payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قلعه دختر تاکستان (قز قلعه) مربوط به دورهٔ ساسانی و در شهرستان تاکستان، روستای آبکلو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۴۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کاروانسرای شاه عباسی محمدآباد مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان بوئین‌زهرا، روستای محمدآباد خره واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در ۲۵ کیلومتری جنوب قزوین و در دل دشت وسیع بوئین‌زهرا که روزگاری مسیر پرتردد کاروان رو قزوین – اصفهان بود، کاروانسرای بزرگی از عهد صفوی به جای مانده که از بیرون دارای طرحی پنج ضلعی و چهار برج مدور است. سر در ورودی، که در ضلع جنوبی قرار دارد، با یک هشتی بزرگ که گنبدی برفراز آن است به حیاط، دهلیزها، اتاق‌ها و
گنبدی برفراز آن است به حیاط، دهلیزها، اتاق‌ها و طاق‌نماهای دور تا دور می‌پیوندد. حیاط داخل کاروانسرا به صورت مستطیلی ۵/۵۰ * ۲۰/۴۲ متر گسترده و بناهای چهار جانبش از یک قرینه سازی کامل پیروی نموده‌اند. در وسط هریک از جهات چهارگانه، ایوان مرتفعی برآورده و در دو سوی ایوان‌های شمالی و جنوبی پنج طاق نما و در دو طرف ایوان‌های شرقی و غربی شش طاق نما که مجموعشان به ۳۴ طاقنما می‌رسد ساخته‌اند. در پشت غرفه‌های شمالی، غربی و شرقی، دالان یکپارچه ای به عرض ۸۰/۳ متر کشیده‌اند که از چهار طاق نمای واقع در چهار گوشه حیاط به
که از چهار طاق نمای واقع در چهار گوشه حیاط به آن راه می‌یابد و احتمالاً کاربری اصطبل داشته است. بنای کاروانسرا تمامی با آجر انجام شده و تنها در نمای داخل حیاط یک رج سنگ در پی آن به کار رفته است.
عمارت و باغ امیر سمنان مربوط به دوره قاجار است و در سمنان، خیابان باغ فردوس واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنا در حال حاضر در مالکیت شهرداری سمنان می باشد که در سال ۱۳۹۴ مورد مرمت قرار گرفت و هم‌اکنون به عنوان موزه مردم‌شناسی مورد استفاده قرار می‌گیرد. سرمایه‌گذار این مجموعه محمد عزیزالدین می‌باشد. این مجموعه به نام مجتمع، تاریخی، فرهنگی، گردشگری باغ امیر نامگذاری گردیده است.
خانه کلبادی ساری مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهر ساری، چهار راه برق، ساختمان ادارهٔ کل میراث فرهنگی (سابق) واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۴۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تاریخچه و معماری. عمارت منوچهرخان کلبادی واقع در محلهٔ آب انبار نو حدود یکصد و سی سال قبل بدستور سردار جلیل از امراء ارتش وقت ساخته شد و بنام فرزند بزرگش امیر نصرت شکوه نظام به امیریه معروف شد. امیر نصرت در جوانی فوت شد و سردار بنا را به فرزند وی منوچهرخان بخشید. منوچهرخان کلبادی که بعدها از ملاکین
بخشید. منوچهرخان کلبادی که بعدها از ملاکین منطقه و زمانی نیز نماینده مردم ساری در مجلس شورای ملی بود در سال ۱۳۶۲ دار فانی را وداع گفت و این بنا در سال ۱۳۷۰ در اختیار سازمان میراث فرهنگی قرار گرفت. سبک معماری این ساختمان از تکایای دورهٔ قاجاری برگرفته شده و دو بخش اندرونی و بیرونی دارد. بنای اصلی این عمارت در بخش اندرونی در دو طبقه و یک زیرزمین احداث شده و هر طبقه دارای یک شاه‌نشین و اتاق‌های دو طرفه است. شاه‌نشین طبقه دوم از زیباترین اتاق‌های این عمارت است و جای جای آن یادآمد شیوه‌های هنرهای تزئینی دوره
و جای جای آن یادآمد شیوه‌های هنرهای تزئینی دوره قاجاری است. مصالح ساختمانی این بنا شامل چوب و آجر و بام آن به صورت شیروانی و سفال پوش می‌باشد.
