payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و استغفار در گشودن برکاتی از آسمان و زمین و نزول برکات آسمانی (اعراف:۹۶؛ نوح:۱۰ و ۱۱)، اعتبار تأثیر برخی از امور در افزایش یا کاهش عمر، در علم الهی (فاطر:۱۱) و نیز نقش دعا و تضرع در شب قدر و تأثیر آن در دگرگون شدن تقدیرات غیر محتوم (دخان:۴) و ارتباط آن با آیات بداء. پذیرش بداء. بسیاری از علمای اسلامی بداء را نوعی نسخ دانسته‌اند، با این تفاوت که بداء در تکوین و نسخ در تشریع است، یا اینکه بداء فقط در تکوینیّات و نسخ در مسائل تکوینی و تشریعی هر دو جاری است. برخی از اهل سنت هم بداء را همان نسخ دانسته و مفاد
برخی از اهل سنت هم بداء را همان نسخ دانسته و مفاد آیه ۱۳ سوره رعد را با مفاد آیه نسخ (آیه ۱۰۶ سوره بقره) یکی دانسته‌اند. یعنی همان‌طور که با نسخ الهی تشریع شد که قبله مسلمانان از مسجد الأقصی به سمت کعبه تغییر جهت دهد، در نظام تکوین هم عذاب قوم یونس با دعا و تضرع و توبه آن‌ها از ایشان برداشته شد. انکار بداء. با وجود این‌که مسئله بداء در کتب روایی شیعه و سنی ذکر شده‌است، برخی از علمای شیعه و سنی آن را نیازمند نسبت دادن جهل به خداوند دانسته‌اند و آن را انکار یا تأویل نموده‌اند. با وجود این‌که به مسئله بداء در
تأویل نموده‌اند. با وجود این‌که به مسئله بداء در کتب صحاح اهل سنت تصریح شده‌است و برخی مفسران اهل سنت روایاتی در این زمینه نقل کرده‌اند برخی از علمای اهل سنت بداء را همسان با جهل خدا دانسته‌اند و آن را رد کرده‌اند. همچنین با وجود این‌که حدود ۷۰ روایت در منابع شیعی در مورد بداء نقل شده‌است، مثلاً در کتاب کافی -معتبرترین کتاب روایی نزد شیعه- باب جداگانه‌ای با ۱۶ روایت در این زمینه وجود دارد، تصور باید پذیری بداء با جهل و نقصان علم خدا موجب شده تا برخی عالمان شیعه از به کار بردن بداء در مورد خداوند کراهت
شیعه از به کار بردن بداء در مورد خداوند کراهت داشته باشند، و حتی آن را انکار کنند یا اینکه بداء را تأویل برده، آن را به معنای اِبداء (اظهار) بدانند. برخی از اهل سنت هم بداء را ویژه شیعه دانسته‌اند، و آن را رد نموده‌اند. این در حالی است که شیعیان هم مانند اهل سنت، بداء به این معنا که برای خدا علم جدیدی حاصل شود که خدا پیشتر به آن جاهل بوده را نمی‌پذیرند و خود آن را کفر می‌دانند. در کتاب دانشنامه قرآن و حدیث آمده‌است: جااندازی مسئله بداء. علمای اسلامی در تبیین مسئله بداء و بیان عدم تلازم آن با نسبت جهل به
مسئله بداء و بیان عدم تلازم آن با نسبت جهل به خداوند، چنین گفته‌اند که گرچه طبق تعالیم قرآنی، علم خداوند از هر جهت مطلق نامحدود است و «اِنَّ اللّهَ بِکُلِّ شَیء عَلیم» (عنکبوت:62)، و خداوند بر همه حوادث از ازل تا ابد آگاه است؛ سرنوشت انسان‌ها و حوادث و وقایعی که برای آن‌ها پدید می‌آید بر اثر عوامل و شرایط ویژه‌ای همانند اختیار افراد و گروه‌های انسانی رقم می‌خورد. اولی را قضای حتمی می‌نامند که در لوح محفوظ ذخیره شده‌است، و دومی را قضای غیرحتمی یا قدر می‌نامند که در لوح محو و اثبات ذخیره شده‌است، و طبق آیه
که در لوح محو و اثبات ذخیره شده‌است، و طبق آیه قرآن «یَمحوا اللّهُ ما یَشاءُ و یُثبِتُ و عِندَهُ اُمُّ الکِتاب» (رعد:39) که بخش نخست آیه اشاره به قضای غیر حتمی دارد و قسمت دوم مربوط به قضای حتمی است. نظیر این معنا را در آیه «قَضی اَجَلاً واَجَلٌ مُسَمًی عِندَهُ» (انعام:6) می‌توان یافت. این مسئله مورد توجه خود امامان معصوم هم بوده‌است، و در روایات آمده‌است بداء به هیچ وجه علم الهی را محدود نمی‌کند و ناشی از جهل نیست. ما از علم و اهداف و مقدراتی که خالق هستی تدبیر فرموده‌اند آگاهی کامل و توان عقلی در فهم
