payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استعمار دورهٔ باستان اولین دوره از استعمار در سطح جهان است. تاریخ استعمارگری با دست‌اندازی فنیقی‌ها بر کرانه‌های دریای مدیترانه آغاز می‌شود. فنیقی‌ها در قرن‌های یازدهم تا نهم پیش از میلاد به استعمار حوزهٔ مدیترانه پرداختند و نخست در تیره و سپس در کارتاژ چندین کوچ‌نشین در سراسر کرانهٔ شمالی آفریقا به وجود آوردند. نامدارترین ماندگاه آنان، یعنی کارتاژ، خود رفته-رفته دولت استعمارگر و امپراتوری پهناوری شد که در اوج عظمت خود از سیرنه لیبی تا کرانهٔ شبه جزیرهٔ ایبری (در جنوب غربی اروپا، شامل اسپانیا و پرتغال)
ایبری (در جنوب غربی اروپا، شامل اسپانیا و پرتغال) دامنه داشت. هدف اصلی از ایجاد این کوچ‌نشین‌ها گسترش بازرگانی بود. همزمان با فنیقی‌ها، یونانی‌ها هم به جستجوی مستعمره پرداختند، اما نوع استعمار و انگیزهٔ مستعمره‌سازی یونانی‌ها با فینقی‌ها تفاوت عمده داشت. بعضی از کوچ‌نشین‌های یونانی، مانند ماندگاه‌های فنیقی، برای تجارت و گسترش بازرگانی برپا می‌شد، ولی انگیزه‌های سیاسی و حادثه‌جویی و فشار افکار عمومی هم از عوامل عمدهٔ مهاجرت یونانی‌ها از شهرهای یونانی بود. نظام حکومت در مستعمره‌های یونان با نظام حکومت در
نظام حکومت در مستعمره‌های یونان با نظام حکومت در مستعمره‌های امروز همانندی چندانی نداشت. تمام مستعمره‌های یونان، به جز مستعمره‌های دولتشهر آتن، استقلال کامل داشتند و تنها از لحاظ نظامی و اقتصادی به دولت اصلی وابسته بودند و مهم‌تر آنکه به مستعمره از آغاز استقلال داده می‌شد. شیوهٔ استعمارگری روم نیز دگرگونه بود. این دولت بیشتر در خشکی و از راه فتح نظامی به گسترش خاک خود می‌پرداخت. در دورهٔ امپراتوری روم، مستعمره‌ها، در واقع، پایگاه‌هایی برای پراکندن فرهنگ رومی بودند. پس از برافتادن امپراتوری روم تا برآمدن
بودند. پس از برافتادن امپراتوری روم تا برآمدن اروپا در قرن‌های پانزدهم و شانزدهم، نمونه‌های بارز دولت‌های استعمارگر دولت‌شهرهای ایتالیا در کرانه‌های مدیترانه بودند. در سده‌های دوازدهم و سیزدهم جنوا و ونیز و مستعمره‌هایی در کرانه‌های اسپانیا و سرزمین‌های بربرنشین (مراکش، تونس، الجزایر) و نیز در دالماسی و جزایر یونان داشتند. این مستعمره‌ها، مانند مستعمره‌های فنیقی، بیشتر قرارگاه‌های تجارتی بودند.
قانون مجازات در عراق قانونی حقوقی در کشور عراق می‌باشد. قانون مجازات ۱۹۶۹ به عنوان اساس قانون مدنی فعلی عراق بکار گرفته می‌شود. نسخه اصلی قانون مدنی عراق به زبان عربی در پایگاه داده اطلاعات حقوقی عراق در دسترس قرار دارد. پیوند به بیرون. قانون مجازات ۱۹۶۹
سید جلال‌الدین مجتبوی (۱۳۰۷ در تهران - ۸ مرداد ۱۳۷۸ در تهران) استاد فلسفه دانشگاه تهران بود. زندگی. سید جلال‌الدین مجتبوی به سال ۱۳۰۷ در تهران متولد شد. پس از طی تحصیلات ابتدایی و متوسطه در ۱۳۳۰ در رشتهٔ فلسفه و علوم تربیتی دانشگاه تهران پذیرفته شد. سپس در ۱۳۳۷ دورهٔ فوق‌لیسانس و دکتری را که آن زمان پیوسته بود آغاز نمود و در ۱۳۴۶ با دفاع از پایان‌نامه خویش با عنوان «خدا در فلسفهٔ ارسطو و ابن سینا» موفق به اخذ درجهٔ دکتری فلسفه از دانشگاه تهران گردید. او در طول مدت تحصیل در دانشگاه تهران، از درس اساتیدی
در طول مدت تحصیل در دانشگاه تهران، از درس اساتیدی همچون محمدحسین فاضل تونی، محمدکاظم عصار، عیسی صدیق و یحیی مهدوی استفاده کرد و پس از مدتی به عنوان استاد در دانشگاه تهران شروع به تدریس نمود. وی هم‌زمان با تدریس به مدت ۹ سال ریاست دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی را عهده‌دار بود در این مدت کنگره‌های اقبال لاهوری، بزرگ‌داشت فردوسی و کنگرهٔ جغرافیا برگزار گردید. او در ۱۳۶۸ به دریافت درجهٔ استادی ممتاز نائل گشت و تا پایان عمر به تدریس و تربیت دانشجویان اشتغال داشت. او در هشتم مرداد ۱۳۷۸ بر اثر بیماری درگذشت و در