خانۀ خدیوی با ساختمان رادیو کردی کرمانشاه، ساختمانی مربوط به اوایل دوره پهلوی است و در کرمانشاه، ضلع جنوبی خیابان معلم واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۴۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این خانه در سال ۱۳۱۶ توسط برای زندگی شخصی به نام امامعلی خدیوی بنا شده‌است. رادیو کردی کرمانشاه. از سال ۱۳۳۹ که رادیو کردی کرمانشاه تأسیس شد، تا سال ۱۳۵۳ که ساختمان جدید رادیو و تلویزیون کرمانشاه در میدان نفت کرمانشاه افتتاح شد، این ساختمان به عنوان ساختمان اصلی این رادیو مورد استفاده قرار گرفت.
ساختمان اصلی این رادیو مورد استفاده قرار گرفت. آسیب‌ها به بنا. در سال ۱۳۹۶ شهرداری کرمانشاه اقدام به رنگ‌آمیزی دیوارۀ‌ بیرونی خانۀ‌ خدیوی کرد که طی آن آسیب بزرگی به آجرکاری‌های تاریخی این بنا وارد شد. این اقدام با اعتراض اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان کرمانشاه و واکنش دوستداران فرهنگ و میراث فرهنگی کرمانشاه همراه بود.
مجموعه مارکار یزد مربوط به اوایل دوره پهلوی است و در یزد، ابتدای خیابان کاشانی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این مجموعه توسط پشوتن‌جی دوسابایی مارکار که یک بازرگان پارسی ساکن هند بود در سال ۱۳۱۳ گشایش یافت. این مجموعه در ۶ فروردین ۱۳۸۷ با نام پردیس دانش مارکار یزد رونمایی شد. این مجموعه شامل دبستان، دبیرستان و پرورشگاه بود. همچنین یتیمان و دانش آموزانی که از راه دور برای تحصیل به شهر یزد می‌آمدند می‌توانستند در این مجموعه ساکن شوند. پرورشگاه
می‌توانستند در این مجموعه ساکن شوند. پرورشگاه مارکار. در سال ۱۳۰۱ ه‍.ش) «پَشوتَن جی دوسابایی مارکار» (بازرگان پارسی ساکن هند) یزد را که در آن زمان مرکز زرتشتی نشین ایران بود، برای انجام نیت خیر خود یعنی تأسیس پرورشگاهی جهت تعلیم و آموزش و پرورش کودکان بی سرپرست، انتخاب نمود. سال ۱۳۰۳ ه‍.ش) همراه با تعدادی از پارسیان هندوستان جهت بررسی وضعیت زرتشتیان به یزد سفر کرد. پس از بازگشت به هندوستان با سخنرانی در شهرهای مختلف هند توانست ۵۰ هزار روپیه جهت کمک به بهبود وضعیت آموزش و پرورش کودکان زرتشتی ایران جمع‌آوری
وضعیت آموزش و پرورش کودکان زرتشتی ایران جمع‌آوری کند. ساعت مارکار یزد (گاه نمای فردوسی). میدان مارکار در سفری که مارکار برای افتتاح پرورشگاه به یزد داشت، چنان از استقبال و تشویق مردم، دولت و مسئولین به ذوق آمده بود که بلافاصله به پیشنهاد شهرداری مبنی بر اهدای گاه نما (ساعت) به آن سازمان پاسخ مثبت داد و سنگ بنای برجی به نام شاعر بزرگ ایرانی یعنی فردوسی طوسی به نام «گاه نمای فردوسی» در میدان تازه تأسیس پهلوی (شهید بهشتی کنونی) به زمین نهاده شد، اما بعدها به دلیل نامناسب بودن محل، آن را به میدان مارکار واقع
دلیل نامناسب بودن محل، آن را به میدان مارکار واقع در روبروی مجموعه مارکار منتقل نمودند.
محوطه کمبوس بناری مربوط به دوران‌های تاریخی پیش از اسلام است و به گفته مورخان قدمت آن به دوران هخامنش برمیگردد و در شهرستان چرام، روستای بناری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۶۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. طی مطالعاتی که در سال ۶۹ برای کشف معدن فسفات در این منطقه صورت گرفت آثار باستانی بسیاری از دل خاک بیرون آمدند که نشان از تمدن کهن آن منطقه دارد.قواله کمبوس روی منطقه بناری ثبت شده است.
