payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سبز» شناخته شده‌اند. در تاریخ نظام جمهوری اسلامی ایران، این بی سابقه ترین جنبش بعد از انقلاب ۱۳۵۷ بود. پیشینه. ابتدا به خاطر سیّد بودن موسوی رنگ سبز به تدریج توسط طرفدارانش به صورت نماد وی درآمد. با همه‌گیر شدن این رنگ مخالفت‌هایی از سوی برخی گروه‌های سیاسی ابراز شد. دو هفته پیش از انتخابات هفته‌نامهٔ صبح صادق، ارگان سپاه پاسداران به نقل از یدالله جوانی، رئیس ادارهٔ سیاسی سپاه پاسداران نوشت که سپاه اطّلاعاتی در دست دارد که نشان می‌دهد برخی گروه‌های افراطی، پروژهٔ انقلاب رنگی را طرّاحی کرده و در حال اجرای
پروژهٔ انقلاب رنگی را طرّاحی کرده و در حال اجرای آن هستند: هم‌زمان با سخنان رئیس ادارهٔ سیاسی سپاه پاسداران، روزنامهٔ کیهان نیز در مطلبی ضمن تأیید حرف‌های این سردار سپاه نوشت اطّلاعاتی در دست دارد که نشان می‌دهد برخی از گروه‌ها خود را برای «بست‌نشینی» در روز انتخابات مقابل وزارت کشور و استانداری‌ها و فرمانداری‌ها آماده کرده و چند روز است که در تهران این کار را تمرین می‌کنند و به‌طور ضمنی آن‌ها را به انجام یک کودتای انتخاباتی متّهم کرد. برخی دیگر از ناظران سیاسی نیز حرکت‌های چند هفتهٔ پیش از انتخابات در
سیاسی نیز حرکت‌های چند هفتهٔ پیش از انتخابات در تهران و شهرهای بزرگ را شبیه خیزش عمومی بهمن ۵۷ ارزیابی کرده و این گونه حرکت‌ها را نشانه‌ای از وقوع یک انقلاب قلمداد کردند. اصطلاح جنبش سبز. با تداوم اعتراضات فراگیر حامیان میرحسین موسوی و مهدی کرّوبی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ به نتایج انتخابات این جریان با نام‌های گوناگونی خوانده شد. به عنوان مثال انقلاب سبز ایران عنوانی است که برخی رسانه‌های بین‌المللی به‌کار بردند. موسوی و هوادارانش در کنار مهدی کرّوبی و محسن رضایی معتقد به مخدوش بودن نتایج انتخابات و
و محسن رضایی معتقد به مخدوش بودن نتایج انتخابات و اعلام پیروزی محمود احمدی‌نژاد بودند. برخی از احزاب هوادار موسوی از عنوان کودتای سیاسی برای آنچه در انتخابات توسط دولت روی‌داده‌بود استفاده کردند. رهبران. اگرچه بیشتر میرحسین موسوی، مهدی کروبی و تا حدودی محمد خاتمی را رهبران این جنبش می‌خوانند اما خود این افراد از جمله میرحسین موسوی بارها ابراز داشته‌اند که خودشان پیرو جنبش سبز هستند. به‌طور مثال می‌توان شرکت میرحسین موسوی در اوّلین نماز جمعه بعد از انتخابات ۱۳۸۸ به امامت هاشمی رفسنجانی را بنا به خواست
۱۳۸۸ به امامت هاشمی رفسنجانی را بنا به خواست هواداران این جنبش دانست. در ادبیّات هواداران دولت احمدی‌نژاد از میرحسین موسوی و مهدی کروبی با عنوان «سران فتنه» یاد می‌شود. نظرات گوناگونی پیرامون رهبری این جنبش ابراز شده است. نداشتن رهبری. به عقیدهٔ بابک داد، مقامات نظام، ابتدا جنبش را به «هدایت اتاق جنگ روانی» ستادهای انتخاباتی نسبت دادند اما بعد از دستگیری فله‌ای ده‌ها فعّال سیاسی، دیدند جنبش هنوز مدیریّت می‌شود و مقتدرانه ادامه دارد! بعد نامزدهای معترض را به عنوان طرّاح و رهبر اعتراضات ملّی، محدود کردند.
به عنوان طرّاح و رهبر اعتراضات ملّی، محدود کردند. همچنین داریوش همایون جنبش سبز را تحوّلی بی‌سابقه، دموکراتیک و آزاد که خارج از رابطهٔ رهبری، اطاعت، فرمان‌بری، مریدی و مرادی و… است می‌خواند. وجود رهبری فرضی. عماد بهاور، از اعضای ستاد موسوی گفته است: برخی از گروه‌های اپوزیسیون دائماً تبلیغ می‌کنند که «موسوی رهبر جنبش نیست» یا «جنبش سبز رهبر ندارد» یا «مردم خود رهبر جنبش هستند». تصوّر آن‌ها از رهبری جنبش همان رهبری قدیمی و کلاسیک است که نوعی رهبری حدّاکثری بود و جنبش قبایی بود که بر قامت رهبران دوخته می‌شد.