او در هشتم مرداد ۱۳۷۸ بر اثر بیماری درگذشت و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. ترجمهٔ قرآن. یکی از آثار مجتبوی ترجمه و توضیح قرآن است که توسط حسین استادولی ویرایش و در سال ۱۳۷۲ چاپ شده‌است. این ترجمه از دقیق‌ترین و صحیح‌ترین ترجمه‌های معاصر است. مترجم تأکید بسیاری بر رعایت دقت و همگامی ترجمه با متن داشته‌است. روش مترجم مطابقت دقیق ترجمه با متن آیات بوده که اضافات و توضیحات تفسیری را برای درک و فهم معانی آیات همراه ترجمه آورده‌است. مترجم در مؤخره اعلام می‌کند که در این برگردان تا آن‌جا که میسر بوده از کلمات
که در این برگردان تا آن‌جا که میسر بوده از کلمات فارسی استفاده کرده، ولی اعتقادی به نوشتن فارسی سره نداشته‌است. یکی از خصوصیات ممتاز این ترجمه آن است که مترجم سعی کرده از کلمات عربی کمتر استفاده کند و برای آن‌ها معادل‌های فارسی در نظر بگیرد و دیگر این‌که در برگرداندن واژه‌های قرآنی و ترکیب آیات دقت زیادی به کار گرفته‌است.
محسن جهانگیری (متولد ۱۳۰۸ در شهر ضیاءآباد استان قزوین – درگذشته ۱ اردیبهشت ۱۳۹۸ تهران) فیلسوف مطرح ایرانی و استاد ممتاز دانشگاه تهران بود. او در سال ۱۳۸۱ در دومین همایش چهره‌های ماندگار به عنوان چهره ماندگار در رشته فلسفه برگزیده و معرفی شد. از وی به عنوان یکی از برترین ابن عربی شناسان ایران یاد می‌شود. افتخارات. ۱- انتخاب به عنوان چهره‌های ماندگار- صدا و سیما -۱۳۸۱ ۲- استاد نمونه – دانشگاه تربیت مدرس- ۱۳۶۸ ۳- پژوهشگر فرهیخته - وزیر فرهنگ و آموزش عالی- ۱۳۷۷ ۴- عضو هیئت علمی نمونه- رئیس‌جمهور (هاشمی
۱۳۷۷ ۴- عضو هیئت علمی نمونه- رئیس‌جمهور (هاشمی رفسنجانی) - ۷۳–۷۴ ۵- عضو هیئت علمی نمونه- رئیس دانشگاه (دکتر خلیل عراقی) درگذشت. جهانگیری که مدتی در بیمارستان سینای تهران بستری و در کما بود، در روز یکشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۹۸ در ۹۰ سالگی به علت کهولت در گذشت.
حرام‌زاده نام یک سریال آلمانی محصول سال ۱۹۸۹ در ژانر جنایی ماجراجویی و مرموز است که بازیگرانی همچون پیتر ساتمان، گودرون لاندگربه، ارنست یاکوبی و کریستیان برکل در ان نقش افرینی کردند. شایان ذکر است که این سریال در ایران با نام برنامه‌ای برای جنایت پخش می‌شد. داستان. پل دیوید متخصص کامپیوتر مظنون به قتل است. گویا فقط دوست و همکارش فیلیکس دنیسون که مدت سه سال همدیگر را ندیده‌اند می‌تواند به وی کمک کند. اما فیلیکس طی دو پیام مرموز یکی از طریق تلفن و دیگری از طریق کامپیوتر به پل می‌گوید که فرار کند. پل پیگیر
طریق کامپیوتر به پل می‌گوید که فرار کند. پل پیگیر ماجرا می‌شود و یکبار از طرف افراد ناشناس مورد حمله قرار می‌گیرد ولی جان سالم به در می‌برد. پیگیری‌های پیاپی وی فیلیکس را متقاعد می‌کند که پل را خارج شهر زیر یک درخت ملاقات کند. انجا پل در می‌یابد که فیلیکس اطلاعاتش را به باند مافیا فروخته‌است. فیلیکس به پل هشدار می‌دهد که هر چه زودتر بگریزد و بیشتر از این درگیر نشود. و همانجا پل را ترک می‌کند. همان شب فیلیکس در یک انفجار کشته می‌شود. پس از تحقیقات پل و دوست پلیسش متوجه می‌شوند که از بین شش کشته شده ان تاریخ
متوجه می‌شوند که از بین شش کشته شده ان تاریخ تنها اسم پنج نفر در کامپیوتر ٍثبت شده‌است. هر چند که اسم فیلیکس بین ان پنج نفر است اما...
