیقت کفرگویی آن‌ها، آنی و لحظه‌ای است. اگر در یک لحظه کفر می‌گویند در لحظهٔ دیگر از همان خدا و امامزاده استمداد می‌جویند. اگر جوانترها کفر می‌گویند، پیرمردها استغفرالله را بر زبان می‌آورند و آن‌هایی که از خدا استمداد می‌جویند، استمدادشان ملتمسانه نیست. استمداد آن‌ها قهرآمیز و از روی ناچاری است. حیدری و شفیانی از نویسندگان ادبیات داستانی رئالیسم کارگری در ایران هستند. مجموعه داستان لالی بیشتر ویژگی‌های یک رئال سوسیالیستی را داراست و عناصر آن
ویژگی‌های یک رئال سوسیالیستی را داراست و عناصر آن را در خود به همراه دارد. علاقه و ارادت حیدری به ادبیات روس در این مجموعه داستان موج می‌زند و بدون دلیل نبوده که داستان "کباب" این مجموعه به روسی ترجمه شده‌است. حیدری با نقد دوران خود سعی بر آن دارد که به دیگران هشدار دهد که: مواظب این شبه‌مدرنیسم فریبنده باشید. داستان‌های حیدری و "قرعهٔ آخر" منوچهر شفیانی در زمرهٔ اولین‌های ادبیات پست‌مدرن ایران‌اند. این داستان‌ها، نهادها و نمادهای دو موقعیت را به صورت پررنگ در خود دارند و با نقد از هر دو موقعیت می‌خواهند
در خود دارند و با نقد از هر دو موقعیت می‌خواهند به مخاطب گوشزد کنند که: این موقعیت را به آرامی و در بستر فراهم آمده پذیرا باشید. منوچهر آتشی در همان سال‌ها در نقد کتاب اول وی نوشت: حیدری، از قرار، محکم چسبیده به محیط خاص بختیاری و آداب و عادات و رویدادهای زندگی مردم آن؛ و مهم‌تر این‌که تاکنون، هرچه از او خوانده‌ایم، موضع زمانی مشخص و مشترکی دارند. این آگاهی ما را بر آن می‌دارد از خود بپرسیم آیا نویسنده، نظر به پژوهشی هم دارد یا نه؟ و اگر دارد، چرا تنها دوره‌ای خاص را مطمح نظر قرار داده‌است؟ آیا می‌خواهد
خاص را مطمح نظر قرار داده‌است؟ آیا می‌خواهد قصه‌های او، روشنگر آن دورهٔ معین باشند؟ و دیگر این‌که، اگر تنها می‌کوشد از این کارمایه، حداکثر بهره را برگیرد، متوجه این خطر هست که فرهنگ بختیاری - با همهٔ غنایش - ظرفیت کارهای زیادی ندارد و ممکن است داستان‌ها، صورتی مشابه و تکراری پیدا کنند؟
به‌خدا که می‌کُشم هرکس که کُشتم مجموعه داستانی است از بهرام حیدری. این مجموعه شامل سه داستان «به‌خدا که می‌کُشم هرکس که کُشتم»، «چِل پلکان» و «کباب» است. داستان‌ها روایت و بازآفرینی تاریخ گذشتهٔ خان‌های بختیاری، روستائیان و به‌خصوص رعیت‌های آن‌ها، و بازآفرینی اعتبار، عظمت و اضمحلال و فروپاشیدگی قوم بختیاری است. داستان. بازگویی داستان «به‌خدا که می‌کشم…» از زبان شخصی به نام کدخدا علی‌عسکر است، که در انتهای داستان برای آقای مرادی، معلم سپاهی دانش روایت می‌کند، از بیت‌هایی محلی و عامیانه نضج می‌گیرد: داستان
از بیت‌هایی محلی و عامیانه نضج می‌گیرد: داستان شرحی است هملت‌گونه از سردرگمی الله‌قلی در فاصلهٔ بدگمانی تا اطمینان و بالآخره ندامت. تردیدی که در انتقام از قاتل خالو (دایی) اش پیدا می‌کند و سرانجام، مرگ خودش را نیز از پی می‌آورد. سال‌ها قبل، آدم‌های محمود خان و آتَن‌بُر، دایی الله‌قلی، در ییلاق با هم زد و خورد می‌کنند و محمود خان تیر می‌خورد و کشته می‌شود. در آن زمان الله‌قلی کودکی خردسال بود بعد از مدت‌ها، هنگامی که آب‌ها از آسیاب می‌افتد و صلح و صفا برقرار می‌شود یک روز داود خان، برادر محمود خان، آتَن‌بُر