و جنبش قبایی بود که بر قامت رهبران دوخته می‌شد. ایشان دانسته یا نادانسته بر تلاشی جنبش دامن می‌زنند. در حالی که نوع رهبری فرضی میرحسین موسوی به هیچ وجه شباهتی با آنگونه رهبری کلاسیک ندارد. او گرچه معتقد است، جنبش رأس دارد ولی می‌گوید رهبری جنبش، فرضی است، وی گفته است: این جنبش وابسته به رأس خود نبوده و نیست. اگرچه همواره حول یک «رأس فرضی» سامان یافته است. بی شک خاتمی و موسوی دو رأس فرضی برای این جنبش در مراحل اولیه و بعدی و البته بهترین، سالم‌ترین و اخلاقی‌ترین گزینه‌ها در بین گزینه‌های ممکن و موجود
گزینه‌ها در بین گزینه‌های ممکن و موجود بوده‌اند. در چنین حالتی اعضای متکثر جنبش فرض می‌کنند که شخصی یا نهادی نقش رهبری جنبش را بازی می‌کند؛ رهبری که البته حداقلی است و چندان هم رهبری نمی‌کند. تنها «حضور» دارد تا انسجام جنبش حفظ شود و از مسیر اولیه آن خارج نشود. رهبری شبکه‌ای. از دیگر کسانی که رهبری جنبش را فردی نمی‌داند، مجید محمّدی جامعه‌شناس است. او می‌گوید رهبری جنبش سبز، شبکه‌ای، غیر متمرکز، تعاملی و توافقی است. رهبری نمادین. به عقیدهٔ حمیدرضا جلایی‌پور استاد جامعه‌شناسی دانشگاه تهران: جنبش سبز فقط یک
استاد جامعه‌شناسی دانشگاه تهران: جنبش سبز فقط یک رهبری نمادین و سمبلیک دارد و اگر این‌ها را هم از دست بدهد فرقی نمی‌کند. او اظهار کرده: جنبش سبز رهبر حقیقی و کاریزماتیک ندارد. اقدامات. کمپین‌های انتخاباتی، ایجاد زنجیره‌های انسانی، تشویق به سبزپوشی، بستن دستبند سبز و کلاً ترویج این رنگ پیش از انتخابات و برگزاری راهپیمایی‌های گسترده در اعتراض به نتایج انتخابات، از جمله اقدامات این جنبش بوده است. همچنین تندیس شبیه‌سازی شده "مجسمه داوود" در میدان سینورای فلورانس به دستور شهردار فلورانس و در جهت همدردی مردم
به دستور شهردار فلورانس و در جهت همدردی مردم فلورانس با مردم ایران، با پرتو نورافکن‌های سبز به نشانه "جنبش سبز ایران" نورپردازی شد. اظهار نظرها. علی‌اکبر موسوی خوئینی سه اولویّت جنبش سبز را فعّالیّت مؤثر حقوق بشری در دفاع از حقوق زندانیان- شهدا و پشتیبانی از خانواده‌های آنان، رفع خلاء شبکهٔ ارتباطی و رسانه‌ای با هدف آگاهی‌بخشی و تقویت همبستگی بین ایرانیان و عبور از بحث «چه نمی‌خواهیم» و آغاز گفتگوی فراگیر پیرامون «چه می‌خواهیم» می‌داند. رضا خاتمی گفت: «من معتقدم حداقل تعداد ۷ میلیون و ۸۹ هزار و ۹۹۳ رأی
معتقدم حداقل تعداد ۷ میلیون و ۸۹ هزار و ۹۹۳ رأی تقلب شده است و فتنه واقعی این است. فتنه این است که تقلب کنند و خود را پشت رهبری پنهان سازند و از حیثیت و جایگاه رفیع رهبری برای انجام کارهایشان سوءاستفاده کنند.» مخالفان. منتقدان جنبش سبز استفادهٔ این جریان از رنگ سبز را محکوم کرده و آن را با عباراتی چون "کاخ سبز معاویه" و "جنبش سبز اموی" توصیف می‌کنند. گروهی از ایشان جنبش سبز علوی را برای مقابله با این جریان بنیان نهاده‌اند. منسوب کردن این جریان به بنی‌امیه و معاویه اعتراض‌های شدیدی را در بین هواداران جنبش