تدبیر فرموده‌اند آگاهی کامل و توان عقلی در فهم آنها را نداریم پس چون از علت‌های خلقت چه آشکار و چه پنهان (انسان هم دارای حد و حدود است از این رو پنهان می‌نامیم) فهم کامل نداریم نمی‌توانیم هر آنچه که در خلقت می‌گذرد تا با بی‌تدبیری تغییر هدف یا پشیمانی او بنامیم زیرا تمام خلقت پدیدار شده در گذر زمان می‌باشد زمان که وجود دارد به این معناست که تمام هستی و خلقت هدفمند و مدبرانه در زمان خود تغییر می‌کنند. حال انسان می‌تواند بر تغییرات تأثیر گذار باشد بلی اما مهم این است که لازمات اولیه در هر چیز وجود دارند که
این است که لازمات اولیه در هر چیز وجود دارند که انسان به شکلی طرح گردیده که بتواند بر آنچه هست در خلقت فهم به‌دست آورد همین‌جا است انسان باید تعقل کند با توانی که به او داده شده‌است و می‌تواند فهم نسبت به هر چیز به‌دست آورد مبادا بر زیان و ضرر در زمان خود و زمان‌های آینده دست بر تغییرات و جابه جایی و تنظیمات هر چیز که زمانی مخصوص و معین دارند را بزند اری توان انسان معمایی شگفت است و سؤال اینجاست پس چرا چنین طراحی شده‌ایم و حتی می‌توانیم بفهمیم طراح یا طراحانی ما و خلقت را تولید کرده‌اند در آخر انسان هر
ما و خلقت را تولید کرده‌اند در آخر انسان هر کاری که می‌کند توانایی است که برای او تعیین شده و این توانایی‌ها بسیار گسترده‌اند و حد و مرزش را فقط گذر زمان می‌تواند بر انسان‌ها آشکار سازد در واقع با گذر زمان متوجه توانایی انسان در تعیین سرنوشت‌اش شده‌ایم. بداء بار کلمه بداء و آن فهمی که در معنا بر انسان قالب می‌کند متغیر و شفاف نیست که برخالق نسبت داده شود در نهایت به این دلیل که در برابر اهداف و تصمیمات خالق هستی اطلاع و آگاهی و فهم و درک کامل نداریم به‌واسطه همان قدرت تعقل و شعوری که برایمان تدبیر شده‌است
همان قدرت تعقل و شعوری که برایمان تدبیر شده‌است می‌گوییم بهتر است هر لغت یا کلمه که بار فهمی و درک یا باوری دارند را به خداوند نسبت ندهیم و او را برای دیگران تعریف و به راهی غلط نبریم. نتیجه:دربارهٔ به وجود آورنده یا به وجود آورندگان هستی بهتر است آنچه را که دور از واقعیت و حقیقت است را حتی به‌واسطه مصلحت نیز بیان و رواج ندهیم زیرا باعث زیان می‌گردد چرا:انسان با به‌کارگیری تمام توان خود و با به‌کارگیری تجربیات انسانها در گذشته فقط توان این را دارد که بفهمد خداوندی هستی را خلق فرموده‌اند به این دلیل که همان
هستی را خلق فرموده‌اند به این دلیل که همان خداوند چنین تعیین و تدبیر کرده‌اند پس یکی از مهم‌ترین علل پیشرفت و تکامل انسان در گذر زمان همین تفکر و جستجو و پیدا کردن علت هر چیز در هستی و کشف اهداف خداوندش است پس شاید به این دلیل او انسان را قادر به ارتباطی مستقیم با خود طراحی نکرده‌اند و فقط توان درک و فهم را لطف کرده‌اند. وسلام ورود مفهوم بداء به شیعه امامی. اسماعیل، پسر جعفر صادق که یکی دو سال قبل از پدرش فوت کرد. او پسر ارشد و مورد علاقه پدر بود و مریدان معتقد بودند که او امام بعدی خواهد بود. حتی در جامعه
بودند که او امام بعدی خواهد بود. حتی در جامعه شیعه شایعاتی وجود داشت مبنی بر اینکه پدر اسماعیل صریحاً او را به عنوان جانشین خود تعیین کرده‌است. مرگ غیرمنتظره اسماعیل برای کسانی از امامیه که معتقد بودند امامان برمبنای یک حدیث از قبل بترتیب تعیین شده‌اند و اینکه هر امامی جانشین خود را بر اساس آن دستوری که از جانب خداوند به او نازل شده یا از سوی پیامبر یا امامان پیشین تفویض شده‌است تعیین می‌کند مشکل اعتقادی ایجاد کرد. همچنین برای کسانی که فکر می‌کردند ائمه علم به آینده دارند، مشکل ایجاد کرد. این ابهام منجر به
