payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مؤسسه به آن‌ها پسوند «M» داده می‌شود. ساقه‌های زیرزمینی دارای پسوند «MM» نوع متفاوتی از ساقه‌های زیرزمینی را نشان می‌دهند که بعدها در این مؤسسه با سیب جاسوس شمالی از منطقه مرتون لندن پیوند زده شدند. بیشتر ارقام جدید سیب به صورت نهال، یا به صورت اتفاقی به وجود می‌آیند یا آگاهانه برای به‌دست آوردن خصوصیات مشخصی با ارقام دیگر پیوند زده می‌شوند. واژگانی همانند «سیدلینگ»، «پایپین»، و «کرنل» در نام تعدادی از ارقام سیب مشخص می‌کند که آن‌ها از نهال منشأ گرفته‌اند. سیب می‌تواند یک جوانه غیرعادی (جهش و تغییر ناگهانی
می‌تواند یک جوانه غیرعادی (جهش و تغییر ناگهانی تنها در یک شاخه) تشکیل دهد. تعدادی از جوانه‌های غیرعادی را برای کم کردن کشش درخت والد از بین می‌برند. آن‌هایی که تفاوت عمده‌ای با درخت والد داشته باشند به عنوان رقم جدید تلقی می‌شوند. از دهه ۱۹۳۰، ایستگاه پژوهش‌های برتر دانشگاه مینه‌سوتا سیب‌های مهمی را که در سرتاسر مینه‌سوتا و ویسکانسین با اهداف تجاری و هم توسط باغداران محلی به‌طور وسیعی کشت می‌شوند و رشد ثابتی داشته‌اند معرفی کرد. ارقام «هارالسون» (درخت سیبی که به‌طور گسترده در مینه‌سوتا کشت می‌شود)، «ولثی»،
به‌طور گسترده در مینه‌سوتا کشت می‌شود)، «ولثی»، «هانی گولد» و «هانی کریسپ» مهم‌ترین ارقام معرفی شده بودند. درختان سیب به ارتفاع خیلی بالای اکوادور خو گرفته‌اند، و به خاطر آب و هوای معتدل سالی دو بار میوه می‌دهند. گرده‌افشانی. درختان سیب قادر به خودگرده‌افشانی نیستند، برای تولید میوه باید گرده‌افشانی مصنوعی انجام پذیرد. پرورش‌دهندگان سیب اغلب در هر فصل در طول گل دادن، از گرده‌افشان‌ها برای انتقال گرده استفاده می‌کنند. استفاده از زنبورهای عسل برای گرده‌افشانی بسیار رایج است. ملکه‌های خرزنبور گاهی در باغ‌ها
بسیار رایج است. ملکه‌های خرزنبور گاهی در باغ‌ها حاضر هستند، اما معمولاً تعدادشان برای گرده‌افشانی قابل‌توجه کافی نیست. بسته به نوع آب و هوا چهار تا هفت گروه گرده‌افشانی در سیب‌ها وجود دارد. گرده‌افشانی یک رقم می‌تواند توسط رقمی از همان گروه یا نزدیک به آن صورت پذیرد (الف با الف، یا الف با ب؛ اما الف با پ یا ت ممکن نیست). از دورهٔ متوسط سی‌روزهٔ گل‌دهی، شش روزِ اوجِ گل‌دهیِ درخت سیب و درخت گرده‌ده، هم‌زمان است و گاهی از روی این ویژگی، درخت‌ها طبقه‌بندی می‌شوند. رسیدن و چیدن میوه. ارقام سیب، حتی زمانی که از
رسیدن و چیدن میوه. ارقام سیب، حتی زمانی که از یک ساقه زیرزمینی رشد کرده باشند، در محصول و اندازه نهایی درخت با هم تفاوت دارند. بعضی ارقام، اگر هرس نشوند، ضمن رشد بسیار زیاد محصول فراوانی می‌دهند که برداشت آن‌ها را بسیار دشوار می‌کند. بستگی به تراکم درخت (تعداد درختان کشت‌شده در واحد سطح)، درختان بالغ معمولاً هر سال ۴۰ الی ۲۰۰ کیلوگرم سیب می‌دهند. گرچه در سال‌های کمبود میوه میزان محصول به نزدیک صفر هم می‌رسد. برای چیدن سیب از نردبان‌های سه‌پایه که طوری طراحی شده‌اند که بین شاخه‌ها ثابت شوند، استفاده می‌شود.
