payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سالانه بین ۹۰۰ تا ۱۰۵۰ میلی‌متر باران می‌بارد. رانیه دارای چهار فصل است که از اقلیم مدیترانه‌ای تأثیر پذیرفته است. تابستان‌ها گرم و خشک و زمستان‌ها بارانی همراه با مقدار کمی برف است. در رانیه گویش مُکریانی به کار می‌رود که این همان گویشی است که در شهر مهاباد استفاده می‌شود و تفاوت چندانی بین آنها وجود ندارد. هشت روستای وابسته به مرکز بخش رانیه عبارت‌اند از بوسکین، توپ‌آباد، توسوران، چَم سوخته، دربند، قورگو، انجیرهٔ آکو و انجیرهٔ رَمک. تاریخ. نام «رانیه» ریشهٔ مشخصی ندارد و دربارهٔ آن گمانه‌زنی‌های عامیانهٔ
مشخصی ندارد و دربارهٔ آن گمانه‌زنی‌های عامیانهٔ چندی بیان شده است. برخی آن را برگرفته از «رانک و چُوخه» می‌دانند و روایت محلی از چوپانی در قندیل نقل می‌شود که رانکش به سرچشمهٔ «قوله» رسیده و نام شهر از آن گرفته شده است. عده‌ای آن را از پادشاهی به نام «رَهانشاه» دانسته‌اند، ملا رئوف سلیمان حویزی آن را به «روندیات» پیوند داده، جمال بابان ترکیب «راه+نیاه» به معنای راهنما را مطرح کرده، شاکر فتاح ریشه را در «ران» به معنای گله و جایگاه دام دیده و محمود قادر فرج آن را از «رَن» دانسته است. ابراهیم بیگ باور داشت
آن را از «رَن» دانسته است. ابراهیم بیگ باور داشت نام از «رێ+نیه» یعنی «راه نیست» آمده و به صعب‌العبور بودن منطقه اشاره دارد. در روزنامهٔ «کوردستانی نوێ» نیز نظریه‌ای منتشر شده که ریشهٔ نام را در «اورانی» و واژهٔ یونانی «اورانوس» به معنای آسمان جست‌وجو می‌کند. در اواسط قرن هفدهم، رانیه بخشی از امارت بابان بود، سپس تحت سلطه میر محمد رواندز درآمد و پس از آن به دست امپراتوری عثمانی افتاد. رانیه از سال ۱۸۹۷ یکی از سنجاق‌های (شهرستان‌های) سلیمانیه وابسته به ایالت شهرزور بود که مرکز آن کرکوک بود. با تأسیس دولت
شهرزور بود که مرکز آن کرکوک بود. با تأسیس دولت عراق، رانیه شهرستانی وابسته به استان اربیل بود و در سال ۱۹۵۷ به استان سلیمانیه ملحق شد. چندین اثر تاریخی در منطقه رانیه وجود دارد: شهر رانیه در دوران معاصر: همچنین، نخستین نشریه در رانیه در سال ۱۹۴۲ با نام «بلیسه» (شعله) منتشر شد. محله‌ها. محلات شهر رانیه هر یک نام و پیشینه‌ای خاص دارند. از جمله می‌توان به محلهٔ قلعه (قەڵات)، رشه‌مرگ (ڕەشەمێرگ)، گلینجان (گڵینجان)، سرا (سەرا)، رستگاری (ڕزگاری)، راپرین (ڕاپەرین، به معنی خیزش)، آزادی یک (ئازادی یەک) و آزادی دو
به معنی خیزش)، آزادی یک (ئازادی یەک) و آزادی دو (ئازادی دوو) اشاره کرد. دیگر محلات شهر عبارت‌اند از کیوه‌رش (کێوەڕەش، به معنی کوه سیاه)، قوله (قوولە)، فرمان‌بران (فەرمانبەران)، خانزاد (خانزاد)، نوروز (نەورۆز)، دابان (دابان)، ماردین (ماردین)، هواره برزه (ھەوارە بەرزە)، لوتکه‌سیتی (لوتکە سیتی، یعنی شهر عروسک)، روژسیتی (ڕۆژ سیتی، یعنی شهر خورشید) و بیتوین‌سیتی (بیتوێن سیتی، یعنی شهر بینابینی). محله‌های دیگری چون بنار (بنار، به معنی کوهپایه), اندازیاران (ئەندازیاران، یعنی مهندسان), سردم (سەردەم، به معنی عصر
یعنی مهندسان), سردم (سەردەم، به معنی عصر جدید), کاروخ (کاروخ), داستان (داستان), سیدآباد (سەیداوا), تیتوکه (تیتۆکە), بوسکین (بۆسکێن), شهرداری (شارەوانی), ماموستایان (مامۆستایان، یعنی استادان دینی) و سیدآباد کهن (سەیداوای کۆن) از بخش‌های شناخته‌شدهٔ رانیه به‌شمار می‌روند. اماکن رانیه. نهادهای دولتی. اداره راپرین، قائم‌مقامی قضای رانیه، مدیریت شهرداری‌های راپرین، اداره امنیت راپرین و معاونت امنیت رانیه، اداره کل بهداشت راپرین، اداره آب راپرین، اداره دفاع شهری راپرین، اداره پست و مخابرات راپرین، فرماندهی پلیس
