payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آب‌انبار بلور مربوط به دوره قاجار است و در تفرش، محله زاغرم،کوچه ضیائیه،کوچه بلور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در حال حاضر این بنا تبدیل به رستوران سنتی بلور شده است. مشخصات بنا. آب‌انبار بلور تفرش نیز که سال ۱۳۷۸ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده به عنوان یادگار به جا مانده از دوران قاجاریه و مرحوم ضیاءلشکر تفرشی است که به همت میرزا حسین وزیر ملقب به بلور از افراد خیر تفرش در محله زاغرم شهرستان تفرش احداث شده است؛ که از جمله سازه‌های آبی
تفرش احداث شده است؛ که از جمله سازه‌های آبی تفرش است. این بنا به بازارچه و موزه صنایع دستی شهرستان تفرش تبدیل شده است. این بنا به سبب اهمیت در نزدیکی بناهای عالم‌المنفعه‌ای چون مسجد ششناو، گرمابه فم و تکیه زاغرم و همچنین امامزاده محمد فم قرار دارد. سر در و راه پله پاشیر (پاشویه) آب‌انبار مذکور در ضلع شمال شرقی بنا تعبیه شده و در حد وسط هر یک از اضلاع غرب و شرق نیز یک بادگیر بنا گردیده است به جهت جلوگیری از ورود حیوانات و افراد متفرقه به محوطه آب‌انبار در سه سمت بام بنای فوق دیوارهای خشتی و گلی بنا
در سه سمت بام بنای فوق دیوارهای خشتی و گلی بنا کرده‌اند، دوازده ستون، ۱۸ جرز و بیست گنبد و همچنین دو کانال ویژه تهویه هوا، اسکلت و فضای اصلی مخزن آب‌انبار را تشکیل می‌دهند. تمام جرزها و ستون‌ها با تیرهای چوبی به یکدیگر کلاف کشی شده‌اند، یک ردیف پله در داخل مخزن و در گوشه شمال غربی آن قرار دارد که به بام منتهی می‌شود، از این راه‌پله برای تشخیص میزان آب و نیز در مواقع ضروری برای لایروبی و انتقال رسوبات به بیرون استفاده می‌کرده‌اند. عمده مصالح به کار رفته در این بنا شامل خاک، خشت، گچ، آهک، چوب، آجر و سنگ و به
بنا شامل خاک، خشت، گچ، آهک، چوب، آجر و سنگ و به ویژه ملات ساروج است. تزئینات این آب‌انبار نیز عبارت از تزئینات آجری و نیز رسم بندی بر سر در ورودی پاشیر و همچنین در بخش فوقانی دو بادگیر بنا می‌باشد. بنای عام‌المنفعه فوق برای تأمین آب اهالی محل به ویژه در تابستان بوده است.
مقبره شیخ ابوالمفاخر مربوط به سدهٔ سیزدهم است و در ۲ کیلومتری جنوب شهرستان قائنات واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بنای فعلی مقبره ظاهراً بر روی ویرانه‌های بنای قبلی و در داخل قبرستان و مزرعه بلهری احداث شد این بنا دارای پلان چهار طاقی است که با مصالح آجر ساخته شده‌است بنا فاقد سنگ لوح یا کتیبه است و از سادگی خاصی بر خوردار است این اثر به فاصله حدود ۱٫۵ متری این بنا مقبره دیگری وجود دارد که از قدمت بیشتر بر خوردار است و به دوره صفویه تعلق دارد
بیشتر بر خوردار است و به دوره صفویه تعلق دارد بنا به اظهارات مطلعین محلی این مقبره متعلق به دختر یکی از حکام شهر قاین به نام ابو تراب بوده‌است.