کاروانسرای معین‌التجار یا سرای معین‌التجار در اهواز، که در ساحل شرقی کارون، در بافت قدیم شهر و نزدیک به پل سفید واقع شده است، از شناخته‌شده‌ترین بناهای تاریخی اهواز از دورهٔ قاجار می‌باشد که در ۲۰ آبان ۱۳۷۷ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. تاریخچه. فرانسوی‌‏ها توانسته بودند حق انحصاری کشتیرانی در کارون و بهره‏‌برداری از زمین‌های کناری آن را در ایران، به‌دست آورند. این امتیاز که بر اساس دو پیمان‌نامه، دو بار اعطا، و پس از هر بار، در سال‌های ۱۲۵۵ ه.خ و ۱۲۵۷ ه.خ لغو شد، با اعمال نفوذ دکتر تولوزان، پزشک
۱۲۵۷ ه.خ لغو شد، با اعمال نفوذ دکتر تولوزان، پزشک فرانسوی شاه و کمک نفوذی‌های روس، در تهران منعقد شده و قرار بر این بود که سد اهواز را با دریچه‏‌هایی بازسازی کرده و آبیاری زمین‌های پیرامون را بهبود بخشیده و حتی از جنگل‏‌ها و معدن‌ها، بهره‏‌برداری کنند. با این حال، گسترش ارتباط میان خلیج فارس و هند و نیز کوشش‌های دراموند ولف، وزیر مختار بریتانیا در ایران باعث شد تا درپایان، ناصرالدین‌شاه با صدور فرمانی در مهرماه سال ۱۲۶۷ ه.خ، کشتیرانی در قسمت جنوبی رودخانه کارون را برای همه‌ی کشورها آزاد اعلام کند. به این
کارون را برای همه‌ی کشورها آزاد اعلام کند. به این ترتیب اهواز مورد توجه همه‌ی بازرگان‌های ایرانی و خارجی قرار گرفت. در همین زمان، حسینقلی خان نظام‌السلطنه به عنوان حاکم خوزستان و چهارمحال‌وبختیاری گماشته شد، تا تغییرات موردنیاز را در آنجا صورت دهد. از طرف دیگر، محمد دهدشتی شاهرخ، مشهور به محمدتقی معین‌التجار بوشهری و یا به شکل خلاصه‌تر، حاج محمدآقا معین‌التجار، فرزند «حاج محمدرحیم دهدشتی»، که از قشر بازرگان‌ها بود و پدرش ورشکسته شده و به نجف مهاجرت کرده بود، در حدود سال ۱۲۵۶ ه.خ وارد بوشهر شد و ۴۰۰ هزار
در حدود سال ۱۲۵۶ ه.خ وارد بوشهر شد و ۴۰۰ هزار روپیه سهم ارثیه از عمه‌اش ملکی جان را از حاج محمدمهدی معروف به ملک‌‌التجار سوم دریافت کرد و به کار تجارت پرداخت. با کوشش مداوم، کار معین‌التجار رونق گرفت و در ۱۲۸۵ ه.خ به مقام رئیس‌التجار بوشهر رسید. او تجارت داخلی و خارجی جنوب ایران را در دست گرفت و با هند و انگلیس رابطه تجاری برقرار ساخت، تا آنجا که به «سلطان اقتصاد جنوب ایران» لقب گرفت. حالا او تبدیل به یک بازرگان نامدار ایرانی شده بود که در دستگاه ناصرالدین‌شاه از قدرت و نفوذ زیادی برخوردار بود. پس از آنکه
از قدرت و نفوذ زیادی برخوردار بود. پس از آنکه ناصرالدین‌شاه، رفت‌وآمدکشتی‌های بیگانه را در کارون آزاد ساخت، حاج محمد تقی معین التجار، به کمک جایگاهی که پیدا کرده بود، به جهت پشتیبانی از بازرگانی آبی در اهواز و در قسمت شمالی رود کارون، همراه‌با محمدحسن‌خان سعدالدوله در آخرین سال‌های سده سیزدهم هجری‌خورشیدی، کاروانسرایی را بنا نهاد که لقب خودش را به عنوان نام آن انتخاب کرد، «کاروانسرای معین‌التجار» محمد معین‌التجار در کنار این کاروانسرا، دفترهای بازرگانی، بازارچه، حمام، باغ و مسجدی نیز بنا کرد که به‌گفتهٔ
حمام، باغ و مسجدی نیز بنا کرد که به‌گفتهٔ منابع محلی، تا نزدیکی خیابان کاوه و بیمارستان جندی‌شاپور (امام) امتداد داشته است. او همچنین با ایجاد خط آهنی اسب‌کش، بارهای تجاری را از بندرگاه اهواز به این سرا منتقل و سپس به مقصد شوشتر ارسال می‌کرد. از سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۳۲ خورشیدی، کشتی‌های تجاری بار خود را در همین مکان تخلیه می‌کردند. معماری. بنای معین‌التجار دارای دوطبقه و یک حیاط میانی است که رواق‌ها و ایوان‌هایی با طاق‌های قوسی در گرداگرد آن قرار گرفته‌اند. نمای بیرونی آن با آجرکاری و نرده‌های شبکه‌ای از جنس آجر،