مامه بیرام دیوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در پست مهاجم بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن سابقه حضور دارد می‌توان به باشگاه فوتبال هانوفر اشاره کرد.
توماس ویلیام "تام" کلورلی (زاده ۱۲ اوت ۱۹۸۹) بازیکن فوتبال انگلیسی وی محصول آکادمی باشگاه فوتبال منچستر یونایتد می‌باشد.
ماساشی کیشیموتو یک مانگاکا ژاپنی که برای ساخت مجموعه مانگای معروف "ناروتو" شهرت دارد که از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۴ به چاپ می‌رسید. تا اکتبر ۲۰۱۵، مجموعه مانگا ناروتو بیش از ۲۲۰ میلیون نسخه در سراسر جهان به فروش رسانده است که بدین سبب به عنوان سومین مانگای پرفروش تمام زمان به‌شمار می‌رود. برادر دوقلوی کوچک او سیشی کیشیموتو، نیز یک مانگاکا است و سازنده سری مانگاهای شیطان ۶۶۶ و راندن بلیزر است. "ماساشی" در اوکایامای ژاپن متولد شد، او که برادر دوقلوی بزرگتر بود در همان ابتدای کودکی، در مدرسه ابتدایی شروع به کشیدن
همان ابتدای کودکی، در مدرسه ابتدایی شروع به کشیدن نمود. او اغلب انیمه مورد علاقه خود به نام دورامون "Doraemon" را می‌کشید اما این قضیه بعد از معرفی شدن او به «موبایل سوت گاندام» تغییر کرد. بعد از دیدن مانگای دکتر اسلامپ که توسط آکیرا توریاما (سازنده سری "دراگون بال") ساخته شده بود، شروع کرد به علاقه‌مند شدن به کشیدن مانگا. در نهایت او یکی از طرفداران سری دراگون بال شد، بعد از دیدن کارهای توریامای بااستعداد، کیشیموتو امیدوار بود تا روزی بتواند همانند او یک مانگاکای بزرگ شود. او هنگامی که در دانشکده هنر بود
بزرگ شود. او هنگامی که در دانشکده هنر بود مانگایی به نام کاراکوری را ساخت ، که به هاپ‌استپ (یک جایزه ماهانه که توسط شونن جامپ به مانگاکاهای غیر حرفه‌ای داده می‌شد) ارائه داد. کاراکوری جایزه را برنده شد و کیشیموتو را در مسیر رسیدن به آرزوی خود یعنی یک مانگاکا شدن قرارداد. آثار. مانگا کتاب‌ها
طریقت سعدیه را شیخ سعدالدین جباوی پایه‌ریزی کرد که در سده‌های پنجم و ششم هجری در سرزمین شام و در نزدیکی دمشق می‌زیست. وی پیش از اینکه به عرفان و تصوف روی بیاورد، راهزن بود و راه کاروان‌ها را می‌بست. از دیدگاه سعدالدین جباوی پایگاه‌های بازگشت از گناه (توبه)، پرهیزگاری (ورع)، پارسایی (زهد) و درویشی (فقر) از پایگاه‌های والا در روند رسیدن به جایگاه‌های بالای عرفانی هستند. از دید پیروان سعدیه شکیبایی (صبر) و واگذاشتن (توکل) از پایگاه‌های نزدیکان (مقربان) هستند و خرسندی (رضا) بالاترین پایه در این طریقت است. برخی
خرسندی (رضا) بالاترین پایه در این طریقت است. برخی از خانقاه‌های سعدیه در دمشق تنها در ماه ربیع‌الاول مراسم خود را برگزار می‌کنند. در عبادت آنها هفت اصل وجود دارد: ۱. «لا اله الا الله»، ۲. «الله»، ۳. «هو»، ۴. «حی»، ۵. «واحد»، ۶. «عزیز» و ۷. «ودود». نام‌های فرعی نیز به ترتیب عبارتند از: حق، قهار، قیوم، وهاب، مهیمن و باسط. سالک پس از تلاوت نامهای فرعی باید بلافاصله به «لااله الا الله» روی بیاورد. همچنین هفت ورد در این طریقت مشاهده می‌شود که به ترتیب: «یا رؤوف»، «یا ودود»، «یا لطیف»، «یا عزیز»، «یا وهاب»، «یا
«یا ودود»، «یا لطیف»، «یا عزیز»، «یا وهاب»، «یا ماجد» و «سلام هو قول من رب رحیم» هستند. مرشد کنونی این طریقت هم شیخ علی بن فاضل البکر است. منابع. غازی‌آغا، محمدحسین، «الطریقة السعدیة فی بلاد الشام»، انتشارات دارالبشائر، دمشق - ۲۰۰۳ م، جلد اول.
