payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با سرایندۀ کلام ترانه، آهنگ‌ساز، خواننده و ...، به انتشار مجموعه آثار طراز اول از تک‌نوازی هنرمندان مشهور موسیقی دستگاهی ایران، اقدام کرد. کریم چمن‌آرا، نخستین ناشر آثار موسیقی به مفهوم رسمی و در معیارهای بین‌المللی زمان خود، در تاریخ موسیقی ایران است؛ فعالیت او در این رشته تا ۱۳۵۸ ادامه داشت. در این سال، محموله‌های عظیم صفحات چاپ‌شدۀ سفارشی او که از آلمان رسیده بود، در گمرک جنوب کشور طعمۀ حریق شد و بعد از مدتی با تعطیلی فروشگاه بتهوون، دورۀ رسمی کار کریم چمن‌آرا در موسیقی هم پایان گرفت. بسیاری از تک
چمن‌آرا در موسیقی هم پایان گرفت. بسیاری از تک نوازی‌های دههٔ ۴۰، سنتور نوازی فرامرز پایور، تار جلیل شهناز، پرویز یاحقی و نخستین برنامه‌های ساز و آواز ایرانی با صدای دلکش و ویولون علی تجویدی در قالب صفحه به همت کریم چمن‌آرا ضبط و ماندگار شد. او دستگاه ضبط و تکثیر صفحه‌های ریزشیار نرم را به ایران وارد کرد، با هنرمندان قرارداد بست و حقوق مادی و معنوی آنها را بیشتر از آنچه امکان ناشران ایران در آن زمان بود پرداخت. درگذشت. کریم چمن‌آرا در ۲۵ دی ۱۳۸۷ در سن ۸۵ سالگی در تهران با وجود سلامت جسمي به‌دليل ايست قلبي
در تهران با وجود سلامت جسمي به‌دليل ايست قلبي درگذشت و تلاش ۷۲ ساعته بازماندگان و دوستان او برای گرفتن مجوز دفن در قطعه هنرمندان بهشت زهرای تهران بی‌نتیجه ماند.
حسن سربخشیان (زادهٔ ۱۳۴۷ در تبریز) عکاس خبری و فعال مطبوعاتی اهل ایران است. مجموعه عکس‌های او از حوادث کوی دانشگاه تهران در سال ۱۳۷۸ از معروف‌ترین کارهای او به‌شمار می‌روند. زندگی‌نامه. حسن سربخشیان در سال ۱۳۴۷ در تبریز متولد شد و فعالیت خود در زمینه عکاسی را به صورت تجربی از سال ۱۳۶۴ آغاز کرده و در انجمن سینمای جوان دفتر تبریز به فعالیت خود ادامه داد در ادامه تا سال ۱۳۷۶ به فعالیت در زمینه‌های فیلمسازی و تلویزیونی پرداخت. سربخشیان در بخش عکس روزنامه‌هایی چون صبح امروز، یاس نو، حیات نو و مجلاتی چون زنان و
صبح امروز، یاس نو، حیات نو و مجلاتی چون زنان و پیام امروز آن روزنامه‌ها فعالیت داشته است. وی مدتی به عنوان دبیر عکس خبرگزاری میراث خبر کار می‌کرد. سربخشیان با عکس‌های حوادث کوی دانشگاه تهران در سال ۱۳۷۸ به شهرت رسید. حسن سربخشیان از سال ۱۳۷۸ به مدت ۱۰ سال به عنوان عکاس خبرگزاری آسوشیتد پرس در تهران مشغول به کار بود و عکس‌های او در روزنامه‌ها و مجلات معتبر بین‌المللی نظیر: نیویورک تایمز، نیوزویک، واشینگتن پست، تایم و… به چاپ رسیده‌اند و در جنگ‌های: عراق- آمریکا و آمریکا- افغانستان به عکاسی پرداخته است.
آمریکا و آمریکا- افغانستان به عکاسی پرداخته است. سربخشیان در سال ۱۳۸۸ و اندکی پیش از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ممنوع‌الکار شد و اجازه ادامه عکاسی در ایران از او گرفته شد، او پس از انتخابات ریاست جمهوری خاک ایران را ترک کرده و راهی واشینگتن دی سی در کشور آمریکا شد. کتاب‌شناسی. کتاب نبض زمان، اولین کتاب تخصصی عکاسی خبری در ایران است که به صورت دو زبانه (فارسی- انگلیسی) در سال ۱۳۸۴ روانه بازار شد و شامل ۱۲۱ عکس است که رویدادهایی نظیر حوادث گوناگون در: عراق،
است که رویدادهایی نظیر حوادث گوناگون در: عراق، عربستان سعودی، افغانستان و المپیک ۲۰۰۴ آتن را در بر می‌گیرد. نقدهای جیم میور، یونس شکرخواه، کامران جبرائیلی و شهید الاعلم در مقدمه آن آمده است. مصاحبه سه نفره حسن سربخشیان، یونس شکرخواه و بهمن جلالی دربارهٔ آسیب‌شناسی عکاسی خبری و مطبوعاتی، بخش دیگری از متن این کتاب است و تاریخچه عکاسی مطبوعاتی در مقدمه گنجانده شده است. عکس‌های این کتاب با نگرشی به رویدادهای سیاسی و اجتماعی در ایران و منطقه بین سال‌های ۷۶ تا۸۴ به چاپ رسیده است. ثبت لحظات تاریخی از ۸ سال ریاست
به چاپ رسیده است. ثبت لحظات تاریخی از ۸ سال ریاست جمهوری سید محمد خاتمی، زلزله بم، تهاجم آمریکا علیه افغانستان و عراق، بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴، مراسم حج و… موضوع عکس‌های این کتاب را شامل می‌شوند. آخرین عکس‌های این کتاب مربوط به تنفیذ حکم ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد در سال ۱۳۸۴ است.