آن با آجرکاری و نرده‌های شبکه‌ای از جنس آجر، طراحی و ساخت و پرداخت شده و ایوان طبقهٔ بالا، چشم‌اندازی زیبا از رودخانهٔ کارون و همچنین امروزه پل سفید را دارد. مصالح اصلی ساختمان کاروانسرا، آجر، تیرچوب، گچ و خاک و شفته‌آهک در پی‌هاست. آسیب‌ها و مرمت. این سرا تا سال‌های پس از انقلاب۵۷، به‌صورت انبار مورد استفاده قرار می گرفت. در میانه دهه ۱۳۷۰ (۱۳۷۴ یا ۱۳۷۵ خورشیدی) آتش‌سوزی بزرگی در بنا رخ داد که بخش‌های بسیاری از سقف و ستون‌های آجری را از بین برد. در سال‌های بعد، موضوع بازسازی این بنا با مشکل مالکیت خصوصی
بعد، موضوع بازسازی این بنا با مشکل مالکیت خصوصی روبه‌رو بود. با این حال، شهرداری اهواز و ادارهٔ کل میراث فرهنگی خوزستان از سال ۱۴۰۳ طرح‌هایی را برای بهسازی بدنه و کف‌سازی و نیز مذاکره برای خرید بنا از مالک خصوصی آغاز کرده‌اند. جایگاه و اهمیت. کاروانسرای معین‌التجار به‌عنوان مرکز اصلی بارگیری و بارگذاری کشتی‌ها در دوران قاجار و پهلوی اول بوده و نقش مهمی در رونق بازرگانی اهواز (بندر ناصری) ایفا می‌کرد. این بنا از یادگارهای قاجاری اهواز است و به سبب نزدیکی به کارون و نزدیکی به بازارهای شرق اهواز، اهمیت
به کارون و نزدیکی به بازارهای شرق اهواز، اهمیت ویژه‌ای در هویت تاریخی شهر دارد.
مسجد سیاوشان مربوط به دوره قاجار است و در شیراز، محله سنگ سیاه، بازارچه حاج زینل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۵۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در جای جای ایران کهن آثار مختلفی از آئین سیاوش برجای مانده است. در ایران باستان آئین ها جایگاه ویژه ای داشتند. گفته میشود مراسم سیاوشان در شیراز قدیم بسیار رایج بوده است تا انجا که مسجدی را وقف مراسم سیاوشان کردند و مسجد سیاوشان به این نام در خاطره ها ماندگار شد.
احداث بنای ساختمان مدرسه راهنمایی امیرکبیر، مربوط به اواخر دوره قاجار بوده و در شهرستان قزوین، خیابان هلال احمر، روبروی تربیت بدنی سابق واقع شده است. این اثر تاریخی در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد جامع ندوشن مربوط به سدهٔ ۸ هجری قمری است و در شهر ندوشن استان یزد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه گبری (جمکران) مربوط به دوره ساسانی است و در شهرستان قم، بخش مرکزی، منطقه جمکران واقع شده است. این اثر در تاریخ با شماره ثبت ۲۱۷۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد بیرون ابرکوه(ابرقو) مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در ابرکوه، کنار شهر واقع شده است. بنای اولیه آن از قدیمی‌ترین مساجد ایران به شمار می‌آید و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۷۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. نقشه مسجد در حال حاضر از نوع مساجد دو ایوانی است. ایوان غربی به گنبد خانه‌ای راه دارد که از داخل آن مربع و از خارج نیم دایره است. ضخامت دیوارهای این قسمت در برخی جاها بیش از ۷۰/۱ است. ایوان شرقی کوچکتر است. تنها ورودی مسجد در حال حاضر در جبهه شمالی از طریق اتاقی با
مسجد در حال حاضر در جبهه شمالی از طریق اتاقی با ایوان غربی باز می‌شود. علاوه بر این دو گذرگاه دیگر نیز وجود دارد که از اتاق‌های جانبی به گنبدخانه و صحن راه پیدا می‌کند. بقایای تنها مناره مسجد در قسمت شمال محوطه گنبددار واقع گردیده و امروزه تنهاقسمت تحتانی آن که برای رفتن به پشت بام استفاده می‌شود بر جای مانده است. ایوان شرقی که از سه جهت به آن راه است به دو اتاق کوچک در شمال مربوط می‌شود. مسجدبیرون ابرکوه با گنبد و طاق پوشش یافته است. طاق‌ها از نوع دومرکزه و جناغی از انواع معماری اوایل اسلام و نمونه‌هایی
و جناغی از انواع معماری اوایل اسلام و نمونه‌هایی از قوس‌های گهواره‌ای شکل مشابه نمونه‌های ساسانی و اوایل اسلام هستند. شکل این طاق‌ها و قوس‌ها گویای ساخت آنها در قرون نخستین اسلامی است. بنا بر منابع معتبر این مسجد قدمگاه علی بن موسی الرضا امام هشتم شیعیان می‌باشد.
