payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مارک ریچ (زاده ۹ دسامبر ۱۹۳۴در آنتورپ بلژیک – درگذشته ۲۶ ژوئن ۲۰۱۳ در لوسرن سوئیس)، با نام قبلی «مارسل داوید رایش» ، سرمایه دار و دلال در بخش تجارت مواد خام، مواد غذایی، نفت، بنزین و املاک بود. بیشتر شهرت او به خاطر تأسیس شرکت گلنکور و محکومیت او به دلیل فرار از پرداخت مالیات در ایالات متحده و همچنین تجارت غیرقانونی نفت با ایران در زمان بحران گروگانگیری سفارت ایالات متحده در ایران بود. او در زمان محکوم شدن در سوئیس زندگی می‌کرد و هیچگاه به ایالات متحده بازنگشت. در زمان دولت بیل کلینتون او به صورت بحث
بازنگشت. در زمان دولت بیل کلینتون او به صورت بحث برانگیزی در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱ و روز آخر دولت کلینتون مورد عفو قرار گرفت. پیشینه خانواده. او در سال ۱۹۳۴ از پدر و مادری آلمانی یهودی متولد شد. پدرش سمسار بود و در فرانکفورت امرار معاش می‌کرد. پس از روی کار آمدن نازیها خانواده او به بلژیک گریختند، کشوری که مارسل در آنجا به دنیا آمد. پس از مدتی آلمان‌ها بلژیک را نیز تسخیر کردند و خانواده رایش اینبار به فرانسه گریختند و پس از یک سال از آنجا در تهی دستی و بدون آشنایی با زبان انگلیسی خود را با یک کشتی باری به مراکش و
با زبان انگلیسی خود را با یک کشتی باری به مراکش و از آنجا به آمریکا رساندند و در سال ۱۹۴۱ نیویورک نزد اقوام ماندگار شدند. خانواده «رایش» در سال ۱۹۴۵ تبعیت ایالات متحد آمریکا را پذیرفت و نام جدید «ریچ» را برگزید که ترجمه انگلیسی نام آلمانی آن‌ها است. پدر او شرکتی در کوئینز نیویورک تأسیس کرد و شروع به واردات مواد اولیه برای تولید کیف نمود. بعدها پدرش شروع به واردات مواد کشاورزی نمود و به تأسیس بانک آمریکایی بولیوی کمک نمود. مارک پس از دوره دبستان در دبیرستان رودز در منهتن نیویورک و سپس مدت کوتاهی در دانشگاه
رودز در منهتن نیویورک و سپس مدت کوتاهی در دانشگاه نیویورک در رشته بازاریابی درس خواند (۱ یا ۲ ترم) و پس از ترک تحصیل در دکان جواهرفروشی پدرش و نزد دیگر یهودیان فراری آلمانی تبار به شاگردی پرداخت. مارک در سال ۱۹۵۴ در شرکت «فیلیپ برادرز» که بزرگترین دلال مواد خام در جهان محسوب می‌شد استخدام شد. او با دنیس آیزنبرگ ازدواج کرد. دنیس وارث ثروت زیادی از شرکت تولید کفش پدرش بود. آن دو سه فرزند داشتند و یکی از آن‌ها به نام گابریل ریچ در ۲۷ سالگی در اثر سرطان خون درگذشت. در سال ۱۹۹۶ آن دو از هم جدا شدند ولی دنیس به
در سال ۱۹۹۶ آن دو از هم جدا شدند ولی دنیس به استفاده از نام خانوادگی ریچ ادامه داد. شش ماه بعد مارک با گیسلا روسی ازدواج نمود و این ازدواج هم در سال ۲۰۰۵ به طلاق منجر شد. در زمان کار در شرکت فیلیپ برادرز او در مورد تجارت بین‌المللی و تجارت با کشورهای جهان سوم مطالب زیادی یاد گرفت. او به فعالیت‌های شرکت در کوبا، بولیوی و اسپانیا کمک می‌کرد. ریچ در سال ۱۹۷۴ با چند تن از یارانش از جمله پینکوس گرین یک شرکت دلالی مواد خام به نام «Marc Rich + Co AG» در شهر زوگ (معروف به بهشت مالیاتی جهان) در سوئیس بنیان نهاد.