وُلکان (به لاتین: وولکانوس)، با نام مستعار مولسیبر، رب‌النوع آتش و فلزکاری، در اساطیر روم محسوب می‌شد. وی خدای سودمندی‌های آتش و همین‌طور خدای ممانعت‌کننده از سوزانندگی آتش به‌شمار می‌آمد. این آتش، در دین باستانی رومیان و همین‌طور در مذهب نئوپاگانیسم رومی [از مذاهب جدیدتر]، از جمله شامل آتش حاصل از آتشفشان می‌شد [اساساً کلمه آتشفشان که در انگلیسی، volcano خوانده می‌شود، نام خود را از همین ایزد گرفته‌است]. او در اساطیر اتروسکی به عنوان ستلانس شناخته شده‌است. ولکان در یک جشنواره سالانه که همه ساله در ۲۳ اوت
ولکان در یک جشنواره سالانه که همه ساله در ۲۳ اوت برگزار می‌شد و به نام وولکانالیا معروف بود، پرستش می‌شد. این ایزد، به قدیمی‌ترین و باستانی‌ترین مرحله از مذهب رومی‌ها تعلق دارد: واررو با استناد به آننالس ماگزیمی، به یاد می‌آورد که پادشاه تیتوس تایتوس، دارای معابدی اختصاصی برای مجموعه‌ای از خدایان بود که در میان آن خدایان وولکان نیز حضور داشت. ولکان با خدای یونانی آتش و فلزکاری، یعنی هفائستیوس، یگانه تلقی می‌شد. شرح بیشتر. وولکان یک ایزد آتش کهن ایتالیایی بود که خصوصاً با آتش مخرب و ویرانگر پیوند نزدیکی
بود که خصوصاً با آتش مخرب و ویرانگر پیوند نزدیکی داشت. او به عنوان واسطه یا وسیله‌ای برای دور نگهداشتن خطر آتش، پرستش می‌شد و بیشترین تعداد محراب‌ها و معابد او، در محل‌هایی بود که بیش از همه از آتش می‌ترسیدند، مثل نواحی نزدیک آتشفشان‌ها و جاهایی که انبار غلات در آنجا بیشتر بود. به‌طور مشخص در بندراوستیا [که دارای بسیاری از ویژگی‌های پیش گفته بود]، پرستشگاه‌ها و محراب‌های وولکانوس هم زیادتر بودند. جالب است که معابد وولکان همیشه بیرون از دیوارهای شهر قرار داشت. وولکان با چند ایزدبانوی اصلی و اولیه در ارتباط
وولکان با چند ایزدبانوی اصلی و اولیه در ارتباط بود، به‌ویژه با مایا یا مادر زمین یا زمین مادر و همین‌طور با وستا [ایزدبانوی اجاق یا آتشدان خانگی]، در نقش ایزدبانوی زمین. وولکان را پدر سرویوس تولیوس، یکی از شاهان رم باستان می‌دانستند که رابطه فرزندی خود را با استعداد مفید و کارآمدش که می‌توانست آتش بر سر دشمنانش بریزد، ثابت کرد. شاید عجیبترین رسم در رابطه با وولکان، قربانی کردن ماهی‌های زنده بود، که آن‌ها را بر آتش‌هایی که در کرانه رود تیبر روشن می‌کردند، می‌انداختند تا آن ایزد را راضی کنند که اشیاء
می‌انداختند تا آن ایزد را راضی کنند که اشیاء آسیب‌پذیر را از سوختن حفظ کند. وولکان تا قبل از دورانکلاسیک، یعنی تا زمان نفوذ و غلبه فرهنگ یونانی، وجه اشتراک زیادی با هفائستوس نداشت و فقط در این دوران متأخر بود که همچون آهنگری شبیه هفائستوس تصویر شد کهپیشبند چرمی و پیراهنی پوشیده که بازوی راستش را آزاد و برهنه گذاشته‌است و با پتک و سندان و انبر و گیرهٔ آهنگری سر و کار دارد. نکات دیگر. ولکان به سبب ویرانگری آتش، در آغاز غالباً در خارج از شهر نیایش می‌شد و در عید او، که [همان جشن‌های ولکانالیا بود و] در بیست و
او، که [همان جشن‌های ولکانالیا بود و] در بیست و سوم اگوست برپا می‌شد، شرکت کنندگان در مراسم، ماهی‌های کوچک را که نماد جان انسان بود، برای تندرستی خویش به آتش می‌افکندند. جز این اطلاعات از ولکان چیز زیاد دیگری در دست نیست و برخی معتقدند که برای او اسطوره‌ای وجود ندارد. بعدها این خدا، همتای خدای صنعتگر یونانی هفائیستوس است که بعد از ازدواج با ونوس، پسر انه دستساخت اوست. میا یا مایا که خدابانویی کهن بود و سومین ماه میلادی یعنی ماه می‌یا مه از نام او گرفته شده‌است، احتمالاً همسر ولکان بود. روایاتی از او. در
احتمالاً همسر ولکان بود. روایاتی از او. در روایتی ولکان را کاکوس یا پدر کاکولوس یا پدر شهریار افسانه‌ای، "سرویوس تولیوس" گفته‌اند و او را با هفائیستوس یونانی مقایسه می‌کردند. در چهارمین سرود چوپانی ویرژیل که از مشهورترین سروده‌های اوست، سخن از سپری به میان آمده که ونوس آن را به انه هدیه می‌کند و در همان‌جا مطرح می‌شود که این سپر، کار ولکان است و بر روی آن صحنه‌هایی از تاریخ و آینده زندگانی رومی‌ها تصویر شده‌است. از جمله این تصاویر، تصویر پیروزی اگوستوس در نبرد آکتیوم است.
