payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را ترک کرد و ۷ سال در تیتکانلو به سر برد. در آن زمان، با دوتار آشنایی مختصری داشت و به سبک قدیم دوتار می‌نواخت. عوض‌محمد و خان‌محمد بخشی نخستین استادانش بودند. بعد از شهریور ۱۳۲۰، نزد محمد جوزانی که سرآمد دوتارنوازان منطقه بود، به یادگیری دوتار پرداخت. یگانه همچنین صدای گرم و رسایی داشت و در کارهای نمایشگری مثل شبیه‌خوانی، هیاتهای مذهبی و… شرکت می‌کرد. او با هنر نقالی هم آشنایی کامل داشت و شاهنامهٔ فردوسی را بخوبی می‌خواند. وی از جمله بخشی‌های معروف شمال خراسان بود. یگانه به ترکی، کردی و فارسی آواز
شمال خراسان بود. یگانه به ترکی، کردی و فارسی آواز می‌خواند و روایتگری میکرد. وی در ۲۹ تیرماه سال ۱۳۷۱ درگذشت. او نواختن دوتار را به بچه‌های خود نیز آموخته‌است، تا این سنت در میان خانواده از بین نرود. از فرزندان او استاد محمد یگانه (نوازنده دوتار)‌ ، موسی‌الرضا و حمیدرضا هم چنین از شاگردان ایشان استاد سعید طهرانی‌زاده و استاد علی غلامرضایی و سید حسن خلیق این هنر را دنبال کردند.
تروو هیگا (به ژاپنی:"比嘉照夫") استاد دانشگاه ریوکیوز در سال ۱۹۴۱ میلادی (۱۳۱۹ ه‍.خ) در اکیناوا که جزیره‌ای واقع در جنوب مجمع الجزایر ژاپن است به دنیا آمد و در آنجا نیز رشد کرد. پس از فارغ‌التحصیلی خود از وزارت کشاورزی، دانشگاه ریوکیوز، وی دکترای خود را از تحقیقات سازمان پژوهشی کشاورزی و تحصیلات تکمیلی دانشگاه کیوشی Kyushi گرفت. سرانجام بازگشت به عضویت هیئت تدریس از دانشگاه ریوکیوز به عنوان سخنران دانشگاه در سال ۱۹۷۰ و دو سال بعد به عنوان استادیار ارتقا یافت. او اکنون پیشگام توسعه «تکنولوژی ای ام» و استاد
او اکنون پیشگام توسعه «تکنولوژی ای ام» و استاد دانشگاه در رشته باغداری علمی می‌باشد. علاوه بر دانشگاه پروفسور هیگا نقش محوری را در شماری از سازمان‌ها همچون کمیته اجرایی بین‌المللی برای ترویج کشاورزی زیستی، مدیر شبکه کشاورزی زیستی آسیا-اقیانوسیه، مدیرکل بنیاد محیط زیست زمین، مشاور انجمن گل ژاپن، مدیر سازمان بین‌المللی تحقیقات کشاورزی زیستی، مشاور علمی انجمن بهداری آب ژاپن و مشاور درمان با لیزر برای جامعه در ژاپن دارد. علاوه بر این وی سالانه در همایش‌ها و گردهمایی‌ها سخنرانی می‌کند. از جمله این همایش‌ها
گردهمایی‌ها سخنرانی می‌کند. از جمله این همایش‌ها کمیته برای آزمایش «گل در توسعه شهر و ساخت و سازه‌ها،» مسابقه ملی، همایشهای وزارت کشاورزی، جنگلداری و شیلات و وزارت آموزش و پرورش است. کشف. وی کاشف ریزاندامگان کارآ است. واژه‌های افکتیوِ میکروارگانیسمز را به اختصار «ای ام EM » می‌نامند. «فناوری ای ام» یک تکنولوژی زراعی سازگار با محیط زیست است. وی در سال ۱۹۸۰ میلادی در دانشگاه ریوکیوز، شهر اکیناوا (ژاپن) این فراورده سودمند را کشف کرد. هدف و ایده نخستین پروفسور هیگا این بود که برای مواد سمی و شیمیایی که در
هیگا این بود که برای مواد سمی و شیمیایی که در کشاورزی استفاده می‌شود جایگزینی بیابد. وی پس از موفقیت در این زمینه مصمم شد که از سودمندی‌های این تکنولوژی در بخش‌های دیگر مانند درمان و پزشکی نیز استفاده کند؛ و پس از ۱۰ سال پژوهش و آزمایش در دانشگاه ریوکیوز اکیناوا بالاخره سودمندی‌های آن را در بخش‌های دیگر را کشف کرد. اکنون پروفسور هیگا در سازمان پژوهشی ام. رُ. در ژاپن EMRO-EM Research Organization کار پخش این ماده سودمند را در سراسر جهان (۱۵۰ کشور) رهبری می‌کنند. کتابهای منتشر شده از وی. Effective
رهبری می‌کنند. کتابهای منتشر شده از وی. Effective Micro-organisms: An Earth Saving Revolution Vol. 1published in English in 1993 Effective Micro-organisms: An Earth Saving Revolution Vol. 2Published in 1998 in English Our Future Reborn, English جستارهای وابسته. ™Official site of Dr. Teruo Higa's EM Technology منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
گزاره formula_1 را در صورت نرمال عطفی گوییم هرگاه به شکل formula_2 باشد. و formula_1 را در صورت نرمال فصلی گوییم هرگاه به شکل formula_4 باشد. قضیه. هر دو قضیه فوق با استقرا روی گزاره‌ها ثابت می‌شود.