راپرین، اداره پست و مخابرات راپرین، فرماندهی پلیس راپرین و پلیس راهنمایی و رانندگی راپرین، اداره ثبت خانوار راپرین، اداره اجراییات رانیه، اداره مالیات بر درآمد راپرین، بخش پلیس رانیه، دادگاه بدوی رانیه، اداره اوقاف راپرین، اداره توزیع برق، اداره نقشه‌برداری و عمران راپرین، اداره گردشگری راپرین، مرکز ورزش و جوانان رانیه، اداره فرهنگ و هنر راپرین، اداره مقابله با خشونت علیه زنان راپرین، اداره محیط‌زیست راپرین، دفتر گذرنامه راپرین، بانک رانیه و بانک کیوه‌رش، اداره املاک راپرین، یگان حفاظت و مرزبانی رانیه،
اداره املاک راپرین، یگان حفاظت و مرزبانی رانیه، اداره آموزش و پرورش رانیه، اداره نظارت و توسعه اجتماعی، اداره آمار راپرین، اداره بانک مسکن راپرین، ریاست شهرداری رانیه، اداره کتابخانه‌های عمومی راپرین و کتابخانه عمومی رانیه، واحد بهسازی شبکه‌های برق رانیه ۲، اداره حمل‌ونقل راپرین، دفتر کارت ملی، دفتر اطلاع‌رسانی راپرین، اداره کشاورزی رانیه، دفتر پاسخ‌گویی رانیه، اداره دامپزشکی رانیه، دفتر پارلمان رانیه، اداره املاک دولتی راپرین، موزه شهری راپرین، ایستگاه برق پنجم آذار و ایستگاه برق رانیه، خانه فرهنگ و هنر
پنجم آذار و ایستگاه برق رانیه، خانه فرهنگ و هنر کودکان رانیه و خانه فرهنگ و هنر کودکان دروازه، پایگاه فرهنگ و هنر رانیه، اداره نشر راپرین، دفتر دادخواست‌های عمومی رانیه، دفتر اسناد رسمی رانیه، اداره پلیس جنگل و محیط‌زیست راپرین، مرکز جی‌سی‌سی بخش رانیه، اداره اسایش راپرین، اداره حمایت از خانواده‌های بی‌سرپرست راپرین و اداره امور شهدا راپرین. تفرجگاه‌ها. کنار آب دربند رانیه، جنگل کیوه‌رش، دامنه کوه کیوه‌رش، دامنه کوه حاجیله، گذرگاه قوره‌گو، چشمه قولگه، دامنه گرده‌دیمه، تفرجگاه بیتوین، روستاهای ناحیه دشت
گرده‌دیمه، تفرجگاه بیتوین، روستاهای ناحیه دشت آکویتی، تفرجگاه دیمان، تفرجگاه پلینگان، تفرجگاه داربن، بیزِوه، زینوه، دُل‌رَقه، نورَه و سورَبنَه، سرِ اشکفتان، زیوه، هَرتَل و بندِ سرُوچاوَه. پارک‌ها. پارک دروازه، باغِ عمومی، پارک مادر، پارک پیشمرگه، پارک کوبانی و پارک اَلَند. بازارها. بازار بزرگ، قیصریه نقیب، بازار کردستان نو، بازار بیتوین مال، بازار آکو، بازار گل‌باغ، بازار دلار، بازار نوروز، بازار آزادی، بازار دروازه، تازه‌مال، بازار لَنگه و قیصریه رازاوه. دانشگاه. دانشگاه راپرین یکی از دانشگاه‌های جنوب
دانشگاه. دانشگاه راپرین یکی از دانشگاه‌های جنوب کردستان در رانیه است که در ۲۸ اوت ۲۰۱۰ بنیان‌گذاری شد. پردیس اصلی در رانیه و پردیس دیگری در قلادزه قرار دارد. نام دانشگاه از خیزش بهار ۱۹۹۱ گرفته شده که مبدأش رانیه بود. اکنون دانشگاه از پنج دانشکده و بخش‌هایی تشکیل شده است: دانشکده آموزشِ پایه با گروه‌های ریاضی، رایانه، کردی، عربی، آموزش پیش‌دبستانی و انگلیسی؛ دانشکده علوم انسانی با گروه‌های فلسفه، تاریخ، جغرافیا و حقوق؛ دانشکده آموزشِ قلادزه با گروه‌های انگلیسی، کردی و عربی؛ دانشکده علوم با گروه‌های شیمی،