شده‌اند که بین شاخه‌ها ثابت شوند، استفاده می‌شود. درختان قلمه‌شده از ساقه‌های زیرزمینی کوتاه، هر سال ۱۰ الی ۸۰ کیلوگرم محصول می‌دهند. سیب بسته به نوع آن در زمان‌های متفاوتی از سال می‌رسد. ارقام گالا، طلایی عالی، مکینتاش، ترانسپرنت، پرایمت، بژ شیرین و داچس در تابستان؛ فوجی، جوونا طلایی، زرد، سرخ، چننگو، گراون اشتاین، ولثی، اسنو، و بلنهایم در پاییز؛ و واینسپ، سیب سبز گرنی اسمیت، کینگ، واگنر، سوایزی، گرینینگ و تولمن سویت در زمستان می‌رسند. انبار کردن. از نظر تجاری، می‌توان سیب را ماه‌ها در اتاق‌هایی با اتمسفر
می‌توان سیب را ماه‌ها در اتاق‌هایی با اتمسفر کنترل‌شده نگهداری کرد و رسیدن تحریک شده توسط اتیلن را به تعویق انداخت. سیب معمولاً در اتاق‌هایی که کربن دی‌اکسید بیشتری جمع شده و تصفیه هوا بهتر صورت می‌گیرد ذخیره می‌شود. این مانع از افزایش زیاد اتیلن شده و از رسیدن سریع میوه جلوگیری می‌کند. بعد از خروج از انبار، عمل رسیدن میوه ادامه می‌یابد. تقریباً بیشتر ارقام سیب در صورت نگهداری در سردترین بخش یخچال (برای نمونه، زیر ۵ درجه سانتیگراد) برای ۲ هفته سالم می‌مانند. بعضی از انواع سیب از جمله سیب سبز گرنی اسمیت و
بعضی از انواع سیب از جمله سیب سبز گرنی اسمیت و فوجی را می‌توان بیش از یک سال نیز، بدون دیدن صدمه اساسی، نگه‌داری کرد. آفات و بیماری‌ها. درختان سیب مستعد تعدادی آفت حشره، بیماری‌های قارچی و باکتریایی هستند. تعدادی از باغ‌های تجاری برنامه استفاده از اسپری‌های شیمیایی را برای به‌دست آوردن میوهٔ با کیفیت، سلامتی درخت و محصول زیاد دنبال می‌کنند. تمایل دیگر در مدیریت باغ‌ها استفاده از روش‌های کشاورزی ارگانیک است. این روش استفاده از آفت‌کش‌ها را ممنوع می‌کند، گرچه تعدادی از آفت‌کش‌های قدیمی مجاز هستند. برای
گرچه تعدادی از آفت‌کش‌های قدیمی مجاز هستند. برای نمونه، روش‌های کشاورزی ارگانیک شامل معرفی شکارچی طبیعی برای کاهش یک آفت ویژه می‌شوند. رشتهٔ وسیعی از آفت‌ها و بیماری‌ها می‌توانند روی گیاه تأثیر بگذارند، سه مورد از رایج‌ترین بیماری‌ها/آفت‌ها عبارتند از: سفیدک، شته، لکه سیاه سیب. شته‌ها از شاخ و برگ درختان تغذیه می‌کنند، آن‌ها از قسمت‌های سوزن‌مانند دهانشان برای مکیدن آب‌میوه استفاده می‌کنند. گونه‌های خاص در صورت زیاد بودن تعدادشان رشد و قوت درخت را کاهش می‌دهند. ار میان جدی‌ترین بیماری‌ها آتشک، یک بیماری
ار میان جدی‌ترین بیماری‌ها آتشک، یک بیماری باکتریایی، زنگ ژیمنوس پرانگیوم، و لکه سیاه، دو بیماری قارچی هستند. کرم سیب و مگس سیب دو آفت دیگر هستند که روی درختان سیب تأثیر می‌گذارند. درختان جوان سیب مستعد آفت‌های پستانداری چون موش و آهو هم هستند، که از پوست نرم درخت به ویژه در زمستان تغذیه می‌کنند. بزرگ‌ترین تولیدکنندگان سیب در جهان. در سال ۲۰۲۳، تولید جهانی سیب به ۹۷ میلیون تن رسید. کشور چین با سهمی معادل ۵۱٪ از کل تولید، بزرگ‌ترین تولیدکننده این محصول در جهان بود. پس از آن، ایالات متحده آمریکا، ترکیه، و
جهان بود. پس از آن، ایالات متحده آمریکا، ترکیه، و لهستان به‌عنوان تولیدکنندگان اصلی در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند. ایران. سیب، بر اساس آخرین آمار وزارت جهاد کشاورزی در سال ۱۳۹۲، مهم‌ترین تولید باغی این کشور است. بر پایه این گزارش، میزان تولید سیب، از ۲٬۸۵۴ هزارتن در سال ۱۳۸۸ به ۳٬۰۵۰ هزارتن در سال ۱۳۹۲ رسیده، که رشد سالانه ۱٫۷ درصد را نشان می‌دهد. در این سال‌ها تولید سیب، در بین دیگر محصولات باغی همواره رتبهٔ نخست را داشته است. میزان تولید سیب در ایران طی سال‌های ۹۲–۱۳۸۸ در سال ۱۳۹۲، سیب، ۱۹ درصد تولیدات