آبِسلانگ (فرانسوی: abaisse-langue) ابزاری است که در پزشکی برای فشار دادن زبان به منظور معاینه دهان و گلو استفاده می‌شود. ممکن است به آنها چوب بستنی نیز گفته شود. معمولاً طول آبسلانگ حدود ده سانتیمتر و عرض آن دو سانتیمتر است. سطح آبسلانگ مسطح و دو سر آن تقریباً گرد است.
کانونِ دوستدارانِ حیوانات یا پناهگاهِ وفا، در سال ۱۳۸۲ توسط فاطمه معتمدی با هدفِ حمایت از محیط زیست و جانورانِ بی‌سرپرست و انجام فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی تشکیل شد. پایه‌گذاری. در سال ۱۳۸۲ و همزمان با شکل گیریِ یک تشکلِ غیردولتی برای حمایت از حقوقِ حیوانات، ایدهٔ برپاییِ یک پناهگاه برای جانورانِ بی‌سرپرست در ذهنِ خانم فاطمه معتمدی شکل گرفت. وی یک مدافع و پشتیبانِ قدیمیِ حیوانات بود. این ایده سبب شد که برای آغازِ کار، طرفداران طبیعت و حیوانات را گرد هم جمع کند. اولین قدم‌های عملی برای انجامِ این کار هم در
کند. اولین قدم‌های عملی برای انجامِ این کار هم در همان زمان آغاز شد و وقتی همسرِ خانمِ فاطمه معتمدی، قطعه زمینی برای این کار اهدا کرد، گامِ اصلی برداشته شد و ساختِ پناهگاه آغاز گردید و به تدریج تکمیل شد و نهایتاً در میانهٔ سالِ ۱۳۸۳ خورشیدی به بهره‌برداری رسید. همکاری با سازمان‌های دولتی و انجام مطالعات زیست‌محیطی و ارائه اطلاعات به دست آمده به مراجع مربوطه در مورد مسائل مربوط به حیوانات نیز در برنامه‌های این گروه قرار دارد. این کانون، نخستین مرکزِ خیریهٔ نگهداری از حیواناتِ بی‌سرپناهِ ایران را در سال ۱۳۸۳
از حیواناتِ بی‌سرپناهِ ایران را در سال ۱۳۸۳ در دشت‌های وسیع شرقی شهر جدید هشتگرد راه‌اندازی کرد. هزینه‌ها. مخارج پناهگاه فقط از طریق کمک‌های مردمی تأمین می‌شود که هر ماه در کبوتر نامه (خبرنامه اینترنتی کانون) نامِ کسانی که کمک می‌کنند درج می‌شود. همچنین هر چندگاه به کمک دوستان بازارهای خیریه برای کمک به حیوانات تشکیل می‌شود که عواید آنها به مصرف مایحتاج حیوانات می‌رسد.
گوشی پزشکی یا استِتوسکوپ وسیله‌ای است که می‌توان صداهای داخلی و ضعیف قسمت‌های مختلف بدن را با آن تقویت کرد و بدون آنکه لازم باشد سر خود را روی شکم یا سینه بیمار بگذاریم معاینه را انجام داد. گوشی معمولاً برای سمع (در زبان عام معاینه) قلب، ریه و گاه شکم به کار می‌رود. اجزای گوشی. گوشی پزشکی سه قسمت اصلی دارد. قسمت اول گوشی روی بدن فرد قرار می‌گیرد و پرده دیافراگم یا (قسمت زنگوله‌ای آن) ارتعاشات بدن را تبدیل به ارتعاشات صوتی کرده و کمی تشدید می‌نماید. سپس صوت حاصل وارد لوله یا لوله‌های هدایت‌کننده صدا شده و در
وارد لوله یا لوله‌های هدایت‌کننده صدا شده و در نهایت از طریق گوشی‌های مخصوصی وارد گوش پزشک می‌گردد. گوشی‌های پزشکی انواع گوناگونی دارند. قسمت دیافراگمی گوشی (که سطح بیشتری دارد) به صورت معمول برای گوش دادن صداهای مختلف بدن به کار می‌رود. قسمت زنگوله‌ای (به نام bell) که عملاً پرده‌ای ندارد فقط در مواردی به کار می‌رود که صدای آن اندام از بمی خاصی برخوردار است و باید با استفاده از قسمت زنگوله‌ای این کیفیت را تشدید کرد. تاریخچه. در سال ۱۸۱۶ میلادی، یک پزشک فرانسوی به نام رنه لاینک یک گوشی پزشکی (استتوسکوپ)
به نام رنه لاینک یک گوشی پزشکی (استتوسکوپ) چوبی را ساخت، این وسیله در آن زمان فقط یک دهانه برای قرار گرفتن روی گوش داشت و قسمتی از آن که روی سینه بیمار قرار می‌گرفت، ابعاد بزرگی داشت. رنه لاینک بیمارِ داشت که خانم جوان و چاقی بود و نمی‌توانست گوش خود را برای شنیدن صدای قلب به سینه‌ای بیمار بچسباند به همین دلیل یک کاغذ را لوله کرد و یک طرف آنرا به روی گوش خود و طرف دیگرش را روی سینه‌ای بیمار گذاشت و اولین گوشی پزشکی را از کاغذ درست کرد.