و معاویه اعتراض‌های شدیدی را در بین هواداران جنبش سبز برانگیخته است. از جمله رسول منتجب‌نیا فقیه و قائم‌مقام حزب اعتماد ملّی تشبیه مخالفان به بنی‌امیه را رفتاری ضداسلامی توصیف کرده و خواهان برخورد مقامات کشور با آنان شده بود: «این بزرگ‌ترین تهمت است که شخصی یک مجموعه را طرفدار بنی‌امیه می‌نامد. بنی‌امیه یعنی دشمنان اهل بیت و کسانی در مقابل آنها ایستادند… شما علوی هستید مبارکتان! چرا رقیب خود را اموی اعلام می‌کنید. این چه تهمتی است؟ شما دم از اصولگرایی می‌زنید. آیا تهمت زدن از اصول شماست؟ آیا هرکس که شما را
آیا تهمت زدن از اصول شماست؟ آیا هرکس که شما را قبول نکرد؛ معاویه، یزید بن معاویه یا بنی‌امیه است… متعجبم که مقامات کشور چرا به دهان آنها نمی‌زند و با آنها برخورد نمی‌کنند.» مواضع رهبران سایر کشورها نسبت به جنبش سبز. پیام نوروزی رهبران جنبش سبز. رهبران جنبش سبز ایران ضمن پیش دستی در ارائه پیام نوروزی نسبت به سید علی خامنه‌ای، سال ۱۳۸۹ را سال «صبر و استقامت» نامیدند. در نخستین نوروزِ جنبش سبز و در شرایطی که هزاران تن از رهبران و هواداران جنبش و مردمی که در ده‌ها تظاهرات اعتراضی حضور داشته یا کوچک‌ترین اقدامی
تظاهرات اعتراضی حضور داشته یا کوچک‌ترین اقدامی در دفاع از جنبش انجام داه بودند، همچنان در زندان به سر برده و در برخی از بندهای زندان اوین اعتصاب غذای زندانیان آغاز شده بود، رهبران جنبش سبز پیش از علی خامنه‌ای و محمود احمدی‌نژاد به انتشار پیام نوروزی پرداختند. پیش از این طی یک سنت ده ساله علی خامنه‌ای در پیام نوروزی خود به نامگذاری سال آتی می‌پرداخت. پیام نوروزی میرحسین موسوی. میرحسین موسوی در پیام خود به مشکلات به انتخابات، مشکلات عدیده اقتصادی کشور، لزوم حمایت از خانواده‌های شهدای و جانبازان جنبش و…
حمایت از خانواده‌های شهدای و جانبازان جنبش و… پرداخت و گفت: در بخشی از این پیام نوروزی آقای موسوی به آینده جنبش سبز اشاره می‌کند و از مردم می‌خواهد که دامنه جنبش سبز را به همه "قشرها و قومیت‌ها و استان‌ها گسترش دهند و با ایجاد اشتغال و کمک به مردم در ارتقای وضعیت آنها یاری کنند. پیام نوروزی زهرا رهنورد. پیام نوروزی زهرا رهنورد که به‌صورت تصویری ضبط شده بود در ۲۷ اسفند منتشر گردید. در این پیام وی ضمن تبریک نوروز گفت: پیام نوروزی مهدی کروبی. پیام نوروزی مهدی کروبی نیز که به‌صورت تصویری بود در ۲۹ اسفند منتشر
کروبی نیز که به‌صورت تصویری بود در ۲۹ اسفند منتشر گردید. مهدی کروبی ضمن تبریک نوروز گفت: مهدی کروبی در این پیام از علی خامنه‌ای انتقاد کرده که پیشتر گفته بود همه باید در کشتی نجات نظام باشند. مهدی کروبی گفته وقتی روحانی و شخصیت‌های نظام به جنتی، احمد خاتمی و محمود احمدی‌نژاد منحصر شود دیگر نمی‌توان شعار داد کشتی نظام. باید گفت، قایق نظام! بازتاب‌های خارجی. پیام نوروزی رهبران جنبش سبز بازتاب‌هایی در رسانه‌های خارجی داشت، اگرچه رسانه‌های داخل اجازه پوشش دادن پیام‌های رهبران جنبش را ندارند. از جمله روزنامه
پیام‌های رهبران جنبش را ندارند. از جمله روزنامه نیویورک تایمز نوشت میرحسین موسوی در پیام خود می‌گوید که سال جدید، سالی است همراه با مقاومت در برابر مطالبات مشروع و قانونی، و ما اگر از این مطالبه بر حق خود دست بکشیم به ملت، اسلام و خون شهدا خیانت کرده‌ایم. همچنین همسر آقای موسوی، زهرا رهنورد، نیز می‌گوید که در این سال نو ما در کشورمان آزادی می‌خواهیم. ما خواهان از بین رفتن «تقلب و تبعیض» در کشور هستیم.
