payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این موضع شد. به هر حال ایتالیایی‌ها نتوانستند در مواضع پشتی خط دفاعی مناسبی در وادی عکاریت ایجاد کنند. آرنیم مداوما از فرماندهی عالی درخواست تدارکات بیشتر می‌کرد. او روز ۲۹ مارس به فرماندهی ایتالیا اعلام کرد تنها برای یک یا دو روز رزمی دیگر مهمات دارد؛ البته برخی از انواع آن‌ها در همین زمان به اتمام رسیده‌است. او همچنین گزارش کرد بدون سوخت دیگر امکان تحرکات عمده وجود ندارد. درحالی‌که کسلرینگ توصیه به اجرا ضدحمله می‌کرد، آرنیم به فرستاده او، سرتیپ زیگفریت وستفال، گفت نیروهایش دیگر حتی همانند رومل، نان هم
وستفال، گفت نیروهایش دیگر حتی همانند رومل، نان هم ندارند. نبرد وادی عکاریت از روز ۵ آوریل سال ۱۹۴۳ آغاز شد و ایتالیایی‌ها کمتر از دو روز بعد این موضع را هم تخلیه کردند. در جریان این نبرد یک لشکر ایتالیایی عملاً منهدم شد و ۵٬۰۰۰ نفر از آن‌ها به اسارت درآمدند. روز بعد نیروهای شرقی و غربی متفقین به یکدیگر متصل شدند و محاصره حول گروه ارتش آفریقا را تکمیل کردند. آرنیم به آخرین سر ساحل خود عقب‌نشینی کرد. کسلرینگ بنا بر دستور فرماندهی‌های عالی آلمان و ایتالیا، روز ۱۳ آوریل فرمان به پایداری تا آخرین نفر داد. او
۱۳ آوریل فرمان به پایداری تا آخرین نفر داد. او همچنین خواست از نیروهای مازاد اداری به عنوان نیروی رزمی استفاده و تمام افراد غیرضروری دیگر از محل تخلیه شود. همچنین وعده نیروی کمکی داده شد. آرنیم هیچ پاسخی به این سخنان نداد. بریتانیایی‌ها از روز ۲۲ آوریل تهاجمی را آغاز اما روز ۲۹ آوریل خود آن را متوقف کردند. همین مقدار هم موجب به اتمام رسیدن ته‌مانده سوخت و مهمات آرنیم شد. او شب ۱ مه به واپسین خط دفاعی خود در بیزرته عقب نشست. آمریکایی‌ها تنها ۲۵ کیلومتر با این محل فاصله داشتند. آرنیم در این زمان فقط ۷۶ تانک
محل فاصله داشتند. آرنیم در این زمان فقط ۷۶ تانک داشت که همان‌ها بدون سوخت بودند. او افسران ستادی و فرماندهان ارشد خود را به بهانه‌های مختلف از جمله بیماری، یک‌به‌یک از تونس خارج کرد. البته تعدادی از رفتن اجتناب نمودند. سرگرد هری فون کاتن، داماد و آجودان آرنیم نیز میل به ترک نداشت اما آرنیم او را وادار به این کار کرد. با ادامه خوشبینی کسلرینگ، روز ۴ مه با تخلیه مخفیانه تعداد دیگری از فرماندهان مخالفت شد. تهاجم نهایی متفقین در تمامی طول خط مقدم از صبح روز ۶ مه سال ۱۹۴۳ آغاز شد. تمرکز اصلی تهاجم بر دره‌ای در
سال ۱۹۴۳ آغاز شد. تمرکز اصلی تهاجم بر دره‌ای در جنوب رودخانه مجرده بود. آرنیم می‌خواست نیروی زرهی و ضدهوایی خود را بر آن‌جا متمرکز کند اما سوخت مورد نیاز این حرکت را نداشت. بریتانیایی‌ها در عرض یک روز ۲۰ کیلومتر، نیمی از راه تا شهر تونس، پیشروی کردند. آرنیم همان روز گزارش کرد لشکر پانزدهم زرهی او منهدم شده‌است. آرنیم همچنان قصد مقاومت داشت اما دیگر کاری از دستش برنمی‌آمد. بیزیته و شهر تونس بعد از ظهر روز ۷ مه سقوط کردند و تسلیم جمعی مدافعان آغاز شد. ارتش پنجم زرهی روز بعد، ۸ مه، کاملاً تسلیم متفقین گشت.