(معروف به بهشت مالیاتی جهان) در سوئیس بنیان نهاد. ریچ در سال ۱۹۹۳ بخشی از شرکت خود را به مدیرانش فروخت که از آن پس «Glencore International AG» نامیده شد. او به عنوان پادشاه نفت لقب داشت و در گسترش تجارت نفت بین‌المللی در دهه ۱۹۷۰ نقش زیادی داشت. فعالیتهای او در شرکتش باعث روابط خوب او با بسیاری حکومت‌های دیکتاتوری شد. او بعدها در خاطرات خود گفته بود که بیشترین سود وی از شکستن تحریم‌های جهانی علیه آفریقای جنوبی در زمان آپارتاید بود. او همچنین با فیدل کاسترو، آنگولا در زمان مارکسیسم، جبهه آزادی‌بخش ملی
آنگولا در زمان مارکسیسم، جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا در نیکاراگوا، معمر قذافی در لیبی، نیکلای چائوشسکو در رومانی و آگوستو پینوشه در شیلی روابط خوبی داشت. ارتباط با ایران. در زمان تحریم فروش نفت توسط اعراب در سال ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ مارک ریچ از دوستانش در خاورمیانه استفاده نمود تا بتواند تحریم‌ها را بشکند و از ایران و عراق نفت خریداری کند. او با خرید نفت ارزان و فروختن گران آن به شرکت‌های آمریکایی سود سرشاری بدست آورد. بعد از انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹ میلادی مارک ریچ از روابط خوب خود با دولت جدید ایران استفاده
ریچ از روابط خوب خود با دولت جدید ایران استفاده نمود تا بتواند تحریم‌های آمریکا علیه نفت ایران را شکسته و از ایران نفت خریداری کند. با وجود اینکه بیشتر افرادی که قبل از انقلاب در وزارت نفت با ریچ در تماس بودند نظیر دکتر پرویز مینا و علی رضایی از ایران گریخته بودند، ریچ مطمئن بود که دولت جدید ایران در کشوری که بیش از ۹۰ درصد درآمدش از طریق فروش نفت است محتاج او خواهد بود. به خصوص در شرایطی که تمام شرکتهای اروپایی و آمریکایی صنعت نفت ایران را ترک کرده بودند. در سال ۱۹۸۰ و در زمان واقعه گروگانگیری در سفارت
در سال ۱۹۸۰ و در زمان واقعه گروگانگیری در سفارت آمریکا، مارک ریچ قرارداد نفتی بزرگی با دولت ایران بست. در این زمان او به همراه پینکی گرین برای دولت ایران اسلحه، از جمله مسلسل، راکت و سایر مهمات از تایلند ارسال می‌کرد. در زمانی که در دهه ۱۹۸۰ نفت در دنیا تا ۴۰ دلار در بشکه بالا رفت ریچ نفت را از ایران نصف این قیمت خریداری میکرد. از این زمان ایران به مهم‌ترین مشتری ریچ در خاورمیانه به مدت ۱۵ سال بدل شد. او به کمک یک کانال مخفی نفت ایران را برای اسرائیل ارسال می‌نمود. او در خاطرات خود در کتاب "پادشاه نفت"
می‌نمود. او در خاطرات خود در کتاب "پادشاه نفت" نوشته دانیل امان ادعا کرده‌است که هر دو کشور ایران و اسرائیل از این تجارت آگاه بودند. بر طبق گفته ریچ ایران هر ساله ۱۵٫۷ میلیون بشکه نفت برای اسرائیل ارسال می‌کرده‌است با اینکه دولتهای دو کشور روابط رسمی نداشتند. ریچ همچنین ذکر کرده‌است که از ابتدای تجارت او در ایران مقام‌های بالای حکومت ایران از رابطه او با اسرائیل و ارسال نفت برای این کشور آگاه بودند. همچنین او ادعا کرده‌است که به دلیل روابط خوب ریچ با دولت ایران، او توانست به مأموران موساد کمک کند که در
ایران، او توانست به مأموران موساد کمک کند که در داخل ایران مأموران اطلاعاتی بدست آورند. محکومیت در ایالات متحده. در سال ۱۹۸۳ ریچ و همکارش پینتوس گرین به ۶۵ فقره مورد اختلاس مالی و فرار از مالیات و شکستن تحریم‌های ایران محکوم شدند. در صورت محکومیت او احتمالاً به بیش از ۳۰۰ سال زندان محکوم می‌شد. به گفته رودی جولیانی، دادستان وقت پرونده، مارک ریچ بزرگترین فراری مالیاتی تاریخ ایالات متحد آمریکا بود. اف بی آی تا اواسط دهه ۸۰ میلادی او را درلیست «Ten Most Wanted Fugitives» قرار داده و برای دستگیری او جایزه
