payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سید علی حسینی میلانی (زادهٔ ۱۳۲۷) فقیه و متکلم شیعه ایرانی است. وی نوه سید محمدهادی میلانی مرجع تقلید شیعه و ازجمله شاگردان حسین وحیدخراسانی از مراجع تقلید شیعه است. میلانی تا کنون آثار مختلفی درمورد فقه، اصول، کلام و دفاع از شیعه امامیه نگاشته است و دروس مختلفی را تدریس می‌کند. مؤسساتی همچون بنیاد فرهنگی امامت زیرنظر او اداره می‌شود. اوایل زندگی. سید علی‌اصغر حسینی میلانی درسال ۱۳۲۷ خورشیدی برابر با ماه رمضان ۱۳۶۷ قمری در نجف در خانواده‌ای اهل علوم دینی و ریشه‌دار زاده شد. وی هنوز ده‌ساله نشده بود که از
ریشه‌دار زاده شد. وی هنوز ده‌ساله نشده بود که از نجف به کربلا مهاجرت کرده و همان‌جا تحصیلات دینی خود را آغاز کرد. خانواده. خانواده میلانی مشهور به علوم دینی و خاندانش ریشه‌دار و با اصل و نسب هستند. پدر وی سید نورالدین میلانی فرزند بزرگ سید محمدهادی میلانی بود. او در سال ۱۳۳۶ قمری در نجف زاده شد. نورالدین میلانی از جمله فقها و مجتهدان عصر خود به‌شمار می‌رفت. وی امام جماعت حرم امام حسین نیز بوده است. میلانی درسال ۱۳۹۳ قمری ازسوی حزب بعث عراق به همراه جمعی دیگر از ایرانیان از عراق اخراج شد، او پس از ورود به
از ایرانیان از عراق اخراج شد، او پس از ورود به ایران در شهر ری سکنی گزید. او درسال ۱۴۲۵ قمری درگذشت و پیکرش در گورستان شیخان قم به خاک سپرده شد. جد. پدربزرگ او یعنی سید محمدهادی میلانی در ۹ تیر ۱۲۷۴ در شهر نجف به‌دنیا آمد. او از احیاگران حوزه علمیه مشهد و از مراجع تقلید شیعه بوده است. سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران و مرجع تقلید شیعه ازجمله شاگردان میلانی بوده است. او در ۱۷ مرداد ۱۳۵۴ در مشهد درگذشت و پیکرش در حرم علی بن موسی‌الرضا به‌خاک سپرده شد. مراحل تحصیل. او دروس مقدماتی و سطح را در حوزه
شد. مراحل تحصیل. او دروس مقدماتی و سطح را در حوزه علمیه کربلا به پایان رساند، آنگاه برای تکمیل دروس به نجف مهاجرت کرد و در حوزه آن شهر به تحصیل پرداخت. بنا بر حوادث و پیشامدهای کشور عراق و خالص سازی عربی توسط حزب بعث و اخراج معاودین عراقی، در سال ۱۳۹۰ هجری قمری به همراه دیگر ایرانیان و عدّه‌ای از شیعیان ناگزیر به ترک کشور عراق شد و رهسپار ایران گردید. طبق صلاحدید پدربزرگ خود سید محمدهادی حسینی میلانی راهی مشهد شد و در کلاس درس پدرش در حوزه علمیه مشهد شرکت کرد. پس از فوت جدش رهسپار قم شد و از دروس اساتیدی
کرد. پس از فوت جدش رهسپار قم شد و از دروس اساتیدی چون سید محمدرضا گلپایگانی، حسین وحید خراسانی، سید محمد روحانی، میرزا کاظم تبریزی و مرتضی حائری یزدی استفاده کرد. تدریس. وی از هنگام ورود به حوزه علمیه قم به تدریس و تألیف اشتغال دارد و ده‌ها تن از طلاب و دانشجویان علوم دینی را در مراحل گوناگون پرورش داده و ده‌ها جلد کتاب در علوم مختلف به رشته تحریر درآورده است. اینک وی یکی از استادان مشهور حوزه علمیه قم می‌باشد که در مرحله درس خارج فقه و اصول و علم کلام مشغول به تدریس است. تألیفات. میلانی کتب مختلفی در
مشغول به تدریس است. تألیفات. میلانی کتب مختلفی در زمینه‌های کلام، فقه و اصول تألیف و تخلیص کرده است که آنان عبارتند از: فعالیت‌های علمی و فرهنگی. میلانی چندین مرکز علمی و فرهنگی تأسیس کرده و اداره می‌کند که آنان عبارتند از:
سِپَندارْمَذ (اوستایی: 𐬯𐬞𐬆𐬧𐬙𐬀 𐬁𐬭𐬨𐬀𐬌𐬙𐬌 = سْپِنتَ آرمَئیتی) یکی از ایزدبانوان و اَمِشاسْپَندان زرتشتی است. در زبان پهلوی بدان «سپندارمذ» (sepandaarmaz) یا «سپندارمت» گویند و در فارسی، سِپَندارْمَد نیز خوانده شده است. امشاسپند سپندارمذ، نگهبان و ایزدبانوی زمین سرسبز و نشانی از باروری و زایش است. روز پنجم هر ماه و ماه دوازدهم هر سال سپندارمذ، یا اسفند نام دارد. معرفی. در فرهنگ پهلوی سپندرمت یا همان سپندارمذ، نام یکی از امشاسپندان و در عین حال نام پنجمین روز ماه و دوازدهمین ماه سال معرفی شده است. وی را همان
ماه و دوازدهمین ماه سال معرفی شده است. وی را همان ایزدبانو بسیار قدیمی اسفند دانسته‌اند و گفته‌اند که او را دو امشاسپند دیگر یعنی هورواتات (خرداد) و امرتات (امرداد) همراهی می‌کنند و این سه گروهی از امشاسپندان را می‌سازند که قرینهٔ سه امشاسپند نخستین، یعنی وهمن (وهومن یا همان بهمن)، اشه وهیشته (اردیبهشت) و خشتره وییریه (شهریور) محسوب می‌شوند. سپند آرامئیتی یا همان اسفند به معنی بی نقصی و سلامت کامل است. وی محافظ و پاسدار زمین و در عین حال مظهر تمکین، تقوا و عبادت می‌باشد. واژه‌شناسی. این واژه که در اوستایی
عبادت می‌باشد. واژه‌شناسی. این واژه که در اوستایی «سْپِنْتَه آرمَئیتی» (Spenta-Ârmaiti) می‌باشد و نام چهارمین امشاسپند است، از دو بخش «سپنته» (Spenta) یا «سپند» به مانک پاک و مقدس و «آرمئیتی» (Ârmaiti) به مانک فروتنی و بردباری تشکیل شده است و مانک این دو با هم فروتنیِ پاک و مقدس است. این واژه در پهلوی «سپندارمت» (SpandÂrmat) و در فارسی «سپندارمذ» و «اسفندارمذ» و «اسفند» شده است. به لحاظ لغوی، در این تعبیر کلمهٔ "اَرمَیتی" به معنای اخلاص و فروتنی و فداکاری و بردباری مقدس می‌باشد که در ویده‌ها نیز به همین
و بردباری مقدس می‌باشد که در ویده‌ها نیز به همین نام و در همین معانی به کار برده شده است. این تعبیر در ریگ وده به معنی زمین و در پهلوی به معنای فرزانه کامل آمده است. امّا "سپنت"، صفت ارمیتی می‌باشد که بعدها بدان افزوده شده است. سپندارمذ در جهان معنوی نمودار محبت و بردباری و تواضع اهورامزدا است و در جهان مادی فرشته‌ای است که موکّل زمین است. اَرمیتی همواره زمین را خرّم و آباد و بارور می‌سازد و هر کسی که در زمین به کشت و زرع بپردازد و مزرعه‌ای را آباد کند، خشنودی او را فراهم ساخته است. «ارمیتی» در شاخهٔ هندی
او را فراهم ساخته است. «ارمیتی» در شاخهٔ هندی با سرسوتی قابل مقایسه است. سپندارمذ و آفرینش مردم. در داستان‌های ایرانی، سپندارمذ یکی از امشاسپندان و ایزدبانوی زمین، باروری و فروتنی است که دستی بزرگ در پدید آمدن مردم دارد. بر پایهٔ نوشته‌های پهلوی، پس از آنکه کیومرث، نخستین مرد و شاه، به دست اهریمن و دیوان کشته شد، تخم او بر زمین ریخت. در این هنگام، دو ایزد از آن پاسداری کردند: نریوسنگ که دو سوم از آن را نگاه داشت و سپندارمذ که از یک سوم آن نگهبانی کرد. این تخم در زمین پالوده شد و پس از گذشت زمانی، به دو
تخم در زمین پالوده شد و پس از گذشت زمانی، به دو شاخه ریواس دگرگون گشت که نخستین جفت مردم، مشی و مشیانه، از آن پدید آمدند. نقش سپندارمذ در این کار، پیوند ژرف او را با زمین، باروری و پرورش زندگی نشان می‌دهد. در باورهای ایرانی، زمین همچون مادری مهربان، پذیرای تخم کیومرث شد و با یاری ایزدبانوی خود، نخستین مردم را به جهان آورد. جشن سپندارمذگان. جشن سپندارمذگان یا جشن اسپندگان روز عشق ایرانی است و یکی از جشن‌های ایران باستان است که در روز ۵ اسفند در گاهشمار زرتشتی که برابر با روز ۲۹ بهمن در گاهشمار خورشیدی است،