پنجم زرهی روز بعد، ۸ مه، کاملاً تسلیم متفقین گشت. روز ۹ مه سه آخرین هواگرد آلمانی در تونس بر زمین نشستند؛ چند بشکه سوخت و چند جعبه مهمات تحویل دادند و تعدادی از زخمی‌ها را با خود بردند. فرمان پایداری تا آخرین نفر مجدداً الاغ شد. با این وجود، آرنیم به همراه قرارگاه "آفریکاکور" روز ۱۲ مه سال ۱۹۴۳ به اسارت دشمن درآمد. او شخصاً از صدور فرمان تسلیم به گروه ارتش آفریقا اجتناب کرد. به هر حال مابقی نیروها هم روز بعد تسلیم شدند. اسارت. آرنیم، پس رودلف هس، در هنگام اسیر شدن دومین آلمانی عالی‌رتبه در دست متفقین غربی
شدن دومین آلمانی عالی‌رتبه در دست متفقین غربی بود. او را عمارتی مسکونی در همپشر در انگلستان نگهداری می‌کردند. پس از جنگ. آرنیم پس از پایان جنگ سال ۱۹۴۷ آزاد شد و به آلمان غربی بازگشت. زمین‌ها و سایر دارایی او در آلمان شرقی مصادره شده بود. او با حقوق بازنشستگی که از سال ۱۹۴۹ برقرار شد زندگی خود می‌چرخاند. ارتشبد هانس-یورگن فون آرنیم در نهایت روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۶۲ در ۷۳ سالگی در آسایشگاهی در بات ویلدونگن درگذشت. زندگی شخصی. پدربزرگش سرلشکر تئودور فون آرنیم در میانه سده نوزدهم در ستاد کل کبیر پروس خدمت
در میانه سده نوزدهم در ستاد کل کبیر پروس خدمت می‌کرد. چهار تن دیگر از اعضای این خاندان با رسیدن به سطح ژنرال در جنگ جهانی دوم حضور داشتند. هانس-یورگن اوایل سال ۱۹۱۷ در جریان جنگ جهانی اول به مرخصی رفت و با آنِماری فون دِشِن، دختر ۲۲ ساله سرهنگ دوم ماکس فون دشن، ازدواج کرد. مراسم عروسی روز ۲۶ مارس در برلین برگزار شد. آرنیم بدون این که فرصت رفتن به ماه عسل داشته باشد، به جبهه جنگ بازگشت. تنها فرزند او دختری به نام الیزابت روز ۲۱ ژانویه سال ۱۹۲۰ در برلین زاده شد. پائیز همان سال خانواده‌اش را به محل خدمتش در
شد. پائیز همان سال خانواده‌اش را به محل خدمتش در اشتتین و سپس در سال ۱۹۲۵ به در برلین منتقل کرد. پدر زنش احتمالاً در پیشرفت‌های اولیه او نقش داشت. خانواده آرنیم از اواخر سال ۱۹۴۱ در ریتس در پفالتس ساکن شدند. هنگامی که الیزابت روز ۵ اکتبر سال ۱۹۴۳ با هری فون کاتن ازدواج کرد آرنیم در اسارت اجازه یافت یک پیام تبریک رادیویی برای آن‌ها بفرستد.
کنراد بارده (زاده ۱۳ نوامبر ۱۸۹۷ - مرگ ۴ مه ۱۹۴۵) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و فرمانده لشکر ۳۳۸ و ۱۹۸ پیاده ورماخت بود. او نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین را در سال ۱۹۴۳ از پیشوا دریافت کرد. بارده چند روز قبل از تسلیم آلمان به متفقین در تاریخ ۴ می ۱۹۴۵ خودکشی کرد.
هرمان بالک (۷ دسامبر۱۸۹۳–۲۹ نوامبر ۱۹۸۲) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌های مختلف را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. او با نشان دادن مهارت و کسب تعدادی موفقیت بزرگ در رزم‌گاه‌های جبهه شرقی جزو یکی از تنها ۲۷ تنی که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند بود. سال‌های اولیه. هرمان بالک روز ۷ دسامبر سال ۱۸۹۳ در لانگفور در دانتسیش در پروس شرقی زاده شد. سال ۱۹۱۳ به عنوان افسر محصل در گردان ۱۰ یگر هانوفر به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست.