Fugitives» قرار داده و برای دستگیری او جایزه کلانی تعیین کرده بود. در سال ۱۹۸۵ اف بی آی قصد ربودن او را داشت ولی نقشه لو رفت و دولت سوئیس ریچ را پناه داد. او هیچگاه به ایالات متحده بازنگشت و خود را بیگناه می‌دانست. بعدها شرکت‌های مارک ریچ ۳۵ فقره فرار مالیاتی را قبول کرده و بیش از ۹۰ میلیون دلار جریمه دادند. او چندین بار از دستگیری در انگلستان، آلمان، فنلاند و جامائیکا فرار کرد و حتی به دلیل ترس از دستگیری در مراسم ختم دخترش در سال ۱۹۹۶ نیز شرکت نکرد. بیل کلینتون در سال ۲۰۰۱، دقیقاً در دروز آخر ریاست
بیل کلینتون در سال ۲۰۰۱، دقیقاً در دروز آخر ریاست جمهوری خود ۱۴۰ نفر را مورد عفو قرار داد. یکی از آن افراد که بسیار بحث‌برانگیز بود مارک ریچ بود. در آن زمان، شیمون پرز و ایهود باراک شخصاً تلاش بسیاری برای عفو ریچ کرده بودند. چون همسر سابق ریچ، (مادر ۳ فرزند او) در دوران حکومت کلینتون، ۴۵۰.۰۰۰ دلار به حزب دموکرات کمک نقدی پرداخت، اینست که در برخی محافل گفته می‌شود، ریچ بخشودگی خود را با این پول خریده است. کمک به اسرائیل. کلینتون بعدها گفت که دولت اسرائیل از او درخواست بخشش مارک ریچ را نموده بود. مارک ریچ
او درخواست بخشش مارک ریچ را نموده بود. مارک ریچ کمک‌های مالی بزرگی به اسرائیل نموده بود و بسیاری سران دولت اسرائیل از جمله شیمون پرز و ایهود اولمرت از او کمک مالی دریافت کرده بودند. بحث‌ها در مورد دلیل بخشیده شدن او ارتباط زیاد وی با سازمان اطلاعاتی اسرائیل (موساد) را نیز مطرح کرد. مارک ریچ بعدها در زندگی‌نامه خود گفت که او بارها به مأموران موساد در عملیاتهای مختلف کمک کرده‌است. این ادعای او توسط مقامات موساد نیز مورد تأیید قرار گرفته‌است. مارک ریچ گفته‌است که او به مأموران موساد اطلاعات می‌داده است و کمک
که او به مأموران موساد اطلاعات می‌داده است و کمک زیادی برای انتقال نفت ایران به اسرائیل توسط کانال مخفی نموده بوده‌است. رئیس سابق موساد، اونر عزولای، نیز به شخصه از بیل کلینتون درخواست عفو وی را نموده بود. همچنین یکی دیگر از رؤسای موساد، شبتای شاویت نیز از کلینتون درخواست عفو ریچ را نموده بود. رئیس اتحادیه ضد افترا، آبراهام فاکسمن نیز که سازمان او از ریچ بیش از ۲۵۰۰۰۰ دلار در طول سال‌های مختلف دریافت کرده بود به کلینتون نامه نوشت و درخواست عفو ریچ را نمود. ریچ در تمامی زندگی خود به شدت از کشور اسرائیل
ریچ در تمامی زندگی خود به شدت از کشور اسرائیل حمایت می‌کرد. او مبلغی نزدیک به ۱۵۰ میلیون دلار به موسسات اسرائیلی نظیر موزه اسرائیل، موزه تل آویو، موسسات تحقیقاتی و تئاترهای اسرائیلی کمک کرده‌است. ریچ به دانشگاه آی دی سی هرتزلیا مبلغ زیادی کمک نمود و ساختمانی در این دانشگاه به نام وی نامگذاری شده‌است. ریچ به همراه پینکی گرین شریک خود سازمان ریچ را در اسرائیل بنیان نهاد که بزرگترین سازمان خیریه در اسرائیل است و توسط اونر عزولای ( که به کلینتون برای عفو وی نامه نوشته بود) مدیریت می‌شود. سازمان ریچ بیش از ۱۳۵
نوشته بود) مدیریت می‌شود. سازمان ریچ بیش از ۱۳۵ میلیون دلار در دو دهه گذشته در اسرائیل سرمایه‌گذاری کرده‌است. ریچ همچنین ساختمان مهندسی بافت در دانشگاه بار ایلان را تأمین هزینه کرده بود. مرگ. ریچ در اثر سکته در سال ۲۰۱۳ در بیمارستان لوسرن درگذشت. در زمان مرگ او ۷۸ سال سن داشت. بر اساس وصیت وی او در اسرائیل دفن شد. جایزه‌ها. مارک ریچ در سال ۲۰۰۷ [دکترای افتخاری] از دانشگاه بار ایلان اسرائیل به دلیل کمک‌های شایان به اسرائیل دریافت نمود. او همچنین دکترای افتخاری از دانشگاه بن گوریون نیز در سال ۲۰۰۷ دریافت
از دانشگاه بن گوریون نیز در سال ۲۰۰۷ دریافت کرد. مرکز چایم شبا در تل هاشومر در حومه تل آویو نیز در سال ۲۰۰۸ به او جایزه داد.
مادر ، ترانه‌ای از گروه آلمانی رامشتاین از آلبومی با همین نام است.
