payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که از طرف شوگون سالاری به او دستور داده شده بود تا امپراتور گو-دایگو را دستگیر کند، به روکوهارا تاندای (نهاد شوگون برای امنیت کیوتو) حمله کرد و علیه نیروهای شوگون شورش کرد. در نهایت در سال ۱۳۳۳، نیتا یوشی‌سادا شهر کاماکورا در یک جنگ داخلی که علیه حکومت شکل گرفته بود سقوط کرد و دوران حاکمیت شوگون‌ها به پایان رسید. پس از این، دوران کوتاه اصلاحات کن‌مو آغاز شد.
تجدید حیات کن‌مو (建武の新政, Kenmu no shinsei) (۱۳۳۶–۱۳۳۳) یا اصلاحات کن‌مو به دوران سه ساله بین دوره‌های کاماکورا و موروماچی و اتفاق‌های سیاسی آن زمان گفته می‌شود. این بازسازی از سوی امپراتور گودای‌گو (۱۳۳۶–۱۳۳۳) نودوششمین امپراتور تاریخ ژاپن انجام گرفت که تلاش کرد نجبای وابسته به خاندان پادشاهی را دوباره بر سر کار آورد و به نزدیک به یک‌ونیم قرن حکومت نظامیان در دوره کاماکورا پایان دهد. این تلاش‌ها در نهایت به نتیجه نرسید و با شوگون‌سالاری آشی‌کاگا (۱۳۳۶–۱۵۷۵) جایگزین شد. پس از این دوره کوتاه، امپراتوران ژاپن
جایگزین شد. پس از این دوره کوتاه، امپراتوران ژاپن تا سال ۱۸۶۷ و آغاز دوران تجدید حیات مِی‌جی صاحب هیچ گونه قدرتی نبودند. زمینه. امپراتور گودای‌گو، امپراتوری بود که به اصطلاح به بازسازی کنمو پرداخت. او به عنوان دومین پسر امپراتور گو-اودا به دنیا آمد. مادرش ایتسوتسوجی چوشی، دختر مشاور ارشد امپراتور فوجیوارا تاداتسوگو (ایتسوتسوجی تاداتسوگو) بود. نام او قبل از امپراتوری «تاکاهارو» و متعلق به جناح دایگاکوجی بود که در سال ۱۳۱۸ در سن ۳۱ سالگی بر تخت نشست، در سال ۱۳۲۱ (سال یکم جنتو) سیستم اینسی (قدرت پس از
سال ۱۳۲۱ (سال یکم جنتو) سیستم اینسی (قدرت پس از کناره‌گیری) را لغو کرد و شروع به حکومت مستقیم کرد. او یوشیدا سادافوسا، کیتاباتاکه چیکافوسا، ماده‌نوکوجی نوبوفوسا ، هینو سوکه‌تومو، هینو توشیموتو و دیگر نیروهای انسانی را از استان‌های دیگر گردآوری کرد، آرشیوها را بازسازی کرد و در امور سیاسی و همچنین ترویج یادگیری و هنرهای رزمی سخت کار کرد. در این مدت، او عزم خود را برای سرنگونی شوگون‌سالاری کاماکورا راسخ کرد و با جمع کردن همه مردم در یک سخنرانی و مهمانی نوشیدنی به نام بوری‌کو به کشیدن نقشه مخفیانه خود برای
به نام بوری‌کو به کشیدن نقشه مخفیانه خود برای سرنگونی شوگون‌سالاری ادامه داد. در سال ۱۳۲۴ روکوهارا تاندای (نیروی امنیت شوگونی در کیوتو) با استفاده از جاسوسی از او به اطلاعاتی دست پیدا کرد و بسیاری از یاران نزدیک او دستگیر شدند (حادثه شوچو). امپراتور در این حادثه به سختی از مجازات نجات یافت، پس از آن، او یک بار دیگر با قرار دادن پسرش، شاهزاده امپراتوری شاهزاده موری‌یوشی، به عنوان رئیس تندای و تلاش برای آوردن نیروهای کوه هیئی، طرح خود را برای سرنگونی شوگون‌سالاری پیش برد. با این حال، در آوریل ۱۳۳۱، یوشیدا
