payamvha/North_RAG huggingface dataset:
همین مدرسه بودند. معلمان کلاس‌های فارسی ایرانی و معلمان کلاس‌های فرانسه از دختران تارک دنیا یا همان راهبه مسیحی کاتولیک از فرقه سن ونسان دوپل بودند. این مدرسه از وزارت معارف نیز ماهیانه بودجه‌ای دریافت می‌کرد که در سال ۱۳۰۴ هجری شمسی ۱۰۰ تومان بوده است. همه شاگردان نیمه وقت برنامه کامل آموزش و پرورش ایران را دنبال می‌کردند و نیمه وقت برنامه کامل آموزش و پرورش فرانسه را. بخش فارسی تا کلاس چهارم نظری و اخذ دیپلم متوسطه ادامه داشت، اما برای بخش فرانسوی تنها تا تصدیق کلاس نه مدرک داده می‌شد و پس از آن دوسال
تا تصدیق کلاس نه مدرک داده می‌شد و پس از آن دوسال مدرک زبان فرانسه سوربن ۱ و ۲ اخذ می‌شد. برنامه درسی مدرسه در دوره ابتدایی شامل حساب، دیکته، پاک‌نویسی، خیاطی، تاریخ، جغرافیا، معرفه‌الاشیا، ادبیات و فوائدالادب می‌شد. همچنین برنامه درسی دوره متوسطه از دروس ریاضیات (جبر و هندسه)، علوم (شیمی، فیزیک و تاریخ طبیعی) تاریخ (تاریخ عمومی و تاریخ شعرا)، فارسی (دستور و کلیله و دمنه)، حفظ‌الصحه خیاطی و تدبیر منزل تشکیل می‌شد. پس از انقلاب اسلامی ایران. پس از انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ ساختمان مدرسه به تملک وزارت
ایران در سال ۱۳۵۷ ساختمان مدرسه به تملک وزارت آموزش و پرورش درآمد و تبدیل به راهنمایی سمیه شد در حالی که کلیسای مجاور مدرسه معروف به کلیسای ژاندارک همچنان به عنوان کلیسا به عملکرد خود ادامه می‌دهد. فارغ‌التحصیلان و دبیران سرشناس. مدرسه ژاندارک محل تحصیل شماری از زنان سرشناس ایرانی از جمله فرح پهلوی، فخرعظمی ارغون، مریم فیروز و زینت جهانشاه بوده است. مدیریت این دبیرستان را خانم هما ضرابی (متولد تهران ۱۳۱۶) برعهده داشت که بعدها به مدیریت مدرسه رازی رسید و نخستین مدیر و مسئول فرهنگسرای نیاوران، مؤسس کتابخانه
مدیر و مسئول فرهنگسرای نیاوران، مؤسس کتابخانه تخصصی هنر و ایرانشناسی ضرابی در کاشان و بنیان‌گذار پروژه‌های فرهنگی مختلف دیگری است. یکی از مهم‌ترین استادان این مدرسه در موضوع علوم طبیعی خانم فرخ‌رو پارسا بود که بعدها نخستین وزیر زن ایران شد و دبیر فرح پهلوی نیز بود و در همان دوران با او آشنا شد.
خانه خدیوی مربوط به دوره پهلوی است و در زنجان، محله دالان آلتی ـ ضلع جنوبی خیابان هفت تیر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۶۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این خانه در حال حاضر دارای مالک خصوصی بوده، متروکه است و قابل بازدید نمی‌باشد. این خانه در مجاورت خانه ذوالفقاری و اجرای طرح سبزه میدان قرار دارد و در سال ۱۴۰۱ دو بار دچار حریق شد و آسیب زیادی به آن وارد گردید.
