payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بازی‌های فدراسیون‌های فوتبال غرب آسیا ۲۰۱۰ در امان پایتخت اردن برگزار شد و ایران با شکست ۲-۱ دربرابر کویت نایب قهرمان این دوره شد. در این دوره تیم‌های ملی فوتبال ایران، اردن، بحرین، عمان، سوریه، عراق، یمن، فلسطین و کویت حضور داشتند. این مسابقات در تاریخ ۱۱ مهر ۱۳۸۹ پایان یافت. منابع. وبگاه شبکه خبر
واتانابه نو تسونا (渡辺綱) (از ۹۵۳ تا ۱۰۲۵) یک سامورایی ژاپنی بود، که ملازم و یاور میناموتو نو یوری میتسو (که همچنین با عنوان رایکو نیز شناخته می‌شود)، محسوب می‌شد. وی یکی از اولین سامورایی‌هایی به شمار می‌رود که به خاطر سوء استفادهٔ خویش از قدرت نظامی، در تاریخ ژاپن مشهور می‌باشد. وی همچنین با عنوان تسونا نیز، نام برده می‌شود. نبرد با ایباراکی. وقتی پاسداری از دروازه راشومون در کیوتو به تسونا واگذار شد، ابلیسی به نام ایباراکی به نابودی او برخاست. در سحرگاه یک شب، تسونا ناگهان فشار دستی غیرزمینی را بر شانهٔ
شب، تسونا ناگهان فشار دستی غیرزمینی را بر شانهٔ خویش احساس کرد، پس به سرعت برگشت و دست را با یک ضربهٔ شمشیر قطع نمود. دست پشمالود ایباراکی بر جای ماند و خود او، به سرعت از مهلکه گریخت. معروف است که پس از ماجرای فوق، ایباراکی خود را به هیأت دایه پیر تسونا درآورد و با سوء استفاده از احترام این قهرمان به دایهٔ پیر خویش، دست خود را پس گرفت.
اوسوی سادامیتسو (碓井貞光)، یکی از جنگجویان اواسط دوره هی آن محسوب می شد. نام رسمی او تایرا نو تادامیچی (平忠通) می باشد. بر طبق داستان اوتوگیزوشی که چند قرن بعد از دوران او نقل شده، سادامیتسو یکی از چهار یاور و ملازم و محافظ ِ قهرمان افسانه ای ژاپن، یعنی میناموتو نو رایکو بود. سادامیتسو همچنین به عنوان یکی از چهار نگهبان پادشاهان که تحت نظر رایکو بودند نیز، شناخته شده است. نام وی همچنین متناوبا، در کونجاکو مونوگاتاری به عنوان یکی از سه نگاهبان رایکو، فهرست شده است. از آن جمله در داستان عنکبوت زمینی، که شرح آن در
از آن جمله در داستان عنکبوت زمینی، که شرح آن در افسانه رایکو آمده است، سادامیتسو شخصا محافظت از رایکو را بر عهده داشت و زمانی که وی متحمل درد و رنج ناشی از بیماری مرموزی شده بود، وی را همراهی می کرد. سادامیتسو همچنین در آثار هنری و کابوکی های ژاپنی (نوعی نمایشنامه ژاپنی)، مکرراً به تصویر کشیده شده است. زمانی هم سادامیتسو را به صورت یک زن در اکثر رسانه ها به تصویر می کشیدند.
دوزله از سازهای اصیل کردی به شمار میرود که خاستگاه آن به گمان میرود کرمانشاه یا ایلام باشد است و در موسیقی کردی کاربرد فراوان دارد از شاخصترین دوزله نوازان میتوان به علیدوست فلاحتی نوازنده ایلامی دوزله‌ اشاره کرد دوزله نوازی بیشتر در استانهای غربی ایران مورد استفاده قرار میگیرد و از سازهای بادی‌ یک زبانه است. شکل ساز. این ساز از دو لوله مسی (یا نئی) که به موازات هم بسته و محکم شده‌اند، تشکیل شده‌است. بعضی از دوزله‌ها از جنس پر دال (نوعی پرنده شبیه به عقاب) یا استخوان قلم مرغان دیگر ساخته می‌شود. هر کدام از
استخوان قلم مرغان دیگر ساخته می‌شود. هر کدام از لوله‌ها دارای قمیشی یک زبانه و مستقل از یکدیگر هستند. در طول هر لوله شش سوراخ وجود دارد. سوراخ‌ها در طول دو لوله در کنار هم قرار می‌گیرند. انتهای پایینی لوله‌ها، باز است. دوزله در طول‌های مختلفی ساخته می‌شود که کوچکترین آن حدود ۲۲ سانتی‌متر و قطری حدود ۲ سانتی‌متر دارد. وسعت صدا. وسعت ساز حدود یک تا دو اکتاو است که بسته به بزرگی و کوچکی ساز در میدان صدایی متفاوتی قرار می‌گیرد. طرز اجرا. به وسیله سه انگشت وسطی هر دو دست که روی سوراخ‌های ساز قرار می‌گیرند،
هر دو دست که روی سوراخ‌های ساز قرار می‌گیرند، انجام می‌شود. شست‌ها ساز را از پشت می‌گیرند. نوازنده زبانه را در داخل دهان قرار داده و در آن می‌دمد. نام. دوزله‌سازی سازیست رایج در میان عشایر غرب ایران که آن را جفته یا جفتی می‌نامند. این ساز به نام‌های ، دونای، ،دونی، جفتی، دوآهنگ، دوزله در ایلام،سنندج،کرمانشاه، قشمه یا دوسازه در خراسان نیز معروف است.
