payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمین وارد واپسین عصر یخبندان خود شد. این عصر یخبندان تا به امروز نیز ادامه پیدا کرده است. در حال حاضر ما در یکی از دوره‌های استثنایی عصر یخبندان به نام دوره‌های میان‌یخچالی به‌سر می‌بریم که در طی آن‌ها آب و هوا بسیار معتدل‌تر و ملایم‌تر می‌شود؛ اما این اعتدال به هیچ‌وجه به معنای پایان عصر یخبندان نیست. امروزه بسیاری از دیرین‌اقلیم‌شناسان بر این باورند که بحران شوری مسینین یکی از دلایل متعدد وقوع آخرین عصر یخبندان زمین بوده است. نام‌گذاری و نخستین شواهد. در سدهٔ نوزدهم، کارل مایر-ایمار (۱۸۲۶–۱۹۰۷) زمین‌شناس
نوزدهم، کارل مایر-ایمار (۱۸۲۶–۱۹۰۷) زمین‌شناس و دیرینه‌شناس سوئیسی، سنگوارههایی را که میان لایه‌های سنگ گچدار، آب لب‌شور و رسوبات آب شیرین نهفته بودند بررسی کرد و دریافت که آن‌ها درست پیش از پایان دوران میوسن نهشته شده‌اند. او در سال ۱۸۶۷ این دوره را «مسینین» نامید که برگرفته از شهر مسینا در سیسیل ایتالیا بود. از آن زمان تاکنون، چندین لایهٔ [[تبخیری‌ها]ی سرشار از نمک و گچ در سراسر منطقهٔ مدیترانه به همان دوره نسبت داده شده‌اند. شواهد بیشتر و تأیید. بررسی‌های لرزه‌ای در حوزهٔ مدیترانه در سال ۱۹۶۱ یک لایهٔ
لرزه‌ای در حوزهٔ مدیترانه در سال ۱۹۶۱ یک لایهٔ زمین‌شناسی را در عمق حدود زیر کف دریا آشکار کرد. این لایه که «بازتابندهٔ M» نام گرفت، به‌طور نزدیک با پستی‌وبلندی‌های کف کنونی دریا همخوانی داشت و نشان می‌داد که در گذشته به‌طور یکنواخت نهشته شده است. منشأ این لایه عمدتاً با رسوب‌گذاری نمک تفسیر شد، گرچه دیدگاه‌های متفاوتی دربارهٔ سن و چگونگی رسوب آن مطرح بود. پیشنهادهای پیشین، از جمله دنیزو در سال ۱۹۵۲ و روگریی در سال ۱۹۶۷ این لایه را متعلق به اواخر [[میوسن]] دانستند و خود روگریی اصطلاح «بحران شوری مسینین» را
و خود روگریی اصطلاح «بحران شوری مسینین» را ابداع کرد. در سال ۱۹۷۰ داده‌های لرزه‌ای تازه و باکیفیتی از بازتابندهٔ M در حوزهٔ مدیترانه گردآوری شد. هم‌زمان در «مرحلهٔ ۱۳» از [[طرح حفاری ژرف‌دریا]]، نمک توسط کشتی "[[گلومار چلنجر]]" و زیر نظر دانشمندان هم‌سرپرست [[ویلیام رایان (زمین‌شناس)|ویلیام بی.اف. رایان]] و [[کنت شو]] نمونه‌برداری شد. این نهشته‌ها برای نخستین بار تاریخ‌گذاری و به‌عنوان فرآورده‌های حوضه‌های ژرف ناشی از بحران شوری مسینین تفسیر شدند. [[پرونده:Gypsum cones.jpg|بندانگشتی|مخروط‌های [[سنگ گچ]] که
cones.jpg|بندانگشتی|مخروط‌های [[سنگ گچ]] که در کف دریا در اثر تبخیر شکل گرفته‌اند. تبخیر یک متر آب دریا حدود ۱ میلی‌متر گچ رسوب می‌دهد.]] [[پرونده:Yesares gypsum.jpg|بندانگشتی|ابعاد تشکیل گچ در [[حوضه سورباس]] (عضو یسارس). مخروط‌های روبه‌بالا نشان می‌دهند که رسوب‌گذاری در کف دریا رخ داده نه درون رسوبات.]] نخستین حفاری نمک مسینین در بخش‌های ژرف‌تر مدیترانه در تابستان ۱۹۷۰ انجام شد. زمین‌شناسان روی "گلومار چلنجر" مغزه‌هایی شامل شن‌ریزه‌های [[آرویو]]، [[سیلت]]های سرخ و سبز [[دشت سیلابی]]، [[سنگ گچ]]،
[[سیلت]]های سرخ و سبز [[دشت سیلابی]]، [[سنگ گچ]]، [[انیدریت]]، [[سنگ نمک]] و دیگر [[تبخیری‌ها]] را بیرون آوردند که از خشک‌شدن [[آب‌نمک]] یا آب دریا پدید آمده بودند، و در برخی نقاط [[پتاس]] نیز باقی مانده بود. یکی از مغزه‌ها حتی نهشتهٔ [[لایه‌بندی مورب]]ی داشت که از [[لجن ژرف‌دریایی]] [[روزن‌داران]] خشک‌شده تشکیل شده بود، سپس با [[طوفان شن]] در [[دشت مغاکی]] پراکنده شد و با ماسهٔ کوارتزِ دمیده‌شده از قاره‌های مجاور آمیخت و سرانجام در دریاچه‌ای [[آب‌نمک]]ی میان دو لایهٔ [[سنگ نمک]] نشست. این لایه‌ها با