قنات وَزوان درشهر وزوان واقع در بخش میمه استان اصفهان می‌باشد و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۶۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. همچنین این قنات یکی از قنات‌های ایرانی ثبت‌شده به‌عنوان میراث جهانی یونسکو است. نکته قابل توجّهی که در مورد قنات بزرگ و تاریخی وَزوان قابل ذکر است و کارشناسان میراث فرهنگی و کارشناسان ژاپنی یونسکو نیز آن را تأیید نموده‌اند در نقطه‌ای از قنات که بالای بند قنات است دو شکاف زیر زمینی (در اصطلاح محلی کِر) یا تنور آبی وجود دارد و پس از بند کردن آب، این شکاف‌ها، آب
وجود دارد و پس از بند کردن آب، این شکاف‌ها، آب چهل لیتر در ثانیه ذخیره شده در پشت سد به مدت ۱۲۰ روز (از دهم آذر تا دهم فروردین سال بعد) را به مخازن بزرگی که در زیر زمین وجود دارد هدایت می‌کند و پس از گشایش دریچه‌های تعبیه شده در سد به تدریج آب ذخیره شده به صورت خود جوش و با کمک نیروی ثقل زمین، به چرخهٔ مصرف بازمی‌گردد. گنجایش کانال‌های قنات از پشت سد به طول ۸۰۰ متر با عرض یک متر و ارتفاع چهار متر ۳۲۰۰ =۴ ×۸۰۰ متر مکعب آب است ولی آبی که در پشت سد ذخیره می‌شود بر اساس قطر آبدهی قنات طبق معادله ۴۱۴۷۲۰ متر
بر اساس قطر آبدهی قنات طبق معادله ۴۱۴۷۲۰ متر مکعب آب است که بیش از گنجایش کانال‌های قنات می‌باشد و میزان ۴۱۱۵۲۰ متر مکعب مازاد گنجایش کانال‌ها در مخازن زیر زمینی توسط تنورهای آبی مذکور ذخیره می‌گردد و با بازگشایی دریچه‌های سد، به مرور به چرخه مصرف وارد می‌شود. جغرافیا. این قنات در قسمت شمالی شهر وَزوان واقع گردیده و شاید تنها اثری است که با وجود سد ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ ساله خود می‌تواند گویای قدمت سکونت در وَزوان باشد مشخصات. قنات بزرگ و تاریخی وَزوان در یک لایهٔ رسوبی – سنگی قرار دارد که در طی سالیان متمادی با
رسوبی – سنگی قرار دارد که در طی سالیان متمادی با پایین رفتن سطح آب منطقه در دو طبقه یکی لایهٔ رسوبی که از مظهر قنات دارای ۳۵ کیلومتر طول و ۴۰/۱۸ متر عمق بوده که عمق آن در مادر چاه فعلی مشهود است. طبقهٔ زیرین قنات که آب در آن جریان دارد از کف آب رو تا ارتفاع ۲ متر و ۱۰ سانتیمتر در لایهٔ سنگی کوهستانی حفر شده‌است. سابقه تاریخی. بنا به گفته اهالی، این سیستم در حدود ۳۰۰۰ سال پیش ساخته شده و این قنات تنها قنات در تمام منطقه اصفهان است که بدین طریق آب زیرزمینی را ذخیره می‌کند. دکتر عبد الکریم بهنیا استاد دانشگاه
ذخیره می‌کند. دکتر عبد الکریم بهنیا استاد دانشگاه اهواز در کتاب قنات سازی و قنات داری صفحهٔ ۱۳۹ چنین آورده‌است: «نگارنده در آبان ماه ۶۳ در قنات قدیم وَزوان واقع در بخش میمه شهرستان اصفهان، سیستم بسیار جالبی را که برای مهار کردن آب در فاصله زمانی اول آذر لغایت ۲۵ الی ۳۰ فروردین سال بعد به کار می‌رود مشاهده کرده‌است. معماری. شرح مختصر این سیستم چنین است که یکی از میله‌های قنات را که حدود ۶۰۰ متر از مادرچاه فاصله دارد (و احتمالاً چاه ترکانخشکان است) به قطر حدود ۳ متر گشاد کرده‌اند و دیواری به ضخامت ۱ متر، عرض