می‌شود یک روز داود خان، برادر محمود خان، آتَن‌بُر و زنش را به مهمانی دعوت می‌کند. در آن مهمانی، آتَن‌بُر به دست افراد داود خان کشته می‌شود. بعدها داود خان با زنِ تَن‌بُر ازدواج می‌کند و الله‌قلی را بزرگ می‌کند. بعد از سال‌ها، الله‌قلی که حالا برای خودش جوان ورزیده و کار آزموده‌ای شده، هنگام بازگشت از شکار، از کنار روستایی می‌گذرد. او از زبان شخصی به نام آیوسف که در حال بریدن سر یک گاو است داستانی را می‌شنود که به زندگی او و دایی‌اش ارتباط پیدا می‌کند. این‌جاست که درمی‌یابد که دایی‌اش، برخلاف شایعات، از کوه
که درمی‌یابد که دایی‌اش، برخلاف شایعات، از کوه نیفتاده، بلکه داود خان - کسی که الله‌قلی را بزرگ کرده و در حق او بیش از یک پدر مهربان بوده - به انتقام خون برادرش، سر او را بریده است. در آن‌جا الله‌قلی به راز قتل دایی خود پی برده و به کلی دگرگون می‌شود. روز انتقام، هنگامی که الله‌قلی و داود خان با هم به شکار می‌روند، در میان کوه‌ها، الله‌قلی در حالتی میان شک و تردید و سوءظن، در حالی که احساس پشیمانی به خاطر کار انجام‌نشده تمام وجودش را دربرگرفته، از پشت به داود خان شلیک می‌کند. داود خان، قوی‌هیکل و پرزور در
خان شلیک می‌کند. داود خان، قوی‌هیکل و پرزور در حالت نامتعادل، او را با قمه می‌زند و هردو جان می‌سپارند. داستان "چِل پلکان"، داستان جنگی است ناخواسته که بین نصرالله خان، باج‌بگیری وابسته به شیخ خزعل، و اسدالله خان، خانی مورد احترام مردم، به وجود می‌آید. جدالی است بین عظمت و اقتدار یک ایل که زیر بار ننگ و زور نمی‌روند و در نهایت مرگ را گردن می‌گذارند. داستان "چل پلکان" داستانی است روشنگر فاجعه‌های سوگ آفرین زندگی مردم بختیاری. مردمی که خشکسالی و مرگ و میر دام‌ها، چیزی برایشان باقی نگذاشته، اما در همان زمان،
چیزی برایشان باقی نگذاشته، اما در همان زمان، نمایندگان شیخ خزعل برای گرفتن سهیمه می‌آیند… در این‌جا گرچه هر دو سوی دعوا، خان‌ها هستند، اما تفاوت مسئله در محل و موقع این دو خان است: نصیر خان می‌خواهد از اسدالله خان به خاطر یک بیگانه قلدر - خزعل - مالیات بگیرد. همین امر، موقعیت اسدالله خان بختیاری را محکم‌تر می‌کند، و بختیاری‌ها، عاشقانه دورش را می‌گیرند و یاریش می‌کنند. نصیرخان که با ملایمت قادر نیست سهمیه بگیرد، به فریب متوسل می‌شود و دو برادر اسدالله خان را به دام می‌اندازد و آن‌ها را گروگان نگه می‌دارد،
به دام می‌اندازد و آن‌ها را گروگان نگه می‌دارد، تا وقتی که اسدالله خان سهمیه را بپردازد. اما اسدالله خان، هم دلاورتر و هم غیرتی‌تر و هم دوراندیش‌تر است و نمی‌خواهد میدان را برای آزمندی‌های بعدی او باز بگذارد، این است که فاجعه درمی‌گیرد، و جنگ می‌شود. جنگی که نصیرخان و برادرش در آن نابود می‌شوند و اسداله خان و یک برادرش نیز. قصه سوم (کباب) طنزگونه‌ای است از یک ماجرای سادهٔ روستا (دزدی یک بره) و تصویری از دادگاه عشایری (خان و بازپرسی داوری حضوری او، بدجنسی دزد بره و دروغگویی زیرکانه‌اش و بالآخره بخشش گرفتن
بره و دروغگویی زیرکانه‌اش و بالآخره بخشش گرفتن از خان).
باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون یک باشگاه فوتبال در لیگ برتر است که در شهر ساوت‌همپتون از توابع انگلستان قرار دارد. استادیوم خانگی این تیم، سنت مریز است. این باشگاه رقابتی قدیمی با باشگاه بورنموث دارد که دیدار بین این دو تیم به عنوان دربی ساحل جنوبی شناخته می‌شود. ساوت‌همپتون در سال ۲۰۰۵میلادی پس از ۲۷ سال حضور مستمر در بالاترین سطح فوتبال جزیره بالاخره به چمپیونشیپ سقوط کرد و سرانجام در سال ۲۰۱۲ موفق به صعود به لیگ برتر شد. باشگاه یکبار در سال ۱۹۷۶ موفق به کسب اف ای کاپ شد. بهترین مقام باشگاه در لیگ انگلیس نیز
ای کاپ شد. بهترین مقام باشگاه در لیگ انگلیس نیز برمیگردد به فصل ۸۴–۱۹۸۳ که در پایان موفق شد بعد از لیورپول در جایگاه دوم بایستد. این باشگاه از اینکه 12 امتیاز کسب کرده درلیگ بسیار به خود افتخار میکند که تنها ۱ امتیاز با دربی کانتی و رکوردشان فاصله دارد و هموادارن آنقدر به این موضوع افتخار میکنند که سقوط به چمپیونشیپ برایشان یک چیز عادی محسوب می شود. در نهایت این باشگاه ساوتهممتون است که سقوط کرده است نه باشگاه بورنموث آنها در لیگ انگلیس بسیار ضعیف عمل کردند و در رده دومین باشگاهی که کمترین امتیاز را کسب
و در رده دومین باشگاهی که کمترین امتیاز را کسب کرده فصل 2024_2025 را به پایان رساندند و همچنین از تساوی مقابل منچستر سیتی هم خوشحال هستند زیرا با آن یک امتیازی که گرفتند از رکورد بد ترین تیم تاریخ لیگ انگلیس کمی فاصله گرفتند ولی با این حال برای آن ۱ امتیاز به قدری خوشحال هستند که انگار جام لیگ را برنده شده اند. هماوردان. ساوتهمپتون رقابت دیرینه ای باشگاه فوتبال پورتسموث دارد که دیدار این دو تیم معروف به دربی ساحل جنوبی میباشد در سال های اخیر این دو تیم کمتر مقابل هم قرار گرفته اند زیرا در سطوح متفاوتی از
مقابل هم قرار گرفته اند زیرا در سطوح متفاوتی از فوتبال انگلستان قرار گرفته اند. تاریخچه. تأسیس و سال‌های ابتدایی (۱۹۲۰–۱۸۸۵). ساوتهمپتون در اصل توسط اعضای انجمن مردان جوان کلیسای سنت مری انگلستان در ۲۱ نوامبر ۱۸۸۵ شکل گرفت. در ابتدا به عنوان باشگاه فوتبال انجمن مردان جوان سنت مری شناخته می‌شدند و آنطور که معمولاً در مطبوعات محلی از آنها یاد می‌شود، بازیکنان بیشتر بازی‌های اولیه خود را در زمین‌های عمومی ساوتهمپتون انجام می‌دادند که بازی‌هایشان اغلب توسط عابران پیاده که اصرار داشتند از حق خود برای پرسه‌زدن
پیاده که اصرار داشتند از حق خود برای پرسه‌زدن استفاده کنند، قطع می‌شد. بازی‌های مهم‌تر، مانند بازی‌های جام، یا در زمین کریکت کانتی در جاده نورث‌لندز یا زمین کریکت آنتلوپ در خیابان سنت‌مری برگزار می‌شد. اولین مسابقهٔ باشگاه در ۲۱ نوامبر ۱۸۸۵ در زمینی در جاده نورث‌لندز برگزار شد. سنت مری ۵–۱ مقابل فریمانتل پیروز شد؛ با سه گل از چارلز بروملی و دو گل از آرتور فرای. رالف رافل، دروازه‌بان ساوتهمپتون بود که نزدیک به ده سال در باشگاه باقی ماند. برای فصل ۸۸–۱۸۸۷، نامشان، باشگاه فوتبال سنت مری شد و در سال ۱۸۹۴، پس