میان دو لایهٔ [[سنگ نمک]] نشست. این لایه‌ها با لایه‌های دارای [[سنگواره]]‌های دریایی جابه‌جا بودند و نشان از پی‌درپی‌بودن دوره‌های خشک‌سالی و آب‌گیری داشتند. با این حال، حضور انبوه نمک لزوماً به معنای خشک‌شدن کامل دریا نیست. شواهد اصلی افت تبخیری مدیترانه از ژرف‌دره‌های (اکنون زیرآب‌رفته) بسیاری به دست می‌آید که توسط رودخانه‌ها در دیواره‌های خشکِ [[حوضه مدیترانه]] بریده شده‌اند. برای نمونه، [[رود نیل]] بستر خود را تا ۲۰۰ متر زیر سطح دریا در [[اسوان]] و تا زیر سطح دریا در شمال [[قاهره]] فرسوده بود. در
تا زیر سطح دریا در شمال [[قاهره]] فرسوده بود. در بسیاری از نقاط مدیترانه، ترک‌خوردگی‌های فسیل‌شده‌ای دیده شده که نشان می‌دهد رسوبات گلی در آفتاب و خشکی ترک برداشته‌اند. در رشته‌نهشته‌های مدیترانهٔ غربی، وجود [[رسوب لجه‌ای]] میان‌لایه‌شده با [[تبخیری‌ها]] نشان می‌دهد که این منطقه طی ۷۰۰ هزار سال چندین‌بار پرآب و سپس خشک شده است. گاه‌شماری. [[پرونده:Messinian palaeogeography.svg|بندانگشتی|بازسازی احتمالی دیرینه‌جغرافیایی انتهای غربی مدیترانه در میوسن. شمال در سمت چپ.|چپ]] بر پایهٔ تاریخ‌گذاری‌های
شمال در سمت چپ.|چپ]] بر پایهٔ تاریخ‌گذاری‌های [[دیرینه‌مغناطیس‌شناسی]] از نهشته‌های [[مسینین]] که امروزه به‌دلیل فعالیت‌های [[زمین‌ساخت]]ی بالاتر از سطح دریا آمده‌اند، بحران شوری در سراسر حوزهٔ مدیترانه به‌طور هم‌زمان در ۵٫۹۶ ± ۰٫۰۲ میلیون سال پیش آغاز شد. این رویداد بخش دوم سن «مسینین» در دوران [[میوسن]] را شکل می‌دهد که با چندین مرحلهٔ فعالیت زمین‌ساختی، نوسانات سطح دریا، [[فرسایش]] و [[نهشته‌گذاری]] همراه بود. بارها [[تنگه جبل‌الطارق]] بسته شد و [[دریای مدیترانه]] نخستین بار و سپس چندین بار به‌طور جزئی
مدیترانه]] نخستین بار و سپس چندین بار به‌طور جزئی خشک گردید. سرانجام این حوضه برای مدتی طولانی‌تر (میان ۵٫۵۹ تا ۵٫۳۳ میلیون سال پیش) از [[اقیانوس اطلس]] جدا ماند و سطح مدیترانه به‌شدت افت کرد. در مراحل آغازین بسیار خشک (۵٫۶–۵٫۵ میلیون سال پیش) فرسایش گسترده‌ای روی داد و چندین سامانهٔ درهٔ عظیم (هم‌سنگ با [[گرند کنیون]]) شکل گرفت. مراحل بعدی (۵٫۵۰–۵٫۳۳ میلیون سال پیش) با [[چرخه نهشته‌گذاری|چرخه‌های تبخیری]] در حوضه‌ای بزرگ مانند «دریاچه-دریا» (رویداد «لاگو مار») مشخص می‌شوند. حدود ۵٫۳۳ میلیون سال پیش، در
مار») مشخص می‌شوند. حدود ۵٫۳۳ میلیون سال پیش، در آغاز [[زانکلین]] و [[پلیوسن]]، سد [[تنگه جبل‌الطارق]] برای آخرین بار شکست و در سیلاب زانکلین، حوضهٔ مدیترانه دوباره پر شد. از آن زمان تاکنون این حوضه دیگر خشک نشده است. چرخه‌های چندگانه. برآورد می‌شود میزان نمک مسینین حدود باشد (که ممکن است با داده‌های بیشتر تا ۵۰ تا ۷۵٪ کاهش یابد) و بیش از یک میلیون کیلومتر مکعب حجم داشته باشد. این مقدار ۵۰ برابر نمک کنونی در آب‌های مدیترانه است و نشان می‌دهد یا چندین خشک‌سالی پیاپی رخ داده یا دوره‌ای طولانی از [[دریاچه
پیاپی رخ داده یا دوره‌ای طولانی از [[دریاچه زیاده‌شور]] وجود داشته است. شواهد [[چینه]]‌شناسی نیز آشکارا حاکی از چندین چرخهٔ خشک‌شدن کامل و دوباره پر شدن دریای مدیترانه است. بررسی دقیق مغزهٔ ۱۲۴ نشان داد که: پژوهش‌های بعدی نشان داد که چرخه‌های خشک‌سالی و سیلاب احتمالاً چندین بار در ۶۳۰ هزار سال پایانی دوران میوسن تکرار شده‌اند. این می‌تواند انبوه نمک نهشته‌شده را توضیح دهد. با این حال، پژوهش‌های تازه‌تر نشان می‌دهد که از دید [[زمین‌پویایی‌شناسی]]، تکرار خشک‌شدن و پرشدن چندباره نامحتمل است. هم‌زمانی در برابر