جیمز گارنر (زاده ۷ آوریل ۱۹۲۸ – درگذشته ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۴)، هنرپیشه سینما و تلویزیون آمریکا و بازیگر سریال‌هایی چون ماوریک و پرونده‌های راکفورد بود. زندگی‌نامه. اوج موفقیت و محبوبیت جیمز گارنر به ابتدای دهه ۱۹۶۰ میلادی بازمی‌گردد که در نقش برت ماوریک، پوکربازی قهار در سریال «ماوریک» بازی می‌کرد و سپس در اواخر دهه ۱۹۷۰ بود که در سریال معمایی «پرونده‌های راکفورد» با بازی در نقش کارآگاهی خصوصی به نام «جیم راکفورد» شهرتش دو چندان شد. او برای این سریال معمایی برنده جایزه امی در سال ۱۹۷۷ شد. گارنر در سال ۱۹۸۶ برای
جایزه امی در سال ۱۹۷۷ شد. گارنر در سال ۱۹۸۶ برای بازی در نقش یک داروساز در شهری کوچک در فیلم «عشق مورفی» نامزد جایزه اسکار و ۹ بار نیز نامزد جایزه گلدن گلوب شد. یکی دیگر مشهورترین نقش‌های سینمایی او «فرار بزرگ» (۱۹۶۳) که در کنار بازیگرانی چون استیو مک‌کوئین و ریچارد آتن‌بورو نقش رابرت هندلی، یک افسر آمریکایی در نیروی هوایی بریتانیا را بازی کرد. در سال ۲۰۰۶ از مجسمه‌ای برنزی به طول ۳ متر که از روی شخصیت «برت ماوریک» ساخته شده بود، در زادگاه جیمز گارنر در ایالت اوکلاهما رونمایی شد. در سال ۱۹۹۴ فیلمی بر اساس
اوکلاهما رونمایی شد. در سال ۱۹۹۴ فیلمی بر اساس سریال ماوریک ساخته شد که مل گیبسون نقش «برت ماوریک» را بازی کرد. جیمز گارنر نیز در این فیلم حضور داشت. او از سال ۲۰۰۸ بعد از سکته مغزی شدیدی دچار مشکلات جسمانی شد. وی در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۴ در سن ۸۶ سالگی در محل زندگی خود در برنت‌وود لوس‌آنجلس درگذشت. به گزارش پلیس لس‌آنجلس که می‌گوید در مکان مرگ او دو افسر حاضر شدند، «آقای گارنر به مرگ طبیعی درگذشته بود.» سخنگوی پلیس گفته بود که جسد او به خانواده‌اش تحویل داده شد. جوایز. او در سال ۱۹۸۵ برای بازی در فیلم «عشق مورفی»
دادگاه بهداشت وراثت (آلمانی: Erbgesundheitsgericht) نیز دادگاه بهداشت ژنتیکی، دادگاه هائی در آلمان بودند که تصمیم می‌گرفتند که آیا جلوگیری از بارداری مردم باید اعمال شود یا نه. دکتر کارل استل از ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ مسئول دادگاه عالی بهداشت وراثت بود. منابع. ویکی انگلیسی
میرزا محمدکاظم مروی، وزیر مرو، نویسندهٔ کتاب عالم‌آرای نادری از دیوانیان و محاسبان امور مالی دربار نادر شاه بوده‌است. او در سال ۱۱۰۰ خورشیدی/۱۱۳۳ قمری در مرو به دنیا آمد. پدرش از قزلباشها بوده‌است و به گفتهٔ خودش نیاکانش از قاجارهای تبریز بوده‌اند که به مرو کوچ داده شده‌اند. او از دیوانیان و محاسبان امور مالی دربار نادر شاه بوده‌است و در زمان تألیف عالم‌آرای نادری، «وزیر مرو» (سرپرست امور مالی مرو) بوده‌است. چون ابراهیم خان برادر نادر در سال ۱۱۴۰ قمری به مرو لشکر کشید و آن ناحیه را گرفت، محمدکاظم و
به مرو لشکر کشید و آن ناحیه را گرفت، محمدکاظم و خانواده‌اش را به مشهد برد. محمدکاظم در مشهد به تحصیل پرداخت. در این دوره ذوالفقار خان ابدالی به مشهد تاخت و ابراهیم خان را شکست داد اما بعد آن جا را رها کرد. چند سال بعد محمدکاظم در سال ۱۱۴۹ (قمری) به تبریز رفت و به خدمت ابراهیم خان درآمد و در لشکرکشی به داغستان (۱۱۱۷ خورشیدی/۱۱۵۱ قمری) او را همراهی نمود. با فتح هندوستان به دست نادر شاه افشار (۱۱۵۱ قمری) در هرات به حضور نادر رسید و او در لشکرکشی به ترکستان (۱۱۱۹ خورشیدی/۱۱۵۳ قمری) همراه او بود. در سال ۱۱۵۴ ق.