کردی و عربی؛ دانشکده علوم با گروه‌های شیمی، زیست‌شناسی و آزمایشگاه‌های پژوهشی؛ و دانشکده پرستاری با گروه پرستاری. مؤسسه‌ها. مؤسسه رایانه رانیه، مؤسسه خانواده غیردولتی، مؤسسه رایانه راپرین غیردولتی، مؤسسه رایانه رانیه غیردولتی، مؤسسه ورزش رانیه، مؤسسه هنرهای زیبا رانیه و مؤسسه خانواده غیردولتی. مدارس متوسطه (آمادگی). دبیرستان پنجم آذار، دبیرستان سورانی تلفیقی بوسکین، دبیرستان دخترانه رانیه، دبیرستان کیوه‌رش، دبیرستان پیام، دبیرستان شبانه رانیه، دبیرستان سفین، دبیرستان آلان، دبیرستان دولتی رانیه، دبیرستان
دبیرستان آلان، دبیرستان دولتی رانیه، دبیرستان بنار, دبیرستان راپرین، دبیرستان دخترانه سید امینی و دبیرستان کُدو که در سال ۲۰۲۴ تعطیل شده است. دبستان. مدرسه ابتدایی رانیه، ابتدایی بیتوین، ابتدایی قلعت، ابتدایی کوسرت، ابتدایی بوتِی، ابتدایی گوجار، ابتدایی مام، ابتدایی توانست، ابتدایی بابا گورگور، ابتدایی آмеَد، ابتدایی آکو، ابتدایی روَند، ابتدایی ریگا، ابتدایی هنجیره آکو، ابتدایی پیشرفت، ابتدایی سیداوه، ابتدایی مهاباد، ابتدایی ماکوک، ابتدایی شهید معلم محمد رسول، ابتدایی یکتایی، ابتدایی بلیسه، ابتدایی
محمد رسول، ابتدایی یکتایی، ابتدایی بلیسه، ابتدایی رنجبران، ابتدایی شاوره، ابتدایی میدیا، ابتدایی ماردین، ابتدایی موفقیت، ابتدایی ژیار، ابتدایی بروسک، ابتدایی فام، ابتدایی آموزش زبان انگلیسی و ابتدایی کیوه‌رش. مسجدها. مسجد جامع رانیه، مسجد ناجیه‌خان، مسجد حمزه‌آغا، مسجد قاضی محمد، مسجد قندیل, مسجد نزا، مسجد صلاح‌الدین راپرین، مسجد آزادی، مسجد ملا عبدالکریم مدریس، مسجد خیرخواهان، مسجد بنار، مسجد جافان، مسجد سردم، مسجد جامع راپرین، مسجد لیوژه، مسجد حاجی مصطفی علی، مسجد دانشگاه، مسجد حاجی هَمین، مسجد ملّا
علی، مسجد دانشگاه، مسجد حاجی هَمین، مسجد ملّا نورالدین، مسجد حاجی سید حسن، مسجد سیداوه و مسجد سید خانم، مسجد کوردستان، مسجد نورَسی، مسجد علی حاجی مصطفی خُرخُره‌ای، مسجد بخاری، مسجد فردوس، مسجد کویخه ابراهیم، مسجد سُنّه، مسجد برادری سلام، مسجد فخری عالم محمد، مسجد خاتون ناجیه، مسجد خدر جاف، مسجد ملا عزیز، مسجد حاجی عبدالعزیز نجار، مسجد کانی‌تو، مسجد حاجی محمد کانی‌توی، مسجد حاجی شفیق، مسجد روناکی، مسجد ملا پیروت، مسجد حاجی خَجاو، مسجد عبدالله خَسرو، مسجد کیوه‌رش، مسجد خدیجه حمد عبدالله، مسجد جامع تیتوکه،
مسجد خدیجه حمد عبدالله، مسجد جامع تیتوکه، مسجد بروَا، مسجد برادری، مسجد آشتی، مسجد هنجیره، مسجد حاجی حسن، مسجد حاجی علی فیصل، مسجد حاجی علی یعقوب، مسجد حضرت رسول، مسجد حاجی عبدالله و حاجی زینب، مسجد کاکه‌مین عزیز آغا و مسجد شیخ مصطفی. بیمارستان‌ها و مراکز درمانی. بیمارستان آموزشی عمومی رانیه، بیمارستان آموزشی کودکان و زایشگاه رانیه، بیمارستان کیوه‌رش، مرکز دندان‌پزشکی رانیه، آزمایشگاه مرکزی رانیه، اداره بهداشت و خودمراقبتی راپرین، مرکز صنایع دست‌ساز گورچیله و بیمارستان راپرین. کلانتری‌ها. فرماندهی پلیس
و بیمارستان راپرین. کلانتری‌ها. فرماندهی پلیس راپرین، بخش پلیس رانیه، پایگاه پلیس رانیه، پایگاه پلیس رزگاری، پایگاه پلیس دانشگاه راپرین، پایگاه پلیس دادگستری، پایگاه پلیس شهرداری رانیه، پایگاه پلیس بیمارستان رانیه، پایگاه پلیس برق، یگان دفاع شهری کیوه‌رش و رانیه، اداره پلیس جنگل و محیط‌زیست رانیه و بخش پلیس فعالیت‌های مدنی راپرین. ورزشگاه‌ها. ورزشگاه آزادِ رَش، ورزشگاه کیوه‌رش، پیست تارتان کیوه‌رش، پیست تارتان دانشگاه، پیست تارتان شهید وطن، پیست تارتان بنیاد ورزش رانیه، پیست تارتان مرکز ورزش و جوانان
بنیاد ورزش رانیه، پیست تارتان مرکز ورزش و جوانان رانیه، پیست تارتان نوروز، پیست تارتان کازیوَه رانیه و پیست تارتان لوتکه.