رانی دین کُولمِن (زاده ۱۳ مه ۱۹۶۴ در بسترپ، لوئیزیانا) بدنساز حرفه‌ای آمریکایی است. او با هشت بار قهرمانی در مسابقات مستر المپیا مشترک به همراه لی هنی با عنوان بزرگ‌ترین بدنساز تمام دوران شناخته می‌شود. به علاوه وی با ۲۶ بار قهرمانی در مسابقات فدراسیون جهانی بدن‌سازی و تناسب‌اندام رکورد دار محسوب می‌شود. این رکورد پیشتر با ۲۲ بار قهرمانی از آن وینس تیلور بود که این رکورد توسط کولمن در ۵ نوامبر ۲۰۰۴ شکسته شد. شرح زندگی. رانی کولمن سن و سالی نداشت که به همراه خانواده راهی تگزاس شدند و در آنجا به زندگی ادامه
خانواده راهی تگزاس شدند و در آنجا به زندگی ادامه دادند. در سال ۱۹۸۲ از دبیرستان سیرکا فارغ‌التحصیل شد و توانست در همان سال وارد دانشگاه گرملینگ استیت شده و در رشته حسابداری تحصیل کند. وی در سال ۱۹۸۶ با مدرک کارشناسی فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۹۰ با قهرمانی در ردهٔ سنگین‌وزن مسابقات آماتوری مستر تگزاس نشان داد که آینده خوبی را در پیش دارد. او با قهرمانی در ردهٔ آماتورهای جهان در سال ۱۹۹۱ توانست کارت حرفه‌ای و جواز حضور در مسابقات حرفه‌ای را کسب کند. کولمن بعد از بازنشستگی به خاطر تمرینات سنگین دو بار تحت عمل
از بازنشستگی به خاطر تمرینات سنگین دو بار تحت عمل جراحی ستون فقرات و مهره‌های گردن قرار گرفت. زندگی خصوصی. کولمن یک مسیحی مقید است. در ۱۱ آوریل ۲۰۱۶، کولمن با مربی خصوصی سوزان ویلیام سون ازدواج کرد. در حال حاضر آنها صاحب ۴ فرزند هستند. سفر به ایران. در ۲ اردیبهشت ۱۳۹۴ رانی کولمن که برای حضور در یک سمینار آموزشی به ایران دعوت شده بود، وارد تهران شد. وی در این بازدید بر سر مزار مصطفی مازح که در رابطه با ترور سلمان رشدی کشته شده بود حضور یافت. پس از حضور در بهشت زهرا تمامی دوره‌ها و کلاس‌های آموزشی که قرار
بهشت زهرا تمامی دوره‌ها و کلاس‌های آموزشی که قرار بود توسط وی برگزار شود لغو گردید. دلیل خاصی برای لغو برنامه‌های وی اعلام نشد. زمانی که کولمن می‌خواست برگردد از هفده هزار دلار دستمزدش فقط پنج هزار دلار را قبول کرد و گفت من برنامه‌ای اجرا نکردم، حق من همین قدر است. وی همچنین در این سفر در یک مصاحبه تلویزیونی در شبکه خبر حضور یافت. تأسیس شرکت رانی پس از بازنشستگی علاقه داشت که در پیشه تندرستی درگیر بماند. درنتیجه تصمیم گرفت یک شرکت مکمل غذایی تأسیس کند. شرکتی که تولیدکننده محصولاتی باشد که از محدوده چربی
که تولیدکننده محصولاتی باشد که از محدوده چربی سوزها گرفته تا مکمل‌های قبل از تمرین را پوشش دهد. رانی همچنین نمایش‌های مکرری را در نمایشگاه‌های بدنسازی سراسر دنیا انجام داد و میلیون‌ها طرفدارش را ملاقات کرد (برای ارتقا بخشیدن شرکتش) و آنها را برای تحقق بخشیدن به رویاهایشان ترغیب کرد. تمرین شروع کار با پیشنهاد دوستانش و دعوت آنها از او به باشگاه بدنسازی شروع شد. به گفته خودش از آغاز ورزش حرفه ای به مدت چهار سال طبیعی ادامه داد. استعداد، نظم، تمرین پر فشار، تغذیه و صبر رونی را به پادشاه تبدیل کرد. برنده
تغذیه و صبر رونی را به پادشاه تبدیل کرد. برنده مسابقات Mr. Olympia پنج روز در هفته تمرین می‌کرد و فقط در تعطیلات آخر هفته به خودش اجازه استراحت می‌داد تا از زمان شخصی‌اش لذت ببرد و دوران ریکاوری را تکمیل کند. تغذیه برای تقویت هیکل بزرگش، حدود ۹ وعده در روز غذا می‌خورد. از ساعت ۱۰:۳۰ صبح شروع می‌کرد و در ساعت ۱:۳۰ بامداد کارش را به اتمام می‌رساند. برای نگه داشتن وزن و تقویت بدنش، نیاز داشت که حداقل ۵۵۶۲ کالری جذب کند. مقدار ماکرو مصرفی او عبارت بود از ۱۵۰ گرم چربی، ۵۴۶ گرم پروتئین و ۴۷۴ گرم کربوهیدرات. رانی