و پرشدن چندباره نامحتمل است. هم‌زمانی در برابر ناهم‌زمانی — تبخیری‌های آبِ ژرف در برابر آبِ کم‌ژرفا. [[پرونده:MSC basin hypotheses.svg|بندانگشتی|راست=۱٫۵|فرضیه‌های شکل‌گیری تبخیری‌ها در دوران بحران شوری مسینین. پرسش‌های بزرگی دربارهٔ آغاز بحران در بخش مرکزیِ حوضهٔ مدیترانه همچنان پابرجاست. پیوندِ هندسی و فیزیکیِ میان رشته‌نهشته‌های تبخیریِ شناسایی‌شده در حوضه‌های حاشیه‌ایِ قابل مطالعهٔ میدانی، مانند [[بیابان تابرناس]] و [[حوضه سورباس]]، با رشته‌نهشته‌های تبخیریِ حوضه‌های مرکزی هرگز برقرار نشده است. با
تبخیریِ حوضه‌های مرکزی هرگز برقرار نشده است. با به‌کارگیری انگارهٔ نهشته‌گذاری در هر دو نوعِ حوضهٔ کم‌ژرفا و پرژرفا در دوران مسینین (یعنی با فرض وجود هر دو گونهٔ حوضه در این بازه)، دو گروه‌بندی اصلی پدیدار است: یکی پشتیبان نهشته‌گذاریِ هم‌زمانِ (نمایهٔ ج) نخستین تبخیری‌ها در همهٔ حوضه‌ها پیش از فاز اصلی فرسایش؛ و دیگری پشتیبان نهشته‌گذاریِ ناهم‌زمانِ (نمایهٔ الف) تبخیری‌ها طی بیش از یک فازِ خشکیدگی که نخست حوضه‌های حاشیه‌ای و سپس حوضه‌های مرکزی را درگیر کرده است. مکتب دیگری بر آن است که خشکیدگی هم‌زمان
کرده است. مکتب دیگری بر آن است که خشکیدگی هم‌زمان بوده، اما عمدتاً در حوضه‌های کم‌ژرفا رخ داده است. این الگو دلالت می‌کند که تراز آبِ کلِ حوضهٔ مدیترانه یک‌باره افت کرده، ولی تنها حوضه‌های کم‌ژرفا به‌اندازه‌ای خشک شده‌اند که لایه‌های نمکی نهشته شود. بنگرید به نمایهٔ ب. چنان‌که در کارهای فن دایک (۱۹۹۲) و فن دایک و همکاران (۱۹۹۸) برجسته شده، تاریخ خشکیدگی و فرسایش با رویدادهای بالاآمدگی و فرونشستِ زمین‌ساختی و دوره‌های فرسایشی، به‌گونه‌ای پیچیده اندرکنش داشته است. آنان همچنین مانند برخی نویسندگان پیشین باز
است. آنان همچنین مانند برخی نویسندگان پیشین باز این پرسش را مطرح کردند که آیا حوضه‌هایی که اکنون «ژرف» دیده می‌شوند در خلال دورهٔ مسینین نیز واقعاً ژرف بوده‌اند یا نه، و برای سناریوهای حدّیِ یادشده نام‌های متفاوتی نهادند. تمایزگذاری میان این فرضیه‌ها نیازمند هم‌سنجی و کالیبراسیونِ نهشته‌های گچ است. گچ نخستین نمکِ (سولفات کلسیم) رسوب‌کرده از یک حوضهٔ رو به خشکیدن است. [[مغناطیس‌چینه‌نگاری]] فقط چارچوب زمانیِ کلی به‌دست می‌دهد و جزئیاتِ ریز ندارد؛ ازاین‌رو [[چرخه‌چینه‌نگاری]] برای سنجش تاریخِ نهشته‌ها به کار
برای سنجش تاریخِ نهشته‌ها به کار گرفته می‌شود. مطالعهٔ نمونه‌وار معمول، تبخیری‌های گچیِ حوضهٔ اصلیِ مدیترانه را با تبخیری‌های [[حوضه سورباس]] — حوضه‌ای کوچک‌تر بر دامنه‌های دریای مدیترانه که اکنون در جنوب [[اسپانیا]] نمایان است — می‌سنجد. فرض بر این است که نسبت این دو حوضه بازتاب‌دهندهٔ نسبت‌های گسترهٔ بزرگ‌تر منطقه است. کارهای اخیر برای هم‌بستگی، به [[چرخه‌چینه‌نگاری]]ِ لایه‌های زیرینِ [[مارن]] تکیه کرده‌اند که به‌نظر می‌رسد دقیقاً در همان زمان در هر دو حوضه جای خود را به گچ داده‌اند. هواداران این فرضیه