یگر هانوفر به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. ماه فوریه سال ۱۹۱۴ وارد دانشکده نظامی در هانوفر شد. هنگام آغاز جنگ جهانی اول، روز ۱ اوت به فرماندهی یک دسته منصوب شد. روز ۱۰ اوت همان سال به درجه ستوان دومی نائل آمد. سال ۱۹۱۶ به فرماندهی یک گروهان مسلسل رسید. بالک در جبهه‌های غربی، ایتالیا، بالکان و شرقی خدمت کرد. در جریان جنگ پنج بار مجروح شد. بالک ماه اکتبر سال ۱۹۱۸ نامزد دریافت نشان پور لو مریت گردید اما هیچ‌گاه آن را دریافت نکرد چرا که امپراتوری آلمان یک ماه بعد از بین رفت. بالک پس از جنگ در رایشسور
یک ماه بعد از بین رفت. بالک پس از جنگ در رایشسور باقی ماند و در ابتدا آجودان یک گردان در هنگ ۲۰ پیاده‌نظام شد. بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۱ آجودان گردان ۳ هنگ ۱۷ پیاده‌نظام در تسله بود. سپس تا سال ۱۹۲۵ در ستاد همین هنگ خدمت کرد. در این مدت سال ۱۹۲۴ به درجه ستوان یکمی ترفیع یافت. سپس به هنگ ۱۸ پیاده‌نظام در کانشتات در نزدیکی اشتوتگارت منتقل شد تا ابتدا تا سال ۱۹۲۸ یک دسته مسلسل و بعد تا سال ۱۹۳۳ یک اسکادران سواره‌نظام را فرماندهی کند. بالک روز ۱ فوریه سال ۱۹۲۹ به درجه سروان سواره‌نظام ارتقا گرفت. حتی در این
به درجه سروان سواره‌نظام ارتقا گرفت. حتی در این زمان عقیده زیادی به مکانیزه‌سازی داشت. او یکی از پیشگامان این امر به حساب می‌آمد. سال ۱۹۳۵ به درجه سرگردی و سال ۱۹۳۸ به درجه سرهنگ دومی ترفیع گرفت. در این مدت بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۸ در جایگاه‌های ستادی در منطقه نظامی شماره ۳ خدمت و گردان ۱ موتورسوار در تیلسیت در پروس شرقی را فرماندهی کرد. سپس وارد ستاد سرلشکر هاینتس گودریان در بازرسی نیروهای موتوریزه شد و هنگام آغاز جنگ آن‌جا بود. جنگ جهانی دوم. پس از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ و در تسخیر ورشو، فرمانده هنگ ۱
دوم در سال ۱۹۳۹ و در تسخیر ورشو، فرمانده هنگ ۱ پیاده‌نظام از لشکر یکم زرهی شد. در جریان نبرد فرانسه این هنگ را به عنوان بخشی از سپاه ۱۹ گودریان، ماه مه سال ۱۹۴۰ در گذر از رود موز و نفوذ در اراضی دشمن در سدان فرماندهی کرد. یگان او نخستین سر پل را بر رود موز ایجاد نمود. این موفقیت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین را برای او به ارمغان آورد. ماه اوت به درجه سرهنگ تمامی ترفیع گرفت. میانه ماه دسامبر فرماندهی هنگ ۳ زرهی از لشکر دوم زرهی به او محول گشت. با این یگان در تهاجم به یونان در ماه مه سال ۱۹۴۱ مشارکت داشت. مدتی
به یونان در ماه مه سال ۱۹۴۱ مشارکت داشت. مدتی پس از آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی در ماه ژوئن، به فرماندهی عالی نیروی زمینی فرستاده شد تا در قسمت نیروهای موتوریزه به خدمت بپردازد. با نشان دادن عملکرد مناسب در این جایگاه ماه نوامبر به عنوان بازرس نیروهای «سریع» برگزیده شد. بالک با بارگشت به رزمگاه، ماه مه سال ۱۹۴۲ فرماندهی لشکر یازدهم زرهی را در جبهه شرقی بر عهده گرفت. ماه اوت به درجه سرتیپی رسید. با لشکر خود در قالب گروه ارتش جنوب بخشی از پیشروی به سوی قفقاز بود. همانند سایر فرماندهان آلمانی
به سوی قفقاز بود. همانند سایر فرماندهان آلمانی امر فرماندهی را شخصاً از خط مقدم صورت می‌داد و رهبری بسیار مهاجمانه‌ای داشت. فیلدمارشال اریش فون مانشتاین، فرمانده گروه ارتش دن از لشکر که به خوبی تجهیز شده بود، به او به عنوان نیروی ذخیره متحرک در اقدام برای شکستن محاصره ارتش ششم در استالینگراد استفاده نمود. در مجموعه‌ای از ضد حملات خارق‌العاده تهاجم ارتش پنجم تانک شوروی در طول رود چیر در شمال استالینگراد علیه جناح حرکت فون مانشتاین را دفع کرد. روز ۲۰ دسامبر سال ۱۹۴۲ گیره برگ‌های بلوط به نشان صلیب شوالیه او
سال ۱۹۴۲ گیره برگ‌های بلوط به نشان صلیب شوالیه او افزوده شد. روز ۲۱ ژانویه سال ۱۹۴۳ به درجه سرلشکری ترفیع یافت. انهدام کامل ارتش پنجم شوک شوروی و جلوگیری از ایجاد سر پل توسط دشمن بر رود چیر ماه مارس سال ۱۹۴۳ موجب اعطای گیره شمشیرهای صلیب شوالیه به او شد. در پی پیاده شدن نیروهای متفقین در سالرنو در ایتالیا، بالک در جایگاه فرماندهی سپاه ۱۴ زرهی نشست اما در اثر سقوط هواگرد به شدت مجروح شد و در زمره افسران ذخیره قرار گرفت. بالک ماه نوامبر سال ۱۹۴۳ به درجه سپهبدی (ژنرال نیروهای زرهی) ترفیع گرفت و با فرماندهی
(ژنرال نیروهای زرهی) ترفیع گرفت و با فرماندهی سپاه ۴۸ زرهی به جبهه شرقی بازگشت. او این سپاه را در نبردهای دفاعی شدید در نواحی کی‌یف، ژیتومیر و بردیچف به شکل متمایزی هدایت کرد. یگان او در این درگیری‌ها ارتش شصتم شوروی را منهدم نمود. بالک ماه اوت و سپتامبر سال ۱۹۴۴ ارتش چهارم زرهی را در قالب گروه ارتش مرکز در مقابل تهاجم تابستانه شوروی با موفقیت زیادی رهبری کرد. نیروهای او اقدام دشمن به رخنه در خط آلمانی‌ها در لهستان را دفع کردند و با اجرای ضد حمله آن را با وارد آوردن تلفات سنگین تا نقطه آغازین عقب راندند.