چربی، ۵۴۶ گرم پروتئین و ۴۷۴ گرم کربوهیدرات. رانی غذایش را پیرامون پروتئین‌های خالص (معمولا سفیده تخم‌مرغ یا مرغ)، کربوهیدرات‌های پیچیده (مانند برنج قهوه‌ای، سیب زمینی، لوبیا و نان‌ذرت) و مکمل‌ها طرح‌ریزی می‌کرد. عمل جراحی پس از بازنشستگی، واضح بود که تمرینات شدید، به بدنش آسیب رسانده‌اند. در سال ۲۰۱۶، برنده ۸ دوره Mr. Olympia، مجبور بود ۷ عمل جراحی روی کمرش انجام دهد که ۱۱ ساعت طاقت فرسا به طول انجامید. در نتیجه، این قهرمان برای مدت زمانی می‌بایست زندگی‌اش را روی ویلچر بگذراند. با این حال، اجازه نداد که
را روی ویلچر بگذراند. با این حال، اجازه نداد که این مسئله باعث ناراحتی او شود. او باور داشت چیزهایی که او به عنوان یک بدنساز به دست آورده است، همیشه از هر چیز منفی در زندگیش مهم‌تر هستند. بازنشستگی رانی پس از شکستن رکورد ۱۵ سال رقابت در بالاترین سطح، تصمیم گرفت که پس از Mr. Olympia سال ۲۰۰۷ بازنشسته شود. «این برای من در Mr. Olympia کافیست و ۲۹ سپتامبر، آخرین باری خواهد بود که در این صحنه قدم می‌گذارم. می‌خواهم از خداوند، خانواده‌ام، دوستانم و همه طرفدارانی که طی این سال‌ها از من حمایت کردند تشکر کنم.» آمار
طی این سال‌ها از من حمایت کردند تشکر کنم.» آمار بدنی در اوج بدنسازی. دور بازو: 61 سانتی متر دور سینه: 148 سانتی متر دور شکم: 90 سانتی متر دور ران: 86 سانتی متر دور ساق پا: 52 سانتیمتر قد: 179سانتی متر وزن مسابقه: تا 134 کیلوگرم وزن عادی: 140 کیلوگرم
آزمایش‌های مربوط به سفلیس در گواتمالا از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ انجام گرفت.و به دلیل آزمایش های غیراخلاقی خود بر روی جمعیت های انسانی آسیب پذیر در گواتمالا شناخته شده است. این آزمایش‌های غیر اخلاقی و مسلما غیر قانونی تحت حمایت آزمایش‌های انسانی آمریکا قرار داشتند و این پژوهش در دوره حکومت خوان خوزه آریوالو و هری ترومن با همکاری برخی از وزارتخانه‌ها و مقامات بهداشت گواتمالا به انجام رسید. دکترها، سربازان، زندانیان و بیماران روانی را بدون رضایت آگاهانه آنها به سفلیس و سایر بیماری‌های آمیزشی آلوده می‌کردند و سپس
و سایر بیماری‌های آمیزشی آلوده می‌کردند و سپس آنها را با آنتی‌بیوتیکها درمان می‌کردند. در اکتبر ۲۰۱۰، آمریکا به‌طور رسمی از گواتمالا برای انجام این آزمایش‌ها معذرت‌خواهی کرد. تحقیقات در مورد سیفلیس اغلب با استانداردهای اخلاقی فاصله زیادی داشت. بیش از هزار بزرگسال به طور عمدی با مواد عفونی برای سیفلیس، شانکروئید و سوزاک در گواتمالا تلقیح شدند. مطالعه سیفلیس Tuskegee، که توسط سرویس بهداشت عمومی ایالات متحده انجام شد، بین سال های 1932 و 1972 با هدف پیگیری تاریخچه طبیعی بیماری در صورت عدم درمان انجام شد. این
طبیعی بیماری در صورت عدم درمان انجام شد. این افراد به یک جمعیت سیاهپوست روستایی تعلق داشتند و زمانی که درمان موثر برای سیفلیس در سال 1945 در دسترس قرار گرفت، مطالعه متوقف نشد. اسناد کشف شده در سال 2010 نشان می دهد که دکتر جان کاتلر از خدمات بهداشت عمومی سرپرستی آزمایشات گواتمالا را بر عهده داشته است. کاتلر بعداً در آزمایش‌های بدنام (و معروف‌تر) تاسکگی شرکت کرد که در آن صدها آمریکایی آفریقایی تبار مبتلا به سیفلیس بدون ارائه درمانی برای این بیماری مورد مطالعه قرار گرفتند.دکتر کاتلر در سال 2003 درگذشت. آرشیو