باشگاه فوتبال سنت مری شد و در سال ۱۸۹۴، پس از پیوستن به لیگ جنوبی، نام ساوتهمپتون سنت ماری را برگزیدند. پس از کسب قهرمانی در لیگ جنوبی در فصل ۹۷–۱۸۹۶، باشگاه به یک شرکت محدود تبدیل شد و نامش به باشگاه فوتبال ساوتهمپتون تغییر یافت. ورزشگاه. ورزشگاه سنت مریز که ۳۲٬۶۸۹ نفر گنجایش دارد از سال ۲۰۰۱ به عنوان ورزشگاه خانگی ساوت‌همپتون، میزبان بازی‌های خانگی این تیم است. پیش از سنت مریز، ورزشگاه دل به مدت ۱۰۳ سال (از ۱۸۹۸ تا ۲۰۰۱) ورزشگاه خانگی ساوت‌همپتون بوده‌است. افتخارات. لیگ دسته اول لیگ دسته دوم / چمپیونشیپ
افتخارات. لیگ دسته اول لیگ دسته دوم / چمپیونشیپ لیگ دسته سوم لیگ یک فوتبال انگلستان جام حذفی
لالی مجموعه داستانی است به‌هم‌پیوسته از بهرام حیدری که در سال ۱۳۵۸ توسط انتشارات امیرکبیر منتشر و به عنوان بهترین مجموعه داستان سال انتخاب شد. این اثر مشهورترین اثر وی است. داستان. اولین داستان کتاب لالی، «ناهار فردا کباب است»، برشی است از یک روز زندگی طبیعی و مشقت‌بار خانواده‌ای در سال‌های ۵۵ که به وسیله مستمری ناچیز بیمه امرار معاش می‌کنند و فشار مالی و فقر آن‌چنان بر آن‌ها وارد می‌شود که خوردن گوشت، آن هم ماه تا ماه برایشان رؤیایی می‌شود دور و دست‌نیافتنی که در خواب‌هایشان به صورت کابوس تحقق می‌یابد. در
که در خواب‌هایشان به صورت کابوس تحقق می‌یابد. در داستان «حسین سلیمانی»، حیدری سرگذشت دردناک و رقت‌بار دوران کودکی دانش‌آموزی را از زبان خوش به تصویر می‌کشد، هرچند داستان زندگی حسین، شاید برای خیلی‌ها غیرواقعی و ناملموس جلوه کند، اما حیدری از آن یک تمثیل می‌سازد. یک تمثیل کلی از زندگی تمام ملت، که به درون دره پرتاب می‌شوند. طرح داستان، ب سیار ساده‌است و حیدری با شیوهٔ فلش‌بک، داستان را به جلو می‌راند. هرچند داستان، در قسمت‌های پایانی، شعارگونه می‌شود، اما به دل می‌نشیند. راوی کتاب لالی، در بیشتر داستان‌هایی
دل می‌نشیند. راوی کتاب لالی، در بیشتر داستان‌هایی که در زمینهٔ شغلی‌اش، معلمی و کلاس درس نوشته‌است، به رابطهٔ بین معلم و شاگرد اهمیت زیادی می‌دهد. در داستان «غیرمنتظره» از برپا کردن بچه‌ها ناراحت می‌شود؛ و در همین داستان است که خودش، به صورت عینی‌تر، در سیمای آقای مرادی تجلی می‌کند. غیرمنتظره، کشمکش درونی مرادی است با خلقیات عنان‌گسسته‌اش. در برابر فقر عریان که قرار می‌گیرد، تحملش را از دست می‌دهد و خود را محکوم‌شده می‌بیند و احساس می‌کند که دارد به این بچه‌ها ظلم می‌کند. غیرمنتظره، بی‌آن‌که طرح مشخص و
بچه‌ها ظلم می‌کند. غیرمنتظره، بی‌آن‌که طرح مشخص و جانداری داشته باشد، خوب نوشته شده و در حقیقت، دست‌آویزی است برای گفتن حرف‌های خصوصی‌تر راوی. «در ظهور آهوها» و «آقای منصوری» در صریح‌ترین نگاه، بازگوکننده فقر فرهنگی و فساد اخلاقی در نظام منحط آموزشی و زد و بندهای پشت‌پرده‌است. داستان «مشغولیات»، فرار از گرمای کشنده و هذیان‌آور لالی است. وقت‌کشی آدم‌هایی است که با قطع روزانهٔ برق، راهی به جز سرگرم کردن خود پیدا نمی‌کنند. آن‌ها به خاطر این‌که فشار گرما و بی‌برقی را تحمل کنند، تصمیم می‌گیرند به کرم که شخصیت