به آینده دارند، مشکل ایجاد کرد. این ابهام منجر به ورود مفهوم بداء که قبلاً کیسانیه مطرح کرده بودند به اندیشه امامیه شد، مفهومی که در ابتدا به عنوان تغییر در تصمیم الهی شناخته شد، اما بعدها توسط متکلمان امامیه به عنوان اشاره به تصمیم غیرمنتظره الهی، یعنی اینکه مردم به آن پی بردند، دوباره تفسیر شد. که تصمیم الهی با آنچه آنها فکر می‌کردند متفاوت بوده‌است. روایات در مورد بداء. از جعفر صادق در مورد بداء نقل شده‌است: «ما بدا لله فی شیء إلا کان فی علمه قبل أن یبدو له: خدا در هیچ کاری بداء ایجاد نمی‌کند، مگر آن‌که
له: خدا در هیچ کاری بداء ایجاد نمی‌کند، مگر آن‌که این [بداء] در علم او پیش از بداء هم بوده‌است.» از همو نقل شده: «مَن زَعَمَ أنَّ اللّهَ عز و جل یَبدو لَهُ فی شَی ءٍ لَم یَعلَمهُ أمسِ فَابرَؤُوا مِنهُ: هر که بگوید برای خداوند -عز و جل- دربارهٔ چیزی بَدا حاصل شده که آن را دیروز نمی‌دانسته، از او بیزاری بجویید.» همچنین از حسین بن علی نقل شده‌است: «اگر مردم می‌دانستند عقیده بداء چه پاداشی دارد در گفتن آن کوتاهی نمی‌کردند». در کتاب کافی نقل شده‌است: «خداوند با هیچ عبادتی چون بداء پرستش نشده‌است». علامه مجلسی
هیچ عبادتی چون بداء پرستش نشده‌است». علامه مجلسی در کتاب بحار الأنوار هفتاد حدیث در مورد بداء ذکر کرده‌است. در جلد ۱۲ دانشنامه قرآن و حدیث هم ۱۱۸ حدیث از منابع شیعه و اهل سنت در این باره ذکر شده‌است. آثار اعتقاد به بَداء. مهم‌ترین اثر اعتقاد به بَدا، اثبات قدرت و آزادی مطلق خداست؛ چرا که بر اساس امکان بَدا برای خداوند، تا زمانی که فعل و حادثه‌ای خاص در عالمْ رخ نداده‌است، ممکن است که خدا، تقدیر را عوض کند و آن حادثه خاص، واقع نشود، حتّی اگر مشیّت و تقدیر و قضای او به آن حادثه تعلّق گرفته باشد. بنا بر این،
قضای او به آن حادثه تعلّق گرفته باشد. بنا بر این، هیچ چیز حتّی قضا و قدر الهی نمی‌تواند قدرت و مالکیّت خدا را محدود سازد و دست او را ببندد. ضمناً اگر بَدا را نفی کنیم و خداوند را فارغ از کار قضا و قدر بدانیم، انگیزه‌ای برای تغییر وضعیّت کنونیِ خود به وسیله کارهای خیر و عبادات و نماز، باقی نخواهد ماند؛ چرا که هر آنچه مقدّر شده‌است، همان خواهد شد و هیچ تغییری در قضا و قدر، رُخ نخواهد داد. بنا بر این، اعتقاد به بَدا، از یک سو، روحیّه امیدواری و تلاش را به انسان می‌دهد و از سوی دیگر، روحیّه دعا و توبه و تضرّع
می‌دهد و از سوی دیگر، روحیّه دعا و توبه و تضرّع و توکّل به حق تعالی را در انسان، تقویت می‌کند. یهود و بداء. برخی از مفسران در ذیل آیه ۶۴ سوره مائده «وَ قالَتِ الْیَهُودُ یَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَیْدِیهِمْ وَ لُعِنُوا بِما قالُوا بَلْ یَداهُ مَبْسُوطَتانِ» بیان کرده‌اند که یهود معتقد بود که خداوند تقدیر را تعیین کرده‌است، و دست او بسته‌است از این‌که در آن تغییری ایجاد کند؛ و قرآن این نظر را رد کرده و در ادامه آیه بیان داشته: «بَلْ یَداهُ مَبْسُوطَتانِ یُنْفِقُ کَیْفَ یَشاءُ» دست خدا باز است که
یُنْفِقُ کَیْفَ یَشاءُ» دست خدا باز است که چیزی را مقدّم یا مؤخر سازد، یا در روزیِ کسی کاهش یا افزایشی ایجاد کند، و مشیت در دست اوست. در مقابل این نظر که یهود را مخالف بداء می‌داند، برخی از اهل سنت مفهوم بداء در شیعه را برگرفته از افکار یهودیان دانسته‌اند، و آن را رد کرده‌اند.