قرار گرفتند.دکتر کاتلر در سال 2003 درگذشت. آرشیو پیتسبورگ که وی به جا گذاشت شامل بیش از 12000 صفحه از اسنادی بود که مطالعات در گواتمالا را توصیف می‌کردند، از جمله دفترچه‌های تجربی، کارت‌هایی برای شرکت‌کنندگان، عکس‌های شرکت‌کنندگان، و مکاتبات. هیچ یک از مطالب هرگز منتشر نشده بود. دولت ایالات متحده آمریکا از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ به‌طور عمدی تعدادی از شهروندان کشور گواتمالا به میکروب سفلیس آلوده نمود تا بر روی اثرات این بیماری مطالعات علمی صورت پذیرد. در سال ۲۰۱۰ بعد از گذشت ۶۲ سال، ریاست جمهوری ایالات متحده
بعد از گذشت ۶۲ سال، ریاست جمهوری ایالات متحده باراک اوباما بابت این اتفاق از ملت گواتمالا عذر خواهی کرد. تاکنون هیچ‌گونه اقدامی از سوی دولت آمریکا جهت جبران خسارت آسیب دیدگان این جنایت انجام نپذیرفته‌است. رئیس‌جمهور گواتمالا آلوارو کولوم این آزمایش‌ها را "جنایت علیه بشریت" نامید. زمینه تاریخی. خرگوش‌ها از اوایل قرن بیستم برای آزمایش درمان‌های سیفلیس استفاده می‌شدند. در دهه ۱۹۴۰ به عنوان بخشی از تحقیق در مورد روش‌های پیشگیری از سیفلیس، پنی سیلین به آنها تزریق شد. تقریباً در همان زمان، متخصصان پزشکی، از جمله
شد. تقریباً در همان زمان، متخصصان پزشکی، از جمله جراح عمومی ایالات متحده، دکتر توماس پاران، برای افزایش دانش بیماری‌های مقاربتی و کشف گزینه‌های پیشگیری و درمان مناسب‌تر در انسان، اصرار داشت. این جستجو برای روش‌های جدید با شروع جنگ جهانی دوم قوی تر شد و حامیان بیشتری را به دست آورد. این تا حد زیادی به دلیل تلاش برای محافظت از نیروهای ارتش ایالات متحده در برابر عفونت‌های گسترده STDs مانند سوزاک، و همچنین رژیم دردناک پیشگیری که شامل تزریق یک پروتئین نقره به آلت تناسلی افراد بود، بود. در آن زمان، تخمین زده
آلت تناسلی افراد بود، بود. در آن زمان، تخمین زده می‌شد که بیماری‌های مقاربتی بر ۳۵۰٫۰۰۰ سرباز تأثیر می‌گذارد، که معادل از بین بردن دو لشکر مسلح برای یک سال کامل است. هزینه این خسارات، که در آن زمان به حدود ۳۴ میلیون دلار می‌رسید، تحقیقات برای درمان‌های STD را به ویژه ضروری کرد. اولین آزمایش میدانی که توسط این گروه برای پیشرفت‌های جدید در درمان STD و اقدامات پیشگیرانه انجام شد، آزمایش‌های زندان Terre Haute در سال‌های ۱۹۴۳–۱۹۴۴ بود که توسط بسیاری از همان افرادی که در آزمایش‌های سفلیس در گواتمالا شرکت
افرادی که در آزمایش‌های سفلیس در گواتمالا شرکت می‌کردند انجام و پشتیبانی شد. هدف از این آزمایش یافتن یک پیشگیری مناسب تر از STD با آلوده کردن افراد انسانی استخدام شده از جمعیت زندان به سوزاک بود. اگرچه در ابتدا ایده استفاده از سوژه‌های انسانی بحث‌برانگیز بود، اما حمایت دکتر توماس پاران و سرهنگ جان راجرز، افسر اجرایی لشکر پزشکی ارتش ایالات متحده، به دکتر جان اف. ماهونی و دکتر کاسیوس جی. ون اسلایک کمک کرد. برای شروع اجرای آزمایش‌های دکتر جان کاتلر، یکی از همکاران جوان دکتر ماهونی، به انجام آزمایش‌ها کمک کرد
جوان دکتر ماهونی، به انجام آزمایش‌ها کمک کرد و در ادامه آزمایش‌های سفلیس گواتمالا را رهبری کرد. آزمایش‌ها در تره‌هوت، مقدمه آزمایش‌های گواتمالا بود. این اولین موردی بود که نشان داد چگونه رهبران نظامی با جدیت به پیشرفت‌های جدید برای مبارزه با بیماری‌های مقاربتی و تمایل آنها برای آلوده کردن افراد انسانی اصرار داشتند.