حاج عمر بونگو اوندیمبا (۳۰ دسامبر ۱۹۳۵ – ۸ ژوئن ۲۰۰۹) که تا پیش از گرویدن به اسلام در سال ۱۹۷۳ آلبر برنار بونگو نام داشت، سیاستمداری گابنی و رئیس‌جمهور گابن برای ۴۲ سال از ۱۹۶۷ تا زمان مرگش در ۲۰۰۹ بود. عمر بونگو نخست به‌عنوان صاحب‌منصبی جوان در دوران ریاست جمهوری لئون امبا، اولین رئیس‌جمهور گابن، به مقام‌هایی کلیدی گمارده شد تا آنکه در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ معاون رئیس‌جمهور و پس از مرگ امبا در ۱۹۶۷ دومین رئیس‌جمهور این کشور شد. بونگو تا ۱۹۹۰ رهبری رژیمی تک‌حزبی وابسته به حزب دموکراتیک گابن را برعهده
تک‌حزبی وابسته به حزب دموکراتیک گابن را برعهده داشت تا آنکه فشار عمومی بر او سبب شد تا مجبور به معرفی سیاستی چند حزبی در کشور شود. او همچنین توانست در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ بر مخالفت‌های بسیار با حاکمیت خود فائق آمده و با گردآوردن رهبران مهم مخالفان در کنار خود، بار دیگر به تحکیم قدرتش بپردازد. بونگو سپس در انتخابات بحث‌برانگیز ریاست‌جمهوری سال ۱۹۹۳ و انتخابات بعدی سال‌های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۵ انتخاب شد و با افزایش اکثریت وابسته به او، گروه‌های مخالف در هر انتخابات بیشتر مطیع او گردیدند. بونگو به جهت آنکه تنها منافع خود،
او گردیدند. بونگو به جهت آنکه تنها منافع خود، خانواده‌اش و خاصگان محلی را مد نظر داشته و کاری به نفع گابن و مردم گابن انجام نداده‌است مورد انتقاد قرار گرفت. برای مثال اوا ژولی، سیاستمدار فرانسوی مدعی شد که در دوران زمامداری عمر بونگو، علی‌رغم افزایش سرانهٔ تولید ناخالص داخلی نفت گابن تا یکی از بالاترین سطوح در آفریقا، تنها سالیانه ۵ کیلومتر آزادراه در این کشور ساخته شد و یکی از بالاترین میزان مرگ و میر نوزادان در جهان تا هنگام مرگ بونگو در ۲۰۰۹ نیز متعلق به گابن بود. بونگو که سرطان داشت در ژوئن ۲۰۰۹ در
به گابن بود. بونگو که سرطان داشت در ژوئن ۲۰۰۹ در اسپانیا درگذشت و پسرش علی بونگو که برای مدتی طولانی از سوی پدرش عهده‌دار مسئولیت‌های اداری کلیدی بود در اوت ۲۰۰۹ به جانشینیش انتخاب شد. عمر بونگو پس از کناره‌گیری فیدل کاسترو از ریاست‌جمهوری کوبا در سال ۲۰۰۸، طولانی‌ترین دوران ریاست‌جمهوری را داشت و حتی امروزه نیز از او به‌عنوان یکی از رهبران دارای طولانی‌ترین دورهٔ زمامداری در طول تاریخ یاد می‌شود.
شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو یا مسکووی که تا سال ۱۳۸۹ با نام شاهزاده‌نشین مسکو شناخته می‌شد، یک شاهزاده‌نشین روسی در دوران قرون وسطای متأخر بود. پایتخت این شاهزاده‌نشین شهر مسکو بود. این حکومت که در ابتدا به عنوان یک شاهزاده‌نشین کوچک در سده سیزدهم تأسیس شده بود، در اواخر سده پانزدهم به سرزمینی پهناور و نیرومند و نخستین حکومت متمرکز روسیه تبدیل شد. هنگامی که مغول‌ها در سده سیزدهم به سرزمین‌های تجزیه شده روس کی‌یف حمله کردند، مسکو هنوز یک شهر کوچک در قلمرو ولادیمیر-سوزدال بود. اگرچه مغول‌ها مسکو را در زمستان ۱۲۳۸
بود. اگرچه مغول‌ها مسکو را در زمستان ۱۲۳۸ سوزانده و در سال ۱۲۹۳ آن را غارت کردند، مکان دورافتاده و جنگلی آن تا حدی امنیت را از یورش و اشغال مغول‌ها فراهم می‌کرد. مسکو زمانی به یک شاهزاده‌نشین جداگانه تبدیل شد که دانیل (حکومت: ۱۲۶۳–۱۳۰۳)، کوچک‌ترین پسر الکساندر نوسکی شهر و مناطق اطراف آن را به ارث برد. تا پایان سده سیزدهم، مسکو در کنار تور به یکی از شاهزاده‌نشین‌های پیشرو در قلمرو شاهزاده‌نشین بزرگ ولادیمیر تبدیل شده بود. پس از آنکه میخائیل تور در سال ۱۳۰۴ به مقام شاهزاده بزرگ ولادیمیر رسید، کشمکشی بین
