payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به‌طور مسالمت‌آمیز دولت را در دست گرفت؛ این رویداد نقطه آغازین برای دوره‌ای کوتاه در جهت کسب استقلال (در سایه فدرالیسم) سانتافه بود. پس از مدتی کوندیوتی درگذشت و دولت مرکزی وابسته مجدداً یر سر کار آمد. یک سال بعد، رهبران فدرالیست، ماریانو ورا و استانیسلاو لوپز، نمایندهٔ فرماندار را از مقام خود عزل کردند و خواستار حاکمیت استان سانتافه تحت عضویت در «مجمع آزادیخواهان آرتیگاس» شدند. در سال ۱۸۱۸، قانون اساسی استانی توسط لوپز دیکته شد: سانتافه نخستین استانی بود که قانون اساسی خودش را داشت. طی درگیری‌های داخلی
که قانون اساسی خودش را داشت. طی درگیری‌های داخلی ۱۸۲۰ نیروهای سانتافه قاطعانه برای شکست ارتش مرکزگرای بوئنوس آیرس جنگیدند. بدین ترتیب پس از مدتی استانیسلاو لوپز جای خود را به عنوان چهره کلیدی حزب فدرال مستحکم کرد. پس از مرگ لوپز در سال ۱۸۳۸، دبیر و دست راست او، خوزه ماریا کوین Cullen جای وی را گرفت. کوین رقیب سرسختی برای خوان مانوئل ده روزاس (فرماندار بوئنوس آیرس و نمایندهٔ امور خارجه کنفدراسیون) بود به همین دلیل ده روزاس، کوین را بازداشت و اعدام کرد و به جای او یک فرد هوادار خود به نام خوان پابلو لوپز را
او یک فرد هوادار خود به نام خوان پابلو لوپز را بر سر کار آورد. فرماندار جدید تا حمله «خوستو خوزه ده ارکیزا» و تا سال ۱۸۵۱ بر مسند بود و پس از او پاسکوال اچاگه به فرمانداری رسید. پس از تشکیل ملت، استان سانتافه وارد دورهٔ صلح و پیشرفت شد. در سال ۱۸۷۲ خطوط راه‌آهن و سیستم تلگراف نقاط مختلف استان را به هم متصل کرد و در سال ۱۸۸۹ دانشگاه استانی سانتافه تأسیس شد. پس از ورود مهاجران اروپایی و انتشار اندیشه‌های نو، استیلای سیاسی گروه‌های محافظه کار به چالش کشیده شد. در نتیجه احزا ب رادیکالی چون «اتحادیه مدنی» (UCR)
در نتیجه احزا ب رادیکالی چون «اتحادیه مدنی» (UCR) و «حزب دمکراتیک ترقی خواه» (PDP) و فدراسیون زراعی آرژانتین تشکیل شدند. دو حزب رادیکال در مبارزات انتخاباتی با گروه‌های محافظه کار رقابت سختی داشتند. پس از اینکه قانون انتخاباتی توسط روکه سائنز پنیا در سال ۱۹۱۲ اصلاح شد، نمایندگان UCR به قدرت رسیدند و تا کودتای ۱۹۳۰ بر سر کار بودند. در سال ۱۹۳۲ این حزب PDP بود که بر مسند دولت نشست. در انتخابات منازعه‌آمیز ۱۹۵۸ که پرونیست‌ها کنار رفتند، دکتر کارلوس سیلوستر بگنیس - یک نماینده حامی رئیس‌جمهور (آرتورو فروندیزی)
- یک نماینده حامی رئیس‌جمهور (آرتورو فروندیزی) – به فرمانداری رسید. وی با برنامه‌های عمرانی خود، تونل ارنان داریاس را احداث کرد. این تونل ۱۵ کیلومتری که از زیر آب‌های رود پارانا گذر می‌کند، دو شهر پارانا و سانتافه را به هم متصل می‌کند. سانتافه در خشونت‌های دههٔ ۱۹۷۰ و رکود دههٔ ۱۹۸۰ بیش از دیگر ایالات خسارت دید. اوضاع اقتصادی استان در دهه ۹۰ وخیم تر شد. اما تا سال ۲۰۰۲ به رشد اقتصادی ۷ درصدی رسید. سانتافه مرکز تولید سویا و رقیب جدی استان بوئنوس آیرس در فعالیت‌های زراعی است. جغرافیا و اقلیم. بیشتر استان
زراعی است. جغرافیا و اقلیم. بیشتر استان بخشی از منطقه مرطوب پامپاس می‌باشد که شامل زمین‌های سبز و هموار است. در شمال استان منطقه گران چاکو قرار دارد. غرب استان را کوه‌های نوک تیز و کم ارتفاع با شیب تند تشکیل می‌دهند. شمال سانتافه، آب و هوایی گرم با دمای متوسط ۱۹ درجه و در شرق استان بارش سالانه ۱۱۰۰ میلی‌متر است. در جنوب دما و بارش کم است. رود عمدهٔ سانتافه، رود پارانا | پارانا است که در دهانه ریودلاپلاتا به دریای آزاد (اقیانوس اطلس) می‌ریزد. رودهای کوچکی مانند سالادوی شمالی، کارکارانیا و آرویو دل مدیو به