اورابه نو سوئه تاکه یکی از ملازمان و محافظان قهرمان افسانه‌ای ژاپن، میناموتو نو یوری میتسو (که گاهی نیز به عنوان رایکو به وی اشاره می‌شود) به‌شمار می‌آمد. وی ظاهراً در طول دوره هی آن، و در قرن دوازدهم ژاپنی می‌زیست. سوئه تاکه در تمام طول زندگی خود یار و یاور رایکو بود، و به عنوان یکی از چهار نگهبان پادشاهان، که تحت نظر رایکو فعالیت می‌کردند، شناخته می‌شد. سوئه تاکه در اصل از خانه سی ریو(اژدهای آبی) سرچشمه گرفته بود. یک افسانه ژاپنی هست که در آن، سوئه تاکه سر از مکانی درمی آورد که به نام اواویاما شناخته
سر از مکانی درمی آورد که به نام اواویاما شناخته شده‌است. قهرمانان مشابه با سوئه تاکه، که آنان نیز تحت فرمان رایکو بودند و ملازمان او به‌شمار می‌آمدند، اوسوی سادامیتسو، کینتوکی، و واتانابه نو تسونا بودند. در اتوگی. در دنیای مدرن، وی یکی از شخصیت‌های شکل پیشرفته بازی نرم افزاری اوتوگی ۲ محسوب می‌شود.
یاوه در شاهنامه، نام دلاوری سمکنانی است، که در نبرد بزرگ، فرمانده پشت سپاه گیو بود. فردوسی در ابیاتی از شاهنامه، از یاوه یاد کرده، که بیت زیر از آن جمله است:
&lt;mapframe latitude="26.7956" longitude="82.1945" zoom="10" width="300" height="300" align="left"/&gt; مسجد بابُری نام مسجدی در شهر آیودیا (آیودهیا یا آجودهیا) در بخش فیض آباد در ایالت اوتارپرادش هند در یکصد کیلومتری شرق لکنو برفراز تپه‌ای به‌نام «رام کوت» به معنی «قلعه رام» بود. این مسجد که در اوایل سده دهم هجری/ شانزدهم میلادی به دستور ظهیرالدین محمد بابُر بنا شده بود در ۱۹۹۲ م/ ۱۳۷۱ ش توسط هندوهای افراطی تخریب شد. ایشان معتقدند که مسجد در محل زادگاه خدای آن‌ها راما بنا شده بود و پیش‌تر معبدی در آن مکان
آن‌ها راما بنا شده بود و پیش‌تر معبدی در آن مکان قرار داشته که در زمان بابر تخریب شده است. مسجد بابری همیشه موضوع درگیری‌های خونین میان هندوها و مسلمانان بوده است. پیش از تخریب مسجد، خشونت بر سر این اختلاف هر از گاهی فوران می‌کرد و مقامات مدنی آن را با وعده ساخت معبد یا استفاده از این مسجد به عنوان محل عبادت فرومی‌نشاندند اما با تخریب مسجد بابری ناآرامی‌ها و درگیری‌های متعدد و شدیدی آغاز شد که ابعاد مذهبی، اجتماعی، سیاسی و حقوقی پیدا کرده است و تاکنون حدود ۲۰۰۰ نفر که بیشتر آنان مسلمان هستند در این
حدود ۲۰۰۰ نفر که بیشتر آنان مسلمان هستند در این درگیری‌ها جان باخته‌اند. پیشینه. مسجد بابری در زمان ظهیرالدین محمد بابر بنیان‌گذار امپراتوری گورکانیان هند و به دست «میرباقی اصفهانی» اولین حاکم منصوب او در این منطقه ساخته شد. بر سردر ورودی و دو طرف منبر این مسجد، کتیبه‌هایی به شعر فارسی وجود داشت که تاریخ بنای مسجد در کتیبه سردر به حساب ابجد ۹۳۵ ق و در کتیبه منبر، با عبارت «خیرباقی» سال ۹۲۳ ق ذکر شده بود. بدستور میرباقی اصفهانی بر سر در و دو طرف مسجد بابری نوشته‌هایی به فارسی حک کردند که امروزه اثری از آن
نوشته‌هایی به فارسی حک کردند که امروزه اثری از آن نمانده به صورت زیر: گفته می‌شود میر باقی اصفهانی پس از تصرف بنایی از راهبان هندو نام آن را مسجد بابری نهاد اما تا پیش از دهه ۱۹۴۰ م این مسجد به نام «مسجد جنمستان» (هندی: मस्जिद ए जन्मस्थान، اردو: مسجد جنمستهان) به معنی «مسجد زادگاه» نامیده می‌شد که اذعان به محل تولد راما، خدای هندو بود. اگر چه در کتاب «بابرنامه» که در واقع دفتر خاطرات امپراتور بابر است که توسط خود او نوشته شد هیچ اشاره‌ای به این مسجد نشده و صفحات مربوط به این دوره مفقود شده‌اند اما در کتاب