۳ متر گشاد کرده‌اند و دیواری به ضخامت ۱ متر، عرض ۳ متر و بلندی کل عمق چاه از سنگ و ساروج ساخته‌اند. بر روی این دیوار، به فاصلهٔ یک متر به یک متر، ۷ سوراخ استوانه‌ای به قطر ۳۰ سانتیمتر تعبیه کرده‌اند. کوره این قنات از انتهای این دیوار عبور می‌کند. هفتمین سوراخ، ۷ متر از لبه تاج کوره قنات فاصله دارد. اول آذرماه هر سال، هم دهانه کوره و هم دهانه ۷ سوراخ مزبور رابا سنگ و سیمان می‌گیرند. طبیعی است که مقداری از آب در پشت این سد زیرزمینی ذخیره می‌شود. تجربه سالیان دراز نشان داده استکه سطح آب به حدود یک متری در
دراز نشان داده استکه سطح آب به حدود یک متری در بالای نزدیکترین سوراخ به سطح زمین می‌رسد. در فاصلهٔ ۲۵ الی ۳۰ فروردین، اولین سوراخ را باز می‌کنند. حدود ۱۰ روز طول می‌کشد تا سطح آب به زیر سوراخ اول افت کند به همین ترتیب پس از هر ۱۰ روز سوراخ دوم و سوم و … را نیز باز می‌کنند، زیرا زمان افت سطح آب برای هر یک متر حدود ۱۰ روز است. پس از گشودن هر ۷ سوراخ که تقریباً تا اوایل تیرماه طول می‌کشد، دهانه کوره قنات را باز می‌کنند…» (بهنیا، ۱۳۶۸، ۱۳۹) ثبت در میراث جهانی یونسکو. در چهلمین اجلاس میراث جهانی یونسکو که ژوئیه
در چهلمین اجلاس میراث جهانی یونسکو که ژوئیه ۲۰۱۶ در استانبول برگزار شد، یازده قنات ایرانی به عنوان بیستمین اثر ایران بر اساس دو معیار از ۶ معیار فرهنگی کمیته میراث جهانی شامل گواهی بی‌همتا یا دست‌کم استثنایی بر یک سنت فرهنگی و نمونه‌ای برجسته در معماری یا تکنولوژی که مرحله مهمی از تاریخ بشر را نشان دهد، در فهرست میراث جهانی قرار گرفت. پرونده ۱۱ قنات ایرانی با داشتن تکنولوژی متفاوت و با قدمت بیش از ۲۵۰۰ تا ۲۰۰ سال به یونسکو جهت ثبت جهانی ارائه شد و پس از بررسی و تأیید کارشناسان یونسکو این پرونده ثبت و در
و تأیید کارشناسان یونسکو این پرونده ثبت و در فهرست آثار جهانی قرار گرفت. یازده قناتی که ثبت جهانی شده‌اند، هرکدام به لحاظ قدمت، نوع معماری، عمق، طول و مشخصاتی از این دست، منحصر به فرد و بی نظیر هستند. قنات وزوان نیز به عنوان یکی از این قنات‌های یازده‌گانه در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
کاروانسرای دربند مربوط به دوره قاجار است و در ۴۸ کیلومتری جاده اصلی راور به مشهد در استان کرمان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
مقبره مجتهدی مربوط به دوره قاجار است و در زنجان، اواسط خیابان نواب صفوی، حدفاصل بازارپائین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۶۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنا مقبره خاندان مجتهدی زنجانی است. آیات میرزا عبدالواسع مجتهد زنجانی و سید محمد مجتهد و افراد دیگری از این خاندان در این مقبره مدفونند. مدفونین در این مقبره. سید محمد مجتهد سردانی میرزا عبدالواسع مجتهد زنجانی سید کاظم مجتهدی (فرزند سید ابوالفضائل حسینی زنجانی و پدر همسر سید محمد حسینی زنجانی ) سید اسحاق مجتهدی (فرزند
سید محمد حسینی زنجانی ) سید اسحاق مجتهدی (فرزند سید رضی حسینی زنجانی) سیده نعیمه مجتهدی (همسر سید محمد حسینی زنجانی ) و...