سالادوی شمالی، کارکارانیا و آرویو دل مدیو به پارانا می‌ریزند. دو رود پارانا و سالادو پس از باران‌های سنگین، طغیان می‌کنند. در سال ۲۰۰۳ سیل در شمال و مرکز استان، صدهزار نفر را بی‌خانمان کرد و خسارت شدیدی به اقتصاد استان وارد آورد. در سال ۲۰۰۷ سیل شدید دیگری در جنوب و مرکز استان که بخش‌هایی از شهرهای سانتافه و روزاریو را در بر می‌گرفت، ده‌ها هزار نفررا آواره کرد و زراعت منطقه را تحت تأثیر قرار داد. اقتصاد. استان سانتافه با تولید ناخالص داخلی برابر۲۷ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۹۰۰۰ چهارمین استان
دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۹۰۰۰ چهارمین استان از حیث اهمیت می‌باشد. کشاورزی نقش مهمی در اقتصاد استان بازی می‌کند. ۲۱ درصد زمین‌های زراعی کشور در سانتافه قرار دارد. از محصولات عمده کشاورزی باید به سویا، آفتابگردان، ذرت، گندم و برنج و از سایر محصولات می‌توان به عسل، توت فرنگی، پنبه و چوب اشاره کرد. از فعالیت درآمدزای سانتافه پرورش گاو (با ۵/۶میلیون راس) برای تولید شیر و گوشت است. طوری‌که سالانه ۶/۲ میلیون لیتر شیر (۴۰ درصد تولید ملی) تولید می‌شود. محصولات صادراتی سانتافه از طریق بنادر بین روزاریو و سان
صادراتی سانتافه از طریق بنادر بین روزاریو و سان لورنزو به سایر کشورها منتقل می‌شود. تولیدات صنعتی ۱۸ درصد اقتصاد سانتافه را تشکیل می‌دهد. از جمله آنها: صنایع غذایی (تولید آرد، روغن و آبجو)، صنایع چرم و نساجی، صنایع فولاد و تولید فلز، صنعت خودرو و ماشین‌های زراعی و صنعتی در بخش خدمات، صنعت جهانگردی چندان منبع درامدزایی نمی‌باشد. با این حال جاذبه‌های توریستی استان عبارتند از: ویرانه‌های شهر تاریخی کایاستا بدل دژ sacti spiritus تقسیمان سیاسی. استان به ۱۹ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
استان سانتیاگو دل استرو ، یکی از استان‌های ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در شمال کشور می‌باشد که با استان‌های سالتا، چاکو، سانتا فه، کاتامارکا، کوردوبا و توکومان مرز مشترک دارد. تاریخچه. پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی که اکنون سانتا فه نام دارد زیستگاه بومیان (ساناویرونس و خوریستونوکوتس) بود. این استان به گونه ای شگفت‌آور، محل زندگی صدهزار نفر از گویشوران گونه ای محلی زبان کچوا (زبان اینکاها) می‌باشد. دیه گو ده روخاس در سال ۱۵۴۲ نخستین کسی که به منطقه رسید. فرانسیسکو ده آگیره شهر سانتیاگو دل
به منطقه رسید. فرانسیسکو ده آگیره شهر سانتیاگو دل استرو را در سال ۱۵۵۳ بنا کرد. سانتیاگو دل استرو زیر تسلط دولت‌های مختلفی از جمله توکومان بوده‌است. به دلیل توجه کمی که به این شهر می‌شد تا اوایل قرن ۲۰، جمعیتی معادل ۵۰۰۰ نفر داشت. با ایجاد منطقه سالتا، سانتیاگو دل استرو به توکومان ملحق شد و بعدها در خلال جنگ استقلال (۱۸۲۰) با رهبری فرماندار خوان فیلیپه ایبارا از توکومان جدا شد. از حامیان برجسته استان، قانون‌گذار و آهنگساز مشهور، آمانسیو خاسینتو آلکورتا بود. تلاش‌های وی جهت مدرن کردن تجارت و نظام مالیاتی و