جای خود را به گچ داده‌اند. هواداران این فرضیه می‌گویند دگرگونی‌های چرخه‌ای در ترکیب لایه‌ها به‌طور اخترشناختی تنظیم شده‌اند و می‌توان اندازهٔ لایه‌ها را کالیبره کرد تا هم‌زمانیِ آن‌ها نشان داده شود — استدلالی نیرومند. برای ردّ آن لازم است سازوکار بدیلی برای پدیدآمدن این نوارهای چرخه‌ای پیشنهاد شود، یا گفته شود که فرسایش در همه‌جا به‌طور تصادفی دقیقاً همان‌قدر رسوب را پیش از نهشته‌شدن گچ زدوده است. هواداران ادعا می‌کنند گچ درست بر فرازِ لایه‌های مارنیِ هم‌بسته نهشته شده و در آن‌ها فروغلتیده است و ظاهری
نهشته شده و در آن‌ها فروغلتیده است و ظاهری همچون تماسِ ناهنجار پدیدآورده است. اما مخالفان همین ناهنجاریِ ظاهری را دستاویز می‌کنند و می‌گویند [[حوضه سورباس]] روباز بوده — و بنابراین در حال فرسایش — در حالی‌که دریای مدیترانه در حال نهشته‌گذاریِ تبخیری‌ها بوده است. در این برداشت، حوضهٔ سورباس در ۵٫۵ میلیون سال پیش (Ma) از تبخیری‌ها پُر شده، در حالی‌که حوضهٔ اصلی در ۵٫۹۶ Ma بوده است.). کارهای تازه، فازی پیشا-تبخیری را برجسته کرده‌اند که متناظر با یک بحران فرسایشیِ برجسته است (که «[[بحران فرسایشی مسینین]]» نیز
برجسته است (که «[[بحران فرسایشی مسینین]]» نیز نامیده می‌شود؛ پایانِ توالیِ نهشته‌گذاریِ محدود به ناهنجاریِ «Mes-1» در فن دایک، ۱۹۹۲) که به افتِ عمدهٔ ترازِ آبِ مدیترانه پاسخ می‌دهد. با فرض این‌که این افتِ بزرگ همان افتِ بزرگِ مسینین باشد، نتیجه شد که ژرفاسنجیِ مدیترانه پیش از رسوب‌گذاریِ تبخیری‌های حوضه‌های مرکزی به‌طور چشمگیری کاهش یافته است. با درنظرگرفتن این یافته‌ها، پیدایشِ لایه‌ها در آبِ ژرف نامحتمل می‌نماید. این فرض که بخشی از تبخیری‌های حوضهٔ مرکزی در ژرفایی زیاد و پیش از فازِ اصلیِ فرسایش نهشته
در ژرفایی زیاد و پیش از فازِ اصلیِ فرسایش نهشته شده‌اند باید به مشاهدهٔ یک رخدادِ دترایتیکِ عمده در بالای تبخیری‌ها در حوضه بینجامد؛ چنین [[هندسهٔ نهشته‌گذاری]]‌ای در داده‌ها دیده نشده است. این نظریه با یکی از سناریوهای حدّیِ بحث‌شده نزد فن دایک و همکاران همخوان است. علت‌ها. چندین علتِ احتمالی برای رشته‌بحران‌های مسینین مطرح شده است. هرچند در همهٔ جنبه‌ها اختلاف نظر وجود دارد، اجماع کلی بر این است که اقلیم در واداشتنِ چرخه‌ایِ پُر و خالی‌شدنِ حوضه‌ها نقش داشته و عواملِ زمین‌ساختی نیز در کنترلِ ارتفاعِ
داشته و عواملِ زمین‌ساختی نیز در کنترلِ ارتفاعِ آستانه‌هایی که جریان میان [[اقیانوس اطلس]] و [[دریای مدیترانه]] را محدود می‌کردند دخیل بوده‌اند. با این حال دامنه و گسترهٔ این اثرات به‌طور گسترده‌ای محل تفسیرهای متفاوت است. در هر صورت، علت‌های [[بسته‌شدن]] و جداافتادنِ دریای مدیترانه از اقیانوس اطلس باید در ناحیهٔ [[تنگه جبل‌الطارق]] جست‌وجو شود؛ جایی که یکی از مرزهای زمین‌ساختیِ میان [[صفحه آفریقا]] و [[صفحه اوراسیا]] و پاره‌های جنوبیِ آن‌ها مانند [[صفحه ایبری]] قرار دارد. این ناحیهٔ مرزی با یک ساختارِ
ایبری]] قرار دارد. این ناحیهٔ مرزی با یک ساختارِ کمانیِ زمین‌ساختی به نام [[کمان جبل‌الطارق]] شناخته می‌شود که جنوب اسپانیا و [[شمال آفریقا]] را دربر می‌گیرد. در پهنهٔ کنونیِ مدیترانه سه کمربندِ کمانی از این دست دیده می‌شود: [[کمان جبل‌الطارق]]، [[کمان کالابری]] و [[Hellenic arc|کمان اژه]]. جنبش‌شناسی و پویاییِ این مرز صفحه‌ای و کمان جبل‌الطارق در اواخر [[میوسن]] با علت‌های بحران شوری مسینین پیوند نزدیک دارد. جنبش‌های زمین‌ساختی ممکن است گذرگاه‌ها را ببندند و دوباره بگشایند، چراکه ناحیهٔ پیوند با اقیانوس