حمید رضا حاجی‌بابایی (زادهٔ ۲۳ اردیبهشت ۱۳۳۸ در مریانج) سیاستمدار اصول‌گرای ایرانی است که به‌عنوان نماینده همدان و فامنین در دوره‌های پنجم، ششم، هفتم، هشتم، دهم، یازدهم و هم‌اکنون در دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی فعالیت می‌کند. وی از خرداد ۱۴۰۴ نایب‌رئیس دوم مجلس شورای اسلامی است. حاجی‌بابایی در دولت دهم سمت وزیر آموزش و پرورش را برعهده داشت. او در دوران نمایندگی‌اش عضو هیئت رئیسه و رئیس فراکسیون فرهنگیان مجلس بود و نیز در کمیسیون‌های برنامه و بودجه، تلفیق، اصل نود و امنیت ملّی و سیاست خارجی عضویت داشته
اصل نود و امنیت ملّی و سیاست خارجی عضویت داشته است.وی همچنین از سال ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۳، رئیس کمیسیون برنامه و بودجه و محاسبات مجلس شورای اسلامی بوده است. تحصیلات. حاجی بابایی در همدان، به سال ۱۳۵۶ دیپلم تجربی و به سال ۱۳۵۸ فوق دیپلم تجربی را از دانشسرای راهنمایی گرفت. وی لیسانس دبیری الهیات و معارف اسلامی (سال ۱۳۶۷ از دانشگاه تهران) و کارشناسی ارشد و دکتری الهیات و معارف اسلامی را به ترتیب در سال‌های ۱۳۷۲ و ۱۳۷۷ در دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج اخذ کرد. سوابق شغلی. همچنین از سال ۷۲ به‌مدّت سه سال سابقهٔ تدریس در
همچنین از سال ۷۲ به‌مدّت سه سال سابقهٔ تدریس در مراکز تربیت معلّم و دوره عالی ضمن خدمت فرهنگیان و دانشگاه آزاد اسلامی داشته است. وی هم‌اکنون در دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی و دانشگاه تهران مشغول به تدریس است. سوابق اجرایی. اقدامات و عملکرد در مجلس. حاجی‌بابایی اوّلین بار در مجلس پنجم با مدرک تحصیلی فوق لیسانس الهیات و معارف اسلامی از دانشگاه آزاد اسلامی کرج، به نمایندگی مردم همدان انتخاب و راهی مجلس شد. او در همدان معلّم بود و در مجلس پنجم در جلسات فراکسیون مستقل‌ها شرکت می‌کرد. با این حال، در انتخابات
مستقل‌ها شرکت می‌کرد. با این حال، در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۳۷۶، مثل دیگر نمایندگان اصولگرای مجلس، به علی‌اکبر ناطق نوری که مورد حمایت حاکمیت بود، رأی داد. برخلاف اکثر نمایندگان مجلس که معمولاً یکی دو بار بیشتر رأی نمی‌آورند، حاجی‌بابایی هر وقت در همدان کاندیدا بود، به لطف ردصلاحیت‌های گسترده در همدان و شهرتی که از برادران کشته‌شده‌اش در جنگ ایران و عراق داشت، رأی آورد و یکی از چهره‌های همیشه پیروز انتخابات مجلس در همدان بود. حاجی‌بابایی هیچ‌وقت در مجلس چهرهٔ تأثیرگذاری نبود. در مجلس پنجم او حتی در
چهرهٔ تأثیرگذاری نبود. در مجلس پنجم او حتی در فراکسیون مستقل‌ها، موقعیت ویژه‌ای نداشت. در مجلس ششم، کلاً نماینده‌ای ساکت و گوشه‌گیر بود؛ چون نه مستقل‌ها و نه اصولگرایان، نیروی قابل توجهی در اختیار نداشتند تا بتوانند حرکت اثرگذاری در مجلس ششم انجام دهند. به همین دلیل، او بیشتر به امور همدان مشغول بود. وی در سومین دورهٔ نمایندگی مردم همدان و در غیاب چهره‌های مطرح مجلس ششم که همگی ردصلاحیت شده بودند، به هیئت رئیسه مجلس راه یافت و تا نیمه‌های مجلس هشتم، دبیر هیئت رئیسه مجلس بود تا اینکه از سوی محمود احمدی‌نژاد
رئیسه مجلس بود تا اینکه از سوی محمود احمدی‌نژاد به عنوان وزیر پیشنهادی وزارت آموزش و پرورش، به مجلس معرفی شد. استعفا از حزب اعتدال و توسعه. حاجی‌بابایی یکی از اعضای حزب اعتدال و توسعه بود؛ امّا در آبان ۸۶ همزمان با ایام نام‌نویسی برای انتخابات مجلس هشتم، ۴ نفر از اعضای این حزب که حاجی‌بابایی نیز در بین آن‌ها بود، اعضای حزب را به «افول از آرمان‌های اوّلیه، خروج از مشی اعتدال و چرخش به سمت جریان‌های غیرمعتدل اصلاح‌طلب» متهم و با انتشار بیانیه‌ای استعفای خود را از این حزب اعلام کردند. عملکرد در وزارت آموزش و