تلاش‌های وی جهت مدرن کردن تجارت و نظام مالیاتی و بهبود سیستم بانک داخلی بود. در اوایل قرن ۲۰، استان توانست اراضی مورد مناقشه با استان چاکو را به دست آورد. بدین ترتیب استان دارای ۴ شهر و ۳۵ هزار نفر جمعیت شد. احداث سد لوس کوئیروگا در سال ۱۹۵۰زمین‌های کم‌آب استان را آبیاری می‌کرد. چشمه‌های آب گرم ریو اوندو که در شمال غرب شهر سانتیاگو دل استرو قرار دارد با وجود آنکه در مسیری صخره دار قرار داشت، جمعیت بسیاری را به سوی خود جذب می‌کرد. این چشمه‌ها نخستین بار توسط اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۴۳ مشاهده شدند. پروفسور
اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۴۳ مشاهده شدند. پروفسور هرکولس کورتی در سال ۱۹۱۸ به خاصیت درمانی آب‌های ریو اوندو پی برد. به زودی جمعیت زیادی به آن منطقه روانه شدند. به همین دلیل اولین هتل رسمی در دهه ۱۹۴۰ تأسیس شد. چشمه‌های اب گرم ریو اوندو پس از چشمه‌های ریکیاویک ایسلند مقام دوم را در جهان دارند. در سال ۱۹۴۸ پرونیست جوان، کارلوس خوارز فرماندار سانتیاگو دل استرو شد. او بعدها به چهره سیاسی برجسته استان بدل گشت. وی چهره واقعی خود را با رویه به ظاهر دوستانه اش پنهان می‌کرد و ترتیب قتل رقبای خود را صادر می‌کرد. (سزار
و ترتیب قتل رقبای خود را صادر می‌کرد. (سزار ایتوره در ۱۹۹۶ و خراردو سوئلدو در ۱۹۹۸). وی در سال ۲۰۰۲ و در رابطه با قتل دو زن جوان بازداشت شد. جغرافیا و اقلیم. بیشتر استان بخشی از منطقه گران چاکو می‌باشد که شامل زمین‌های هموار و در برخی موارد فرورفتگی‌هایی است. تالاب‌های حوضهٔ رودهای سالادو و دولسه دراین فرورفتگی‌ها شکل گرفته‌است. خاک خشک آن در نواحی نیمه بیابانی و استپی سرشار از آهک و نمک می‌باشد. دمای هوای متوسط در استان با هوایی گرم و نیمه استوایی و فصولی بی باران ۲۱ درجه می‌باشد. بیشترین دمایی که تاکنون
بی باران ۲۱ درجه می‌باشد. بیشترین دمایی که تاکنون گزارش شده ۵۰ درجه بوده‌است. میزان بارش متوسط در زمستان ۱۲۰ م.م. بوده‌است. اقتصاد. استان سانتیاگو دل استرو با تولید ناخالص داخلی برابر۹/۲ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۳۵۶۰ همچون سایر ایالات شمالی از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد. تکیه گاه اقتصادی استان با نمایه ای روستایی، محصولات زراعی (۱۲ درصد اقتصاد استان) چون پنبه (بیست درصد تولید ملی)، سویا، ذرت و پیاز می‌باشد. رو رود سالادو و دولسه مزارع منطقه را آبیاری می‌کنند از سایر فعالیت درآمدزای سانتیاگو
آبیاری می‌کنند از سایر فعالیت درآمدزای سانتیاگو دل استرو، پرورش دام به ویژه در شرق استان است. تولیدات صنعتی کمتر از ۱۰ درصد اقتصاد سانتیاگو را تشکیل می‌دهد. از جمله آنها: صنایع غذایی، صنعت چرم، نساجی و چوب می‌باشند. در ضمن بخش معدن درصد ناچیزی از اقتصاد را به خود اختصاص می‌دهد. در بخش خدمات، صنعت جهانگردی منبع درامدزایی می‌باشد. جاذبه‌های توریستی استان عبارتند از: موزه و ساختمان‌های تاریخی شهر سانتیاگو دل استرو چشمه‌های آب گرم ریو اوندو پارک ملی کوپو سد فرونتال برای ورزش‌های آبی فرهنگ. از چهره‌های برجسته
برای ورزش‌های آبی فرهنگ. از چهره‌های برجسته تاریخی استان، کلنل " خوان فرانسیسکو بورخس "، رهبر جنگ استقلال است. نویسنده معروف، خورخه لوئیز بورخس، از اخلاف وی است. رهبران انقلابی و پایه‌گذاران حزب انقلابی کارگران و ارتش انقلابی خلق - چون ماریو روبرتو و فرانسیسکو رنه سانتوچو – نیز از چهره‌های مهم تاریخی استان هستند. ازچهره‌های فرهنگی سانتیاگو می‌توان به فیلیپه تابوآدا، رامون گومز کورنت، کارلوس سانچز گراماخو، الفردو گوگنا، ریکاردو تورینیو، رافائل تورینیو (همگی نقاش)، خورخه واشینگتن ابالوس، برناردو فیخو،