پیش برد. با این حال، در آوریل ۱۳۳۱، یوشیدا سادافوسا یک بار دیگر شوگون‌سالاری را از برنامه‌های امپراتور مطلع کرد و در ماه اوت، امپراتور به معبد تودای‌جی گریخت و سپس در دژ کاساگی-درا در بالای کوه کاساگی در استان کیوتو امروزی سنگر گرفت و خواستار قیام سامورایی‌ها، معابد و زیارتگاه‌های کشورهای مختلف که از شوگون سالاری ناراضی بودند، شد. در پاسخ، شوگون سالاری ارتش بزرگی را برای محاصره کاساگی فرستاد و امپراتور اسیر شد و در سال ۱۳۳۲ به جزایر اوکی تبعید شد (شورش گنکو). کارهای امپراتور در طول تبعیدش در جزایر اوکی
کارهای امپراتور در طول تبعیدش در جزایر اوکی ناشناخته است، اما با قوی‌تر شدن نیروهای ضد شوگون به دلیل فعالیت‌های شاهزاده امپراتوری شاهزاده موری‌یوشی، کوسونوکی ماساشیگه و دیگران قوی تر شد، در سال ۱۳۳۳ در ماه ژوئن، امپراتور از اوکی گریخت و با حمایت ناوا ناگاتوشی از ولایت توتومی و دیگران به کیوتو بازگشت. پیش از این، شوگون سالاری در ماه مه سقوط کرده بود، بنابراین امپراتور، امپراتور کوگون از جناح جیمیوئین را که توسط شوگون‌سالاری حمایت می‌شد، برکنار کرد و بازسازی کنمو را آغاز کرد. بررسی اجمالی. دولت جدید به
کنمو را آغاز کرد. بررسی اجمالی. دولت جدید به سنت‌های سنتی مقید نبود، و امپراتور به جای داشتن یک سی تایشوگون، امپراتور سعی کرد شخصاً هم اشراف دربار و هم سامورایی‌ها را رهبری کند. موسسات جدیدی مانند دفتر ثبت، راسو کتسو دنشو و موشادوکورو در مرکز تأسیس شدند، در حالی که ولایت‌های محلی مسئولان مانند قبل، بدون توجه به موقعیت‌های رسمی رسمی و موقعیت خانوادگی خدمت می‌کردند. با این حال، هنگامی که نوبت به جوایز برای خدمات شایسته رسید، اولویت به اشراف دربار داده شد، و او همچنین سیاست قهرآمیزی را وضع کرد که در آن مالکیت
همچنین سیاست قهرآمیزی را وضع کرد که در آن مالکیت سرزمین‌های سنتی باید توسط امپراتور اطمینان حاصل می‌شد و گرفتن مالیات موقت برای ساخت و ساز کاخ امپراتوری را اجباری کرد. نارضایتی سامورایی‌های محلی از دولت جدید به سرعت افزایش یافت. علاوه بر این، ناامیدی بزرگی در میان اشراف دربار وجود داشت، زیرا سیستم سنتی از نوع سلطنت رد شده بد و تصمیمات پرسنلی خودسرانه تحت دیکتاتوری امپراتور گرفته شد. در این میان، در سال ۱۳۳۵ (سال دوم کنمو)، بقایای خاندان هوجو شورش کردند و آشیکاگا تاکائوجی که برای انقیاد آنها به منطقه کانتو
تاکائوجی که برای انقیاد آنها به منطقه کانتو رفته بود، علیه امپراتور شورش کرد و امپراتور با اجتناب از آشیکاگا تاکائوجی که به سمت غرب حرکت کرده بود، به ایزان گریخت. آشیکاگا تاکائوجی یک بار به طرف کیوشو عقب‌نشینی کرد اما بار دیگر وارد کیوتو شد و امپراتور را در کازان-این (باغ ملی کیوتو گیوئن، بخش کامیگیو، شهر کیوتو) زندانی کرد. به همین دلیل امپراتور در دسامبر ۱۳۳۶ به یوشینو گریخت و به اصطلاح دربار امپراتوری یوشینو در آنجا تأسیس شد و پس از آن دوران دربار شمالی و جنوبی (دوره نانبوکوچو) آغاز شد. امپراتور
شمالی و جنوبی (دوره نانبوکوچو) آغاز شد. امپراتور شاهزادگان مختلفی را به هر منطقه اعزام کرد و سعی کرد کنترل سامورایی‌های محلی را به دست گیرد، اما او یکی پس از دیگری شکست خورد و اشراف دربار کمی بودند که از دربار یوشینو پیروی کردند و یوشینو به‌طور فزاینده ای منزوی شد و او تاج و تخت را به شاهزاده امپراتوری «شاهزاده نوری‌یوشی» (امپراتور گو-موراکامی) واگذار کرد و در همان سال در سن ۵۲ سالگی درگذشت.