که برابر با روز ۲۹ بهمن در گاهشمار خورشیدی است، برگزار می‌شود؛ زیرا در گاهشمار زرتشتی ۶ ماهه نخست سال ۳۰ روزه بوده و چون در گاهشمار خورشیدی ۶ ماهه نخست سال ۳۱ روزه است. روز درست برگزاری جشن سپندارمذگان در گاهشمار خورشیدی ۲۹ بهمن می‌باشد. این جشن ریشه در امپراتوری هخامنشیان دارد. ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه آورده است که ایرانیان باستان، روز پنجم اسفند را روز بزرگداشت زن و زمین می‌دانستند. اگرچه منابع کهن از جمله ابوریحان این جشن را در روز پنجم اسفند در گاهشمار زرتشتی یاد کرده‌اند، اما با توجه به تغییر
گاهشمار زرتشتی یاد کرده‌اند، اما با توجه به تغییر ساختار گاهشمار ایرانی در زمان خیام که پس از ابوریحان می‌زیست، و سی و یک روزه شدن شش ماه نخست سال در گاهشماری خورشیدی، برخی منابع و به درست تاریخ یاد شده را ۶ روز به عقب آورده‌اند که این کار درست است؛ زیرا بر پایه منابع کهن و همان‌طور که از نام آن پیداست این جشن به روز اسپند یعنی پنجمین روز ماه از ماه اسفند در گاهشمار زرتشتی اشاره دارد. دکتر محمد نجاری پژوهشگر مطالعات تطبیقی زنان در هنر و ادبیات، نیز در سخنرانی خود با عنوان سوگ و سورنامه، با استناد به
سخنرانی خود با عنوان سوگ و سورنامه، با استناد به ابوریحان بیرونی و گُردیزی، تاریخ پنج اسفند را در گاهشمار زرتشتی درست می‌داند و می‌گوید: «بنا به گفتهٔ ابوریحان اسپندارمَذ ایزد موکل بر زمین و ایزدِ پشتیبان و نگاهبان زنان شوهردوست و پارسا و درستکار بوده و به همین مناسبت این روز، جشن زنان، نامگذاری و مردم برای گرامیداشت زنان، به ایشان کادو می‌دادند و بخشش می‌کردند. این گزاره را گردیزی نیز در زین الاخبار آورده است: از این رپی جشن را مردگیران می‌گفتند که زنان به اختیار خویش و با آزادی، شوی و مَرد زندگی خود را
اختیار خویش و با آزادی، شوی و مَرد زندگی خود را برمی‌گزیدند؛ بنابراین در روز پنجم ماه اسفند در گاهشمار زرتشتی جشن زنانهٔ «مَردگیران» یا «مژدگیران» که ویژه زنان نام داشته، برگزار می‌شده است؛ پس تاریخ درست جشن سپندارمذگان یا اسپندگان یا مردگیران یا مژدگیران، در گاهشمار خورشیدی ۲۹ بهمن برابر با ۵ اسفند در گاهشمار زرتشتی خواهد بود».
جیمز الروی فلکر (زادهٔ ۱۸۸۴ - درگذشتهٔ ۱۹۱۵) شاعر، رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس انگلیسی زادهٔ لندن بود. از معروف‌ترین کارهای او می‌توان به «سفر طلایی به سمرقند» (۱۹۱۳) و نمایشنامهٔ «حسن» (که پس از مرگ فلکر بر اثر بیماری سل در ۱۹۲۲ بر روی صحنه رفت) اشاره نمود.
یحیی کمالی پور در سال ۱۳۲۶، در شهر کویری راور در استان کرمان به دنیا آمد. دارای مدرک لیسانس روابط عمومی از دانشگاه ایالتی مینه سوتا، فوق لیسانس رسانه‌های جمعی، رادیو، تلویزیون و فیلم از دانشگاه ویسکانسین و دکترا در رشته ارتباطات از دانشگاه میسوری آمریکا می‌باشد. کمالی پور از سال ۱۹۸۶ (۱۳۶۵) در دانشگاه پوردو در آمریکا دارای کرسی استادی و از سال ۱۹۷۹ رئیس واحد ارتباطات و هنرهای خلاق این دانشگاه است. در حال حاضر رئیس بخش ارتباطات دانشگاه پوردو کلیومت در ایالت ایندیانای ایالات متحده آمریکا است. کمالی پور سردبیر