(همگی نقاش)، خورخه واشینگتن ابالوس، برناردو فیخو، کلمنتینا روزا کنل، خولیو کاره راس (همگی نویسنده) و آمانسیو خاسینتو آلکورتا (آهنگساز) اشاره نمود. مهم‌ترین وجه میراث فرهنگی استان را موسیقی (فولکلور) چاکاره را و سامبا تشکیل می‌دهد. تقسیمان سیاسی. استان به ۲۷ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
استان توکومان ، یکی از استان‌های ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در شمال غرب کشور می‌باشد که با استان‌های سالتا، کاتامارکا و سانتیاگو دل استرو مرز مشترک دارد. توکومان پرجمعیت‌ترین استان آرژانتین است. تاریخچه. پیش از ورود استعمارگران اسپانیایی به آمریکای جنوبی، استانی که اکنون توکومان نام دارد زیستگاه بومیان (دیاگیتاس و کالچاکیس) بود. این بومیان به زراعت اشتغال داشتند. در سال ۱۵۳۳ دیه گو ده آلماگرو وارد شمال غرب آرژانتین از جمله توکومان شد. در سال ۱۵۶۵ دیه گو ده ویارول شهر سان میگل ده توکومان را بنا کرد. پس ازآن
شهر سان میگل ده توکومان را بنا کرد. پس ازآن استان توکومان با فرمانداری فرانسیسکو ده آگیره به وجود آمد. در سال ۱۶۸۵ سان میگل سالاس، شهر سان میگل را به سبب حملات مکرر بومیان مالونس، ۶۵ کیلومتری مکان سابق بازسازی کرد. استعمارگران اسپانیایی که تلاش می‌کردند بومیان شکست خورده را به سمت بوئنوس آیرس روانه کنند با مقاومت قبیله کوئیلمس روبرو شدند. این قبیله بعدها به سوی شهر کوئیلمس کنونی رهسپار شد. محموله‌های طلا و نقره که از حاکم نشین‌های وابسته به امپراتوری اسپانیا به سمت بوئنوس آیرس در حرکت بودند از توکومان
به سمت بوئنوس آیرس در حرکت بودند از توکومان می‌گذشت به همین سبب توکومان اهمیت بسیاری یافت. ایجاد نایب‌الملک‌نشین ریو د لا پلاتا به معنای پایان انتقال محموله از پرو به بوئنوس آیرس بود. از آن پس توکومان شاهد ورود کالاهای بریتانیا از طریق گمرک خانه‌های تازه تأسیس بوئنوس آیرس بود. در سال ۱۷۸۳ منطقه توکومان تجزیه شد و توکومان (کنونی) تحت نظارت منطقه سالتا دل توکومان درآمد. در سال ۱۸۱۳ خوزه ده سان مارتین به توکومان آمد و مدرسه نظامی را تأسیس کرد. منطقه مذکور نیز یک سال بعد تجزیه شد و به ایالات کنونی تجزیه شد. به
سال بعد تجزیه شد و به ایالات کنونی تجزیه شد. به تاریخ ۹ ژوئیه ۱۸۱۶ در کنگرهٔ توکومان، ایالات متحده ریو د لاپلاتا استقلال خود را از اسپانیا اعلام کرد اما درگیری‌های داخلی، اتفاق ایالات و تبدیل آن به جمهوری آرژانتین را به تأخیر انداخت. در پی شکست آرژانتین در راه استقلال، برنابه آرائوس، فرماندار و از اعضای هیئت حاکمه، در ۲۲ مارس ۱۸۲۰ تشکیل " جمهوری فدرال توکومان " را اعلام کرد اما با عقب‌نشینی ایالات کاتامارکا و سانتیاگو دل استرو، یک سال بعد شکست خورد. آغاز سدهٔ ۲۰ همزمان با اعمال محدودیت‌های گمرکی و ورود
سدهٔ ۲۰ همزمان با اعمال محدودیت‌های گمرکی و ورود خطوط راه‌آهن بود که اوضاع اقتصادی استان را به ویژه در تولید نیشکر بهبود داد. اما بحران قیمت نیشکر در دهه ۱۹۶۰ موجب شد تا رئیس‌جمهور وقت، خوان کارلوس اونگانیا، ۱۱ کارخانه شکر را تعطیل اعلام کند که چالشی جدی برای اقتصاد توکومان بود. دهه ۱۹۷۰ اوضاع اقتصادی و سیاسی رو به وخامت گذاشت. به این ترتیب که علاوه بر بحران اقتصادی ای که دامن گیر منطقه بود، رئیس‌جمهور وقت (۱۹۷۵)، ایزابل پرون، در استان توکومان اعلام وضعیت اضطراری نمود که به " عملیات استقلال " منجر شد. این