پل خشتی چمار سرا و یا به زبان گیلکی چومار سرا خشته پورد در حدفاصل سال‌های ۱۲۳۴-۱۲۳۰ هجری قمری در زمان سلطنت فتحعلی‌شاه قاجار و در دوران حکمرانی خسروخان گرجی حاکم وقت گیلان در محله‌ای به نام چمار سرا واقع در حد غربی رشت آن دوران ساخته شد. این پل خشتی با ۳ دهانه و ۲ طاق جناغی و به طول ۲۰ متر و عرض ۵ متر از شرق به غرب رودخانه گوهررود در مسیر شاه‌راه اصلی شاه عباسی با استفاده از آجر، ساروج و سنگ ساخته شد و راه ارتباطی اصلی به سمت غرب گیلان به شمار می‌رفت. این پل در زمان گذشته دارای اهمیت استراتژیک بود و نقش
پل در زمان گذشته دارای اهمیت استراتژیک بود و نقش مهمی را در جریان جنبش جنگل ایفا کرد. مرکز اولیه مبارزات میرزا کوچک خان در گوراب زرمیخ بود و این پل خشتی تنها راه ارتباطی گوراب زرمیخ با رشت بود که مسیر تردد میرزاکوچک خان و یارانش را فراهم می‌کرد. گفته می‌شود میرزاکوچک خان با عبور از روی این پل به سبزه میدان رفت و قیام معروف خود به نام جنبش جنگل را اعلام کرد. گزارش ارائه شده در کتاب «ولایات دارالمرز ایران گیلان» نوشته یاسنت لویی رابینو، نایب کنسول بریتانیا در رشت در اوایل قرن بیستم، نشان می‌دهد که تا زمان وی
رشت در اوایل قرن بیستم، نشان می‌دهد که تا زمان وی ۱۰ پل خشتی بروی دو رودخانه زرجوب و گوهررود رشت احداث شده بود. ۲ عدد از پل‌های خشتی رودخانه گوهررود در دهه ۳۰ و پل خشتی ملقب به پل عراق در دهه ۸۰ تخریب شدند تا در نهایت پل خشتی چمار سرا به تنها پل خشتی باقیمانده از رشت قدیم تبدیل شود. این اثر در تاریخ با شماره ثبت ۲۳۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. وضعیت کنونی. تا چند دهه قبل این پل خشتی همچنان راه ترددی به سمت غرب گیلان بود اما با احداث پل بتنی در مجاورت آن عملا غیرقابل رویت گردیده و به
بتنی در مجاورت آن عملا غیرقابل رویت گردیده و به دست فراموشی سپرده شده است. تاسیسات شهری به طرز غیر قابل باوری از کنار جانپناه پل خشتی عبور می‌کند. دو دهانه این پل خشتی بر اثر ضایعات پل جدید بتنی و رسوبات رودخانه کاملا مسدود شده است و تنها دهانه اصلی آن قابل رویت است. رطوبت شدید شهر رشت باعث رشد درختان و گیاهان در لا‌به‌لای خشت‌ها شده است. شهرداری رشت در تابستان سال ۱۳۹۷ تصمیم به مرمت پل خشتی با انجام خاکبرداری از روی سطح پل گرفت اما خاکبرداری‌های صورت گرفته سبب نشست پل خشتی شد و حتی برخی از قسمت‌های
گرفته سبب نشست پل خشتی شد و حتی برخی از قسمت‌های جانپناه این پل فرو ریخت. تمامی این عوامل عملا این بنای ملی را درمعرض نابودی قرار داده است.
ساختمان شهرداری خوی مربوط به دوره پهلوی اول است و در خوی، مرکز شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. شهرداری خوی در سال ۱۳۰۷ هجری شمسی به دست استاد علی اکبر توانا (معمار مشهور خویی) در محل ساختمان قدیم شهرداری واقع در خیابان شهید صمدزاده (فعلی) تأسیس گردید. درفضای شهرداری قدیم صدها درخت اصله تبریزی تنومند وجود داشت. در گذشته به شهردار قدیم رئیس بلدیه شهر می‌گفتند و در زمان تاسیس۵ الی ۶ نفر کارگر روز مزد داشت. کوچه‌های شهر اکثراً خاکی بودند. در
روز مزد داشت. کوچه‌های شهر اکثراً خاکی بودند. در سال ۱۳۱۲ خیابان‌های اصلی شهر احداث شد (خیابان طالقانی و خیابان شریعتی) و در سال ۱۳۱۶تنها در چند محل از شهر آسفالت وجود داشت از ۱۳۳۰ سر آغاز آسفالت خیابانهای شهر بوده است. وظایف شهرداری در بدو تشکیل بیشتر نظافت و رفت روب شهر بوده است و در سال ۱۳۳۰، ۳۵ نفر کارمند و ۲۰ نفر کارگر داشته است. شهرداری خوی در گذشته زیر نظر انجمن شهر فعالیت می‌کرد و بیشترین منابع تأمین درآمدی شهرداری، از محل دریافت عوارض بوده و به مسایل و امور آب، برق، نان، گوشت، بهداشت شهر با نظافت،
و امور آب، برق، نان، گوشت، بهداشت شهر با نظافت، رفت و روب (خدمات شهری) نیز نظارت داشته است. در سال ۱۳۰۷ شهر خوی دارای پنج دروازه ورودی بوده و در هر کدام از این دروازه‌ها عوارض ورود و خروج به شهرو کالاهای وارداتی، اجناس فروشی در میادین گندم، نمک، دواب عوارض دریافت می‌گردید. بعدها وظایف شهرداری توسعه یافته و اخذ عوارض از پروانه‌های ساختمانی و مغازه‌ها و سایر مجوزها از مردم نیز به منابع درآمدی شهرداری اضافه شد. کاشتن درختان چنار از سال ۱۳۳۸ در شهر خوی آغاز شد و بیشتر آرامستانها مسیرگشائی شده و ورود حیوانات به
بیشتر آرامستانها مسیرگشائی شده و ورود حیوانات به شهر ممنوع شد. هم اینک شهرداری خوی با داشتن درجه ۱۰ به عنوان یکی از شهرداریهای فعال شمال غرب کشور به شمار رفته و دارای ۴ ناحیه و ۵ سازمان آتش‌نشانی، اتوبوسرانی، تاکسیرانی، سازمان پایانه‌ها و سازمان آرامستانها می‌باشد.