بازی پلی آف جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ میان فرانسه و جمهوری ایرلند در تاریخ‌های ۱۴ و ۱۸ نوامبر ۲۰۰۹ به صورت رفت و برگشت برگزار شد و در پایان، تیم ملی فوتبال فرانسه به جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ راه‌یافت. این بازی به دلیل اشتباه داور (مارتین هانسون) در اعلام نکردن خطای هند تیه‌ری آنری، کاپیتان فرانسه که منجر به گل شد، در رسانه‌های جهان جنجال‌برانگیز شد و آن را ماجرای هند آنری نامیدند. این حرکت با حرکت دیه‌گو آرماندو مارادونا در بازی نیمه پایانی جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ برابر تیم ملی فوتبال انگلستان موسوم به «دست خدا»
برابر تیم ملی فوتبال انگلستان موسوم به «دست خدا» مقایسه شد. بازی رفت دو تیم در دوبلین با برد ۱–۰ فرانسه به پایان رسید. در بازی برگشت که در ورزشگاه استاد دو فرانس در پاریس برگزار شد، ایرلند در زمان معمول بازی ۱–۰ جلو افتاد؛ و نتیجه کلی بازی ۱–۱ شد. طبق قانون گل زده در خانه حریف نیز دو تیم ۱–۱ مساوی بودند و بازی به وقت اضافه کشیده‌شد. در دقیقه ۱۰۳، روی یک حمله از تیم فرانسه، تیه‌ری آنری توپ را با دست زد (خطای هند) و یک گل برای ویلیام گالاس ساخت. با این گل مردود فرانسه به جام جهانی راه‌یافت. اظهارات حاضران در
فرانسه به جام جهانی راه‌یافت. اظهارات حاضران در بازی. تیه‌ری آنری. تیه‌ری آنری پس از بازی، انجام خطای هند و برخورد دستش با توپ را تأیید کرد و افزود که قصد فریبکاری و تقلب نداشته‌است. آنری حرکتش را «غریزی» و ناشی از زیادی سرعت اتفاق‌افتادن صحنه دانست. او در این باره گفت: «طبیعتاً من از شیوه پیروزی‌مان شرمنده‌ام و واقعاً برای ایرلندی‌ها متاسفم. آن‌ها واقعاً شایستگی حضور در جام جهانی را داشتند. البته، عادلانه‌ترین راه حل، انجام بازی تکراری است اما این در اختیار من نیست. تنها کاری که می‌توانم بکنم این است که
من نیست. تنها کاری که می‌توانم بکنم این است که بگویم من توپ را با دست کنترل کردم که منجر به گل تساوی ما شد و من واقعاً برای ایرلندی‌ها متاسفم.» اقدامات انجام‌شده. پس از این بازی فدراسیون فوتبال جمهوری ایرلند رسماً به فیفا و فدراسیون فوتبال فرانسه نامه نوشت و خواهان برگزار بازی دیگری شد. فدراسیون فوتبال فرانسه ضمن اظهار تاسف و همدردی با ایرلند، این درخواست را رد کرد.
حادثه قطار مسکو-سن پترزبورگ رخدادی است که در پی از خط خارج شدن قطار شماره ۱۶۶ "نفسکی اکسپرس" در منطقه الشکین-اوگلوفک مابین دو شهر مسکو و سن پترزبورگدر نزدیکی شهر ولوگویه روسیه در ۳۵۰ کیلیومتری شمال مسکو اتفاق افتاد. زمان این حادثه ساعت ۹ و ۳۰ دقیقه به وقت محلی اعلام شده است. در این حادثه ۳۹ نفر کشته و ۸۷ نفر زخمی شدند. به گفته آلکساندر بورتنیکف رئیس سرویس اطلاعات داخلی روسیه این حادثه بر اثر انفجار بمب ۷ کیلوگرمی رخ داده‌است. نوع قطار. قطار شماره ۱۶۶ "نفسکی اکسپرس" می‌تواند با سرعت ۲۰۰ کیلومتر در ساعت حرکت
اکسپرس" می‌تواند با سرعت ۲۰۰ کیلومتر در ساعت حرکت کند که مسیر مسکو - سنت پتربورگ را طی ۴ ساعت و نیم می پیماید و معمولاً مورد ترجیح صاحب کاران و بروکراتها می باشد. این ترن دارای ۱۴ واگن و ۶۰۰ مسافر بوده. علت حادثه. به نقل از شاهدان عینی، پیش از خروج قطار از ریل صدای انفجار مهیبی شنیده شده است و این در حالی است که تلویزیون دولتی روسیه به نقل از برخی مقامات ناشناس اعلام کرده که در نزدیکی محل حادثه یک فرورفتگی به عمق یک متر ایجاد شده است که احتمال بکارگیری انفجار مواد منجره در این حادثه را قوی‌تر می‌کند..
انفجار مواد منجره در این حادثه را قوی‌تر می‌کند.. ماموران تحقیق دادستانی روسیه روز شنبه در بیانیه ای گفتند بقایای بمبی را در محل خارج شدن قطار مسکو-سن پترزبورگ پیدا کرده‌اند.
کلاب دیپورتیوو تنه‌ریفه، اس‌ای‌دی (به اسپانیایی:.Club Deportivo Tenerife, S.A.D) باشگاه فوتبالی است که در شهر سانتکروز تنه‌ریف واقع در جزایر قناری قرار دارد. این باشگاه که در سال ۱۹۲۲ تأسیس شده‌است، بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه هلیودورو رودریگز لوپز که ۲۴٬۰۰۰ نفر گنجایش دارد برگزار می‌کند. آن‌ها بعد از کسب رتبهٔ سوم در سگوندا دیویژن فصل ۰۹–۲۰۰۸، هم‌اکنون در لیگ دسته دوم فوتبال اسپانیا حضور دارند. تنه‌ریفه تاکنون ۱۳ فصل در لالیگا به میدان رفته‌است که دو عنوان پنجمی در فصل ۹۳–۱۹۹۲ و ۹۶–۱۹۹۵، بهترین عملکرد
پنجمی در فصل ۹۳–۱۹۹۲ و ۹۶–۱۹۹۵، بهترین عملکرد آن‌ها در این رقابت‌ها محسوب می‌شود. از میان بازیکنان مطرح این باشگاه در طول تاریخ، می‌توان به روی ماکای، فرناندو ردوندو و روبرت انکه اشاره کرد. همچنین از بین مربیان مطرح آن‌ها در طول تاریخ حیات باشگاه، می‌توان از یوپ هاینکس، خاویر کلمنته و رافائل بنیتز نام برد.