نمود که به " عملیات استقلال " منجر شد. این عملیات از سوی ارتش آرژانتین برای سرکوب یک گروه چریکی و چپ‌گرا موسوم به " ارتش انقلابی خلق " (ERP) انجام شد. این گروه گواریست در تدارک یک محاصره عمومی در مناطق کوهستانی استان توکومان در نزدیکی مرز بولیوی بود. خشونت‌ها تا انتخاب فرماندار بعدی، آنتونیو دومینگز بوسی (مارس ۱۹۷۶)، و عزل ایزابل پرون ادامه داشت. جغرافیا و اقلیم. با وجود مساحت کم، دو سیستم جغرافیایی در استان توکومان مشهود است: شرق استان در نزدیکی منطقه گران چاکو با اراضی هموار و غرب آن با دره‌های تنگ (در
چاکو با اراضی هموار و غرب آن با دره‌های تنگ (در شمال غرب) و کوه‌های نوک تیز (در جنوب شرق و نزدیکی پامپاس). سررو ال بولسون با ۵۵۵۰ متر بلندترین قله در شمال غرب توکومان قرار دارد. نواحی کوهستانی استان بارش سالانه ای معادل ۱۵۰۰ میلیمتر دارد درحالی‌که این مشخصه برای دیگر نواحی ۶۰۰ میلیمتر است. به سبب پوشش گیاهی عالی، به توکومان لقب " باغ جمهوری " داده‌اند. از رودهای عمده استان رود سالی است که از آن برای آبیاری و تولید برق استفاده می‌شود. در ضمن سدهای ال کادیال بر رود سالی، امبالسه بر روی رود اوندو، لا
کادیال بر رود سالی، امبالسه بر روی رود اوندو، لا آنگوستورا بر رود سوسا و اسکاپا بر رود ماراپا احداث شده‌اند. اقتصاد. استان توکومان با تولید ناخالص داخلی برابر ۲/۷ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۵۴۰۰ از نظر اقتصادی در حال توسعه می‌باشد (هفتمین استان). تکیه گاه اقتصادی استان بخش کشاورزی (۷ درصد اقتصاد استان) و محصولاتی چون نیشکر (۶۰ درصد تولید ملی)، سویا، ذرت، لیمو، توت فرنگی حبوبات و کیوی می‌باشد از سایر فعالیت‌های اقتصادی توکومان، پرورش دام به ویژه برای مصارف داخلی است. تولیدات صنعتی ۱۵ درصد اقتصاد
مصارف داخلی است. تولیدات صنعتی ۱۵ درصد اقتصاد استان را تشکیل می‌دهد. از جمله آنها: صنایع غذایی، نساجی، الکل، شکر و صنایع متالورژیک می‌باشند. در بخش خدمات، صنعت جهانگردی و مراکز فرهنگی و ورزشی منبع ایجاد درآمد می‌باشند. جاذبه‌های توریستی و اماکن دیدنی استان عبارتند از: آزادراه پان‌آمریکن که دو شهر توکومان را به سانتیاگو دل استرو و بوئنوس آیرس را به هم متصل می‌کند. پارک ملی کامپو ده لوس آلیسوس ویرانه‌های شهر تاریخی کوئیلمس دانشگاه‌ها: دانشگاه ملی توکومان، دانشگاه فنی، دانشگاه استانی توکومان، دانشگاه سان
دانشگاه فنی، دانشگاه استانی توکومان، دانشگاه سان پابلو و دانشگاه توماس ده آکینو تقسیمات سیاسی. استان به ۱۷ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
ایالت کاتامارکا ، یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در شمال غرب کشور می‌باشد که با ایالات سالتا، سانتیاگو دل استرو، لاریوخا، کوردوبا و توکومان مرز مشترک دارد . کشور شیلی در غرب کاتامارکا قرار دارد . ۹۵ درصد جمعیت ایالت، باسواد می‌باشند . واژه‌شناسی. در مورد ریشه واژه کاتامارکا دو نظر وجود دارد . در زبان کچوا، کاتامارکا ترکیبی از دو واژه کاتا ( به معنای شیب ) و مارکا ( به معنای دژ ) است و در کل به معنای دژ بر روی شیب است. در مقابل در زبان آیمارا، کاتامارکا از دو واژه کاتان ( به معنای کوچک ) و مارکا ( به