ایالات متحده آمریکا است. کمالی پور سردبیر چند مجله در رشته ارتباطات از جمله Global Media Journal است. ایده راه اندازی مجله جهانی رسانه را وی از سال۱۹۹۹ میلادی و قبل از آن‌که مدیر گروه ارتباطات شود در ذهن داشت. در آن سال ایده اش را با مدیر وقت گروه ارتباطات در میان گذاشت اما او چندان علاقه‌ای به این پروژه نشان نداد. اما وقتی که خودش به مدیریت گروه ارتباطات منصوب شد توانست این ایده را عملی کند و در پاییز سال ۲۰۰۲ اولین نسخه مجله جهانی رسانه روی اینترنت قرارگرفت. آثار. پروفسور کمالی‌پور راوری با ۱۰ کتاب در
آثار. پروفسور کمالی‌پور راوری با ۱۰ کتاب در رشته ارتباطات و بیش از ۲۵ سال تدریس در دانشگاه‌های آمریکا یکی از دانشمندان شناخته شده ایرانی این رشته در سطح جهان است. از جمله آثار وی می‌توان به موئارد زیر اشاره کرد: مجلات: علوم انسانی» پژوهشی دانشگاه امام صادق (ع)» تابستان ۱۳۷۶ - شماره ۴» مجلات: اطلاع‌رسانی و کتابداری» روابط عمومی» شهریور ۱۳۷۶ - شماره ۴» مجله: اطلاع‌رسانی و کتابداری» رسانه» تابستان ۱۳۸۰ - شماره ۴۶» مصاحبه کننده:شکرخواه، یونس
چلوکبابی نوعی رستوران است که در آن خوراک و نوشیدنی مخصوص ایرانی، همانند انواع چلوکباب ارائه و در همان‌جا پذیرایی می‌شود. گاه ممکن است انواع غذاهای دیگر نیز مثل خورش فسنجان یا قورمه‌سبزی در چلوکبابی سِرو شود، و گاه ممکن است که این غذاخوری‌ها، بخشی از یک واحد بازرگانی و جهانگردی بزرگ‌تر باشند، مانند فروشگاه‌ها و مهمانخانه‌ها. تاریخچه. به وجود آمدن غذایی جدید به نام چلوکباب را به ناصرالدین‌شاه نسبت می‌دهند. اولین چلوکبابی تهران نیز در حدود یکصد و بیست سال پیش و در زمان سلطنت ناصرالدین‌شاه در بازار تهران تأسیس
در زمان سلطنت ناصرالدین‌شاه در بازار تهران تأسیس شده و گاهی شاه نیز غذای خود را به آن سفارش می‌داده‌است. با این‌حال اسناد دیگری نیز موجود است که اولین چلوکبابی در تبریز نزدیک مرز با قفقاز تأسیس شده بوده‌است. یکی از معروف‌ترین چلوکبابی‌های تهران در جریان ملی شدن صنعت نفت ایران چلوکبابی شمشیری بود که در اصل قهوه‌خانه کوچکی متعلق به محمدحسن شمشیری بود. بسیاری از چلوکبابی‌های تهران بعدها شمشیری نامیده شدند. نخستین چلوکبابی تهران که زنان نیز به همراه خانواده حق حضور در آن را یافتند، "چلوکبابی عباس شمرونی"(بعدها
در آن را یافتند، "چلوکبابی عباس شمرونی"(بعدها چلوکبابی فرد شمیرانی) واقع در میدان امین‌السلطان بود. پذیرایی. در چلوکبابی‌های قدیم، ابتدا پلو و کره به مشتری ارائه می‌شد و بلافاصله پیشخدمت بعدی سیخی کباب را بر روی آن می‌کشید. در برخی چلوکبابی‌ها عمل کشیدن سیخ‌های کباب تا سیر شدن مشتری ادامه می‌یافت؛ بنابراین تعداد سیخ‌های کباب در هزینه غذا تأثیری نداشت. در اولین چلوکبابی تهران نیز مانند امروز غذا به سبک اروپائیان بر سر میز آورده می‌شد. امروزه برخی از چلوکبابی‌ها دارای سالن‌های متعدد پذیرایی بوده و امکان حمل
دارای سالن‌های متعدد پذیرایی بوده و امکان حمل غذا برای مشتریان را هم دارند. در گذشته غذایی که در محل مشتریان سرو می‌شد به وسیله کارگری به نام «بیرون‌بر» در سینی و با سرپوش مسی برای هر دست غذا پیاده یا با دوچرخه حمل می‌شد و غذای داخل چلوکبابی در ظروف چینی گلسرخی سرو می‌گردید. خارج از ایران. در خارج از ایران نیز چلوکبابی‌ها شهرت داشته و اغلب در میان رستوران‌های مرغوب شهر خود نیز شناخته شده‌اند. هنگامی که جواد فریفته، آشپز مخصوص احمد شاه مقیم پاریس گردید، نخستین چلوکبابی خارج از ایران را در این شهر دایر نمود.
چلوکبابی خارج از ایران را در این شهر دایر نمود. بعدها و در زمان حکومت آدولف هیتلر بر آلمان، یک ایرانی به نام احمدخان، چلوکبابی "هیتلر" را در این کشور تأسیس کرد که فقط به طرفداران نازی‌ها خدمات می‌داد.