مسجد بغدادی‌ مربوط به دوره آل مظفر است که با توجه به نوشته‌ای که بر سنگ محراب مسجد حک شده است، سال ۷۶۸ هجری قمری (ثمان و ستین بعد سبع مأة) را نشان می‌دهد، تعمیر کلی شده است و در دوره قاجار نیز به خاطر زلزله‌های شدیدی که رخ داده است، دوباره تعمیر کلی شده است. زمان ساخت اولیه مسجد نا مشخص است. همچنین در جوار این مسجد، آرامگاه امامزاده «بی بی سته» که گفته می‌شود از نوادگان امام صادق علیه السلام است. قرار دارد. کاشی کاری مسجد کاشیکاری بکار رفته در این مسجد از نوع معقلی می‌باشد که تنها در تعداد محدودی از مساجد
معقلی می‌باشد که تنها در تعداد محدودی از مساجد از جمله مسجد حاج غنی، مسجد طاهریه، مسجد فتح و حاج باقر بکار رفته است. استفاده از این نوع کاشیکاری با توجه به تاریخ ساخت مسجد امری رایج بوده است. از این نوع کاشیکاری بیشتر در جرز بیرونی و فیلگوش‌ها استفاده شده است. "وجه تسمیه مسجد بغدادی" قدیمی‌ترین منبعی که از مسجد بغدادی نام برده است شیراز نامه اثر زرکوب شیرازی است که در آن در ذیل نام بزرگان و مشایخ شیراز از شخصی به نام محمد بن الامام مقری می‌نویسد: الشیخ الامام العالم اسوة الافاضل و الائمة المتبرزین ملک
الامام العالم اسوة الافاضل و الائمة المتبرزین ملک المشایخ الواعظین جمال الدین محمد بن الامام المقری الامام بالمسجد البغدادی از کبار ائمه و افاضل عصر بوده و در فنون علوم از احادیث و علم کلام و عربیه تصانیف معتبر داشت توفی سنه اربع و سبعین و ستمأة و در رباطی که قریب دروازه کازرون افتاده مدفدن است. (زرکوب شیرازی ابوالعباس احمد بن ابی الخیر شیرازنامه ۷۳۴ قمری به تصحیح بهمن کریمی، ص ۱۳۷) بنا بر گفته محمدهادی امامی بغدادی، مبلغی از جانب یک تاجر بغدادی به والی فارس فرستاده می‌شود تا با آن، مسجدی در شیراز بنا گردد
فرستاده می‌شود تا با آن، مسجدی در شیراز بنا گردد اما چون آن بودجه، کفاف خرید زمین و ساخت مسجد را نمی‌داده است والی فارس نامه ای به آن تاجر می‌نویسد: که این مبلغ برای ساخت مسجد کم است، اما مسجد نیمه مخروبه ای در شیراز وجود دارد (مسجد بغدادی کنونی) که با این هزینه می‌توان آن را تعمیر کلی و قابل استفاده کرد. تاجر نیز قبول می‌کند و این مسجد تعمیر کلی می‌شود و از آن زمان مورد بهره‌برداری مجدد قرار می‌گیرد و مقداری از سکه‌های ارسالی آن تاجر که از مخارج بازسازی مسجد اضافه آمده بوده است نیز زیر یکی از ستون‌های
مسجد اضافه آمده بوده است نیز زیر یکی از ستون‌های مسجد دفن شده است. (نیازمند منبع) لذا نام این مسجد بغدادی است که در عوام گاهی بغدادی‌ها خوانده می‌شود که صحیح نیست. این مسجد در محله قدیمی سردُزَک (سر دِژَک-دژِ کوچک) شیراز واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ائمه جماعت در مورد ائمه جماعت این مسجد از سال ۱۲۵۴ هجری شمسی تا سال ۱۲۹۹ هجری شمسی به مدت چهل و پنج سال شیخ محمود شیرازی (ره) و پس از آن تا بهمن ماه سال ۱۳۵۹ شمسی فرزند آن، شیخ محمد نبی امام
ماه سال ۱۳۵۹ شمسی فرزند آن، شیخ محمد نبی امام بغدادی (ره) به مدت ۶۱ سال امام جماعت این مسجد بوده‌اند و از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۵ نیز آیت الله حاج سید مصطفی محمدی امامت جماعت مسجد را عهده‌دار بوده‌اند و پس از آن نیز تا کنون تعدادی از علما به صورت پراکنده امام جماعت بوده‌اند. در زمان فتحعلی شاه قاجار نیز در سفری به شیراز به والی فارس دستور می‌دهد که تمام علمای شیراز را در شاهچراغ جمع کن می‌خواهم با آن‌ها دیدار حضوری داشته باشم. والی فارس هم همهٔ علما را جمع می‌کند اما تنها امام جماعت مسجد بغدادی که سیدی پیر بوده و