پرچم ترانس‌نیستریا یک نسخه از پرچم سابق جمهوری سوسیالیست شوروی مولداوی است. شکل فعلی با قانون ۲۰۰۰ در مورد نمادهای کشوری به تصویب رسید. تاریخچه. پرچم اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی جمهوری مولداوی به عنوان پرچم این جمهوری تا انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ استفاده شد. وقتی مولداوی به کشوری مستقل تبدیل شد، در بعضی از نقاط ترانس‌نیستریا، مردم حاضر به برافراشتن پرچم جدید مولداوی نبودند و به برافراشتن پرچم جمهوری سوسیالیست شوروی مولداوی ادامه دادند.ادامه استفاده از پرچم سابق مولداوی پاسخ پوستی سمپاتیکی
استفاده از پرچم سابق مولداوی پاسخ پوستی سمپاتیکی متداول بود و آن‌ها آن را رسماً به عنوان پرچم ترانس‌نیستریا در سال ۲۰۰۰ معرفی کردند
ادوارد اُزبورن ویلسون ؛ ( – ) زیست‌شناس برجستهٔ آمریکایی، حشره‌شناس بزرگ و بنیان‌گذار علم زیست‌جامعه‌شناسی است. ادوارد ویلسون مورچه‌شناس بود و در شناخت زیست‌بوم تخصص داشت. از او با القاب "داروین جدید"، "وارث چارلز داروین"، و "داروین سده ۲۱" نام برده می‌شود. زندگی حرفه‌ای. ادوارد ازبورن ویلسون در سال ۱۹۲۹ در برمینگم در ایالت آلاباما زاده شد. او به گفته خودش از دوران جوانی به طبیعت عشق و علاقه پیدا کرد. روزی هنگام ماهیگیری، باله یک ماهی به چشمش خورد. از آن پس دیدن اجسام دور برایش مشکل شد و به همین دلیل به
پس دیدن اجسام دور برایش مشکل شد و به همین دلیل به بررسی موجودات کوچک روی آورد که می‌توانست آنها را از نزدیک بررسی کند. ادوارد ویلسون در دانشگاه آلاباما تحصیل کرد و دکترای خود را از دانشگاه هاروارد گرفت و چند دهه در همین دانشگاه به آموزش زیست‌شناسی پرداخت. او استاد دانشگاه دوک نیز بود. ویلسون در ۱۳ سالگی نخستین مورچه‌هایی را که از خارج وارد آمریکا شده بودند شناسایی کرد. او بیش از ۴۰۰ گونه مورچه را کشف و ثابت کرد مورچه‌ها با ترشح موادی به نام فرومون با هم ارتباط برقرار می‌کنند. او نتایج پژوهش‌های خود دربارهٔ
برقرار می‌کنند. او نتایج پژوهش‌های خود دربارهٔ مورچه‌ها را در موجودات دیگر از جمله انسان نیز به کار گرفت. ویلسون در راه‌اندازی دانشنامه زندگی نقشی کلیدی داشت. او باور داشت علم و دین باید برای نجات خلقت با یکدیگر همکاری کنند و نامه‌های به یک پیرو تخیلی کلیسا نوشت و خواستار این وحدت برای حفظ زیست‌بوم کره زمین شد. حفاظت از محیط زیست. ادوارد ویلسون برای حفاظت از محیط زیست مبارزه می‌کرد. او زمانی گفته بود تخریب جنگل‌های بارانی برای منافع اقتصادی مانند سوزاندن یک تابلوی نقاشی ارزشمند برای پختن غذا است. ویلسون
یک تابلوی نقاشی ارزشمند برای پختن غذا است. ویلسون برای جلوگیری از نابودی و انقراض جانوران و گیاهان تلاش می‌کرد. او در سال ۲۰۱۰ با نوشتن رمانی به نام "لانه مورچه" به زندگی پسری ساکن آلاباما پرداخت که تلاش می‌کند زمین‌های باتلاقی را نجات دهد. کتاب‌ها. "جوامع حشرات"، "مورچه‌ها"، "دربارهٔ طبیعت انسان"، "زیست‌جامعه‌شناسی: تلفیق نوین"، "نیمه زمین"، "مفهوم وجود انسان"، "نظریهٔ جغرافیای زیستی جزایر"، "زیست‌دوستی"، "گوناگونی حیات"، و "آیندهٔ حیات" در زمرهٔ نوشته‌های ادوارد ویلسون هستند. یکی از جنجالی‌ترین کتاب‌های
ادوارد ویلسون هستند. یکی از جنجالی‌ترین کتاب‌های او "" بود که در آن همه رفتارهای انسان را محصول ویژگی‌های ژنتیکی و نه فراگیری و تجربه می‌دانست. چاپ این کتاب در سال ۱۹۷۵ باعث انتقادهای فراوانی به او شد و بعضی او را به نژادپرستی و جنسیت‌زدگی متهم کردند. کتاب دیگر او به نام "طبعیت انسان" در سال ۱۹۷۸ برنده جایزه پولیتزر شد. ویلسون در این کتاب رابطه وراثت و رفتار انسان را به تفصیل توضیح می‌دهد و به مباحث دیگری مانند جنسیت و اخلاقیات می‌پردازد. جوایز. از جملهٔ افتخارات ادوارد ویلسون می‌توان به دو بار دریافت
افتخارات ادوارد ویلسون می‌توان به دو بار دریافت جایزهٔ پولیتزر از دانشگاه کلمبیا (۱۹۷۹ و ۱۹۹۱)، جایزهٔ کرافورد از فرهنگستان سلطنتی علوم سوئد (۱۹۹۰)، جایزه کیستلر از بنیاد فردا (۲۰۰۰)، جایزه نیرنبرگ از مؤسسهٔ منابع اقیانوس‌نگاری (۲۰۰۱)، نشان ملی علوم دولت ایالات متحده آمریکا، جایزهٔ ممتاز انجمن علوم انسانی آمریکا، مدال طلای صندوق جهانی حیات وحش، جایزهٔ بین‌المللی زیست‌شناسی از دولت ژاپن، عهده‌داری کرسی فرانک بیرد در علوم و ریاست بخش حشره‌شناسی موزهٔ جانورشناسی تطبیقی دانشگاه هاروارد اشاره نمود.