از این حزب اعلام کردند. عملکرد در وزارت آموزش و پرورش. حاجی‌بابایی در آبان ۱۳۸۸ از سوی محمود احمدی‌نژاد برای تصدی وزارت آموزش و پرورش به مجلس معرفی و با اخذ ۲۱۷ رأی موافق، ۳۳ رأی مخالف و ۱۳ رأی ممتنع وزیر آموزش پرورش دولت دهم شد. او در حالی به عنوان وزیر آموزش و پرورش معرفی شد که تحصیلاتش در رشته الهیات بود و همچنین سوابق اجرایی قابل توجهی نیز نداشت که با توجه به آن‌ها بتوان وی را کاندیدای قابل قبولی برای وزارت آموزش و پرورش دانست؛ چرا که او حتی در مجلس نیز عمدتاً در کمیسیون امنیت ملّی و اصل نود عضویت
نیز عمدتاً در کمیسیون امنیت ملّی و اصل نود عضویت داشت، نه کمیسیون آموزش و تحقیقات. او در دوران وزارتش با انتقادات شدید فرهنگیان روبه‌رو بود و در حوادثی همچون مرگ تعداد زیادی از دانش‌آموزان در اردوهای راهیان نور و آتش‌سوزی مدرسه‌ای در شین آباد، به عدم کفایت متهم شد؛ با این حال، در پایان دورهٔ وزارتش با پاداش ۱۰۰ سکّه‌ای از سوی محمود احمدی‌نژاد، مورد تشویق قرار گرفت. در مهرماه ۱۳۹۱ در بازگشت دانش‌آموزان از اردوی راهیان نور بر اثر تصادف یکی از ده اتوبوس در جاده دهدز، ۲۲ دختر و ۴ همراه از کاروان چهارمحال و
جاده دهدز، ۲۲ دختر و ۴ همراه از کاروان چهارمحال و بختیاری کشته و ۱۴ نفر زخمی شدند. در آذرماه ۹۱ نیز حادثه آتش‌سوزی در مدرسه شین‌آباد پیرانشهر اتفاق افتاد که طی آن سیران یگانه، دانش‌آموز ده ساله‌ای بر اثر شدت سوختگی در بیمارستان سینا تبریز جان سپرد. هرچند وی در مجلس از کلمهٔ عذرخواهی استفاده کرد ولی به دلیل به کار بردن عبارت «از الآن تا قیامت بابت هر اتفاقی که در آموزش و پرورش می‌افتد، عذرخواهی می‌کنم»، عدّه‌ای عذرخواهی‌اش را طعنه‌آمیز تصور می‌کنند. وی همچنین به کار بردن جملاتی را که از خبرگزاری مهر راجع به
به کار بردن جملاتی را که از خبرگزاری مهر راجع به برخورد او با خبرنگاران منتشر شده بود، تکذیب کرد و تعهد داد امکانات لازم برای مداوای آنان را فراهم می‌کند. در پی این اتفاقات برخی از نمایندگان خواهان استعفای او شدند ولی او از این امر خودداری کرد. تلاش برای انتقال باشگاه فوتبال پاس تهران به همدان. نمایندگان مجلس ایران، به‌ویژه نمایندگان شهرستان‌های کوچک، برای باقی ماندن در کرسی نمایندگی و تضمین رأی‌آوری دوباره، با استفاده از قدرت لابی و امکان بده‌بستانی که به دست آورده‌اند، می‌کوشند امتیازاتی به نفع حوزه
به دست آورده‌اند، می‌کوشند امتیازاتی به نفع حوزه انتخابیه خود دریافت کنند که رأی‌شان را تضمین کند. راه‌اندازی کارخانجات، سدسازی‌ها، افتتاح شعبه‌های دانشگاه آزاد و… در مناطق مختلف، عمدتاً با فشار و لابی نمایندگان مجلس صورت می‌گیرد، بدون اینکه مطالعات و کارشناسی دقیقی در این خصوص انجام شده باشد. انتقال باشگاه فوتبال پاس تهران به همدان که با لابی گستردهٔ حمیدرضا حاجی‌بابایی، نماینده وقت همدان صورت گرفت، یک نمونه از این دست پروژه‌هاست که به نابودی باشگاه فوتبال پاس تهران منجر شد. باشگاهی که پس از باشگاه‌های
پاس تهران منجر شد. باشگاهی که پس از باشگاه‌های فوتبال پرسپولیس و استقلال، قدرتمندترین باشگاه تهران بود و موفق شده بود تا به مقام قهرمانی جام باشگاه‌های آسیا نیز برسد. نامه‌نگاری‌ها و پیگیری‌های مکرر حاجی‌بابایی در سال ۱۳۸۶ با موافقت محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور وقت و علی‌آبادی، معاون سازمان تربیت بدنی و احمدی‌مقدم، فرمانده نیروی انتظامی تهران به عنوان مالک باشگاه پاس (تیم نیروی انتظامی) صورت گرفت و به این شکل، یکی از باشگاه‌های باسابقه و قدیمی تهران به شهری منتقل شد که هیچ‌گاه در فوتبال حرفی برای گفتن
شهری منتقل شد که هیچ‌گاه در فوتبال حرفی برای گفتن نداشت.