خورشیدی/۱۱۵۳ قمری) همراه او بود. در سال ۱۱۵۴ ق. به عنوان لشکرنویس دوباره در سرکوبی ایلات یاغی راهی ترکستان شد. در سومین لشکرکشی نادر به خوارزم به عنوان وزیر توپخانه و جباخانه و شترخانه و قاطرخانه و قورخانه در خدمت علیقلی خان برادرزادهٔ نادرشاه بود. سرانجام بعد از مرگ نادرشاه (۱۱۲۶ خورشیدی/۱۱۶۰ قمری) عهده‌دار وزارت مرو شد. تاریخ عالم‌آرای نادری نوشتهٔ محمدکاظم مروی است. این کتاب دربارهٔ زندگانی نادر شاه افشار و تاریخ ایران از اواخر دورهٔ صفوی تا مرگ نادر (۱۱۲۶ خورشیدی/۱۱۶۰ قمری) است. او از دیوانیان و
(۱۱۲۶ خورشیدی/۱۱۶۰ قمری) است. او از دیوانیان و محاسبان امور مالی دربار نادر شاه بوده‌است و بسیاری از رخدادهای آن زمان را دیده یا از افراد حاضر در صحنه شنیده‌است و از این جهت مطالب کتابش اهمیت خاصی دارد. این کتاب پس از مرگ نادرشاه نوشته شده و در سال (۱۱۳۲ خورشیدی/۱۱۶۶ قمری) تألیف آن پایان یافته‌است. میرزا محمدکاظم از سوادی در حد عادی برخوردار بوده‌است اما در عین حال به فرهنگ و دانش عشق می‌ورزیده‌است و نگارش کتاب عالم‌آرای نادری از سوی او مؤید همین نکته‌است. در کتاب اشعاری از محمدکاظم وجود دارد که سطح پایین
در کتاب اشعاری از محمدکاظم وجود دارد که سطح پایین است.
جنت میشل فِی مک کوردی (زاده ۲۶ ژوئن سال ۱۹۹۲) یک بازیگر آمریکایی فیلم و تلویزیون و نیز خواننده و ترانه‌سرا موسیقی کانتری پاپ است. او اکنون بیشتر به اسم شخصیت تلویزیونی‌اش، سم پاکت در سریال آی کارلی در شبکه نیکلودین شناخته می‌شود. او همچنین در سریال‌های تلویزیونی همچون زوی ۱۰۱، مالکولم در وسط، ویل و گریس، داروی قوی، قانون و سفارش :واحد قربانی ویژه، فیلم درون، جکسون باوفا، وی پی و قضاوت کردن امی نقش آورین بوده‌است. زندگی شخصی. جنت مک کوردی متولد گاردن گرو، کالیفرنیاست، او سه برادر بزرگتر، سه سگ و دو لاک‌پشت
او سه برادر بزرگتر، سه سگ و دو لاک‌پشت دارد. او علاقه‌مندی به بازیگری را وقتی بدست آورد در حال تماشای بازی هریسون فورد در فیلم جنگ ستارگان بود درست بعد اینکه مادرش از بیماری سرطان بهبود یافت.