اُویسیه از طریقت‌های عرفانی اسلامی است. اویسیه گروهی هستند که به شیوه اویس قرنی، طریقت را سپری می‌کنند و معتقدند بدون پیر و مرشد حاضر و با پیروی از روش‌های پیران درگذشته می‌توان طی طریق کرد. میرابوالفضل عنقای طالقانی (۱۲۶۶–۱۳۳۳ق) احیاگر سلسله عرفانی اویسیه است. منابع. حائری، محمدحسن، «عرفان و تصوف؛ کلیاتی در اصول و مبانی عرفان»، چاپ اول، انتشارات بین‌المللی الهدی، ۱۳۸۲.
مَلامَتیه نام گروهی از صوفیان است که در سدهٔ هشتم میلادی در ایران سامانی فعّال بودند. ملامیّه و ملامتیه از ریشهٔ «ملامت»، به معنای سرزنش و نکوهش است. آموزه‌های ملامتیه بر سرزنش نفس و مراقبت دقیق بر تمایلات آن به تسلیم شدن در برابر وسوسه‌های جهان استوار است. ملامتیان به سودمندیِ «سرزنش نفس» باور دارند و می‌کوشند دانایی‌های خود را پنهان و کاستی‌ها و اشتباهات خود را علنی کنند تا با این کار همواره به یاد نقص‌های خود باشند. آن‌ها برای پنهان‌ داشتن حال خود از خلق، در پوشاندن طاعات و عبادات خویش از انظار مردم،
در پوشاندن طاعات و عبادات خویش از انظار مردم، مبالغه را واجب می‌شمرند و در ظاهر چنان رفتار می‌کنند که مردم آن‌ها را ملامت کنند تا به حق، بیشتر تقرّب یابند. بنا بر نظر عبدالباقی گلپنارلی ملامیّه سه دورهٔ تاریخی متفاوت را تجربه کرده و به‌جز اندک انحرافات به‌وجود آمده، به ویژه در انتهای دورهٔ اوّل، با حفظ کلّیات عقاید و اصول خود تا به امروز ادامه یافته است. بنیان‌گذاران و پیران. بنیان‌گذاران ملامتیه ابوحفص حداد نیشابوری، حمدون قصّار و ابوعثمان حیری می‌باشند که در این میان حمدون قصار بیش از بقیّه با طریق ملامت
در این میان حمدون قصار بیش از بقیّه با طریق ملامت پیوند خورده و شیخ این طایفه شمرده می‌شود. البتّه او خود از تعالیم ابوحفص حداد، ابوتراب نخشبی و سالم باروسی استفاده کرده است. بنابراین، نمی‌توان حمدون قصار را پایه‌گذار این گرایش دانست. عبدالباقی گلپنارلی، حمدون قصار را پیر و اشاعه‌دهندهٔ اصلی ملامیّه در دورهٔ اوّل، حاج بایرام ولی را پیر دورهٔ دوم و سید محمد نورالعربی را پیر دورهٔ سوم ملامی‌گری می‌داند. محور فکری. محور اصلی تفکّر این فرقه بر ملامت و پذیرش آن است. برخی از پیروان آن مخالفت با نفس جهت مقابله با
برخی از پیروان آن مخالفت با نفس جهت مقابله با آن را برگزیدند. اینان که گروهی تندرو هستند، لقب قلندر به خود گرفته‌اند. اخیراً دستهٔ دیگری از ملامتیان در ترکیه ظهور کرده‌اند که آموزه‌های پیشینیان را انکار کرده و روش‌های جدیدی را در این طریقت وارد نموده‌اند.
موچین نوعی از انبر کوچک است که معمولاً برای برداشتن موهای زائد صورت به‌کار می‌رود. همچنین، موچین برای کارهای حساس و ظریف در صنعت و در پزشکی کاربرد دارد. به موچین‌هایی که در امور پزشکی به‌کار می‌روند پنس می‌گویند. تاریخچه. تاریخدانان بر این باورند که موچین در مصر باستان و همچنین در روم باستان استفاده می‌شده‌است. در روم باستان، برای بیرون آوردن میخ‌ها از وسیله‌ای شبیه به موچین استفاده می‌شده‌است.