دوره موروماچی که با نام دوره آشی‌کاگا نیز شناخته می‌شود، به‌طور تقریبی فاصله سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۵۷۳ میلادی را در بر می‌گیرد. ویژگی دوره موروماچی استبداد نظامی شوگونها بود که تحت عنوان موروماچی باکوفو نیز از آن نام برده می‌شود. شوگون‌سالاری آشی‌کاگا. در دوران تجدید حیات کن‌مو، امپراتور گودای‌گو تلاش کرد با به کار گماردن نجبای دودمان امپراتوری، حکومتی غیرنظامی بر پا دارد. این موضوع مورد پسند کاست سامورایی نبود و آشی‌کاگا تاکااوجی با استفاده از حمایت سامورایی‌ها امپراتور را عزل کرد. امروزه گروهی از کارشناسان
امپراتور را عزل کرد. امروزه گروهی از کارشناسان باور دارند که امپراتور گودای‌گو هرگز امپراتوری واقعی نبود و تنها وانمود می‌کرده که در جایگاه پادشاهی قرار دارد. استبداد نظامی موروماچی (شوگون‌سالاری آشی‌کاگا) در سال ۱۳۳۶ به دست آشی‌کاگا تاکااوجی بنیان نهاده شد. او در سال ۱۳۳۸ خود را فرمانده کل یا شوگون خواند و شهر نارا را به عنوان پایتخت برگزید. این دوره در سال ۱۵۷۳ هنگامی که آخرین شوگون عصر موروماچی از کیوتو پایتخت کشور بیرون رانده شد، به پایان رسید. تفاوت شوگون‌سالاری کاماکورا با شوگون‌سالاری آشی‌کاگا در
شوگون‌سالاری کاماکورا با شوگون‌سالاری آشی‌کاگا در این بود که در حکومت کاماکورا، دربار کیوتو به‌طور موازی به کار خود ادامه می‌داد؛ حال آنکه آشی‌کاگا بر باقیماندهٔ دربار امپراتوری نیز چنگ انداخت. دوره‌های نان‌بوکو-چو و سن‌گوکو. سال‌های آغازین این دوران (۱۳۳۶–۱۳۹۲) به سبب دوپاره بودن دربار پادشاهی، با نام دوره نان‌بوکو-چو یا دوره دربار شمالی و جنوبی نیز شناخته می‌شود. همچنین از سال ۱۴۶۷ تا پایان این دوره تاریخی را دوره سن‌گوکو یا دوره جنگ‌های داخلی ژاپن نیز می‌نامند. مذهب. بین قرن‌های هشتم تا چهاردهم، آیین
می‌نامند. مذهب. بین قرن‌های هشتم تا چهاردهم، آیین شینتو به تدریج جایگاه خود را در برابر بودیسم از دست می‌داد اما در این دوران با نسخه‌برداری از مراسم و کتاب‌های مقدس آیین بودایی توجه دوباره مردم را به خود جلب کرد. دین تازه مسیحیت نیز آرام آرام راه خود را در جامعه ژاپن باز می‌کرد. داد و ستد نان‌بان. دوره تجاری نان‌بان از هنگامی آغاز شد که اولین اروپاییها در سال ۱۵۴۳ پا به خشکی‌های ژاپن گذاشتند. یک کشتی پرتغالی که به سمت ساحل چین در حرکت بود، راه خود را گم کرده و به کرانه‌های ژاپن رسید. با معرفی سلاح‌های
کرده و به کرانه‌های ژاپن رسید. با معرفی سلاح‌های آتشین از سوی پرتغالی‌ها، تغییر و نوآوری شگرفی در جنگ داخلی ژاپن پدیدار شد. در سال‌هایی که از پی می‌آمد، بازرگانان هلندی، انگلیسی و اسپانیایی هم از راه رسیدند.
دوره نان‌بوکو–چو که به دوره دربارهای شمالی و جنوبی نیز معروف است، از سال ۱۳۳۶ تا ۱۳۹۲ ادامه داشت و دوره‌ای بود که با سال‌های شکل‌گیری شوگون‌سالاری آشیکاگا هم‌زمان بود. این دو دربار به‌طور متعارف به این صورت شناسایی می‌شدند: در دوره اولیه، یک دربار شمالی وجود داشت که توسط آشیکاگا تاکائوجی در کیوتو و یک دربار جنوبی که توسط امپراتور گودایگو در یوشینو بنیان‌گذاری شد. از نظر ایدئولوژیک، دو دربار به مدت ۵۰ سال با هم جنگیدند و جنوب در سال ۱۳۹۲ از شمال تسلیم شد. اما در واقع، دربار شمالی تحت قدرت شوگون‌سالاری
اما در واقع، دربار شمالی تحت قدرت شوگون‌سالاری آشیکاگا بود و استقلال واقعی کمی داشت. نابودی شوگون‌سالاری کاماکورا در سال ۱۳۳۳ و شکست تجدید حیات کنمو در سال ۱۳۳۶ بحران مشروعیت را برای شوگون سالاری جدید گشود. دگرگونی‌های نهادی در سیستم املاک ("شوئن") که بستر درآمد اشراف و رزمندگان را تشکیل می‌داد، وضعیت افراد مختلف را تغییر داد. استقرار شوگون‌سالاری آشیکاگا پایگاه اقتصادی جنگجویان را گسترش داد و در عین حال مالکان اشراف را ضعیف کرد. با این حال، این روند قبلاً با شوگون‌سالاری کاماکورا آغاز شده بود. پس زمینه.