بویوک‌آدا (به ترکی استانبولی: Büyükada، به ترکی عثمانی: بیوک اطه، به‌معنای «جزیرهٔ بزرگ»)، (، با نگارش "پرینکیپوس" یا "پرینکیپو")، بزرگ‌ترین جزیره از جزایر پرنس در دریای مرمره و در نزدیکی استانبول است که مساحتی در حدود دارد. این جزیره از دو محلهٔ معدن و نظام در ناحیهٔ آدالار (جزایر) از استان استانبول، ترکیه تشکیل شده است. بویوک‌آدا بزرگ‌ترین جزیره از بین نه جزیره اطراف استانبول در دریای مرمره است. در این جزیره عبور و مرور وسایل نقلیه موتوری به غیر از خودروهای عمومی مانند پلیس و شهرداری ممنوع است، و عبور و
عمومی مانند پلیس و شهرداری ممنوع است، و عبور و مرور بیشتر توسط دوچرخه یا درشکه‌هایی که توسط اسب کشیده می‌شوند، انجام می‌شود. این جزیره یکی از نقاط گردشگری و تفریحی استانبول به شمار می‌رود. خانه‌های ساخته شده در این جزیره به صورت ویلایی و ییلاقی است، از این‌رو جمعیت آن در فصل‌های گرم سال چندین برابر جمعیت فصول سرد آن است. افرادی که قصد بازدید از این جزیره را دارند، باید در سمت اروپایی ترکیه از اسکله کاباتاش سوار کشتی‌های شهرداری شده و پس از طی پنجاه دقیقه به جزیره بویوک‌ آدا برسند. کلیسای آیایورگی در
به جزیره بویوک‌ آدا برسند. کلیسای آیایورگی در بلندترین تپه این جزیره قرار دارد. این کلیسا در قرن ششم ساخته شده است و یکی از بناهای تاریخی این جزیره محسوب می‌شود. کشف سکه‌های طلا در سال ۱۹۳۰ میلادی، ارزش تاریخی این منطقه را به خوبی نشان می‌دهد و در حال حاضر آثار کشف‌شده این جزیره در موزه مردم‌شناسی استانبول نگهداری می‌شوند. همچنین، پلاژهای ساحلی و رستوران‌های متنوع در بخش‌های مختلف این جزیره وجود دارند و برای بازدیدکنندگان جذابیت دارند. در نیمهٔ نخست سدهٔ بیستم، این جزیره برای یونانی‌ها و ارمنی‌های مرفه
بیستم، این جزیره برای یونانی‌ها و ارمنی‌های مرفه ساکن ترکیه مکانی محبوب برای فرار از گرمای تابستان استانبول بود. امروزه ترکیب جمعیتی جزیره بیشتر شبیه به یکی از حومه‌های معمولی استانبول است. در گذشته، بسیاری از ساکنان بویوک‌آدا ماهیگیر بودند. اما تا اواخر دههٔ ۲۰۱۰، گردشگری در این جزیره به‌ویژه از سوی بازدیدکنندگانی که از کشورهای عربی کم‌درخت می‌آمدند به‌شدت افزایش یافت و بویوک‌آدا به یکی از محبوب‌ترین مقاصد سفرهای یک‌روزه تبدیل شد. این افزایش گردشگر از عوامل اصلی پایان دادن به استفاده از کالسکه‌های سنتی
اصلی پایان دادن به استفاده از کالسکه‌های سنتی (فایتون) به‌عنوان تنها وسیلهٔ نقلیه در جزیره در سال ۲۰۲۰ بود. نخستین گزارش‌ها دربارهٔ بویوک‌آدا به سفرنامه‌نویس ترک اولیا چلبی بازمی‌گردد که در "سیاحت‌نامه"اش نوشته است در سال ۱۶۴۰ میلادی ۲۰۰ خانهٔ یونانی در این جزیره وجود داشت و پیرامون آن را ماهیگیران دالیان گرفته بودند. در سال ۱۸۸۴، تاریخ‌نگار فرانسوی گوستاو شلومبرژه کتابی به نام "جزایر پرنس" منتشر کرد که سفر خود به این مجمع‌الجزایر را توصیف می‌کرد. ارنست مامبوری در کتاب خود با عنوان "جزایر پرنس" (۱۹۴۳) به
در کتاب خود با عنوان "جزایر پرنس" (۱۹۴۳) به شناسایی مکان‌های جزیره پرداخت و جاک دئولئون این اثر را در سال ۲۰۰۳ با کتاب "بویوک‌آدا: راهنمای بناهای تاریخی" به‌روزرسانی کرد. لئون تروتسکی پس از ترک جزیره در سال ۱۹۳۳ مقاله‌ای با عنوان "وداع با پرینکیپو" نوشت. در سال ۱۹۹۷، چلیک گولرسوی که در مرمت برخی بناهای جزیره فعالیت داشت، کتاب "بویوک‌آدای دیروز" را منتشر کرد. در سال ۲۰۰۷، جان فریلی در کتاب "جزایر پرنس" فهرستی کامل از عمارت‌های تاریخی جزیره ارائه داد. در سال ۲۰۰۹، شاعر و مترجم یواخیم سارتوریوس سفرنامه‌ای
۲۰۰۹، شاعر و مترجم یواخیم سارتوریوس سفرنامه‌ای کوتاه و دل‌نشین با عنوان "جزایر پرنس: مجمع‌الجزایر استانبول" نوشت که تمرکز اصلی آن بر بویوک‌آدا بود. در سال ۲۰۲۳ نیز انتشارات یاپی کردی کتاب "بویوک‌آدا – مجموعهٔ موریس دانون" را به قلم بوکه اوراس منتشر کرد که دوره‌ای از ربع دوم قرن نوزدهم تا میانهٔ قرن بیستم را با عکس‌ها و متون پشتیبان مستند می‌سازد. دسترسی به جزیره از طریق کشتی‌های شهیر خطلری از امینونو و کاباتاش در بخش اروپایی استانبول، و همچنین از قاضی‌کوی و بستانجی در بخش آسیایی شهر ممکن است. جغرافیا.