شیخ الاسلام «احمد ابن ابوالحسن جامی نامقی ترشیزی» معروف به شیخ احمد جام (زاده ۴۴۰ - درگذشته ۵۳۶ هجری قمری) ملقب به «ابونصر احمد ژنده‌پیل» یا به‌طور خلاصه «ژنده‌پیل» از عارفان، صوفیان و شاعران سده ششم و دوره سلجوقی بود. عمر او تا ۲۲ سالگی به بطالت و می‌خوارگی گذشت ولی در همین دوران بود که توبه کرد و دوازده سال در کوه‌های نامق و سپس شش سال در کوه‌های بزد عزلت کشید و در مسجد نور که هنوز هم بنای آن همان‌جاست رفت و در آنجا به هدایت و راهنمایی مردم می‌پرداخت. سرانجام پس از هجده سال و در ۴۰ سالگی برای ارشاد مردم
پس از هجده سال و در ۴۰ سالگی برای ارشاد مردم به میان تربت جام آمد. وی در زندگی خود سفرهای بسیاری کرد و به نیشابور، هرات، بوزجان، مرو، باخرز و بسطام مسافرت کرد و با بعضی از مشایخ خراسان نیز آشنایی پیداکرد. در معدآباد جام خانقاهی برپاکرد و به تألیف کتاب و تربیت مریدان پرداخت. در مدت کوتاهی آوازهٔ او بلند شد و مورد توجه امرا و حاکمین قرار گرفت. سلطان سنجر که اوصاف او را شنیده بود، برای دیدن او به قریهٔ معدآباد آمد و از مریدان وی گشت. طول عمر وی را بیشتر مراجع ۹۵ سال و بعضی ۹۶ سال ذکر کرده‌اند. در سالهای پایان
سال و بعضی ۹۶ سال ذکر کرده‌اند. در سالهای پایان زندگی به سفر حج رفت و در دهم محرم سال ۵۳۶ قمری درگذشت. آرامگاه وی که به مزار شیخ جام معروف است امروزه نیز زیارتگاه مریدان و دوست‌داران وی است. زندگی‌نامه. او در سال ۴۴۰ هجری قمری (و یا۴۴۱ هجری قمری) در روستای نامق شهرستان کوهسرخ متولدشد. نیاکان او از نوادگان جریر بن عبدالله، (از صحابه پیامبر اسلام) بودند. نام او با القابی که به او داده‌اند چنین است: «شیخ‌الاسلام، قطب الاوتاد، شیخ ابونصر احمد ژنده‌پیل». گاه او را «پیر جام» یا شیخ جام نیز نامیده‌اند. نیای بزرگ
را «پیر جام» یا شیخ جام نیز نامیده‌اند. نیای بزرگ او جریر بن عبداللّه بجلی از صحابه پیغمبر بود و گویند در تیراندازی در میان عرب مانند نداشت. مشهور است در جوانی تحولی روحی به او دست داد و به عرفان روی آورد. از مردم کناره گرفت و ۱۲ سال در ارتفاعات کوهستان نامق و سپس ۶ سال در کوهستان بزد گوشه گرفت و به مطالعه در قرآن و تفاسیر و تحقیق در حال عرفاً پرداخت، یعنی روی‌هم‌رفته ۱۸ سال در خلوت و انزوا به‌سر برد. مسلماً این دوران خلوت و انزوا در زندگی شیخ جام دورانی پربار و مؤثر بوده است و بسیاری از معلومات و
پربار و مؤثر بوده است و بسیاری از معلومات و اندوخته‌ها و تجربه‌های معنوی در آن دوران رقم خورده است. وی در چهل سالگی به تعلیم و ارشاد و گفتار و نگارش رساله و کتاب پرداخت و ناحیهٔ جام (زام) پایگاه حضور معنوی وی گردید و وی نیز به سبب همین حضور دیرپا به شیخ جام ملقب گردید. وی سفرهایی به نقاط مختلف کرد. در این سفرها بود که نفوذی در طبقات مختلف به‌وجود آورد و مردمانی به او روی آوردند. شیخ جام در ۱۰ محرم ۵۳۶ هجری قمری درگذشت. او را در خانقاهش واقع در معد آباد که بعدها به تربت جام شهرت یافت دفن کردند. آثار. آثار
بعدها به تربت جام شهرت یافت دفن کردند. آثار. آثار شیخ جام. آثار او به زبان فارسی هستند شامل یک رساله، شش کتاب به نثر و یک دیوان شعر: نوشته‌های وی که تماماً به زبان فارسی است، علاوه بر ارزشی که از نظر شناختن عقاید متصوفه دارد از جهت زبان و لغت نیز در خور توجه و به علت قدمت ۸۵۰ تا ۹۰۰ ساله خود سند و یادگاری گرانبها از نخستین روزگاران ادبیات فارسی است. البته بخشی از آثار او نیز به دست ما نرسیده است، از آن جمله است: «مفتاح القلوب»، «فتوح الروح»، «تذکیرات»، «اعتقادنامه»، «زهدیات» و بخش مهمی از دیوان و اشعار او.
