payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مشخص و از پیش تدوین‌شده از شرط‌های ISO می‌باشد و مدیریت OHS یا HSE را در شناسایی راه درست یاری می‌نماید. داشتن خط مشی ایمنی و بهداشت حرفه ای برای یک مجموعه افق‌های دید را روشن می‌نماید و استقرار چرخه PDCA (طرح‌ریزی - انجام - بررسی - اقدام و بازنگری) باعث پویایی مجموعه و بهبود مستمر خواهد شد. شناخت جنبه‌های مختلف کار از نظر سیستم‌های مدیریتی ایمنی و بهداشت حرفه ای و حرکت به سوی بهبود مستمر از اهداف استاندارد کردن روش‌های اجرایی است. بعد از شناخت مجموعه و بررسی تحلیلی وضعیت موجود، مدیریت باید سرسپردگی و تعهد
تحلیلی وضعیت موجود، مدیریت باید سرسپردگی و تعهد خود را اثبات نماید و این اولین گام در استقرار سیستم است؛ که به وجود آورنده خط مشی مجموعه است؛ و افق دید را مشخص می‌نماید. در مرحله طرح‌ریزی و مدون کردن فرایندها باید دقت شود و شاخص‌ها که از مهم‌ترین فرایندها است به خوبی تشخیص داده شود که معیار درستی برای ارزیابی درست فرایند به وجود آورد.
میثاق-۱ یک موشک زمین به هوا ایرانی قابل حمل توسط نفر و سیستم هدایت مادون قرمز است. این برنامه (موشک) توسط مجتمع شهید کاکایی در تهران توسعه یافته و گونه‌ای از موشک چینی QW-۱ Vanguard است. این موشک دوش پرتاب با سیستم جدید موشک میثاق-۲ جایگزین شده‌است.
برایان اسپونر انسان‌شناسی بریتانیایی است. او لیسانس زبان فارسی و پهلوی از دانشگاه آکسفورد گرفت، سپس در تهران به عنوان دستیار در انجمن بریتانیایی مطالعات فارسی مشغول به کار شد و بعد مدرک دکترایش در زمینه جامعه‌شناسی بلوچ در دانشگاه آکسفورد را گرفت. او تدریسش را در زمینه گویش‌های قومیت‌ها در شرق ایران، افعانستان، پاکستان، و تاجیکستان در دانشگاه آکسفورد آغاز کرد اما در اواخر دهه ۱۹۶۰ به دانشگاه پنسیلوانیا نقل مکان کرد و اکنون در گروه انسان‌شناسی فرهنگی این دانشگاه تدریس و تحقیق می‌کند. برایان جی. اسپونر، استاد
تدریس و تحقیق می‌کند. برایان جی. اسپونر، استاد گروه مردم‌شناسی و مدیر مرکز مطالعات خاورمیانه ای دانشگاه پنسیلوانیا، در سال ۱۹۶۷ با مدرک دکترا در رشته فلسفه از دانشگاه آکسفورد فارغ‌التحصیل شد و از سال ۱۹۶۸ به تدریس در رشته مردم‌شناسی در دانشگاه پنسیلوانیا پرداخت. او پس از مدتی مدیریت مرکز مطالعات خاورمیانه در این دانشگاه را برعهده گرفت و در حال حاضر نیز رئیس مؤسسه آمریکایی مطالعات پاکستان است. پروژه‌های تحقیقاتی دکتر اسپونر عبارتند از: - تحقیق در زمینه ساختار اطلاعات در ترکیب اسناد و مدارک مربوط به کشورهای
اطلاعات در ترکیب اسناد و مدارک مربوط به کشورهای آسیای غربی، جهت مطالعه ساختار زندگی اجتماعی؛ بررسی دفاتر خاطرات و یادداشت‌ها به عنوان منابع قوم شناختی و قومی- تاریخی؛ تحلیل تعامل عوامل و شاخص‌های زیست شناختی، فنی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در تاریخ ابریشم؛ مطالعهٔ ابعاد بوم شناختی تاریخ خاورمیانه، با توجه به معضل خشکسالی. دکتر اسپونر علاوه بر تدریس در زمینه مردم‌شناسی عضو گروه‌های مطالعات آسیا و خاورمیانه، مطالعات منطقه ای آسیای جنوبی و مطالعات دینی دانشگاه پنسیلوانیا و متصدی موزه قوم‌شناسی خاور نزدیک در
پنسیلوانیا و متصدی موزه قوم‌شناسی خاور نزدیک در این دانشگاه است. حوزه جغرافیای پژوهش‌های اسپونر کشورهای ایران، افغانستان، شمال غربی چین، هندوستان، قزاقستان، پاکستان، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان و به‌طور کلی کشورهای اسلامی آسیای غربی، جنوبی و مرکزی را دربرمی گیرد و شامل این موضوعات می‌شود: فرهنگ، زبان، بوم‌شناسی و توسعه، چادرنشینی، تاریخ مناطق بیابانی و صحراها، خشکسالی، آبیاری، توسعه روستای ی، مردم‌شناسی فرهنگی، دین و مذهب، اقوام بلوچ، تاریخ، زبان و ادبیات هندی- فارسی و اردو، قوم‌شناسی، توسعه اقتصادی و