و بستانجی در بخش آسیایی شهر ممکن است. جغرافیا. بویوک‌آدا ۴٫۳ کیلومتر (۲٫۶ مایل) طول و ۱٫۳ کیلومتر (۰٫۸ مایل) عرض دارد. مرکز جزیره توسط دو قله تسلط یافته است. قله‌ای که نزدیک‌تر به محل پهلوگیری کشتی‌هاست، تپهٔ عیسی (به ترکی: "ایسا تپسی") است که ۱۶۴ متر (۵۳۸ پا) ارتفاع دارد. قلهٔ دیگر تپهٔ بلند (به ترکی: "یوجه‌تپه") نام دارد که ارتفاع آن به ۲۰۲ متر (۶۶۳ پا) می‌رسد. جزیره چند نوار باریک ساحلی شنی و سنگ‌ریزه‌ای دارد که محبوب‌ترین آن‌ها، ساحل یوروق‌علی در نزدیکی دیلبورنو است. بیشتر ساخت‌وسازها در بخش شمالی
دیلبورنو است. بیشتر ساخت‌وسازها در بخش شمالی جزیره انجام شده‌اند و بخش جنوبی همچنان پوشیده از جنگل است. تاریخ. دوره بیزانسی. در دوران حاکمیت بیزانس، جزایر پرنس به مکانی برای ساخت کلیسا و صومعه و نیز تبعید دشمنان سیاسی تبدیل شدند تا نتوانند توطئه‌چینی کنند. ژوستین دوم، امپراتور بیزانس، نخستین فرمانروایی بود که در سال ۵۶۹ میلادی در پرینکیپو کاخی به‌همراه یک صومعه ساخت. این مجموعه بعدها به‌دست ملکه ایرنه گسترش یافت و خیلی زود به مکان تبعید ملکه‌های بیزانسی از جمله ایرنه، افروسینه، تئوفانو، زویی و آنا دالاسنا
جمله ایرنه، افروسینه، تئوفانو، زویی و آنا دالاسنا تبدیل شد. تاریخ متأخر. پرینکیپو از آخرین مناطقی بود که به‌دست عثمانی‌ها از بیزانسی‌ها گرفته شد. پس از آن، به محلی آرام و دورافتاده تبدیل شد تا اینکه در سال ۱۸۴۶ با راه‌اندازی نخستین خط کشتی‌رانی، دسترسی آسان از قسطنطنیه/استانبول ممکن شد و این جزیره به‌تدریج به اقامتگاه تابستانی محبوبی برای ثروتمندان شهر تبدیل گردید. بیشتر ساکنان یونانی جزیره یا در تبادل جمعیتی یونان و ترکیه در سال ۱۹۲۳ یا پس از حمله عمومی به اقلیت‌ها در استانبول در سال ۱۹۵۵ و همچنین با
به اقلیت‌ها در استانبول در سال ۱۹۵۵ و همچنین با فرمان اخراج سال ۱۹۶۶ جزیره را ترک کردند. بسیاری از ارمنی‌ها نیز در سال ۱۹۲۴ رانده شدند. امروزه تنها تعداد اندکی یهودی در جزیره زندگی می‌کنند. در گذشته استخراج سنگ آهن در منطقه‌ای از جزیره که اکنون به مادن (معدن) معروف است انجام می‌شد. گردشگری بین‌المللی در جزایر پرنس تا مدت‌ها رونق نیافته بود، اما تا سال ۲۰۱۵ به عامل اصلی اقتصاد جزیره تبدیل شد. ترابری در جزیره. تا سال ۲۰۲۰، تنها شیوهٔ آمدوشد در بویوک‌آدا (همانند سایر جزایر مسکونی پرنس) کالسکه‌های اسب‌کش موسوم
سایر جزایر مسکونی پرنس) کالسکه‌های اسب‌کش موسوم به «فایتون» بود. با این حال، انفجار جمعیت گردشگران باعث شد این شیوه پایدار نباشد و در پی فشار فعالان حقوق حیوانات، تصمیم گرفته شد که به‌جای اسب‌ها از خودروهای برقی استفاده شود؛ تصمیمی که به سنتی پایان داد که این جزایر را در ترکیه منحصربه‌فرد می‌کرد. ورود مینی‌بوس‌های برقی به جزیره با اعتراض ساکنان محلی روبه‌رو شد که آن را تهدیدی برای بافت پیاده‌محور جزیره می‌دانند. دیدنی‌ها. مهم‌ترین جاذبهٔ گردشگری بویوک‌آدا صومعهٔ آیا یورگی (سن جورج ناقوس‌ها، یا آگیوس
صومعهٔ آیا یورگی (سن جورج ناقوس‌ها، یا آگیوس یئورگیوس کودوناس) از کلیسای یونانی ارتدکس است که در یوجه‌تپه واقع شده و احتمالاً در سدهٔ دهم میلادی بنیان‌گذاری شده، اگرچه سازه‌های موجود امروزی بیشتر متعلق به قرن‌های هجده و نوزده هستند. نام این صومعه یادآور افسانه‌ای از سدهٔ هفدهم است که بر اساس آن، پسربچهٔ چوپانی هنگام چراندن گوسفندان صدای زنگی را از زیر زمین شنید، زمین را کند و تندیس سن جورج را که برای محافظت از حملهٔ جنگ صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴ مدفون شده بود، یافت. نسخه‌ای از این تندیس در کلیسای صومعه قابل
یافت. نسخه‌ای از این تندیس در کلیسای صومعه قابل مشاهده است اما نسخهٔ اصلی اکنون در کلیسای پاتریارک در فنر نگهداری می‌شود. مجموعهٔ صومعه اکنون از شش ساختمان در سه سطح تشکیل شده و هر سال در ماه آوریل محل زیارت سالانه‌ای است. پیش‌تر، گردشگران با فایتون تا پای مسیر صخره‌ای منتهی به صومعه منتقل می‌شدند، اما این خدمات از سال ۲۰۲۰ متوقف شد. چشم‌انداز وسیع صومعه به‌سوی استانبول از دیگر دلایل محبوبیت آن است. صومعهٔ یونانی ارتدکس دیگری به نام «نجات‌دهنده مسیح» (Sotiros Christou) نیز در بالای تپهٔ ایسا قرار دارد.