پولاد به یک آلیاژ آهن که حاوی کربن می باشد گفته می شود. پولاد همچنین می‌تواند به هریک از موارد زیر اشاره داشته باشد:
از زمان داروین نزدیکی فرگشتی کپی‌های بزرگ و انسان دانسته بوده‌است. داروین به درستی به خویشاوندی نزدیک‌ترِ کپی‌های بزرگ آفریقا (شمپانزه و گوریل) با انسان در قیاس با آنِ کپی بزرگ آسیا (اورانگوتان) با انسان اشاره کرد. تا سال‌های پایانی قرن بیستم میلادی باور سنتی بر این بود که شاخهٔ فرگشتی منتهی به انسان از آنِ کپی‌های بزرگ آفریقا جدا شده‌است. پس یک شاخه به ازگ انسان انجامیده‌است و از شاخهٔ دیگر گوریل و شمپانزه برآمده‌اند. با انجام آزمایش‌های دقیق مولکولی و رمزگشایی ژنوم انسان و کپی‌های بزرگ مشخص شد که شمپانزه
ژنوم انسان و کپی‌های بزرگ مشخص شد که شمپانزه به انسان نزدیک‌تر است تا به گوریل. به بیان دیگر در میان موجودات زنده، انسان و شمپانزه نزدیک‌ترین خویشاوندان یکدیگرند. پس آرایه‌شناسی کپی‌های بزرگ جابجاییهای بنیادی یافت. در زیر آرایه‌شناسی سنتی و آرایه‌شناسی امروزی کپی‌ها ذکر می‌شود. آرایه‌شناسی نوینی که در زیر می‌آید در نظامِ دسته‌بندی تا اندازه زیادی وامدار برنارد وود و همکاران است. دیگران کمابیش بنیاد آن را پذیرفته‌اند. آرایه‌شناسی سنتی. در آرایه‌شناسی سنتی چنان‌که دیده می‌شود کپی‌های بزرگِ ناانسان جملگی یک
دیده می‌شود کپی‌های بزرگِ ناانسان جملگی یک خانواده‌اند؛ و دودمان انسان — یعنی همهٔ گونه‌ها (و سرده‌هایی) که به انسان نزدیک‌ترند تا به شمپانزه (یا از دید آرایه‌شناسی سنتی به کپی‌های بزرگ نزدیک‌ترند تا به انسان) — یک خانواده. آرایه‌شناسی نوین. در آرایه‌شناسی نوین، چنان‌که گفته آمد، قرابت بیشتر شمپانزه به انسان تا به گوریل بازتاب یافته‌است. پس انسان و دودمانش به همراه شمپانزه در یک زیرخانواده رفته‌اند؛ و دودمان انسان که پیشتر خانواده بود به تبار فرو کاسته شده‌است.
یزدگردِ سوّم بیست‌ونهمین و واپسین شاهنشاه ساسانی، پسر شهریار و نوهٔ خسرو پرویز و همسر محبوبش شیرین بود و بر طبق گفته‌های تاریخ‌نگاران چهره‌ای بسیار زیبا و دلنشین داشت. یزدگرد سوم در سال ۶۳۲ میلادی بر تخت پادشاهی نشست. مدت پادشاهی یزدگرد بیست سال بود. در مورد نحوهٔ قتل یزدگرد سوم در سال ۶۵۲ میلادی چندین روایت متفاوت و با محتوی ضد و نقیض در کتاب "تاریخ طبری" نقل شده‌است. در کتب تاریخی نام ماهویه به عنوان یکی از عاملان قتل وی آمده‌است. حکایت اول. آمدن یزدگرد به مرو. یزدگرد به همراه برادر رستم فرخزاد بنام
به مرو. یزدگرد به همراه برادر رستم فرخزاد بنام فرخزاد هرمز به مرو آمد. فرخزاد پس از سپردن شاه به ماهویه مرزبان مرو، به سوی عراق رفت. یزدگرد در مرو ماند و قصد آن داشت که ماهویه را عزل کند. ماهویه به ترکان نامه نوشت و فرار یزدگرد و آمدن وی را خبر داد و با آن‌ها پیمان بست که ضد یزدگرد همکاری کنند. جنگ یزدگرد یا ترکان. ترکان با سپاه خود به سوی مرو آمدند و یزدگرد با یاران خویش به مقابلهٔ آن‌ها رفت و جنگ کرد. ماهویه در ابتدا همراه با یزدگرد با ترکان می‌جنگید ولی چون دید بسیاری از ترکان کشته شدند، به سپاه ترکان
چون دید بسیاری از ترکان کشته شدند، به سپاه ترکان پیوست و سپاهیان یزدگرد که توان جنگیدن را در خود ندیدند، از محل درگیری گریختند. رفتن یزدگرد به خانهٔ آسیابان. هنگام شب یزدگرد در کنار رود به خانه‌ای رسید که آسیابی در آن بود و دو شب در آنجا بماند. ماهویه مرزبان مرو در جستجوی وی بود اما او را نمی‌یافت. آسیابان او را در خانه‌اش یافت و خبر آمدن او را چابک‌سوارن داد. آسیابان را به پیش ماهویه بردند و در این هنگام موبدی هم در نزد ماهویه بود. ماهویه دستور داد که سر یزدگرد را بریده و نزد او بیاورند. موبد گفت «حق این