هندی- فارسی و اردو، قوم‌شناسی، توسعه اقتصادی و ساختار فرهنگی و اجتماعی. «پویایی‌شناسی ادبیات فارس در تاریخ آسیای جنوبی» یکی از بزرگ‌ترین و جدیدترین پروژه‌های تحقیقاتی دکتر اسپونر به‌شمار می‌آید. وی مقالات و کتاب‌های متعددی در عرصه‌های یاد شده نگاشته‌است که عناوین برخی از آنها عبارتند از: کتاب‌ها. - رشد جمعیت: ابعاد مردم شناختی/ ۱۹۷۲ - بوم‌شناسی فرهنگی شبانان چادرنشین/ ۱۹۷۳ کویرزایی و توسعه: بوم‌شناسی بیابان‌ها از دیدگاه اجتماعی/ با همکاری اچ.اس. من H. S. Mann، ۱۹۸۲ - خواندن متون نستعلیق: متون خطی فارسی و
۱۹۸۲ - خواندن متون نستعلیق: متون خطی فارسی و اردو از سال ۱۵۰۰ م. تاکنون/۱۹۹۵ مقالات و ترجمه‌ها. - یادداشتی بر زبان بلوچی در بلوچستان ایران/ ۱۹۶۷ - شهر و رود در ایران: توسعه شهری و آبیاری در فلات ایران/۱۹۷۴ - مردم‌شناسی اجتماعی و فرهنگی در ایران (دائرةالمعارف ایرانیکا)/ ۱۹۸۵ - صنعت و تجارت فرش در شرق: ابعاد فرهنگی موفقیت‌ها و شکست‌های اقتصادی/ ۱۹۸۸ - آموزش زبان ایرانی؟ فارسی؟ دَری؟ یا تاجیکی؟ /۱۹۹۳
سیلویا بیچ با نام تولد نانسی وودبریج بیچ، کتاب‌فروش و ناشر آمریکایی مقیم فرانسه بود که بیشتر زندگی‌ش را در پاریس گذراند. او یکی از چهره‌های شاخص مهاجران آمریکایی بین دو جنگ جهانی بود. اوان زندگی. "سیلویا بیچ" در ۱۴ مارس ۱۸۸۷ در بالتیمور چشم به جهان گشود. او سومین دختر "سیلوستر بیچ" و "النور تومازین اربیسان" بود. نام او را مادربزرگش "نانسی" گذاشت و وی بعداً تصمیم گرفت تا اسم‌اش را به "سیلویا" تغییر دهد. پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش از مبلغان مذهبی هند بودند. پدرش کشیش پروتستان بود و اجدادش همه روحانی‌تبار
پدرش کشیش پروتستان بود و اجدادش همه روحانی‌تبار بودند. وقتی او دختری جوان بود، خانواده‌اش در بالتیمور و نیوجرسی زندگی می‌کردند. در ۱۹۰۱ پدر "سیلویا" معاون کشیش کلیسای آمریکایی‌ها و مدیر مرکز دانشجویان آمریکایی در پاریس شد و خانواده "بیچ" به پاریس سفر کردند. "سیلویا بیچ" بیش از سه سال در پاریس زندگی کرد (۱۹۰۲–۱۹۰۵) و در ۱۹۰۶ زمانی‌که پدرش مدیر اولین کلیسای پروتستان در پرینستون شد، به نیوجرسی بازگشت. بعد از این‌که خانواده‌اش به آمریکا بازگشتند، "سیلویا" چندین‌بار تنها به اروپا رفت و دو سال در اسپانیا زندگی
تنها به اروپا رفت و دو سال در اسپانیا زندگی کرد. او با کمیتهٔ صلیب سرخ بالکان همکاری می‌کرد و هنگام جنگ به پاریس بازگشت و در زمینهٔ ادبیات معاصر درس خواند. "سیلویا بیچ" در حالی‌که بعضی از تحقیقات را در کتابخانهٔ ملی فرانسه انجام می‌داد، نام کتاب‌فروشی "آدرین مونیه" را در روزنامهٔ ادبی فرانسه دید و تصمیم گرفت به دنبال مغازهٔ کوچک او در خیابان اودئون بگردد. وقتی مغازهٔ "مونیه" را یافت با استقبال گرم او روبه‌رو شد، زن جوانی با موهای فر و پرپشت که لباسی راه‌دار با دامنی بلند به تن داشت، او همانند مغازه‌اش سیاه
با دامنی بلند به تن داشت، او همانند مغازه‌اش سیاه و سفید بود. با اینکه "سیلویا" پیراهن بلند و کلاه اسپانیایی به‌تن داشت، "مونیه" در نگاه اول فهمید که او آمریکایی‌تبار است. دیدار اولشان به تمجید "آدرین مونیه" از آمریکا و "سیلویا بیچ" از فرانسه گذشت و پس از آن، این دو زن برای ۳۶ سال تا زمان خودکشی "مونیه" در ۱۹۵۵ دوستی نزدیکی با هم داشتند. شکسپیر و شرکاء. سیلویا به عضویت کتابخانهٔ "آدرین مونیه" درآمد و زمانی‌که در پاریس بود کتاب‌های "آندره ژید" و "پل والری" را خواند. با تشویق "آدرین" از نوشتار خلاق او و