از دو واژه کاتان ( به معنای کوچک ) و مارکا ( به معنای شهر یا گوزن ) ساخته شده که در کل به معنای شهر یا گوزن کوچک است. تاریخچه. پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، ایالتی که امروز کاتامارکا نام دارد زیستگاه بومیان ( دیاگیتاس ) و قبیله کالچاکی بود . در سال ۱۵۵۸ خوان پرز ده زوریتا شهر سان خوان دلا ریبرا را بنا کرد . اما به سبب حملات مکرر بومیان و جمعیت کم چندین بار با انتقال به مکان‌های دیگری بازسازی شد . در ۵ ژوئیه ۱۶۸۳ فرناندو ده مندوزا برای بار ششم شهر را تحت نام سان فرناندودل وله دکاتامارکا بنا کرد
را تحت نام سان فرناندودل وله دکاتامارکا بنا کرد . با ایجاد نایب السلطنه ریودلاپلاتا در سال ۱۷۷۶، کاتامارکا به سالتا ملحق شد و در سال ۱۸۲۱ ادعای استقلال کرد و نیکولاس آویاندا ای تولا اولین فرماندار کاتامارکا شد . کاتامارکا به سبب آنکه پشت کوه‌های بلند قرار گرفته تا سال ۱۸۸۸ ( تا پیش از آمدن خطوط راه آهن ) با دیگر مناطق کشور ارتباطی نداشته‌است. دره‌های حاصلخیز و اقلیم کم بارش آن، مهاجرانی از ایران و لبنانی را به خود جذب کرد . ویسنته سادی ( سعدی ) از فرماندار پرونیست ایالت ( در سال ۱۹۴۹ ) ازمهاجران چند دهه
پرونیست ایالت ( در سال ۱۹۴۹ ) ازمهاجران چند دهه پیش کاتامارکا است. پس از کنار رفتن او از مقام خود، نماینده اتحادیه مدنی ( UCR )، آرماندو کاستیو فرماندار ایالت شد . چهره‌های بنام. از افراد مشهور اهل کاتامارکا باید به امیلیو کارافا ( نقاش پست امپرسیونیست )، دانیل دیاز ( فوتبالیست )، مامرتو اسکیو ( راهب ) و ویسنته سادی ( سیاستمدار پرونیست ) اشاره کرد . جغرافیا و اقلیم. مساحت ایالت که ۸۰ درصد آن را (و ۷/۲ درصد کل کشور ) کوهستان‌ها فرا گرفته به چهار سیستم تقسیم می‌شود : در شرق کوه‌های نوک تیز پامپاسی، در غرب
می‌شود : در شرق کوه‌های نوک تیز پامپاسی، در غرب سیستم ناروائز – سررو و نگرو – فاماتینا، در غرب دور : کوردیه ران – کاتامارکا و در شمال غرب نواحی مرتفع . ایالت کاتامارکا اقلیمی خشک و نیمه بیابانی دارد اما در نواحی شرقی آن، جریان‌های آبی مختلفی وجود دارد که با مصارفی چون آبیاری، جمعیت زیادی به سوی خود کشانده است. در این نواحی ( شرق ) با بارش سالانه ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلی‌متر و دمای متوسط ۲۰ درجه، مرکز ایالت قرار دارد . مرتفع‌ترین نقطه مربوط به نوادو اوخوس دل سالادو ( با ارتفاع ۶۹۰۸ متری ) است. اقتصاد. ایالت
سالادو ( با ارتفاع ۶۹۰۸ متری ) است. اقتصاد. ایالت کاتامارکا با تولید ناخالص داخلی برابر ۷/۱ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۵۲۸۰ کوچک‌ترین اقتصاد را در بین ایالات کشور داراست. کشاورزی در ایالت بسیار محدود است، طوری که محصولات زراعی کمتر از ۴ درصد اقتصاد ایالت را تشکیل می دهند و محصولات آن شامل زیتون، پنبه، توتون، مرکبات، انگور و گردو ( برای چوب ) است. از سایر فعالیت‌های کاتامارکا، پرورش دام ( با ۲۰۰ هزار راس ) و تولید سالانه ۷۰۰۰ تن گوشت گاو ، ۵ تن گوشت گوسفند و ۱۰ تن گوشت خوک است. در ضمن بخش معدن،
گوسفند و ۱۰ تن گوشت خوک است. در ضمن بخش معدن، بزرگ‌ترین معادن طلا و مس با تولید سالانه ۱۹۰ هزار تن مس و ۶۰۰ هزار اونس طلا در کاتامارکا قرار دارد . در بخش خدمات، صنعت جهانگردی هرچند با ضعفی زیرساختی روبروست می‌تواند منبع درامدزایی باشد . جاذبه‌های توریستی، مراکز فرهنگی و چشم‌اندازهای طبیعی ایالت عبارتند از : قله‌های برفی آکونکیخا گردنه سان فرانسیسکو پارک باستان‌شناسی لاس اوئلاس دل اینکا تقسیمان سیاسی. ایالت به ۱۶ بخش ( دپارتمان ) تقسیم می‌شود .