را بریده و نزد او بیاورند. موبد گفت «حق این کار را نداری. چون دین و شاهی به هم پیوسته‌است و یکی بی‌دیگری پایدار نماند. اگر چنین کنی حرمت را شکسته‌ای.» کسان دیگری هم که آنجا حضور داشتند، این کار را فجیع شمردند اما ماهویه گفت «هر کس چیزی بگوید خونش را خواهم ریخت.» قتل یزدگرد. ماهویه گروهی را برای کشتن یزدگرد فرستاد. آن‌ها چون یزدگرد را دیدند، کشتن او را خوش نداشتند و به آسیابان گفتند «تو برو او را بکش.» آسیابان پیش یزدگرد رفت که خواب بود، با سنگ بر سر یزدگرد کوفت و آنگاه سر او را ببرید و به فرستادگان ماهویه
کوفت و آنگاه سر او را ببرید و به فرستادگان ماهویه داد و جسد را در رود انداخت. آسیابان چشمش به انگشتر یزدگرد افتاد و دانست مرد توانگری است. چون خواست انگشتر را بیرون بیاورد یزدگرد برخاست. آسیابان از ترس یزدگرد را کشت. هنگامی که دانست پادشاه کشور را کشته‌است بر سر خویش زد و زار گریست. قتل آسیابان. پس از آن جمعی از مردم مرو به خانهٔ آسیابان آمدند و آسیابان را کشتند و آسیای او را ویران کردند و اسقف مرو پیکر یزدگرد را از رود درآورد و در تابوت گذاشته و در شهر استخر به گور سپرد. حکایت دوم. حیله ماهویه. طبری
استخر به گور سپرد. حکایت دوم. حیله ماهویه. طبری می‌نویسد یزدگرد آنگاه که به خراسان آمد، همراه خره‌زاد فرخزاد برادر رستم فرخزاد بود. ماهویه مرزبان مرو که می‌خواست از این مهمان ناخوانده خلاص شود، به نیزک طرخان، والی بادغیس که تابع یبغو (لقب باستانی امرای کوشانی) شاه، طخارستان بود، نامه نوشت و خبر داد که یزدگرد به فرار پیش وی آمده و از طرخان دعوت کرد که تا با همدستی یکدیگر یزدگرد را اسیر کنند یا بکشند یا بر سر وی با عربان صلح کنند. قرار بر این شد که اگر به کمک طرخان این طرح عملی شود ماهویه هر روز هزار درهم به
طرخان این طرح عملی شود ماهویه هر روز هزار درهم به طرخان بپردازد. ماهویه از طرخان خواست که به یزدگرد نامه بنویسد و ترتیبی را فراهم کند که سپاهیان یزدگرد از اطراف او دور بشوند. قرار بر این شد که در نامه ذکر شود که طرخان قصد دارد با یزدگرد ضد دشمنان عرب همکاری کند و در دفع آن‌ها با او یاری کند. طرخان به یزدگرد اطلاع داد که قصد دیدار او را دارد اما شرط کرد که اول باید یزدگرد فرخزاد را از خود دور کند. چون نامه به دست یزدگرد رسید، بزرگان مرو را پیش خواند و با آن‌ها مشورت کرد. سنگان گفت «رأی من اینست که به هیچ
مشورت کرد. سنگان گفت «رأی من اینست که به هیچ وجه سپاه و فرخزاد را از خود دور نکنی.» اما ماهویه گفت «رأی من اینست که دوستی و خواست نیزک طرخان را بپذیری.» یزدگرد نظر ماهویه را پذیرفت و سپاه را از خویش جدا کرد و به فرخزاد دستور داد به سرخس برود. فرخزاد به‌شدت با تنها گذاشتن یزدگرد مخالفت کرد و به ماهویه پرخاش کرد و گفت «ای شاه‌کشان! دو شاه ایران را کشتید. من می‌دانم که شما قصد دارید که یزدگرد را هم بکشید.» فرخزاد حاضر به ترک یزدگرد نبود تا اینکه یزدگرد به خط خود نامه‌ای برای او نوشت تا او را از نگرانی درآورد
نامه‌ای برای او نوشت تا او را از نگرانی درآورد بدین مضمون که «من خود شهادت می‌دهم که تو یزدگرد و خانوادهٔ او را به ماهویه مرزبان مرو سپردی.» دیدار یزدگرد با نیزک طرخان. یزدگرد مصمم بود که با نیزک طرخان ملاقات کند. وقت دیدار ماهویه به او گفت که با سلاح به دیدار نیزک طرخان نرود؛ چون مشکوک می‌شود و می‌گریزد. یزدگرد با تعدادی از یاران و همراهانی که ماهویه برای او انتخاب کرده بود، به نزد طرخان در محلی میان دو مرو که حلسدان نام داشت، رفت. گفتگو بین دو طرفین در حالی انجام می‌گرفت که هر دو سوار بر اسب بودند. در