مجموعه تاریخی عباس‌آباد مربوط به دوره تیموری - دوره قاجار است و در روستای عباس‌آباد، ۳۴ کیلومتری شمال تایباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. مجموعه تاریخی عباس‌آباد شامل رباط (کاروانسرا)، قلعه و محوطه تاریخی مربوط به اواخر دوره تیموری و اوایل دوره صفوی است. ویژگی‌ها. رباط عباس‌آباد در میانه دشتی وسیع به فاصله ۳۰ کیلومتری شمال غربی شهر تایباد و بر کناره راه قدیمی این شهر به تربت جام واقع شده‌است. این اثر تاریخی در زمان آبادانی و رونق خود از جمله
این اثر تاریخی در زمان آبادانی و رونق خود از جمله کاروانسراهای معتبر خراسان بوده که به دلیل فضاهای متعدد و دارا بودن امکانات رفاهی از اهمیت خاصی برخوردار بوده و از یادگاری‌های معماری دوره صفویه در خراسان رضوی است. ثبت در فهرست میراث جهانی. در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، کاروانسرای عباس‌آباد تایباد به‌همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این مجموعه جهانی به عنوان
کلیسای مهلذان مربوط به دوره صفوی است و در ۱۵ کیلومتری شمال خوی، در روستای مهلذان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۸۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. تاريخ بناى کليسا نامعلوم است، اما با توجه به فرم ساختمان و شيوهٔ معمارى، به نظر مى‌رسد که قدمت آن به دورهٔ مغول يا صفويه برسد. نخستين بار پروفسور ' ولفرام كلايس' آلماني از اين كليسا ديدن كرد و آن را با نام مخلذان يا مهلذان معرفي و ضمن ارايه اطلاعاتي از آن، نقشه به نسبت دقيقي به همراه چند تصوير از آن را منتشر كرده است. نام‌های دیگر.
چند تصوير از آن را منتشر كرده است. نام‌های دیگر. این کلیسا به نام‌های کلیسای صلیب مقدس و کلیسای سورپ خاچ نیز شناخته می‌شود.
بیمارستان وزیری (نجم آبادی) بیمارستان وزیری (نجم آبادی) توسط شیخ هادی نجم آبادی برحسب وصیت میرزا عیسی وزیر احداث شده است و هم اكنون با بیش از یك قرن قدمت به عنوان یكی از عمارت های تاریخی شهر تهران محسوب می شود.در كتیبه كاشی بالای سر در این بنا چنین نوشته شده است: «مریض خانه ملتی كه حسب الوصیه مرحوم میرزا عیسی وزیر … آقای شیخ هادی مجتهد نجم آبادی از ثلث آن مرحوم بنا فرموده اند و ابتدا باز شدن از غره(اول) شهر رمضان ۱۳۱۸ ه.ق» بیمارستان وزیری كه در سال ۱۲۷۷ به وصیت «میرزاعیسی وزیری» و با همت «آقاشیخ‌هادی
به وصیت «میرزاعیسی وزیری» و با همت «آقاشیخ‌هادی نجم‌آبادی» در مساحتی به وسعت ۴۰۰۰ متر احداث شد، مدت‌ها به عنوان مدرسه طب مورد استفاده قرار می گرفت و سپس با تاسیس دانشگاه تهران در اختیاردانشكده پزشكی درآمد. آن چه از این یادگار مهدپزشكی ایران به جا مانده تنها بنایی در بخش جنوبی بیمارستان است كه به عنوان یكی از باارزش‌ترین بناهای تاریخی منطقه شمالی سنگلج در سال ۱۳۷۸ به شماره ثبتی ۲۳۸۳ به ثبت سازمان میراث فرهنگی رسیده است.این بنای قدیمی‌با معماری دوره قاجار ، پس از مرمت و سامان‌دهی جهت حفظ ارزش‌های تاریخی آن