صفحات مربوط به این دوره مفقود شده‌اند اما در کتاب «تاریخ بابری» که هم‌عصر آن است آمده که سربازان بابر بسیاری از معابد هندو در چاندری را تخریب کردند. با وجود آنکه چندین مسجد دیگر در این منطقه ساخته شد اما مسجد بابری بزرگ‌ترین و مهم‌ترین مساجد ایالت اوتار پرادش بود که در این ایالت بیش از ۳۱ میلیون مسلمان زندگی می‌کنند. با این حال و با وجود بزرگی مسجد، این بنا کمتر مورد استفاده مسلمانان قرار می‌گرفت. درگیری‌های اولیه و مناظره آیودیا. نخستین رویداد خشونت‌آمیز برسر مسجد بابری میان مسلمانان و هندوها که ثبت شده
برسر مسجد بابری میان مسلمانان و هندوها که ثبت شده است در سال ۱۸۵۳ م/ ۱۲۳۲ ش در دوران استعمار بریتانیا در هند شکل گرفت. در ۱۸۵۵ م/ ۱۲۳۴ ش «نویل»، افسر ارشد انگلیسی، بدون ارائه سند تاریخی، بر این ادعای هندوها صحه گذاشت که بابر معبدی را که به محل تولّد رام چَنْدَر مشهور بود را ویران کرده و بر ویرانه آن مسجدی ساخته که به نام بابر نامگذاری شد. عقیده هندوها، مبنی بر این بود که در محوطه مسجد و خارج از شبستان، سکو (چَبوتْرا) ی زادگاه رام و کمی دورتر از آن، آشپزخانه (رَسوئی) سیتا، زن رام، قرار گرفته بود. تا سال
(رَسوئی) سیتا، زن رام، قرار گرفته بود. تا سال ۱۸۵۵ م/ ۱۲۳۴ ش هندوها و مسلمانان از بخش‌های مختلف یک ساختمان استفاده می‌کردند اما در سال ۱۸۵۷/ ۱۲۳۶ ش یک حصار بیرونی مقابل مسجد قرار دادند و از ورود هندوها به حیاط داخلی ممانعت شد. تلاش‌های هندوها در سال ۱۸۸۳/ ۱۲۶۲ ش برای ساخت معبدی در محوطه خارجی این مسجد از سوی مقامات دولتی بریتانیایی مورد مخالفت قرار گرفت. هندوها با طرح شکوایه‌ای در دادگاه خواستار دسترسی به این بنا شدند. به این ترتیب بحثی دامنه‌دار با ابعاد مذهبی، اجتماعی، تاریخی و سیاسی دربارهٔ تاریخ و
مذهبی، اجتماعی، تاریخی و سیاسی دربارهٔ تاریخ و موقعیت مسجد بابری و این که آیا مسجد با تخریب معبد قبلی صورت گرفته یا برای ایجاد آن تغییر یافته است شکل گرفت که تا به امروز ادامه دارد و به عنوان «مناظره آیودیا» شناخته می‌شود. در سال ۱۸۸۶ م/ ۱۲۶۵ ش درخواست دیگری برای ساخت این معبد مطرح شد که آن هم در دادگاه نافرجام ماند. این امر نخستین دور نزاع حقوقی هندوها را پایان داد. در شورش‌های همگانی سال ۱۹۳۴ م/ ۱۳۱۳ ش دیوارهای اطراف مسجد و یکی از گنبدهای آن صدمه دید که این صدمات از سوی دولت بریتانیا بازسازی شد. سپس هیئت
صدمات از سوی دولت بریتانیا بازسازی شد. سپس هیئت مرکزی اوقاف مسلمانان در ایالت اوتارپرداش این مسجد و زمینه وابسته به آن را که قبرستانی به نام گنج شهیدان بود به‌عنوان وقف ثبت کرد. مسلمانان با مراجعه به دادگاه و اداره پلیس، گزارش واقعه‌ای را ثبت رساندند که عده‌ای از هندوهای افراطی، در ۲۲ دسامبر ۱۹۴۹ م /اول دی ۱۳۲۸ نیمه شب، بت رام را زیر گنبد میانی مسجد و روبروی محراب نصب کرده‌اند. دادستان فیض آباد با قفل کردن در مسجد، ورود عموم را به آنجا ممنوع کرد و سپس سر وزیر ایالت، به حکم جواهر لعل نهرو، اولین نخست‌وزیر
ایالت، به حکم جواهر لعل نهرو، اولین نخست‌وزیر هند پس از استقلال، دستور داد که بت را از مسجد بیرون آورند. اما این مسجد برای ۳۵ سال بسته ماند. تا در اول فوریه ۱۹۸۶ م/ ۱۲ بهمن ۱۳۶۴ ش در پی حکم دادگاه فیض آباد، قفل در شکسته شد و مسجد بابری در اختیار هندوها قرار گرفت. کمتر از دو سال بعد در ۱۹۸۷ م /۱۳۶۶ ش کمیته‌ای مرکب از سران شیعه و سنی به نام «کمیته اقدام بابری مسجد» با هدف بازپس گرفتن این مسجد، تشکیل شد. این کمیته در نخستین سالگرد اشغال مسجد، اعتصاب سراسری و راهپیمایی معترضانه مسلمانان را به این عمل که آن را