با شوگون‌سالاری کاماکورا آغاز شده بود. پس زمینه. اصلی‌ترین درگیری‌هایی که به وقوع جنگ داخلی بین دربارها کمک کرد، درگیری فزاینده بین خاندان هوجو و دیگر گروه‌های جنگجو در پی حمله مغول به ژاپن در سال‌های ۱۲۷۴ و ۱۲۸۱ بود. شکست تجدید حیات کنمو، که باعث مبارزه بین حامیان وفاداران امپراتوری و حامیان خاندان آشیکاگا شد. نارضایتی نسبت به رژیم کاماکورا به رهبری هوجو در اواخر قرن سیزدهم در میان جنگجویان ظاهر شد. این نارضایتی ناشی از نفوذ فزاینده هوجو بر دیگر خاندان‌های جنگجو در رژیم بود. تهاجم‌های مغول علت اصلی این
جنگجو در رژیم بود. تهاجم‌های مغول علت اصلی این تمرکز قدرت بود که در زمان سلطنت هوجو توکیمونه (۱۲۶۸–۱۲۸۴) روی داد. در طول بحران، سه چیز رخ داد: انتصاب‌های خاندان هوجو در شورای ایالتی افزایش یافت. شورای خاندان خصوصی هوجو مهم‌ترین نهاد تصمیم‌گیری شد. و دست نشاندگان مستقیم هوجو به‌طور فزاینده ای به پست‌های «شوگو» (فرماندار) ارتقا یافتند. این امر پایه حمایت را کاهش داد تا اعضای خاندان هوجو و دست نشاندگان مستقیم آنها را دربر گیرد.زمانی که ائتلافی علیه هوجو در سال ۱۳۳۱ پدید آمد، تنها دو سال طول کشید تا رژیم
سال ۱۳۳۱ پدید آمد، تنها دو سال طول کشید تا رژیم سرنگون شود. از آنجایی که ثروت در جوامع کشاورزی ماقبل صنعتی به زمین گره خورده است، زمین دلیل اصلی نارضایتی در میان طبقه جنگجو شد. از دوره کاماکورا، پیروزی در نبرد با کمک‌های زمینی پاداش می‌گرفت. با توجه به ماهیت تهاجم خارجی، پیروزی در برابر تهاجم‌های مغول به این معنی بود که سرزمینی برای واگذاری به فاتحان وجود نداشت. هنگامی که باکوفو کاماکورا در سال ۱۳۳۳ ویران شد، جامعه دربار کیوتو برای مقابله با طبقه جنگجو پدید آمد. در گذار از دوره هی‌آن به دوره کاماکورا،
پدید آمد. در گذار از دوره هی‌آن به دوره کاماکورا، رزمندگان از سلطهٔ پاتریمونیالیسم دربار رهایی یافتند. با از بین رفتن کاماکورا، دربار امپراتوری تلاش کرد تا قدرت خود را در بازسازی کنمو احیا کند. تا قبل از بازسازی می‌جی قرن ۱۹ این اتفاق دوباره رخ نداد. بازسازی کنمو: ۱۳۳۳–۱۳۳۶. در بهار ۱۳۳۳ امپراتور گودایگو و هوادارانش برای بازگرداندن شکوه دربار امپراتوری برنامه‌ریزی کردند. امپراتور دایگو (۹۰۱–۹۲۳ پس از میلاد)، که در زمانی زندگی می‌کرد که دربار هیچ رقیب قدرتمندی نداشت و حکومت مؤثر مستقیماً از تاج و تخت اعمال
نداشت و حکومت مؤثر مستقیماً از تاج و تخت اعمال می‌شد، نام و الگوی مورد قبول گو-دایگو شد. بازسازی کنمو حرکتی آگاهانه برای بازگرداندن قدرت امپراتوری در مقابل طبقه جنگجو بود. دو تن از بزرگ‌ترین سخنگویان جنبش شاهزاده موری‌یوشی و کیتاباتاکه چیکافوسا بودند. شاهزاده موریناگا پسر گو-دایگو و رقیب اصلی آشیکاگا تاکائوجی بود، زیرا او از نظامی کردن اشراف به عنوان گامی ضروری برای حکومت مؤثر حمایت می‌کرد. دومی یک اشراف کیوتو بود که ژنرال نظامی نیز بود. در طی محاصره طولانی در هیتاچی (۱۳۳۸–۱۳۴۳)، چیکافوسا «جیننو شوتوکی» را
در هیتاچی (۱۳۳۸–۱۳۴۳)، چیکافوسا «جیننو شوتوکی» را نوشت، اثری تأثیرگذار در مورد مشروعیت نظام امپراتوری ژاپن. این متن بعداً به پایگاه ایدئولوژیک بازسازی میجی در قرن نوزدهم تبدیل شد. با این حال، بازسازی کنمو به دلیل تمایل گو-دایگو برای بازگرداندن نه تنها قدرت امپراتوری، بلکه فرهنگ آن شکست خورد. او رساله ای ("کنمو ننچو گیوجی") برای احیای مراسم درباری که از کاربرد خارج شده بودند نوشت. در سال ۱۳۳۶ تاکائوجی علیه دربار امپراتوری شورش کرد و آغاز یک شوگون‌سالاری جدید را اعلام کرد. پس از اعلامیه، پس از حمله نیروهای
را اعلام کرد. پس از اعلامیه، پس از حمله نیروهای امپریالیستی کیتاباتاکه آکی‌ایه و شکست دادن او در نزدیکی کیوتو، مجبور به عقب‌نشینی به کیوشو شد. این خیانت به بازسازی کنمو توسط تاکائوجی نام او را در دوره‌های بعدی تاریخ ژاپن سیاه کرد و رسماً جنگ نانبوکو-چو را آغاز کرد. تاریخ‌نگاری قبلی که آموزش می‌داد مرمت به دلیل ناکارآمدی در پاداش دادن به زمین‌ها به سامورایی‌ها شکست خورد. با این حال، اکنون واضح است که بازسازی در این زمینه مؤثر بوده است. بنابراین، شورش تاکائوجی و تمایل او به ایجاد یک رژیم جنگجوی جدید،
تاکائوجی و تمایل او به ایجاد یک رژیم جنگجوی جدید، تعیین‌کننده اصلی شکست بازسازی بود. شورش او طبقه جنگجو را تشویق کرد که مایل به ایجاد یک رژیم نظامی دیگر با الگوبرداری از کاماکورا باکوفو بودند. جنگ نانبوکو-چو یک مبارزه ایدئولوژیک بین وفادارانی بود که خواهان بازگشت امپراتور به قدرت بودند و کسانی که به ایجاد رژیم نظامی دیگری با الگوبرداری از کاماکورا اعتقاد داشتند. چیکافوسا در مورد نیاز جنگجویان برای شرکت در بازسازی عملگرا بود، اما اختلاف شدید بین چیکافوسا و تاکائوجی رهبران را برای سالهای متمادی قطبی کرد.