میر (امیر) یکی از طایفه‌های دریکوند ساکن لرستان است. این طایفه به دو شاخه میرآواس و میرعالیخانی تقسیم شده و ساکن مرکز و جنوب استان لرستان هستند.. پانویس. &lt;/noinclude&gt;
ابو النظام محمد فلکی شَروانی (زاده تقریباً ۵۰۱ ه، درگذشته ۵۴۰ ه) شاعر پارسی‌گوی ایرانی از قرن ششم هجری است. وفات او به نقل تقی‌الدین کاشی در ۵۸۷ هجری قمری و به گفتهٔ بعضی در ۵۷۷ هجری قمری بوده‌است. نام او به روایت اکثر تذکره‌نویسان محمد و لقبش نجم‌الدین یا افصح‌الدین می‌باشد و فلکی تخلصی است که در اشعار او مکرر آمده و معاصرین هم به این نام او را خوانده‌اند. فلکی سخنگویی نغز و نازک‌خیال است و در حد ممکن از عبارات نامعمول احتراز کرده‌است. اشعار او تا حدی روان و از تکلفات ادبی برکنار و به رویهٔ مسعود سعد نزدیک
از تکلفات ادبی برکنار و به رویهٔ مسعود سعد نزدیک است. از اشعارش در حدود ۱۲۰۰ بیت پراکنده به‌جای مانده‌است. این اشعار، حتی در مواردی هم که به مسایل علمی اشاره می‌شود، نسبتاً ساده است، چنان‌که گویی تا حدی می‌خواسته از مسعود سعد پیروی کند؛ هرچند که این سبک دیگر متروک شده بود. تنها تصحیحی که تاکنون از دیوان این شاعر در ایران انجام پذیرفته، چاپ طاهری شهاب است که در سال ۱۳۴۵ از سوی انتشارات کتابخانه ابن سینا منتشر شد . پیش از آن ، دیوانی از این شاعر توسط محمد هادی حسن خان در لندن به سال ۱۹۲۹ میلادی چاپ شده بود
حسن خان در لندن به سال ۱۹۲۹ میلادی چاپ شده بود که این چاپ ناقص و ناتمام، در دسترس طاهری شهاب ( مصحّح دیوان فلکی شروانی ) بوده و در حواشی ابیات به آن اشاره کرده‌است . این چاپ دربردارنده تعداد محدودی از قصاید، غزلیات ، ترکیب‌بند و رباعیات این شاعر است که مجموعاً شامل ۲۰۰۰ بیت از دیوان این شاعر است. در حالی که در تذکره‌ها و کتب تاریخ ادبیات ، دیوان وی را تا هفت هزار بیت نیز نوشته‌اند. پیشینه. زادگاه او شماخی دارالملک شروان است، و اتفاق گذشتگان بر این که وی ستایشگر شروانشاهان است ممکن است مؤید این احتمال شمرده
شروانشاهان است ممکن است مؤید این احتمال شمرده شود. ابو النظام محمد فلکی شیروانی تحصیلات عمیقی انجام داد و به‌ویژه در ستاره‌شناسی کارآزموده شد و در آن فن رساله‌ای فاضلانه نوشت. تخلصش نیز، چنان‌که پیداست، با اخترشناسی ارتباط دارد. هادی حسن این روایت را که وی شاگرد ابوالعلای گنجوی و معلم خاقانی بوده بیش‌تر مبتنی بر تخیل می‌داند تا بر واقعیت و عقیده دارد که، برخلاف آنچه روایت می‌شود، بیش‌تر چنین احتمال می‌رود که فلکی تحت حمایت و سرپرستی خاقانی بوده و تعلیم او را بر عهده نداشته‌است. فلکی هیچ‌یک از شاعران معاصر
بر عهده نداشته‌است. فلکی هیچ‌یک از شاعران معاصر خود را به نحوی قابل ذکر نمی‌داند، و برخلاف، خود را هم‌ردیف ابو تمّام (وفات: ۲۳۰ ه) و ابو نواس (وفات: ۱۹۸ ه) می‌شمارد که البته به سبب چند بیت معدود عربی که در قصیده‌هایش آورده نیست. فلکی سراسر زندگی را در دربار شروان‌شاه مشهور، منوچهر دوم، پسر فریدون، به سر برد، و برخلاف دیگران، جز مخدوم خود هیچ‌کس را در قصاید لطیفی که می‌سرود نستود. باوجود این سعایت، رقیبان او را نیز، چون خاقانی، مجیر و شاید هم ابو العلا، به زندان افکند. این واقعه سخت او را تکان داد. از
به زندان افکند. این واقعه سخت او را تکان داد. از دیوانش پیداست که پس از مرگ منوچهر دیری نزیست و این موضوع با آنچه در شکواییهٔ خاقانی راجع به زندگی کوتاه فلکی آمده مطابقت دارد. از این‌رو، سال‌های ۵۸۷ ه یا ۵۷۷ ه، که به عنوان سال مرگ وی تعیین شده، قابل قبول نیست.