سال‌های ۹۲–۱۳۸۸ در سال ۱۳۹۲، سیب، ۱۹ درصد تولیدات باغی کشور را به خود اختصاص داده است. استان آذربایجان غربی با تولید ۱۴ درصد، آذربایجان شرقی ۲۶ درصد و تهران ۱۱ درصد در مجموع بیش از نیمی از محصول سیب کشور را تولید کرده‌اند. این درصد نسبت به سال قبل ۲ درصد کاهش را نشان می‌دهد؛ که کاهش تولید سیب در استان‌های پُرتولید آذربایجان شرقی، زنجان و فارس است. در سال ۱۳۹۱، سه استان آذربایجان غربی با تولید ۲۳ درصد، آذربایجان شرقی ۱۳٫۸ درصد و فارس ۱۳ درصد، به ترتیب رتبه اول تا سوم تولید سیب را در کشور داشته‌اند. همچنین
اول تا سوم تولید سیب را در کشور داشته‌اند. همچنین نقشهٔ تولید شهرستانی محصول در سال ۱۳۹۱ نشان می‌دهد که شهرستان‌های ارومیه، سمیرم، دماوند و سلماس در تولیدکننده‌های اصلی سیب در کشور بوده‌اند. مقایسهٔ میزان تولید سیب در کشور با تولید سیب تولیدکنندگان عمدهٔ جهان در سال ۲۰۱۴ میلادی (۱۳۹۲)، نشان می‌دهد که ایران با تولید ۳٬۰۵۰ هزارتن سیب در سال ۱۳۹۲، پس از چین، اتحادیه اروپا و آمریکا و در مقام چهارم تولید جهان قرار دارد. سهم ایران از تولید جهانی محصول ۴٫۳ درصد است. ارزش خوراکی. بر اساس گفته وزارت کشاورزی ایالات
ارزش خوراکی. بر اساس گفته وزارت کشاورزی ایالات متحده، یک سیب معمولی ۲۴۲ گرم وزن و ۱۲۶ کالری انرژی دارد که شامل مقدار قابل توجهی فیبر غذایی، مقدار متوسطی از ویتامین ث، از طرف دیگر میزان کمی مواد غذایی ضروری است. جدول زیر دربردارنده اطلاعات غذایی این میوه است: مصرف انسان. سیب اغلب به صورت خام خورده می‌شود. تمام سیب از جمله پوست آن برای مصرف انسان مناسب هستند، به جز دانه‌ها که ممکن است روی بعضی از افراد تأثیر داشته باشد. هسته‌ها اغلب خورده نشده و دور انداخته می‌شوند. انواعی از سیب که برای مصرف خام پرورش داده
انواعی از سیب که برای مصرف خام پرورش داده می‌شوند سیب دسر یا سیب مجلسی نامیده می‌شوند. می‌توان از سیب آب‌میوه گرفته یا از آن کمپوت درست کرد. برای گرفتن آب سیب آن‌ها را له کرده یا فشار می‌دهند، و ممکن است از صافی رد کنند یا رد نکنند (که در آمریکای شمالی شراب سیب نامیده می‌شود)، آب سیب را می‌شود برای ساختن شراب سیب (که در آمریکای شمالی به آن شراب سخت گفته می‌شود) سایدرکین یا سرکه تخمیر کرد. گرچه از تقطیر سیب می‌توان مشروبات الکلی مختلف مانند: کنیاک سیب، کالوادوس و شراب آلمانی تولید کرد. روغن دانهٔ سیب و
و شراب آلمانی تولید کرد. روغن دانهٔ سیب و پکتین هم ممکن است تولید شود. استفاده‌های ویژه. سیب از اجزای اصلی و مهم بسیاری از دسرها مثل: پای سیب، کیک سیب و … است. سیب را اغلب پخته یا در خورش می‌ریزند. سیب را می‌توان خشک کرد یا با قرار دادن در درون آب، الکل یا مایعات دیگر برای استفاده در آینده نگه داشت. هنگام پخته شدن، انواعی از سیب به سادگی پوره‌ای را تشکیل می‌دهند که به آن پوره سیب گفته می‌شود. از کره سیب و مربای سیب هم درست می‌شود. در غذاهای گوشتی هم از سیب استفاده می‌شود. رنگ سیب‌های خرد شده به خاطر قرار
استفاده می‌شود. رنگ سیب‌های خرد شده به خاطر قرار گرفتن در معرض هوا قهوه‌ای می‌شود چون مواد فنلیک به دلیل ترکیب با اکسیژن به ملانین تبدیل می‌شوند. ارقام مختلف در گرایش به قهوه‌ای رنگ شدن تفاوت دارند. محصولات ارگانیک. معمولاً در ایالات متحده سیب‌ها از طریق ارگانیک تولید می‌شوند. در اروپا تولید سیب‌های ارگانیک دشوار است، گرچه این کار در چند باغ با استفاده از ارقام مقاوم در برابر بیماری با موفقیت تجاری انجام شده‌است. پاشیدن لایه نازکی از خاک معدنی کائولین موجب می‌شود مانعی طبیعی در برابر بعضی از آفت‌ها ایجاد
می‌شود مانعی طبیعی در برابر بعضی از آفت‌ها ایجاد شده و از آفتاب سوختگی سیب جلوگیری شود. فیتوکمیکال‌ها. پوست سیب شامل فیتوکمیکال‌های مختلف شامل: کوارسیتین، کَتیچین، و پروسیانیدینِ B۲ است که هنوز ارزش غذایی آن‌ها شناخته نشده‌است. پژوهش‌هایی مقدماتی پیرامون اثر فیتوکمیکال‌ها و دیگر مواد موجود در پوست سیب بر روی کاهش خطر بروز برخی سرطانها در حال انجام است. محصولات دیگر. می‌توان روغن دانه سیب و پکتین هم تولید کرد. تأثیر بر سلامتی. تحقیقات اولیه‌ای در حال انجام است تا مشخص کند که آیا مواد مغذی یا فیتوکمیکال