سید حسن امامی (۱۲۸۱ – ۲۳ تیر ۱۳۵۸) مجتهد شیعه، استاد حقوق مدنی دانشگاه تهران تا سال ۱۳۴۷، نمایندۀ دورۀ ۱۷ مجلس شورای ملی و رئیس آن از ۱۰ تا ۳۰ تیر ۱۳۳۱، نمایندۀ مجلس سنای ایران و امام جمعه شهر تهران از ۱۲ بهمن ۱۳۲۴ تا ۲۸ دی ۱۳۵۷ در زمان محمدرضا پهلوی بود. امامی تحصیلات دینی را در نجف و تحصیلات دانشگاهی خود را در سوئیس گذرانده بود. وی پس از فوت عمویش سید محمد امام‌زاده در سال ۱۳۲۴ منصب امامت جمعۀ تهران را بر عهده گرفت و تا انقلاب ۱۳۵۷ آن را در اختیار داشت. حسن امامی در سال ۱۳۳۱ در انتخابات جنجالی مجلس هفدهم
امامی در سال ۱۳۳۱ در انتخابات جنجالی مجلس هفدهم به عنوان مخالف دولت جبهۀ ملی وارد مجلس شد. وی برای مدتی کوتاه (۱۰ تا ۳۰ تیر) به ریاست مجلس شورای ملی نیز رسید؛ ولی پس از حوادث ۳۰ تیر از ریاست کناره گرفته و در نشست‌های مجلس نیز شرکت نمی‌کرد. پس از آن فعالیت خود را بیشتر در دانشگاه متمرکز ساخت و یکی از مهم‌ترین استادان حقوق ایران به‌شمار می‌رفت، ضمن اینکه به عضویت مجلس سنا نیز درآمد. در آخرین سفر شاه، او برای انجام مراسم دعا در فرودگاه حاضر نشد و خود نیز دو روز بعد از خروج شاه در دی ۱۳۵۷، ایران را به مقصد
روز بعد از خروج شاه در دی ۱۳۵۷، ایران را به مقصد سوئیس ترک کرد. امامی در ۲۳ تیرماه سال ۱۳۵۸ در سوئیس بر اثر سرطان در گذشت. وی از دوست‌داران محمدرضا پهلوی بود. پیشینه. وی فرزند سید میرزا ابوالقاسم تهرانی و نوه سید زین‌العابدین امام جمعه و جدش میرزا ابوالقاسم امام جمعه که همگی امام جمعه تهران بوده‌اند می باشد. پس از تحصیلات مقدماتی در مدرسه پروکیمنیاژ که توسط روس‌ها اداره می‌شد، برای فراگیری علوم فقهی و دینی، ادبیات عرب، منطق و سایر علوم به حوزه علمیه نجف رفت و به درجه اجتهاد نائل شد. در سال ۱۳۰۷ به منظور
و به درجه اجتهاد نائل شد. در سال ۱۳۰۷ به منظور فراگیری علم حقوق نوین به سوئیس رفت. پس از پنج سال اقامت و تحصیل در رشته حقوق خصوصی در دانشکده حقوق دانشگاه لوزان، در سال ۱۳۱۲ با ارائه رساله خود با عنوان «اساس قضائی مهر در فقه شیعه اسلامی» موفق به اخذ درجه دکترای حقوق شد. زندگی علمی. امامی پس از بازگشت به ایران، مدتی به تدریس «تاریخ حقوق و حقوق اسلام» در مدرسه عالی حقوق و دانشکده معقول و منقول پرداخت. در سال ۱۳۱۷ به منصب قضاوت رسید و در سال ۱۳۲۳ رئیس کل دادگستری شهرستان تهران گردید. مدت‌ها کرسی تدریس دروس
شهرستان تهران گردید. مدت‌ها کرسی تدریس دروس «حقوق ثبت اسناد»، «اصول محاکمات حقوقی»، «حقوق مدنی» و «شرح قانون مدنی» در دانشگاه تهران را در دست داشت. مدتی مجدداً به سوئیس سفر کرد و حاصل این سفر، تألیف شش جلد کتاب «حقوق مدنی» بود که هنوز هم یکی از اصلی‌ترین منابع و مراجع تدریس، مطالعه و تحقیق در این زمینه به‌شمار می‌رود. امامی در کنار محمدجعفر جعفری لنگرودی، ناصر کاتوزیان، سید حسین صفایی و مهدی شهیدی جز استادان بنام و صاحب سبک در حقوق مدنی ایران است. درگذشت. دو روز بعد از خروج شاه در دی ۱۳۵۷ ایران را به مقصد
روز بعد از خروج شاه در دی ۱۳۵۷ ایران را به مقصد سوئیس ترک کرد و در سال ۱۳۵۸ در اثر ابتلا به بیماری سرطان در سوئیس درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شد.