به مقام شاهزاده بزرگ ولادیمیر رسید، کشمکشی بین شاهزادگان مسکو و تور آغاز شد. یوری (حکومت: ۱۳۰۳–۱۳۲۵) به این عنوان اعتراض کرد و بعداً در سال ۱۳۱۸ توسط خان اردوی زرین که بر شاهزادگان روس تسلط داشت، به عنوان شاهزاده بزرگ منصوب شد؛ اگرچه تا چهار سال بعد این مقام را از دست داد. ایوان یکم (حکومت: ۱۳۲۵–۱۳۴۰) عنوان شاهزاده بزرگ را دوباره به دست آورد و توانست از دیگر شاهزادگان روسی برای خان مغول خراج جمع‌آوری کند که این امر ثروت مسکو را افزایش داد. همچنین مقر کلیسای ارتدکس روسی نیز از ولادیمیر به مسکو منتقل شد که
ارتدکس روسی نیز از ولادیمیر به مسکو منتقل شد که موقعیت آن شهر را به عنوان مرکز معنوی کیش ارتدکس روسیه تثبیت کرد. ایوان یکم، تور را شکست داد و مقام خویش را برای پسرانش سیمئون (حکومت: ۱۳۴۰–۱۳۵۳) و ایوان دوم (حکومت: ۱۳۵۳–۱۳۵۹) به ارث گذاشت. پس از مرگ ایوان دوم، این عنوان موقتاً از دست رفت تا اینکه دیمیتری دونسکی (حکومت: ۱۳۵۹–۱۳۸۹) آن را دوباره به دست آورد و شاهزاده‌نشین را به یک شاهزاده‌نشین بزرگ ارتقا داد. او همچنین در سال ۱۳۸۰ شکست مهمی را بر تاتارها وارد کرد که اعتبار مسکو را به میزان زیادی افزایش داد. با
که اعتبار مسکو را به میزان زیادی افزایش داد. با افول اردوی زرین، هژمونی آن به‌طور فزاینده‌ای به چالش کشیده شد. واسیلی یکم (حکومت: ۱۳۸۹–۱۴۲۵) قلمرو خود را گسترش داد؛ اما در نهایت به دلیل حملات تاتارها مجبور به از سرگیری پرداخت خراج شد. واسیلی دوم (حکومت: ۱۴۲۵–۱۴۶۲) پس از یک جنگ داخلی، کنترل خود بر مسکو را تثبیت کرد و در دوران سلطنت او کلیسای روسیه خودمختاری‌اش را اعلام کرد. ایوان سوم (حکومت: ۱۴۶۲–۱۵۰۵) تقریباً تمام ایالت‌های روس را یکپارچه کرد و پایه‌های یک دولت متمرکز را بنا نهاد. سلطنت او آغاز دوره جدیدی
دولت متمرکز را بنا نهاد. سلطنت او آغاز دوره جدیدی در تاریخ روسیه بود و شکست تاتارها به دست او در سال ۱۴۸۰ پایان سلطه تاتارها را نشان می‌دهد. پسرش واسیلی سوم (حکومت: ۱۵۰۵–۱۵۳۳) الحاق اراضی باقی مانده را تکمیل کرد و سپس ایوان چهارم (حکومت: ۱۵۳۳–۱۵۸۴) در سال ۱۵۴۷ به عنوان اولین تزار روسیه تاج‌گذاری کرد و روسیه تزاری را بنیان گذاشت.
حَنّه یا حَنّای قدیس دختر فاقوذ (به عبری: חַנָּה) بر طبق مطالب دین‌های ابراهیمی مادر مریم و مادربزرگ عیسی بود که نسبش به داوود می‌رسید. نام «آن» (Anne) در انگلیسی از این نام گرفته شده‌است. این شخص در اسلام، مسیحیت مورد احترام است اما نامش در انجیل و قرآن نیامده است. در تفسیر صافی حدیثی از موسی الکاظم نقل شده‌است که نام اصلی مادر مریم «مَرثا» بوده، که در عربی به معنای «وهیبة» (هبه شده، بخشیده شده) است.
اشغال اتریش توسط متفقین از ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۵ به طول انجامید. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Allied-occupied_Austria
سرده کیسه‌خرس‌ها یا خرس‌های کیسه‌دار شامل ۳ گونه است که فقط یکی از آن (کوآلا) هنوز زنده‌است. بزرگ‌ترین گونه آن کوآلای غول است که از دوره پلیستوسن زندگی می‌کرده‌است و فسیل‌های آن در دریاچه ایردر استرالیای جنوبی یافت شده‌است از گونه دیگر P. mairs اطلاعات زیادی در دست نیست. منابع. Wikipedia contributors, "Phascolarctos," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Phascolarctos&amp;oldid=427345155 (accessed November 20، ۲۰۱۱).