است تا مشخص کند که آیا مواد مغذی یا فیتوکمیکال موجود در سیب می‌تواند از خطر برخی از انواع سرطان جلوگیری کند. حساسیت. یک نوع از حساسیت به سیب – که اغلب در اروپای شمالی یافت می‌شود – سندرم سیب توس نامیده شده و اغلب افراد دارای این حساسیت به گرده درخت توس هم حساسیت دارند. واکنش‌های آلرژیک به وسیلهٔ پروتئینی که شبیه گرده درخت توس است شروع می‌شود، و افرادی که تحت تأثیر این پروتئین قرار گرفته‌اند ممکن است به میوه‌های دیگر، مغزدانه‌ها و سبزیجات هم حساسیت نشان دهند. واکنش‌هایی که به سندرم حساسیت اورال (OAS) منتهی
واکنش‌هایی که به سندرم حساسیت اورال (OAS) منتهی می‌شوند معمولاً موجب خارش و التهاب دهان و گلو می‌گردند. و در موارد نادر می‌تواند منجر به حساسیت‌های کشندهٔ آنافیلاکتیک شود. این واکنش‌ها هنگام خام خوردن میوه ایجاد می‌شود، چون ماده حساسیت‌زا هنگام پخته شدن خنثی می‌گردد. انواع سیب، مراحل رسیدن و چگونگی ذخیره‌سازی می‌توانند میزان مواد حساسیت‌زا در میوه‌ها را تغییر دهند. ذخیره‌سازی طولانی‌مدت می‌تواند میزان پروتئین عامل سندرم سیب توس را افزایش دهد. در نواحی دیگر، مثل نواحی مدیترانه‌ای، بعضی افراد به خاطر شباهت
مثل نواحی مدیترانه‌ای، بعضی افراد به خاطر شباهت سیب به هلو نسبت به آن حساسیت‌های شدیدی دارند. این نوع حساسیت هم مثل حساسیت OAS است، اما اغلب علائم شدیدتری، مانند استفراغ، شکم درد و زدن کهیر، دارند که می‌توانند زندگی فرد را تهدید کنند. افرادی که این نوع حساسیت را دارند ممکن است به میوه‌های دیگر و مغزدانه‌ها هم حساسیت نشان دهند. پختن، پروتئین ایجادکنندهٔ این حساسیت به‌خصوص را از بین نمی‌برد، بنابراین چنین افرادی نمی‌توانند سیب خام یا پخته بخورند. سیب‌های تازه چیده شده و میوه‌هایی که خیلی رسیده‌اند امکان
تازه چیده شده و میوه‌هایی که خیلی رسیده‌اند امکان داشتن بیشترین میزان پروتئینی را دارند که منجر به این حساسیت می‌گردد. تلاش‌های صورت گرفته به منظور تولید میوه‌ای هایپوآلرژنیک، که این دو نوع حساسیت را کمتر ایجاد کند، هنوز به نتیجه نرسیده‌است. سمی بودن دانه. دانهٔ سیب حاوی مقدار کمی آمیگدالین – نوعی قند و ترکیبی از سیانور – است که با نام گلیکوزیدهای سیانوژنیک شناخته شده‌اند. خوردن مقدار کمی از دانهٔ سیب هیچ تأثیری ندارد، اما خوردن مقدار خیلی زیاد آن واکنش‌های شدیدی ایجاد می‌کند. فقط یک مورد، مسمومیت کشندهٔ
شدیدی ایجاد می‌کند. فقط یک مورد، مسمومیت کشندهٔ حاصل از خوردن دانه سیب شناخته شده‌است؛ در این مورد، فردی یک فنجان دانهٔ سیب را جوید و قورت داد. ممکن است تا آشکار شدن اثر سم چند ساعت طول بکشد، چرا که گلیکوزیدهای سیانوژنیک قبل از آزاد شدن یون سیانور باید هیدرولیز شوند. در هر حال خوردن دانهٔ سیب مقداری مادهٔ سمی سیانید وارد بدن می‌کند و بار تحمیل شده به کبد و کلیه‌ها را، برای پاک‌سازی آن افزایش می‌دهد. ضرب‌المثل. تاریخ ضرب‌المثل «با خوردن روزی یک سیب، به پزشک نیازی نخواهی داشت.» – که به اثرات سلامت‌بخش خوردن
نیازی نخواهی داشت.» – که به اثرات سلامت‌بخش خوردن سیب اشاره می‌کند – به قرن نوزدهم در ولز می‌رسد. بر اساس گفتهٔ کارولین تاگارت نویسندهٔ کتاب «روزی یک سیب: ضرب‌المثل‌های قدیمی و دلیل اینکه چرا هنوز هم مؤثر هستند»، عبارت اصلی «هنگام خوابیدن یک سیب بخور، و این کار باعث بیکاری پزشک‌ها می‌شود» بوده‌است. در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، ضرب‌المثل به این صورت تغییر یافت: «روزی یک سیب بخور تا هیچ پولی به پزشک ندهی.» و عبارت رایج کنونی «با خوردن روزی یک سیب، به پزشک نیازی نخواهی داشت.» برای نخستین بار در سال ۱۹۲۲
نیازی نخواهی داشت.» برای نخستین بار در سال ۱۹۲۲ ثبت شده‌است.