پس از مرمت و سامان‌دهی جهت حفظ ارزش‌های تاریخی آن به عنوان موزه تاریخ پزشكی مورد استفاده قرار می‌گیرد.بخش شمالی بیمارستان كه به شكل u بوده بعد از سال ۱۳۵۰ به دلیل نبود امكانات مالی و عدم توجه مسئولان بهداری وقت، بدون كاربری رها شده و بدین ترتیب دومین بیمارستان تخصصی بزرگ دهه‌های نخستین ۱۳۵۰ به مخروبه‌ای فراموش شده تبدیل می‌شود. بخش جنوبی بنا شامل در ورودی بیمارستان و یك حمام است كه با داشتن دیوارهای باربر با ضخامت ۱ متر و طاق‌های آهنگ روی این دیوارها، بنایی به جا مانده از دوره قاجاری محسوب می‌شود.در طرف
به جا مانده از دوره قاجاری محسوب می‌شود.در طرف شرقی در ورودی، حمامی‌قرار گرفته كه در حال حاضر به صورت یك اتاق درآمده است. در طرفین در ورودی بنا نقشه‌هایی با آجر ختایی ایجاد شده كه زیبایی خاصی را به آن بخشیده و كتیبه كاشی كاری شده سردر جنوبی كه معرف بانیان بیمارستان است که با قدمتی تاریخی جلوه ویژه‌ای را به بنا بخشیده است. بیمارستان وزیری (نجم آبادی) كه ۱۰۷ سال پیش، از ثلث مال مرحوم «میرزاعیسی وزیری» و مریدان «شیخ‌هادی نجم‌آبادی»، با گنجایش ۱۰ تخت خواب به صورت خیریه احداث شد، هم اكنون تحت نظارت اوقاف و با
خیریه احداث شد، هم اكنون تحت نظارت اوقاف و با تولیت اخلاف شیخ‌هادی نجم‌آبادی است. این بیمارستان از سال ۱۲۷۷ تا ۱۳۵۰ با دو بخش تخصصی جراحی و طب فعالیت داشته كه بخش جراحی آن زیر نظر دكتر «ولس آلمانی»، و بخش طب آن زیر نظر دكتر «سعید ابوتراب»، اداره می‌شده است.
مسجد جامع چهار درخت مربوط به اواخر دوره قاجار است و در بیرجند، خیابان شهید مطهری، محله چهار درخت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. مسجد چهار درخت به عنوان یکی از مساجد معتبر فقط در حد یک شبستان طراحی و ساخته شده‌است. این مسجد، از جمله مکان‌های مذهبی مهم و مورد توجه مردم بیرجند و از آثار دیدنی استان خراسان جنوبی است. این بنا دارای دو محراب است. بنا بر روایات یک محراب برای نمازگزاران شیعه و دیگری برای اهل سنت در نظر گرفته شده‌است. اما برخی بر این
اهل سنت در نظر گرفته شده‌است. اما برخی بر این اعتقاد هستند که به دلیل احترام گذاشتن به قبله اول مسلمین یک محراب در مسیر بیت‌المقدس قرار گرفته‌است.
مسجد داش آغلیان مربوط به اواخر دوره قاجار است و در خوی، خیابان شهید صمدزاده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۹۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ساختمان مسجد در حدود چهار صد متر مربع است که سقف آن چوب پوش بوده و ستونی در این مسجد به کار نرفته و بدون ستون بودن سقف به این مساحت وسیع آن را منحصر به فرد نموده است، بامی شیروانی، سقف آن را می پوشاند، در شمال مسجد، به سوی حیاط، ایوانی با چهار ستون چوبی قرار دارد، که سر ستون ها کنده کاری شده است. مسجد «داش آغلیان» در کوچه امیر دیوان
شده است. مسجد «داش آغلیان» در کوچه امیر دیوان شهرستان خوی قرار دارد و از مساجد آباد و دایر این شهر به شمار می رود. تاریخ دقیق ساخت بنا مشخص نبوده و به نقل قول اکثریت سال ساخت به سالهای میانی سده 13 هجری قمری می رسد.
منزل آخوند ابو مربوط به اواسط دوره قاجار و متعلق به قاضی محل میرزا محسن قاضی بوده است. این اثر تاریخی در خرم‌آباد، در ضلع غربی قلعه فلک افلاک، خیابان دوازده برجی واقع شده و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۳۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنا دارای دو بخش شمالی و جنوبی است. بخش شمالی در دو طبقه احداث شده و دارای دو ورودی به مهمانخانه‌ها و سالن‌های بزرگ است.