وارد آوردن تلفات سنگین تا نقطه آغازین عقب راندند. به جهت این دستاورد بالک روز ۳۱ اوت سال ۱۹۴۴ مفتخر به دریافت الماس‌های صلیب شوالیه شد. بالک روز ۲۱ سپتامبر مقام فرماندهی گروه ارتش گه را در جبهه غربی را دریافت کرد. او می‌بایست با ترکیبی از کهنه‌سربازان و سربازان وظیفه از جمله نوجوانان شانزده‌ساله جلوی تهاجم ارتش سوم ایالات متحده به فرماندهی سرلشکر جرج پتن در ناحیه لورن را می‌گرفت. سعی کرد دفاعی کشسان با مرکزیت دژ متس ایجاد و با ایجاد نیروی ذخیره زرهی از پیشروی دشمن به سمت وست‌وال جلوگیری کند. نیروهای او در
دشمن به سمت وست‌وال جلوگیری کند. نیروهای او در ناحیه متس با تنها ۳۰ تانک حمله آمریکایی‌ها با بیش از ۷۰۰ تانک را متوقف و یک سوم از قوای دشمن را منهدم کردند. بالک در این نبردها با ایجاد میدان‌های مین ساختگی دشمن را به سمت میدان‌های واقعی مین می‌کشید و تلفات سنگینی به آن وارد می‌آورد. به هر صورت پتن با دریافت تدارکات و نیروی کمکی توانست اواخر ماه نوامبر متس را اشغال کند تا بالک وادار به عقب‌نشینی به سمت رود زار شود. بدین سبب ماه دسامبر از مفام خود خلع شد. به پیشنهاد ارتشبد گودریان، رئیس ستاد کل نیروی زمینی،
پیشنهاد ارتشبد گودریان، رئیس ستاد کل نیروی زمینی، بالک هفته‌های پایانی جنگ را در جایگاه فرماندهی ارتش ششم در حوالی بوداپست در جبهه شرقی گذراند. ماه مارس سال ۱۹۴۵ ضمن گزارش مسئله روحیه در حال تقلیل نیروهایش و امکان افتادن آن‌ها در محاصره به فرماندهی عالی ورماخت، شروع به عقب‌نشینی تدریجی به سمت غرب کرد. بالک و ارتشش اوایل ماه مه در اتریش تسلیم نیروهای آمریکایی شدند. پس از جنگ. بالک پس از آزادی از اسارت در سال ۱۹۴۷ به اشتوتگارت نقل مکان کرد. با این حال سال ۱۹۴۸ متهم به صدور فرمان اعدام یک افسر توپخانه در ماه
متهم به صدور فرمان اعدام یک افسر توپخانه در ماه نوامبر سال ۱۹۴۴ شد و به سه سال زندان محکوم گردید. در این مورد بالک دستور به تیرباران افسری که در حین عملیات مست و توپ خود را گم کرده بود، داده بود. به هر صورت پس از ۱۸ ماه مجدداً آزاد شد. از همکاری با بخش تاریخ نیروی زمینی ایالات متحده اجتناب نمود اما در کنار هم‌قطاران سابقش در سمینارهای ناتو تا دهه ۱۹۷۰ شرکت کرد. سال ۱۹۸۱ خودزندگی‌نامه‌ای با عنوان "نظم در هرج و مرج" از او منتشر شد. سپهبد هرمان بالک در نهایت روز ۲۹ نوامبر سال ۱۹۸۲ در سن ۸۹ سالگی در وورتمبرگ
روز ۲۹ نوامبر سال ۱۹۸۲ در سن ۸۹ سالگی در وورتمبرگ در آلمان غربی درگذشت و در آسپرگ نزدیک لودویگسبورگ به خاک سپرده شد.