Christou) نیز در بالای تپهٔ ایسا قرار دارد. گرچه ریشه‌های آن نیز به دوران بیزانس بازمی‌گردد، اما بیشتر سازه‌های فعلی از میانهٔ سدهٔ نوزدهم‌اند. در همین تپهٔ ایسا، یتیم‌خانهٔ عظیم پرینکیپو (به ترکی: «روم یتیم‌خانه‌سی») واقع است که هرچند می‌توانست مایهٔ افتخار جزیره باشد، اکنون در آستانهٔ فروپاشی است. این بنا که به‌عنوان بزرگ‌ترین سازهٔ چوبی اروپا و دومین سازهٔ چوبی جهان شناخته می‌شود، ابتدا در سال ۱۸۹۸ برای یک شرکت فرانسوی و با هدف تبدیل شدن به کازینو ساخته شد و طراحی آن بر عهدهٔ معمار لووانتینی، الکساندر
شد و طراحی آن بر عهدهٔ معمار لووانتینی، الکساندر والوری بود. با مخالفت عبدالحمید دوم با تبدیل آن به کازینو، این بنا توسط بانویی خریداری و به پاتریارک‌نشین اهدا شد تا به یتیم‌خانه تبدیل شود. این یتیم‌خانه تا سال ۱۹۶۴ فعالیت داشت، به‌جز در دورهٔ جنگ جهانی اول که به مدرسهٔ نظامی کوله‌لی اختصاص یافت. این ساختمان در سال ۲۰۱۰ دوباره به پاتریارک‌نشین بازگردانده شد، اما هیچ اقدام مؤثری برای حفظ آن انجام نگرفت. در سال ۲۰۲۱ سرانجام برنامه‌هایی برای مرمت آن اعلام شد. در حال حاضر ورود به آن ممنوع است. در جزیره چند
در حال حاضر ورود به آن ممنوع است. در جزیره چند کلیسا نیز وجود دارد که همیشه برای بازدید عموم باز نیستند، از جمله کلیساهای ارتدکس یونانی پاناجیا (مریم مقدس) و آگیوس دیمیتریوس (سن دیمیتری)، کلیسای فرانسیسکن سن پاسیفیکو، و کلیسای ارمنی سورپ آستواتزاتزین وراپولیوم. یک کنیسه به نام حسد لعورام نیز هنوز در جزیره فعال است، هرچند فقط در تابستان باز می‌شود. مسجد حمیدیه در سال ۱۸۹۳ به دستور عبدالحمید دوم ساخته شد. جزیره هنوز میزبان بسیاری از عمارت‌های زیبای سدهٔ نوزدهم است، به‌ویژه در خیابان چانکایا که از آن به‌عنوان
است، به‌ویژه در خیابان چانکایا که از آن به‌عنوان «یکی از زیباترین خیابان‌های جهان» یاد شده است. از مشهورترین عمارت‌ها می‌توان به عمارت کن پاشا، یلکن‌چی‌زاده، هاچوپولو، فابیاتو و میزی اشاره کرد. موزهٔ جزایر پرنس (به ترکی: موزهٔ آدالار) که در سال ۲۰۱۰ افتتاح شد، داستان مردم این جزایر را به اندازهٔ بناهای آن‌ها بازگو می‌کند. در سدهٔ نوزدهم، جزیره دارای چند هتل مشهور بود. برجسته‌ترین بازماندهٔ آن‌ها، هتل اسپلندید پالاس (۱۹۱۱) است که هنوز با گنبدهای دوگانه‌اش در ساحل خودنمایی می‌کند؛ این گنبدها زمانی بر مخازن
ساحل خودنمایی می‌کند؛ این گنبدها زمانی بر مخازن آب قرار داشتند. ساختمان زیبای اسکلهٔ جزیره در سال ۱۸۹۹ توسط معمار ارمنی، مهران آزاریان، در سبک نخستین جنبش معماری ملی طراحی شد و از سال ۱۹۱۵ در خدمت مسافران قرار گرفت. این ساختمان زمانی سینمای جزیره را در خود جای داده بود. کمی دورتر از آن، برج ساعتی قرار دارد که در سال ۱۹۲۳، هم‌زمان با تأسیس جمهوری ترکیه، ساخته شد. در کنار آن، میدان فایتون قرار دارد که تا سال ۲۰۲۰ مملو از کالسکه‌ها و اسب‌هایی بود که منتظر گردشگران بودند. زیارت روز سن جورج. هر سال در روز سن