&lt;mapframe latitude="30" longitude="0" zoom="2" width="280" height="286" align="left"&gt; "type": "FeatureCollection", "features": [ "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 54.360157955761686, 31.90615955108382 ] &lt;/mapframe&gt;مجموعه سلطان شیخداد مربوط به سدهٔ ۱۰ و۷ و ۸ ه‍.ق است و در یزد، محله شیخداد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۳۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این بقعه متعلّق به «دادا محمّد» مشهور به «سلطان شیخداد» است. او
به «دادا محمّد» مشهور به «سلطان شیخداد» است. او هم‌زمان با حکومت آل مظفّر در شهر یزد زندگی می‌کرد. بقعه سلطان شیخداد شامل مقبره‌ای با پوشش گنبدی و ایوانی در جلو است. در ضلع شرقی و جلوی ایوان، یک حیاط با غرفه‌های دوطبقه‌ای در طرفین دیده می‌شود که صحن حیاط را به حسینیه شبیه کرده‌است. بقایای یک حسینیه در قسمت ورودی بنا دیده می‌شود و در مدخل آن نیز سردر بلندی با کاربندیِ گچی در وسطِ دو گوشواره دیده می‌شود. مصالح اصلی ساختمان، خشت و گل و قسمت داخلی بقعه سفیدکاری شده‌است. این بقعه در سال ۷۲۶ هـ. ق شکل گرفت.
کتابخانه ملی کرمان (کارخانه ریسندگی خورشید) مربوط به دوره پهلوی اول است و در کرمان، خیابان شهیدرجائی، خورشید واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۱۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بنای کنونی کتابخانه مرکزی کرمان نزدیک به ۹۰ سال پیش، توسط عده ای از تجار کرمانی و یزدی، با عنوان کارخانه پشم ریسی و پنبه پاک کنی ساخته شد این بنا توسط علیمحمد راوری معمار معروف کرمانی ساخته و به پایان رسید و تا ۴۰ سال قبل این فعالیت ادامه داشت و پس از آن تا سال ۱۳۶۸ کارخانه تعطیل و به یک ساختمان خالی تبدیل
سال ۱۳۶۸ کارخانه تعطیل و به یک ساختمان خالی تبدیل شد. در سال ۱۳۶۸ این ساختمان از وجود دستگاه‌ها خالی و بازسازی شد و مدتی با نام مرکز کرمان‌شناسی شروع به فعالیت کرد. این بنا در سال ۱۳۷۰، همزمان با کنگره جهانی خواجوی کرمانی، با همکاری سازمان میراث فرهنگی به کتابخانه ملی تبدیل شد. تعداد کتابهای موجود در کتابخانه ۱۲۱ هزار جلد می‌باشد و بیش از ۳۰ نفر کتابدار در این کتابخانه فعالیت می‌کنند. این بنا مربوط به دوره پهلوی اول است و در کرمان، خیابان شهیدرجائی، (خورشید سابق) واقع شده و در تاریخ ۳۰ شهریور ۱۳۷۸ با شماره
سابق) واقع شده و در تاریخ ۳۰ شهریور ۱۳۷۸ با شماره ثبت ۲۴۱۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. در مهرماه سال ۱۳۷۱، این ساختمان، با اضافه کردن مخازن کتاب به کتابخانه مرکزی (ملی) تبدیل شد. کتابخانه مرکزی کرمان در حال حاضر، با دارا بودن بخش‌های گوناگونی مانند پذیرش، خدمات فنی، امانت، مرجع، نسخه‌های خطی و چاپ سنگی، منابع دیداری- شنیداری، کرمان‌شناسی، نمایشگاه تازه‌های کتاب، کتابخانه نابینایان، کتابخانه کودک، کتابخانه تخصصی دفاع مقدس، بخش جستجوی کتاب و سالن‌های مطالعه، در خدمت مراجعان محترم است.
خانه استپانیان بازمانده از دوره صفوی است و در اصفهان، محله جلفا، خیابان دقیقی، کوچه متین واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. هم‌اکنون این خانه تاریخی، به عنوان یکی از ساختمان‌های دانشکده پژوهش‌های عالی هنر و کارآفرینی دانشگاه هنر اصفهان مورد استفاده است.