شیخ عزالدین حسن اوغلو اسفراینی نخستین شاعر شناخته شده زبان ترکی به‌شمار می‌آید؛ و در شعرهایش حسن اوغلی تخلص می‌کرد. وی در اواخر قرن ۷ هجری در منطقه بام و صفی‌آباد خراسان زندگی می‌کرده‌است. نمونه‌های شعر این شاعر بسیار اندک می‌باشد.مقبره او که امروزه مخروبه گردیده در ۲ کیلومتری شهر صفی آباد قرار دارد. منابع. غزلیات عزالدین حسن اوغلو
خواجه مودود چشتی عارف قرن پنجم و قطب سلسلهٔ چشتیه بود. خواجه مودود در رجب سنه ۴۳۳ ه‍.ق در چشت به دنیا آمد و در هفت سالگی قرآن را از حفظ بود و به سن ۱۶ سالگی به کمال علوم رسید و در این هنگام کتاب‌های منهاج العارفین و خلاصةالشریعه را تصنیف کرد. در ۲۹ سالگی ازجانب پدرش سید ناصرالدین ابویوسف چشتی، برسجاده خلافت و ارشاد نشست و به هدایت خلق مشغول گشت. در شام، فلسطین، عراق، عربستان، و بلخ و بخارا سیر نمود. به روایتی ۱۲ خلیفه دراطراف واکناف داشته‌است. مریدان زیادی از انس و جن داشت. در جمله‌ای چنین آمده‌است «و نقل
از انس و جن داشت. در جمله‌ای چنین آمده‌است «و نقل است که اگر وی را طواف کعبه آرزو بودی از نظر مردمان غائب شدی و طواف نموده بازآمدی.» درمورد سلسله چشتیه درهمین لوحه چنین نوشته شده‌است: «سلسلهٔ چشتیه در۳۱۴ هجری توسط خواجه شراف الدین ابواسحاق شامی، شایع و اساس گذاری شده‌است …» ولی دراین لوحه گفته نشده‌است در کجا و در کدام شهر و در ادامه چنین آمده‌است: «سلسلهٔ قادریه توسط حضرت شیخ عبدالقادرگیلانی، و سلسلهٔ سهروردیه توسط شیخ شهاب الدین سهروردی درسنه ۶۲۰ ه و سلسلهٔ نقشبندیه توسط شاه نقشبند درسنه حدود ۸۰۰ ه‍.ق
نقشبندیه توسط شاه نقشبند درسنه حدود ۸۰۰ ه‍.ق پایه‌گذاری شده‌است. زندگی. پس از یوسف چشتی، فرزند بزرگش، مودود، در ۲۴ یا ۲۶ سالگی بر سجاده قطبیت نشست. برخی از نزدیکان مودود، به سبب جوانی او، وی را شایسته جانشینی پدر ندانستند، بلکه عموی وی (خواجه علی چشتی) را، که در دهلی نزد سلطان غیاث‌الدین بَلبن بود، وارث سجاده دانستند، اما خواجه‌علی در نامه‌ای این مقام را به مودود سپرد. از جمله سوانح زندگی مودود، ملاقات او با شیخ احمد جام ملقب به ژنده‌پیل بود. چگونگی مواجهه این دو، با تفاوت‌هایی، نقل شده‌است. قطب‌الدین
این دو، با تفاوت‌هایی، نقل شده‌است. قطب‌الدین مودود در رجب ۵۲۷ وفات یافت و در چشت دفن شد. مریدان. وی مریدان بسیاری داشت که معروف‌ترین آنان عبارت‌اند از: ۱) فرزند و جانشین وی، احمد مودود چشتی، که پس از تشرف به حج مدتی در مدینه اقامت کرد. هنگام بازگشت، در بغداد به خانقاه شیخ شهاب‌الدین سهروردی، صاحب عوارف‌المعارف، رفت و مورد تکریم وی و همچنین خلیفه بغداد قرار گرفت. خواجه‌احمد در ۵۷۷ در چشت وفات یافت. ۲) حاجی‌شریف زَنْدَنی (متوفی ۶۱۲)، ملقب به نیرالدین. نقل است که او چهل سال در عزلت و در خرابه زیست و با برگ و
که او چهل سال در عزلت و در خرابه زیست و با برگ و میوه درختان سد جوع کرد. وی نزد سلطان سنجر محترم بود. خلافت چشتیه بعد از او به خواجه عثمان هارونی (متوفی ۶۱۸) رسید. ۳) شاه‌محمود سنجان (متوفی ۵۹۷)، ملقب به رکن‌الدین، که لقب شاه را از قطب‌الدین مودود گرفت. مزار او در قریه بایج، از توابع تربت حیدریه، است. وی شعر هم می‌سروده که بیشتر آن‌ها رباعی بوده‌است. از دیگر مریدان قطب‌الدین چشتی این اشخاص بودند: پیر کبار چشتی اهل پیشاور؛ ابونصر شکیبان زاهد، از مشایخ سیستان؛ شیخ حسن تبتی؛ خواجه سبزپوش آذربایجانی و عثمان