مسجد جامع افین مربوط به دوره تیموریان است و در شهرستان زیرکوه، روستای افین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. عده‌ای نیز معتقدند که قدمت اصل بنا به سده سوم تا چهارم هجری قمری برمی‌گردد. مسجد جامع افین و رباط زردان دو بنای باستانی شاخص و مانده از میراث کهن در شهرستان زیرکوه است.
کاروانسرای ینگه امام، بنایی بازمانده از دوره صفوی است که پیشینهٔ اصلی آن، به دوره ایلخانی بازمی‌گردد و در استان البرز، شهرستان ساوجبلاغ، محله ینگه امام و در فاصلهٔ ۱۰۰ متری از جاده واقع شده و این اثر درتاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.روز ۱۶ آذر که تاریخ ثبت ملی این کاروانسرا در فهرست آثار ملی ایران می‌باشد، با پیشنهاد دست‌اندرکاران شهری هشتگرد، به‌عنوان روز هشتگرد انتخاب شده تا ارزش تاریخی و فرهنگی این کاروانسرا برای شهرستان ساوجبلاغ و ایران بر همگان مشخص شود. ثبت در
ساوجبلاغ و ایران بر همگان مشخص شود. ثبت در فهرست میراث جهانی. در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، کاروانسرای ینگه امام به‌همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این مجموعه جهانی به عنوان بیستمین و هفتمین اثر جهانی کشور ایران شناخته می‌شود.
عمارت ملک بوشهر مربوط به اواخر دوره قاجار است و در محله بهمنی شهرستان بوشهر، در خیابان ماهینی کوچه ملک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. ویژگی‌ها. این عمارت مجموعهٔ ساختمانی تاریخی واقع در بخش مرکزی شهرستان بوشهر یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان بوشهر در جنوب ایران است. «عمارت ملک» این عمارت که به صورت مجموعهٔ ساختمانی متعلق به یک قرن قبل است. در هشت کیلومتری شهر بوشهر قرارگرفته‌است. مساحت زیربنای آن ۴۰۰۰ متر مربع بوده و در دورهٔ
مساحت زیربنای آن ۴۰۰۰ متر مربع بوده و در دورهٔ قاجاریه توسط معماران فرانسوی با مصالح محلی احداث شده و درب و پنجره آن زیر نظر مهندسین فرانسوی ساخته شده‌است. عمارت متعلق به یکی از ثروتمندان بوشهر به نام محمدمهدی ملک التجار بوده‌است. وی برای سفر تفریحی- تجاری به کشور فرانسه رفته و در آن جا با دیدن کاخ ورسای شیفته آن می‌شود و نمونه آن را در بوشهر پیاده می‌کند. این کاخ توسط متجاوزین انگلیس اشغال شده و به صورت مقر نظامی آن‌ها درآمد. آن‌ها بعد از سال‌ها استقرار در این کاخ با ورشکست شدن ملک التجار (صاحب اصلی کاخ)
این کاخ با ورشکست شدن ملک التجار (صاحب اصلی کاخ) لوازم نفیس آن را با قیمت کم خریداری کرده و با خود بردند. در اواخر سلطنت رضا شاه این عمارت که خوابگاه نظامیان شده بود پس از چندین بار بازسازی رو به ویرانی نهاد و متأسفانه به خاطر وسعت زیاد هنوز مرمت نشده‌است. این سالها تعدادی بی خانمان در این عمارت زندگی می‌کنند. این عمارت در سال ۱۳۹۷ توسط اداره کل میراث فرهنگی استان بوشهر و با همکاری سایر نهادها و سازمانهای استانی افرادی که در این عمارت سکنا گزیده بودند را به خارج از بنا منتقل کردند و در سال ۹۸ این بنا برای
خارج از بنا منتقل کردند و در سال ۹۸ این بنا برای احیا و مرمت به بخش خصوصی واگذار گردید تا این بنا بعنوان هتل و پذیرایی سنتی مورد بهره‌برداری قرار گیرد.