فرانتس بکه (۲۸ فوریه ۱۸۹۸–۱۲ دسامبر ۱۹۷۸) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان‌های زرهی مختلفی را فرماندهی کرد. سال‌های اولیه. فرانتس بکه روز ۲۸ فوریه سال ۱۸۹۸ در شوارتسنفلت زاده شد. در سنین نوجوانی نبرد را در جنگ جهانی اول تجربه و نشان شجاعت دریافت کرد. پس از خدمت به عنوان درجه‌دار در رایشسور، ماه دسامبر سال ۱۹۳۷ با درجه ستوان دوم وارد سلک افسران شد. پس از آغاز جنگ جهانی دوم، حین خدمت در گردان ۶۵ زرهی ماه نوامبر سال ۱۹۳۹ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. نبرد فرانسه. ستوان
به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. نبرد فرانسه. ستوان یکم بکه هنگام آغاز عملیات "زیشل‌شنیت" (برش داس) برای تهاجم به فرانسه، فرمانده گروهان ۱ از گردان ۶۵ زرهی از لشکر ششم زرهی بود. یگان او روز ۱۳ مه سال ۱۹۴۰ پشتیبان گذر نیروهای لشکر از رود موز در مونترمه بودند. مجموعاً ۲۲ تانک زیر فرمان بکه بود که هنگام به‌کارگیری یگان ۱۸ فروند از آن‌ها عملیاتی بودند. پس از گذر از رود موز، گروهان بکه برای سه روز با سرعت زیادی در عمق خاک دشمن پیش رفت و در درگیری‌ها سنگین بر هسته‌های پراکنده مقاومت فائق آمد. در این مدت بکه خود
پراکنده مقاومت فائق آمد. در این مدت بکه خود شخصاً دو تانک فرانسوی را منهدم کرد. بکه به دستور سرتیپ ورنر کمپف، فرمانده لشکر، جلودار یورش روز ۱۶ مه گروه رزمی "ایزِبِک" به سمت گیز بود. بکه پیشاپیش تانک‌های خود عمل می‌کرد. گاهی برای شناسایی ناحیه از تانک خود پیاده می‌شد. حمله به گیز سپیده‌دم روز ۱۷ مه آغاز شد. آتش توپ‌های ۳٫۷ س‌م تانک‌های ساخت چک او قادر رخنه در زره جلویی تانک‌های فرانسوی نبودند؛ از این رو بکه دستور به دور زدن موضع دشمن و حمله از جناحین داد. پس از چند ساعت نبرد، نیروهای دشمن در گیز تسلیم شدند.
از چند ساعت نبرد، نیروهای دشمن در گیز تسلیم شدند. در ادامه گروهان بکه در دفاع از سرپل اوتوویل-نوویلت در برابر ضدحمله زرهی فرانسوی‌ها نقش داشت. سپس پیشروی هنگ ۶۵ زرهی به سمت پل زود اسخلده همچنان با جلوداری گروهان بکه ادامه پیدا کرد تا این که سرپلی مستحکم بر آن ایجاد شد. گروهان بکه قدم فراتر نهاد و سرپل مهمی را در نزدیکی بانتو در ۱۰ کیلومتری کمبره هم تصاحب کرد. روز ۲۰ مه نخستین درگیری بین تانک‌های بکه و تانک‌های بریتانیایی در نزدیکی کمبره به وقوع پیوست و یگان او توانست پنج دشمن را از بین ببرد. گروهان بکه با
او توانست پنج دشمن را از بین ببرد. گروهان بکه با پیشتازی، روز ۲۳ مه به سن اومر در ۱۰ کیلومتری دانکرک رسید و این شهر را تصرف کرد. با توجه به ضعیف بودن نیروهای مقابل، بکه روز بعد به فرمانده گروه زرمی گفت می‌تواند به سرعت دانکرک را نیز تسخیر کند. سرهنگ هانس-کارل فون ایزبک موافق این کار بود و پیامی برای دریافت تأیید از فرماندهی لشکر، فرستاد. با این وجود فرمانی که لشکر از مراجع بالاتر گرفته بود موافق این امر نبود. لشکر نیمه شب ۲۴ مه از جانب فرماندهی سپاه ۴۱ موتوریزه مأمور به دفاع از خط کانال دِر در برابر حملات
مأمور به دفاع از خط کانال دِر در برابر حملات احتمالی دشمن شد. حرکت از روز ۲۷ مه از سرگرفته شد. این بار حرکت گروه رزمی "ایزبک" به سمت شرق با مقاومت شدیدی از جانب نیروهای بریتانیایی مواجه گردید. گروهان بکه صبح روز بعد به عنوان بخشی از گروه رزمی "راوِنشتاین" به سمت استحکامات مرزی بلژیک رفت. تانک‌های بکه با از بین چندین پناهگاه و درگیری با تانک‌های دشمن از خط گذشتند. روز بعد، ۲۹ مه اتصال با پیاده‌نظام گروه ارتش ب برقرار شد. در جریان تلاش روز ۳۰ مه نیروهای بریتانیایی برای عقب‌نشینی از کاسل به سمت دانکرک،
بریتانیایی برای عقب‌نشینی از کاسل به سمت دانکرک، تانک‌های بکه در هوای به شدت مه‌آلود با تانک‌های دشمن درگیر شدند. خود بکه در قلب درگیری بود و تانکی که سوار آن بود چند تانک دشمن را منهدم کرد. بکه از طرف فرماندهی گروه رزمی "کول" دستور گرفت با رساندن خود به جلوی نیروهای دشمن راه آن‌ها را سد کند. گروهان بکه هم‌اینک چهارده تانک عملیاتی داشت. بکه خود را به پیش روی تانک‌های دشمن رساند. وقتی درگیری به پایان رسید پنجاه تانک یک تیپ دشمن از بین رفته بودند و فرمانده آن به همراه ۴۰ افسر و حدود ۲٬۰۰۰ سرباز به اسارت
آن به همراه ۴۰ افسر و حدود ۲٬۰۰۰ سرباز به اسارت درآمدند. پس از نبرد، لشکر ششم زرهی عصرگاه همان روز در پایان مرحله نخست کارزار فرانسه از خط مقدم عقب کشیده شد. مابقی دوران خدمت. ماه مه سال ۱۹۴۱ در هنگ ۱۱ زرهی از لشکر ششم زرهی به درجه سروانی نائل آمد. لشکر او در تهاجم به شوروی مشارکت داشت و تا حومه لنینگراد پیش رفت. سپس ماه دسامبر به جنوب منتقل شد تا بخشی یورش به سمت مسکو باشد. ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ فرماندهی گردان ۱ و سپس ماه آوریل سال ۱۹۴۲ گردان ۲ هنگ به بکه سپرده شد. لشکر برای بازسازی به فرانسه منتقل گردید.