«زهدیات» و بخش مهمی از دیوان و اشعار او. آثار دربارهٔ شیخ جام. الف. آثار دودمانی و خانقاهی: آثاری که دربارهٔ زندگی و احوال شیخ جام به قلم فرزندان و اعقاب و مریدان شیخ نگاشته شده و در شناخت زندگی و حکایات احوال وی و فرزندان وی راه گشاست: ب. آثار دیگر نویسندگان دربارهٔ شیخ جام:
خانات بخارا سومین دولت ازبک از دودمان شیبانی بود که به دست شیبک خان در سمرقند بنیان گذاشته شد و از سال ۱۵۰۱ تا ۱۷۸۵ میلادی بر بخش‌هایی از آسیای میانه حکومت کرد. شهر بخارا از سال ۱۵۳۳ تا ۱۵۴۰ در زمان سلطنت عبیدالله خان ازبک به عنوان پایتخت تثبیت شد. این حکومت در زمان عبدالله خان دوم به اوج خود رسید. در سده‌های هفدهم و هجدهم، خانات بخارا تحت فرمان سلسلهٔ جانیان (یا اشترخانیان) در آمد. اشترخانیان آخرین نوادگان چنگیز خان بودند که بر بخارا حکومت کردند. این خانات در سال ۱۷۴۰ توسط نادرشاه فتح شد. پس از مرگ نادر در
سال ۱۷۴۰ توسط نادرشاه فتح شد. پس از مرگ نادر در سال ۱۷۴۰ و از هم پاشیدن امپراتوری او، از طریق مقام نخست وزیری، خانات تحت کنترل خدایار بیگ، امیر غیر چنگیزی ازبک در آمد. در سال ۱۷۸۵، نوهٔ او شاه مراد، حکومت موروثی خاندان‌شان یعنی سلسلهٔ منغیت را رسمیت بخشید و خانات بخارا به امارت بخارا تبدیل شد. منغیت‌ها غیر چنگیزی بودند و به جای "خان" لقب اسلامی "امیر" را برگزیدند؛ زیرا مشروعیت آنها بر اساس تبار از چنگیز خان نبود. تاریخچه. شیبانیان. خانات بخارا به دست محمد شیانی یا شیبک خان ازبک تأسیس شد. او در ابتدا مانند
یا شیبک خان ازبک تأسیس شد. او در ابتدا مانند بسیاری از فاتحان عشایری پیش از خود به خدمت فرمانروایی مستقر در آمد. در طول تاریخ، مزدوران کوچ‌نشین استپ‌ها، به عنوان سرباز توسط فرمانروایان حامی یکجانشین به‌کار گرفته می‌شدند و در بسیاری از موارد، این سربازان در نهایت حامیان خود را برکنار و حکومت‌های خود را تأسیس می‌کردند. شیبک خان نیز به خدمت سلطان احمد میرزا حاکم تیموری سمرقند در آمد؛ اما مدت زیادی چنین نبود. او در نبرد رودخانه چیرچیق (۱۴۸۸) به سلطان احمد میرزا خیانت کرد و سرانجام خود سمرقند و سایر قلمرو
میرزا خیانت کرد و سرانجام خود سمرقند و سایر قلمرو تیموریان در آسیای مرکزی را فتح کرد. این موقعیت او را به قدرتمندترین شخصیت منطقه تبدبل کرده بود. تصرف هرات سرانجام او را با صفویان، سلسله جدیدی که هم‌زمان توسط شاه اسماعیل یکم در ایران روی کار آمده بود، درگیر کرد. دو پادشاه در سال ۱۵۱۰ در نبرد مرو با هم روبه‌رو شدند. ازبکان با وجود برتری نفرات، در تله عقب‌نشینی ساختگی شاه اسماعیل افتادند و شکست خوردند. محمد شیبانی هم در میان قربانیان بود و شاه اسماعیل جمجمه او را به جام شراب خود تبدیل کرد. کشته شدن شیبک خان
را به جام شراب خود تبدیل کرد. کشته شدن شیبک خان برای ازبک‌ها فاجعه بود و اقتدار جانشینان وی تضعیف شد. صفویان بسیاری از فتوحات قدیم او را خنثی کردند و با بابر، شاهزاده تیموری و بنیان‌گذار امپراتوری گورکانی که هنوز در تلاش برای بازپس‌گیری سرزمین‌های اجدادی خود بود، متحد شدند. ازبکان نیز به نوبه خود پیوندهای خود را با عثمانیان، دشمن اصلی صفویان در غرب، تقویت کردند. سپاه متحد شاه اسماعیل با کمک بابر از جیحون گذشتند و به قلب خانات شیبانی حمله کردند؛ اما با شکست در نبرد غجدوان عقب رانده شد. در آن نبرد ازبکان