امامزاده کمال مربوط به سدهٔ ۹ ه‍.ق است و در شهرستان تاکستان شهر حیدریه و در کنار ابهررود واقع شده‌است. تاریخچه. طبق ادعای کتیبه‌ها و مردم محلی این مکان مقبره کمال فرزند موسی کاظم هفتمین امام شیعیان بوده و با توجه به معماری مستحکم آن و همین‌طور دقتی که در آجرچینی‌های آن انجام شده‌است، می‌توان نتیجه گرفت که در زمان ساخت بنا، احترام و توجه بسیاری برای آن صرف شده‌است. بر اساس کتیبه سنگی امامزاده این بنا در سال ۸۶۱ قمری احداث شده‌است. این بنا هم‌اکنون نیز مورد احترام و توجه بسیار زیاد مردم منطقه است. معماری
احترام و توجه بسیار زیاد مردم منطقه است. معماری بقعه. بنای بقعه شامل سه بخش است و دو بخش الحاقی آن کاملاً نو ساز و فاقد هر گونه ارزش هنری است. شکل داخلی بنا نیز شش ضلعی و دارای نازک کاری است گنبد امازاده از نوع دو پوش رگ است بنا دارای تزیینات آجرکاری در میان طاق نماهای اضلاع خارجی است و در گوشه سازی‌های داخل آن نقوش گل و بته مشاهده می‌شود بنای امازاده کمال از آثار قرن نهم ه‍.ق و طرح آن در منطقه بی نظیر است. ساختمان این امام‌زاده، بنایی شش ضلعی با گنبد مخروطیِ رُک است که به تمامی با آجر ساخته شده‌است. طول
رُک است که به تمامی با آجر ساخته شده‌است. طول هر ضلع این بنا ۳/۹۵ متر است. گنبد بنا در دو بخش بر روی پایه‌ای شش ضلعی استوار شده‌است. بخش پایین گنبد، استوانه‌ای است که در حدود ۱/۴۰ متر ارتفاع دارد و پیرامون آن تا لبه‌های شش‌گانه بدنه بنا، فاصله بسیار کمی دارد. بر روی آخرین رج این ساقه استوانه‌ای شکل، یک ردیف آجرچینی به صورت دندانه‌دندانه انجام شده‌است و سپس رُک بنا بر روی دوره مزبور قرار گرفته‌است. آجرچینی همه قسمت‌های بنا و به‌خصوص گنبد آن، در نهایت سادگی، و در عین حال با دقت کامل انجام گرفته‌است. داخل حرم
در عین حال با دقت کامل انجام گرفته‌است. داخل حرم امام‌زاده نیز شش ضلعی است و بر روی هر جرز آن، طاق‌نمایی برپا شده‌است که به کمک طاق‌نماها و کاربندی‌های میان‌شان، پایه‌ای گِرد برای استقرار گنبد به وجود آمده‌است. در داخل حرم، نقش و نگارهایی به صورت گلدان و گل‌وبوته با رنگ‌های آبی آسمانی، سبز و صورتی دیده می‌شود. در حال حاضر، در برابر درِ ورودیِ بنا، اتاقی به عنوان کفش‌کن قرار دارد که بعدها به بنای اصلی افزوده شده‌است. بر سردرِ ورودی امام‌زاده، کتیبه‌ای سنگی وجود دارد که متن آن چنین است: «واجب‌التعظیم
سنگی وجود دارد که متن آن چنین است: «واجب‌التعظیم امام‌زاده کمال‌ابن حضرت امام موسی کاظم علیهما تحیه و الصلوه و السلم […] بسعی خضربن باباحاجی فی شهر سنه…… و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. اهمیت در میان مردم منطقه. علاوه بر مدفن امامزاده کمال این منطقه اولین آرامستان مردم شهر حیدریه و دومین آرامستان مردم روستای ضیاءآباد پس از امامزاده ولی به‌شمار می‌رود و مدفن حدود 700 در این آرامستان قرار دارد . این مکان همچنین محل دفن بدایار بهبودی و اروجعلی بهبودی از
همچنین محل دفن بدایار بهبودی و اروجعلی بهبودی از فرماندهان ارتش در جنگ ایران و عراق است و همین طور حمید حاج محمدی (اهدای عضو) در نزدیکی این بقعه دفن شده‌ است. بسیاری از هیئت‌های عزاداری طبق رسم هر ساله در روزهای تاسوعا و عاشورا به این مکان آمده و آیین عزاداری خود را برگزار می‌کنند.