بزرگراه شهید احمد متوسلیان با نام‌های پیشین بزرگراه فتح و جاده قدیم کرج و با شماره بزرگراه ۲۶ یکی از بزرگراه‌های تهران است که جهت شرقی-غربی دارد. این بزرگراه که در غرب و جنوب غرب تهران واقع شده، از میدان فتح در تقاطع با بزرگراه‌های سعیدی و یادگار امام آغاز شده و به تقاطع با بزرگراه‌های همدانی و لشگری (مخصوص کرج) منتهی می‌شود. مقر شرکت‌های قدیمی و بزرگی چون شرکت صنایع شیر ایران و شرکت کفش ملی و پاکسان در حاشیهٔ این بزرگ‌راه قرار دارد. طول این بزرگ‌راه ۲۱ کیلومتر و عرض آن ۶۵ متر می‌باشد؛ که از میدان فتح در
و عرض آن ۶۵ متر می‌باشد؛ که از میدان فتح در تقاطع بزرگراه آیت الله سعیدی در شرق آغاز شده و در طول مسیر به‌ترتیب از میدان شیر پاستوریزه، پل کن، بلوار خلیج فارس، بزرگراه آزادگان، سه‌راه شهریار، بلوار ایران‌خودرو (پل ایران‌خودرو)، بلوار کرمان‌خودرو (پل کفش ملی) و بلوار انقلاب می‌گذرد. در انتها نیز بزرگ‌راه متوسلیان به‌وسیلهٔ پل کاروان‌سرای سنگی ۱، از جاده مخصوص کرج گذر می‌کند و به آزادراه تهران-کرج می‌پیوندد. همین‌طور پل کاروان‌سرای سنگی ۲، این اتوبان را به بزرگراه شهید همدانی متصل می‌کند. شهرها، شهرک‌ها و
بزرگراه شهید همدانی متصل می‌کند. شهرها، شهرک‌ها و محله‌های نزدیک بزرگ‌راه:
جاده ۱۸ یک جاده شمال ایران در استانهای گلستان و مازندران است که توسط مراوه‌تپه به کلاله، گنبد کاووس، بندر ترکمن، بندرگز، بهشهر، بندر امیرآباد، فرح آباد، بهنمیر، بابلسر، فریدونکنار، سرخرود و محمودآباد متصل می‌شود.
جاده ۳۸ یا بزرگراه بوئین زهرا - شهریار یک راه است که تهران را به بوئین‌زهرا و در نهایت به تاکستان و جاده ۳۷ (ایران) متصل می‌کند.
جاده ۴۱ در جنوب غربی ایران و در استان پهناور خوزستان واقع شده‌است. این جاده از شهر خرمشهر شروع شده و تا شهرستان اهواز ادامه پیدا می‌کند و از آنجا هم به دزفول می‌رسد. طول این جاده از ابتدا تا انتها 366km یا 227mi می‌باشد.
جاده ۴۳ یک راه در استان خوزستان, ایران است که بندر ماهشهر راه به جاده ۸۶ (ایران) و رامهرمز متصل می‌کند.
جاده ۴۵ جاده‌ای در جنوب غربی ایران است. این جاده بندر دیلم و جاده ساحلی خلیج فارس را به رامهرمز و جاده اهواز-اصفهان از طریق بهبهان متصل می‌کند.
جاده ۴۸ جاده ای بسیار قدیمی است که در گذشته بخش مهمی از جاده ابریشم بوده‌است. این جاده در گذشته به سبب اتصال امپراتوری‌های مهم منطقه به یکدیگر و نیز به دلیل قرارگیری در راه تجاری چین-خاور میانه-اروپا حائز اهمیت بوده‌است. پس از رسمی شدن مذهب شیعه در ایران و به مرور تا دوران قاجار این جاده علاوه بر اهمیت پیشین به لحاظ مذهبی نیز حائز اهمیت می‌شود، چرا که بسیاری از مردم از این جاده به کربلا و نجف (دو شهر مهم برای شیعیان) تردد می‌کنند. در مرز این جاده با کشور عراق مرز خسروی قرار دارد. ادامه راه در خارج از ایران.