و دوباره بگشایند، چراکه ناحیهٔ پیوند با اقیانوس اطلس از [[گسل]]ها و بلوک‌های در حالِ چرخشِ پوستهٔ قاره‌ای آکنده است. با گسلش که فشارِ ناحیه‌ایِ ناشی از همگراییِ آفریقا با [[اوراسیا]] را جذب می‌کرد، جغرافیای منطقه به‌قدری دگرگون می‌شد که گذرگاه‌های دریایی باز و بسته شوند. با این همه، ماهیتِ دقیقِ فعالیتِ زمین‌ساختیِ محرکِ این جابه‌جایی‌ها را می‌توان به شیوه‌های گوناگون تفسیر کرد. هر الگو باید مجموعه‌ای از ویژگی‌های این پهنه را توضیح دهد: سه مدلِ رقیبِ ژئودینامیکی می‌تواند با داده‌ها سازگار باشد؛ مدل‌هایی که
می‌تواند با داده‌ها سازگار باشد؛ مدل‌هایی که دربارهٔ دیگر ساختارهای کمانیِ مدیترانه نیز به‌گونه‌ای مشابه بحث شده‌اند: از میانِ این‌ها، تنها مدلِ نخست که به «پس‌رویِ فرورانش» متوسل می‌شود به‌نظر می‌رسد چرخش‌های مشاهده‌شده را توضیح می‌دهد؛ اما سازگار کردنِ آن با تاریخچهٔ فشار و دمای برخی [[سنگ دگرگونی]]‌ها دشوار است. این امر به ترکیب‌های جالبی از مدل‌ها انجامیده که در نگاه نخست نامتعارف می‌نمودند، تلاشی برای نزدیک‌شدن به واقعیتِ امر. دگرگونی‌های اقلیمی تقریباً بی‌گمان برای توضیح چرخه‌ای‌بودن رویدادها باید
بی‌گمان برای توضیح چرخه‌ای‌بودن رویدادها باید فراخوانده شوند. این رویدادها در دوره‌های خنکِ [[چرخه‌های میلانکوویچ]] رخ می‌دهند که انرژی خورشیدیِ کمتری به نیم‌کرهٔ شمالی می‌رسید؛ پیامدش تبخیرِ کمترِ [[اقیانوس اطلس شمالی]] و در نتیجه بارندگیِ کمتر بر فراز مدیترانه بود. این امر حوضه را از تأمینِ آبِ رودخانه‌ها تهی می‌کرد و امکانِ خشکیدگیِ آن را فراهم می‌آورد افت‌های جهانیِ ترازِ دریا ناشی از یخچالی (گلاسیواستاتیک) با دامنهٔ حدودِ که نزدیکِ 6.14 Ma آغاز شد، احتمالاً مسئولِ تنظیمِ شدتِ پیوند میان مدیترانه و
احتمالاً مسئولِ تنظیمِ شدتِ پیوند میان مدیترانه و اطلس بوده‌اند. یک نوسان بزرگ یخچالی-ایوستاتیکی، یعنی افتِ حدودِ در ترازِ دریا، حدودِ 5.26 Ma در مرزِ میوسن–پلیوسن رخ داد. رابطه با اقلیم. اقلیم [[دشت مغاکی]] در دوران خشکی ناشناخته است. در زمین هیچ وضعیت مشابهی با دریای مدیترانه خشک وجود ندارد و بنابراین نمی‌توان اقلیم آن را با مشاهدهٔ مستقیم محیط‌های جغرافیایی مشابه دانست. شبیه‌سازی با استفاده از [[مدل گردش عمومی جوی-اقیانوسی (AOGCM)]] می‌تواند واکنش‌های سازگار فیزیکی در برابر خشک‌شدن را نشان دهد. اجماعی
فیزیکی در برابر خشک‌شدن را نشان دهد. اجماعی وجود ندارد که آیا دریای مدیترانه به‌طور کامل خشک شد یا نه؛ به‌نظر می‌رسد محتمل‌تر آن است که دست‌کم سه یا چهار [[دریاچه زیاده‌شور]] بزرگ بر روی [[دشت مغاکی|دشت‌های مُغاکی]] در همهٔ زمان‌ها باقی مانده باشند. میزان خشکیدگی به‌سختی قابل برآورد است، زیرا لایه‌های نمکی ماهیتی بازتابنده در لرزه‌نگاری دارند و همچنین دشواری در حفاری مغزه‌ها، نقشه‌برداری از ضخامت آنها را مشکل می‌کند. با بررسی نیروهای جوی می‌توان دربارهٔ اقلیم گمانه‌زنی کرد. هنگامی که بادها بر فراز «[[حوضه
گمانه‌زنی کرد. هنگامی که بادها بر فراز «[[حوضه بسته]] مدیترانه» می‌وزیدند، دما با افزایش یا کاهش ارتفاع به‌صورت [[فرایند بی‌دررو]] تغییر می‌کرد. در حوضهٔ خشک مدیترانه، دمای تابستان احتمالاً بسیار بالا بوده است. در یک برآورد نخست، با استفاده از [[آهنگ کاهش]] [[فرایند بی‌دررو]] خشک حدود در هر کیلومتر، بیشینهٔ دمای یک ناحیه پایین‌تر از سطح دریا حدود گرم‌تر از سطح دریا می‌بود. تحت این فرض افراطی، بیشینهٔ دما در پست‌ترین نقاط [[دشت مغاکی]] خشک به حدود می‌رسید که هیچ حیاتی جز [[شدیددوست]]ها را پایدار نمی‌گذاشت.