قتل‌عام نانجینگ یا کشتار نانجینگ به دورهٔ شش هفته‌ای پس از ۱۳ دسامبر ۱۹۳۷ و اشغال شهر نانجینگ، پایتخت پیشین جمهوری چین، توسط ژاپنی‌ها گفته می‌شود. در این دوره سربازان ارتش سلطنتی ژاپن صدها هزار نفر از اهالی شهر را کشته و بیست تا هشتاد هزار زن را مورد تجاوز جنسی قرار دادند. این قتل‌عام به یک موضوع سیاسی مناقشه‌برانگیز بدل شده و جنبه‌های گوناگون آن از سوی تجدیدنظرطلبان تاریخی و ناسیونالیست‌های ژاپنی زیر سؤال رفته است. این افراد کشتار را اغراق‌شده یا به‌کلی ساختگی برای اهداف تبلیغاتی می‌دانند. تلاش برای انکار
برای اهداف تبلیغاتی می‌دانند. تلاش برای انکار یا توجیه این جنایت، مباحثات پیرامون کشتار نانجینگ را دامن زده و آن را به مانعی بر سر بهبود روابط چین و ژاپن و نیز روابط ژاپن با دیگر کشورهای خاور دور از جمله کره جنوبی و فیلیپین تبدیل کرده است. برآوردها از رقم کشتگان متفاوت است. به‌جز ثبت نشدن قتل‌ها به‌طور جامع و دقیق، دلایل دیگر برای اختلاف در برآوردها شامل این موارد می‌گردد؛ تعریف محدودهٔ جغرافیایی، دورهٔ زمانی و قتل‌هایی که باید به حساب کشتار گذارده شود. قتل‌عام نانجینگ در مفهوم مضیق خود فقط به قتل‌هایی
قتل‌عام نانجینگ در مفهوم مضیق خود فقط به قتل‌هایی گفته می‌شود که در "منطقهٔ امن نانجینگ" رخ داد. در حالی که در مفهوم وسیع تمامی قتل‌عام‌های شهر نانجینگ و حتی ۶ بخش اطراف آن را در بر می‌گیرد که با نام "فرمانداری ویژهٔ نانجینگ" شناخته می‌شوند. همچنین دورهٔ زمانی کشتار ممکن است فقط به شش هفته پس از سقوط نانجینگ محدود شود یا تمامی قتل‌ها از زمان ورود ارتش ژاپن به استان جیانگسو در نیمه نوامبر تا اواخر مارس ۱۹۳۸ را دربر گیرد. همچنین نوع قتل نیز ممکن است تفاوت‌هایی را در آمار کشتگان موجب شود، از جمله این پرسش که
را در آمار کشتگان موجب شود، از جمله این پرسش که آیا کشتن سربازان به اسارت درآمده چینی و چریک‌های مظنون اعدام قانونی شمرده می‌شود یا خیر. دادگاه نظامی بین‌المللی برای خاور دور (دادگاه توکیو) رقم تلفات را بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ اعلام کرد. مراکز کفن و دفن و سایر سازمانهای مربوط بیش از ۱۵۵۰۰۰ جسد را که دفن کرده‌اند شمرده‌اند. در این ارقام، افرادی که جسد آنها با سوختن، یا انداختن آنها به رودخانه یانگ‌تسه یا توسط ژاپنی‌ها دفع شده است، در نظر گرفته نمی‌شوند. آمار رسمی دولت چین این رقم را ۳۰۰٬۰۰۰ ذکر می‌کند. تاریخ‌دانان
چین این رقم را ۳۰۰٬۰۰۰ ذکر می‌کند. تاریخ‌دانان ژاپنی تعداد تلفات را پائین‌تر آورده و معمولاً آن را حداکثر ۲۰۰٬۰۰۰ نفر می‌دانند، در حالی‌که برخی دیگر فقط به ۴۰٬۰۰۰–۲۰٬۰۰۰ کشته اشاره می‌کنند یا حتی وقوع یک کشتار گسترده و ساماندهی شده را انکار کرده و ادعا می‌کنند که تمامی قتل‌ها بر اثر اقدامات نظامی مجاز، به‌طور تصادفی یا به دلیل خشونت‌های موردی نیروهای خودسر صورت گرفته است. منکران کشتار نانجینگ معتقدند توصیف این حادثه به‌صورت یک کشتار ساماندهی‌شده و بزرگ برای نیات تبلیغاتی سیاسی صورت می‌گیرد. وضعیت نظامی.
نیات تبلیغاتی سیاسی صورت می‌گیرد. وضعیت نظامی. جنگ دوم چین و ژاپن در ۷ ژوئیه ۱۹۳۷، پس از حادثه پل مارکو پولو آغاز شد و به سرعت به یک جنگ تمام‌عیار در شمال چین بین ارتش‌های چین و ژاپن تبدیل شد. نیروهای ملی‌گرای چین تمایلی به درگیری قاطع در منطقه شمالی نداشتند و به جای آن، جبهه‌ای دیگر با راه‌اندازی حملاتی علیه نیروهای ژاپنی در شانگهای باز کردند. در پاسخ، ژاپن ارتشی به فرماندهی ژنرال ایوانه ماتسوی را برای مبارزه با نیروهای چینی در شانگهای اعزام کرد. در اوت ۱۹۳۷، ارتش ژاپن به شانگهای حمله کرد، جایی که با
۱۹۳۷، ارتش ژاپن به شانگهای حمله کرد، جایی که با مقاومت شدید و تلفات سنگینی روبرو شد. این نبرد به دلیل نبرد تن‌به‌تن در مناطق شهری بسیار خونین بود و هر دو طرف فرسایش زیادی را تجربه کردند. با وجود اینکه نیروهای ژاپنی موفق به عقب‌راندن نیروهای چینی شدند، ستاد کل فرماندهی در توکیو ابتدا تصمیم گرفت جنگ را گسترش ندهد زیرا خواستار پایان آن بودند. با این حال، اختلاف‌نظر بزرگی بین دولت ژاپن و ارتش آن در چین وجود داشت. ماتسوی حتی پیش از حرکت به شانگهای، قصد خود برای پیشروی به سوی نانجینگ را اعلام کرده بود. او به شدت
به سوی نانجینگ را اعلام کرده بود. او به شدت معتقد بود که تصرف نانجینگ، پایتخت چین، منجر به فروپاشی کل دولت ملی‌گرای چین و در نتیجه، پیروزی سریع و قاطع برای ژاپن خواهد شد. سرانجام، ستاد کل فرماندهی در توکیو به خواسته‌های ارتش امپراتوری ژاپن در چین تسلیم شد و عملیات حمله و تصرف نانجینگ را تأیید کرد. استراتژی برای دفاع از نانجینگ. تانگ شنگژی در بیانیه‌ای برای خبرنگاران خارجی اعلام کرد که شهر تسلیم نخواهد شد و تا پای مرگ مبارزه خواهد کرد. تانگ ارتشی در حدود ۸۱٬۵۰۰ سرباز، که بسیاری از آنها سربازان آموزشی ندیده
سرباز، که بسیاری از آنها سربازان آموزشی ندیده یا نیروهای خسته از نبرد شانگهای بودند، گرد آورد. دولت چین در ۱ دسامبر برای انتقال آماده شد و رئیس‌جمهور نیز در ۷ دسامبر شهر را ترک کرد و اداره نانجینگ به کمیته بین‌المللی به رهبری جان رابه، یک شهروند آلمانی و عضو حزب نازی سپرده شد. ۰ برای کسب مجوز این آتش‌بس از جنرالیسیمو چیانگ کای‌شک، رابه که در نانجینگ زندگی می‌کرد و به‌عنوان رئیس کمیته منطقه ایمنی نانجینگ فعالیت داشت، در تاریخ ۹ دسامبر بر عرشه ناو "پانی" سوار شد. از این ناو توپدار، "رابه" دو تلگراف فرستاد.