حالی انجام می‌گرفت که هر دو سوار بر اسب بودند. در این دیدار نیزک طرخان به یزدگرد پیشنهاد ازدواج با یکی از دخترانش را داد و این پیشنهاد موجب خشم یزدگرد شده، جواب او را با ناسزا داد. طرخان که مسلح بود با شمشیر ضربتی بر یزدگرد زد. یزدگرد فریاد کرد و او را نامرد خیانتکار خواند و با اسب از محل گریخت. پناه بردن یزدگرد به خانهٔ آسیابان. یزدگرد در سرزمین مرو به خانهٔ آسیابانی رفت و سه روز بدون اینکه لب به غذا بزند، در آنجا بود. یکی از کسانی که گندم برای آسیابان آورده بود، وصف او را از آسیابان شنید و به ماهویه که
بود، وصف او را از آسیابان شنید و به ماهویه که همه جا به دنبال یزدگرد می‌گشت، اطلاع داد. ماهویه به مأمورانش دستور داد به خانهٔ آسیابان رفته و یزدگرد را کشته و جسد را به رود مرو بیندازند اما آسیابان هر چه شکنجه شد، حاضر نشد تا جای پنهان شدن یزدگرد را به فرستادگان ماهویه نشان بدهد تا اینکه یکی از مأموران متوجه شد که گوشه‌ای از لباس یزدگرد در آب رود دیده می‌شود. او یزدگرد را که در آب رود نهان شده‌بود، از محل اختفایش بیرون آورد. مرگ یزدگرد. یزدگرد به او پیشنهاد کرد که جواهرات همراهش را به او بدهد تا در عوض
کرد که جواهرات همراهش را به او بدهد تا در عوض مأمور از کشتن او صرفنظر کند اما مرد نپذیرفت و درخواست کرد که به‌جای جواهرات چهار درهم به او بدهد که این مقدار پول همراه یزدگرد نبود. یزدگرد در جواب محبت آسیابان گوشواره‌اش را به او بخشید و به مأموران گفت «وای بر شما! در کتاب‌هایمان دیده‌ایم که هر که جرئت قتل پادشاهان کند، خدایش در این دنیا دچار مصیبت کند و علاوه بر آن در دنیای دیگر او را عذاب دهد. مرا نکشید و پیش مرزبان ببرید یا پیش عربان فرستید که از شاهانی مانند من، شرم می‌کنند.» آن‌ها جواهرات او را بگرفتند و
من، شرم می‌کنند.» آن‌ها جواهرات او را بگرفتند و بعد از خفه کردنش او را به رود مرو انداختند. جسد در رود جاری شد تا به چوبی گیر کرد پس از آن اسقف مرو که مسیحی نصرانی بود او را بیافت و شناخت و جسد را از رودخانه بیرون کشیده و در پارچه‌ای مشک آلود پیچید و در تابوتی نهاده و دفن کرد. ماهویه هنگام تحویل گرفتن جواهرات متوجه شد که گوشواره یزدگرد مفقود شده‌است و یابندهٔ یزدگرد را چنان زد که جان داد. سپس آنچه را به دست آمده بود، پیش خلیفهٔ وقت فرستاد و خلیفه غرامت گوشوارهٔ مفقود را از ماهویه گرفت. حکایت سوم. فرار
گوشوارهٔ مفقود را از ماهویه گرفت. حکایت سوم. فرار یزدگرد از قصر. گویند که یزدگرد به همراه چهار هزار نفر به نزدیک مرو رسید که از مردم خراسان سپاهی فراهم آورد و با عربان بجنگد دو سردار بودند در مرو که مخالف هم بودند. یکی براز پسر ماهویه بود و دیگری سنگان نامیده می‌شد. براز در نزد یزدگرد عزیز و مقرب شد و همواره پیش یزدگرد بدگویی از سنگان می‌کرد تا اینکه یزدگرد تصمیم به قتل سنگان گرفت. سنگان خبر یافت و با سپاهی که فراهم آورد به سوی قصر اقامتگاه یزدگرد رفت. براز، شاه را از بسیاری سپاه سنگان آگاه کرد و شاه
براز، شاه را از بسیاری سپاه سنگان آگاه کرد و شاه بیمناک شده شبانه از قصر فرار کرد. خانهٔ آسیابان. یزدگرد دو فرسخ رفت تا به خانهٔ آسیابانی رسید و خسته و وامانده آنجا نشست. صاحب آسیا که وضع و زیورآلات گرانبهای او را دید از او خواست که چیزی به او دهد. یزدگرد کمربند جواهر نشان خود را به او بخشید اما آسیابان از پذیرفتن آن دریغ کرد و گفت «به‌جای این کمربند چهار درهم برای من کافی است که با آن غذا بخورم و بنوشم.» یزدگرد نقره همراه نداشت. صاحب آسیا چرب‌زبانی کرد تا یزدگرد به خواب رفت. سپس تبری گرفت و بر سر یزدگرد