شد. لشکر برای بازسازی به فرانسه منتقل گردید. ماه اوت به درجه سرگردی ترفیع گرفت. به همراه لشکر ماه نوامبر به روسیه بازگشت. این لشکر به عنوان بخشی از ارتش چهارم زرهی، در تلاش ناموفق برای شکستن محاصره آلمانی‌ها در استالینگراد سهیم بود. بکه روز ۱۱ ژانویه سال ۱۹۴۳ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. پس از نشان دادن تهور در نبرد کورسک، روز ۱ اوت سال ۱۹۴۳ برگ‌های بلوط نیز به نشان صلیب شوالیه او افزوده گردید. در این نبرد با سلاح دستی سه تانک دشمن را منهدم کرد. بکه ماه نوامبر سال ۱۹۴۳ به درجه سرهنگ
منهدم کرد. بکه ماه نوامبر سال ۱۹۴۳ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت و متعاقباً فرمانده هنگ ۱۱ زرهی شد. در نبردهای دفاعی اواخر سال ۱۹۴۳ و اوایل سال ۱۹۴۴ ابتکار و عزم راسخی در فرماندهی یک گروه زرهی ترکیبی از خود نشان داد. یگان او در یک عمل پنج‌روزه در منطقه تحت‌محاصره بالابانیفکا در مرکز اوکراین، ۲۶۷ تانک دشمن را از بین برد درحالی‌که تنها یک تانک تیگر ۱ و چهار تانک "پنتر" خود را از دست داد. به جهت این موفقیت‌ها، بکه روز ۲۱ فوریه سال ۱۹۴۴ شمشیرهای صلیب شوالیه را از دستان شخص پیشوا آدولف هیتلر دریافت کرد. ماه مه
از دستان شخص پیشوا آدولف هیتلر دریافت کرد. ماه مه سال ۱۹۴۴ به درجه سرهنگی ترفیع گرفت و روز ۳ ژوئیه همان سال فرماندهی تیپ ۱۰۶ زرهی "فِلت‌هِرن‌هاله" به او سپرده شد. بکه روز ۹ مارس فرماندهی لشکر زرهی "فِلت‌هِرن‌هاله" ۲ را بر عهده گرفت؛ آرایش ترکیبی که از بقایای دو لشکر زرهی و پنتسرگرنادیر دیگر ساخته شده بود. درحالی‌که به دشواری در حال دفاع از ناحیه مرزی مجارستان-اتریش بود، روز ۲۰ آوریل سال ۱۹۴۵ به درجه سرتیپی رسید. پس از جنگ، سرتیپ فرانتس بکه در نهایت روز ۱۲ دسامبر سال ۱۹۷۸ در اثر یک تصادف رانندگی در هاگن جان
سال ۱۹۷۸ در اثر یک تصادف رانندگی در هاگن جان باخت.
اریش برنفنگر (۱۲ ژانویه ۱۹۱۵ – ۲ مه ۱۹۴۵) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود. وی شان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط و شمشیرها را به خاطر شجاعت فوق‌العاده در میدان نبرد و لیاقت در فرماندهی از پیشوا دریافت کرد. برنفنگر در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم از فرماندهان نیروهای مدافع برلین در مقابل نیروی ارتش سرخ شوروی بود. روز ۱ مه ۱۹۴۵ در حالیکه برلین به شدت توسط نیرویهای شوروی تحت فشار بود، برنفنگر تعدادی تانک تیگر را در یکی از خیابانهای نزدیک سنگر پیشوا فرماندهی می‌کرد. برنفنگر روز ۲ مه در برلین
پیشوا فرماندهی می‌کرد. برنفنگر روز ۲ مه در برلین به همراه همسر خود خودکشی کرد تا تسلیم نیروهای آلمانی به متفقین را نبیند.