را خواند. با تشویق "آدرین" از نوشتار خلاق او و الهام گرفتن "سیلویا" از زندگی ادبی "آدرین"، "سیلویا" در رؤیای تأسیس یک شعبه از کتاب‌فروشی "مونیه" به نیویورک رفت تا بتواند آثار فرانسوی را به خوانندگان آمریکایی معرفی کند. مادرش، پس‌انداز سه‌هزار دلاری‌اش را قبلاً در اختیار وی قرار داده بود و وی توان مالی مناسبی در آن زمان برای افتتاح یک مغازه در نیویورک نداشت برای همین تصمیم گرفت تا در پاریس که ارزان‌تر و نرخ ملک مناسب‌تر بود مغازه اجاره کند. با کمک "مونیه"، او توانست کتاب‌فروشی و کتابخانه‌ای برای زبان
او توانست کتاب‌فروشی و کتابخانه‌ای برای زبان انگلیسی با نام «کتاب‌فروشی شکسپیر و شرکاء» را باز کند. چهار سال قبل از این‌که وی این کتاب‌فروشی را باز کند، "آدرین مونیه" جزء اولین زنانی بود که در فرانسه کتاب‌فروشی داشت. «شکسپیر و شرکاء» خیلی زود در بین کتاب‌خوان‌های آمریکایی و فرانسوی محبوبیت یافت و با تنزل نرخ فرانک، خیل زیادی از آمریکایی‌ها به مغازهٔ "سیلویا" هجوم آوردند و کار او هر روز بیشتر رونق می‌گرفت و او نیاز به مغازه‌ای بزرگ‌تر داشت. در ۱۹۲۱ «شکسپیر و شرکاء» به جایی بزرگتر در خیابان اودئون رفت که
و شرکاء» به جایی بزرگتر در خیابان اودئون رفت که "آدرین" هم همان‌جا مغازه داشت. در ۱۹۲۲ که رمان «اولیس» "جیمز جویس" نتوانسته بود در کشورهای انگلیسی‌زبان چاپ شود، «شکسپیر و شرکاء» با انتشار آن به "جویس" شهرت زیادی داد. "سیلویا بیچ" یکی از ناشران و کتاب‌فروشی‌های پاریس بود که افسانهٔ به حقیقت پیوسته‌ای برای نویسندگان بااستعداد ولی ناشناخته بود. نویسندگانی چون "ارنست همینگوی"، "گرترود استاین"، "ازرا پاوند"، "ژانت فلانر"، "ویلیام کارلوس ویلیام"، "اسکات فیتزجرالد"، "جیمز جویس" و "ریچارد رایت" با وی مراوده
"جیمز جویس" و "ریچارد رایت" با وی مراوده داشتند. "شروود اندرسون" هم پس از این‌که مجموعه داستانش «وینزبورگ، اوهایو» را در پشت ویترین کتاب‌فروشی "بیچ" دیده بود به عضویت آن‌جا در آمده بود. کتاب‌فروشی «شکسپیر و شرکاء» جزء پنج کتاب‌فروشی ادبی خوب بود. "مونیه" در این زمان به سردبیری و چاپ مجله‌های ادبی مشغول بود و آثاری را از نویسندگان آمریکایی، انگلیسی و آلمانی برای مردم فرانسه ترجمه می‌کرد. همینگوی و بیچ. آشنایی "ارنست همینگوی" با "سیلویا" به زمان جنگ برمی‌گشت زمانی که "همینگوی" زخمی بود و "سیلویا" به عنوان
زمانی که "همینگوی" زخمی بود و "سیلویا" به عنوان پرستار به او کمک کرده بود، "همینگوی" بارها در صحبت‌هایش گفته بود: «"مونیه" و "بیچ" زنان بی‌نظیر و باهوشی هستند و این دو کتاب‌فروشی جایی ویژه در قلب کتاب‌خوانها و نویسندگان باز کرده‌اند.» جویس و بیچ. "مونیه" و "بیچ" اولین بار "جیمز جویس" و همسرش "نورا" را در مهمانی شام در تابستان ۱۹۲۰ ملاقات کردند، "بیچ" در آن مهمانی "جویس" را این‌گونه معرفی کرد: «چه کسی با کارهای این مرد برازنده آشنا است؟ او "جیمز جویس" بزرگ است.» در آن زمان "جویس" و همسرش آپارتمانی را در
است.» در آن زمان "جویس" و همسرش آپارتمانی را در پاریس اجاره کرده بودند و "جویس" نیمه‌وقت در مدرسه زبان تدریس می‌کرد. او برای نوشتن «اولیس» ۵ سال زمان گذاشته بود. "جویس" بسیار تلاش کرده بود تا در انگلیس و آمریکا «اولیس» را چاپ کند که کتابش جز جنجال فراوان برایش ثمری نداشت حتی یک مجلهٔ نقد آمریکایی چهار شماره از «اولیس» را به صورت داستان پیوسته چاپ کرد ولی با اعتراض مردم مجله توقیف شد و کار ناشر به دادگاه کشید در دادگاه اظهار کردند: «اولیس، کتابی است که مسائل جنسی را با رنگ و لعاب زبانی بیان می‌کند و باعث