مرز خسروی قرار دارد. ادامه راه در خارج از ایران. این جاده در ادامهٔ مسیر خود در کشور عراق ابتدا به شهر خانقین رسیده و از آنجا به دو شعبه تقسیم می‌شود. یک مسیر به سمت شهر سلیمانیه می‌رود و از آنجا به اربیل پایتخت اقلیم کردستان عراق متصل می‌شود؛ و مسیر اصلی جاده به سوی بغداد پایتخت کشور عراق می‌رود. جاده در ادامه به کشور سوریه متصل شده و نهایتاً به بندر حلب در ساحل دریای مدیترانه متصل می‌شود.
جاده ۵۱ یکی از راههای ایران است که شهرکرد و فرخ‌شهر را با اصفهان پیوند می‌دهد.
جاده ۵۶ یک بزرگراه در مرکز ایران است که بین قم تا بروجرد امتداد دارد. این جاده قم را به اراک و سپس اراک را به بروجرد، در شمال لرستان متصل می‌کند. طول جاده در مجموع نزدیک به ۲۶۰ کیلومتر است و بیشتر بخش‌های آن به صورت بزرگراه چهارخطه است. این جاده از ابتدای بخش غربی کمربندی شهر قم شروع می‌شود و از کمربندی جنوبی اراک گذر می‌کند و در میدان آیت‌الله بروجردی در جنوب شرقی بروجرد خاتمه می‌یابد.
جاده ۶۲ جاده‌ایست که استان لرستان را به اصفهان متصل می‌کند.
جاده ۶۳(جاده پاتاوه به دهدشت) جاده‌ای در مرکز ایران است که اصفهان را به بهبهان متصل می‌کند. از شهرضا تا سمیرم بزرگراه است.
جاده ۶۴ جاده‌ایست در غرب ایران که مرز مهران را به استان خوزستان متصل می‌کند.این جاده در نزدیکی مرز ایران و عراق شروع شده و با گذر از شهرستان دهلران و دشت عباس به اندیمشک خوزستان متصل می‌شود و حدود ۲۵۰کیلومتر می‌باشد.همچنین در ایام اربعین به‌دلیل هموار بودن جاده یکی از مسیر‌های آسان برای تردد زایرین که از مرکز و جنوب کشور به سمت مهران میروند می‌باشد.
جادهٔ ۶۵ ایران جاده‌ای مهم از شمال به جنوب ایران است که تهران را به جنوب استان بوشهر متصل می‌کند. این جاده یکی از معروف‌ترین جاده‌ها در ایران است که از تهران (اسلامشهر) آغاز شده، از رباط کریم، پرندک، زرندیه، ساوه، سلفچگان، دلیجان (مرکزی)، میمه، شاهین شهر، اصفهان، شهرضا، آباده، صفاشهر، سعادت شهر، مرودشت، زرقان، شیراز، کوار، فیروزآباد و جم عبور کرده و در سیراف به اتمام می‌رسد که در مجموع ۱۲۰۸ کیلومتر را پوشش می‌دهد. با گسترش شبکه آزادراهی ایران بخش زیادی از این جاده کنار زده شده و رونق خود را از دست داده است.
جاده کنار زده شده و رونق خود را از دست داده است. این جاده از استان تهران شروع شده و از استان‌های مرکزی، اصفهان، فارس عبور کرده و به استان بوشهر می‌رسد. جستارهای وابسته. فهرست جاده‌های ایران
جاده ۶۷ یک راه در جنوب ایران است که یاسوج را به شیراز و جهرم و سپس لار و از آنجا به بندر لنگه در استان هرمزگان متصل می‌کند. بزرگراه‌های یاسوج-شیراز، شیراز-جهرم، جهرم-لار و لار-بستک جزئی از این مسیرند. در شیراز. بخش‌هایی از این جاده در شیراز شامل بزرگراه آیت‌الله علوی و زیرگذرهای گلستان و گویم است. زیرگذر گویم در ورودی شمال غربی شیراز با طول ۲۱۵۰ متر بزرگ‌ترین زیرگذر نیمه مسقف کشور به‌شمار می‌رود که در ۲۹ اسفند ۱۴۰۳ افتتاح شد. زیرگذر گلستان نیز با طول ۲٫۵ کیلومتر در ۳ آذر ۱۳۹۶ بازگشایی شد.
جادهٔ ۶۸ راهی در مرکز ایران است که یزد را به شهر بیرجند، سربیشه و پس از تقاطع با جاده مرزی ۹۹، به پایانه مرزی ماهیرود در مرز ایران و افغانستان متصل می‌کند و بخش زیادی از آن در نواحی خشک و بیابانی مرکز ایران قرار گرفته‌است. بخش زیادی از این جاده در حاشیهٔ جنوبی دشت کویر قرار گرفته‌است. این جاده از یزد تا طبس در جهت جنوب غربی ـ شمال شرقی امتداد یافته و پس از آن، از طبس تا بیرجند در امتداد شرقی ـ غربی ادامه می‌یابد و پس از آن با عبور از سربیشه به مرز ایران و افغانستان می‌رسد و پس از تقاطع با جاده ۹۹ به پایانه
می‌رسد و پس از تقاطع با جاده ۹۹ به پایانه مرزی ماهیرود می‌رسد. این جاده که در یزد عمدتاً با نام جادهٔ طبس مشهور است، راه اصلی ارتباط میان استان یزد و خراسان جنوبی و خراسان رضوی محسوب می‌شود. جادهٔ ۶۸، در مسیر خود از شهرها و آبادی‌های مهم و قابل توجهی در منطقهٔ کویر مرکزی ایران می‌گذرد که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از: خرانق، رباط پشت بادام، طبس و دیهوک.