امامزاده اشرف مربوط به دوره صفوی است و در سمنان، محلات ثلاث، انتهای محله زاوقان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۲۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. زندگی‌نامه. امامزاده علی اشرف فرزند عمر اشرف بن سجاد، مادر وی ام سلمه دختر حسن پسر علی است. او از علماء علم حدیث بوده است و نوادگان دختری وی سید مرتضی و سید رضی گردآورنده نهج البلاغه است. ویژگی بنا. بنای بقعه شامل حرم، رواق، ایوان و صحن و گنبد است. حرم به صورت محوطه مربعی است به ضلع ۴٫۵ متر که در سال ۶۴ پس از ساخت و نصب ضریح فلزی
۴٫۵ متر که در سال ۶۴ پس از ساخت و نصب ضریح فلزی مشبک، ضمن ساخت درب چوبی بزرگ و بازسازی قبر با سنگ مرمر در قسمت جلوی درب ورودی به داخل حرم توسعه می‌یابد. در طرفین حرم دو رواق وجود دارد که رواق سمت چپ حرم را اتاقی به طول ۷ متر و عرض ۴ متر و رواق سمت راست مستطیل شکل که درب جدیدی نیز در ضلع شمالی آن نصب و آن را به گورستان جدید ارتباط داده است دارای طول ۶ متر و عرض ۳٫۵ متر است. این رواق‌ها به دو گوشواره طرفین ایوان باز می‌شود. در چهار گوشهٔ حرم چهار تربنه و در چهار ضلع حرم چهار طاق نما دیده می‌شود که گنبد بر
چهار ضلع حرم چهار طاق نما دیده می‌شود که گنبد بر روی آن ساخته شده و بر وسط طاق نماهای بالای حرم پنجره‌هایی برای نورگیری تعبیه شده است. گنبد دارای گریو کوتاه و استوانه‌ای شکل است که گنبد مخروطی کوتاهی بر روی آن استوار است. نمای خارجی گنبد را کاشی‌های فیروزه‌ای زیبایی می‌پوشاند. صحن امامزاده مستطیل شکل و محل دفن اموات و شهدای محلات و زاوقان سمنان است. عباس دانشگر، از شهدای سرشناس سمنان در جنگ سوریه نیز در این امامزاده دفن شده است.
زوزن از توابع بخش جلگه زوزن در شهرستان خواف استان خراسان رضوی ایران قرار دارد. آثار بدست آمده در شهر ویران شده زوزن مربوط به سدهٔ ۴ تا ۷ ه‍.ق است. این شهر در با شمارهٔ ثبت ۲۴۲۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این شهر در سال ۲۰۰۷ درخواست ثبت در میراث جهانی یونسکو را به ثبت رسانده است ولی هنوز این درخواست مورد موافقت قرار نگرفته‌است. پیشینه. زوزن، شهری در چهل فرسنگی نیشابور خراسان که مرکز ولایت زوزن بوده‌است. در نزدیکی این شهر، آتشکده‌ای وجود داشته‌است که بعضی علت نام‌گذاری شهر را به آن
وجود داشته‌است که بعضی علت نام‌گذاری شهر را به آن آتشکده مرتبط می‌دانند.
امامزاده محمد دیباج مربوط به سدهٔ ۸ ه.ق است و در شهرستان دامغان، روستای چهارده به دیباج واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۲۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مقابر دیگری در گرگان، بسطام، دامغان، کاخک، آستانه اشرفیه، قزوین، ورامین و درگز به او منسوب است. زندگی. او در سال ۱۳۴ هجری قمری در مدینه زاده شد. او فرزند جعفر صادق و حمیده بود. او همسری به نام خدیجه داشت و ۷ پسر و ۹ دختر فرزندان او بودند. او در سال ۲۰۳ هجری قمری در طی قیامی علیه مأمون درگذشت.
سد سردار یا سد گل سردار مربوط به دوره قاجار بوده و در جاده بوکان به میاندوآب، روستای اوچ‌تپه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۶۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. سد سردار در ۴ کیلومتری روستای اوچ‌تپه بوکان قرار دارد و حدوداً از روستای کل‌تپه قورمیش ۱۵۰ متر فاصله دارد. اهالی بوکان، این بنا را از آثار عزیزخان مکری سردار کل در بوکان می‌دانند. سد گل سردار در روستای قرمیش شهرستان بوکان و منتهی‌الیه جلگهٔ وسیعی قرار دارد که کوهستان عظیم قراول در حد شرقی آن واقع شده‌است. بنای این سد به
قراول در حد شرقی آن واقع شده‌است. بنای این سد به دوره ساسانی برمیگردد، سدگل سردار بوکان در معبری به پهنای ۱۸۰ تا ۲۰۰ متر در پایین و ۳۰۰ متر در بالا زده شده و دیوارهٔ آن توسط ۶ پایهٔ مدور بزرگ که به فاصله ۳۰ متری یکدیگر قرار دارد پشتیبانی می‌شود. ارتفاع این سد در قسمت شمال غربی و بین ۱۰ تا ۱۵ متر است و دهانه و آبریز سد نیز در قسمت غربی همین بخش قرار دارد که بر روی لایه سنگی کوه واقع است. دریاچه پشت سد به وسعت ۵ کیلومتر در جبههٔ شمالی و بین ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر در جبههٔ شرقی-غربی بوده‌است. آب این به مصرف آبیاری
جبههٔ شرقی-غربی بوده‌است. آب این به مصرف آبیاری و زراعت زمین‌های حاشیهٔ شمالی و شرقی جاده بوکان-میاندوآب زراعت استفاده می‌کنند.