استان چاکو ، یکی از استان‌های ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در شمال کشور و در مرز پاراگوئه می‌باشد که از غرب با ایالات سالتا و سانتیاگو دل استرو، از شرق و شمال با فورموزا، از جنوب با سانتا فه و از جنوب شرق با کورینتس مرز مشترک دارد. چاکو بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ پرزیدنته پرون نامیده می‌شد. تاریخچه. پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی که اکنون چاکو نام دارد مانند دیگر استان‌های آرژانتین، زیستگاه بومیان (گوارانی، ویچی و توبا) بود. از آنجا که استان، منبع عمدهٔ غذایی برای ساکنان اولیه بود، آن را چاکو (در
عمدهٔ غذایی برای ساکنان اولیه بود، آن را چاکو (در زبان کچوا به معنای شکار) نامیدند. نخستین شهری که در استان تأسیس شد " کونسپسیون ده بوئنا اسپرانزا " متعلق به سالهای ۱۵۸۵ تا ۱۶۳۲ بود. اما حملات بومیان، ساکنان شهر را وادار به ترک آنجا کرد. در قرن ۱۷ یک قرارگاه متعلق به هیئت تبلیغی ژزوییت‌ها با نام سان فرناندو دل ریو نگرو در محل کنونی شهر رزیستانسیا تأسیس شد اما ۱۵ سال بعد خالی از سکنه شد. در پایان سدهٔ ۱۹ درگیری‌هایی موسوم به جنگ اتفاق مثلث بین آرژانتین و پاراگوئه در منطقه گران چاکو درگرفت. این درگیری‌ها
پاراگوئه در منطقه گران چاکو درگرفت. این درگیری‌ها موجب شد که شهر خالی از سکنهٔ سان فرناندو (رزیستانسیای کنونی) بازسازی و به یک مقر نظامی بدل شود. (۱۸۷۶) در سال ۱۸۷۲ " منطقهٔ ملی گران چاکو " که استان فورموسا ی کنونی و بخش‌هایی از پاراگوئه را در بر می‌گرفت تشکیل شد اما این بخش اداری ۱۲ سال بعد تجزیه و در سال ۱۹۵۱ تبدیل به یک استان شد. نام جدید آن " استان پرزیدنته پرون " بود که در سال ۱۹۵۵ و در پی سرنگونی دولت خوان دومینگو پرون توسط نظامیان، نام تاریخی خود را به دست آورد. بین سال‌های پایانی سده ۱۹ و اوایل دهه
دست آورد. بین سال‌های پایانی سده ۱۹ و اوایل دهه ۲۰ مهاجران بسیاری از آلمان، کانادا و روسیه به چاکو آمدند. جغرافیا و اقلیم. استان بخشی از منطقه گران چاکو می‌باشد که به سبب شرایط آب و هوایی غیرعادی اش " جهنم سبز " نام دارد. خشکسالی‌های مکرر، جغرافیای استان را به بیابان می‌کند. در مقابل، باران‌های شدید و سیل‌های اتفاقی نیز، منطقه را به شکل جنگل‌های گرمسیری درمی‌آورد. تفاوت نواحی مختلف در پوشش گیاهی از ریزش نابرابر ناشی می‌شود: در غرب جنگل‌های بی باران غیرقابل نفوذ با بارش سالانه ۶۰۰ میلی‌متر و در شرق جنگل
نفوذ با بارش سالانه ۶۰۰ میلی‌متر و در شرق جنگل (سلوا چاکنیا) با رطوبت زیاد و بارش سالانه ۱۱۰۰ میلی‌متر رودهای سالادو، ریو نگرو، پالومتا، ریو ده اورو، گوایکورو و تاپه ناگا از مهم‌ترین رودهای استان هستند که از غرب به شرق جریان دارند و به دو رود پارانا و پاراگوئه می‌ریزند. حیات وحش منطقه شامل گونه‌های غیربومی چون کروکدیل، میمون، رتیل، گراز، جاگوار، آرمادیلوی بزرگ، آناکوندا، مار زنگی و انواع مارهای سمی است. اقتصاد. استان چاکو با تولید ناخالص داخلی برابر۴/۴ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۴۴۷۰ همچون سایر
دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۴۴۷۰ همچون سایر ایالات شمالی از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد. کشاورزی در چاکو به علت خشکسالی‌های دهه‌های گذشته محدود است، با این وجود محصولات عمده (۱۷ درصد اقتصاد استان) آن پنبه (۶۰ درصد تولید ملی)، سویا، ذرت، برنج، نیشکر، توتون و چوب می‌باشد. صنایع ۱۰ درصد اقتصاد چاکو را تشکیل می‌دهد. از جمله آن‌ها: صنایع نساجی و صنایع تولیدی (کاغذ، الکل، شکر، زغال، ذرت خوشه ای، روغن) می‌باشند. صنعت جهانگردی در استان منبع چندان درامدزایی نمی‌باشد. از جاذبه‌های توریستی استان می‌توان پارک ملی
از جاذبه‌های توریستی استان می‌توان پارک ملی چاکو را نام برد. تقسیمان سیاسی. استان به ۲۵ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
لیویا لوی آگوستی دیپلمات سوییسی و سفیر سابق سوئیس در ایران است که در سال ۱۳۸۷ به جای فیلیپ ولتی به عنوان سفیر سوئیس مشغول به کار شد. آگوستی اولین سفیر زن اروپایی و دومین سفیر زن پس از «آلاری کول» سفیر سیرالئون درایران است. او پیشتر عضو هیأت نمایندگی سوئیس در سازمان ملل در نیویورک، نایب رئیس هیأت سوئیس در قاهره و عضو گروهی بود که مسئولیت رسیدگی به پرونده هسته‌ای ایران را بر عهده داشت. قبل از حضور به عنوان سفیر در ایران، رئیس بخش آفریقا و اروپا وزارت امورخارجه سوئیس بود. لئو آگوستی دو پسر ۶ و ۹ ساله و همسرش
سوئیس بود. لئو آگوستی دو پسر ۶ و ۹ ساله و همسرش را به ایران آورده‌است همسرش که یک زیست‌شناس و کارشناس و محقق در مورد مورچه‌ها می‌باشد در ایران مشغول به فعالیت است. او پیش از عزیمتش ایران اعلام کرد که بچه‌هایش درایران را به یک مدرسه آلمانی می‌فرستد.