هیچ حیاتی جز [[شدیددوست]]ها را پایدار نمی‌گذاشت. افزون بر این، ارتفاع پایین‌تر از سطح دریا فشار [[فشار اتمسفری|اتمسفری]] ۱٫۴۵ تا ۱٫۷۱ اتمسفر (۱۱۰۲ تا ۱۳۰۰ میلی‌متر جیوه) ایجاد می‌کرد که فشار گرمایی را افزایش می‌داد. با این حال این برآوردهای ساده احتمالاً بیش از حد افراطی‌اند. آزمایش‌های [[مدل گردش عمومی جوی-اقیانوسی (AOGCM)]] مورفی و همکاران در سال ۲۰۰۹ نشان داد که در شرایط خشکیدگی کامل، حوضهٔ مدیترانه تا در تابستان و در زمستان گرم‌تر می‌شد، در حالی‌که اگر سطح آب پایین افتاده ولی باقی مانده بود، تنها حدود
سطح آب پایین افتاده ولی باقی مانده بود، تنها حدود در تابستان و در زمستان افزایش دما دیده می‌شد. علاوه بر این، نتایج مدل نشان داد که واکنش [[موج ایستاده]] جهانی به ایجاد این فرورفتگی توپوگرافی، الگوهایی از گرم‌شدن و سردشدن تا حدود در سراسر نیمکره شمالی ایجاد می‌کند. امروز تبخیر از دریای مدیترانه رطوبتی فراهم می‌کند که در توفان‌های جبهه‌ای بارش می‌شود، اما بدون این رطوبت، [[اقلیم مدیترانه‌ای]] که با ایتالیا، [[یونان]] و [[شام (سرزمین)|سرزمین شام]] پیوند دارد، محدود به [[شبه‌جزیره ایبری]] و [[مغرب عربی]] غربی
محدود به [[شبه‌جزیره ایبری]] و [[مغرب عربی]] غربی می‌شد. اقلیم سراسر حوضهٔ مرکزی و شرقی مدیترانه و نواحی پیرامونی در شمال و شرق، حتی در بالای سطح دریاچه‌های امروزی، خشک‌تر می‌بود. [[آلپ شرقی]]، [[بالکان]] و [[دشت بزرگ مجارستان]] نیز بسیار خشک‌تر از امروز می‌بودند، حتی اگر بادهای غربی همانند امروز غالب می‌بودند. با این حال [[دریای پاراتتیس]] آب را به ناحیهٔ شمال حوضهٔ مدیترانه می‌رساند. حوضه‌های والاشی-پونتیک و مجاری در دوران [[میوسن]] زیر آب بودند و اقلیم بالکان و دیگر نواحی شمالی مدیترانه را تغییر
اقلیم بالکان و دیگر نواحی شمالی مدیترانه را تغییر می‌دادند. [[دریای پانونی]] نیز تا میانهٔ [[پلیستوسن]] منبع آبی در شمال مدیترانه بود، پیش از آنکه به دشت مجارستان بدل شود. دربارهٔ اینکه آیا آب‌های حوضهٔ والاشی-پونتیک (و احتمالاً متصل به دریای پانونی) در مقاطعی از میوسن به حوضهٔ شرقی مدیترانه راه داشته‌اند یا نه، اختلاف نظر وجود دارد. منابع. [[رده:تاریخ مدیترانه]] [[رده:جغرافیای دیرینه]] [[رده:رویدادهای تاریخ زمین‌شناختی زمین]] [[رده:زمین‌شناسی منطقه‌ای]] [[رده:مسینین]] [[رده:میوسن]]
محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی ایران برای شرکت در شصت و پنجمین اجلاس سالیانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد سال ۲۰۱۰ میلادی، از تاریخ ۲۸ شهریور ۱۳۸۹ همراه با هیئت عالی‌رتبه به مدت سه روز عازم نیویورک است. وی پس از بازگشت از نیویورک و در مصاحبهٔ خبری اعلام کرد که اگر آمریکا مدارکی در ارتباط با دخالت تروریست‌ها در حادثه یازده سپتامبر اختیار دارد، می‌بایست در اختیار هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل متحد قرار دهد تا جمیع کشورها در مبارزه با تروریسم شرکت کنند، و نه آنکه آمریکا یک طرفه قضاوت کند و خود به بهانه
و نه آنکه آمریکا یک طرفه قضاوت کند و خود به بهانه وجود چند تروریست در عراق و افغانستان به این کشورها حمله نظامی کند. مصاحبه با رسانه‌ها. احمدی‌نژاد در سفر خود به نیویورک برنامه‌های متعددی برا مصاحبه با خبرنگاران خارجی داشت. او در مصاحبه‌های خود با رسانه‌های آمریکایی گفت در صورت بروز جنگ بین ایران و آمریکا این جنگ حد و مرزی نخواهد داشت. او در مصاحبه‌ای با شبکه‌ای بی سی آمریکا اعلام کرد سکینه محمدی آشتیانی هرگز به سنگسار محکوم نشده است و رسانه‌های آمریکا تحت تأثیر خبر جعلی و تبلیغات منفی دولتمردان این کشور
تأثیر خبر جعلی و تبلیغات منفی دولتمردان این کشور قرار گرفتند. نشست اهداف توسعه هزاره. احمدی‌نژاد در سفر خود با شرکت در نشست اهداف توسه هزاره که اهدافش کاهش فقر، بیماری، گرسنگی و نابرابری و کاهش نرخ مرگ و میر کودکان و بهبود سلامت مادران است اعلام کرد ریشه مشکلات مدیریت غیر دموکراتیک جهان است او همچنین پیشنهاد داد دهه آینده میلادی دهه مدیریت مشترک جهانی نامگذاری گردد. این در حالی بود که برخلاف روسای سایر کشورها او آماری از مبارزه با فقر و بیکاری ارائه نداد. همراهان احمدی‌نژاد. منوچهر متکی وزیر امور خارجه،
همراهان احمدی‌نژاد. منوچهر متکی وزیر امور خارجه، محمد حسینی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، محمد عباسی وزیر تعاون، فاطمه بداغی معاون حقوقی رئیس‌جمهور، حمید بقایی معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان میراث فرهنگی، مجتبی ثمره هاشمی دستیار ارشد رئیس‌جمهور، اسفندیار رحیم‌مشایی مشاور و رئیس دفتر رئیس‌جمهور، علی‌اکبر جوانفکر مشاور مطبوعاتی رئیس‌جمهور و مدیرعامل خبرگزاری جمهوری اسلامی و عزت‌الله ضرغامی رئیس صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، از جمله اعضای هیئت همراه رئیس‌جمهوری به نیویورک هستند.