بودند. زیارت روز سن جورج. هر سال در روز سن جورج (۲۳ آوریل)، مردم برای زیارت صومعهٔ آگیوس یئورگیوس کودوناس در یوجه‌تپه به جزیره می‌آیند. هم مسیحیان و هم مسلمانان در آیین‌های رازآلودی مانند پیچاندن نخ در مسیر صعود به صومعه شرکت می‌کنند. از آنجا که این روز با تعطیلات رسمی «روز ملی حاکمیت و کودک» ترکیه و گاه با تعطیلات عید پاک هم‌زمان است، جمعیت بسیاری در این مراسم شرکت می‌کنند. افراد برجسته. هنرمند فخرالنساء زید در سال ۱۹۰۱ در این جزیره متولد شد. برادر او، جواد شاکر کاباآغاچلی ملقب به «ماهیگیر هالیکارناسوس»
شاکر کاباآغاچلی ملقب به «ماهیگیر هالیکارناسوس» نیز بخش بزرگی از جوانی‌اش را در این جزیره گذراند. لئون تروتسکی پس از اخراج از اتحاد جماهیر شوروی، در آوریل ۱۹۲۹ به پرینکیپو آمد و تا ژوئیه ۱۹۳۳ در این جزیره اقامت داشت. او در عمارتی به نام «یاناروس» زندگی می‌کرد که اکنون ویران شده است. پاپ ژان بیست‌وسوم (آنجلو جوزپه رونکالی)، معروف به «پاپ ترک»، در سال‌های ۱۹۳۳–۱۹۳۴ به‌عنوان نماینده پاپ در این جزیره زندگی می‌کرد. کن پاشا، یا همان تراسیولوس یاناروس، بنیان‌گذار نخستین خدمات کشتی‌رانی به جزیره عالیه برگر، هنرمند
خدمات کشتی‌رانی به جزیره عالیه برگر، هنرمند ترک فوریه، سفالگر ترکی رشاد نوری گون‌تکین، نویسنده ترک مینا اورگان، نویسنده ترک منابع. istanbultouristpass
زوی نایت شِید یکی از شخصیت‌های معروف مثبت زن بازی « مامور زیر آتش» و «نایت‌فایر» است، که توسط شرکت الکترونیک آرتز در سال ۲۰۰۱ میلادی برای کنسولهای خانگی پلی استیشن ۲، ایکس باکس و گیم کیوب ساخته شد. نقش شخصیت در بازی. شخصیت نایت شِید، ابتدا در بازی « مامور زیر آتش» در سال ۲۰۰۱ بعنوان یکی از شخصیت‌های اصلی و یاران جیمز باند ظاهر گردید. سپس در سال ۲۰۰۳ در یکیی دیگر از عناوین جیمز باند بنام نایت‌فایر و تنها بعنوان مهمان در بخشی از داستان بازی به کمک جیمز باند آمد. «نایت شِید» یک مأمور مخفی سازمان جاسوس آمریکا
«نایت شِید» یک مأمور مخفی سازمان جاسوس آمریکا (CIA) است که مهارتهای بالایی در استفاده از اسلحه‌های گرم و همچنین رانندگی دارد. او که سالها در منطقه آسیا فعالیت نموده اکنون تبدیل به یک مأمور عالیرتبه گردیده. در بازی « مامور زیر آتش» او بعنوان یاز اصلی همراه با جیمز باند در طول داستان بازی ظاهر می‌گردد. اما در بازی نایت فایر او فقط در بخش کوچکی از داستان بعنوان یکی از مهمانان قلعه «رافائل دریک» ایفای نقش می‌نماید. فرجام. «نایت شِید» در طی یک مأموریت در هنگ کنگ توسط نایگل بلاچ که یکی از زیر مجموعه‌های صنایع
توسط نایگل بلاچ که یکی از زیر مجموعه‌های صنایع مالپرِیو (Malprave) است ربوده می‌شود. سپس به کارخانه آیدِنتیکان (Identicon) برده شده و وقتی از همکاری با نایگل بلاچ سر باز می‌زند، او را به یک زیردریایی می‌بندند تا هنگام فرورفتن، «نایت شِید» کشته شود. در بازی « مامور زیر آتش» جیمز باند او را نجات داده و در ادامه موفق به دست آوردن نمونه داروهای مخفی صنایع مالپرِیو (Malprave) می‌شوند. سپس جیمز باند و نایت شید پس از گریز از تقیب مأموران آیدِنتیکان (Identicon) با شخصی بنام «آر» (R) برای گرفتن اسلحه‌ها و ماشین