میدان شهرداری رشت کنونی در شهر رشت، با ساختمانهایی به سبک معماری اروپای شرقی مربوط به دوره پهلوی اول است که در دوره قاجار به دلیل وجود عمارات دیوانی رشت به «میدان درب دیوانی» مشهور بود. این میدان که امروزه به یاد شهدای سرپل ذهاب «میدان شهدای ذهاب» نامیده می‌شود، در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تاریخچه. بر طبق خبر درج شده در روزنامه پرورش شماره ۱۳۵ چهارشنبه اول تیر ماه ۱۳۰۵، اداره بلدیه رشت در این تاریخ به ساختمان نوساز خود انتقال یافت. ساختمانی که با الهام از
نوساز خود انتقال یافت. ساختمانی که با الهام از معماری نئوکلاسیک اروپا به ویژه معماری سنت پیترزبورگ روسیه و توسط معماران ایرانی مقیم رشت ساخته شد و هم‌اکنون نیز پس از گذشت ۷۵ سال مقر شهرداری رشت است. ساختمان شهرداری و برج ساعت آن و هنچنین موزه پست و ساختمان قدیمی هتل ایران، مجموعه بناهای میدان شهرداری رشت در اوایل سلطنت رضا شاه پهلوی (۱۳۰۴-۱۳۲۰ ه‍.ش) هستند. برج ساعت شهرداری که نماد شهر رشت محسوب می‌شود، به هنگام وقوع زلزله مهیب و ویرانگر گیلان در سال ۱۳۶۹ آسیب دیده بود که چندی بعد به صورت سابق بازسازی
آسیب دیده بود که چندی بعد به صورت سابق بازسازی گردید. مجموعه شهرداری مربوط به دوره پهلوی است و در رشت، میدان شهرداری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. طرح‌های آتی. ترمیم سگنفرش خیابانهای اطراف میدان شهرداری رشت، تبدیل اداره پست به موزه پست و ساختمان هتل ایران به گنجینه مردم‌شناسی و پس از انتقال شهرداری به ساختمان جدید ساختمان فعلی تبدیل به موزه بلدیه رشت و مرکز اسناد شهرداری رشت خواهد شد. ویژگی‌ها. اجرای موزیک زنده به‌طور روزانه در صبحگاه و
اجرای موزیک زنده به‌طور روزانه در صبحگاه و مناسبت‌ها توسط گروه ارکستر شهرداری رشت رو به روی درب شهرداری داخل محوطه میدان و در محوطه مخصوص گروه ارکستر از ویژگی‌های بی‌نظیر شهرداری رشت است. زنگ ساعت مجموعه در هر ساعت برابر با عدد ساعت و هر نیم ساعت یک زنگ به صدا در می‌آید. میدان شهرداری رشت اکنون دارای قدمتی است که می‌توان از آن به عنوان یک مکان تاریخی نام برد چرا که عمر مجموعه بناهای این میدان نزدیک به یک قرن است.