جاده ۷۱، یکی از مهمترین جاده های ترانزیتی در ایران است که تهران را به خلیج فارس پیوند می‌دهد.
جاده ۸۱ جاده‌ای است که از شهر ساری در استان مازندران شروع و پس از عبور از شهر دامغان در استان سمنان و کویر مرکزی وارد استان یزد شده و در نزدیکی روستای رباط پشت بادام در شهرستان اردکان به پایان می‌رسد.
جاده ۹۳ جاده‌ای است در جنوب شرقی ایران که ارتباط چابهار به نیک‌شهر, ایرانشهر و جاده ۸۴ (ایران)در نزدیکی بم را برقرار میکند. منابع. ویکی‌انگلیسی
بِنِتیتسِه ("Benetice") دهکدهٔ کوچکی در نزدیکی شهرک سویتلا نات سازاو در ناحیه ویسوچینا ی جمهوری چک است. در گذشته کارخانهٔ شیشه‌سازی‌ای در این دهکده وجود داشت که اسامی محلی برخی از مکان‌ها همچون برکهٔ "اسکلارنسکی" برگرفته از بخش‌های این کارخانه است. همچنین اردوگاهی تفریحی در بنتیتسه وجود دارد که در گذشته جوانانی از مجارستان، لهستان و آلمان بدانجا می‌آمدند. قلعهٔ لیپنیتسه نیز از این دهکده قابل مشاهده است.
پودر سوخاری یا آرد سوخاری معمولاً از نان‌های حجیم تهیه می‌شود. این نان‌ها به شکلی در برابر گرما قرار می‌گیرند که نم آنها از بین برود و به صورت خشک برون آیند. آرد سوخاری و نان سوخاری دو فراورده از یک خانواده هستند. این نان در اثر حرارت مجدد، رطوبت خود را از دست می‌دهد و خشک، قهوه‌ای و برشته می‌شود. اگر این نان خشک شده را به صورت آرد درآوریم، آرد سوخاری به دست می‌آید. در واقع، نان تست چنانچه به فروش نروند، به دلیل بیات شدن دیگر به شکل نان قابلیت مصرف نبوده و اگر دچار فساد نشده باشند دوباره به کارخانه
و اگر دچار فساد نشده باشند دوباره به کارخانه بازمی‌گردند و مجدداً در فر قرار می‌گیرند تا به صورت خشک شده (نان سوخاری) درآیند. این فرایند دربارهٔ نان‌هایی که قالب آنها دچار اشکال شده نیز رخ می‌دهد. پس از این مرحله، آنها را آسیاب و به شکل آرد سوخاری بسته‌بندی و روانه بازار می‌کنند. برای آماده‌سازی آرد سوخاری، نان دو بار تحت فرایند پخت قرار می‌گیرد و تهیه آن به‌طور مستقیم از آرد معمولی امکان‌پذیر نیست. فرایندی که در آن سطح مواد غذایی با زبره، عموماً زبره نان، پوشانده می‌شود زبره‌پوشانی نامیده می‌شود. و ماده
پوشانده می‌شود زبره‌پوشانی نامیده می‌شود. و ماده غذایی متشکل از آرد سوخاری و ادویه‌های مختلف برای این منظور را پودر سوخاری می‌نامند. پانکو. iپانکو نوعی آرد سوخاری استفاده شده در آشپزی ژاپنی است که برای سرخ کردن غذاهایی مثل "تونکاتسو" استفاده می‌شود. "پانکو" از نان‌های پخته‌شده با گذر جریان برق از خمیر تهیه می‌شود تا لبه‌ای به دو نان تشکیل نشود.