شد. از این ناو توپدار، "رابه" دو تلگراف فرستاد. تلگراف اول برای چیانگ از طریق یک سفیر آمریکایی در هانکو بود و از نیروهای چینی خواست که هیچ عملیات نظامی در نانجینگ انجام ندهند. تلگراف دوم از طریق شانگهای به رهبران نظامی ژاپن ارسال شد و خواستار آتش‌بس سه‌روزه شد تا چینی‌ها بتوانند از شهر خارج شوند. روز بعد، در ۱۰ دسامبر، "رابه" پاسخ خود را از ژنرالیسیمو دریافت کرد. سفیر آمریکا در هانکو پاسخ داد که با وجود حمایت او از پیشنهاد آتش‌بس، چیانگ با آن موافق نیست. "رابه" بیان می‌کند که: این رد پیشنهاد آتش‌بس، از نظر
بیان می‌کند که: این رد پیشنهاد آتش‌بس، از نظر رابه، سرنوشت شهر را تعیین کرد. نانجینگ به‌طور مداوم برای چندین روز بمباران شده بود که باعث ویرانی گسترده و تلفات شدید غیرنظامیان شد. در ۱۱ دسامبر، رابه متوجه شد که سربازان چینی همچنان در بخش‌هایی از منطقه ایمنی حضور دارند. این موضوع به این معنا بود که منطقه، با وجود حضور عمده غیرنظامیان، به هدف حملات ژاپنی‌ها تبدیل شده بود. رویکرد ارتش امپراتوری ژاپن. جنایات جنگی ژاپنی‌ها در مسیر به نانجینگ. اگرچه قتل‌عام عموماً به عنوان یک رویداد شش‌هفته‌ای پس از سقوط نانجینگ
به عنوان یک رویداد شش‌هفته‌ای پس از سقوط نانجینگ توصیف می‌شود، جنایاتی که توسط ارتش ژاپن انجام شد به همین مدت محدود نماند. بسیاری از جنایات در مسیر پیشروی ارتش ژاپن از شانگهای به نانجینگ، از جمله تجاوز، شکنجه، آتش‌سوزی و قتل، رخ داد. مسافت ۱۷۰ مایلی بین شانگهای و نانجینگ به منطقه‌ای ترسناک از مرگ و ویرانی تبدیل شد. هواپیماهای ژاپنی به‌طور مکرر کشاورزان و پناهندگان بی‌سلاح را برای سرگرمی مورد هدف قرار می‌دادند. غیرنظامیان تحت خشونت و بی‌رحمی شدید قرار گرفتند که پیش‌درآمدی بر قتل‌عام آینده بود. به عنوان
که پیش‌درآمدی بر قتل‌عام آینده بود. به عنوان مثال، دهکدهٔ نانچیان‌تو آتش زده شد و بسیاری از ساکنان آن در داخل خانه‌های در حال سوختن زندانی شدند. دو زن که یکی از آنها باردار بود، بارها مورد تجاوز قرار گرفتند. سپس، سربازان شکم زن باردار را باز کردند و جنین او را بیرون آوردند. یک پسر دو ساله که می‌گریست از دستان مادرش کشیده شد و به داخل شعله‌ها انداخته شد، در حالی که مادر و سایر روستائیان با نیزه کشته شدند و به داخل یک جوی انداخته شدند. علاوه بر این، جیادینگ توسط نیروهای ژاپنی مورد بمباران قرار گرفت و سپس
توسط نیروهای ژاپنی مورد بمباران قرار گرفت و سپس ۸۰۰۰ نفر از ساکنان غیرنظامی آن به‌طور تصادفی کشته شدند. نیمهٔ تایکانگ به‌طور کامل ویران شد و انبارهای نمک و غله غارت شدند. غیرنظامیان چینی اغلب خودکشی می‌کردند، مانند دو دختری که عمداً خود را در نزدیکی پینگهو غرق کردند، حادثه‌ای که توسط ستوان اول ژاپنی، نیشیزاوا بن‌کیشی، مشاهده و روایت شد. طبق گفتهٔ کروسو تادانوبو از تیپ ۱۳: “ما تمام مردان را پشت خانه‌ها می‌بردیم و با نیزه و چاقو می‌کشتیم. سپس زنان و کودکان را در یک خانه قفل می‌کردیم و شب‌ها آنها را مورد
را در یک خانه قفل می‌کردیم و شب‌ها آنها را مورد تجاوز قرار می‌دادیم… سپس، قبل از اینکه صبح روز بعد برویم، همه زنان و کودکان را می‌کشتیم و به این ترتیب، خانه‌ها را آتش می‌زدیم تا حتی اگر کسی برگشت، جایی برای زندگی نداشته باشد. ” بر اساس گفته یکی از خبرنگاران ژاپنی که در آن زمان همراه نیروهای امپراتوری بود: «دلیل پیشروی سریع ارتش دهم به سمت نانجینگ، موافقت ضمنی میان افسران و سربازان بود که می‌توانستند هر طور که می‌خواهند غارت و تجاوز کنند.» در رمان "سربازان زنده" نوشتهٔ تاتسوزو ایشیکاوا، نویسنده با توصیف