تنها امام جماعت مسجد بغدادی که سیدی پیر بوده و در زیر درختی در مسجد به گیوه دوختن گیوه مشغول بوده از دیدار با شاه امتناع می‌ورزد. شاه پس از دیدار به والی فارس می‌گوید همه علما را حاضر کردی؟ می‌گوید بله قربان اما تنها یک عالم حاضر به حضور نشد شاه می‌گوید پس خود ما به دیدارش می‌رویم و شاه با خدم و حشم به سوی مسجد بغدادی روانه می‌شود. اطرافیان شاه زودتر نزد سید می‌آیند و عزیمت شاه به مسجد را خبر می‌دهند اما سید با بی اعتنایی مشغول به دوختن گیوه می‌شود تا شاه به درب مسجد می‌رسد، سید هم به درب مسجد می‌آید و
به درب مسجد می‌رسد، سید هم به درب مسجد می‌آید و خوش‌آمد می‌گوید و پس از تفقد و جویا شدن احوال سید به او می‌گوید درخواستی از ما داشته باش! سید می‌گوید درخواستی ندارم دوباره اصرار می‌کند، سید کنایتا می‌گوید زیر این درخت که مشغول کار هستم پشه‌ها اذیتم می‌کنند اگر می‌توانی این پشه‌ها را از من دور کن! شاه می‌گوید ملکی در شهر آباده را وقف بر این مسجد کنم سید می‌گوید مانعی نیست و تشکر می‌کند محمد هادی امامی از قول پدرش نقل می‌کند که این ملک تا ابتدای حکومت پهلوی اول (حدود سال ۱۳۰۵) وقف بر مسجد بود و در ماه محرم
اول (حدود سال ۱۳۰۵) وقف بر مسجد بود و در ماه محرم نیز از درآمد آن توسط والیان حکومتی در مسجد، مجلس سوگواری برگزار می‌شد و پس از منع عزاداری سید الشهداء علیه السلام توسط رضاخان به مرور این ملک از دست والیان خارج و مقرری هر ساله قطع شد.
کاروانسرای چاه کوران مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان راور، مسیر جاده خراسان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. ثبت در فهرست میراث جهانی. در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، کاروانسرای چاه کوران به‌همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این مجموعه جهانی به عنوان بیستمین و هفتمین اثر جهانی کشور ایران
دبیرستان جم اين دبيرستان در شهر كرمان قرار دارد و مربوط به اواخر دوره قاجار است و توسط مبلغين مسيحي انگليسي در سال ١٢٧٦ شمسي و در حدود ده سال قبل از انقلاب مشروطيت ايران به نام دبيرستان مرسلين(انگليسي) در محل كنسولگري انگليس در كرمان انتهاي كوچه شماره ١٧ خيابان زريسف تأسيس شد. اين دبيرستان بعدها به عمارت باغ دولتي خوابگاه ژاندارمري در محل فعلي اداره كل آموزش و پرورش استان كرمان در خيابان معلم(سرگرد سخايي) منتقل شد و سپس در سال ١٣٠٥ به محل فعلي آن در خیابان سپهبد قرنی(جم) كه محل يگان نظامي پليس جنوب بود و
سپهبد قرنی(جم) كه محل يگان نظامي پليس جنوب بود و ساختمان اصلي آن محل فعلي پژوهشكده تعليم و تربيت در كوچه ٦ خيابان قرني مي باشد منتقل شد و به دبيرستان جم تغيير نام داد. دبيرستان جم از سال ١٣٢٠ با دبيرستان پهلوي ادغام شد و به نام جم- پهلوي ناميده شد و از سال ١٣٢٥ نام جم از روي دبيرستان برداشته شد و تا انقلاب ٥٧ به نام دبيرستان پهلوي بود و از آن سال تا به امروز نيز به نام دبيرستان امام خميني مي باشد. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در جنگ تحمیلی ایران با
ایران به ثبت رسیده است. در جنگ تحمیلی ایران با عراق ۲۷ شهید از این مدرسه تقدیم نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران گردید.