رقص در افغانستان نقطه عطف زیبایی‌های تنوع قومی و زبانی در افغانستان است. در افغانستان تا حال ۴۳ نوع رقص‌های محلی کشف گردیده است. بیشترین محلات که توانسته است فرهنگ خود را حفاظت کند نورستان، بدخشان، هرات و کابلستان است. رقص‌های مذهبی و فلکوریک مردم افغانستان قبل از اسلام. در قسمت زیرین شما ویدوهای هریک از این رقص‌ها را مشاهده نموده می‌توانید. اَتَنِ ملی. اَتَنِ ملی یا رقص اتن از جمله رقص‌های ملی افغانستان است. این رقص در مراحل اول در بین قوم پشتون ساکن افغانستان و پاکستان رایج بود. اتن ملی معمولاً طور
افغانستان و پاکستان رایج بود. اتن ملی معمولاً طور دسته‌جمعی بوسیلهٔ جوانان مرد یا زن اجرا می‌شود. رقص اتن ملی به‌شکل مدور با جنباندن سر و دست به‌طور منظم انجام می‌شود. گمان می‌رود این رقص در دوره یونانی‌های باختر در سرزمین باستانی باختر در شمال افغانستان مروج گردیده باشد. این رقص در طول تاریخ اشکال مختلف را بخود گرفته است. برخی از محققان بر این باورند که رقص اتن از روزگار زردشت بجای مانده است. آن‌ها دورادور آتش می‌چرخیدند و سروده‌هایی از اوستا را می‌خواندند که با حملات عرب و مغول‌ها بسیاری از این سنت‌ها از
که با حملات عرب و مغول‌ها بسیاری از این سنت‌ها از بین رفته‌اند. اتن در هر منطقه، نوع و حرکات مختلف همان منطقه را دارد. انواع مختلف اتن شامل: کابلی، وردکی، لوگری، خوستی/پکتیایی، هراتی، کوچیانی/کوچی، ختکی، پشیی (با سرنی و توله) و نورستانی در افغانستان وجود دارد. رقص قَرصَک پنجشیر. رقص قَرصَک پنجشیر در بین مردم تاجیک ساکن منطقهٔ پنجشیر رواج دارد که با کف زدن و یک دایره اجرا می‌شود. معمولاً در قرصک ده تا پانزده نفر اشتراک می‌کنند. یک نفر دایره می‌زند و دو نفر دیگر شعرگویی می‌کنند یا رباعی می‌خوانند، که در آغاز
شعرگویی می‌کنند یا رباعی می‌خوانند، که در آغاز مقام است.
افغانستان به دلیل قرارگرفتن در مسیر جاده ابریشم محل پیوندگاه تمدن‌های بزرگ جهان بوده و یکی از مهم‌ترین مراکز بازرگانی عصر باستان به‌شمار می‌رفته‌است. این موقعیت مهم و حساس ژئواستراتژیکی و ژئوپولیتیکی افغانستان در شکل دادن موزائیکی غنی از فرهنگ‌ها و تمدن‌های بزرگ همچون، آسیای مرکزی، خاورمیانه و آسیای جنوبی در این کشور نقش مهمی داشته‌است. از عصر پارینه‌سنگی و طی دوره‌های تاریخی، مردم افغانستان، جایگاه عمده‌ای در معرفی و گسترش ادیان جهانی و نقش مهمی در بازرگانی و دادوستد داشته و گهکاه کانون مسلط سیاسی و فرهنگی
و دادوستد داشته و گهکاه کانون مسلط سیاسی و فرهنگی در آسیا بوده‌اند. دوره ها. هنر بودیسم در افغانستان. علایق و روابط کلتوری افغانستان و هند از سال‌های ماپیش میلاد بوده‌است. ولایات قندهار کابل جلال‌آباد محل تلاقی کلتور و ترافیک خشکه بین افغانستان، هند با سایر کشورها بود. شاهراه ابریشم و راه هند در بلخ که برای قرون متمادی مرکز تجارتی و ثقافتی ممالک شرقی شده بود. تماس بین افغانستان و هند قدیمتر از آنست که در کتاب ریگویدا به آن اشاره شده‌است. حفریات ساحه مندیگک، ده موراسی فلول تپه سردار غزنی سمچ‌های بودا در
ده موراسی فلول تپه سردار غزنی سمچ‌های بودا در سمنگان هده مس عینک قندهار؛ نوبهاربلخ فندقستان سرخ کوتل بامیان و غیره نشان می‌دهد که هنر حکاکی سنگ‌تراشی و تندیس‌گری بودا و سایر رب‌النوع الی حملات اعراب در افغانستان خیلی پیشرفته بوده‌است. اشوکا امپراتور سوم خاندان موری به افغانستان آئین بودائی را مروج ساخت. آشوکا در سال۲۳۰ پیش از میلاد در هند بیشتر از ۱۲ تعمیر حیرت‌آور را از سنگ خشت سمنت حک بنا نمود که تا اکنون سالم باقی‌مانده‌است؛ که این هنر به افغانستان نیز انتقال نموده‌است. پس از ورود یونانیان افغانستان و
انتقال نموده‌است. پس از ورود یونانیان افغانستان و هند محل تقاطع دو تمدن یعنی اروپائی و هند شد. بخصوص میناندر یونانی باختر و کنشکا در توسعه صنعت تندیس‌سازی و مجسمه‌سازی حکاکی بودا توجه زیاد نمودند. این دو به آئین بودائی اعتقاد داشتند. مکتب گریکو بودیک برای نخستین‌بار مجسمه بودا را طور مکمل تراشید. تندیس‌های بامیان با پوشش طلا و جواهرات و تصاویر رنگه اتاق‌های آن یکی از شاهکاری کوشانیان است که توسط اعراب و یعقوب لیث تاراج شد. مشخصات تماس‌های افغانستان را با نیم قاره هند؛ در صنایع تیکری ساحه باستانی (هرپه)