و تاکائوجی رهبران را برای سالهای متمادی قطبی کرد. شکست بازسازی منجر به ظهور شوگون سالاری آشیکاگا شد. تضادهای داخلی: دهه ۱۳۵۰ میلادی. تاکائوجی اسماً شوگون بود، اما، پس از اینکه ثابت کرد وظیفه اداره کشور را ندارد، برای بیش از ده سال آشیکاگا تادایوشی به جای او حکومت کرد. روابط بین برادران در جریان آشوب کاننو تیره شد. این از زمانی شروع شد که تاکائوجی کو نو مورونائو را «کانری» (معاون) خود کرد، که منجر به ترور ناموفق تادایوشی شد. نقشه او کشف شد، بنابراین تادایوشی در سال ۱۳۴۹ توسط مورنائو مجبور به ترک دولت شد.
در سال ۱۳۴۹ توسط مورنائو مجبور به ترک دولت شد. سرش را تراشید و به نام کیشین راهب بودایی شد. در سال ۱۳۵۰ قیام کرد و به دشمنان برادرش، طرفداران دربار جنوبی که امپراتور گو-موراکامی بود، پیوست. او را ژنرال کل ارتش خود منصوب کرد. در سال ۱۳۵۱ او تاکائوجی را شکست داد، کیوتو را اشغال کرد و وارد کاماکورا، کاناگاوا شد. در همان سال او برادران کو را در میکاگه (ولایت ستسو) دستگیر و اعدام کرد. سال بعد ثروت او تغییر کرد و او توسط تاکائوجی در ساتایاما شکست خورد. آشتی بین برادران کوتاه بود. تادایوشی به کاماکورا گریخت، اما
کوتاه بود. تادایوشی به کاماکورا گریخت، اما تاکائوجی او را در آنجا با ارتش تعقیب کرد. در اسفند ۱۳۵۲، اندکی پس از آشتی دوم ظاهری، تادایوشی به نقل از "تایهیکی" به‌طور ناگهانی در اثر مسمومیت درگذشت. دلایل تعارض. در دهه ۱۳۵۰، آشوب کانو و پیامدهای آن، رژیم اولیه را تقسیم کرد و تقریباً نابود کرد. این رویداد رژیم موروماچی را تقسیم کرد و ادغام را موقتاً متوقف کرد. در ظاهر این حادثه به عنوان یک مبارزه شخصی بین تادایوشی علیه برادران کو، با حمایت تاکائوجی ظاهر شد. با این حال، اختلاف نظر در مورد سیستم املاک و جدایی
این حال، اختلاف نظر در مورد سیستم املاک و جدایی بوروکراسی‌های کنترل شده توسط تاکائوجی و تادایوشی نقش بزرگ‌تری در درگیری ایفا کرد. از آنجایی که بوروکراسی بین تاکائوجی و تادایوشی تحت صلاحیت قضایی جداگانه ای قرار داشت، این امر باعث ایجاد یک اداره از هم گسیخته شد. تاکائوجی رهبر دست نشاندگان خانه بود و بنابراین هیئت نگهبانان را کنترل می‌کرد که در آن اقدام‌های انضباطی نسبت به دست نشاندگان خانه: دزدی و جرایم دیگر تحت پیگرد قانونی قرار می‌گرفت. او همچنین اداره پاداش‌ها را رهبری می‌کرد که ادعاها و ادعاهایی را شنید
را رهبری می‌کرد که ادعاها و ادعاهایی را شنید رعیت‌های شایسته از آن برای ثبت نام رزمندگان جدید که دشمنان احتمالی رژیم بودند استفاده می‌شد. تادایوشی در عین حال رهبری هیئت تحقیق را بر عهده داشت که بر عملکردهای قضایی رژیم کنترل داشت. ارگان قضایی اصلی، هیئت مدیره، در مورد تمام موارد اختلاف زمین و نزاع‌های مربوط به ارث تصمیم می‌گرفت. بوروکرات‌ها ("بوگیواین‌ها" برای رژیم جدید از صفوف کسانی که قبل از رژیم هوجو خدمت می‌کردند استخدام شدند. آنها ارزشمند بودند زیرا خواندن و نوشتن را وظیفه ای فراتر از توان اکثر
خواندن و نوشتن را وظیفه ای فراتر از توان اکثر جنگجویان می‌دانستند، تاکائوجی نوآوری را تشویق می‌کرد، در حالی که تادایوشی محافظه کار بود که می‌خواست سیاست‌های گذشته را حفظ کند. به عنوان یک رهبر نظامی، تاکائوجی به عنوان پاداشی برای قهرمانی‌های میدان نبرد، دست نشاندگانی را به پست‌های «شوگو» منصوب کرد، و املاک «شوئن» را تقسیم کرد و نیمی از آن را به دست نشاندگان خود در فیود یا به عنوان مباشر داد، که هر دو مورد اختلاف بود. توسط تادایوشی او همچنین با هر نوع تقسیم مستقیم زمین‌های دارایی مخالف بود. همه اینها به