را تحمل کنند، تصمیم می‌گیرند به کرم که شخصیت تییپیک داستان «ناهار فردا کباب است» است، سه کیلو زولبیا به صورت مجانی بدهند، به شرط آن‌که کرم همهٔ آن‌ها را توی گرمای پنجاه درجه بخورد. شرط را قبول می‌کند اما اواسط کار از خوردن بازمی‌ماند و حالش به هم می‌خورد. با آمدن مجدد برق، شادی به چهرهٔ کسانی که بساط شرط‌بندی را چیده‌اند، بازمی‌گردد و به‌طور ضمنی از گناه کرم که شرط را باخته‌است، می‌گذرند. در این میان، آقای نعمتی که تنها کارمند بانک است و بعد از ظهرها، کارهای اضافی بانک را انجام می‌دهد، همسو با آن‌ها به این
اضافی بانک را انجام می‌دهد، همسو با آن‌ها به این ابتذال و بیهودگی تن می‌دهد. در داستان بلند و طولانی «رادیون»، محکومیت بی‌حد و حصر آدم‌هایی را می‌بینیم که از تمام مواهب و حقوق طبیعی خویش دور مانده‌اند. با این حال، آن‌ها، با آن‌که می‌دانند که زندگی‌شان به زندگی نمی‌برد، به همان زندگی که به قول خودشان «زنده‌ذلیلی» است می‌چسبند و رهایش نمی‌کنند. آدم‌هایی که فکر و اندیشهٔ نو، برایشان خوب و تعجب‌برانگیز است. این‌که چرا آن‌ها از این‌همه نعمت‌های خداداده که یکی از آن‌ها رادیو است محرومند، خود بر ایشان
که یکی از آن‌ها رادیو است محرومند، خود بر ایشان سؤال‌برانگیز است. با آن‌که اندیشهٔ نو که در قالب رادیو برای آن‌ها خودنمایی می‌کند، برایشان تعجب‌آور است و آن‌ها را به شرم وامی‌دارد، اما خودشان را به‌طور پنهان در پناه و آغوش این اندیشه می‌اندازند. با این حال وقتی که در کنار همدیگر هستند، ظاهراً خودشان را از آن دور می‌گیرند و به روی خود نمی‌آورند. همهٔ شخصیت‌های داستان رادیون، و کلاً تیپ‌های حیدری، طبیعت‌گرای محض‌اند و برای تمام اجزاء طبیعت، حتی برای رادیو، که ساختهٔ دست انسان است، احترام قائلند. آن‌ها برای
ساختهٔ دست انسان است، احترام قائلند. آن‌ها برای گوساله، مرغ، ماه و سنگ‌ها و کپرهای‌شان، شخصیت قائل می‌شوند. همهٔ آدم‌های داستان رادیون، نمی‌توانند شبی را دور از آبادی خودشان «نُه‌دره» بگذرانند. آن‌ها حاضر نیستند شبی را در لالی، جایی که به قول خودشان مرکز چاچول‌بازها و اوباش و گوجه‌خورهای بی‌غیرت است به سر برند و از آن جهت وقتی که خود را حقیرشده و کوچک می‌شمارند وقتی که زیر نگاه چاچول‌بازها خرد و خراب می‌شوند، از آن‌جا می‌گریزند و به سرزمین و کوه و آبادی خود پناه می‌برند تا در آن‌جا، زیر نور ماه به حال و
پناه می‌برند تا در آن‌جا، زیر نور ماه به حال و روز خود بیندیشند. رادیون، به روایتی جعبهٔ جادوی تازه‌ای است که آن‌ها بدانند که دنیا، فقط لالی نیست. رادیون در عین حال بیانگر احساسات عاطفی و پرشور کسی است که تمام حرف‌ها و صحبت‌های شبانهٔ طبیعت تاریک و سهمناک نُه‌دره را تجربه کرده‌است. «تحمل‌ناپذیر» و «گل‌محمد» بر مبنای دیالوگ‌های بسیار قوی و زنده نوشته شده‌است. اصولاً سنگ بنای جهان داستانی حیدری، بیشتر دیالوگ و تک‌گفتارهای درونی interior monologue است. در قصه «تحمل‌ناپذیر»، گل‌محمد، پیرمردی که آقای مرادی،