در نبرد غجدوان عقب رانده شد. در آن نبرد ازبکان باوجود برتری عددی مهاجمان آنها را شکست دادند. بابر موفق به فرار شد؛ اما نجم‌الدین ثانی سردار صفوی دستگیر و سر بریده شد. رهبر ازبکان در این زمان عبیدالله خان بود. او برادرزاده شیبک خان بود که در زمان کوچوم خان (حکومت: ۱۵۰۰–۱۵۱۰) که خان اسمی بود و امور نظامی را به او تفویض کرده بود، به قدرت رسید. عبیدالله خان جنگ با صفویان را از سر گرفت و با لشکرکشی‌های متعدد او، هرات و شهرهای دیگر بارها دست به دست می‌شد. پس از وقفه‌ای در زمان سلطنت ابوسعید خان (حکومت:
پس از وقفه‌ای در زمان سلطنت ابوسعید خان (حکومت: ۱۵۳۰–۱۵۳۴) که علاقه‌ای به جنگ‌های عبیدالله در ایران نداشت، خودش خان شد. در نتیجه لشکرکشی‌های عبیدالله خان ازبک (حکومت: ۱۵۳۴–۱۵۳۹) به ایران، شیبانیان غنایم و ثروت بسیاری به دست آوردند. عبیدالله خان بخارا را به عنوان پایتخت خود تثبیت کرد که از آن زمان به مرکز سیاسی و فرهنگی خانات بخارا تبدیل شد. او علاوه بر فرماندهی نظامی، اهل ادب نیز بود که با تخلص «عبیدی» به فارسی، عربی و ترکی شعر می‌گفت. علاقه‌ای که پسرش عبدالعزیز خان نیز به ارث برده بود؛ او نیز در طول سلطنت
خان نیز به ارث برده بود؛ او نیز در طول سلطنت خودمختار خود در بخارا (حکومت: ۱۵۴۰–۱۵۵۱) شعر می‌سرود و کتابخانه‌ای چشمگیر گرد آورد. پس از مرگ عبیدالله خان، خانات به مدت ۲۲ سال با چهار خان مختلف که نتوانستند اقتدار خود را تثبیت کنند، گرفتار بی‌ثباتی شد. خانات بخارا به شاه‌نشین‌هایی تقسیم می‌شد که متعلق به سران گوناگون شیبانی بودند و برای افزایش سلطه خود با یکدیگر می‌جنگیدند. در چنین شرایطی عبدالله خان دوم بزرگ‌ترین خان شیبانی، شروع به قدرت گرفتن کرد. او ابتدا تحت حکومت اسمی پدرش، اسکندر خان (حکومت: ۱۵۶۱–۱۵۸۳)
حکومت اسمی پدرش، اسکندر خان (حکومت: ۱۵۶۱–۱۵۸۳) و پس از آن خودش به عنوان خان (حکومت: ۱۵۸۳–۱۵۹۸) سال‌ها به مبارزه با خویشاوندان خود برای اتحاد مجدد سرزمین‌های شیبانی پرداخت. عبدالله خان دوم پس از تثبیت اقتدار خود، لشکرکشی‌های متعددی را علیه ایران، خوارزم، قزاق‌ها و کاشغری‌ها رهبری کرد و مرزهای خانات را گسترش داد و شهرهای مهمی مانند هرات، مشهد و استرآباد در خراسان، خیوه و اورگنج در خوارزم و سایرم در ترکستان را تصرف کرد. عبدالله خان دوم به لطف مهارت‌های نظامی و دیپلماتیک خود توانست فتوحات خود را تحکیم کند. او
دیپلماتیک خود توانست فتوحات خود را تحکیم کند. او ابتدا با مراد سوم سلطان عثمانی علیه صفویان شیعه مذهب متحد شد؛ اما با وجود داشتن روابط خوب، یک حمله مشترک و هماهنگ از سوی آنها هیچگاه انجام نشد. علیرغم جنگ با یکدیگر در دهه‌های اول سده شانزدهم، ازبکان و گورکانیان نیز در دوره سلطنت عبدالله خان دوم و اکبر کبیر در مرز‌های مشترک خود به تفاهم رسیدند و از درگیری‌هایی که قطعاً برای هر دو کشور زیان آور بود اجتناب کردند. روابط خانات بخارا با روسیه تزاری چندان دوستانه نبود. فیودور یکم از قدرت ازبکان و حمایت آنها از
نبود. فیودور یکم از قدرت ازبکان و حمایت آنها از کوچوم خان حاکم خانات سیبیر، که در مقابل گسترش روسیه به سمت سیبری مقاومت می‌کرد، نگران بود. با این وجود، این امر ارتباط تجاری میان بخارا و مسکو را قطع نکرد. عبدالله خان علاوه بر اینکه جنگجویی توانا بود، شاعری برجسته نیز بود؛ همچنان که خان‌های پیش از او نیز چنین بودند. در زمان او بخارا با بهره‌مندی از ثبات داخلی، در جایگاه یک پایتخت شکوفا شد و هنرمندان، عالمان و بازرگانان منطقه و فراتر از آن را به خود جذب کرد. بناهای زیبایی مانند مدارس کوکلداش در بخارا و