دو کشور ایران و سوئیس از قرن هفدهم میلادی با یکدیگر رابطه دارند. ایران در سال ۱۹۱۷ سفارت خود در برن را افتتاح کرد و در سال ۱۹۱۹ کنسولگری سوئیس در ایران شروع به فعالیت کرد که در سال ۱۹۳۶ به سفارت تبدیل شد. سرکنسولگری ایران در ژنو در سال ۱۳۳۶ شمسی گشایش یافت ولی در ۱۳۸۰ تعطیل و وظایف آن به سفارت جمهوری اسلامی ایران در برن واگذار گردید. سوئیس حافظ منافع ایران در مصر است و در طول تاریخ خود حافظ منافع کشورهای ایتالیا (۱۹۴۶)، استرالیا، کانادا، بریتانیای کبیر، ایرلند و نیوزلند (۱۹۵۲)، آفریقای جنوبی (۱۹۵۲ , ۱۹۷۹ تا
و نیوزلند (۱۹۵۲)، آفریقای جنوبی (۱۹۵۲ , ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۵)، لبنان (۱۹۸۴)و ایالات متحده آمریکا (۱۹۸۰ تا به حال) در ایران بوده‌است. در سال ۲۰۰۵ ،۱۸۷ سوئیسی در ایران زندگی می‌کردند و طبق آمار سال ۲۰۰۴، ۳٬۸۰۱ ایرانی در سوئیس زندگی می‌کردند. در پی اعمال تحریم‌های اقتصادی یک‌طرفه از جانب اعضای اتحادیه اروپا بر ایران به دلیل آنکه پافشاری برای تعلیق برنامه اتمی ایران نامیده شده‌است، سوئیس که از جمله اعضای این اتحادیه به‌شمار نمی‌رود، در این مدت تغییر برنامه محسوسی در مراودات خود با ایران وارد نساخته است و به‌طور معمول
خود با ایران وارد نساخته است و به‌طور معمول به ارسال تجهیزات صنعتی و سایر کالاهای تجاری به ایران ادامه داده و قراردادهای بزرگ خرید گاز نیز با ایران امضا کرده‌است که این موضوع با مخالفت سیاستمداران دولت فدرال آمریکا مواجه شده‌است. اما دولت سوئیس از این کار خود دفاع کرده‌است و علت این تصمیم بر سیاست خارجی این کشور اتخاذ شده‌است و نه منافع مالی. همراستا با تحریم‌های نفتی علیه ایران از سوی کشورهای غربی، شرکت‌های نفتی سوئیس صرفاً موظفند اطلاعات تبادلات نفتی خود با ایران را به دولت این کشور گزارش کنند و دولت
با ایران را به دولت این کشور گزارش کنند و دولت سوئیس اعلام کرده‌است که این اطلاعات را منتشر نمی‌سازد. رخدادها. در سال ۱۳۸۷، پلیس ایران، «مارکو کمپف» دبیر اول بخش حافظ منافع آمریکا در سفارت سوئیس را همراه با یک زن در توچال و در یک اتومبیل با پلاک دیپلماتیک دستگیر و «مارکو کمپف» را متهم به تجاوز جنسی کرد. در نهایت هم مارکو کمپف و هم زن از ایران خارج شدند. پس از تصویب موافق‌نامه برجام در خصوص برنامه هسته‌ای ایران، سوئیس اعلام کرد که تصمیم به لغو تحریم‌هایی گرفته‌است که همسو با تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران،
که همسو با تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران، وضع کرده بوده. این تحریم‌ها، مواردی از قبیل محدودیت در معامله فلزات گرانبها، نقل نفت خام، محصولات پتروشیمی و نقل و انتقال پول را شامل می‌شده‌است. این کشور، پیش از تصویب برجام نیز تحریم‌های خود علیه ایران را از ابتدای سال ۲۰۱۴ (میلادی) به حال تعویق درآورده بودند. در تاریخ ۷ اسفند ۱۳۹۴ رئیس‌جمهور سوئیس طی سفری سه روزه وارد تهران شد و از بیمارستان موسسه خیریه محک دیدار کرده و همچنین در مراسم شام تدارک دیده شده با حضور اعضای اتاق بازرگانی ایران و سوئیس شرکت نمود.
استان چوبوت ، یکی از استان‌های ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در بخش جنوبی کشور می‌باشد که از شمال با ریو نگرو و از جنوب با سانتا کروس مرز مشترک دارد. در چوبوت ۲۵ هزار ولزی‌تبار زندگی می‌کنند. تاریخچه. پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی چوبوت امروزی زیستگاه بومیان چادرنشین پاتاگونیا بود. نام چوبوت توسط بومیان (به معنای زلال و شفاف) به رود چوبوت گفته می‌شد. مبلغان اسپانیایی در سده‌های ۱۷و ۱۸به منطقه آمدند و دژ سان خوزه را در شبه جزیره والدز بنا کردند. این دژ بعدها به دست بومیان ویران شد. در قرن ۱۹