جنسی را با رنگ و لعاب زبانی بیان می‌کند و باعث انحراف اخلاقی است.» "جویس" از همه جا ناامید به کتاب‌فروشی «شکسپیر و شرکاء» آمد و به "بیچ" گفت: «افتخار می‌دهید تا «اولیس» را چاپ کنید؟» و "بیچ" درخواستش را بلافاصله پذیرفت. "بیچ" به نبوغ نویسندهٔ ایرلندی اعتقاد داشت و این موضوع را با "مونیه" در میان گذاشت و او هم پیشنهاد "بیچ" را پذیرفت که بعد از چاپ کتاب به زبان انگلیسی آن‌را به فرانسه چاپ کند. "جویس" بعد از چاپ «اولیس» گفت: «کتابی را که به "بیچ" داده بود تا زمان انتشارش ۳ مرتبه بازنویسی کرده‌است.» بازنویسی
زمان انتشارش ۳ مرتبه بازنویسی کرده‌است.» بازنویسی "جویس" با قلم بود و باید کسی این‌ها را تایپ می‌کرد چون "جویس" در این زمان دچار مشکل بینایی هم شده بود برای همین کسانی به‌طور داوطلبانه با وی همکاری کردند و در تایپ دست‌نوشته‌های "جویس" کوشیدند. زمانی که ۷۳۲ صفحه کتاب "جویس" به پایان رسید، "بیچ" امیدوار بود به‌خاطر مشقتی که "جویس" متحمل شده کتاب بعدی‌اش را در حجم کمتری بنویسد! "جویس" در این دوره بی‌کار و بی‌پول بود. دوستانش به او کمک می‌کردند ولی این کمک‌ها موقتی بود و کفاف زندگی‌شان را نمی‌داد به همین علت
موقتی بود و کفاف زندگی‌شان را نمی‌داد به همین علت "بیچ" تصمیم گرفت که "جویس"، همسر و دو فرزندش را تحت حمایت خود بگیرد. «شکسپیر و شرکاء» مبلغی را به‌عنوان قرض به‌طور منظم در اختیار "جویس" قرار می‌داد. این فشار مالی را "بیچ" به خاطر "جویس" تحمل می‌کرد چون به نبوغ وی اعتقاد داشت. کمک‌های مالی به وی، «شکسپیر و شرکاء» را در معرض ورشکستگی قرار داده بود ولی "بیچ" حاضر نبود کمک‌های مالی‌اش را به "جویس" متوقف کند. بالاخره پس از گذشت ۱۵ ماه، کار "جویس" و "بیچ" به پایان رسید و کتاب برای چاپ در ۱۹۲۱حاضر شد. "بیچ" تلاش
رسید و کتاب برای چاپ در ۱۹۲۱حاضر شد. "بیچ" تلاش کرد تا «اولیس» در ۲ فوریه ۱۹۲۲ در روز تولد "جویس" چاپ شود و ناشر توانست دو نسخه را برای آن روز به "بیچ" تحویل دهد که "بیچ" یک نسخه را به "جویس" هدیه داد و یک نسخه را در پشت ویترین کتاب‌فروشی خود گذاشت. "جویس" که فردی خرافاتی بود این اتفاق را که ۷ سال نوشتن «اولیس» طول کشیده بود و ۱۶ سال هم در انتظار چاپ بود را در روز تولدش، واقعه‌ای خوشایند می‌دانست. «اولیس» را یک چاپخانهٔ فرانسوی چاپ کرد آن‌هم به این علت که آن‌ها زبان انگلیسی نمی‌دانستند و راحت کتاب را زیر
آن‌ها زبان انگلیسی نمی‌دانستند و راحت کتاب را زیر چاپ بردند، "بیچ" پس از انتشار کتاب به کمک "مونیه" آن‌را به سرعت بسته‌بندی و برای فروش به ایرلند و انگلیس فرستاد تا مقامات دولتی فرصتی برای توقف فروش کتاب نداشته باشند. تعداد زیادی را هم به آمریکا فرستاد ولی تمام کتاب‌ها را در بندر نیویورک توقیف کردند. "بیچ" موضوع را با "همینگوی" در میان گذاشت و قرار شد که یکی از دوستان‌شان به‌نام "برنارد" که در آمریکا بود به آن‌ها کمک کند. "برنارد" به کانادا رفت چون آن‌جا «اولیس» ممنوع نبود و "بیچ" برای او کپی‌های
آن‌جا «اولیس» ممنوع نبود و "بیچ" برای او کپی‌های روزنامه‌واری از «اولیس» به آپارتمانی که "برنارد" موقتاً اجاره کرده بود فرستاد و "برنارد" هم آن کپی‌ها را در زیر شلوارش پنهان می‌کرد و هر بار قسمتی از آن‌را به آمریکا می‌برد و به این ترتیب بود که «اولیس» به‌دست خوانندگان آمریکایی خود رسید. اکنون نوبت "مونیه" بود تا کتاب را به زبان فرانسوی چاپ کند «اولیس» در سال ۱۹۲۹ برای فرانسوی‌زبان‌ها چاپ شد. "بیچ" تلاش زیادی برای کتاب "جویس" کرد اما بعد از این موفقیت همسر "جویس"، "نورا" و برادرش "جورج" به "جویس" متذکر شدند