یزدگرد به خواب رفت. سپس تبری گرفت و بر سر یزدگرد کوفت و او را کشت و سرش را ببرید. سپس جامه و کمربند را برداشت و جثه را در رود انداخت. برای اینکه پیکر همان‌جا در رود بماند و شناخته نشود تا کسی به جستجوی قاتل به آنجا بیاید، چند شاخه از درختان اطراف رود را در شکم یزدگرد فروکرد و خود او فرار کرد. ساختن مقبره برای یزدگرد توسط مسیحیان نسطوری. خبر قتل یزدگرد به مردم رسید. یکی از مطران (مافوق اسقف) مسیحیان نسطوری که "ایلیا" نام داشت، گروهی از نسطوریان را جمع کرد و گفت «شاه پارسیان کشته شده، او پسر شهریار، پسر خسرو
«شاه پارسیان کشته شده، او پسر شهریار، پسر خسرو پرویز بود. شهریار پسر شیرین دیندار بود که حقشناس او بوده‌اید و نیکوکاری‌های گوناگون وی را با همکیشان مسیحی‌اش دیده‌اید. این شاه به نصرانیت حق دارد به‌علاوه نصارا در ایام شاهی جدش خسرو حرمت یافتند از جمله اسلافش شاهان نیکوکار بودند تا آنجا که بعضی‌شان برای نصارا کلیساها ساختند و کار دینشان را به کمال بردند. جای آن دارد که برای قتل این شاه به سبب بزرگواری او به اندازهٔ نیکی‌هایی که اسلافش و مادربزرگش، شیرین، به نصاری کرده‌اند، غمگین باشیم. رأی من اینست که
به نصاری کرده‌اند، غمگین باشیم. رأی من اینست که مقبره‌ای برای او بسازم و جثهٔ او را با احترام بیاورم و به قبر سپارم.» جمع با او موافق بودند. آنگاه "ایلیا" با جمع نصاری به مرو رفتند و پیکر یزدگرد را از رود درآورده و کفن کردند و در تابوت نهادند. همراهان تابوت را به دوش برداشتند و سوی مقبره‌ای که برای او ساخته بودند، بردند و به خاک سپردند. روایت بلاذری. بلاذری در فتوح‌البلدان آورده‌است… یزدگرد از (مداین) به حلوان، سپس به اصفهان رفته. یزدگرد سوم که جز عنوان شاهنشاهی نداشت، باز هم رو به هزیمت نهاد. اسپهبد
شاهنشاهی نداشت، باز هم رو به هزیمت نهاد. اسپهبد طبرستان یزدگرد را به پناه خود فرا خواند، ولی یزدگرد سیستان و خراسان را ترجیح داد. یزدگرد از ری به اصفهان و از آنجا به کرمان و سپس به سوی طوس و مرو رفت در مسیر، او در جناباد (گناباد) اقامت نمود. طبق روایت بلاذری یزدگرد در گناباد مورد استقبال فرستاده مرزبان مرو (نیزک طرخان) قرار گرفت و مدتی نزد شاه بود اما به دلیل طلب خواستگاری از دختر یزدگرد برای مرزبان مرو، شاه خشمگین شد و گفت ما شاه شاهان باشیم و یک نوکر ما از دختر ما خواستگاری نماید؟! در نتیجه نیزک طرخان با
دختر ما خواستگاری نماید؟! در نتیجه نیزک طرخان با یزدگرد به جنگ برخاست، نیزک طرخان فوجی را به گرفتن یزدگرد به گناباد (قلعه زیبد) فرستاد و در آنجا جنگی درگرفت و یاران یزدگرد شکست خورده و کشته شدند. بر اساس ترجمه فارسی کتاب فتوح البلدان، البلاذری یزدگرد پس از حمله اعراب به اصفهان، استخر فارس، کرمان و سیستان رفت و از آنجا به سوی خراسان و مرو عزیمت نمود. ماهویه مرزبان مرو نیزک ترخان را به جنابذ (گنابد) به استقبال او فرستاد او یکماه نزد یزدگرد بود و از دختر شاه خواستگاری نمود اینکار را بر شاه سخت گران آمد که به
نمود اینکار را بر شاه سخت گران آمد که به جنگی خونین منجر شد و شاه در این جنگ کشته شد. بعضی مورخان ادامه داده‌اند (که شاه به مرو رفت و توسط آسیابانی به قتل رسید) بنظر می‌رسد تاریخ بلاذری دقیق‌تر باشد و یزدگرد در همان قلعه زیبد به قتل رسیده باشد و داستان «مرگ یزدگرد» که فیلم هم شده‌است بیشتر افسانه بنظر می‌رسد زیرا یک امپراتور هرگز آنقدر تنها و بی غیرت نمی‌شود که مانند گدایان گمنام به آسیاب برود و هیچ‌کس هم همراه او نباشد. گورستانی که در پای قلعه سال ۱۳۵۴ تخریب شده احتمالاً جنازه سربازان یزدگرد بوده وقلعه