زنده" نوشتهٔ تاتسوزو ایشیکاوا، نویسنده با توصیف زنده‌ای از جنایاتی که لشکر شانزدهم ارتش اعزامی شانگهای در مسیر بین شانگهای و نانجینگ مرتکب شد، تصویری هولناک از این رویداد را ارائه می‌دهد. این رمان بر پایه مصاحبه‌هایی است که ایشیکاوا در ژانویه ۱۹۳۸ با نیروهای مستقر در نانجینگ انجام داد. یکی از بدنام‌ترین جنایات، مسابقه کشتن بین دو افسر ژاپنی بود که در "توکیو نیچی نیچی شیمبون" و روزنامه انگلیسی‌زبان "جاپن ادورتایزر" گزارش شد. این مسابقه، رقابتی بین دو افسر بود تا ببینند کدام یک می‌تواند زودتر ۱۰۰ نفر را فقط
تا ببینند کدام یک می‌تواند زودتر ۱۰۰ نفر را فقط با استفاده از شمشیر بکشد، که این موضوع مانند یک رویداد ورزشی پوشش داده می‌شد و روز به روز دربارهٔ نتایج به‌روزرسانی‌هایی منتشر می‌شد. صحت این گزارش در ژاپن، برای چندین دهه از سال ۱۹۶۷ به بعد، موضوع بحث و جدل شدیدی بوده است. در سال ۲۰۰۰، مورخ "باب تاداشی واکابایاشی" هم‌نظر با برخی محققان ژاپنی اعلام کرد که این داستان توسط خود ژاپنی‌ها ساخته شده و با همدستی سربازان برای تقویت روحیه جنگی ملی ژاپن انتشار یافته است. در سال ۲۰۰۵، یک قاضی در دادگاه ناحیه‌ای توکیو
در سال ۲۰۰۵، یک قاضی در دادگاه ناحیه‌ای توکیو شکایت خانواده‌های این دو افسر را رد کرد و اعلام داشت: این افسران پذیرفته‌اند که برای کشتن ۱۰۰ نفر با هم رقابت کرده‌اند و داستان نمی‌تواند به‌وضوح نادرست باشد. این قاضی همچنین دعوی شاکیان را به دلیل گذشت بیش از ۶۰ سال از زمان انتشار مقاله اولیه رد کرد. بحث در مورد صحت این رویداد همچنان در ژاپن ادامه دارد. سیاست زمین سوخته نیروهای چینی در حال عقب‌نشینی. نیروهای گارد نانجینگ به آتش کشیدن ساختمان‌ها و خانه‌ها در نواحی نزدیک به شیآ گوان در شمال و همچنین در اطراف
نواحی نزدیک به شیآ گوان در شمال و همچنین در اطراف دروازه‌های شرقی و جنوبی شهر پرداختند. اهدافی در داخل و خارج از دیوارهای شهر مانند پادگان‌های نظامی، خانه‌های شخصی، وزارت ارتباطات چین، جنگل‌ها و حتی روستاها کاملاً به آتش کشیده شدند، که ارزش آن‌ها به ۲۰ تا ۳۰ میلیون دلار آمریکا (۱۹۳۷) می‌رسید. تأسیس منطقه امن نانجینگ. در آن زمان بسیاری از غربی‌ها در شهر زندگی می‌کردند، برخی برای تجارت و برخی به عنوان مبلغ دینی. با نزدیک شدن ارتش ژاپن به نانجینگ، اکثر آن‌ها شهر را ترک کردند و تنها ۲۷ خارجی باقی ماندند. پنج
شهر را ترک کردند و تنها ۲۷ خارجی باقی ماندند. پنج نفر از این افراد، روزنامه‌نگارانی بودند که چند روز پس از تسخیر شهر در آنجا ماندند و در تاریخ ۱۶ دسامبر از شهر خارج شدند. پانزده نفر از باقی‌مانده‌ها کمیته‌ای به نام کمیته بین‌المللی برای منطقه امن نانجینگ را در ناحیه غربی شهر تشکیل دادند. جان رابِه، تاجر آلمانی، به‌عنوان رهبر این کمیته انتخاب شد که بخشی از آن به دلیل عضویتش در حزب نازی و وجود پیمان ضد کومینترن ژاپن و آلمان بود. دولت ژاپن قبلاً توافق کرده بود که به مناطقی از شهر که نیروهای نظامی چینی در
بود که به مناطقی از شهر که نیروهای نظامی چینی در آن‌جا مستقر نبودند، حمله نکند، و اعضای کمیته توانستند دولت چین را متقاعد کنند که نیروهای خود را از این نواحی خارج کند. منطقه امن نانجینگ از طریق استفاده از پرچم‌های صلیب سرخ مشخص شد. در تاریخ ۱ دسامبر ۱۹۳۷، شهردار نانجینگ ما چائوچون دستور داد که تمام شهروندان چینی باقی‌مانده در نانجینگ به منطقه امن نقل مکان کنند. بسیاری در تاریخ ۷ دسامبر از شهر فرار کردند و کمیته بین‌المللی به‌عنوان دولت "دفاکتور" نانجینگ به کار خود ادامه داد. مینی ووتری، مبلغ مسیحی که