پیچاق تپه مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در استان قزوین، شهرستان قزوین، بخش مرکزی شهرستان قزوین، روستای مهدی‌آباد بزرگ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۷۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه امامزاده کمال مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، در شهر #ضیاءآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۰۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قوزای مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تاکستان، بخش ضیاءآباد، روستای قلعه‌جوق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قز قلعه جوق مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تاکستان، روستای قلعه جوق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه آقا میر مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تاکستان، بخش ضیاءآباد، روستای قلعه‌جوق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۱۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه ولاجرد ۱ مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تاکستان، روستای ولازجرد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
برج چهل دختران مربوط به دوره سلجوقیان است و در سمنان، محله قدیمی کوشمغان، خیابان حکیم الهی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بنای چهل دختر یا چهل دختران سمنان در خیابان حکیم الهی واقع در محلات ثلاث (کوشمغان، زاوغان و کدیور) و در محله کوشمغان واقع شده است. در وجه تسمیه این برج چنین آمده است که مردم سمنان معتقد هستند در زمان‌های بسیار گذشته، برج مذکور را چهل دختر که دست از تعلقات دنیوی کشیده و تارک دنیا شده بودند، با گل و خشت ساخته‌اند. به‌طور یقین
شده بودند، با گل و خشت ساخته‌اند. به‌طور یقین تاریخ بنای برج یا آتشکده به زمان قبل از اسلام برمی گردد و همان‌طور که از نام «کوش مغان» (کوشک مغان) که نام محله مذکور است، برمی آید و با توجه به مقام مغ که پیشوای زرتشتیان می‌باشد؛ می‌توان اطمینان داشت که برج مذکور زمانی آتشکده و یکی از اماکن متبرکه زرتشتیان بوده است، اما طبق یافته‌های باستان‌شناسی، قدمت آن را مربوط به دوران سلجوقیان دانسته‌اند. این بنا به صورت برج هشت ضلعی است که هر ضلع آن در خارج ۴/۵ متر و از داخل ۲/۸ متر می‌باشد. همچنین ضخامت دیوارها نیز
از داخل ۲/۸ متر می‌باشد. همچنین ضخامت دیوارها نیز تقریباً ۰/۵ تا ۰/۶ است. ارتفاع آن نیز در قسمت‌های مختلف از ۱۰ تا ۱۲ متر متغیر است. هم‌اکنون این برج داخل یک مدرسه قرار گرفته و همچنان ارزش تاریخی خود را حفظ نموده است.
عمارت کاظمی مربوط به دوره قاجار است و در تهران، محله امامزاده یحیی، کوچه امامزاده یحیی و در بن بست طهماسبی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۳۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این عمارت پس از بازسازی و مرمت، با عنوان «خانه موزه تهران قدیم» نامگذاری شد که شامل یک موزه مردم‌شناسی برای گردشگران داخلی و خارجی است. این خانه در اصل متعلق به میرزا سید احمد کاظمی، فرزند میرزا سید کاظم تفرشی (معروف به سید کاظم ریش و وزیر دواب در دربار ناصرالدین‌شاه قاجار) بود. خاندان کاظمی از اشراف نامدار
قاجار) بود. خاندان کاظمی از اشراف نامدار تهران در دوره قاجار و پهلوی محسوب می‌شدند و نوادگان این خاندان همچون سید مصطفی کاظمی (کرمانی), سید باقر کاظمی و منوچهر کاظمی از شخصیت‌های سیاسی و اجتماعی ایران بودند. سرقت کامل از موزه. در ۱۱ تیر ۱۳۹۹، خبرگزاری ایسنا از «سرقت کامل» موزه خبر داد. به گفته این خبرگزاری، سارق در روز ۱۹ خرداد چند ساعتی خود را در این بنای تاریخی پنهان کرده و نیمه‌شب با خالی کردن ویترین‌هایی که آثار ارزشمندی داشته‌اند، آن‌ها را تا قبل از بامداد از موزه خارج کرده‌است. ارزش این آثار «حدود سه
از موزه خارج کرده‌است. ارزش این آثار «حدود سه میلیارد تومان» ذکر شده‌است.
تپه داکان در استان قزوین، شهرستان تاکستان، بخش خرمدشت، روستای داکان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۹۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دو گور دوپا در شهرستان کهگیلویه، روستای شوش واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۸۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این ستون‌ها که از سنگ آهک و شیری رنگ و یکپارچه‌ای تراشیده شده‌اند به احتمال فراوان میل استودان هستند و درگذشته آتشدان بودند و در شب کاروانان و مسافران سرگردان را در مسیر راهنمایی می‌کردند. این ستون‌های سنگی تقریباً سالم و همچنان پا برجا هستند و بر بالای تپه‌ای مشرف به دو روستای شوش سفلی و ده کند قرار دارد و ستون‌هایی که در فاصله ۵۰ سانتی‌متری از هم قرار دارند و ستون
که در فاصله ۵۰ سانتی‌متری از هم قرار دارند و ستون شرقی دو متر و ستون غربی ۱۹۰سانتی‌متر است. حریم این اثر همه تاریخی از سوی اداره میراث فرهنگی و گردشگری استان تعیین شده و مورخان، محققان و گردشگران زیادی هرساله از آن دیده می‌کنند و مطالعات علمی و تحقیقی از آن دارند و بنا به روایتی این دو ستون باقی ماندهٔ آتشکده‌ای است که به قبل از اسلام تعلق دارد. بررسی‌های مقدماتی و اولیه نشان می‌دهد که فضا و شکل عمومی این ستون‌های سنگی به ستون‌های سنگی معابد مهری و میترائیسم (مانند ستون‌های خورهه) شباهت نسبی دارد.