شیخ حسن تبتی؛ خواجه سبزپوش آذربایجانی و عثمان رومی، که خرقه بایزیدِ بسطامی به وی رسیده و ازاین‌رو پیر هر دو سلسله بوده‌است. به قطب‌الدین چشتی دو اثر، یکی خلاصه الشریعه و دیگری منهاج‌العارفین، نسبت داده و گفته‌اند که کتاب اخیر را در پانزده سالگی دربارهٔ سیرت خواجگان چشتی نوشته‌است. از این دو کتاب نسخه‌ای به‌دست نیامده، فقط یک نسخه خطی به نام منهاج‌العارفین، از مؤلفی ناشناس، موجود است. شجره‌نامه خواجه مودود چشتی. در روز جمعه سیزدهم رجب سال سی‌ام عام الفیل مطابق با ۵۹۹ میلادی (ده سال قبل از بعثت محمد) در مکه
با ۵۹۹ میلادی (ده سال قبل از بعثت محمد) در مکه و بنا بر روایات در مسجد الحرام و داخل کعبه به دنیا آمد. کشته‌شدن شب جمعه ۲۱ ماه رمضان سال چهلم هجرت، بر اثر ضربتی که بر فرقش زدند درگذشت. او هنگام مرگ ۶۱ سال داشت. تولّد ۳ یا ۵ شعبان سال چهارم پس از هجرت درگذشت ۱۰ محرم سال ۶۱ پس از هجرت تولّد ۵ شعبان سال ۳۸ پس از هجرت درگذشت ۲۵ محرم سال ۹۵ پس از هجرت تولّد ۱ رجب سال ۵۷ پس از هجرت زادگاه مدینه مدفن قبرستان بقیع، مدینه تولّد ۱۷ ربیع‌الاول سال ۸۳ پس از هجرت درگذشت ۲۵ شوال سال ۱۴۸ پس از هجرت زادگاه مدینه مدفن
۲۵ شوال سال ۱۴۸ پس از هجرت زادگاه مدینه مدفن قبرستان بقیع، مدینه تولّد ۷ صفر سال ۱۲۸ پس از هجرت درگذشت ۲۵ رجب سال ۱۸۳ پس از هجرت زادگاه ابواء، عربستان مدفن کاظمین تولّد ۱۱ ذی القعده سال ۱۴۸ پس از هجرت درگذشت ۳۰ صفر سال ۲۰۳ پس از هجرت زادگاه مدینه مدفن حرم امام رضا، مشهد تولّد ۱۰ رجب سال ۱۹۵ پس از هجرت درگذشت ۲۹ ذی القعده سال ۲۲۰ پس از هجرت زادگاه مدینه مدفن کاظمین تولّد ۱۵ ذی الحجه سال ۲۱۲ پس از هجرت درگذشت ۳ رجب سال ۲۵۴ پس از هجرت زادگاه مدینه سالتولّد نامعلوم - درگذشت ۳۹۸ هجری سیدابو نصر محمد سمعان فرزند
- درگذشت ۳۹۸ هجری سیدابو نصر محمد سمعان فرزند سید ابوجعفرابراهیم بود سید خواجه ابو یوسف ناصرالدین فرزند سیدابو نصر محمد سمعان شجره نامه مادری. شجره او از جانب مادر طریق به حسن مهر سند شجره نصب از طرف مادر-
دیرکوند یا دریک وند یکی از ایل‌های کهن قوم لر ساکن بخش کوهستانی میان خرم‌آباد و استان خوزستان در منطقه پیشکوه (بخش غربی لرستان) می‌باشد. سکونتگاه اصلی دیرکوندها جنوب شهرستان خرم‌آباد، به‌ویژه در ارتفاعات کوه هشتادپهلو و درهٔ سی‌سزار و حوالی رود دز است. بخش‌هایی از جمعیت این ایل، در اندیمشک، شوش، دزفول، استان ایلام و ملایر نیز سکونت دارند. تاریخ. بر پایهٔ نظر ایران‌شناس، ابراهیم پورداوود، یونانیان نام سکهٔ طلا در زمان داریوش بزرگ هخامنشی را به یونانی «دریکوس» ("Dreikos") یا «درک» یا «دریک» به معنی «داریوشی»
("Dreikos") یا «درک» یا «دریک» به معنی «داریوشی» می‌نامیدند. نام این طایفه نیز از همین ریشه گرفته شده‌است. در کتیبه‌های نقش رستم نیز نامی مشابه ("دریکوس") آمده که به فرمانده‌ای به نام ساتیار منسوب است. روایت‌های محلی در میان لرها هخامنشیان را از تبار بالاگریوه می‌دانند و ایل دیرکوند را از خالص‌ترین لرهای لرستان به شمار می‌آورند که زبان، لباس و فرهنگ باستانی خود را طی هزاران سال در کوه‌های زاگرس حفظ کرده‌اند. برخی پژوهشگران غربی همچون والتر هینتس، ژاک دمورگان، هرتسفلد و رومن گیرشمن، و نیز مورخان ایرانی،