به کار خود ادامه داد. مینی ووتری، مبلغ مسیحی که دانشگاه دختران جینلینگ را در نانجینگ تأسیس کرده بود، که در منطقه امن قرار داشت، در طول کشتار به‌طور شبانه‌روزی به پذیرش هزاران پناهنده زن پرداخت و در محوطه دانشگاه تا ۱۰٬۰۰۰ زن را پناه داد. تأسیس اردوگاه پناهندگان در کارخانه سیمان. در سن ۲۶ سالگی، برنارد آرپ سیندبرگ از دانمارک در دسامبر ۱۹۳۷، چند روز پیش از حمله ژاپنی‌ها به نانجینگ، به‌عنوان نگهبان در یک کارخانه سیمان در نانجینگ مشغول به کار شد. با شروع کشتار، سیندبرگ و کارل گونتر، همکار آلمانی‌اش، کارخانه
سیندبرگ و کارل گونتر، همکار آلمانی‌اش، کارخانه سیمان را به یک اردوگاه پناهندگان موقت تبدیل کردند و به حدود ۶٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ غیرنظامی چینی پناه دادند. با توجه به اینکه ژاپن نسبت به دانمارک و آلمان نازی خصومت نداشت، سیندبرگ پرچم بزرگی از پرچم دانمارک را بر سقف کارخانه سیمان کشید تا از بمباران آن توسط ارتش ژاپن جلوگیری کند. برای دور نگه داشتن نیروهای ژاپنی از کارخانه، او و گونتر پرچم دانمارک و یادبود سوستیکا را به‌طور استراتژیک در اطراف محل نصب کردند. هرگاه که ژاپنی‌ها به دروازه نزدیک می‌شدند، سیندبرگ پرچم
که ژاپنی‌ها به دروازه نزدیک می‌شدند، سیندبرگ پرچم دانمارک را به نمایش می‌گذاشت و برای گفتگو با آن‌ها بیرون می‌آمد، و در نهایت آن‌ها محل را ترک می‌کردند. شاهزاده آساکا به عنوان فرمانده منصوب شد. در یک یادداشت برای "رول‌های کاخ"، هیروهیتو شاهزاده یاسوهایکو آساکا را به دلیل اینکه نگرش خوبی نداشت مورد سرزنش قرار داد. او آساکا را به نانجینگ فرستاد تا فرصتی برای اصلاح داشته باشد. در پنجم دسامبر، آساکا با هواپیما از توکیو خارج شد و سه روز بعد به خط مقدم رسید. او با فرماندهان تیپ‌ها، لیوتنانت‌ژنرال‌های "کساگو
او با فرماندهان تیپ‌ها، لیوتنانت‌ژنرال‌های "کساگو ناکاجیما" و "هیوسکه یاناگوا" ملاقات کرد که به او اطلاع دادند که نیروهای ژاپنی تقریباً تمام ۳۰۰٬۰۰۰ سرباز چینی را در اطراف نانجینگ محاصره کرده‌اند و مذاکرات مقدماتی نشان می‌دهند که چینی‌ها آماده تسلیم هستند. شاهزاده آساکا دستوری برای کشتن تمام اسرا صادر کرد و بدین ترتیب موافقت رسمی برای جنایات انجام شده در طول و بعد از نبرد را فراهم کرد. برخی نویسندگان گزارش می‌دهند که شاهزاده آساکا دستور کشتن تمام اسرا را برای سربازان ژاپنی در نانجینگ امضا کرد. برخی دیگر
برای سربازان ژاپنی در نانجینگ امضا کرد. برخی دیگر می‌گویند که سرهنگ "ایسامو چئو"، این دستور را تحت امضا سلطنتی شاهزاده و بدون اطلاع یا رضایت شاهزاده ارسال کرد. با این حال، حتی اگر چئو ابتکار عمل را به عهده گرفته باشد، آساکا به‌طور رسمی افسر مسئول بود و هیچ دستوری برای متوقف کردن قتل‌عام صادر نکرد. در حالی که میزان مسئولیت شاهزاده آساکا در قتل‌عام همچنان موضوع بحث است، موافقت نهایی برای قتل‌عام و جنایات ارتش ژاپن در طول تهاجم به چین در تأیید امپراتور هیروهیتو از پیشنهاد ارتش ژاپن برای حذف محدودیت‌های قانون
از پیشنهاد ارتش ژاپن برای حذف محدودیت‌های قانون بین‌المللی در خصوص رفتار با اسرا چینی در پنجم اوت ۱۹۳۷ صادر شد.