اردال ارزینجان (Erdal Erzincan) (زاده ۱۹۷۱ ارزروم) یک هنرمند ترک تبار موسیقی محلی ترکیه است. زندگی. او از دوران کودکی شروع به مشاهده فولکلور منطقه ای کرد که در آن زندگی می‌کرد و در آن سن باغلاما را ملاقات کرد. او در سال ۱۹۸۱ در استانبول اقامت گزید و در سال ۱۹۸۵ در دوره موسیقی Arif Sağ شروع به تحصیل کرد. در سال ۱۹۸۹ وارد کنسرواتوار دولتی موسیقی ترکیه ITU، گروه علوم پایه شد و در همان دوره؛ او تحقیقاتی در مورد Baglama Without Tins (شلپ) انجام داد. پایان‌نامه او در دانشگاه؛ او کاربرد تکنیک ضربه زدن با انگشت را
در دانشگاه؛ او کاربرد تکنیک ضربه زدن با انگشت را در باغلاما و نت نویسی ارائه کرد. آثار. پس از اولین آلبوم انفرادی او به نام توره (Töre) که به ترتیب در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. آلبوم‌های انفرادی او غاریپ، غوربت یوللاردا، آنادولو (سازنده)، آل مندیل، کاروان، گیرفتار، Girdab-ı Mihnet, Karasu, Döngü، İki Telin Trail و همچنین آهنگ‌های محلی عشق ما با تولگا ساگ و اسماعیل اوزدن هستند. آهنگ‌های محلی عشق ما ۲ با تولگا ساگ و یلماز چلیک. به همراه Tolga Sağ، Yılmaz Çelik و Muharrem Temiz آلبوم آنها با نام Türküsü Sevdamiz 3
Temiz آلبوم آنها با نام Türküsü Sevdamiz 3 منتشر شد. در سال ۱۹۹۶ در کلن با Arif Sağ و Erol Parlak با حمایت رئیس‌جمهور رومن هرتزوگ. او با ارکستر فیلارمونیک کلن به رهبری بتین گونش کنسرتی برگزار کرد. رپرتوار این کنسرت: به صورت آلبوم با نام «کنسرتو برای باگلاما» منتشر شد. در سال ۲۰۰۰ با Mercan Erzincan، هنرمند و معلمی مانند خودش ازدواج کرد و یک فرزند دارد. در وین در نیمه اول سال ۲۰۰۴; او با حمایت هاینس فیشر، رئیس‌جمهور اتریش، کنسرتی را در Wiener Konzerthaus همراه با ارکستر سمفونیک Ambassade به رهبری راسل مک
با ارکستر سمفونیک Ambassade به رهبری راسل مک گرگور برگزار کرد. او در این کنسرت بسیاری از قطعات موسیقی کلاسیک آناتولی و غربی را با ارکستر سمفونیک سفیر نواخت. در پاییز ۱۳۸۳ با کیهان کلهر نوازنده کمانچه ایرانی کنسرت‌هایی برگزار کرد و آلبومی به نام باد تهیه کرد. او بیش از بیست سال است که همچنان دانش و تجربیات خود را در دوره موسیقی که نام او را به خود اختصاص داده‌است با شاگردانش به اشتراک می‌گذارد. او کنسرت‌های مختلفی را در ترکیه و خارج از کشور با ارکستر اردال ارزینجان باغلاما متشکل از ۲۵ هنرجو برگزار کرد و در
باغلاما متشکل از ۲۵ هنرجو برگزار کرد و در سال ۲۰۱۳ آلبومی به نام ارکستر اردال ارزینجان باغلاما منتشر کرد. او در سال ۲۰۰۹ دو جلدی «روش باغلاما» را که با عارف ساغ تهیه کرده بود و کتاب «تصنیف‌هایی برای باغلاما» متشکل از ساخته‌های خودش را در سال ۲۰۱۹ منتشر کرد. کارهای مشترک او با کیهان کلهر از محبوبیت خاصی میان طرفداران موسیقی برخوردار است.