فریتس هرمان میشائیل بایرلاین (۱۴ ژانویه ۱۸۹۹–۳۰ ژانویه ۱۹۷۰) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم ریاست ستاد و فرماندهی یگان‌های زرهی مختلفی را از جمله در نبرد شمال آفریقا و نبرد نرماندی بر عهده داشت. زندگی‌نامه. فریتس بایرلاین روز ۱۴ ژانویه سال ۱۸۹۹ در وورتسبورگ به دنیا آمد. ماه ژوئن سال ۱۹۱۷ به عنوان افسر دانشجو هنگ ۹ پیاده‌نظام در نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. پیش از آن که خدمت رزمی خود را آغاز کند جنگ جهانی اول به پایان رسید. پس از جنگ، سال ۱۹۲۱ به رایشسور، نیروهای
رسید. پس از جنگ، سال ۱۹۲۱ به رایشسور، نیروهای مسلح جدید آلمان، ملحق گردید و سال بعد درجه ستوان دومی را دریافت کرد. با طی مدارج ارتقا، ماه ژوئن سال ۱۹۳۸ سرگرد شد. بایرلاین ماه آوریل سال ۱۹۳۹ در ستاد لشکر دهم زرهی قرار گرفت و با با آغاز جنگ جهانی دوم، در جریان نبرد لهستان در آن خدمت کرد. در نبرد فرانسه افسر عملیات‌های سپاه ۱۹ هاینتس گودریان بود. بایرلاین در ادامه خدمت به گودریان به عنوان افسر عملیات‌ها، سه‌ماهه نخست تهاجم به شوروی این جایگاه را در گروه زرهی ۲ بر عهده داشت. بایرلاین ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ با درجه
بر عهده داشت. بایرلاین ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ با درجه سرهنگ دوم به عنوان رئیس ستاد آفریکاکور اروین رومل به شمال آفریقا فرستاده شد. روز ۲۶ دسامبر سال ۱۹۴۱ نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت نمود. ماه آوریل سال ۱۹۴۲ به درجه سرهنگی ترفیع گرفت. ماه اوت با مجروح شدن سپهبد والتر نرینگ مختصراً به فرماندهی آفریکاکور منصوب گشت. پس از آن که سپهبد ویلهلم فون توما به اسارت دشمن درآمد، بایرلاین مجدداً فرماندهی آفریکاکور را بر عهده گرفت و این یگان را در جریان عقب‌نشینی طولانی آن پس از نبرد العلمین هدایت کرد. روز ۷
طولانی آن پس از نبرد العلمین هدایت کرد. روز ۷ دسامبر به ریاست ستاد ارتش زرهی آفریقا تحت امر فیلدمارشال رومل برگزیده شد. روز ۱ مارس سال ۱۹۴۳ به درجه سرتیپی نائل آمد. بایرلاین چند روز پیش از تسلیم شدن نیروهای محور در شمال آفریقا در ماه مه سال ۱۹۴۳، به علت جراحت به آلمان بازگردانده شد. او همچنین مبتلا به روماتیسم و هپاتیت بود. روز ۶ ژوئیه برگ‌های بلوط به نشان صلیب شوالیه او افزوده شد. بایرلاین بین ماه‌های اکتبر سال ۱۹۴۳ تا ژانویه سال ۱۹۴۴ لشکر سوم زرهی را فرمانده کرد. ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ به توصیه گودریان،
کرد. ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ به توصیه گودریان، فرماندهی لشکر زرهی لی‌یر به او سپرده شد. روز ۱ مه سال ۱۹۴۴ به درجه سرلشکری ترفیع گرفت. با این لشکر در نبرد نرماندی مشارکت نمود. لشکر او پیش از آن که میدان نبرد برسد در اثر حملات هوایی متفقین آسیب جدی دید. خود بایرلاین نیز در این حملات زخم برداشت اما میدان را ترک نکرد. با گرفتاری به مشکلات متعدد، پس از درگیری‌های سنگین، لشکر او نتوانست سر ساحل یگان‌های بریتانیایی را از بین ببرد. به هر صورت، زیر آتش گسترده شناورهای دریایی دشمن، برای مدتی توانست جلوی پیشروی آن‌ها را
دشمن، برای مدتی توانست جلوی پیشروی آن‌ها را بگیرد. بدین ترتیب، روز ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴ شمشیرهای صلیب شوالیه به او تعلق گرفت. پنج روز بعد ناحیه استقرار لشکر هدف بمباران فرشی بسیار مخرب آمریکایی‌ها قرار گرفت و در نتیجه آن ۷۰ درصد توان یگان بایرلاین از بین رفت. از مابقی آن اوایل ماه اوت در ضدحمله ناموفق در ناحیه موتن استفاده شد. باقی مانده نیروها به تدریج به پشت رود سن عقب نشست. لشکر لی‌یر به آلمان بازگشت و ماه اکتبر بازسازی شد. لشکر در تهاجم آردن در ماه دسامبر مشارکت کرد تا این که در دفاع از ناحیه رور به
مشارکت کرد تا این که در دفاع از ناحیه رور به محاصره افتاد. بایرلاین سپس ماه مارس سال ۱۹۴۵ فرماندهی سپاه ۵۳ زرهی را در ناحیه تحت‌محاصره رور عهده‌دار و روز ۱۶ آوریل وادار به تسلیم به نیروهای متفقین شد. پس از جنگ تا ماه آوریل سال ۱۹۴۷ در اسارت به سر برد. دوران بازنشستگی را در خانه‌اش در وورتسبورگ بود. سرلشکر فریتس بایرلاین در نهایت روز ۳۰ ژانویه سال ۱۹۷۰ در وورتسبورگ درگذشت.