معترضانه مسلمانان را به این عمل که آن را غیراصولی می‌دانست سازمان داد و در سال ۱۹۸۸ م /۱۳۶۷ ش در زمان راجیو گاندی این مسئله به دادگاه عالی هند ارجاع شد و دادگاه موضوع را ملی اعلام کرد تا مایه اختلاف میان گروه‌های مذهبی نشود. در ۱۹۹۰ م /۱۳۶۹ ش بیش از یک میلیون هندو وارد آیودیا شدند و سنگ بنای معبد رام را به دست روحانی معروف خود، در نود متری مسجد قرار دادند. درهمین سال حزب افراطی هندو بهاراتیا جاناتا (BJP)، با به راه انداختن راهپیمایی نظر هندوها را نسبت به مسئله مسجد بابری جلب کرد که موجب درگیری‌های خونین
مسئله مسجد بابری جلب کرد که موجب درگیری‌های خونین جدیدی میان هندوها و مسلمانان شد و در دی ماه همان سال «سازمان جهانی هندوها» اعلام کرد که هندوها به هیچ قیمتی از ادامه عملیات ساختمانی معبد رام دست برنمی‌دارند. با پیشنهاد دولت مرکزی، گفتگو میان رهبران هندو و مسلمانان دربارهٔ مسجد بابری آغاز شد، اما پس از قتل راجیو گاندی و پیروزی حزب بهارایتا جاناتا در ایالت اوتارپرادش، گفتگوها متوقف و سروزیر ایالت، سوگند خورد معبدی در محل مسجد بابری احداث کند. در اوت ۱۹۹۲ م/ مرداد ۱۳۷۱ ش دولت ایالتی با تصرف تمام زمین‌های
م/ مرداد ۱۳۷۱ ش دولت ایالتی با تصرف تمام زمین‌های وقفی اطراف مسجد، به ساختن دیواری پیرامون آن اقدام کرد و دولت ناراسیمها رائو، نخست‌وزیر وقت، برای بررسی بحران مسجد بابری «اجلاس همبستگی ملی» تشکیل داد. تخریب مسجد. در ۶ دسامبر ۱۹۹۲ م/۱۵ آذر ۱۳۷۱ ش با وجود اقدامات دولتی برای تشکیل اجلاس همبستگی ملی، مسجد بابری مورد حمله تجمع سازمان‌یافته بیش از ۱۵۰٫۰۰۰ هندوی افراطی قرار گرفت. هرچند سازمان‌دهندگان تجمع تعهد داده بودند که به مسجد آسیبی نمی‌رسانند اما این بنای تاریخی را به کلی تخریب کردند. هندوهای افراطی در حالی
را به کلی تخریب کردند. هندوهای افراطی در حالی مسجد را ویران کردند که حضور نیروی انتظامی محسوس نبود. متعاقب این عمل ناآرامی‌های شدیدی شکل گرفت که از سال ۱۹۴۷ م و تقسیم هند که منجر به تشکیل کشور اسلامی پاکستان شد، در این کشور خشونت‌های مذهبی با این شدت، مشاهده نشده بود. تا کنون بیش از ۲۰۰۰ نفر در بسیاری از شهرهای هند از جمله بمبئی و دهلی در ناآرامی‌ها و درگیری‌های مربوط به این رویداد کشته شده‌اند که بیشتر آنان از مسلمانان بوده‌اند. هندوهای افراطی معتقدند که مسجد بابری در محل زادگاه خدای آن‌ها راما و با ویران
بابری در محل زادگاه خدای آن‌ها راما و با ویران کردن معبد او بنا شده بود و برخی منابع قدیمی هندوها نیز از وجود معبدی در این نقطه حکایت می‌کرد. پس از تخریب در میان ویرانه‌های مسجد، کتیبهای به زبان سانسکریت و خط ناگاری که در سده‌های یازدهم و دوازدهم میلادی رایج بود همراه با بیش از ۲۶۰ شی قدیمی دیگر به دست آمد که تأییدی بود بر اینکه آن محل بخشی از معبد باستانی بوده است که مورد تأیید هیئتی از کتیبه‌شناسان، دانشمندان زبان سانسکریت، مورخان و باستان شناسان قرار گرفت. بعدها پیروان جین نیز با توجه به اینکه این منطقه
بعدها پیروان جین نیز با توجه به اینکه این منطقه در میان پنج شهر بزرگ آیین جین و بودا قرار داشته و با استناد به کاوش‌هایی که به دستور دادگاه الله‌آباد انجام شد، مدعی شدند که مسجد بابری بر ویرانه‌های معبد جین ساخته شده است. در پی رویدادهای پس از تخریب مسجد بابری، سروزیر ایالت اوتارپرادش استعفا داد. مسلمانان، ناراسیم‌ها رائو، نخست‌وزیر وقت را متهم به کوتاهی در پیشگیری از تخریب مسجد می‌کردند. او دولت و مجلس ایالت اوتارپرادش را منحل کرد و حتی سه دولت ایالتی هیماچال پرادش، راجستان و مادیا پرادش را که حزب
هیماچال پرادش، راجستان و مادیا پرادش را که حزب بهاراتاجاناتا در آن‌ها حاکمیت داشت نیز به فرمان او منحل شد. در پی بازتاب گسترده داخلی و خارجی تخریب مسجد بابری، دولت رائو توانست مانع فعالیت سازمان‌های افراطی هندو شود و برای دو سال تعدادی از احزاب و سازمان‌های افراطی هندو و مسلمان را ممنوع اعلام کرد. دیوان عالی هند از دولت مرکزی و دولت ایالت اوتارپرادش دربارهٔ بازسازی مسجد بابری و ساختمان معبد رام نظرخواهی کرد و همچنین خواستار آن شد تا مسئولانی که در ماجرای تخریب مسجد کوتاهی کرده‌اند تحت پیگرد قانونی قرار
تخریب مسجد کوتاهی کرده‌اند تحت پیگرد قانونی قرار گرفته و ساختمان مسجد بی‌درنگ بازسازی شود. در نوامبر سال ۱۹۹۴ م/آبان ۱۳۷۳ ش دادگاه عالی هند با درخواست هندوها مبنی بر ایجاد معبدی در کنار زمین مسجد مخالفت کرد. در سال ۲۰۰۱ م/ ۱۳۸۰ ش تنش‌ها در سالروز تخریب مسجد افزایش یافت و گروه ویشوا هندو پریشاد متعهد شد که معبد هندو را در این محل بازسازی می‌کند. آوریل سال ۲۰۰۲ م/۱۳۸۱ ش سه قاضی عالی‌رتبه در هندوستان دادگاهی را برای تعیین مالکیت این زمین تشکیل دادند. در سپتامبر سال ۲۰۰۳ م/ دی ماه ۱۳۸۱ ش، دادگاهی هفت رهبر هندو
سال ۲۰۰۳ م/ دی ماه ۱۳۸۱ ش، دادگاهی هفت رهبر هندو را مسئول تخریب این مسجد دانست. بازتاب درگیری‌ها. اهمیت واقعه مسجد بابری و درگیری‌های خونین میان مسلمانان و هندوها از مرزهای هند فراتر رفت و ابعاد جهانی به خود گرفت. کشورهای اسلامی همچون ایران، پاکستان، بنگلادش، مصر و همچنین سازمان کنفرانس اسلامی، از دولت هند خواستار حل و فصل مسئله و حفاظت از اماکن مذهبی و جان و مال مسلمانان شدند. طی دو دهه گذشته آشوب و درگیری‌های ناشی از تخریب مسجد بابری، بر روند تحولات اقتصادی هند تا حدی تأثیر نامطلوبی گذاشته و نظام
اقتصادی هند تا حدی تأثیر نامطلوبی گذاشته و نظام معاملاتی کشور را دچار خسارت کرده است و همچنین توان زیادی از نیروهای انتظامی و قوای مسلح هند را به خود مشغول داشته است. کاوش‌های باستان‌شناسی. در ژانویه سال ۲۰۰۳ م/ دی ماه ۱۳۸۱ ش، باستان‌شناسان تحقیقاتی را به دستور دادگاه برای یافتن حقیقت این امر که آیا معبدی در این محل وجود داشته آغاز کردند. کاوش‌های باستان‌شناسان در سازمان بررسی باستان‌شناسی هند (ASI) در سال ۲۰۰۳/ ۱۳۸۱ ش، و همچنین کاوش‌های مشابه در سال‌های ۱۹۷۰، ۱۹۹۲ که در داخل و اطراف محل‌های مورد اختلاف
۱۹۷۰، ۱۹۹۲ که در داخل و اطراف محل‌های مورد اختلاف صورت گرفت نشان دادند که مجتمع بزرگ هندو در آن مکان وجود داشته است. در سال ۲۰۰۳ سازمان بررسی باستان‌شناسی هند به دستور دادگاه، برای انجام مطالعه بیشتر کاوش‌های عمیق‌تری انجام داد تا در مورد نوع ساختار بنای بدست آمده در زیر آوار مسجد تحقیق کند. گزارش این سازمان قطعیت وجود یک معبد در زیر مسجد را تأیید کرد. به گفته محققان این سازمان آن‌ها «ویژگی‌های مشخص در ارتباط با… معابد شمال هند» کشف کرده‌اند. همچنین «سنگ و آجر تزئین شده و نیز مجسمه ناقصی از بت‌های هندو،
و آجر تزئین شده و نیز مجسمه ناقصی از بت‌های هندو، نقش لوتوس، ۵۰ پایه ستون در ارتباط با بنایی عظیم و عناصر دیگری از معماری هندو» به دست آوردند. مسلمانان نظر سازمان بررسی باستان‌شناسی هند را قبول نکرده آن را مشکوک دانسته و شواهد را جعلی شمردند و تخصص کارشناسان را زیر سؤال بردند. طولانی‌ترین تحقیق تاریخ هند. در ژوئن ۲۰۰۹ م/خرداد ۱۳۸۸ ش نیز «کمیسیون لیبرهان» که از ۱۶ دسامبر ۱۹۹۲ تشکیل شده بود تا دربارهٔ رویدادهایی که به تخریب مسجد منتهی شد تحقیق کند، گزارش خود را پس از نزدیک به ۱۷ سال تحقیق و بررسی به مانموهان