گورستان کان گنبد در ۳۰ کیلومتری جنوب شرقی شهرستان ایلام و در مسیر راه ایلام به سدچم گردلان و بخش گچی (دهستان اما)شهرستان ملکشاهی واقع است. این گورستان در دامنه یکی از پشته‌های کوه نخجیر به زبان عامیانه کردی شه نجیر به معنای محل شکار شاه،از رشته‌های فرعی کبیر کوه، واقع شده و طول و عرض تقریبی آن، هر کدام ۳۵۰ متر است. این پشته ترکیبی از صخره و خاک است و گورها عمدتاً در بالا و دامنه آن مشاهده می‌شوند. این اثر در تاریخ &lt;/ref&gt;
تپه تیغن مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان دره‌شهر، روستای جهاد آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۴۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. تیغن یا (تقی خان )از نزدیکان کریم خان زند (به احتمال قوی خواهرزاده) از ایل قیاسوند و حاکم تمام منطقه لرستان غربی بود .وعملا مرزدار نوار مرزی در زمان زندیه و تحرکات حکومت عثمانی را کنترل میکرد . بعد از سقوط زند به تحریک شاه قاجار و با خیانت نزدیکانش ، تیغن توسط اسماعیل خان فیلی به قتل رسید . تیغن را می توان آخرین حاکم مستقل
به قتل رسید . تیغن را می توان آخرین حاکم مستقل از مردمان لک در لرستان دانست جستارهای وابسته. به علت مرمت و استفاده از این قلاع (قلعه)توسط تیغن خان، کلانتر شهر خرم آباد وبعدا والی لرستان و پشتکوه در دوره زندیه در حدود سالهای ۱۱۲۰لغایت ۱۱۵۰هجری شمسی این قلعه به قلاع تیخن تیغن یا تپه تیخن(تیغن) مشهور گردید .مشهور است تیغن شاه پس از نظرعلیخان والی و پیش از اسماعیل خان به عنوان والی لرستان وپشتکوه از این قلعه به عنوان یکی از قلعه های حکومتی استفاده نموده واز آن پس به قلاع تیخن(تیغن) و تپه تیخن(تیغن ) نام گرفت.
خانهٔ کمپانی (بنیاد ایران‌شناسی شعبه آذربایجان شرقی) مربوط به دوره قاجار است و در تبریز، محله قدیمی سرخاب قاپوسی، فرهنگسرای فعلی تبریز واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۲۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. مشخصات. این خانه در محله قدیمی سرخاب قرار گرفته‌است و دارای ۱۵۰۰ متر مساحت و ۱۳۰۰ متر زیر بنا در سه طبقه است این بنا دارای دو محیط در قسمت شمالی و جنوبی است که حیاط شمالی از سطح کوچه پایین‌تر است سر در ورودی در قسمت شمالی از طریق یک هشتی به حیاط شمالی و با چند پله به طبقه اول
یک هشتی به حیاط شمالی و با چند پله به طبقه اول منتهی می‌شود در حیاط جنوبی نیز از طریق یک دالان که طاق نمای اجری دارد و پیشتر سرپوشیده بوده‌است به کوچه جنوبی منتهی می‌شود این دالان به چند خانه دیگر راه دارد و در انتها به واسطه یک هشتی به یک سر در آجری با تزیینات گچی می‌رسد. قسمت مرکزی بنا که در سه طبقه شکل گرفته در طبقه همکف دارای چند اتاق تو در تو است ورود به زیر زمین که پوشش طاقی دارد و از چندین دالان تو در تو تشکیل یافته از حیاط شمالی و از طریق دو را ه پله است ارتباط بین طبقه همکف و اول از طریق یک راه
پله است ارتباط بین طبقه همکف و اول از طریق یک راه پله مرکزی است و در مرکز طبقه اول یک تالار مرکزی قرار گرفته‌است. نمای شمالی ساختمان تزیینات آجری دارد و سمت جنوب آن دارای دوازده ستون چوبی با سر ستون‌های گچی است جبهه شرقی حیاط جنوبی طاق نمای آجری دارد و در جبهه غرب آن بنایی دو طبقه قرار گرفته‌است یک راه پله مرکزی ما را به طبقه همکف می‌رساند که در دو طرف ان دو اتاق تو در تو قرار دارد طبقه پایین این قسمت نیز دارای پوشش طاقی و چندین اتاق تو در تو است این بنا در اواخر دوره قاجاریه ساخته شده‌است.