شده احتمالاً جنازه سربازان یزدگرد بوده وقلعه زیبد معروف به شاه‌نشین نیز همان محل سکونت یزدگرد باشد. حکایت‌های شفاهی نیز حکایت از سکونت شاه در قلعه موسوم به شاه‌نشین دارد که امروزه فقط اسم و خرابه آن باقی مانده شاید هم قلعه سنگی زیبد که هنوزهم دیواره‌های آن هست محل سکونت یزدگرد بوده‌است. در کنار این قلعه آب جوی کوه جریان داشته و حوض آب هم در کنار قلعه و هم در داخل قلعه وجود داشته‌است. پایان سلسلهٔ ساسانی. روایت‌های مختلف از مرگ یزدگرد سوم در منابع عربی و فارسی را باید با ابزارهای علمی جدید مانند
عربی و فارسی را باید با ابزارهای علمی جدید مانند باستان‌شناسی و زبان‌شناسی و نوشته‌هایی ازمنابع هندی و چینی مورد راستی آزمایی قرار داد. برابر گزارش بی‌بی‌سی فارسی، در چین و هند روستا و جمعیت‌هایی هستند که خود را از بازماندگان یزدگرد ساسانی می‌دانند. با مرگ یزدگرد سوم در سال ۶۵۲ میلادی، سلسلهٔ ساسانی پس از ۴۲۶ سال، در ایران منقرض گردید. در ادبیات نوین فارسی. بهرام بیضایی نمایشنامه‌ای به نام "مرگ یزدگرد" و نیز فیلمی از همین نمایشنامه دارد که دربارهٔ مرگ یزدگرد سوّم است.
پولاد در شاهنامه نام یک دلاور ایرانی است که پس از پیروزی بر تورانیان، از کیقباد پاداش شایسته‌ای دریافت کرد. فردوسی در بیتی از شاهنامه، از پولاد، چنین یاد کرده‌است:
پولاد (پولادوند)، در شاهنامه نام یار سیاوش در میدان چوگان است. هنگامی که کیخسرو با مادرش فرنگیس به همراه گیو از توران گریختند، پولاد و کلباد و نستهین در دنبال آنان تاختند تا آنان را از رسیدن به ایران باز دارند. پولاد در جریان جنگ هماون، پس از نبردی پیروزمندانه با نام‌آوران ایرانی از رستم شکست خورد و گریخت. فردوسی در بیتی، از پولاد و برخی یاران و همراهانش، چنین یاد کرده‌است:
مؤسسه علوم تلسکوپ فضایی(Stsci) مرکز علمی تلسکوپ فضایی هابل (یاHST که از سال ۱۹۹۰ وارد مدار شده است) و تلسکوپ فضایی جیمز وب (یا JWST که در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۱–۱۲:۲۰جهانی پرتاب شد) می‌باشد. اس تی اس سی آی در دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور ماری لند واقع شده و در سال ۱۹۸۱ به عنوان یک مرکز علوم برای عموم (اجتماعی) برای ناسا توسط انجمن دانشگاه‌های در حال پژوهش در نجوم (AURA) پایه‌گذاری شد. امروزه علاوه بر انجام عملیات‌های علمی توسط تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ فصایی جیمز وب، اس تی اس سی آی بر روی آرشیو چند مأموریتی
جیمز وب، اس تی اس سی آی بر روی آرشیو چند مأموریتی تلسکوپ فضایی (MAST) که مرکز مدیریت اطلاعات مأموریت کپلر بوده است و چندین پروژه دیگر نیز از آن بهره برده‌اند عملیات انجام می‌دهد و آن را مدیریت می‌کند. بیشتر حمایت‌های مالی برای فعالیت‌های مؤسسه علوم تلسکوپ فضایی از قرار داد ناسا با مرکز پرواز فضایی گاددرد می‌آید؛ اما قسمت‌های کوچکی از آن نیز توسط مرکز پژوهش ایمز ناسا و اسا و یکی دیگر از موسسات ناسا تأمین می‌شود. کارکنان آن جا نیز شامل منجمان و اخترفیزیک دانان، مهندسین نرم‌افزار، مهندسین مدیریت داده، کارکنان
مهندسین نرم‌افزار، مهندسین مدیریت داده، کارکنان بخش عملیات‌های تلسکوپ، متخصصین بخش آموزش و مدیران و کارکنان قسمت اقتصادی است. به‌طور کلی ۵۴۰ نفر در ای تی اس سی آی کار می‌کنند که ۱۰۰ نفر دارای دکترا هستند و ۱۵ نفر از آن‌ها مربوط به اسا هستند و برای تلسکوپ فضایی هابل کار می‌کنند. کارکنان مؤسسه علوم تلسکوپ فضایی از راه‌های مختلفی مانند شرکت در همایش سالانه اجتماع اخترشناسی آمریکا، انتشارات اس تی اس سی آی و سایت آن با جمعیت منجمین حرفه ای ارتباط دارند. این فعالیت‌ها نه تنها اس تی اس سی آی را قادر می‌کند که