"نورا" و برادرش "جورج" به "جویس" متذکر شدند که با توجه به موفقیت کتابش باید به دنبال سود بیشتری باشد. "مونیه" بارها به "بیچ" گفته بود که "جویس" از او سوءاستفاده می‌کند چون "بیچ" کارهایی را انجام می‌داد که به او ربطی نداشت؛ از خرید قطرهٔ چشم "جویس" گرفته تا خرید بر طبق لیست بقالی که "نورا" به او می‌داد. در ۱۹۳۱ "مونیه" نامه‌ای بسیار تند به "جویس" نوشت که «تو نمی‌توانی "بیچ" را این‌قدر تحت فشار قرار دهی در حالی‌که کتاب‌های تو سود زیادی برای او نداشته‌است.» وی در ادامه سخن "آندره ژید" در مورد "جویس" را که
وی در ادامه سخن "آندره ژید" در مورد "جویس" را که می‌گفت «"جویس" به پول و موفقیت مانند یک قدیس بی‌اعتناست»، به سخره گرفته بود و در نامه‌اش نوشته بود آیا آن کسی که به پول و موفقیت بی‌اعتناست تو هستی؟ تویی که تا این حد نگران پول و موفقیتی! این جملات نمکی بود بر زخم "جویس" و هیچ‌کس فکر نمی‌کرد که "جویس" این نامه را به دوستانش نشان دهد و رابطهٔ "جویس" و "مونه" تا پایان عمر تیره ماند. "بیچ" در میان این اختلاف‌ها تصمیم گرفت تا پول "جویس" را کامل تصفیه کند تا به این مشاجره‌ها پایان دهد. "بیچ"، زمانی که "جویس"
این مشاجره‌ها پایان دهد. "بیچ"، زمانی که "جویس" کتابش را به ناشر دیگری برای چاپ داد دچار بحران مالی شدیدی شد. با این‌که "جویس" می‌دانست که "بیچ" رنج بسیاری برای انتشار «اولیس» از نظر مالی متحمل شده و در معرض ورشکستی بزرگی است اما برای سود بیشتر، کتابش را به ناشری دیگر سپرد و در سال ۱۹۳۰ «شکسپیر و شرکاء» به ورطه ورشکستگی افتاد. در آن زمان آمریکایی‌ها از پاریس مهاجرت کردند و گروه‌هایی برای خرید و فروش زمین به پاریس آمدند. با این‌که «شکسپیر و شرکاء» توانسته بود شهرت خود و نفوذی را که بین باشگاه و انجمن
بود شهرت خود و نفوذی را که بین باشگاه و انجمن نویسندگان آن دوره داشت حفظ کند، "بیچ" به علت مشکلات زیاد مالی تصمیم به بستن کتاب‌فروشی‌اش گرفت. اما با کمک دوستانش از جمله "آندره ژید" به کارش ادامه داد تا در زمان شروع جنگ جهانی دوم، وقتی یکی از افسران آلمانی به مغازه "بیچ" آمد و آخرین نسخهٔ «رستاخیز فینیگان» را که پشت ویترین بود، دید و آن را برداشت و به "بیچ" قول داد که برمی‌گردد و مغازهٔ او را می‌بندد. در این موقع بود که "بیچ" به کمک "مونیه" تمام مغازه را به‌سرعت خالی کردند و در عرض دو ساعت، تمام مغازه و
به‌سرعت خالی کردند و در عرض دو ساعت، تمام مغازه و اسباب سبک آن را از آن‌جا بردند. "بیچ" شش یا هفت ماه به خاطر همکاری در فروش کتاب "جیمز جویس" به اردوگاه پناهندگان فرستاده شد. در آن‌جا بیمار شد و پس از پایان دوره‌ای که باید در اردوگاه می‌گذراند مدتی را مخفی شد و سپس به نزد "مونیه" بازگشت. اواخر عمر. پس از جنگ جهانی دوم دوستان "بیچ" او را به افتتاح دوبارهٔ کتاب‌فروشی‌اش تشویق کردند و "تی. اس. الیوت" و دیگران به دنبال سرمایهٔ این کار بودند اما "بیچ" گفت از این کار خسته و فرسوده‌است. او با ارثیه‌ای که از
این کار خسته و فرسوده‌است. او با ارثیه‌ای که از خانواده‌اش به او رسیده بود و هدیه‌های دوستان و پس‌اندازی که از نوشتن مقالات و مصاحبه‌هایش به‌دست آورده بود، گذران زندگی می‌کرد. وی زندگی‌نامهٔ خودنوشت‌اش را برای مجلات ترجمه کرد. برای قدردانی از "بیچ "موجی از شاگردان "جیمز جویس" به دیدارش آمدند. "بیچ" در سال‌های پایانی عمرش موفق به کسب دکترای افتخاری از دانشگاه بوفالو و کسب نشان افتخار از سفارت آمریکا در پاریس شد. او در اکتبر ۱۹۶۲ درگذشت.