مستقیم زمین‌های دارایی مخالف بود. همه اینها به درگیری منجر شد و منجر به از دست دادن حمایت رژیم شد. اختلاف‌های عمیق بین اعضای خاندان آشیکاگا باعث تقویت مخالفان شد. هم تادایوشی و هم تاکائوجی برای پیشبرد برنامه‌های خود به دربار جنوبی تسلیم کردند: تادایوشی می‌خواست برادران کو را نابود کند و تاکائوجی می‌خواست تادایوشی را شکست دهد. ظهور دربار جنوبی. این حادثه منجر به تجدید قوا در تلاش‌های جنگی دربار جنوبی شد. تا حد زیادی این تهاجم تجدید شده توسط کت‌های چرخشی رژیم موروماچی امکان‌پذیر شد. حمله امپریالیستی سال ۱۳۵۲
موروماچی امکان‌پذیر شد. حمله امپریالیستی سال ۱۳۵۲ علیه تاکائوجی در کاماکورا توسط تعداد زیادی از هواداران سابق تادایوشی که از طرفداران رهبر امپریالیست نیتتا یوشیمونه شدند، ممکن شد. تهاجم امپریالیستی علیه کیوتو در سال ۱۳۵۳ از طریق فرار ارباب «شوگو» یامانا توکیوجی امکان‌پذیر شد. پسر خوانده تادایوشی، آشیکاگا تادافیو، در جریان حمله‌های امپریالیستی علیه کیوتو در سال‌های ۱۳۵۳ و ۱۳۵۴، رهبر ارتش‌های غربی دربار جنوب شد. ظهور اربابان «شوگو». شوگون آشیکاگا تاکائوجی اعضای شعبه خاندان را به عنوان اربابان شوگو در
اعضای شعبه خاندان را به عنوان اربابان شوگو در ولایت‌های مختلف غربی و مرکزی ژاپن منصوب کرد. خاندان‌های شاخه آشیکاگا که به پست‌های «شوگو» منصوب شدند شامل خاندان‌های خاندان هوسوکاوا، خاندان یامانا، خاندان ایماگاوا، خاندان هاتاکه‌یاما، نیکی، خاندان کیرا، خاندان شیبا، ایشیدو، و خاندان ایشیکی بودند. در حالی که برخی از رزمندگان به پست‌های «شوگو» منصوب شدند. ژنرال‌های موفق، که در همان زمان، رؤسای خاندان‌هایی بودند که با شورش تاکائوجی شانس خود را آزمایش کرده بودند، اغلب با این پست پاداش می‌گرفتند. هزینه عدم گره
اغلب با این پست پاداش می‌گرفتند. هزینه عدم گره خوردن آنها به رژیم، از دست دادن حمایت آنها و تشویق استقلال آنها از رژیم بود. «شوگو» به‌عنوان فرماندار عمل می‌کرد و وظیفه میانجیگری بین مرکز رژیم و پیرامون را بر عهده داشت. آنها به‌عنوان اربابان خود نماینده اقتدار رژیم در استان‌ها بودند. شوگوهای این دوره قدرت بیشتری نسبت به شوگون‌سالاری کاماکورا داشتند، از جمله فرستادن فرستاده‌ها به محل اختلاف‌های زمینی، اجرای قانون، صدور «هانزی» (نیم مالیات) و اخذ مالیات‌ها. آنها به دلیل داشتن قدرت بسیار بیشتر از خاندان‌های
آنها به دلیل داشتن قدرت بسیار بیشتر از خاندان‌های سامورایی صاحب اختیار شدند. داشتن یک قرار در سطح ولایت پس از سال ۱۳۷۲ به اربابان «شوگو» مسؤولیت اخذ مالیات («تانسن») از مالکان، اشراف و سامورایی‌ها محول شد. به عنوان واسطه، «شوگو» با افزایش مالیات‌ها سود می‌برد. در دهه ۱۳۷۰ به بعد، «شوگو» مسئولیت نظارت بر مالیاتی مبتنی بر رژیم جدید را به عهده گرفت. خاندان‌های جنگجو از دوره کاماکورا با استفاده از حقوق سرپرستی ("سوریو") مشخص می‌شدند که در آن رهبری بر خاندان‌های شاخه به رهبر خاندان اصلی اعطا می‌شد. با این حال،
شاخه به رهبر خاندان اصلی اعطا می‌شد. با این حال، حقوق سرپرستی به شدت ناپایدار بود، زیرا خاندان‌های شاخه اغلب استقلال خود را ابراز می‌کردند، به‌ویژه وقتی نسل‌های جدید ظهور کردند تا پیوندهای خویشاوندی را کمرنگ کنند. در برخی ولایت‌ها، آشیکاگا نتوانست خاندان‌های اصلی «شوگو» را جابجا کند: خاندان ساساکی، توگاشی (از مشهور توگاشی ماساچیکا)، خاندان تاکدا و خاندان اوگاساوارا در ولایت‌های مرکزی، و خاندان شیمازو، خاندان اوتومو و خاندان شونی در کیوشو. آن خاندان‌های استانی که در طول دوره کاماکورا قدرت انباشته کرده