جرونیمو (به زبان مسکالرو-چیریکاهوا: Goyaałé، به معنای "آنکه خمیازه می‌کشد") (۱۶ ژوئن ۱۸۲۹ – ۱۷ فوریه ۱۹۰۹) یکی از رهبران برجستهٔ سرخپوست در آمریکا بود که رهبری آپاچی‌های در جنگ‌هایی موسوم به جنگ‌های آپاچی علیه مکزیک و ایالات متحده که به زمین‌های قبیلهٔ آنان دست‌اندازی کرده بودند را برای چندین دهه برعهده جرونیمو (سال‌های ۱۸۲۹–۱۹۰۹م) رهبر آپاچی‌ها بود بعد از این که سربازان مکزیکی خانواده اورا کشتند او جنگجوی چریک شد که هم سربازان مکزیکی و هم آمریکایی از او می‌ترسیدند. او سرنجام تسلیم شد و در سال ۱۹۰۵م در رژه
او سرنجام تسلیم شد و در سال ۱۹۰۵م در رژه پیروزی انتخاب رئیس‌جمهور (دوموکراسی) روزولت شرکت کرد. زندگی. جرونیمو در ۱۸۲۹ در دستهٔ آپاچی‌های بدونکوهه در نزدیکی رود تورکی در ایالت امروزی نیو مکزیکو که در آن زمان بخشی از خاک مکزیک بود اما خانواده‌اش آن را جز زمین‌های بدونکوهه می‌دانستند متولد شد. پدربزرگ او رئیس بدونکوهه‌ها بود و او سه برادر و چهار خواهر داشت. پس از مرگ پدر، مادرش او را پیش آپاچی‌های چیهنه برد و او با آنها بزرگ شد. در ۱۷ سالگی با دختری از دستهٔ ندنی-چیریکاهوا ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد. در
ندنی-چیریکاهوا ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد. در سالِ ۱۸۵۸ گروهی متشکّل از ۴۰۰ سربازِ مکزیکی به فرماندهی کلنل خوزه ماریا کاراسکو به کمپ جرونیمو در بیرون شهر ، در زمانی که مردان در درون شهر مشغول داد و ستد بودند، حمله‌کرده و دست به کشتار زنان و کودکان زدند. همسر، فرزندان و مادر جرونیمو نیز از جمله کشته‌شدگان این حمله بودند. پس از این رویداد جرونیمو به انجام حملات انتقامی علیه مکزیکیان روی آورد. چنین بر می‌آید که عنوان «جرونیمو» نیز در همین زمان به او داده شد. وجه تسمیهٔ این نام به نبردی بازمی‌گردد که
شد. وجه تسمیهٔ این نام به نبردی بازمی‌گردد که جرونیمو در آن، بی‌توجه به گلوله‌های مرگباری که به سویش می‌آمد مرتب با چاقو به سربازان مکزیکی حمله می‌برد و آنان نام جروم مقدس (جرونیمو) را صدا می‌زدند. آمریکایی‌ها این را شنیدند و گمان بردند که نام واقعی او جرونیمو است و همین نام بر او باقی ماند. جرونیمو پیوسته حملات و جنگ علیه استان‌ها و شهرهای مختلف مکزیک و سپس علیه مناطق آمریکایی در سرتاسر آریزونا، نیو مکزیکو و غرب تگزاس را ترغیب می‌نمود تا آنکه سرانجام در سال ۱۸۸۶ و پس از سال‌ها تعقیب و گریز، خود را تسلیم
۱۸۸۶ و پس از سال‌ها تعقیب و گریز، خود را تسلیم مقامات آمریکایی نمود. او به عنوان زندانی جنگی به شخصی نامدار بدل شد و در بازارهای مکاره حضور می‌یافت، هرچند هرگز به او اجازهٔ بازگشت به زادگاهش داده نشد. جرونیمو بعدتر از اینکه خود را تسلیم کرده بود احساس پشیمانی نمود زیرا معتقد بود به شروطی که برای این کار تعیین کرده بود توجهی نشده است. جرونیمو در فوریهٔ ۱۹۰۹ از اسبش به‌هنگام رفتن به خانه فروافتاد و تمام طول شب را در سرما درآنجا به‌صورت درازکش ماند تا آنکه یکی از دوستانش او را که به‌شدت بیمار شده بود یافت.
از دوستانش او را که به‌شدت بیمار شده بود یافت. جرونیمو در ۱۷ فوریهٔ همان سال بر اثر عوارض ناشی از ذات‌الریه در اوکلاهما درگذشت و همان‌جا در گورستان زندانیان جنگی آپاچی به خاک سپرده شد.
"'ژیاردیا" انگلی از دسته برون‌کافتگان است که در روده باریک انسان و بسیاری از پستانداران زندگی می‌کند. این انگل سبب بیماری روده‌ای همه‌گیر و محلی و اسهال می‌شود. این تک‌یاخته گلابی‌شکل و دارای چهار جفت تاژک است. این امر شناسایی آن را زیر میکروسکوپ آسان می‌کند. ژیاردیا در گذشته در دسته پروتوزوآ طبقه بندی می‌شد. گونه‌ها. "Giardia agilis" "Giardia ardeae" "ژیاردیا لامبلیا" ژیاردیا لمبلیا "Giardia muris" "Giardia microti" "Giardia psittaci" چرخه زندگی و همه‌گیرشناسی. به دنبال خوردن کیست‌های موجود در محیط اطراف،