«تحمل‌ناپذیر»، گل‌محمد، پیرمردی که آقای مرادی، معلم مدرسه به او عشق می‌ورزد، جالب‌ترین و در عین حال، با وقارترین شخصیت کتاب لالی، تنها گوساله‌اش را که از پرتگاهی به پایین سقوط می‌کند، از دست می‌دهد. او پیرمردی دل‌شکسته‌است که نه فرزندی دارد و نه مال و منالی. بیشتر دل‌شکسته و مغموم روزگار و اعتبار از دست رفتهٔ خویش است. هرگز کفر نمی‌گوید و تنها کسی است که احساسات خالص روحانی دارد. وقتی گوساله‌اش در معرض خطر قرار می‌گیرد، دست به دامان امامزاده‌ای می‌شود که در کنار پرتگاه قرار دارد. اما در نهایت، امامزاده
در کنار پرتگاه قرار دارد. اما در نهایت، امامزاده کاری انجام نمی‌دهد و گوساله با شدت به پایین سقوط می‌کند و گل‌محمد که هرگز لبش به کفر باز نشده‌است، کفر می‌گوید. درون‌مایه. کتاب لالی، حکایت روزمرگی و اضمحلال مردمی‌ست که گویی در ظلمانی‌ترین قسمت دنیا زندگی می‌کنند. دنیای لالی، در حقیقت آن یوکناپاتافای زادهٔ ذهن فاکنر نیست، دنیایی است زنده که هر لحظه به زوال و فراموشی می‌گراید. لالی، محصول فقر و درماندگی مردمی است که به مرگ و جنون می‌رسند. آدم‌هایی که آرزوها و خواسته‌هایشان آن‌چنان کوچک و پیش‌پاافتاده‌است که
خواسته‌هایشان آن‌چنان کوچک و پیش‌پاافتاده‌است که هیچ حسی را برنمی‌انگیزند. اما وقتی خود را در به دست آوردن کوچکترین حق طبیعی زندگی ناتوان و محروم می‌بینند، لب به کفر می‌گشایند. کُفر واژه‌ای است که در داستان‌های حیدری جایگاه ویژه‌ای دارد. او همیشه شخصیت‌هایش را به سمت کفرگویی سوق می‌دهد. «اما اگر فاکنر زوال جنوب را از منظری دینی می‌نگرد و بر نقض پیمان انسان با خدا دریغ می‌ورزد که جنوبیان را به لعن و نفرین ابدی دچار می‌کند، حیدری از منظری کاملاً دین‌ناخواهانه به شرح زوال عشایر خود می‌پردازد و فقر و تیره‌روزی
به شرح زوال عشایر خود می‌پردازد و فقر و تیره‌روزی آن‌ها را نشانه‌ای از بیهودگی اعتقاد به جهان برین در نظر می‌گیرد و ساده‌دلانه کفرگویی عشایر و روستاییان را در مقابل مصائب و سختی‌های زندگی، نشانه نوعی درک پیش‌علمی می‌داند که ممکن است آن‌ها را به سطحی از آگاهی برساند تا بر اثر آن علیه وضع موجود خود بشورند.» درون‌مایهٔ داستان‌ها جامعهٔ سادهٔ لالی و به تعبیری، جامعهٔ بختیاری‌هاست، با اعتقاداتی که سخت بدان پایبندند و حیدری در تشریح این اعتقادات و فضای روستایی حاکم بر داستانش و با بررسی جامعه‌شناختی، به کالبد
حاکم بر داستانش و با بررسی جامعه‌شناختی، به کالبد شکافی و تشریح آناتومی مشکلات و معضلات آنان اعم از اقتصادی، آموزشی، طبقاتی و… پرداخته. رئالیسم اجتماعی لالی گاه سر از رئالیسم سوسیالیستی درمی‌آورد. جامعهٔ صنعتی‌ای که خود مدعی‌ست تا در ساختارهای دولتی و صنعتی شرکت جوید و با اعمال نظارت بر این سیستم، حاصل دسترنج خود را بی‌واسطه به دست آورد و محصول این تلاش را نثار فرزندان خود نماید.