امامزاده شاه احمد قاسم در قم، تقاطع خیابان معلم و سمیه، واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۶۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مردم قم به زبان محلی نام آن را شامَد قاسم تلفظ می‌کنند.
کاروانسرای شاه عباسی آوج مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان آوج، شهر آوج، جاده قزوین به همدان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
چاه‌های تلا لافت مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در روستای لافت جزیره قشم استان هرمزگان واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. چاه در واقع زیرمجموعه‌ای از کولغ‌ها هستند با این تفاوت که عمق بیشتری دارند چاه‌های تلا در بندر لافت در پشت قلعه نادری واقع شده‌اند. این چاه‌ها در درون یک گودال بزرگ قرار دارند که شیب عمومی تپه‌های سنگی پیرامون روبه گودال دارد البته تعدادی از چاه‌ها نیز در بالای گودال و روی شیب نسبتاً آرام شرق گودال واقع شده‌اند.
و روی شیب نسبتاً آرام شرق گودال واقع شده‌اند. گفته می‌شود تعداد این چاه‌ها در گذشته به تعداد روزهای سال کبیسه ۳۶۶ چاه بوده است که شیب۲۶۶ تا از آنها به مرور زمان پر شده و در حال حاضر در حدود ۱۰۰ چاه باقی مانده است. عمر آن در حدود ۴۰۰ سال بوده و در سال ۹۷۶ ه‍.ش به دستور حاکم وقت لافت خواجه کریم برای جبران کمبود آب و نجات مردم از کم‌آبی توسط غلامان او حفر شده است. چاه‌های لافت در تخته سنگ حفر شده و هنگام بارندگی چون شیب عمومی تمام تپه‌های پیرامون روبه گودال است تمام چاه‌ها پر از آب می‌شود. برداشت آب از چاه‌ها
تمام چاه‌ها پر از آب می‌شود. برداشت آب از چاه‌ها تقریباً در تمام طول سال جریان دارد چاه‌های داخل گودال به طور متوسط ۲ تا ۳/۵ متر و چاه‌های بالای گودال بین ۵ تا ۶ متر عمق دارند. زنان و دختران با کوزه (جهله) و سطل و دبه آب می‌برند و مردان با کندیل (کندر) چوبی که بر دوش می‌گذارند و از دو سمت آن سطل با طناب آویخته شده است. در بیرون از این مجموعه در قسمت پشت که آبادی لافت آغاز می‌شود چند چاه دیگر نیز وجود دارد. این چاه‌ها آب لب شور دارند که برای احشام استفاده می‌شود این مجموعه چاه‌ها در گذشته میرآب داشتند و این
این مجموعه چاه‌ها در گذشته میرآب داشتند و این میراب‌ها هم از بین زنان انتخاب می‌شدند و بیشتر نیز پیرزنان لافتی بودند و هنوز اهالی آخرین میراب‌ها را در یاد دارند از جمله این میراب‌ها می‌توان از شریفه بشیر و کتی تی نام برد. میراب‌ها بر کار برداشت آب از چاه‌های تلا نظارت کامل داشتند و در سالهای کم‌آبی سعی می‌کردند آب چاه‌ها را به نسبت مساوی بین مردم لافت تقسیم کنند. نظافت چاه‌ها در گذشته بر عهده تمام مردم لافت بود و در سالهای اخیر نیز افرادی مسئول این کار بودند از جمله این افراد محمد صابرپور بود که زحمات
بودند از جمله این افراد محمد صابرپور بود که زحمات زیادی در این زمینه انجام می‌دادند. در مناطق دیگر اکثراً چاه‌ها نام خود را از حداث کنندهای خود می‌گیرند ولی چاه‌های تلا نام خود را از شکل و ویژگی‌های دیگری که برای آنها قائل بودند گرفته‌اند
رباط ویرانی مربوط به دوره تیموریان - دوره صفوی است و در شهرستان شاندیز، روستای ویرانی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. رباط کاروانسرای ویرانی در راه تابستانی مواصلاتی نیشابور به توس واقع و از نوع رباط‌های سرپوشیده و فاقد حیاط مرکزی می‌باشد. این بنا دارای نه غرفه با طاق‌های جناقی است که هشت غرفه به شکل قرینه روبرو و یک غرفه در انتهای بنا قرار گرفته‌است. در موزه مردم‌شناسی رباط ویرانی از مشاغل و حرف سنتی استان خراسان رضوی و به ویژه مشهد مقدس به
حرف سنتی استان خراسان رضوی و به ویژه مشهد مقدس به نمایش گذارده شده و می‌توان آن را نخستین موزه مردم‌شناسی کشور و اولین موزه تخصصی مشاغل و حرف سنتی در خراسان به‌شمار آورد.