بستن پا ( ،) سنتی بوده‌است که حدود هزار سال بر روی زنان و دختران چینی اجرا می‌کرده‌اند. این سنت حدوداً از قرن ده میلادی (۹۵۰) تا اوایل قرن بیستم (۱۹۱۲) در چین مرسوم بوده‌است. قربانیان این سنت در زندگی به ناتوانایی‌های همیشگی دچار می‌شده‌اند. بستن پاهای زنان یکی از رسومی بود که در چین باستان اجرا می‌شد. این عمل باعث تغییر شکل و کوچک شدن پاها تقریباً به اندازه پاهای یک عروسک می‌شد. عوارض این رسم دشواری و دردناک شدن راه رفتن و بیماری به نام اوستئوپروسیس (شکنندگی- پوکی استخوان‌ها) بود. رسم بستن پاها از دورهٔ
پوکی استخوان‌ها) بود. رسم بستن پاها از دورهٔ سلسلهٔ‌ سانگ، بین سال‌های ۹۷۶–۹۶۰ قبل از میلاد آغاز شد. گفته می‌شد یکی از شاهزاده‌ها محبوبه‌ای داشت که با پاهای بسته می‌رقصید. درحقیقت شاهزاده به‌دلیل علاقه‌ای که نسبت به پاهای کوچک داشت محبوبه‌اش را وادار می‌کرد که با پاهای بسته حرکت کند. این موضوع باعث شد که داشتن پاهای کوچک به‌عنوان یک «ارزش» در خانواده‌های سنتی به‌شمار آید؛ به‌این‌ترتیب، مرسوم شد که پاهای دختران جوان بسته شود تا کوچک بمانَد. اصطلاح «پاهای سوسنی» برای توصیف پاهای کوچک به کار می‌رفت و در
سوسنی» برای توصیف پاهای کوچک به کار می‌رفت و در جامعهٔ چین باستان نشان‌گر زیبایی و سمبل اصالت و طبقهٔ اجتماعی بالا به‌شمار می‌آمد. فرایند بستن پاهای دختران بین سنین سه تا یازده سالگی آغاز می‌شد. ابتدا پای کودک با آب داغ شسته و ماساژ داده می‌شد، بعد تمامی انگشت‌ها به جز انگشت شست شکسته شده به سمت داخل پا برگردانده و فشرده می‌شدند؛ سپس پا را در همین حالت با نوارهای پارچه‌ای محکم می‌بستند. این عمل موجب جلوگیری از رشد پا بیش از ۱۰ سانتی‌متر می‌شد. سپس انگشت‌های شست را در راستای پا کشیده می‌شکستند. بانداژ پارچه
شست را در راستای پا کشیده می‌شکستند. بانداژ پارچه یی از انگشتان تا قوزک پا محکم پیچیده می‌شد تا انگشتان را در جای خود نگه دارد. پس از گذشت دو یا سه سال پاهای کودک آن‌قدر کوچک می‌شدند که در کفش‌هایی که تنها ۳ اینچ یا تقریباً ۷٫۵ سانتی‌متر طول داشتند جای می‌گرفتند. این کفش‌های کوچک که «کفش‌های نیلوفری» نامیده می‌شدند از جنس ابریشم بودند و با قلابدوزی‌های زیبا تزئین می‌شدند. در نتیجهٔ این محدود کردن و بستن، پاها به‌شدت از فرم افتاده و راه رفتن با آن‌ها بسیار دردناک می‌شد. در بسیاری از مواقع نیز انگشتان پا قطع
می‌شد. در بسیاری از مواقع نیز انگشتان پا قطع می‌شدند زیرا بانداژ آن‌چنان محکم بسته شده بود که مانع از رسیدن خون به انگشتان می‌شد. هدف از بستن پاها، متمایز کردن زنان طبقهٔ بالای جامعه از زنان عادی و همین‌طور جلوگیری از «انحراف» زنان بود. بستن پاها کنترل زنان را آسان‌تر می‌کرد زیرا درد ناشی از آن چنان شدید بود که حتی طی کردن مسافت‌های کوتاه را بدون یاری دیگران ناممکن می‌ساخت. در بین طبقات بالای جامعهٔ چین، اگر دختری فاقد پاهای کوچک بود، احتمال یافتن همسری مناسب برای او بسیار ضعیف بود. رسم بستن پاها ادامه