دفتر ارزیابی شنوایی به محلی گفته می‌شود که طبق ضوابط و مقررات وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی جهت انجام خدمات شنوایی‌شناسی (مطابق شرح وظایف و اختیارات) پس از اخذ مجوز فعالیت توسط افراد واجدالشرایط و صلاحیت ذکر شده آئین نامه دائر می‌شود. خدمات قابل ارائه. خدمات ارائه شده در دفتر ارزیابی شنوایی عبارتند از:
کلامیدیا (Chlamydia) یک سرده از باکتری‌های بیماری‌زا و گرم منفی است که انگل اجباری درون‌سلولی هستند. عفونت کلامیدیایی، شایع‌ترین عفونت باکتریایی منتقله از راه تماس جنسی در انسان و عامل اصلی ابتلا به نابینایی عفونی هستند. کلامیدیاها هرچند گونه‌ای باکتری هستند ولی به دلیل کامل نبودن اندامکها لزوماً یک انگل داخل سلولی می‌باشند. یکی از مهم‌ترین گونه‌های کلامیدیا "کلامیدیا تراکوماتیس" است. کلامیدیا تراکوماتیس، عامل بروز عفونت‌های کلامیدیایی در دستگاه تناسلی انسان و تراخم است. علاوه بر گونهٔ تراکوماتیس، گونه‌های
و تراخم است. علاوه بر گونهٔ تراکوماتیس، گونه‌های کلامیدیا پسی‌تاسی (Chlamydia psittaci)، کلامیدیا ابورتوس (Chlamydia abortus) و کلامیدیا پنومونی، (Chlamydia pneumoniae) برای انسان، بیماری‌زا هستند. برخی از گونه‌های کلامیدیا در جانوران دیگر ایجاد بیماری می‌کنند. کلامیدیا سویس (Chlamydia suis)، تنها در خوک‌ها و کلامیدیا موریداروم (Chlamydia muridarum)، موش‌ها و همسترها را آلوده می‌کنند. کلامیدیا تراکوماتیس. "کِلامیدیا تِراکوماتیس"، باکتری گرم منفی و داخل سلولی اجباری است که در سردهٔ کلامیدیا قرار گرفته‌است.
اجباری است که در سردهٔ کلامیدیا قرار گرفته‌است. اجسام انکلوزیونی کلامیدیا تراکوماتیس، اولین بار در سال ۱۹۴۲ توصیف شدند. فیفان تانگ در سال ۱۹۵۷ برای اولین بار این باکتری را در کیسه زرده تخم‌مرغ کشت داد. کلامیدیا تراکوماتیس دارای سه سرووار (سروتیپ) است:
رام یا ایزد رام، که در اوستا به صورت رامه یا رامن آمده و در زبان پهلوی به صورت رامشن یا همان رام خوانده شده‌است، در آیین مزدیسنا یکی از ایزدان یا باشندگان در خور نیایش است. این ایزد که آن را وای وه نیز گفته‌اند، بر روز بیست و یکم هر ماه که آن را "رام روز" می‌نامند، موکَّل است. معرفی. واژهٔ "رام" به معنای آرام، خوشحال، مطیع آمده‌است و هنوز هم این واژه به همین صورت یا به صورت "رامش" در معنی صلح و شادی و سازش به کار می‌رود. ایزد رام در آیین مزدیسنا، پاسدار و موکل روز بیست و یکم هر ماه خورشیدی است و در اوستا با
روز بیست و یکم هر ماه خورشیدی است و در اوستا با صفت «بخشندهٔ چراگاه و اغذیهٔ خوب» از وی یاد شده‌است. همچنین در این آئین گل خیری زردرنگ به این ایزد اختصاص داده شده‌است. در کنار بهمن (وهمن یا وهومنه از امشاسپندان) سه دستیار او قرار می‌گیرند که نخستین آنها ماه، دومین گوش و سومین رام است که قرینهٔ وای محسوب می‌شود و در زندگی بعد از مرگ نقش خاصی را ایفا می‌نماید. در واقع در زندگی پس از مرگ، رام به ارواح نیکوکار و عادل مدد می‌رساند تا مشکلات و موانع را پشت سر بگذارند. رام یکی از جنبه‌های زمان نیز به شمار می‌رود
رام یکی از جنبه‌های زمان نیز به شمار می‌رود او نخستین پزشک مینوی است که چاره و درمان دردها به دست او سپرده شده است. دربارهٔ رام. جیمز دارمستتر در اوستای ترجمهٔ خود، رام را همان وای یا وایو دانسته‌است، ابراهیم پورداوود معتقد است این دو ایزد به کلی متفاوت از یکدیگر هستند. رام‌یشت بخشی از اوستاست که در ستایش ایزد باد است و ویشنو، خدای هندی در تجلّی ششم و هفتم از تجلیات دهگانه ویشنو یادآور همین ایزد می‌باشد. وی همچنین یادآور راما، قهرمان داستان حماسی هند موسوم به رامایانا می‌باشد و از این جهت می‌توان آن را
به رامایانا می‌باشد و از این جهت می‌توان آن را معادل ایرانی این اسطوره هندی دانست. در دبستان مذاهب رام به معنای قوچ و حیوان نر آمده و این حیوان نماد و سمبُل رام محسوب شده‌است. رام به معنی برج حمل نیز هست و از این جهت یادآور دوره شبانی است. از سوی دیگر، وجود واژه‌ها یا نام‌های منسوب به رام، همچون رامتین و رامینه، گواهی پیوند دیرین این ایزد با موسیقی است. در داستان معروف ویس و رامین که مربوط به دوره اشکانی می‌باشد، رام، سازنده و پدیدآورندهٔ چنگ معرفی شده‌است. در این داستان، وی بنیانگذار شهر اهواز نیز هست و
در این داستان، وی بنیانگذار شهر اهواز نیز هست و به همین دلیل اهواز گاهی رام‌شهر نیز نامیده شده‌است. رام همچنین پیشوند تعداد بسیار زیادی از نام‌های فارسی است.