استانی که در طول دوره کاماکورا قدرت انباشته کرده بودند، مانند خاندان اوئوچی ولایت ناگاتو و خاندان شیمازو از قلمرو ساتسوما، در حق خود اربابان بودند و بنابراین کمتر به رژیم و «شوگو» خود وابسته بودند. عناوین فرار خاندان‌های سامورایی محلی مانند خاندان موری وجود داشت، و اربابان «شوگو» تا نیمهٔ دوم قرن چهاردهم به شیوه‌ای خطرناک و مستقل عمل کردند. در استان‌های مرکزی و غربی تقریباً نیمی از منصوبان جدید بودند. در طول آشوب کاننو، روابط ریاست آشیکاگا («سوریو») با منصوبان جدید به هیچ وجه مانع این «شوگو» از شورش آشکار
جدید به هیچ وجه مانع این «شوگو» از شورش آشکار علیه رژیم نشد. در واقع، نهادهای قهری رژیم در این دوره زمانی در برابر اربابان «شوگو» به طرز تاسف باری دچار ضعف بودند. با این حال، برخی از ارباب‌های «شوگو» ضعیف‌تر که هنوز قدرت خود را در استان‌ها ایجاد نکرده بودند، منافع خاصی در حفظ پیوندهای خود با رژیم داشتند. "شوگو" غصب توابع مدنی و "شوگو اوکه". دفتر فرمانداری مدنی به تدریج توسط "شوگو" غصب شد، او توانست قدرت استانی خود را از طریق پیوندهای تحت سلطه سامورایی‌هایی که در طول جنگ نانبوکو-چو زمین‌های املاک را تصرف
که در طول جنگ نانبوکو-چو زمین‌های املاک را تصرف کرده بودند، مؤثر کند. سامورایی‌های ساکن در زمین‌های عمومی ("کوکوگاریو"). اربابان «شوگو» وظایف مشروعی دارند که توسط رژیم موروماچی به آنها داده شده است، و اربابان فئودال تلاش می‌کنند تا دست نشانده‌ها را از بین ببرند. در طول جنگ نانبوکو-چو، مباشران سامورایی مکرراً زمین‌های اشراف را تصاحب می‌کردند و آنها را به‌طور غیرقانونی به دارایی‌های خصوصی ("چیگیو") تبدیل می‌کردند. این منجر به انحلال کامل سیستم املاک شد. اربابان "شوگو" نیز با انباشتن املاک سابق تحت کنترل خود
"شوگو" نیز با انباشتن املاک سابق تحت کنترل خود با حمله به سامورایی‌ها در این غصب زمین‌های عمده فروشی شرکت کردند. از سامورایی‌های کوچک تا "جیزامورای"، و سامورایی‌های محلی را به دنبال واسطه سوق داد. روابط با اربابان «شوگو» به شکل وابستگی به عنوان «شوگو» می‌تواند نوعی امنیت محلی را فراهم کند. پیوندهای ملازمارانه بین ارباب «شوگو» و «کوکوجین» «شوگو-وکه» (قراردادهای شوگو) نامیده می‌شد.» اینجا جایی بود که یک مالک اشراف مسئولیت آن را به عهده می‌گرفت. مدیریت دارایی خود به «شوگو» در ازای درآمد تضمینی پایان سال
خود به «شوگو» در ازای درآمد تضمینی پایان سال («ننگو») تحویل مالک مقیم پایتخت. سپس ارباب "شوگو" سامورایی‌های دست نشانده ("هیکان") را در آن املاک به عنوان مدیر مورد حمله قرار داد. قراردادهای «شوگو» منافع ارباب «شوگو»، «کوکوجین» سامورایی و اشراف را به هم گره می‌زد، اما مبتنی بر برابری منافع نبود. این قرارداد برای ارباب «شوگو» بسیار مطلوب بود که از این ابزار برای گسترش روابط وابسته به سامورایی‌های محلی («کوکوجین») و گسترش پایگاه زمینی خود با هزینه اشراف استفاده کرد. قراردادهای «شوگو» در دهه ۱۳۴۰ پدیدار شد و به