دریای بوهای (به چینی: "渤海"، پین یین: "Bó Hǎi"، وید جایلز: "Po-hai") که با نام خلیج بوهای نیز شناخته می‌شود، درونی‌ترین خلیج دریای زرد در کرانه‌های شمال و شمال‌شرقی چین است که بین شبه‌جزیره‌های لیائودونگ و شاندونگ محصور شده‌است. این دریا که تا اوایل سدهٔ بیستم خلیج چیهلی یا خلیج پچیهلی نامیده می‌شد تقریباً ۷۸٬۰۰۰ کیلومترمربع مساحت داشته و نزدیکی آن به پکن، پایتخت چین سبب شده تا دریای بوهای به یکی از شلوغ‌ترین راه‌های دریایی جهان بدل شود. سه خلیج کوچک به نام‌های لایجو در جنوب، لیائودونگ در شمال و بوهای در غرب
لایجو در جنوب، لیائودونگ در شمال و بوهای در غرب دریای بوهای قرار دارند و تنگه بوهای در شرقی‌ترین بخش این دریا، بین جنوبی‌ترین بخش شبه‌جزیرهٔ لیائودونگ و شمالی‌ترین قسمت شبه‌جزیرهٔ شاندونگ واقع شده‌است. از جمله رودهایی که به دریای بوهای می‌ریزند می‌توان به رود زرد، رود خای، رود لیائو و رود لوآن اشاره نمود. در فوریهٔ ۲۰۱۱، مقامات چینی از تصمیمشان مبنی بر ساخت تونلی جاده‌رو و قطاررو در عرض خلیج بوهای برای اتصال شبه‌جزیره‌های لیائودونگ و شاندونگ به‌یکدیگر خبر دادند. این تونل پس از ساخته‌شدن ۱۰۶ کیلومتر طول
دادند. این تونل پس از ساخته‌شدن ۱۰۶ کیلومتر طول خواهد داشت.
پاتریک کلاسون (زاده:۳۰ مارس ۱۹۵۱) اقتصاد دان آمریکایی و پژوهشگر امور خاورمیانه‌است. وی هم‌اکنون مدیر پژوهش در انستیتو سیاست خاورمیانه واشینگتن است. وی در سپتامبر ۲۰۱۲ پیشنهاد داد که از راهکار «بحران آفرینی» (برای ایران) جهت وادار نمودن ایران به ورود به جنگ استفاده شود. بحرانی از همان دست که به گفتهٔ کلاسون، ژاپن را وادار به حمله به پرل هاربر نمود که به بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی توسط آمریکا انجامید. آثار برگزیده. کتاب های ویرایش شده. آثار کمک کرده است گزارش ها. مقالات و مقالات
تورگش (به ترکی باستان: Türügeš) (به پین‌یین: tūqíshī) یک حکومت از اتحاد قبیلهٔ های ترک از خاقانات غربی ترک بود که در قرن هفتم پایه‌گذاری شد. تورگش که زمانی به شاخه دولو از نخبگان ترک غربی تعلق داشت، پس از نابودی ترک‌های غربی به عنوان یک قدرت مستقل ظهور کرد و در سال 699 یک خاقانات را تأسیس کرد. خاقانات تورگش تا سال 766 ادامه داشت که در نهایت توسط گروه دیگری از ترک ها به نام کارلوک‌ها شکست خورده و در نهایت از بین رفتند. گاهشمار. گاهشمار خاقانات تورگش
ورزشگاه یونی-ترید با ظرفیت هفت هزار نفر در شهر لاریدو، تگزاس واقع شده‌است و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه اروهد با ظرفیت ۷۹٬۴۵۱ نفر در شهر کانزاس‌سیتی ایالت میسوری واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۳ در ۱۰۱ متر است. در تاریخ ۱۹۷۲ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد. این ورزشگاه از پرسر و صداترین ورزشگاه های آمریکا است.
ورزشگاه کلمبوس کرو با ظرفیت ۲۰٬۴۵۵ نفر در شهر کلمبوس ایالت اوهایو واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۶۵ در ۱۰۵ متر است. در تاریخ ۱۹۹۹ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد. این ورزشگاه خانه تیم کلمبوس کرو است.