وای یا وایو، ایزد باد در ایران بوده و یکی از کهنترین خدایان دوران هند و ایرانی است. نامش به همین گونه هم در اوستا و هم در وداها وجود دارد و در دوران یگانگی این دو، ایزدی بوده که بر پهنه میان گنبد آسمان و روی زمین فرمان می‌رانده‌است. ناگفته نماند که در متن‌های کهن ایرانی بیشتر نام اندروا (تهی، فضای خالی) به جای وای کاربرد دارد. در ویسپرد او به همراه عناصر دیگری مانند آسمان و دریای فراخ‌کرت که نماد تهی و پهناور بودن هستند، ستوده شده‌است. وایو چهره‌ای دوگانه دارد، خوب و بد زیرا باد از هر دو جهان نیک و بد
دارد، خوب و بد زیرا باد از هر دو جهان نیک و بد می‌گذرد. او نیکوکار است و و هم‌زمان می‌تواند با نیروی ویرانگر خود همه‌چیز و همه‌کس را نابود کند. در اسطوره‌های سایر تمدن‌ها با نام‌های دیگر حضور دارد. در تمدن هندی هم وجود دارد و در اسطوره‌های هند از نفس غول جهانی و روان‌های خدایان پدید آمده‌است. در اسطوره‌های ایران وایو نماد بی سویگی است و در تهیگی و خلأ میان دنیای نور و تاریکی جاری است. هم آفریننده مرگ است و هم زندگی‌بخش و هم برای اورمزد و هم برای اهریمن قربانی می‌کند. نام‌شناسی. وای یکی از دیرپاترین
قربانی می‌کند. نام‌شناسی. وای یکی از دیرپاترین واژه‌های زبان فارسی است. بازماندهای این واژه در فارسی میانه (وات/ واد)، در زبان امروزین ما به نام «باد» کاربرد دارد. همچنین خودِ واژه وای گمان می‌رود همان است که در شبه جمله‌هایی مانند «ای وای»، و «وای بر تو» همچنان بازمانده است. نام وای در بخش گاتاهای اوستا با این که اشاره‌ای به ایزد وای ندارد به شکل (at vê vayôi) آماده است که می‌گوید اگر از مغان روی برتابید، سرانجام بانگ وای و دریغ و افسوس برخواهید آورد. در اردیبهشت یشت، در آنجا که اهریمن از هماورد خویش به
اردیبهشت یشت، در آنجا که اهریمن از هماورد خویش به تنگ می‌آید، می‌گوید: «اهریمن تباهکار گفت: وای بر من از (دستِ) اردیبهشت.» این سخن اهریمن را باید در کنار این اشارهٔ رام‌یشت دید که می‌گوید نام وای را باید به هنگام رویارویی با دشمنی تشنه به خون، و زمانی که کسی دربند دشمن شده‌است، برخواند. گفتار «وای بر من» هم گمان می‌رود از همین جایگاه برخاسته است. تا جایی که گزارش یاد شده به قرآن هم راه یافته‌است. چنان‌که در آیهٔ دوم از سورهٔ ابراهیم می‌خوانیم که: «... وَوَیْلٌ لِّلْکافِرِینَ مِنْ عَذَابٍ شَدِیدٍ…»، یعنی
لِّلْکافِرِینَ مِنْ عَذَابٍ شَدِیدٍ…»، یعنی وای بر کافران از شکنجهٔ سخت. واژه «وَیل» که همچون تدبیری بلاغی بارها در قرآن به کار رفته، و به معنی زنهار دادن و هشدار دادن، همراه با افسوس بوده‌است. تمام مفسران و مترجمان صدهای نخست اسلامی این گفتار را در فارسی به «وای بر…» برگردانده‌اند. این واژه وام‌گیری‌ای از واژه وایِ فارسی است که در زبان عربی دگرگون شده و به ریخت ویل درآمده است. معرفی. ایزدان. پس از اینکه اورمزد کار آفرینش امشاسپندان را به پایان می‌رساند، ایزدان را می‌آفریند که نیروهای رویارو دیوان هستند.