به دنبال خوردن کیست‌های موجود در محیط اطراف، این عفونت ایجاد می‌گردد. کیست‌ها پس از ورود به روده باریک باز شده و تروفوزوئیت‌ها از آن خارج می‌شوند. تروفوزوئیت‌ها از طریق تقسیم دوتایی شروع به زیاد شدن می‌کنند. ژیاردیا در دوازدهه باقی مانده و از طریق خون منتشر نمی‌شود. آنها با استفاده از دیسک‌های چسبنده خود به جدار روده می‌چسبند. در برخی حالات خاص به صورت کیست درآمده و در مدفوع دفع می‌شوند. این کیست‌ها قادر به تحمل گرما و خشکی نیستند ولی در آب سرد به مدت چند ماه به حیات خود ادامه می‌دهند. متوسط تعداد کیست دفع
به حیات خود ادامه می‌دهند. متوسط تعداد کیست دفع شده در انسانها مختلف است ولی به حدود یکصد میلیون کیست در هر گرم از مدفوع می‌تواند برسد. در حالی که خوردن ده کیست می‌تواند عفونت را در فرد جدیدی ایجاد نماید. بنا بر این انتقال این عفونت براحتی صورت می‌گیرد. این عفونت در مهد کودک‌ها شایع است. کیست‌ها از طریق نبود بهداشت فردی، آلوده شدن غذا یا آب به کیست، منتقل می‌شوند. متأسفانه کلر زدن به آب آشامیدنی نمی‌تواند کیست‌ها را از بین ببرد و نیاز به جوشانیدن یا استفاده از فیلتر‌های ویژه برای جدا کردن کیست‌ها از آب
از فیلتر‌های ویژه برای جدا کردن کیست‌ها از آب آشامیدنی وجود دارد. بیماری زایی. علت این که چرا در برخی بیماران علایم شدید و در برخی علایم خفیف یا بدون علامت هستند به درستی شناخته نشده است. بیماران دچار صاف شدن پرز‌های سطح روده باریک و نوعی سوء جذب می‌گردند. بعد از یک دوره ۵-۶ روزه علایم بیماری شروع می‌شوند. البته ممکن است برخی بیماران بدون علامت و به عنوان ناقل بیماری در آیند. علایم اولیه شامل اسهال، دردشکم، آروغ زدن، نفخ، تهوع و استفراغ است. اسهال معمولاً یک هفته طول می‌کشد. وجود خون و موکوس در مدفوع و تب
هفته طول می‌کشد. وجود خون و موکوس در مدفوع و تب شایع نیست. تشخیص. مشاهده کیست یا تروفوروئیت در مدفوع یا روده باریک. کیست‌ها حدود ده میکرون اندازه داشته و دارای چهار هسته می‌باشند. برای تشخیص از آزمایش مدفوع استفاده می‌شود. درمان. آنتی بیونیک‌های مترونیدازول و تینیدازول معمولاً در درمان ژیاردیا مصرف می‌شود. نحوه مصرف و درمان ترکیبی با داروها مطابق نظر پزشک معالج است.
کریل نامی است که به راسته Euphausiacea از سخت‌پوستان گفته می‌شود که ظاهری همچون میگو دارند. این بی‌مهرگان در آب‌های همه اقیانوس‌های جهان یافت می‌شوند. نام «کریل» از واژهٔ نروژی "krill" به معنای «بچه کوچک ماهی» می‌آید. کریل بخش مهمی از زنجیره غذایی را تشکیل می‌دهد و در نزدیکی پایین هرم غذایی قرار دارد چرا که از فیتوپلانکتون‌ها تغذیه می‌کند و آن‌ها را به منبعی غذایی مناسب حال بسیاری از جانوران بزرگتر، که کریل منبع اصلی تغذیه‌شان به‌شمار می‌رود، تبدیل می‌کند. در اقیانوس منجمد جنوبی، گونه‌ای کریل که با نام کریل
اقیانوس منجمد جنوبی، گونه‌ای کریل که با نام کریل قطب جنوب شناخته می‌شود، جمعیتی با وزن تقریبی ۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ تن دارد؛ وزنی دو برابر بیشتر از وزن همه انسان‌های روی زمین با هم. از این‌ها، نیمی توسط نهنگ‌ها و پنگوئن‌ها و خوک‌های دریایی و ماهیان مرکب و ماهی‌ها مصرف می‌شود و توسط رشد و زایش جبران می‌گردد. بیشتر کریل‌ها دارای الگوهای مهاجرتی در طی روز هستند؛ از این رو این امکان را برای شکارچیان نزدیک سطح آب در طی شب و شکارچیان اعماق در روز فراهم می‌آورند تا به تغذیه از آن‌ها بپردازند. با دارا بودن جمعیتی با بیش از
از آن‌ها بپردازند. با دارا بودن جمعیتی با بیش از ۶۵۰ میلیون تن وزن، کریل پر تعدادترین جاندار روی زمین پس از پاروپایان به‌شمار می‌رود. کریل‌ها غذای خوبی هستند٬ چون پروتئین و ویتامین آ فراوان دارند.در سال‌های اخیر این جانوران را به مقدار زیاد صید کرده‌اند و زیست شناسان نگران‌اند که مبادا آن‌ها را بیش از حد شکار کنند.این امر ممکن است در بقیهٔ جانوران دریایی از جمله بالن‌ها٬ که جمعیتشان به‌طور خطرناکی کم شده‌است٬ تأثیر بدی بگذارد. حلال بودن کریل. کارشناسان مؤسسه حلال جهانی پس از یک کار پژوهشی در مورد آناتومی و