گرچه استعمار پیشینهٔ کهن دارد، اما تاریخ مفهوم جدید آن از قرن‌های شانزدهم و هفدهم آغاز می‌شود. تاریخ استعمار را از دورهٔ باستان تاکنون می‌توان به چهار دوره بخش کرد. سه دوره اول، مجموعاً تحت عنوان استعمار کهن قرار می‌گیرند: دورهٔ اول. استعمار دورهٔ باستان نخستین دوره از استعمار در سطح جهان است. تاریخ استعمارگری با دست‌اندازی فنیقی‌ها بر کرانه‌های دریای مدیترانه آغاز می‌شود. استعمار دورهٔ دوم. دومین دوره از روند استعمارگری در سطح جهان در قرن‌های ۱۵ و ۱۶ اتفاق افتاد. مستعمره‌های ایتالیایی به دوره‌ای از تاریخ
افتاد. مستعمره‌های ایتالیایی به دوره‌ای از تاریخ استعمار که مرکز آن مدیترانه بود پایان داد، و از آن پس تاریخ استعمار بر محور اقیانوس‌های اطلس-هند، و سپس اقیانوس آرام گشته‌است. از این دوره‌است که نفوذ اروپا در دنیای غیر اروپایی گسترش می‌یابد. کشف قارهٔ آمریکا دولت‌های بزرگ اروپایی (اسپانیا، پرتغال، فرانسه، انگلستان، هلند) را برانگیخت که به تصرف سرزمین‌های تازه یافتهٔ آن قاره بپردازند و این سرآغاز استعمار جدید و تشکیل امپراتوری نو است. امپراتوری اسپانیا در آمریکای مرکزی و جنوبی در اوایل سدهٔ شانزدهم وسعت
آمریکای مرکزی و جنوبی در اوایل سدهٔ شانزدهم وسعت گرفت و دولت پرتغال که برزیل را تصرف کرده بود، به کرانهٔ غربی چشم داشت. از این زمان فرانسه، انگلستان و هلند هم به پیروی از اسپانیا و پرتغال وارد میدان شدند، و در آمریکای شمالی، جزایر هند غربی، کرانه‌های آفریقا و آسیا چندین مستعمره و ماندگان تجارتی برای خود فراهم کردند. اگرچه به دنبال آنان دانمارکی‌ها و سوئدی‌ها هم در این موج گسترش‌گری و استعمارگری شرکت جستند، اما در سده‌های هفدهم و هجدهم دولت‌های اروپای غربی پیشگام استعمار بودند. در این دوره، انگیزه‌های
پیشگام استعمار بودند. در این دوره، انگیزه‌های استعمار بیشتر همان انگیزه‌های دوره‌های پیشین بود یعنی دست یافتن به منابع تازه یا گسترش داد و ستد بازرگانی، ولی حادثه‌جویی و فشار مذهبی و سیاسی هم در مهاجرت اروپاییان و تشکیل مستعمره‌ها بی‌اثر نبود. پس از آن دورهٔ جنگ‌های استعماری آغاز شد و چند جنگ بین دولت‌های اروپایی سبب دست به دست گشتن مستعمره‌ها شد. هلند بر سر جزایر سپیک بر پرتغال چیره شد، انگلستان برای چنگ انداختن بر بازرگانی کرانه‌های آفریقا و هند با فرانسه از در جنگ درآمد، و سرانجام، مستعمره‌های فرانسه در
از در جنگ درآمد، و سرانجام، مستعمره‌های فرانسه در کاندان و برخی جزایر هند غربی زیر نظارت انگلستان قرار گرفت. قرن هفدهم دورهٔ رشد شتابان سیاست استعماری بود و دو عامل در پیروزی‌های دولت‌‌های استعمارگر نقش عمده و سرنوشت‌ساز یافت، یکی قدرت نیروی دریایی برای از بین بردن رقیبان، و دیگری، تولید یا فرام کردن کالاهای صنعتی برای حمل به مستعمره‌ها با کشتی. اسپانیای قرن هفدهم این هر دو را نداشت و هلند یارای رقابت با فرانسه و انگلستان را نداشت، و در نتیجه این دو دولت سرآمد دولت‌های استعمارگر شدند. این دوره از تاریخ