کرد. بناهای زیبایی مانند مدارس کوکلداش در بخارا و تاشکند، در آن دوره ساخته شدند و به ردیف سایر بناهای شیبانی که قبلاً مانند مسجد بزرگ پای‌کلان یا مدرسه میرعرب در بخارا ساخته شده بودند، پیوستند. عبدالله خان دوم یک فرمانروای بزرگ بود؛ اما عشق او به تنها پسرش سرانجام به پایان سلسله منجر شد. عبدالمؤمن با رهبری لشکرکشی‌های متعدد در خراسان علیه صفویان و تصرف مشهد، نیشابور و دیگر شهرهای مهم منطقه، خود را فاتح توانمندی نشان داد؛ اما او همچنین به ظلم و تکانشگری معروف بود. با پیری پدرش و تمایل فزاینده او به قدرت، در
بود. با پیری پدرش و تمایل فزاینده او به قدرت، در نهایت علیه پدرش شورش کرد. شورش نافرجام او که به ورطه عمل نرسید، در اواخر عمر عبدالله خان روی داد. حاکم بزرگ شیبانی در سال ۱۵۹۸ در آستانه شصت سالگی و به احتمال زیاد به مرگ طبیعی درگذشت؛ اگرچه شایعاتی نیز مبنی بر مسموم شدن او وجود دارد. پس از مرگ پدرش، عبدالمؤمن خان جدید شد و برنامه پاکسازی شدید طرفداران و امیران پدرش را آغاز کرد. این ازجمله شامل فرماندار وفادار شهر هرات بود که سال‌ها آنجا را در دست داشت و به عبدالله خان در مورد پسرش هشدار داده بود. عبدالمؤمن
خان در مورد پسرش هشدار داده بود. عبدالمؤمن خان پسران او را در مقابل چشمانش کشت و سپس خودش را هم به قتل رساند. با این همه، سفاکی‌های عبدالمؤمن کوتاه مدت بود. پاکسازی‌های خشونت‌آمیز علیه امیران ازبک باعث سقوط حکومت وی شد. امیران پس از چهار ماه از برتخت نشستن او، هراسان و خشمگین از اقدامات خان جدید، شورش کردند و او را درحالی‌که در حال عبور از رودخانه‌ای که عمداً آن را منحرف کرده بودند بود، تیرباران کردند. سلسله شیبانیان پس از مرگ عبدالمؤمن خان از میان رفت. یک سلسله جدید به نام جانیان یا اشترخانیان جای آنها را
جدید به نام جانیان یا اشترخانیان جای آنها را گرفتند و تا ۱۵۰ سال بعد بر خانات بخارا حکومت کردند.
«اهمیتی به ما نمی‌دهند» یا آن‌ها دربارهٔ ما نگران نیستند نام چهارمین تک‌آهنگ از نهمین آلبوم استودیویی مایکل جکسون به نام "تاریخ" است. این آهنگ که در سال ۱۹۹۵ در آلبوم "تاریخ" منتشر شده بود، در ۳۱ مارس ۱۹۹۶ در غالب تک‌آهنگ نیز منتشر شد. «اهمیتی به ما نمی‌دهند» به عنوان یکی از بحث برانگیزترین و جنجالی‌ترین آثار مایکل جکسون شناخته می‌شود. در آمریکا بسیاری از رسانه‌ها این اثر را ترانه‌ای یهودستیزانه نامیدند و با آن برخورد تندی داشتند و خواستار عذرخواهی جکسون و ضبط مجدد و تغییر متن شعر آن شدند. جکسون نیز در جواب
مجدد و تغییر متن شعر آن شدند. جکسون نیز در جواب گفت که این اتهامات بر اثر تفسیر نادرست و شاید غرض‌ورزانهٔ برخی منتقدان به وجود آمده‌است وگرنه موضوع این ترانه، ناهنجاری‌های اجتماعی است. هر دو نماهنگی که برای این ترانه ساخته شد توسط اسپایک لی، کارگردان نامزد جایزهٔ اسکار کارگردانی شد. اولین نماهنگ در دو نقطه از کشور برزیل فیلم‌برداری شد: یکی در دونا مارتا از محله‌های فقیرنشین شهر ریو دوژانیرو و دیگری در شهر سالوادور. به دلیل آن که این شهرها نامزد میزبانی مسابقات المپیک ۲۰۰۴ بود، بعضی مقامات دولتی برزیل