ورزشگاه دیکس اسپورتینگ گودز پارک با ظرفیت ۱۹٬۶۸۰ نفر در شهر کامرس سیتی ایالت کلورادو واقع شده‌است. ابعاد این ورزشگاه ۷۳ در ۱۱۰ متر است. در تاریخ ۲۰۰۷ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد. این ورزشگاه ورزشگاه خانه تیم کلرادو رپیدز است.
ورزشگاه فینلی با ظرفیت ۲۰٬۶۶۸ نفر در شهر چاتانوگا ایالت تنسی واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۹۷ تأسیس شد این ورزشگاه متعلق به دانشگاه تنسی در چتانوگا است.
ورزشگاه هاردر با ظرفیت ۱۷٬۰۰۰ نفر در شهر سنتا باربارا ایالت کالیفرنیا واقع شده‌استو دارای زمین چمن می‌باشد. این ورزشگاه متعلق به دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا است.
ورزشگاه هوبرت هامفری مترودوم ورزشگاهی مسقف با ظرفیت ۶۴٬۰۰۰ نفر در شهر مینیاپولیس ایالت مینه‌سوتا واقع شده‌بود. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۸۲ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی بود. سقف این مجموعه به صورت خود ایستا به وسیلهٔ فشار هوای داخل مجموعه بود. این ورزشگاه نهمین ورزشگاه قدیمی فوتبال در ایالات متحده بود که یک روز پس از برگزاری بازی مینه‌سوتا وایکینگز در روز ۲۹ دسامبر ۲۰۱۳ تخریب آن شروع شد. هرچند روند اصلی انهدام آن در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۴ آغاز گشت. تیم مینه‌سوتا وایکینگز در این ورزشگاه توپ میزد. در حال حاضر
وایکینگز در این ورزشگاه توپ میزد. در حال حاضر ورزشگاه یو اس بانک در محل مترودم در حال احداث می‌باشد که طبق برنامه در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۶ افتتاح خواهد شد.
ورزشگاه برنی کرام با ظرفیت ۱۵٬۰۰۰ نفر در شهر آلن‌تاون ایالت پنسیلوانیا واقع شده‌است و دارای زمین چمن می‌باشد. تاریخچه. از زمانی که استادیوم دبیرستان Allentown افتتاح شد، به طور متناوب از آن به عنوان ورزشگاه ناحیه مدرسه آلنتون و به طور خلاصه استادیوم ASD یاد می شد. در سال 1982 ، به افتخار J. Birney Crum [2] ، مربی فوتبال ، بسکتبال و بیس بال بال در دبیرستان Allentown [3] (دبیرستان ویلیام آلن کنونی) که به سالن ورزشی پنسیلوانیا معرفی شد ، تغییر نام داد. شهرت در سال 1974.
ورزشگاه مموریال کالسیوم لس آنجلس با ظرفیت ۷۷٬۵۰۰ نفر در شهر لس آنجلس ایالت کالیفرنیا واقع شده است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۲۳ تأسیس شد و دارای زمین چمن می‌باشد.
ورزشگاه مموریال (ایالتی کانزاس) با ظرفیت ۲۰٬۰۰۰ نفر در شهر مانهاتان ایالت کانزاس واقع شده‌است و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد. این ورزشگاه متعلق به دانشگاه ایالتی کانزاس است.
ورزشگاه مایک آ. مایرز با ظرفیت ۲۰٬۰۰۰ نفر در شهر آستین ایالت تکزاس واقع شده‌استو دارای زمین چمن می‌باشد. این ورزشگاه متعلق به دانشگاه تگزاس در آستین است.
ورزشگاه نیکرسون فیلد با ظرفیت ۱۰٬۴۱۲ نفر در شهر بوستون ایالت ماساچوست واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۱۵ تاسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد. این ورزشگاه متعلق بهدانشگاه بوستون است.
ورزشگاه اوهایو با ظرفیت ۱۰۲۰۰۰ نفر در شهر کلمبوس ایالت اوهایو واقع شده‌است و دارای زمین چمن می‌باشد. این ورزشگاه متعلق به دانشگاه ایالتی اوهایو است.
ورزشگاه اولیور داونسون با ظرفیت ۲۲٬۰۰۰ نفر در شهر اورنجبرگ، کارولینای جنوبی ایالت کارولینای جنوبی واقع شده‌است. این ورزشگاه در تاریخ ۱۹۵۵ تأسیس شد و دارای زمین چمن مصنوعی می‌باشد. این ورزشگاه متعلق به دانشگاه ایالتی کارولینای جنوبی است.