payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با شیشه سکوریت از ویران شدن آن پیشگیری گردید. در ساخت این بیمارستان از سازه‌های بومی، آمیخته با آجر و کاشی، و ویژگی‌های معماری ایرانی همچون رواق، سرستون، نورگیر و … بهره‌گیری شده‌است. در تزیئنات تاق‌نمای بیرونی از بافتار نمادهای ایرانی همچون سرو شیراز و سرو خـُمره‌ای با چلیپای مسیحی در نگاره‌های کاشی‌کاری استفاده شده‌است. شاید این کاشی‌کاری که با توجه به طرح آن در اصفهان یگانه است، میان سال‌های ۱۳۱۵ تا ۱۳۴۵ که استاد بهادری در اصفهان مدیر هنرستان هنرهای زیبا بوده، انجام شده باشد. استاد عیسی بهادری از
زیبا بوده، انجام شده باشد. استاد عیسی بهادری از شاگردان کمال‌الملک، اسماعیل آشتیانی و حسین بهزاد بود. او در رشته‌های طراحی نقشه قالی، منبت، موزائیک، کاشی‌کاری، قلمزنی و … پدیده‌های گرانبهایی دارد که همه آن‌ها نوآورانه می‌باشند. در زیرزمین بیمارستان گنجینه (موزه) کوچکی به دست دکتر نورالهی برپا شده‌است که در آن تابوتهای گرانبهایی که در زمان‌های بسیار دور، مسیحیان برای خود فراهم کرده بودند نگهداری می‌شود. ابزارهای پزشکی کهن نیز در این گنجینه نگهداری می‌شود ارزش سیاسی-فرهنگی بیمارستان. بازخوانی سرگذشت این
ارزش سیاسی-فرهنگی بیمارستان. بازخوانی سرگذشت این بیمارستان یادآور نامیست که اسقف حسن دهقانی تفتی بر سرنوشت خود نهاده‌است: یک چاه با دو چشمه؛ و بیمارستان مسیحی اصفهان نیز چشمه‌ای است به دو سرچشمه: یکی ایرانی و دیگری انگلیسی با آبشخوری اسلامی-مسیحی. می‌توان این توانش (پتانسیل) را در بازیافت دوبارهٔ دوستی و همسفرگی دو کشور ایران و انگلیس به کار بست. برای آب نمودن یخ بدگمانیها و ریزش دیوار بی‌اعتمادیها باید این بیمارستان را یک نقطه آغاز دانست و با پس دادن مالکیت آن به انجمن کلیسایی انگلیکان راه را به سوی
مالکیت آن به انجمن کلیسایی انگلیکان راه را به سوی اعتمادسازی جهانی و پیراستن چهرهٔ ایران بازتر نمود؛ پیش از آنکه فشارهای جهانی و سیاسی-قضایی بخواهد این کار را بکند. آنان که روزی خواسته یا ناخواسته و آگاهانه یا ناآگاهانه فرجامی دیگر را برای بیمارستان و حتی کشور خویش نوشتند اینک شایسته و بایسته‌است تا بار دیگر دست به کار شوند و برای پالودن (تطهیر) خویش از کج‌رویهای گذشته، حقیقت را بازگو کنند و راه جبران کژیها و ناراستی‌ها را باز نمایند. برای بهبود آن زخم‌های کهنه و نزدیک‌سازی دلها می‌توان بیمارستان را به
کهنه و نزدیک‌سازی دلها می‌توان بیمارستان را به گونه‌ای دوگانه با همزیستی دوستانه ایران و انگلیس و مسیحی-مسلمان-دگرآئین کارگزاری نمود. شاید بدینسان بتوان بدهیهای چندین میلیاردی بیمارستان را که ریشه در سال‌های گذشته دارد بازپرداخت نمود و بیمارستان و کالج آن را را همچون دیگر همتایانش در لبنان و … به شاهراه پیشرفت و جهانی شدن بازگرداند. هرآینه پذیرش ناراستی‌های پیشین و کوشش برای بازگشت به راه راست در این نمونه الگویی شود برای دیگر نمونه‌ها و جنبشی شود برای وارهیدن از این بن‌بست.
تالار فرهنگ یک تالار ویژه موسیقی، نمایش و همایش، ساخت ۱۳۱۴ خورشیدی است. این ساختمان در تهران، خیابان حافظ، پل حافظ، شرق تالار وحدت واقع است. معمار این بنای تاریخی، اوژن آفتاندلیانس معمار برجسته ارمنی و اهل تبریز است. تالار فرهنگ در ابتدا در اختیار وزارت فرهنگ بود که بعد از تفکیک وزارت فرهنگ به وزارتین فرهنگ و آموزش و پرورش، در اختیار وزارت آموزش و پرورش قرار گرفت. بعد از انقلاب اسلامی این تالار بیشتر در اختیار گروه‌های دانش‌آموزی سرود، موسیقی و نمایش بوده‌است. این اثر در تاریخ ۲۲ مرداد ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت
این اثر در تاریخ ۲۲ مرداد ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۳۰۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است
گورستان آق گول مربوط به عصر آهن ۱ است و در شهرستان کوثر، بخش فیروز، دهستان زرج آباد، روستای هشین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۸۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.اوایل انقلاب سوجویان زیادی به قبرستانهای تاریخی هشین هجوم آوردن وبخش اعظمی از قبور ارزشمند تاریخی رو ازبین برده یا اثار آن را به یغما بردند،قبرهای باستانی بسیار زیادی در این حومه وجود دارد که از روستای هشین شروع شده ودر امتداد اراضی روستاهای رستم آباد زاویه زرج آباد ،احمد آباد ،خصوصا روستای زرج آباد وروستاهای همجوار
آباد ،خصوصا روستای زرج آباد وروستاهای همجوار ،کشیده شدا است وآثار تاریخی وفرهنگی بسیار ارزشمندی رو در سینه خود پنهان کرده اند که نشان از یک فرهنگ وتمدن غنی از دستاوردهای صنایع دستی،کشاورزی وفرهنگی میدهد. تا
تپه موشکه مربوط به عصر مس و سنگ است و در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان دشت ذهاب، ۸۰۰ متری جنوب غرب روستای تپانی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۵۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه گوران مربوط به عصر مس و سنگ - عصر مفرغ است و در شهرستان گیلانغرب، بخش مرکزی، دهستان دیره، ۱/۵ کیلومتری شمال روستای نسار دیره واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۴۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این تپه در ۶۰ کیلومتری جنوب‌شرقی کرمانشاه (شهرستان گیلانغرب) است. ساخت ابزارهای تولید کشاورزی، خانه‌های گلی با خشت‌های دست‌ساز، استفاده از ظروف سفالی، دفن اموات در مناطق مسکونی از یافته‌های این منطقه‌است. در حدود ۸٬۰۰۰ سال پیش از میلاد وجود مدارک و شواهد از گسترش روستاها، زندگی بر پایه
مدارک و شواهد از گسترش روستاها، زندگی بر پایه کشاورزی و دامپروری در محدوده کوه‌های زاگرس و مناطقی مثل سراب، تپه گوران و علی کش ثابت شده است. مورتن سن در سال ۱۹۶۲ این تپه را حفاری کرده و ۲۱ طبقهٔ باستانی را در آن مشخص کرد. در این حفاری از سه طبقهٔ اول سفال به دست نیامد، ولی آثاری از کلبه‌های موقت چوبی وجود داشت که نشان می‌داد از این محل ابتدا برای استقرار فصلی استفاده می‌شده است و به تدریج انسان در آنجا به طور دائم مستقر شده و یکی از قدیمی‌ترین روستاها را ایجاد کرده است.
محوطه ناوملان مربوط به عصر مس و سنگ - مفرغ است و در شهرستان اسلام‌آباد غرب، بخش مرکزی، دهستان حومه شمالی، ۱/۴ کیلومتری جنوب غربی روستای تپه گله علیا، ۵۵۰ متری شمال شرقی روستای سیمانی علیا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۶۸۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه شاتوتیا ۲ مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سرپل ذهاب، بخش مرکزی، دهستان دشت ذهاب، ۱۵۰ متری جنوب روستای قلخانچک شاتوتیا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۵۹۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گورستان بگ مربوط به سده‌های متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قصرقند، بخش قصرقند، دهستان ساربوگ، ۲۰۰ متری قسمت غربی روستای بگ، در حاشیه جاده بگ به توکل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۹۰۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه جنوب غربی سردره مربوط به ۶ و۷ ه‍.ق است و در شهرستان گرمسار، بخش ایوانکی، شهرایوانکی، ۱۰ کیلومتری جنوب شرق شهر ایوانکی، ۱۴۰ متری جنوب غربی قلعه شرقی سردره واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۱۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
مدرسه محمودیه مربوط به دوره صفوی است و در کرمان، خیابان شریعتی، کوچه مدرسه محمودیه واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۰۷۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنادر دوره حکومت شاه سلیمان صفوی بنا شده است و بانی آن فردی بنام «حاج محمود کرمانی»ولد مولا شیخ محمد و تاریخی احداث این مدرسه سال ۱۰۸۵ هجری قمری و این مدرسه دارای یک مسجد و یک حمام قدیمی هم می باشد.
حمام گلشن نیشابور مربوط به دوره صفوی است و در نیشابور، جنب میدان محلوج فروشان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. در حال حاضر مالک آن رجبعلی خداداد شرق می‌باشد.
قلعه غنجعلیخان افشار مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان بافت، بخش مرکزی، روستای هشون واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۰۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. نام دیگر این قلعه، قلعه نارنج (نارنج قلعه به گفته اهالی منطقه هشون) یا قلعه هشون می‌باشد، غنجعلی‌خان افشار، ایلخان افشارهای کرمان تابستان‌ها در این قلعه سکونت داشت، در همین قلعه با سردار ظفر بختیاری درگیر شد، زخم توپ‌های سردار ظفر بر تن یکی از برج‌های این قلعه، به شکل یک حفره و سوراخ هنوز بر جای مانده است. قلعه نارنج در هشون و
سوراخ هنوز بر جای مانده است. قلعه نارنج در هشون و در مسیر جاده بافت – سیرجان قرار دارد و در چهار گوشۀ آن چهار برج وجود داشته و در بین این چهار برج ساختمان بزرگی بوده که بزرگان قبایل و ایل‌ها در آن زندگی می‌کردند.
خانه ی نصرت الممالک یادگار دوران قاجار است و در اختیارآباد - خیابان طالقانی- روبروی کوچه ی 18 قرار دارد. این اثر در تاریخ با شماره ثبت ۱۳۰۶۵ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مردم بومی و محلی اختیار آباد این خانه را با نام خانه ی مادر محمود کیشبون می شناسند!
بقایای آسیاب‌های آبی کهره مربوط به سده‌های متاخر اسلام است و در زمان حکومت لطفعلی خان بالاوند حاکم هلیلان بنا گردیده. این آسیاب‌های آبی در شهرستان چرداول، بخش هلیلان، دهستان هلیلان، ۲ کیلومتری غرب روستای کهره واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۰۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. جستارهای وابسته. کهره در لری
قبرستان تاریخی چنداب مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان گرمسار، بخش ایوانکی، دهستان ایوانکی، 7 کیلومتری جاده آسفالته شهر ایوانکی به روستای چنداب، جنوب غرب روستای چنداب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۰۴۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. جستارهای وابسته. چنداب شهرپراب است
بقایای حمام قلعه کافر مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان گرمسار، بخش ایوانکی، دهستان ایوانکی، دامنه شمالی رشته کوه جنوب روستای دزک، شمال مسیل رودخانه شور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۰۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
محوطه چنگا مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان اندیکا، بخش چلو، دهستان للر کتک، ۱/۵ کیلومتری شمال غرب روستای کتک بزرگ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۹۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت بخش چلو ۱۰۶۲۵ نفر بوده‌است.
خانه کهکشان مربوط به دوره قاجار است و در اصفهان، خیابان ابن سینا، چهارراه بابا قاسم، میدان شهشهان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۰۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این خانه در کنار خانه قزوینی‌ها قرار دارد.
مقبره پیرعطا مربوط به دوره قاجار است و در تهران، خیابان پامنار،سه راه دانگی، نبش کوچه مشیرخلوت، پلاک ۱۴۶ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۳۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مقبره پیر عطا، آرامگاه یکی از نوادگان موسی بن جعفر می باشد که سید العلما پیرعطا نامیده شده است. مقبره و صحن اطراف آن طبق گفته متولی امامزاده در حدود ۲۵۰ الی ۳۰۰ سال پیش احداث گردیده است. تارخ حک شده بر لبه بدنه بیرونی دیوار نمای شمالی در حیاط سال ۱۲۱۴ ه.ق را نشان می دهد که سال بازسازی بنا می باشد. نوع مالکیت
می دهد که سال بازسازی بنا می باشد. نوع مالکیت بنا وقفی است و در تاریخ ۲۲ مرداد ۱۳۸۴ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است. درخت چناری حدودا ۱۲۰۰ ساله در ورودی این بقعه قرار داشت که چند سال بعد از انقلاب توسط شهردار وقت به بهانه تعریض خیابان بریده شد. آب انباری قدیمی نیز در زیر این بقعه قرار داشت که بعد از ریزش دیوار این بقعه در سال ۱۳۷۲ از بین رفت. هیئتی به همین نام در سه راه امین حضور کوچه توکلی قرار دارد (هئیت پیرعطا) که دومین هئیت مذهبی قدیمی تهران میباشد.
آب‌انبار کاروانسرای شاه عباسی ایوانکی مربوط به سده‌های میانه و متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان گرمسار، بخش ایوانکی، شهر ایوانکی، شرق کاروانسرای شاه عباسی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۱۲۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. وضعیت کنونی. متأسفانه به علت کم توجهی، این مکان به شدت در حال تخریب و نابودی است.
عمارت بادگیردار قاجاری مربوط به دوره قاجار است و در ری، بزرگراه شهید آوینی، خیابان شهید سیلسپور، روستای عماد آور پلاک ۱ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۳۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام باغ لله مربوط به دوره قاجار است و در کرمان، خیابان شریعتی، کوچه شماره ۱۳ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۰۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. وجه تسمیه این محله به «خواجه اتابک بزقوش» از عرفاً و سیاستمداران کرمان بوده برمی‌گردد.ولی یکی از اتابکان دوره سلجوقی و للـه ی یکی از شاهزادگان سلجوقی بوده است.(در فرهنگ ترک ها للـه به کسی می گویند که انسان برا پرورش و نگهداری می‌کند) عکس داخل کادر: علی اکبر عبدالرشیدی تخریب. این بنا به دلیل عدم نگهداری مناسب، در حال تخریب کامل می‌باشد.
عدم نگهداری مناسب، در حال تخریب کامل می‌باشد. این حمام تا چندی پیش فعال بود ولی بعد از آن به دلیل بالا آمدن آبهای زیرزمینی تعطیل شد و هم‌اکنون به دلیل انباشته شدن فاضلاب در آن به منشأ بیماری‌های عفونی در منطقه تبدیل شده‌است. امکان ریزش آن ره گذران را تهدید می‌کند و به محلی برای تجمع معتادان تبدیل شده‌است. مرمت. کار مرمت و احیای حمام تاریخی لله از سال ۱۳۹۶ اجرا شده است، ولی نیمه کاره رها شده است.
بازار عزیز کرمان مربوط به دوره قاجار است و در کرمان، خیابان شریعتی، کوچه ۲۱، بازار عزیز واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۲۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بازار در شمالی‌‌ترین قسمت مجموعه بازارهای کرمان قرار دارد، و در جمعاً ۷۰ باب مغازه در این بازار مشغول خرید و فروش هستند،‌ از محل‌های اصلی خانقاه نعمت‌الهی است. این بازار تا نزدیكی دروازه گبری ادامه دارد.
یخدان لنگر مربوط به دوره قاجار و در روستای لنگر، بخش ماهان شهرستان کرمان خیابان ولیعصر، کنار قبرستان واقع شده و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۲۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. معماری. از قسمت‌های مختلف یخدان لنگر می‌توان به سایه انداز، مخزن یخ و حوضچه اشاره کرد که در مساحت ۷۰۰ متر مربع ساخته شده‌است. گودال یخ عمقی در حدود ۶ متر و شعاع ۵٫۷ متر دارد که از آن در انبار کردن یخ‌ها استفاده می‌کردند. حوضچه یخدان لنگر را در دو طرف یخدان ساخته بودند که به مرور از بین رفته‌است. دیوار سایه انداز را برای
به مرور از بین رفته‌است. دیوار سایه انداز را برای جلوگیری از تابش مستقیم نور خورشید بر یخدان با ارتفاع ۷ متر و از غرب به شرق ساخته بودند. برای کاهش فشار بر دیوار سایه انداز ۴ طاق نما در هر طرف ایجاد کرده‌اند که ضخامت دیوارها در قسمت پایین بیشتر از قسمت‌های فوقانی دیوار است. در بالای دیوار سایه انداز بقایای تزئینات کنگره‌ای شکلی دیده می‌شود. یخدان لنگر را با اندود کاهگل عایق کردند تا از ورود گرما به درون یخدان جلوگیری شود. نحوه ساخت یخ. در پشت دیوارهای بلند و قطور آن سطوحی صاف تعبیه می‌کردند که در شب‌های
و قطور آن سطوحی صاف تعبیه می‌کردند که در شب‌های زمستان به‌طور یکنواخت روی آن آب قرار می‌گرفت و در سرمای شدید زمستان یخ می‌بست وظیفه دیوار بلند این بود که در طول روز از تابش آفتاب بر روی آب‌های منجمد شده قبلی جلوگیری کند در صورتی که در شرق و غرب کمی آفتاب بر روی سطوح یخ‌گیری می‌تابید آن وقت در این نقاط هم دیوارهای جانبی بنا می‌کردند. مقدار آبی که هر شب روی توده‌های منجمد از یخ‌های قبلی هدایت می‌شد تا حدودی بود که سرمای یک شب بتواند آن را منجمد سازد یا به عبارت دیگر ارتفاع آب روی سطوح یخ گیر از چند سانتی‌متر
دیگر ارتفاع آب روی سطوح یخ گیر از چند سانتی‌متر تجاوز نمی‌کرد این شرط فنی به خوبی می‌رساند که یخچال سازان مجبور بودند با کمال دقت سطوح یخ‌گیری را طراز کنند. پس از آن تقریباً قطر یخ به ۳۰ تا ۴۰ سانتیمتر می‌رسید، یخ‌ها را قطعه قطعه کرده و به داخل یخدان که در مجاورت سطوح یخ‌گیری قرار داشت می‌بردند و انبار می‌کردند. در کف یخدان، یک یا چند چاه پیش‌بینی شده بود تا آب هائی که احتمالاً در فصل گرما از آب شدن یخ‌ها به وجود می‌آمد از کف یخدان دور گردد و روی هر طبقه از یخ‌ها مقداری کاه می‌ریختند تا از چسبیده شدن آن‌ها
یخ‌ها مقداری کاه می‌ریختند تا از چسبیده شدن آن‌ها به یکدیگر جلوگیری شود.
سرای سردار مربوط به دوره قاجار است و در کرمان، میدان ارگ، خیابان شریعتی، خیابان شهید تجلی و قدمگاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۲۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. سرای سردار در بین سه راسته ی بازار سردار قرار گرفته است. معماری. سرای سردار چسبیده به بازار سردار است و از حجره هایی یکسانی برای حمایت تاجران و فروشندگان خارج از کرمان ساخته شده است. اين سرا دو در ورودى دارد که هر دو به بازار سردار باز مى‌شود. درهاى حجره‌هاى آن دو لنگه و چوبى بوده‌اند، که متأسفانه با گذشت زمان، به
و چوبى بوده‌اند، که متأسفانه با گذشت زمان، به درهاى فلزى تبديل شده‌اند. اين سرا دو طبقه است. که در هر طبقه اتاق های کوچکی ساخته شده است و به همان اندازه در طبقه دوم نیز حجره وجود دارد .طبقه بالا از دو طرف شرق و غرب و به وسیله پله راه داشته است. که این پله ها منتهی به در خروج و ورود این سرا بوده است .
تپه بردبران مربوط به هزاره ۴ و ۳ قبل از میلاد است و در شهرستان ایذه، بخش مرکزی، دهستان حومه شرقی، روستای بردبران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۹۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. به گفته برخی از ساکنین این روستا دلیل نامگذاری آن به بردبران را به دلیل وجود سنگ‌های زیاد که به سنگ را به زبان بختیاری برد می‌گویند نامیده شده‌است. این روستا دارای معادن سنگ زیادی می‌باشد که برای جوانان می‌تواند اشتغال زا و برای صنعت کشور سود آور باشد
نقش برجسته تنگ بتان (همچنین به نام های: تنگ رها، تنگ ۱۳ رخ، تنگ بتا) در شهرستان اندیکا، دهستان للر وکتک و یک کیلومتری جنوب روستای مورت پادلا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۹۸۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. دکتر علی بهرامسری بختیاری می نویسد تنگ رها (تنگ ۱۳ رخ) که در دوران‌های گذشته تنگ بتان نامیده شده در دره‌ای محصور در کوه دلا در جنوب دشت شیمبار جای دارد که شامل یک یادمان ۱۲ پیکره‌ای ۸٫۵ متری و یک یادمان تک‌نفرهٔ ۱۴۰ سانتی‌متری است. این نگاربرجسته را نخستین بار در سال ۱۸۴۱
است. این نگاربرجسته را نخستین بار در سال ۱۸۴۱ سر هنری لایارد با راهنمایی مردم محلی، پیدا کرد. نود سال پساتر با گرفتن نخستین عکس‌ها از این نگاربرجسته در سال ۱۹۲۹ توسط مونی پنی، کنسول انگلیس در اهواز و چاپ آن توسط ارنست هرتسفلد باستان‌شناس نامدار در سال ۱۹۳۰، این اثر، در میان تاریخ‌نگاران و باستان‌شناسان شناخته شد. نخستین شرح دربارهٔ این نگاربرجسته و بررسی ریزه‌کاری‌ها و سنگ نوشته‌ها توسط بیوار و شکد در سال ۱۹۶۲ که به شیمبار آمدند انجام شد. در سال ۱۹۶۳ نیز در چهارچوب «برنامهٔ توسعهٔ ملی ایران» هانسمن به این
چهارچوب «برنامهٔ توسعهٔ ملی ایران» هانسمن به این مکان آمد. و سرانجام لویی واندن برگ و کلاوس شیپمان در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸ و سال ۱۹۷۵ از این نگاربرجسته دیدن کردند. این نگاربرجسته در ابعاد ۸٫۵۰ در ۲ متر است که دوازده پیکره شامل ۹ نفر بزرگ و سه کودک، روی آن کنده شده‌است. صحنه‌های مختلف آن در زمان‌های مختلف حک شده‌اند گرچه در نگاه نخست مانند یک گروه پشت سر هم است اما این نگاربرجسته به پنج گروه بخش‌بندی می‌شود که جدای از هم هستند که چهار گروه نخست، ترکیب همانندی دارند. هر کدام از گروه‌های یک، سه و چهار شامل دو
دارند. هر کدام از گروه‌های یک، سه و چهار شامل دو چهره‌اند؛ در دومین گروه، سه چهره دیده می‌شود. گروه پنجم شامل سه پیکرهٔ کوچک است که دنبال گروه چهار حکاکی شده‌اند. همه چهره‌ها (شخصیت‌ها) به‌جز پاهایشان که نیم رخ نشان داده شده‌اند، کاملاً تمام رخ هستند. چهره‌ها همگی با هم همسان هستند و بیشتر مانند کنده‌کاری‌های پارتی (اشکانی) در دورهٔ الیمائی است. ویژگی‌های گروه‌های پنج‌گانه. گروه یک: نخستین فرد سمت چپ برهنه است. وی سر گرزی که بر روی زمین جای دارد را در دست گرفته و در دست چپ پیاله‌ای شیاردار دارد و این دستش
و در دست چپ پیاله‌ای شیاردار دارد و این دستش به سوی سینه یا به‌سوی دهان، بالا آمده‌است. او نیم‌تاجی بر سر دارد که نوارهای افتاده‌اش در پشت سر، به‌خوبی نمایان است و همانند دیگر افراد در نگاربرجسته گردن‌بندی حلقوی به گردن دارد. تبری نیز در گوشهٔ بالایی سوی چپ دیده می‌شود. نفر دوم پوشاکی به سبک پارتیان بر تن دارد. او پیراهنی چیندار که تا زیر زانوها پایین آمده و با کمربندی به کمر بسته شده و شلواری گشاد پوشیده‌است. این شلوار گشاد را امروزه شلوار دبیت می‌گوییم. او همچنین شنلی را همانند دیگر کسان پوشیده شده و در
همچنین شنلی را همانند دیگر کسان پوشیده شده و در سه گروه به دور شانه پیچیده‌است. این مرد، دست راست خود را رو به بالا خم کرده اما کف دستش رو به چهرهٔ نخست است. آتشدانی نیز میان این دو تن است. سنگ‌نوشته‌ای نیز میان سر آنان کنده شده‌است. گروه دوم: همانندی‌های زیادی با گروه یک دارد. وانگهی در این دسته سه چهره دیده می‌شود. نخستین نفر سمت چپ همچنان برهنه است و همانند وی سر گرز (گرز نماد فرهنگی بختیاری از دوران کهن بوده‌است) در یک دست و پیاله در دست دیگر دارد. پوشاک نفر دوم و سوم نیز به سبک پارتی‌ها ست؛ یعنی
پوشاک نفر دوم و سوم نیز به سبک پارتی‌ها ست؛ یعنی پیراهن بلند چین دار تا زیر زانوان، شلوار گشاد و شنلی که دور شانه‌ها پیچیده‌است. آتشدانی کوچک نیز میان مرد برهنه و نفر کناری او هستی دارد. همچنین میان سرهای دو تن نخست سنگ نبشته ای کنده شده‌است و دو سنگ نبشته دیگر یکی میان سرهای دو نفر دوم و دیگری میان شانه‌های آنها کنده شده‌است. گروه سوم: همانند گروه یکم دو تن هستند؛ نفر یکم برهنه و گرزی در دست راست و پیاله ای در دست چپ دارد. نفر دوم که پوشاکی پارتی (بهتر است بگوییم بختیاری در روزگار پارت) به تن دارد و دست
بگوییم بختیاری در روزگار پارت) به تن دارد و دست راستش را به سوی مرد برهنه بلند کرده‌است. آتشدانی ستونی شکل میان آنها جای گرفته‌است. در این گروه موهای فرفری مرد برهنه هنوز کاملاً آشکار است و سنگ نبشته ای نیز میان سرهای آنها کنده شده‌است. گروه چهارم: درست همانند گروه سوم است اما سنگ نبشته ای ندارد. گروه پنجم: دربردارنده سه پیکر کوچک اندام است که پیراهن بلند چین دار پوشیده‌اند، اما شلوار گشاد و شنل بر تن ندارند. آنها دست راست خود را بالا برده و دست چپ را بر کمر زده‌اند. همچنین یک یادمان کوچک‌تر با فاصله‌ای
کمر زده‌اند. همچنین یک یادمان کوچک‌تر با فاصله‌ای تقریباً ۲۵ متر از نگاربرجستهٔ اصلی، مردی را نشان می‌دهد که دست راست را بالا برده و دست چپ را روی دسته شمشیرش گذاشته‌است. یادمان اصلی که چهار گروه (به‌جز گروه کودکان) را نشان می‌دهد همگی یک یادمان را نشان می‌دهند که فردی برهنه که گرز و پیاله ای در دست دارد و جایگاهی افسانه‌ای یا خدایی (احتمالا هراکلس یا ایزد بهرام) دارد. هر چهار گروه این مجموعه، مقامات محلی را نشان می‌دهند که نسبت به آن شخصیت، ادای گرامی‌داشت و ارج می‌کنند و او را همراه با قربانی کردن در
و ارج می‌کنند و او را همراه با قربانی کردن در محرابی کوچک پرستش می‌کنند. باستان‌شناسان این چهار گروه را به چهار دورهٔ متوالی نسبت می‌دهند که چهار فرمانروای بومی در چهار دورهٔ تاریخی، پیکره خود و ایزد بهرام را که به سبک برهنگی یونانی است حکاکی کرده‌اند. از نمادهای فرهنگی کنونی بختیاری که می‌توان در این یادمان شناسایی کرد عبارت‌اند از: شلوار گشاد که امروزه آن را دَبیت می‌نامیم و گرز که ابزار مردان بختیاری بوده‌است. افزون بر آسیب‌های طبیعی که این اثر تاریخی به خود دیده، صورت‌های همه پیکره‌ها نیز چکش‌کاری و
به خود دیده، صورت‌های همه پیکره‌ها نیز چکش‌کاری و تخریب شده‌اند و افرادی نیز با رنگ، بر روی این اثر، یادگاری نوشته‌اند.
تلقین‌پذیری یکی از روش‌های آموزشی‌ست که توسط گئورگی لوزانف پدید آمده‌است. شرایط. تلقین‌پذیری، یک نوآوری آموزشی بود که بر پایه استفاده از قدرت مغز قرار داشت و نتایجی بزرگ را نوید می‌داد. طبق نظر لازانف (۱۹۷۹) افراد می‌توانند بسیار بیشتر از آنچه فکر می‌کنند، یاد بگیرند. لازانف با استفاده از بینش‌هایی که با استفاده از پژوهش روانشناختی در شوروی راجع به درک فراحسی و نیز یوگا به دست آورده بود، یک روش آموزشی ایجاد کرد که از حالت آرام ذهن برای یادسپاری پیشینه مطالب بهره می‌گیرد. در روش او، موسیقی، یک عامل کلیدی
بهره می‌گیرد. در روش او، موسیقی، یک عامل کلیدی است. موسیقی باروک که شصت‌ضربی است و ریتمی خاص دارد، نوعی «تمرکز آرام» به وجود می‌آورد که باعث «یادگیری فوق‌العاده» (superlearning) می‌شود (استراندر و اسکوردر ۱۹۷۹:۶۵). بر اساس دیدگاه لازانف، فرد در طول پخش آرام موسیقی باروک، به دلیل افزایش موج‌های آلفای مغز و کاهش فشار خون و ضربان قلب، می‌تواند مقادیر عظیم مطالب را به یاد بسپارد. لازانف و پیروان او با به‌کارگیری روش تلقین‌پذیری در یادگیری زبان خارجی، تدریس دایره کلمات، قرائت، گفت و شنود، اجرای نقش (نقش‌گزاری)،
کلمات، قرائت، گفت و شنود، اجرای نقش (نقش‌گزاری)، نمایشنامه و انواع مختلف فعالیت‌های عادی کلاسی را مورد آزمایش قرار دادند. در کلاس درس، هیچ فوق‌العادگی خاصی دیده نشد. تفاوت آن بود که میزان قابل توجهی فعالیت انجام شد، در حالی که موسیقی کلاسیک پخش می‌شد و افراد روی صندلی‌های نرم و راحت می‌نشستند و در وضعیت آرامِ هوشیاری قرار داشتند. زبان‌آموزان تشویق شدند که تا حد امکان «بچه‌مانند» و تسلیم راهنمایی‌های معلم باشند و گاهی نقش (و نام) اهالی زبان دوم را بازی کنند. به این ترتیب شاگردان «تلقین‌پذیر» می‌شدند.
کنند. به این ترتیب شاگردان «تلقین‌پذیر» می‌شدند. تلقین‌پذیری در چند زمینه مورد انتقاد قرار گرفت. اسکاول (۱۹۷۹) به صورتی کاملاً شفاف نشان داد که داده‌های تجربی و آزمایشی که لازانف بر اساس آنها نتایجی فوق‌العاده را به دست می‌آورد، اصلاً قابل اعتماد نیست. به‌علاوه، آنجا که موسیقی و صندلی‌های نرم و راحت در دسترس نبود، عدم امکان استفاده از تلقین‌پذیری مسئله‌ای بود که معلمان با آن روبرو بودند. مسئله مهم‌تر، جایگاه یادسپاری در یادگیری زبان است. با دید بهتر، می‌توان جنبه‌های خاص تلقین‌پذیری را در کلاس‌های تعاملی و
جنبه‌های خاص تلقین‌پذیری را در کلاس‌های تعاملی و ارتباطی به کار گرفت، بدون اینکه لازم باشد تمام روش را اجرا کنیم. ذهن آرام و بی‌تشویش که از طریق موسیقی یا هر وسیله دیگر به دست می‌آید، اغلب به زبان‌آموز کمک می‌کند تا اعتماد به نفس خود را به دست آورد. نقش‌گزاری، نمایشنامه و سایر فعالیت‌ها، تکنیک‌هایی بسیار مفید در تحریک تعامل هدفمند در کلاس است. هرگز نباید توانایی «یادگیری فوق‌العاده» ذهن انسان را دست کم گرفت.
محوطه اسدآباد ۱ مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان - دوره اشکانیان - دوره ایلخانی است و در شهرستان فارسان، بخش مرکزی، دهستان میزدج سفلی، ۳/۶ کیلومتری جنوب شرق روستای گوشه واقع شده. در این محوطه که در حدود۱۰ سال پیش مردم اندکی در آنجا زندگی می‌کردند و آنجا را روستای اسعد آباد می‌نامیدند علت نام گذاری این محوطه به اسعد آباد به گفته‌های مردم یعنی اینجا را سردار اسعد بختیاری آباد کرده است. امروز تمام محوطه را زمینهای کشاورزی و باغات تشکیل داده‌اند و خبری از مدرسه ابتدایی چند سال پیش و عبور ومرور اهالی
از مدرسه ابتدایی چند سال پیش و عبور ومرور اهالی روستا نیست چون تمام اهالی به روستای گوشه و شهر هفشجان کوچ کردند این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۷۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مزار میرآباد یا امامزاده سید حسن مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان خلیل‌آباد، روستای میرآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد قدیمی نصرآباد مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان خواف، بخش سلامی، روستای نصرآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۲۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.