سرآمد دولت‌های استعمارگر شدند. این دوره از تاریخ استعمار در اواخر قرن هجدهم به پایان رسید. استعمار دورهٔ سوم. سومین دورهٔ استعمارگری در جهان، در سده‌های نوزدهم و بیستم اتفاق افتاد. رشد داد و ستد اقتصادی به انقلاب صنعتی انجامید و بنیاد اقتصادی و سیاسی کشورهای استعمارگر را دیگرگون کرد و کار بهره‌کشی از منابع مستعمره‌ها بیش از پیش بالا گرفت و این سرزمین‌ها مبدل به منابع مادهٔ خام برای صنایع کشورهای صنعتی و بازار فراورده‌های آن‌ها شدند. دورهٔ انقلاب‌های اروپایی با موج آزادی‌خواهی مستعمره‌ها همراه شد. ایالات
با موج آزادی‌خواهی مستعمره‌ها همراه شد. ایالات متحد آمریکا (مستعمرهٔ پیشین انگلستان در آمریکای شمالی) در این راه پیشگام شد، و به دنبال آن انقلاب‌ها و نهضت‌های آزادی‌خواه در آمریکای مرکزی و جنوبی، که استعمار اسپانیا و پرتغال آن‌ها را ویرانه کرده بود، درگرفت. سال‌های نخست سده نوزدهم با توسعهٔ مستعمره‌های بریتانیا در کانادا و ایجاد مستعمره‌های جدید در استرالیا، آفریقای جنوبی و زلاندنو قرین بود. مهاجرت‌های بزرگی که در ساهای میانهٔ این قرن رخ داد و افزایش تقاضای انگلستان صنعتی برای مواد غذایی و مواد خام این
انگلستان صنعتی برای مواد غذایی و مواد خام این مستعمره‌ها را به صورت دومینیون‌های بزرگی دراورد که دولت‌هایشان نیمه‌استقلالی داشتند. در همان زمان منافع بازرگانی بریتانیا سبب توسعهٔ نظارت این دولت بر نواحی استوایی و تأسیس «مستعمرات فرمانگزار» زیر نظارت و ادارهٔ وزارت مستعمرات انگلستان شد. در ربع آخر قرن نوزدهم، بر اثر رشد صنعت و سرمایه‌داری، بار دیگر رقابت‌ها و مبارزه‌های بین‌المللی استعماری اوج گرفت و در نتیجه، دامنهٔ نفوذ فرانسه به شمال آفریقا کشیده شد و این دولت قسمت‌های بزرگی از آفریقای شمالی را زیر سلطه
دولت قسمت‌های بزرگی از آفریقای شمالی را زیر سلطه و نظارت خود درآورد. به دنبال فرانسه، اسپانیا و ایتالیا و هم دامنهٔ نفوذ خود را تا آن حدود گسترش دادند. آلمان در پایان قرن نوزدهم وارد کشاکش‌های استعماری شد و با ورود این دولت به میدان، تقسیم سرزمین‌های آفریقایی بین دولت‌های استعمارگر همه‌گیر شد و سرانجام، انواع تازه‌ای از مستعمره با عنوان تحت‌الحمایه و حوزهٔ نفوذ پیدا شد. کشاکش بر سر جزایر اقیانوس آرام و برپا کردن قرارگاه‌های تجارتی در چین، که با رخدادهای اخیر همراه شد، ایالات متحد آمریکا را به عنوان یک دولت
همراه شد، ایالات متحد آمریکا را به عنوان یک دولت استعمارگر جدید در صحنهٔ کشاکش‌های استعماری پدیدار کرد. جنگ جهانی اول تقسیم مستعمره‌ها را متعادل‌تر کرد و در عین حال، نوع جدیدی از مستعمره را به انواع پیشین افزود و آن «سرزمین زیرسرپرستی» بود. پیدایش نهضت‌های ملی در آسیا و آفریقا، به ویژه پس از جنگ جهانی دوم، به سروری استعماری اروپا بر بسیاری از سرزمین‌های این دو قاره پایان داد و امروز، جز چند منطقهٔ کوچک در این دو قاره، مستعمره به معنای قدیم آن وجود ندارد. استعمار نو. استعمار نو، مفهومی است که به روش‌هایی
استعمار نو. استعمار نو، مفهومی است که به روش‌هایی گفته می‌شود که پس از دوران استعمار کهن، برای تسلط اقتصادی و سیاسی بر کشورها و بهره گرفتن از آن‌ها به‌کار گرفته می‌شود.
آسمانهٔ تخت، سایه‌بانی معمولاً پارچه‌ای است که بر بالای تختگاه‌های شاهان و بر بالای برخی تابوت‌های قدیسان ساخته می‌شد. در دوره‌های بعد، در معماری ساختمان‌های مذهبی و غیره، آسمانه‌های تخت را از جنس‌های سفت و حتی بتنی نیز می‌ساختند. آسمانه‌های سفت که بر بالای محراب‌های کلیساها قرار می‌گیرند را «آسمانه محراب» می‌نامند.