هرتسفلد و رومن گیرشمن، و نیز مورخان ایرانی، دیرکوندها را از نوادگان هخامنشیان و حتی خزانه‌داران داریوش دانسته‌اند. ایل دیرکوند در سدهٔ ۱۹ میلادی و اوایل دورهٔ قاجار از ایلات پرنفوذ منطقهٔ پیشکوه بود، اما گاه به دلیل غارت و تمرد از حکومت مرکزی با سرکوب مواجه شد. در سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۰ میلادی، شورش‌هایی به رهبری این ایل رخ داد که با دخالت والی پشتکوه (حسینقلی‌خان صارم‌السلطنه) سرکوب گردید. زبان. دیرکوندها بخشی از لرهای بالاگریوه هستند و به گویش لری بالاگریوه‌ای صحبت می‌کنند. جمعیت. در دههٔ ۱۸۷۰ میلادی،
صحبت می‌کنند. جمعیت. در دههٔ ۱۸۷۰ میلادی، جمعیت دیرکوند حدود ۲٬۰۰۰ خانوار بود و تا دههٔ ۱۹۲۰ میلادی به ۸٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ خانوار رسید. در دورهٔ پهلوی، جمعیت این ایل حدود ۱۱٬۰۰۰ خانوار ذکر شد. آمارهای خیلی قدیمی از خانوار و طایفه‌های این ایل وجود دارد، اما براساس آخرین سرشماری عشایری در ۱۳۸۷ ه.خ.، جمعیت این طایفه‌ها در فصل‌های ییلاق و قشلاق بسیار متغیر است. این مردم در پهنه‌ی استان‌های لرستان و خوزستان و در شهرستان‌های الیگودرز، خرم‌آباد، بروجرد، دِلفان، کوهدشت، دورود، اَزنا، پلدختر، سِلسِله و اندیمشک و اهواز
دورود، اَزنا، پلدختر، سِلسِله و اندیمشک و اهواز پراکنده‌اند. وجه تسمیه. نام «دیرکوند» یا «دریک وند» از «دریک» یا «دریکوس» (داریوشی) گرفته شده که به سکهٔ طلای دوران داریوش بزرگ نسبت داده می‌شود. طایفه‌ها. طایفه‌های اصلی ایل دیرکوند عبارت‌اند از: نجفوند دریکوند. یکی از طایفه‌های ایل دیرکوند است که با طایفهٔ نجفوند یکی بوده و تنها برخی از نوادگان آن، پسوند «دریکوند» را به نام خانوادگی خود افزوده‌اند. سکونتگاه. اعضای این طایفه در شهرهای بیدروبه، اندیمشک، دره‌شهر، ماژین، لالی، مسجدسلیمان، پلدختر، خرم‌آباد،
ماژین، لالی، مسجدسلیمان، پلدختر، خرم‌آباد، معمولان و برخی روستاهای استان خوزستان و استان لرستان سکونت دارند. مذهب. پس از ورود اسلام به ایران، این طایفه مسلمان شده و به مذهب شیعه گرویدند. پانویس.
ساکی یکی از طایفه های لر و از لرهای بالاگریوه ساکن لرستان، خوزستان مرکزی و همدان است. پس از کشته شده حسین خان ساکی رئیس ایل در اوایل حکومت فتحعلی شاه قاجار این ایل از صورت نظام ایلیاتی پراکنده می‌شود. عموم افراد ایل ساکی که اکنون در لُرستان و شمال خوزستان و حتی در شهرهای مختلف استان های ایلام و همدان زندگی می کنند، بعد از تجزیه ایل در سال ۱۲۴۲ هـ ق توسط شاهزاده محمد تقی میرزا حسام السلطنه همچنان توانسته اند بر نظام ایلیاتی خود باقی بمانند امروزه به سه طایفه به نام‌های کلیل‌وند، سرچرم و پارسی شناخته می شوند.
نام‌های کلیل‌وند، سرچرم و پارسی شناخته می شوند. از درون این سه طایفه نیز تیره های متعددی به وجود آمده که در این روزگار بیشتر به نامگذاری های جدید شناخته می شوند. به‌طور مثال : از درون طایفه پارسی دو تیره به وجود آمده به نام های رهداروند و گوران که این دو تیره پس از تجزیه ایل به دلیل جدایی از هسته اصلی و مهاجرت به ایل دیرکوند به نام نیای اصلی خود یعنی رهدار و گوران مشهور گشته اند. دو تیره دیگر، یعنی درتنگی و چناروند نیز به محل های زندگی خود یعنی دره تنگ و چنار نامگذاری شده اند. تیره لت کله نیز چون کلاه جد