قلعه شاهدژ (نهبندان) مربوط به دوره سلجوقیان اسماعیلیه است و در ۶ کیلومتری شرق نهبندان، برفرازکوه شاهدژ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۶۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. فتح قلعه شاه‌دژ. پیشینه و اهمیت قلعه شاه دژ. قلعه شاه دژ یکی از دژهای مهم و استراتژیک در نزدیکی اصفهان بود که توسط ملکشاه سلجوقی ساخته شده بود. این قلعه به دلیل موقعیت جغرافیایی خود، نقش مهمی در کنترل منطقه ایفا می‌کرد. پس از مرگ ملکشاه، این قلعه به دست اسماعیلیان افتاد و به پایگاهی برای فعالیت‌های آنان تبدیل
افتاد و به پایگاهی برای فعالیت‌های آنان تبدیل شد. اسماعیلیان از این قلعه برای گسترش نفوذ خود و انجام عملیات‌های نظامی استفاده می‌کردند که این موضوع باعث نگرانی حکومت سلجوقی شد. محاصره و فتح قلعه. در سال ۱۱۰۶ میلادی، محمد بن ملکشاه، سلطان سلجوقی، تصمیم به بازپس‌گیری قلعه شاه دژ گرفت. او قلعه را محاصره کرد و این محاصره به مدت طولانی ادامه یافت. در طول این مدت، برخی از اسماعیلیان که در قلعه بودند، با دریافت امان، قلعه را ترک کردند و به سایر قلعه‌های خود رفتند. با این حال، احمد بن عبدالملک بن عطاش، فرمانده
با این حال، احمد بن عبدالملک بن عطاش، فرمانده قلعه، به همراه گروهی کوچک مقاومت کردند. سرانجام، محمد بن ملکشاه به قلعه یورش برد و احمد بن عبدالملک و بسیاری از اسماعیلیان را کشت. پس از فتح قلعه، محمد بن ملکشاه دستور تخریب آن را صادر کرد تا دیگر مورد استفاده اسماعیلیان قرار نگیرد. پیامدهای فتح قلعه. فتح قلعه شاه دژ توسط محمد بن ملکشاه، ضربه‌ای سنگین به اسماعیلیان وارد کرد. این واقعه نه تنها باعث کاهش نفوذ آنان در منطقه شد، بلکه قدرت و اقتدار سلجوقیان را نیز تقویت کرد. تخریب قلعه شاه دژ نیز به معنای پایان
تقویت کرد. تخریب قلعه شاه دژ نیز به معنای پایان استفاده از این پایگاه مهم توسط اسماعیلیان بود. این رویداد به عنوان یکی از نقاط عطف در تاریخ مبارزات سلجوقیان با اسماعیلیان به شمار می‌رود.
پل شاه عباسی محمدآباد مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان بوئین‌زهرا، روستای محمدآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این پل طولی به مساحت 52 متر دارد و عرضی حدود 6 متر ، این پل دارای سه دهنه است که دو دهنه از این سه دهنه بزرگ تر است. این پل از سنگ های آهکی ساخته شده و ارتفاعی حدود دو متر دارد . در حال حاضر امکان عبور از روی این پل ممنوع است و این پل به حال خود رها شده است.
خانه حریری مربوط به دوره قاجار است و در تبریز، خیابان تربیت، کوچه نور هاشمی، پلاک ۱۳۲ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۴۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. با توجه به اینکه تبریز خاستگاه مکتب تبریز اول و مکتب تبریز دوم بوده‌است؛ موزه‌ای تحت عنوان موزه مکاتب هنری تبریز (موزه مکتب هنر تبریز) توسط اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی آذربایجان شرقی در محل خانه حریری دایر خواهد شد. معماری. خانه حریری از دو بخش بیرونی و اندرونی تشکیل شده‌است: