payamvha/North_RAG huggingface dataset:
امره، روستایی است از توابع بخش لاریجان شهرستان آمل در دهستان نمارستاق. فاصله این روستا با شهر آمل ۶۳ کیلومتر و با جاده هراز ۱۳ کیلومتر است. این روستا قدمتی تاریخی دارد و آثار خانه‌های گِلی در بخش بالایی آن هنوز بجا مانده‌است. منطقه «ولیگِسی» در بخش بالایی امره دارای اهمیت زیادی است. چون آب شرب و کشاورزی محل از چشمه آنجا تهیه می‌شود. ولیگسی دارای باغ‌های کشاورزی بزرگی است که در آن میوه‌های مختلفی مانند: گردو، شاتوت، گیلاس، آلبالو، سیب، گلابی و … است. در سالیان اخیر در بخش پایینی امره خانه‌های زیادی ساخته شده
اخیر در بخش پایینی امره خانه‌های زیادی ساخته شده و باعث بزرگ‌تر شدن محل و همچنین افزایش تعداد خانوار در روستا شده. جمعیت. این روستا در دهستان نمارستاق قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲۵ نفر (۹خانوار) بوده‌است. این روستا یکی از روستاهای بکر و دارای طبیعتی دست نخورده می‌باشد.
نهر، روستایی است از توابع بخش لاریجان شهرستان آمل در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان بالا لاریجان قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۱ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
گیلاس، روستایی است از توابع بخش لاریجان شهرستان آمل در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان بالا لاریجان قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت ثابت آن ۲۰۰ نفر (۵۰ خانوار) بوده‌است. پیوند به بیرون. سایت روستای گیلاس
شهرک صنعتی (رینه)، روستایی است از توابع بخش لاریجان شهرستان آمل در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان بالا لاریجان قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۱ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
یرواند ناهاپتیان (; ؛ زاده ۱۹۱۳/۱۹۱۶ - درگذشته ۲۰۰۶)، نقاش ارمنی‌تبار اهل ایران بود. یرواند ناهاپتیان یکی از پایه‌گذاران آب‌رنگ ایران است. زندگی‌نامه. یرواند ناهاپتیان ۱۹۱۲ یا ۱۹۱۶ میلادی (۱۲۹۵ خورشیدی) (۱۲۹۶ خورشیدی) در محله جلفای نو، اصفهان چشم به جهان گشود. یرواند تحصیلات ابتدایی را در یکی از مدارس جلفای اصفهان به پایان رسانید. و تحصیلات متوسطه را در کالج اصفهان (دبیرستان ادب) آغاز کرد و تا سال چهارم ادامه داد و آنگاه ترک تحصیل کرد و در شرکت نفت استان خوزستان مشغول به کار شد و سپس برای انجام خدمت سربازی
مشغول به کار شد و سپس برای انجام خدمت سربازی به اصفهان بازگشت و پس از پایان خدمت نظام به کار نقاشی پرداخت. زندگی حرفه‌ای. یرواند نقاشی را از هفت سالگی آغاز کرد. زمانی‌که سارگیس خاچاتریان را برای نقاشی به اصفهان دعوت کردند و در دوران جنگ جهانی، الکساندر نرسسیان هنرمند ارمنی ایتالیایی به ایران آمد؛ نهاپتیان از حضور این دو نقاش برجستهٔ ارمنی بهره برد و پس از آموزش نقاشی به‌طور تخصصی به نقاشی با آبرنگ پرداخت. او یکی از شخصیت‌های مؤثر در شکل‌گیری مکتب نقاشی آبرنگ معاصر اصفهان بود. در آثار آغازین خود و باتوجه به
معاصر اصفهان بود. در آثار آغازین خود و باتوجه به تعلیمات و آموزش‌هایی که دیده بود، به شیوهٔ امپرسیونیسم قلم می‌زد، اما چون این شیوه برای اجتماع اطافش شناخته شده نبود از آثار اولیهٔ او استقبال چندانی نشد؛ بنابراین یرواند درادامه شیوهٔ رئالیسم را برگزید و پس از شکوفایی هنری‌اش به مدتت سه سال نزد حاج مصورالملکی می‌رفت و آموزش مینیاتور دید و از این رو رد پای نقاشی ایرانی و قلم‌گیری‌هایی به شیوهٔ مصورالملکی را نیز در آثار آبرنگ یرواند می‌توان دید. طبیعت بی‌جان، مناظر اصفهان، کارگاه‌های سنتی، مسگری‌ها،
بی‌جان، مناظر اصفهان، کارگاه‌های سنتی، مسگری‌ها، عصارخانه‌ها، کوچ عشایر، کاروان‌های رفته در کویرها، مساجد، کلیساها و بازارهای شهر بخشی از سوژه‌های او هستند که بسیاری از آنها در موزه‌های ایران و جهان نگهداری می‌شوند. آثار ایشان تا به حال ۲ بار در حراج تهران فروخته شده‌است. یرواند پیوندی با طبیعت داشت و در آثارش حقیقت زندگی اطرافش را بیان می‌کند. او بیش از دیگر هم‌نسلانش دلبسته شیوه طراحی و رنگ‌گذاری با شکوه نقاشی‌های کلاسیک ایرانی شد، هرچند علاوه بر مینیاتور، درکشیدن مناظر و به خصوص دورنماهایی از فضاهای
درکشیدن مناظر و به خصوص دورنماهایی از فضاهای شهری، معماری و زندگی مردم نیز مهارت چشمگیری یافت. درگذشت. یرواند ناهاپتیان در نخستین روزهای بهار سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) در اصفهان درگذشت. آثار. مشخصه اصلی کارهای یرواند ناهاپتیان را باید در رنگ‌های روشن و درخشانی که برمی‌گزید و نیز سوژه‌هایش جستجو کرد.
خراب میانرود، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان هرازپی جنوبی قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۳۳ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
رفیع آباد ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران است ،فاصله تا شهر آمل 6کیلومتر می باشد،و فاصله تا دریا 10 کیلومتر که به ساحل سرخرود می رسد.شغل اکثریت اهالی روستا کشاورزی از نوع برنجکاری است،خانه های روستا متراکم و زمین های کشاورزی در بیرون روستا قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان هرازپی جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۲۸ نفر (۱۲۵خانوار) بوده‌است.
سنگ بست، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان هرازپی جنوبی قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۰۴ نفر (۱۰۶خانوار) بوده‌است.
حسن نظری یکی از خوزستانی‌های فوتبال ایران و بازیکن سابق باشگاه تاج تهران و تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین می‌باشد. او فوتبال را در آبادان آغاز کرد و سپس به تیم تاج تهران راه یافت، پس از آن در ۱۹ سالگی به تیم ملی ایران دعوت شد و در بازی‌های جام جهانی ۱۹۷۸ بازی کرد. حسن نظری سابقه بازی در تیم فوتبال الاهلی دبی و تعدادی از تیم‌های ایالات متحده آمریکا را نیز در پرونده خود دارد. وی هم‌اکنون مربی، بنیان‌گذار و مدیر یکی از موفق‌ترین باشگاه‌های بزرگ نوجوانان آمریکا در شهر دالاس تگزاس فعالیت می‌کند.
نوجوانان آمریکا در شهر دالاس تگزاس فعالیت می‌کند. او از طرف فدراسیون فوتبال آمریکا هر سال به کلاس‌های آموزشی در کشورهای مختلف فرستاده می‌شود و دوره‌های مختلفی را در آژاکس هلند، منچستریونایتد انگلستان، میلان ایتالیا، بایرن مونیخ آلمان و سائوپولو برزیل تجربه کرده‌است.
موسیقی افغانستان نقطهٔ عطف زیبایی‌های تنوع قومی و زبانی در افغانستان است و فارسی، پشتو و ازبکی زبان‌های اصلی متن ترانه‌ها را تشکیل می‌دهند. در این کشور سبک‌ها و شیوه‌های گوناگون موسیقی، از غزل فارسی گرفته تا راگ هندی رواج دارد. گام‌های موسیقی عمدتاً دیاتونیک (بدون میکروتون) بوده و تا همین اواخر چندصدایی و هارمونی به شکل غربی آن در موسیقی افغانستان تأثیر چندانی نداشت. موسیقی افغانستان تا حد زیادی به صورت ترانه است، با اینحال رپرتوار قابل توجهی از موسیقی بدون کلام نیز وجود دارد. شعر جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ
کلام نیز وجود دارد. شعر جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ موسیقی این کشور دارد. میراث شعر فارسی، که مشترکات فراوانی نیز با ایران دارد، اهمیت بسیاری در بین مردم داشته و همچنین شعر پشتو نیز دارای ریشه‌های تاریخی است. متن ترانه‌ها متشکل از موضوعات معدودی است. آهنگ‌های عاشقانه با تِم‌هایی از عشق نافرجام و اشارهٔ مکرر به داستان لیلی و مجنون، بیشتر موضوعات ترانه‌ها را تشکیل می‌دهند و به وقایع جاری و تجربهٔ شخصی کمتر پرداخته می‌شود. موسیقی افغانستان در سبک‌ها و شیوه‌های گوناگون، هنرمندانی را پرورانده که شهرت بعضی از آنان
هنرمندانی را پرورانده که شهرت بعضی از آنان از حدود مرزهای این کشور نیز فراتر رفته‌است. از دههٔ شصت هجری خورشیدی، افغانستان درگیر خشونت‌های داخلی بوده‌است. از این رو علی‌رغم میراث غنی موسیقی در این کشور، موسیقی سرکوب شده و ضبط برای خارجی‌ها به حداقل رسیده‌است. تاریخچه موسیقی افغانستان. موسیقی در افغانستان در دوره آریایی‌ها، سروده‌های ویدی ریگ‌ودا و سروده‌های گاتاهای اوستا در کوهپایه‌های هندوکش در دورهٔ هخامنشیان رونق خوبی داشت. این موسیقی به شکل کورس و دسته‌جمعی با ریتم ذکر می‌گردید. پس از ورود عرب‌ها در
با ریتم ذکر می‌گردید. پس از ورود عرب‌ها در خاک افغانستان موسیقی تنها در قریه‌ها به شکل تک خوانی نیمه‌جان باقی‌مانده بود. در دوره سامانیان، گورکانیان، تیمورشاه (درانی) موسیقی در دربار رواج پیدا کرد. در سدهٔ نوزدهم میلادی، بر اثر کشمکش‌های داخلی و جنگ‌های خارجی با بریتانیا، شرایط برای رشد و پرورش هنر موسیقی فراهم نبوده‌است. این هنر در محافل رسمی افغانستان چندان خریداری نداشته و هنرمندان آن که یکی از اقشار پایین‌دست جامعه به‌شمار می‌آمده‌اند، در همان حال و هوای موسیقی خراسانی سیر می‌کرده‌اند. در سال ۱۲۵۸ شمسی
موسیقی خراسانی سیر می‌کرده‌اند. در سال ۱۲۵۸ شمسی (۱۸۷۹ میلادی)، در دورهٔ امیر شیرعلی‌خان برای اولین بار یک گروه از موسیقی‌دانان هندی به افغانستان آمدند و امیر شیرعلی‌خان به آن‌ها در حوالی خواجه خوردک یعنی خرابات مسکن اعمار کرد. هرچند این هنرمندان برای هنرنمایی در دربار شاه دعوت شده و در اوایل نیز فقط به همین کار می‌پرداختند، هنر آنان کم‌کم به دیگر سطوح گه جامعه نیز تسری یافت و بدین ترتیب، به مرور زمان مقبولیتی عام در افغانستان پیدا کرد. موج موسیقی هندی که بدین ترتیب وارد افغانستان شده بود، تأثیر عمیقی بر
بدین ترتیب وارد افغانستان شده بود، تأثیر عمیقی بر موسیقی نیمه‌جان موجود وارد کرد و ضمن ایجاد تحول در آن، زمینه را برای رشد این هنر مساعد ساخت. از آن سوی نیز این نسل هنرمندان هندی به زودی به کشور افغانستان تعلق خاطر یافتند. و فرزندان آنان به هنرمندان ملی کشور مبدل گردیدند و برای پیشرفت هنر موسیقی در این کشور اهتمام به خرج دادند. یکی از خدمات این استادان، تنظیم دوبارهٔ بعضی از آهنگ‌های محلی افغانستان بود در قالب دستگاه‌های موسیقی هندی که بدین ترتیب، این آهنگ‌ها از معرض زوال و نابودی نجات یافته و وارد محافل
از معرض زوال و نابودی نجات یافته و وارد محافل موسیقی رسمی کشور شد. خدمت دیگر این هنرمندان به موسیقی افغانستان، آموزش این هنر به جوانان، نوجوانان و حتی کودکان مدارس این کشور بود و این امر، در ترویج موسیقی با اصول علمی در آیین کشور بسیار مؤثر واقع شد. یکی از هنرمندان بزرگ خراباتی که توانست بدین ترتیب هنر موسیقی را از محدودهٔ خرابات بیرون برد و به مراکز آموزشی این کشور بکشاند، استاد غلام‌حسین بود. اولین استاد افغان به نام استاد قربانعلی نام داشت که استاد و مربی استاد قاسم و پدر استاد محمدنبی مشهور به (استاد
استاد قاسم و پدر استاد محمدنبی مشهور به (استاد نتو) بود. در دوره شاه امان‌الله (۱۹۱۹–۱۹۲۹) موسیقی انکشاف بیشتری یافت و در کنار نظام آموزشی خرابات، نهادهای آموزشی علمی و آکادمیک نیز ایجاد شد که در آن‌ها نوازندگی سازهای غربی آموزش داده می‌شد. دولت برای مدت کوتاه در مکاتب کورس‌های موسیقی را تدریس می‌نمود. یکی از کسانی که در این مسیر خدمات شایانی به موسیقی افغانستان انجام داد، استاد فرخ افندی بود که از ترکیه به افغانستان دعوت شده بود. استاد قاسم، استاد غلامحسین، استاد نبی‌گُل و استاد محمدحسین سرآهنگ از استادان
استاد نبی‌گُل و استاد محمدحسین سرآهنگ از استادان مشهور وقت بود. پس از دههٔ ۱۳۵۰ موسیقی در اجتماع افغانستان جایگاه خوبی را پیدا نموده بود. پس از تحولات در افغانستان موسیقی در شهر کابل به شکل عالی آن انکشاف نمود. در آن زمان گروه‌های هنری نطیر؛ انسامبل (گروه) هنری زنان، کورس‌های موسیقی رایگان، مکتب موسیقی فاکولته، هنرهای زیبا و غیره تأسیس شد. ولی در مجموع در تمام افغانستان، جنگ، سدی برای موسیقی گشت. در دوره طالبان موسیقی حرام دانسته شده و ازبین رفت. پس از ۲۰۰۲ دولت کوشش دارد که موسیقی را دوباره مانند سابق
دولت کوشش دارد که موسیقی را دوباره مانند سابق احیا کند و فعالیت موفقانه پیش می‌رود. سبک‌های موسیقی در افغانستان. به‌طور کلی موسیقی افغانستان دارای چند سبک متفاوت است: موسیقی محلی و سنتی (فلکلوریک). عبارت از موسیقی محلی یا کلیوالی افغانستان می‌باشد. موسیقی آن عده محلات و سمت‌هایی که شهرت دارند، عبارتند از: سبک بدخشی، خراباتی، لوگری، قطغنی، هزارگی، داستان سمت مشرقی، سبک غرنی مردم پکتیا، کلیوالی ملیت پشتون، ترکمنی، هراتی، قرصک پنجشیر، و هارمونیک یا چند آواز کشین مردم نورستان می‌باشد. از هنرمندان معروف
آواز کشین مردم نورستان می‌باشد. از هنرمندان معروف محلی‌خوان می‌توان گل‌زمان (در سبک پکتیایی)، محمد چوباش (در سبک اوزبیکی)، صفدر توکلی (در سبک هزارگی)، بیلتون (در سبک لوگری) و ناوک هروی (در سبک هراتی)، در سبک بدخشی (بازگل بدخشی)، طلا محمد تخاری در سبک (فلک)، تغه نجم الدین در سبک (فلک‌های فرخاری) و بنگیچه تاشقرغانی (درسبک موسیقی قیصاری) را نام برد. مسلماً با رواج موسیقی هندی و سپس غربی در سدهٔ اخیر، بر موسیقی محلی افغانستان نیز تأثیرهایی گذاشت. البته این سبک‌های جدید که رادیوی افغانستان (یگانه وسیلهٔ ارتباط
جدید که رادیوی افغانستان (یگانه وسیلهٔ ارتباط جمعی در آن سال‌ها) را در اختیار داشتند، موسیقی محلی را در انزوا قرار دادند. ولی در مواردی نیز این هنرمندان توانستند بعضی از آهنگ‌های محلی را که رو به فراموشی می‌رفتند در قالب جدید بازسازی کنند و در ارکسترهای امروزین به اجرا درآورند. آهنگ‌های معروف «آستا برو» و «نازی جان» از این دسته است که توسط استاد قاسم بازسازی و بازخوانی شده‌اند. از آن پس نیز استاد محمدحسین سرآهنگ در اجرای قطعات شمالی و استاد عبدالوهاب مددی در اجرای قطعاتی از موسیقی محلی هرات و صادق فطرت
در اجرای قطعاتی از موسیقی محلی هرات و صادق فطرت (ناشناس) در اجرای بعضی از قطعات پشتو گام‌هایی در این مسیر برداشته‌اند. عارف کیهان چندین آهنگ محلی بدخشی را با سازهای مدرن دوباره خوانی کرده که مورد توجه مردم قرار گرفته، این روش حتی توسط نسل جوانتری همچون فرهاد دریا و داوود سرخوش نیز پی گرفته شده‌است که اینان آهنگ‌های محلی را با سازهای غربی اجرا کرده‌اند. موسیقی مذهبی. این موسیقی پس از ارشاد دین اسلام توسط نعت خوانان و شاعران سبک صوفیه و قوالی خوانان، به‌میان آمده و فعلاً به‌مدارج عالی خود رسیده‌است. موضوع
آمده و فعلاً به‌مدارج عالی خود رسیده‌است. موضوع این سبک توصیف خداوند و پیامبر اسلام و یاران وی می‌باشد. شعرهای این سبک بعضاً تا ده ساعت طول می‌کشد. معمولاً در کنار سرود خوان ۳ تا ۱۰ نفر مکررین و همکاران نیز سرودخوان را یاری می‌کنند. این موسیقی دارای طرزهای چشتی، روضه‌ای، نوائی و غیره‌اند. کمپوزهای نعت خوانی، قصیده، و توصیف نظر به شعرها سال‌ها قبل ساخته شده. نعت خوانان و قیصیده خوانان بعضاً بعضی از لهجه را اضافه و یاکم می‌کنند. فعلاً سید فخرالدین آغا یکی از مشهورترین نعت خوانان رادیو تلویزون افغانستان و شهر
نعت خوانان رادیو تلویزون افغانستان و شهر کابل می‌باشد. موسیقی پاپ افغانستان. عبارت از سبک جدید است که شنوندگان زیاد دارد. این سبک پس از تأسیس رادیو افغانستان در سال ۱۹۲۱ به‌میان آمده‌است. این موسیقی پس از وارد شدن انواع آلات غربی به خصوص پس از سال ۱۹۴۰ رونق خوبی را پیدا نمود. در رادیو تلویزیون افغانستان این گونه آواز خوانان را آماتور (غیر حرفه‌ای) و این سبک را آماتوری می‌نامیدند. مشهورترین آوازخوانان پاپ احمد ظاهر، احمد ولی، ظاهر هویدا، فرهاد دریا، احسان امان، بانو پرستو، بانو قمرگل، میرمن پروین، بانو
امان، بانو پرستو، بانو قمرگل، میرمن پروین، بانو ژیلا، بانو نغمه، وجیهه و فرید رستگار و غیره می‌باشد. موسیقی کلاسیک. این موسیقی به شکل غزل فارسی ترانه و راگ هندی (نر) یا راگنی (ماده) خوانده می‌شود. مشهورترین آوازخوانان موسیقی کلاسیک افغانستان محمدحسین سرآهنگ، استاد قاسم، اَوَلمیر، رحیم‌بخش و استاد مهوش که در بین افغان‌ها بسیار محبوب هستند. در موسیقی شرقی چندین صد مقام وجود دارد. هر مقام از خود یک یا چند راگ و راگنی دارد. بعضی ازین راگ‌ها دارای اشعار پرمفهوم نیستند، ولی در یک راگ تمام آوازها و صداهایی که
نیستند، ولی در یک راگ تمام آوازها و صداهایی که خواننده ادا می‌کند خیلی منظم و دلپذیر می‌باشد. پرزه‌هایی که خواننده می‌خواند در سایر کمپوزها کلید شمرده می‌شود. راگ] (Raga): عبارت از کلید اشکال صوت‌ها در یک مقام‌اند. راگ‌های معمول عبارتند از بهلاول، بهرمی، سرنگ، گنداره، کلیان، پهاری، بیرمی، سرنگ، تلنگ آساوری و غیره است. در یک مقام می‌توان میلیارد کمپوز ساخت ولی در موسیقی کلاسیک هند هر مقام دارای یک راگ وچند راگنی است. یک هنرمند، زمانی‌که بخواهد موسیقی را به خوبی بداند باید اولاً راگ‌های هر مقام را خوب منظم
خوبی بداند باید اولاً راگ‌های هر مقام را خوب منظم مقبول با تال و نرمش ادا کند. آروئی و آمروئی هر راگ را بداند که چگونه از یک پرده پائین بطرف پرده‌های بالا و چگونه دوباره بطرف پائین بیاید. در حقیقت راگ کلید است که یک هنر مند را دانا و خوش خوان می‌سازد. البته وقت سرودن راگ‌ها که بتواند در جسم انسان اثر کند فرق دارد؛ مثلاً راگ بیرمی وپاری در روز و محافل شادی خوانده می‌شود. راگ آساوری پس از ۲ شب است. راگ‌ها به فصل، به سن شنوندگان و نوع جنس شنوندگان نیز تا حدود کم تعلق دارد و اکثریت کمپوزهای ایرانی و عربی که
کم تعلق دارد و اکثریت کمپوزهای ایرانی و عربی که خیال می‌شود انسانی گریه و ناله می‌کند در راگ‌های آساوری بهال بهلاول سرنگ نهفته‌است. این راگ‌ها صرف در شب خوانده می‌شود. آلات موسیقی افغانستان. رباب ساز ملی افغانستان است و از سازهای زهی، با دستهٔ کوتاه که با دست یا کمانه نواخته می‌شود. سازهای زِهی با دستهٔ بلند همچون تنبور، دوتار و دمبوره و همچنین سازهای زهی با دستهٔ خمیده همچون سَرِنده و غیچک رایج هستند. تنبور و دوتار ۱۴-سیمِ هراتی تنها سازهایی هستند که منحصر به افغانستان می‌باشند. سازهای اصیل افغانستان
به افغانستان می‌باشند. سازهای اصیل افغانستان عبارتند از: سازهای کوبه‌ای (ضربی). استاد محمدعمر و استاد رحیم خوشنواز در نواختن رباب و بهاءالدین مزاری در نواختن تنبور شهرت جهانی داشتند. استاد عزیز هروی و استاد گدامحمد از چیره‌دستان در نواختن دوتار هراتی به‌شمار می‌روند. پانویس. تلفظ آن در لغت "رَباب" (با فتحه اول) ثبت شده، اما تلفظ رایج "رُباب" (با ضمه اول بر وزن "غُراب") است. (نصرالدین سلجوقی. موسیقی و تئاتر در هرات، ص. ۱۰۷)
شیخ آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان هرازپی جنوبی قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲۶۳ نفر (۶۵خانوار) بوده‌است.
همت‌آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان هرازپی جنوبی قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲۳۰ نفر (۵۵خانوار) بوده‌است.
رودبار، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان هرازپی جنوبی قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال 1392 صورت گرفته، جمعیت آن ۱۰33 نفر (۲۷۷خانوار) بوده‌است.
زاغ‌ده، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران است.اسم زاغه ده از زاغه نظامی که در این روستا وجود داشته گرفته شده است بعلت قدمت زیاد رودبار روستای کناری زاغده گمان میرود که این روستا زاغه این منطقه از آمل بوده باشد جمعیت. این روستا در دهستان هرازپی جنوبی قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۵۳ نفر (۹۳خانوار) بوده‌است.
کلامحله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران. این روستا با شهر آمل فاصله چندانی ندارد و حداکثر 5 دقیقه میتواند با آمل فاصله داشته باشد جمعیت. این روستا در دهستان هرازپی جنوبی قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن 213نفر (۵۶خانوار) بوده‌است.
نوکلا (آمل)، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان هرازپی جنوبی قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۵۵ نفر (۹۶خانوار) بوده‌است.
سعدین‌کلا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان هرازپی جنوبی قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۸۸ نفر (۱۰۵خانوار) بوده‌است.
اوجی‌آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان هرازپی جنوبی قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۰۵۰ نفر (۲۷۷خانوار) بوده‌است.
حمید حسین‌بیگ عراقی یکی از کشته شدگان اعتراضات به نتایج انتخابات ۱۳۸۸ است که در درگیری‌های ۳۰ خرداد در نزدیکی میدان آزادی به علت اصابت گلوله به سینه به قتل رسید. به گفته پدر حسین‌بیگ گلوله شلیک شده از اسلحه کلاشینکف بوده و از فاصله کمتر از ۱۵ متر شلیک شده‌است. ادعای بسیجی بودن. خبرگزاری فارس و در ادامه روزنامه کیهان در مصاحبه‌ای که با مادر حمید انجام داده بودند او را بسیجی دانستند و خواستار محاکمه میرحسین موسوی و مهدی کروبی شدند. اما مادر حمید در مصاحبه‌ای دیگر اعلام نمود که فرزندش بسیجی نبوده است.
پادشاهی کوماژن (، ) یک پادشاهی یونانی-ایرانی بود که توسط یک خاندان ایرانی هلنی‌شده از دودمان یرواندی، که بر ساتراپی ارمنستان حکومت می‌کردند، اداره می‌شد. این پادشاهی در منطقه جنوب آناتولی امروزی در نزدیکی انطاکیه، در مکان شهر باستانی سام‌شاد که پایتخت آن بود و مناطق اطراف آن مستقر بود. نام شهر سام‌شاد در عصر آهن، کوموه بوده و احتمالاً کوماژن از این نام بدست آمده باشد. کوماژن به عنوان یک «کشور حائل» میان کشورهای ارمنستان، اشکانی، سلوکی، و روم شناخته‌است؛ و به همین ترتیب از نظر فرهنگی، دارای هویتی ترکیبی از
همین ترتیب از نظر فرهنگی، دارای هویتی ترکیبی از این چهار کشور بود. پادشاهان کوماژن، نسب خود را به یرواند یکم و از آن طریق خود را از تبار داریوش بزرگ هخامنشی می‌رساندند، زیرا یرواند با روزگون دختر اردشیر دوم هخامنشی ازدواج کرده بود که نوادگان داریوش بزرگ بود. قلمرو کوماژن تقریباً با استان‌های ترکیه امروزی آدیامان و شمال عینتاب مطابقت دارد. در حدود سال ۱۶۴ پیش از میلاد، بعد از مرگ آنتیوخوس چهارم، منطقه کوماژن توسط پادشاه بطلمیوس مستقل گردید. کوماژن از ۱۷ میلادی تا ۳۸ میلادی توسط تیبریوس یکی از استان‌های
میلادی تا ۳۸ میلادی توسط تیبریوس یکی از استان‌های امپراتور روم گردید و بالاخره کوماژن از سال ۳۸ میلادی تا ۷۲ میلادی به دستور کلودیوس به پادشاهی مستقل بدل گردید و آنتیوخوس چهارم کوماژن به سلطنت رسید. در نهایت پادشاهی کوماژن در ۷۲ میلادی توسط وسپاسیان ضمیمه امپراتوری روم گردید.
بی‌تا فیلمی ایرانی به کارگردانی هژیر داریوش و نویسندگی گلی ترقی که در سال ۱۳۴۹ ساخته و در سال ۱۳۵۱ اکران شد. این فیلم محصول مشترک ر"ادیو تلویزیون ملی ایران" و "شرکت سینمایی فانوس خیال" است. خلاصه. بیتا به پدر بیمار خود علاقه دارد ولی مادرش به آنها بی اعتناست. بیتا به شدت عاشق یک روزنامه‌نگار روشنفکر (کوروش) است اما این عشق یک طرفه است و کورش علی‌رغم تلاشهای بیتا می‌گوید به هیچ عنوان قصد ازدواج ندارد. با مرگ پدر و ناپدید شدن کورش، دنیای بیتا تیره می‌شود و تن به ازدواجی اجباری می‌دهد. به‌طور تصادفی کورش را
به ازدواجی اجباری می‌دهد. به‌طور تصادفی کورش را دوباره پیدا می‌کند اما کورش آخرین امید بیتا را از بین می‌برد بیتا شیدا و آوارهٔ خیابان می‌شود. بازیگران. اسامی بازیگران فیلم "بی‌تا" به شکل* و ترتیب نمایش در عنوان‌بندی آغازین فیلم : فیلم "بی‌تا" با مدیریت ابوالحسن تهامی در استودیو راما دوبله شد. سازنده‌ و گوینده آنونس فیلم نیز ابوالحسن تهامی بود که با همکاری مهدی رجاییان ساخته شد. دیگر گویندگان فیلم در نقشهای فرعی شامل: ایرج ناظریان (قصاب)، محمد بهره‌مندی، حیمد منوچهری و منصور غزنوی بودند. نمایش فیلم. فیلم
منوچهری و منصور غزنوی بودند. نمایش فیلم. فیلم بی‌تا برای بار نخست در تاریخ چهارشنبه ۲۹ آذر ۱۳۵۱ خورشیدی در سینما کاپری تهران به نمایش درآمد. این فیلم جایگزین فیلم‌ پستچی (داریوش مهرجویی) در سینما کاپری شد. نمایش فیلم بی‌تا، پس از حدود ۸ هفته نمایش (۵۴ روز) در تهران، در سینما کاپری تهران، در تاریخ چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۵۱ مصادف با ایام سوگواری محرم پایان می‌یابد. و در این مدت حدود "هشتصد و هفتاد و پنج هزار تومان" می‌فروشد. پس از ایام سوگواری محرم در تاریخ ۲۸ بهمن ۱۳۵۱، نمایش فیلم "چشمه" ( آربی اوانسیان)
۲۸ بهمن ۱۳۵۱، نمایش فیلم "چشمه" ( آربی اوانسیان) جایگزین فیلم "بیتا" در سینما کاپری می‌شود. جوایز و جشنواره‌ها. در سال ۱۳۵۲، فیلم "بی‌تا" با ورود به بخش مسابقه‌ی پنجمین جشنواره سینمایی سپاس در رقابت با ۵ فیلم دیگر موفق به دریافت جوایز زیر شد:
کوه اومارو در استان کاناگاوا (神奈川県) در نزدیک شهر یوکوهاما قرار دارد و یکی از تپه‌های می‌اورا محسوب می‌شود. ارتفاع این تپه ۱۵۶ متر است.
عمارت دادگستری شهرستان کالدوِل عمارتی تاریخی در شهر لاکهارت از شهرستان کالدول، تگزاس است. این بنا در سال ۱۸۹۴ ساخته گردید و معمار آن آلفرد گایلز بود و امروزه یک میراث فرهنگی معماری تگزاس محسوب می‌گردد.
انکایی زان در استان کاناگاوا (神奈川県) در نزدیک شهر یوکوهاما قرار دارد. ارتفاع این کوه ۱۵۳ متر است.
شیدا باستانی راد مدل استرالیائی و دوست دختر فادی ابراهیم، برادر جان ابراهیم، سردسته یکی از گروه‌های خانوادگی تبهکاری کینگز کراس، است. شیدا به تازگی مظنون به توطئه برای قتل جان مارسیس شده‌است. در سال 2007 شیدا دانشجوی تیف میدوبنک در رشته رسانه و ارتباطات بود.
عمارت دادگستری شهرستان گولیاد عمارتی تاریخی در شهر گولیاد از شهرستان گولیاد، تگزاس است. این بنا در سال ۱۸۹۴ ساخته گردید و معمار آن E.M. Guidon بود و امروزه یک میراث ملی فرهنگی از معماری تگزاس محسوب می‌گردد.
سارا شریعتی مزینانی (زاده ۲۴ بهمن ۱۳۴۲ در پاریس) جامعه‌شناس ایرانی و استادیار گروه جامعه‌شناسی دانشکدهٔ علوم اجتماعی دانشگاه تهران است. او دورهٔ دکتری جامعه‌شناسی را در مدرسهٔ عالی مطالعات علوم اجتماعی گذرانده‌ است. سارا که فرزند سوم علی شریعتی است، برخلاف پدرش بیشتر به فعالیت‌های علمی و دانشگاهی می‌پردازد. پژوهش‌های او عمدتاً در حوزه جامعه‌شناسی دین و جامعه‌شناسی هنر است. زندگی. سارا شریعتی در سال ۱۳۴۲ در پاریس به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در تهران گذراند و در سال ۱۳۵۴ وارد دبیرستان خوارزمی تهران شد. در
و در سال ۱۳۵۴ وارد دبیرستان خوارزمی تهران شد. در ۲۸ خرداد ۱۳۵۶ همراه با خواهرش، سوسن شریعتی به لندن نزد پدرش رفت. پس از انقلاب، در شهریورماه ۱۳۵۸ به ایران بازگشت. در بهار ۱۳۶۱ همراه با خواهرش به پاریس رفت. سارا شریعتی مدرک کارشناسی را در رشته انسان‌شناسی تاریخی (۱۳۶۹)، کارشناسی ارشد را در رشته جامعه‌شناسی امور دینی (۱۳۷۳) و دکتری را در رشته جامعه‌شناسی امور دینی (۱۳۸۰) گرفت. عنوان رساله وی در دوره دکتری «شرایط امکان مدرنیته دینی، الگوی پروتستان و اصلاح مذهبی در اسلام: وام‌گیری، خویشاوندی، فراروی» بود. وی
در اسلام: وام‌گیری، خویشاوندی، فراروی» بود. وی از آن زمان تا کنون، استادیار گروه جامعه‌شناسی دانشگاه تهران است.
علی‌اصغر مصلح (متولد ۱۳۴۱) استاد گروه فلسفهٔ دانشگاه علامه طباطبایی است. او مدتی ریاست دانشکده‌های ادبیات و الهیات دانشگاه علامه طباطبایی را بر عهده داشت و رئیس پژوهشکده فرهنگ معاصر پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی نیز هست. ایشان عضو وابسته گروه علوم انسانی در فرهنگستان علوم است. همچنین او از اعضای هیئت مؤسس و هیئت مدیره انجمن فلسفه میان‌فرهنگی ایران است و ریاست این انجمن را نیز بر عهده دارد. زندگی. مصلح دورهٔ کارشناسی ارشد فلسفه را با ارائهٔ پایان‌نامه‌ای به راهنمایی رضا داوری تحت عنوان «نظر هایدگر
به راهنمایی رضا داوری تحت عنوان «نظر هایدگر دربارهٔ اومانیسم» در دانشگاه تهران گذراند و دورهٔ دکتری فلسفه و حکمت اسلامی را با نگارش رساله‌ای دربارهٔ مطالعهٔ تطبیقی ابن عربی و مارتین هایدگر در دانشگاه تربیت مدرس به پایان برد. پژوهش‌های او عمدتاً در حوزهٔ فلسفه افلاطون، فلسفه هگل، فلسفه‌های اگزیستانس، فلسفه فرهنگ، فلسفه میان‌فرهنگی و عرفان نظری است. وی در سال‌های ۱۳۸۰ و ۸۱ مدیر گروه فلسفه مرکز بین‌المللی گفتگوی تمدن‌ها بود و در ترویج گفتگو در ایران نقش ایفا کرده‌است. وی در همایش‌های بسیاری منش و اخلاق گفتگو