کرد. قراردادهای «شوگو» در دهه ۱۳۴۰ پدیدار شد و به تدریج گسترش یافت. اربابان "هوگو" مدیریت دارایی را در ازای خدمت سربازی به سامورایی‌ها سپردند، اما اشراف از تمام اختیارها در دارایی سلب شد و به انتظار درآمد پایان سال ("ننگو") خود خلاصه شد. اشراف ناظران مالیاتی ("ننگو دایکان ") را با مبلغ گزافی استخدام کرد تا سهم خود را از درآمد تضمین کند. درآمد اشراف (که قبلاً توسط اربابان "کوکوجین" و "شوگو" کاهش یافته بود) زمانی که ناظر نصف مالیات او را گرفت، بیشتر کاهش یافت. این کاهش درآمد اشراف نتیجه عدم پرداخت تدریجی
این کاهش درآمد اشراف نتیجه عدم پرداخت تدریجی «شوگو» و سامورایی بود؛ بنابراین، اشراف، وام دهندگان ("دوسو") و بوروکرات‌ها ("بوگیوئین") را به عنوان راهی برای فشار بر جنگجویان استخدام کردند. اما حتی این نیز بی‌اثر بود زیرا دست‌های مزدور مجبور بودند با رزمندگان مذاکره کنند. شوگو و زمین‌های عمومی (کوکوگاریو). تصویری که تا همین اواخر گم شده بود، سرنوشت زمین‌های عمومی ("کوکوگاریو") در دوره موروماچی و نقش اربابان "شوگو" در تجاوز به آنها بود. زمین‌های عمومی (کوکوگاریو) در دوره هیان از زمین‌های خصوصی املاک ("شوئن")
در دوره هیان از زمین‌های خصوصی املاک ("شوئن") متمایز می‌شدند، زیرا دومی‌ها از مالیات دولتی مصون بودند. قبل از ظهور املاک خصوصی، تنها نوع زمین‌ها، زمین‌های عمومی بودند که تحت مدیریت مدنی قدیمی نگهداری می‌شدند. با ظهور املاک خصوصی به نام «شوئن»، در دوره هیان، زمین‌های عمومی به هیچ وجه ناپدید نشدند: در جزئیات، زمین‌های عمومی تفاوت بسیار کمی با املاک خصوصی داشتند. هر دو متعلق به مالکان غایب بودند. آنها فقط از نظر اداری متفاوت بودند: املاک خصوصی مستقیماً توسط مقام‌ها اشراف اداره می‌شد، در حالی که زمین‌های عمومی
اشراف اداره می‌شد، در حالی که زمین‌های عمومی توسط فرمانداران مدنی (کوکوگا یا کوکوشی) به نمایندگی از طرف اول اداره می‌شد. در دوره کاماکورا، زمین‌های عمومی به عنوان مالکیت خصوصی ("چیگیو") در اختیار مالکان مختلف قرار داشت. این زمین داران شامل خانه‌های اشراف، مؤسسه‌های مذهبی و رزمندگان بودند. کل مناطق کانتو و شمال شرق توسط جنگجویان نه به عنوان مدیران املاک، بلکه به عنوان دارایی‌های خصوصی تحت کنترل بود. استان‌های کانتو به عنوان خصوصی به رژیم کاماکورا داده شد. زمین‌ها ("چیگیوکوکو"). رژیم آشیکاگا این سرزمین‌ها را
("چیگیوکوکو"). رژیم آشیکاگا این سرزمین‌ها را به ارث برد و به‌طور سرنوشت ساز تصمیم گرفت که اربابان "شوگو" را بر آنها قرار دهد. یکی از وظایف اصلی فرمانداری مدنی (کوکوشی) نظارت بر عدالت کیفری در استان‌ها و نگهداری از مالکیت‌های خصوصی در اراضی عمومی (کوکوگاریو) بود، اما عملکرد وی با ظهور کاماکورا شروع به تغییر رژیم کرد. با انتصاب پاسبان‌های "شوگو" توسط کاماکورا، همه جنایتکاران صلاحیت در استان‌ها به دست او رسید. اما فرماندار مدنی ("کوکوشی") به عنوان افسر کلیدی در اداره مدنی ("ریتسوریو") باقی ماند و اطمینان حاصل
اداره مدنی ("ریتسوریو") باقی ماند و اطمینان حاصل کرد که اجاره از دارایی‌های خصوصی به اشراف غایب و مؤسسه‌های مذهبی ("جیشا هونجو" می‌رسد) در کیوتو و در استان یاماشیرو. نظارت او شامل دارایی‌های خصوصی جنگجویان نمی‌شد که معمولاً در کانتو و بیشتر شمال متمرکز بودند. با شروع جنگ نانبوکو-چو، اداره مدنی («ریتسوریو») به سرعت شروع به فروپاشی کرد و اربابان «شوگو» که در دوره کاماکورا نقش کوچکی در حکومت استانی داشتند، برای غصب ظاهر شدند. وظایف فرماندار مدنی این بلافاصله در هر استانی اتفاق نیفتاد، بلکه بدون وقفه رخ داد تا