هرمان-هاینریش برند (زاده ۲۵ اوت ۱۸۹۸ - مرگ ۱۹ژوئن ۱۹۸۷) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم بود وی از ۱ آوریل ۱۹۴۵ تا ۸ می ۱۹۴۵ فرمانده لشکر ۴۹۰ پیاده ورماخت آلمان نازی بود.
ارهارد برنر (زاده ۱۲ سپتامبر ۱۸۹۴ - مرگ ۲۵ ژوئیه ۱۹۶۰) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و آخرین فرمانده لشکر ۷۶ پیاده ورماخت بود.
گو آن (چینی ساده: 顾安، چینی سنتی: 顧安، پین‌یین: Gù Ān، وید جایلز: Ku An) ملقب به یونا جوشی از نقاشان بنام چینی در دورهٔ سلسله یوان بود. گو آن در حدود سال ۱۲۸۹ میلادی در هوایدونگ (کونشان امروزی در استان ججیانگ) چین زاده شد. مهارت او در کشیدن گیاهان بامبو بود بویژه آنهایی که در نسیم به اهتزاز درآمده بودند. از تاریخ دقیق مرگ این نقاش اطلاع کاملی در دست نیست و گمان‌برده می‌شود پس از ۱۳۶۵ بوده باشد.
لویاتان ملویلی (نام علمی: Livyatan melvillei) گونه‌ای منقرض‌شده و پیشاتاریخی از نهنگ می‌باشد که در دور میوسن زیست می‌کرد. طول این نهنگ کهن می‌توانست به بیش از ۱۷ متر برسد و به طور کلی از نظر اندازه و ظاهر تا حدود زیادی به نهنگ عنبر امروزی شباهت داشت. لویاتان یک شکارچی رأس هرم غذایی محسوب می‌شد و می‌توانسته آبزیان بزرگ مانند دلفینها، و حتی سایر نهنگ‌ها را شکار کند. این جانور همزمان با کوسه غول‌پیکری به نام مگالودون می‌زیست و احتمالاً با آن بر سر منابع غذایی رقابت می‌کرد. نام لویاتان ملویلی برگفته از نام
رقابت می‌کرد. نام لویاتان ملویلی برگفته از نام لویاتان (یک هیولا در کتاب مقدس) است. پسوند ملویلی نیز اشاره به هرمان ملویل نویسنده رمان مشهور موبی‌دیک دارد. توصیف. لویاتان ملویلی بین ۱۳٫۵ تا ۱۷٫۵ متر طول داشت و یکی از بزرگ‌ترین درندگان تاریخ محسوب می‌شود. این جانور دارای جمجمه‌ای به طول ۳ متر بوده و آرواره آن دارای دندانهایی درشت و میخ‌مانند بود که تا ۳۶ سانتی‌متر نیز رشد می‌کردند. دندان‌های این گونه نهنگ پس از عاج بزرگ‌ترین نوع دندان در میان تمام جانوران تاریخ محسوب می‌شود. برخلاف نهنگ‌های عنبر که تنها در
محسوب می‌شود. برخلاف نهنگ‌های عنبر که تنها در فک پایین خود دندان دارند در لویاتان‌ها هم فک پایین و هم فک بالا دارای دندان بودند. تعداد دندان‌های لویاتان ملویلی در فک پایین ۲۲ و در فک بالا ۱۸ عدد بوده‌است. انقراض. لویاتان ملویلی احتمالاً به علت آغاز سرمایش جهانی در اواخر میوسن که افزایش اندازه نهنگ‌های بی‌دندان و کاهش تنوعشان را در پی داشت منقرض شد. زیرا این جانور برای بقا به شکار نهنگ‌های کوچک وابسته بود و کاهش تعداد نهنگ‌های کوچک باعث در تنگنا قرارگرفتن لویاتان ملویلی برای تامین خوراکش می‌شد.
فرارا نام شهر و کمون در ناحیه امیلیا-رومانیای در شمال ایتالیا است. این شهر مرکز استان فرارا می‌باشد. فرارا در ۵۰ کیلومتری شمال-شمال شرقی شهر بولونیا قرار گرفته‌است. این شهر در کنار کانال پو دی وولانو که شاخه اصلی رودخانه پو است، قرار گرفته‌است. فرارا خیابانهای پهن و مکانهای متعددی دارد که به قرنهای چهاردهم و پانزدهم میلادی تعلق دارند. از آنجایی که این شهر از لحاظ زیبایی و فرهنگی مهم است، جزئی از سازمان یونسکو و میراث جهانی یونسکو بحساب می‌آید. در سالهای اخیر فعالیتهای صنعتی در این شهر از سر گرفته شده‌است.
فعالیتهای صنعتی در این شهر از سر گرفته شده‌است. فرارا در راه‌آهن اصلی بین شهرهای بولونیا و پادوا و ونیز قرار گرفته‌است.