اِنبیق یا اَنبیق از ابزارآلات علم شیمی است. اختراع آن به جابر بن حیان مربوط به قرن نهم میلادی نسبت داده شده است. در قدیم، ماده‌ای که می‌خواستند تقطیر کنند در قرع حرارت می‌دادند و بخارات حاصل در انبیق تبدیل به مایع می‌شد و این مایع در ظرف موسوم به قابله گرد می‌آمد. انبیقی که میزاب (ناودان) ندارد را انبیق کور (عربی: اعمی) می‌نامیدند. انبیق (از الإنبيق عربی، که ریشه در یونانی به‌معنای 'جام، پیاله' دارد) ابزاری کیمیاگری است که از دو ظرف متصل‌شده با یک لوله تشکیل شده و برای تقطیر مایعات به‌کار می‌رود. «قَرع و
شده و برای تقطیر مایعات به‌کار می‌رود. «قَرع و اِنبِیق» دستگاهی سنتی برای تقطیر مایعات است که ریشه در کیمیاگری اسلامی و ایرانی دارد و در زبان‌های اروپایی به‌واسطهٔ ترجمه‌های لاتینی از آثار دانشمندانی مانند جابر بن حیان وارد شده‌است. قرع ظرفی است که مایع در آن جوشانده می‌شود. «انبیق» معمولاً بخش بالایی و خمیدهٔ این دستگاه است که بخار حاصل از جوشاندن را به سوی بخش دوم، یعنی «پیاله»، هدایت می‌کند. «پیاله» خود ظرفی است که بخار در آن سرد شده و دوباره به مایع تبدیل می‌شود. کل سامانه برای جداسازی یا تصفیهٔ مایعات
می‌شود. کل سامانه برای جداسازی یا تصفیهٔ مایعات به کار می‌رفته و نمونهٔ ابتدایی از آن چیزی است که امروز در دستگاه‌های تقطیر آزمایشگاهی یا صنعتی دیده می‌شود. این ابزار هم در کیمیاگری، هم در داروسازی سنتی، و هم در عطرسازی و تولید الکل کاربرد داشته‌است. قرع و انبیق که امروزه تقریباً همان بالن می‌باشد، محتوی مواد معدنی و … بود که در زیر انبیق قرار می‌گرفت و بخار حاصل از حرارت دیدن مواد داخل آن متصاعد و در انبیق جمع شده و مقطر آن از انبویه انبیق فرو می‌چکید. البته چون کیفیت جنس این ابزار با توجه به صنعت
البته چون کیفیت جنس این ابزار با توجه به صنعت شیشه‌گری آن زمان چندان مناسب حرارت نبود، آن‌ها را برای جلوگیری از ترکیدن، با گل حکمت، مطیّن (گل‌آلود) می‌کردند. روش دیگری هم مرسوم بود و آن قرار دادن قرع داخل ظرفی حاوی مقداری خاکستر بود که حرارت آتش به صورت یکنواخت و تدریجی به قرع برسد. توصیف. سامانه کامل تقطیر از سه بخش تشکیل شده‌است: قرع؛ به یونانی: , )، دیگی است که مایع در آن ریخته شده و با شعله گرم می‌شود. "سر" یا "کلاهک"، انبیق؛ به یونانی: , ) که روی دهانهٔ قرع قرار می‌گیرد تا بخار را بگیرد و همراه با یک
قرع قرار می‌گیرد تا بخار را بگیرد و همراه با یک لوله مایل به پایین (, ) بخار را به ظرف سوم هدایت کند. "پیاله" یا ظرف دریافت (؛ به یونانی: , یا , ) در نوع دیگری از ظرف‌های تقطیر، "کلاهک" و "قرع" در یک ظرف ترکیب شده‌اند. واژهٔ انبیق همچنین به عنوان "رأس" (به معنای "سر" در عربی) قرع نیز شناخته می‌شود. مایع در قرع گرم یا جوشانده می‌شود؛ بخار به انبیق می‌رود، جایی که در تماس با دیواره‌ها سرد شده و مایع می‌شود و از طریق لوله به ظرف گیرنده می‌ریزد. گونهٔ امروزی انبیق، دیگ تقطیر است که برای تولید نوشیدنی تقطیری
انبیق، دیگ تقطیر است که برای تولید نوشیدنی تقطیری کاربرد دارد. تاریخچه. «ambix» در نوشتهٔ دیوسکوریدس در کتاب (حدود سال ۵۰ میلادی) به‌صورت درپوشی کلاه‌خودمانند برای گردآوری جیوهٔ تقطیرشده آمده‌است. برای آتناوس (حدود ۲۲۵ میلادی)، این واژه به معنای بطری یا فلاکس بوده‌است. در دوره‌های بعدی، شیمیدانان این واژه را برای بخش‌های مختلف دستگاه‌های ابتدایی تقطیر به‌کار می‌بردند. تصاویر انبیق در آثار کلوپاترا کیمیاگر (سدهٔ سوم میلادی)، زوسیموس اهل پاناپولیس (حدود ۳۰۰ میلادی) و سینسیوس (حدود ۳۷۳–۴۱۴ میلادی) دیده
۳۰۰ میلادی) و سینسیوس (حدود ۳۷۳–۴۱۴ میلادی) دیده می‌شود. برخی انبیق‌ها دو گیرنده (dibikos) یا سه گیرنده (tribikos) داشتند. به گفتهٔ زوسیموس، انبیق توسط مریم یهودیه اختراع شده‌است. انبیق در اثر ابن العوام به نام "کتاب الفلاحة" توصیف شده‌است؛ او در آن توضیح می‌دهد که چگونه گلاب تقطیر می‌شود. همچنین در آثار دیگر مانند "مفاتیح العلوم" نوشتهٔ خوارزمی و "کتاب الأسرار" از رازی نیز به آن اشاره شده‌است. برخی نگاره‌ها نیز در ترجمه‌های لاتینی آثار منسوب به جابر (در غرب: Pseudo-Geber) وجود دارد. یونیکد. مجموعه
(در غرب: Pseudo-Geber) وجود دارد. یونیکد. مجموعه کاراکترهای یونیکد سه نماد برای انبیق تعریف کرده‌است: شمایل تصویری ⚗ ()، نگارش ایموجی آن ⚗️ ()، و نماد کیمیاگری باستانی 🝪 ().