حاجی‌های انبار دار چه دینی دارند؟ نام کتابی است از احمد کسروی که در مهرماه ۱۳۲۴ توسط انتشارات پیمان به چاپ رسیده‌است. شرح داستان. این داستان گفتگویی است میان چهار دوست که حول اندیشه‌های کسروی می‌گذرد. در این کتاب کسروی به انحرافات شیعه می‌پردازد و سعی در خرافه زدایی از میان اندیشه‌های شیعه دارد. گرچه مطالبی که او می‌گوید به گفتهٔ جعفر در اسلام و احادیث و قرآن آمده‌است، اما قشر روحانیون با مطرح کردن پاره‌ای از خرافات، به گفتهٔ احمد، اثر این نکات را خنث می‌کنند. همچنین او به انتقادهایی که از خودش توسط
می‌کنند. همچنین او به انتقادهایی که از خودش توسط روحانیون انجام شده اشاره می‌کند. روی سخن او بیشتر با جماعت بازاری است که ظاهراً به دین متدین هستند و اعمال شرعی روزانه همانند نماز و روزه و گذاشتن ریش و غیره را به جا می‌آورند اما از طریق ایجاد بازار سیاه سعی در کسب پول بیشتر دارند و مال اندوزی می‌کنند و از درآمد به دست آمده به مکان‌های زیارتی سفر می‌کنند. حال آنکه جماعتی از مردم در فقر و گرسنگی بوده و آسیب‌های زیادی را از این طریق تجربه می‌کنند. شخصیت‌ها. احمد، باقر، علی و جعفر، چهار تنی هستند که گفتگو میان
باقر، علی و جعفر، چهار تنی هستند که گفتگو میان آنها رخ می‌دهد. احمد کتاب‌های کسروی را خوانده و قرابتی با او دارد و جعفر با دیدهٔ منفی و تعصب شدید به اسلام به اندیشه‌های او می‌نگرد. در این میان علی دیدگاهی معتدل دارد و سعی در فهم اندیشه‌های کسروی از طریق احمد می‌کند.
طول موج کامپتون یک خاصیت مکانیک کوانتمی برای ذرات است. که برای توضیح پدیده کامپتون به وجود آمد. این طول موج برابر طول موج فوتونی است که انرژی آن برابر جرم سکون ذره باشد. طول موج کامپتون یک ذره("λ") از فرمول زیر به دست می‌آید که در آن "h" ثابت پلانک, "m" جرم سکون، و "c" سرعت نور است. این فرمول خودش را مشتق فرمول اصلی آن نشان می‌دهد این مقدار برای الکترون برابر است با . ذرات دیگر طول موج کامپتون متفاوتی دارند
چه چیزی گیلبرت گریپ را آزار می‌دهد؟ فیلمی درام به کارگردانی لاسه هالستروم است که سال ۱۹۹۳ ساخته شده‌است. بازیگران این فیلم جانی دپ، جولیت لوئیس و لئوناردو دی‌کاپریو هستند. پیتر هجس نویسنده نمایشنامه این فیلم است که آن را از رمانی نوشته خودش به همین نام که سال ۱۹۹۱ نوشته بود، اقتباس کرده‌است. خلاصه داستان. در شهر کوچکی به نام «اندورا»، «گیلبرت گریپ» (جانی دپ) به همراه برادرش «آرنی» (لئوناردو دی کاپریو) که دارای معلولیت ذهنی است، منتظر تریلر توریست‌هایی هستند که سالانه در زمان اردو در مکانی تفریحی در نزدیکی
که سالانه در زمان اردو در مکانی تفریحی در نزدیکی آنجا، از اندورا می‌گذرند. مادر گیلبرت، «بانی» (دارلین کیتس)، بعد از خودکشی شوهرش سالهاست که افسرده و بسیار چاق شده‌است. از آنجایی که مادر گیلبرت توانایی مواظبت از آن‌ها را ندارد، گیلبرت مسئولیت تعمیر خانه‌شان، مواظبت از آرنی که عادت دارد بالای تانکر آب برود و خواهر کوچکش «الن» (واری کیت شلهارت) را دارد. خواهر بزرگش امی (لارا هرینگتون) هم همیشه در آشپزخانه به سختی کار می‌کند. گیلبرت رابطه‌ای پنهانی با زنی به نام «بتی» (مری استینبرگن) دارد در حالی که شوهرش
نام «بتی» (مری استینبرگن) دارد در حالی که شوهرش می‌خواهد گیلبرت را راضی کند تا خانواده اش را بیمه کند. بازشدن فروشگاهی زنجیره‌ای، خواربارفروشی لمسون، جایی که گیلبرت آنجا کار می‌کند و بقیه فروشگاه‌های کوچک اندورا را تهدید می‌کند. در حالی که خانواده گیلبرت خودشان را برای جشن تولد ۱۸ سالگی آرنی آماده می‌کنند، دختری جوان به نام «بکی» (جولیت لوئیس) به همراه مادربزرگش به دلیل خراب شدن ماشینشان ناچار به توقف در شهر می‌شوند. گیلبرت و بکی با هم آشنا می‌شوند. یک شب گیلبرت که همیشه آرنی را حمام می‌کند، فکر می‌کند او