حلال جهانی پس از یک کار پژوهشی در مورد آناتومی و ویژگی‌های این آبزی، میگو بودن آن را احراز و در نتیجه با تأکید بر میگو بودن این آبزی حلیت آن و محصولات منتج از آن را اعلام نموده‌اند. رده‌بندی. راسته Euphausiacea، رده‌بندی شده توسط جیمز وایت دانا در ۱۸۵۲، از دو خانواده تشکیل می‌شود:
فلورنس اُوِنز تامسون (۱سپتامبر، ۱۹۰۳ – ۱۶ سپتامبر ۱۹۸۳), متولد شده با نام فلورنس لنا کریستی ، شخصی بود که سوژه‌ی عکاسی مشهور دوروتیا لنگ یعنی قرار گرفت و به یک نماد فرهنگی دوران رکود بزرگ و داست‌بول تبدیل شد. کتابخانه کنگره تصویر مادر مهاجر را اینگونه تشریح می‌کند: «یک نخود جمع‌کن بی‌بضاعت در کالیفرنیا، مادر هفت فرزند، سی‌ودو ساله، نیمپو، کالیفرنیا». تصاویر دیگر. لنگ در آن روز شش تصویر عکاسی کرد که پنج‌تای دیگر این تصاویر هستند:
منصوره رحماندوست متولد ۱۳۳۵ روان‌شناس و کارشناس مسایل خانواده و خواهر مصطفی رحماندوست می‌باشد. او همسر شهید ترابی و در سال ۱۳۹۰ سرپرست امور زنان وزارت آموزش و پرورش بوده است. ایشان دارای مطالعات حوزوی و همچنین تحصیلات دانشگاهی در رشتهٔ روان‌شناسی بالینی و مدیریت می‌باشد. او در برنامه‌های متعدد رادیویی و تلویزیونی به مسایل مختلف زناشویی و ازدواج پرداخته‌است و دارای مقالات متعددی در مطبوعات کشور است.
یسولو یا یزولو (به ایتالیایی:Jesolo) نام شهری کوچک در ونتو ایتالیا است. نام قدیمی این شهر ایکوئلو بوده که از نام لاتین ایکوئس به معنای شهر اسب ها گرفته شده است.این شهر در شمال ونیز ومیان دو شهر اراکلیا و کاوالینا-ترپورتی قرار دارد. اقتصاد. اقتصاد این شهر وابسته به توریسم است.یسولو سالانه پذیرای ۶ میلیون گردشگر است.
انجمن هکلوت که در سال ۱۸۴۶ پی‌افکنده شد سازمانی است خیریه که در لندن به ثبت رسیده‌است با این هدف که با انتشار نسخه‌های عالمانه سفرنامه‌های مهم و دیگر مطالب جغرافیایی به گسترش دانش یاری رساند. این انجمن نام از ریچارد هکلوت (۱۶۱۶–۱۵۲۵) دارد که مجموعه‌دار و ویراستار سفرنامه‌های سرزمین‌های دوردست بود که در انگلستان بدان علاقه داشتند. انجمن در تکمیل اهداف اصلی به برگزاری همایش‌ها و شرکت در آن‌ها که موجب گسترش اطلاعات جغرافیایی و نیز امکان‌پذیر ساختن تماسهای فرهنگی می‌شود اهتمام دارد. انجمن سازمانی است غیرانتفاعی
می‌شود اهتمام دارد. انجمن سازمانی است غیرانتفاعی که کارکنان و اعضای شورایش حقوقی دریافت نمی‌دارند. عضویت برای کلیه علاقه‌مندان به اکتشافات جغرافیایی و کسب آشنایی با دیگر فرهنگ‌ها آزاد است.
اصل تمام‌نگار یا اصل هولوگرافیک انگاشته ای از نظریه ریسمان و فرضیه ای بر اساس خاصیت گرانش کوانتمی است، که بیان می کند حداکثر مقدار محتوای اطلاعات محدود به هر ناحیه‌ای، یک بیشینه دارد، و این بیشینه نه با حجم ناحیه که با مساحت مرزش متناسب است. بنابراین، به عنوان مثال محتوای اطلاعات درون یک اتاق را حجم اتاق تعیین نمی‌کند، بلکه مساحت دیوارهای پیرامون آن تعیین می‌کند. این اصل از این ایده ناشی شده که طول پلانک یک ضلع از یک مربع است که فقط می تواند حدود یک بیت اطلاعات را نگهداری کند. این محدودیت را در ابتدا
اطلاعات را نگهداری کند. این محدودیت را در ابتدا فیزیکدان جرارد توفت در سال ۱۹۹۳ مطرح کرد. این محدودیت برگرفته از ملاحظاتی است که بیان می کنند یک سیاهچاله توسط ِ مساحت سطحِ افق رویدادش تعیین می شود، نه به وسیلۀ حجمِ محصورش. عبارتِ «هولوگرافیک» از قیاسِ هولوگرام گرفته شده است که در آن، تصاویر سه بعدی با انعکاس نور در یک صفحه ی مسطح ایجاد می شوند. بر این طریق، جهان فیزیکی را می‌توان یک هولوگرام دانست که اطلاعات آن در افق گرانشی کیهان توصیف شده‌است. همچنین این نظریه را به لئونارد ساسکیند و چارلز تورن نیز نسبت