چُغابُنوت مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان دزفول، ۶ کیلومتری غرب چغامیش واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۳۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. چغابنوت در دوران نوسنگی پیش‌ازسفال و اوایل دوران نوسنگی باسفال مسکون بوده است. در بازمانده‌های دوران نوسنگی پیش‌ازسفال مجموعه‌ای از اجاق‌ها یا گودال‌های آتش کاوش شده ولی خانه‌ای از این دوران یافت نشده است. از سکونت‌گاه باسفال (معروف به فاز ۰) خانه‌های خشتی کوچکی بازمانده است.
تپه کفتارلان رومیانی مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان رومشکان _ رومیانی _ قبرستان قدیمی دم کم تاره رومیانی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه بازگیر مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان مینودشت، بخش مرکزی، روستای بازگیر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۴۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. محوطه بازگیر در سال ۱۳۸۹ ه‍.ش مورد کاوش قرار گرفت و دوره‌های فرهنگی زیر در ان شناسایی شد:الف- دوره مس و سنگ انتقالی ب-دوره مفرغ قدیم ج-دوره مفرغ پایانی د-دوره آهنIII ه-دوره اشکانی و-دوره اسلامی از جمله یافته‌های این تپه یک بنای یادمانی و ۷۰۰ شی مسی متعلق به دوره مفرغ پایانی است که در ۲ متری زیر این بنا دفن شده
مفرغ پایانی است که در ۲ متری زیر این بنا دفن شده بود.
تل بندو مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران، شهرستان رستم، ۷۰۰ متری جنوب جاده نور آباد به گچساران. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. جستارهای وابسته. برای نخستین بار در خرداد ماه سال ۱۳۸۱ توسط هیئت کاوش تل بندو وابسته به دانشگاه آزاد اسلامی واحد کازرون مورد مطالعه جدی قرار گرفت و با کسب مجوز از سازمان میراث فرهنگی کشور در آن وقت به منظور کاوشهای باستان شناختی انتخاب گردید. سرپرستی کاوشهای باستان شناختی تل بندو را در نه فصل متوالی به ترتیب آقای احسان یغمایی
را در نه فصل متوالی به ترتیب آقای احسان یغمایی کارشناس ارشد سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، خانم سیمین لک پور کارشناس ارشد سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری و دکتر سهیلا درویشی عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کازرون به عهده داشته‌اند. هدف نهایی از کاوش در این تپه کشف تأثیر متقابل دو تمدن باستانی فارس و خوزستان از هزاره پنجم پیش از میلاد تا دوره هخامنشیان است.
تپه قلعه رومیان یا قلعه رَمیان (لری قِلا رَمیون) که با نام‌های قلعه ارمیان و قلعه وامیان نیز در برخی کتاب‌های تاریخی از آن نام برده شده‌است، قلعه و تپه‌ای باستانی و تاریخی در جنوب شهر بروجرد است. این محوطه دارای آثاری مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان تا دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بروجرد، روستای نصیرآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. از قلعه رومیان امروزه جز ویرانه‌ای برجای نیست و تنها تپه‌ای که قلعه بر روی آن قرار
برجای نیست و تنها تپه‌ای که قلعه بر روی آن قرار داشته برپاست اما لایه‌های باستان‌شناسی تپه، تکرار نام آن در منابع تاریخی و نیز نزدیکی این قلعه به شهر تاریخی بروجرد نشان دهنده قدمت طولانی آن است. این تپه منفرد، که از زمین‌های اطراف کاملاً متمایز است در سه کیلومتری جنوب شهر بروجرد در آبادی رمیان واقع است. نام گذاری. عده‌ای معتقدند که نام گذاری این قلعه به عنوان قلعه رومیان به دلیل ساخته شدن یا اهمیت یافتن آن در زمان حمله اسکندر به ایران بوده‌است. ایرانیان در مقابله با سپاهایان روم، از قلعه‌های متعدد پراکنده