فرهنگستان علوم فرانسه انجمنی علمی است که در سال ۱۶۶۶ توسط لوئی چهاردهم و به پیشنهاد ژان-باتیست کولبر بنیان گذارده شد تا به تشویق و پشتیبانی جامعه پژوهشی فرانسه بپردازد. این انجمن پیشروترین نهاد علمی در اروپا در قرن‌های ۱۷ و ۱۸ میلادی بود و از نخستین فرهنگستان‌های علوم در جهان به‌شمار می‌رود. تاریخچه. آغاز اندیشه فرهنگستان فرانسه توسط کلبر بود که در دسامبر ۱۶۶۶ پس از ملاقات با گروهی از دانشمندان در کتابخانه شاه، تصمیم بر آن گرفت تا این ملاقات‌ها به صورت مرتب در هر دو هفته یکبار برگزار شود. بر خلاف انجمن علوم
هر دو هفته یکبار برگزار شود. بر خلاف انجمن علوم بریتانیا، فرهنگستان به عنوان ارگانی دولتی بنیادگذاری شد. در هنگام بنیان‌گذاری تصمیم بر آن شد که فرهنگستان غیرسیاسی بماند و از وارد شدن به بحث‌های دینی یا اجتماعی دوری کند. در ۲۰ ژانویه ۱۶۶۹، لوئی نخستین دستورهای فرهنگستان را به آن ابلاغ کرد. به فرهنگستان نام فرهنگستان پادشاهی علوم داده شد و کار خود را در موزه لوور در پاریس آغاز کرد. در ۸ اوت سال ۱۷۹۳، مجمع ملی فرانسه همه فرهنگستان‌ها را لغو پروانه کرد. دو سال بعد در ۲۲ اوت ۱۷۹۵، همه فرهنگستان‌های پیشین دانش و
در ۲۲ اوت ۱۷۹۵، همه فرهنگستان‌های پیشین دانش و ادبیات و هنر، که فرهنگستان فرانسه و فرهنگستان علوم را نیز در بر می‌گرفت، به یک مجموعه با نام بنیاد ملی هنر و علوم منتقل شدند. عضویت در این فرهنگستان به دانشمندان محدود نمی‌شد و ناپلئون بناپارت در سال ۱۷۹۸ عضو این بنیاد شد. در ۱۸۱۶، بنیاد که اکنون نام پیشین فرهنگستان پادشاهی علوم خود را باز یافته بود، خودمختار شد و بخشی از بنیاد فرانسه را تشکیل داد. در جمهوری دوم فرانسه، نام فرهنگستان دوباره به فرهنگستان علوم بازگردانده شد. برای سه سده بانوان حق عضویت در
بازگردانده شد. برای سه سده بانوان حق عضویت در فرهنگستان را نداشتند و این ماری کوری برنده دو جایزه نوبل، ایرن ژولیو کوری برنده جایزه نوبل و دختر ماری کوری، همچنین سوفی ژرمن ریاضی‌دان نامی و بسیاری دیگر دانشمندان زن شایسته را نیز شامل می‌شد. نخستین زن عضو فرهنگستان مارگریت پری از شاگردان ماری کوری بود که در سال ۱۹۶۲ به این مقام رسید. وضعیت کنونی. امروزه فرهنگستان فرانسه یکی از پنج فرهنگستان تشکیل‌دهنده بنیاد فرانسه است. اعضای این فرهنگستان برای همه طول عمر برگزیده می‌شوند. تا پایان ژوئن سال ۲۰۱۱، فرهنگستان
می‌شوند. تا پایان ژوئن سال ۲۰۱۱، فرهنگستان ۲۵۱ عضو داخلی و ۱۴۰ همکار خارجی و ۱۰۲ وابسته داشت. آن‌ها به دو گروه عمده علمی تقسیم شده‌اند: گروه نخست دانشمندان حوزه ریاضی و فیزیک و کاربردهای آن‌ها، و گروه دوم دانشمندان حوزه‌های شیمی، زیست‌شناسی، زمین‌شناسی، پزشکی به همراه کاربردهایشان. جوایز اهدایی. هر ساله فرهنگستان علوم نزدیک به ۸۰ جایزه و مدال به دانشمندان اهدا می‌کند. عنوان این جوایز و مدال‌ها عبارتند از:
سید موسی زرآبادی (زاده ۱۲۵۶ در قزوین - درگذشت ۲۴ تیر ۱۳۱۳ در قزوین) عالم و عارف شیعه بود. نسب. نسب زرآبادی چنین است: سید موسی، فرزند علی (م ۱۳۱۸ ق)، فرزند مهدی (م ۱۲۷۰ ق)، فرزند میربزرگ (م ۱۲۳۰ ق)، فرزند میربابا (م ۱۲۱۷ ق)، فرزند میرفاضل (م ۱۱۹۵ ق). نسب او به زید بن علی می‌رسد. مادرش رقیه خانم نیز دختر عالم دینی کریم روغنی قزوینی بود. تحصیلات. سید موسی زرآبادی در مدرسه صالحیه قزوین نزد رضا برغانی قزوینی و علی‌اکبر ایزدی سیادهنی درس خواند. آنگاه به تهران رفته و در درس فلسفه حسن کرمانشاهی، سید شهاب‌الدین
رفته و در درس فلسفه حسن کرمانشاهی، سید شهاب‌الدین شیرازی، علی نوری حکمی و فضل‌الله نوری شرکت کرد و علوم غریبه را از سید محمدکاظم حسینی قزوینی (سید مصلایی) آموخت. شاگردان. او شاگردان زیادی در قزوین تربیت کرد که بعدها در تهران و مشهد و خود قزوین به تدریس مشغول بودند. برخی از شاگردان او عبارت‌اند از: سید ابوالحسن حافظیان، علی‌اکبر الهیان تنکابنی، میرزا رحیم سامت، مجتبی قزوینی خراسانی، هاشم قزوینی و محمدابراهیم محقق. او استاد علوم غریبه بود و در این رشته شاگردانی چون سید ابوالحسن حافظیان و علی‌اکبر الهیان
چون سید ابوالحسن حافظیان و علی‌اکبر الهیان تربیت کرد. درگذشت. او در روز ۲ ربیع‌الثانی ۱۳۵۳ ق. (۲۴ تیر ۱۳۱۳ ش) در شهر قزوین درگذشت و در صحن آرامگاه شاهزاده حسین دفن شد. مستند زندگی وی. در مهر ماه ۱۳۹۰ فیلمی مستند که پیرامون زندگی وی ساخته شده بود رونمایی گردید.
شیخ ابوبکر دلف بن جَحدر شبلی (۹۴۶–۸۶۱ میلادی) صوفی معروف سده سوم هجری؛ وی را ابن جعفر نیز نامیده‌اند. جامی می‌نویسد نامش جعفر بن یونس است و بر مزار وی در بغداد نیز همین نام را نوشته‌اند. زندگی‌نامه. شبلی در سال ۲۴۷ ه‍.ق در شهر سامرا متولد و ۸۵ سال بعد در بغداد از دنیا رفت. اصل وی از خراسان قدیم و از مردم اسروشَنه از فرغانه بود. پدر شبلی حاجب بزرگ خلیفهٔ عباسی بود و خود وی نیز مدتی حاکم دماوند بود؛ و سپس حاجب موفق بالله سردار عباسی گردید.آنگاه مشاغل دیوانی را ترک گفت و به عبادت پرداخت.عاقبت در مجلس خیر نساج
ترک گفت و به عبادت پرداخت.عاقبت در مجلس خیر نساج (از بزرگان تصوف) توبه کرد و پس از آن برای مصاحبت با جنید بغدادی به پیش او رفت اما جنید آمادگی لازم برای رشد معنوی را در او ندید پس او را به گدایی کردن دستور داد تا صفات رذیله (همچون تکبر) در او از بین برود، پس از آن تا مدت ها شبلی گدایی می کرد و تمام پولی را هم که به دست میاورد را به جنید میداد و او هم به فقرا و دراویش میبخشید، پس از گذشت مدتی به این منوال شبلی نزد جنید نشسته بود، جنید از او پرسید: خود را چگونه میبینی؟ شبلی پاسخ داد :من پائین ترین خلق خدا
میبینی؟ شبلی پاسخ داد :من پائین ترین خلق خدا هستم.پس جنید دانست که حالا استعداد و آمادگی لازم برای مصاحبت و تربیت عرفانی و سلوکی را دارد، پس او را به دائره مریدان و شاگردانش راه داد'. شبلی به جز ضیاع و عقار، شصت هزار دینار از پدر به ارث برده بود که همه را در راه خدا بخشید. به سبب بسیاری مجاهده و اعمال خارق‌العاده، مردم وی را دیوانه می‌پنداشتند و مکرر وی را به تیمارستان می‌بردند. بنای یادبود. بنای یادبود شیخ شبلی در شهر دماوند به صورت یک برج قدیمی از دوران گذشته به جا مانده‌است. وی در گورستانی مشهور در