را می‌آفریند که نیروهای رویارو دیوان هستند. شماری از ایزدان باستانی هستند و پیش از زرتشت جایگاه خدایی داشتند، مانند مهر، ناهید، وای تیشتر، بهرام و رپیثوین. دسته‌ای دیگر از ایزدان با آیین دینی ارتباط دارند، مانند ایزد آتش و ایزد هوم. برخی دیگر از ایزدان نمادهای طبیعت هستند، مانند ایزد آسمان و خورشید. خدایان سلسله‌مراتبی دارند؛ برخی ارزش بیشتر و برخی دیگر از ارزش و خویشکاری کمتری برخوردارند. اما این جستار مایه نازیدن ایزدی بر ایزد دیگر نشده‌است و ایزدان کم‌رنگتر به‌هیچ‌روی کوچک و خوار شمرده نمی‌شوند. ایزد
به‌هیچ‌روی کوچک و خوار شمرده نمی‌شوند. ایزد وایو. وایو vayu یا وایوی دوگانه یا دیو وایو یا وای‌بُد از ایزدان بسیار کهن ایرانی و خدای باد است. وایو چهره‌ای دوگانه دارد، خوب و بد، زیرا باد از هر دو جهان نیک و بد می‌گذرد. وایو یکی از خدایان اسرارآمیز هندواروپایی است. او نماد باد است که در تندباد مرگ و در ابر باران‌زا زندگی را به ارمغان می‌آورد. در ایران از او به دو ریخت نیک و بد یاد می‌کنند؛ که اورمزد و دیگر خدایان برای جنبه نیک او قربانی می‌کنند. ایزد وایو گردونه‌ای زرین دارد و خدایی نیرومند، فراخ‌سینه،
گردونه‌ای زرین دارد و خدایی نیرومند، فراخ‌سینه، جنگجویی سهمناک، دلیر، تیزرو و پیروز شونده گزارش شده‌است. او زمانیکه جامه نبرد بر تن دارد، با سلاح زرین خود به دنبال کردن دشمنانش می‌پردازد و اهریمن را نابود می‌کند و از آفرینش اورمزد پاسداری می‌کند. وایو نماد آسمانی ارتشتاران است و تن‌پوش ارغوانی ارتشتاران‌سالاری را به تن دارد. همان‌گونه که اورمزد در بالا و روشنی فرمانروایی می‌کند، اهریمن نیز در پایین‌ترین و تاریکی فرمانروایی می‌کند و وایو در میان این دو و در خلأ فرمانروایی می‌کند. وایو گونه‌ای مفهوم بی‌طرفی
خلأ فرمانروایی می‌کند. وایو گونه‌ای مفهوم بی‌طرفی و دوپهلویی دارد، زیرا وایو هم در گروه ایزدان و هم در دسته اهریمنان قرار می‌گیرد؛ به سخن دیگر، ایزد وایو دو روی دارد، روی زندگی‌بخش و روی مرگ‌آفرین. او هم نخستین دمی است که زندگی با او آغاز می‌شود و هم واپسین دمی است که مرگ را با خود به همراه می‌آورد. بسیاری بر این باور اند که وایو تنها یک سویه سرشتین داشته‌است با دو سیمای وارون ــ نیکوکار و شوم ــ و پیدا کردن دو جنبهٔ شخصیتی وایو حاصل تفکر متأخر است. وایو را ایزدی هراس‌انگیز و با سرشتی سنگدل پندار می‌کنند
ایزدی هراس‌انگیز و با سرشتی سنگدل پندار می‌کنند که هیچ‌کس از یاری‌اش ناگزیر نیست، ولی اگر چنان‌که شایسته اوست خشنودش کنند، در یورش‌ها به یاری آدمیان می‌شتابد، همان‌گونه که باد از سرزمین‌های نیک و بد گذر می‌کند. این شخصیت می‌تواند هم پیونددهنده و هم نابودکننده باشد. فروزه بنیادین او در متون پهلوی «دیرنده‌خدای» یا «دیرنگ‌خدای» است یعنی کسی که فرمانروایی درازمدت دارد و در مواردی ایزد رام همسان او شده‌است. همچنین در برخی بن مایه‌ها او را با ایزد باد یکی دانسته‌اند. سویه اهریمنی این ایزد وایوی بدنام دارد که
سویه اهریمنی این ایزد وایوی بدنام دارد که روان درگذشتگان را در اختیار دارد و اوست که جان را از تن جدا می‌کند. ایزد وایو در اوستا. در اوستا نام وای یا وایو در چندین جا به چشم می‌خورد. نکته چشمگیر آن که این نام در گاهان وجود ندارد و از این رو برخورد زرتشت با آن به رفتارش با مهر همانند بوده‌است. چنین می‌نماید که تصور منفی از وای و دیو بودنش در استوره‌های کهن ایرانی دست آویزی که شده‌است زرتشت او را نادیده بگیرد، و از ایزدکدهٔ خود براند. با این همه مغانِ پسین، او را هم مانند مهر و بهرام به زمینهٔ زرتشتی راه
او را هم مانند مهر و بهرام به زمینهٔ زرتشتی راه دادند و برای آن که میان سویهٔ تاریک و نیک وی تمایز قایل شوند، به دو گونه باد اشاره کردند: وای بِه، و وای بد. تا جای که در اوستای نو وای را در کنار سایر ایزدان کهن ایرانی می‌بینیم. یکی از یشتها که رام‌یشت خوانده می‌شود، سراسر به ستایش او اختصاص یافته‌است. القاب وای در اوستا آمیختهای از عناصر مثبت و منفی را در بر می‌گیرد. در رام‌یشت فهرستی بلند از ویژگیهای او را می‌خوانیم، وای تنومند و نیرومند (تَخمو)، قوی (اَئوچَه)، تندرو (اَئورْوَه)، بر همگان چیره شونده، پیش