کاکاشی هاتاکه یک شخصیت خیالی در مجموعه مانگا و انیمه "ناروتو" که توسط ماساشی کیشیموتو خلق شده‌است. در داستان سری اول، "کاکاشی" مربی و رهبری تیم ۷ که شامل شخصیت‌های کلیدی این سری، یعنی ناروتو اوزوماکی، ساسوکه اوچیها و ساکورا هارونو هستند را بر عهده دارد. او در ابتدا به مانند یک آدم سرد و بی‌احساس به تصویر کشیده می‌شد، اما با جلوتر رفتن داستان وفاداری او نسبت دوستان و شاگردانش بیشتر آشکارا شد. نام خانوادگی او "Hatake" به معنی کشتزار و "Kakashi" به معنی مترسک است. تاریخچه. "کاکاشی" در ابتدا به مانند یک آدم
است. تاریخچه. "کاکاشی" در ابتدا به مانند یک آدم تنبل و غیرقابل اعتماد به تصویر کشیده می‌شد، اگرچه او یک نینجای ماهر و استثنایی بود، او در کودکی بسیار زیرک بود و توانست رتبه چونین را در سن ۶ سالگی بدست بیاورد و در ۱۳ سالگی تبدیل به یک جونین شد. پدر او ساکومو هاتاکه ملقب به نیش سفید کونوها و یک نینجای نابغه در کنار سانین‌های افسانه‌ای بود (شاگردان مشهور هوکاگهٔ سوم: اوروچیمارو، جیرایا و سوناده). داستان حاشیه‌ای کاکاشی در قسمت ۲۳۹ با نام گیدن ۱: مأموریت آغاز! شروع می‌شود. در این قسمت به معرفی اعضای دیگر تیم
شروع می‌شود. در این قسمت به معرفی اعضای دیگر تیم گنین کاکاشی می‌پردازد که امتحان پایانی چونین را در مانگا به تصویر می‌کشد. مربی که مسئولیت تیم کاکاشی را به عهده داشت هوکاگه چهارم بود و اعضای تیم او شامل رین، دختری که یک نینجای پزشک بود و اوبیتو اوچیها. داستان از شبی که کاکاشی در حال تبدیل شدن به یک جونین و رهبر تیم است شروع می‌شود و مأموریت در وسط نبرد بین سنگ پنهان و برگ پنهان شروع می‌شود. "کاکاشی" در اوایل مجموعه چندین بار به اوبیتو اشاره می‌کند، او یکی از اعضای خاندان اوچیها است، اما برخلاف اعضای دیگر
از اعضای خاندان اوچیها است، اما برخلاف اعضای دیگر خاندان اوچیها مانند ساسوکه و ایتاچی، اوبیتو در اخلاق و رفتار و حتی قابلیت‌های نینجایی بسیار به ناروتو شباهت داشت. در ابتدا اوبیتو قابلیت شارینگان را نداشت. او توانست در قسمت ۲۴۲ شارینگان را فعال کند. داستان حاشیه‌ای همچنین دربارهٔ چگونگی به وجود آمدن زخم چشم چپ کاکاشی نیز توضیح می‌دهد. در قسمت ۲۴۲ مانگا، زخم چشم چپ کاکاشی در حین مبارزه با نینجای سنگی به وجود می‌آید. کاکاشی نینجای سنگی را شناسایی کرده و به اعضای تیم خود اعلام خطر می‌کند، اوبیتو اوچیها که
اعضای تیم خود اعلام خطر می‌کند، اوبیتو اوچیها که بسیار کند واکنش نشان می‌داد، کاکاشی خود را جلوی او پرتاب کرد تا او را از کونای دشمن نجات دهد و نتیجه آن زخمی بود که بر روی چشم چپ او ایجاد شد و چشم او را نابینا کرد. در قسمت ۲۴۳ که مأموریت نجات رین از دست نینجای سنگی ادامه داشت، اوبیتو کاکاشی را از زیر سنگ در حال افتادن به کنار انداخت و تمامی قسمت راست بدنش در زیر سنگ خرد شدند و شکستند، زخم‌های او مرگبار بودند. اوبیتو شارینگان چپ خود را به کاکاشی پیشنهاد کرد که به عنوان آخرین هدیه جایگزین چشم کور شده خود
که به عنوان آخرین هدیه جایگزین چشم کور شده خود کند، البته ابیتو نمرد و بعدها داستانش معلوم میشود. رین به‌طور موفقیت آمیزی چشم چپ اوبیتو را با چشم بلااستفاده کاکاشی تعویض نمود. چشم شارینگان اوبیتو تنها دارای دو توموء "Tomoe" بود، اما کاکاشی بعدها موفق شد آن را به مرحله سوم ببرد. "هاتاکه کاکاشی" در قسمت ۲۱۴ برای نجات جان شاگردش ساکورا هارونو مجبور شد با ساسوکه اوچیها به مبارزه بپردازد. کاکاشی در قسمت ۳۴۲ و ۳۴۳ با اتفاقی باورنکردنی روبرو می‌شود که آن هم دیدن دوباره اوبیتو، دوست دوران کودکی‌اش است که جان خود
دوباره اوبیتو، دوست دوران کودکی‌اش است که جان خود را از دست داده بود. پس از مبارزه‌ای طولانی بین اوبیتو که حالا به یکی از شخصیت‌های منفی سری در کنار مادارا اوچیها تبدیل شده بود، و وارد جنگ با تمام نینجاهای پنج کشور می‌شود. در انتها او توسط حرف‌های ناروتو و گذشته‌هایش دوباره به شخصیت سابق خود بازگشته و در کنار کاکاشی به مقابله با مادارا اوچیها می‌پردازد. پس از اتمام جنگ، کاکاشی به عنوان هوکاگه انتخاب می‌شود، اما بعد از گذشت چندین سال که دیگر پیر شده‌است، جای خود را به شاگردش ناروتو اوزوماکی می‌دهد.