مجموعه میدان رودسر مربوط به دوره پهلوی اول است و در رودسر، میدان شهرداری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۱۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این مجموعه، کامل ترین مجموعه ی میدان رضاشاهی در شمال کشور است که شامل نه ساختمان اداری ِ شهرداری،ثبت احوال،پست و تلگراف،دارایی،شهربانی،دادگاه،ثبت اسناد و املاک، ژاندارمری و فرهنگ می باشد و به سبک معماری آلمانی و با ویژگی ِ تمرکز کلیه ی ادارات دولتی در یک کُلُنی یا مجموعه ساخته شده است. هر یک از این ساختمان ها دارای گچ بری های زیبا و منحصر به
این ساختمان ها دارای گچ بری های زیبا و منحصر به فرد بوده و به عنوان یکی از جاذبه های تاریخی جذاب و دیدنی شهر رودسر شمرده می شوند. این اثر در تاریخ ۲۶ آذر ۱۳۵۶ با شمارهٔ ثبت ۱۵۱۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
‏ آرامگاه و خانقاه ابواسحاق کازرونی مشهور به ایوان مرشدی محل خاک‌سپاری شیخ ابواسحاق کازرونی، بنیان‌گذار سلسلهٔ کازرونیه در کازرون است. این مکان همچنین خانقاه و پایگاه مرکزی سلسلهٔ کازرونیه بوده که نذورات پادشاهان و پیروان سلسلهٔ کازرونیه در ایران و کشورهایی نظیر هندوستان، چین و عثمانی به آنجا ارسال و گردآوری می‌شده‌است. آرامگاه ابواسحاق کازرونی در طول تاریخ شاهد حوادث مهم و حضور افراد سرشناسی بوده است. موقعیت جغرافیایی. آرامگاه و خانقاه شیخ ابواسحاق کازرونی در محلهٔ تاریخی گنج‌آباد (کوزه‌گران فعلی) کازرون
در محلهٔ تاریخی گنج‌آباد (کوزه‌گران فعلی) کازرون واقع شده است. پیشینه و تاریخ. ابواسحاق کازرونی، صوفی مشهور سده‌های چهارم و پنجم هجری، تصمیم داشت که اسلام را در منطقهٔ کازرون، که اکثریت مردم آن تا آن زمان بر آیین مزدیسنا باقی مانده بودند، توسعه و گسترش دهد و به همین علت شروع به تبلیغ و نشر دین کرد. او ابتدا در مسجد جامع کازرون به منبر رفت. اما به دلیل اخلال‌هایی که مخالفان در کارش به وجود آوردند، به ناچار از کازرون خارج شده و با ساخت محراب و سپس مسجدی سنگی در حومهٔ شهر به تبلیغ دین پرداخت. مخالفان او بارها
حومهٔ شهر به تبلیغ دین پرداخت. مخالفان او بارها این مسجد را تخریب کردند تا اینکه نهایتاً در سال ۳۷۱ هجری قمری یکی از مریدان او مسجدی را بنا کرد که به پایگاه اصلی سلسلهٔ کازرونیه تبدیل شد. این مسجد همان خانقاه و آرامگاه ابواسحاق کازرونی است. درگذشت ابواسحاق کازرونی. ابواسحاق کازرونی در سال ۴۲۶ هجری درگذشت و در این مکان به خاک سپرده شد. جایگاه. این مکان پایگاه اصلی سلسلهٔ بین‌المللی کازرونیه (مرشدیه) بوده که شعبات بسیاری در ایران، هندوستان، چین و عثمانی داشته است. در طول تاریخ افراد بسیاری رهبری این سلسله را
است. در طول تاریخ افراد بسیاری رهبری این سلسله را در دست داشته‌اند که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به "شیخ عمر بن ابوالفرج کازرونی" اشاره کرد. پیروان این سلسله از جمله پادشاهان، وزیران و مردم مناطق مختلف نذورات خود را به این مکان ارسال می‌کرده‌اند. شهرت و نفوذ شیخ ابواسحاق کازرونی در هند به حدی بود که علاءالدین خلجی، پادشاه دودمان خلجی در هندوستان پس از تصرف بندر کمبایه (خامبهات فعلی) محرابی در آن‌جا ساخته و اطرافش را آیات قرآن نوشته و به صورت تبرّک به مقبره شیخ ابواسحاق در کازرون فرستاد. خاک مزار شیخ ابواسحاق
ابواسحاق در کازرون فرستاد. خاک مزار شیخ ابواسحاق برای تبرّک زائرانی که از قونیه به حجاز می‌رفتند و همچنین برای جلوگیری از غرق شدن کشتی‌ها استفاده می‌شد. اعتقاد مردم به مقبرهٔ او به حدی بود که خاک مزار او را "تریاک اکبر" می‌نامیدند. حمله مغولان. ابواسحاق کازرونی اینطور وصیت کرده بود: همین اتفاق هم افتاد و سلجوق‌شاه بن سلغر، اتابک فارس که علیه مغولان قیام کرده بود به آرامگاه شیخ ابواسحاق در کازرون پناه آورد و آن محل را سنگری علیه مغولان قرار داد. اما در نهایت از مغولان شکست سختی خورد. در این جنگ سلجوقشاه
از مغولان شکست سختی خورد. در این جنگ سلجوقشاه اسیر و کشته شد و مغولان نیز مردم کازرون را که به سلجوقشاه پناه داده بودند، قتل‌عام کردند. حضور افراد سرشناس. شاهرخ، پادشاه امپراتوری تیموری هرگاه که به جنوب ایران سفر می‌کرد، به زیارت آرامگاه شیخ ابواسحاق می‌آمد. این آرامگاه جایی‌است که خواجوی کرمانی مثنوی روضةالانوار را در مدت اقامتش در کازرون در سال ۷۴۳ هجری قمری در آن سرود. امین‌الدین بلیانی که از مریدان ابواسحاق کازرونی بود، مسجد جامع مرشدی را گسترش داد. ابن بطوطه در سفرنامه‌اش از سفر به کازرون و اقامت در