payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جورج مک کی (زادهٔ ۱۳ مارس ۱۹۹۲) یک بازیگر سینما و تلویزیون بریتانیایی است. زندگی و حرفه. مکای در لندن، انگلستان زاده شد. او بزرگ‌ترین فرزند خانواده است و یک خواهر دارد. او در ۱۹۹۷ در سن پنج سالگی با کارگردانی و بازی در نقش اصلی نمایش پیتر و گرگ که به همراه دوستانش آن را اجرا کرده‌بود، استعدادش در بازیگری را نشان داد. در سال ۲۰۰۳ پس از آنکه توسط یک استعدادیاب بازیگری کشف شد در فیلم پیتر پن در نقش "کرلی" بازی کرد و اینچنین وارد سینما شد. او مدتی بعد نقش‌های کوچکی را در یک قسمت سریال "رز و مالونی" و تله‌فیلم
را در یک قسمت سریال "رز و مالونی" و تله‌فیلم "ردپاها در برف" ایفا کرد. مکای در سیزده سالگی بازی موفقی در فیلم اقتباسی "لرد سارق" داشت. در سال ۲۰۰۶ در نقش اصلی درام محصول بی‌بی‌سی با نام "جانی و بمب" به بازی پرداخت. در سال ۲۰۰۸ در فیلم مقاومت، در نقش کوچک‌ترین برادر "بیلسکی" و در ۲۰۰۹ در "بازگشت پسرها" در نقش "هری" نقش‌آفرینی کرد. او در حال حاضر همراه با خانواده‌اش در لندن زندگی می‌کند.
بارزان شهر کوچکی است در بخش بارزان شهرستان مرگه‌سور استان اربیل در کردستان عراق. این شهر در کنارهً سمت چپ رود زاب بزرگ و در ۱۲۰ کیلومتری شمال شهر اربیل و ۲۰ کیلومتری روستای زیبایی ئالکا قرار دارد. پیشینه. ناحیه بارزان نام منطقه‌ای است کوهستانی در کردستان عراق که بر اساس تقسیمات کشوری بخشی از استان اربیل می‌باشد و از دیرباز مسکن ایل بارزانی است. منابع تاریخی در سال ۱۵۹۶ میلادی از ناحیه بارزان به عنوان بخشی از مستملکات شاهزادگان بادینانی یاد کرده‌اند. این شهر در سال ۱۹۴۵ میلادی در پی لایحه‌ای در مجلس شورای
در سال ۱۹۴۵ میلادی در پی لایحه‌ای در مجلس شورای عراق از تابعیت موصل جدا شده و به استان اربیل پیوست. این لایحه مربوط به عفو عمومی برای افراد ایل بارزان بود و در آن به درخواست بارزانی‌ها برای پیوستن به استان اربیل نیز پاسخ مثبت داده‌شد. این شهر زادگاه ملا مصطفی بارزانی، از رهبران جنبش‌های کردی منطقه‌است. در بارزان بر سر آرامگاه ملا مصطفی بارزانی یک ساختمان مدور بزرگ ساخته شده‌است. که مرکز یادمانی بارزانی نام دارد. در مارس ۱۹۷۴ مصطفی بارزانی با پشتیبانی محمدرضا شاه پهلوی، شاه ایران جنگ جدیدی علیه حکومت عراق
شاه پهلوی، شاه ایران جنگ جدیدی علیه حکومت عراق آغاز کرد ولی در اوایل سال ۱۹۷۵ با امضا شدن معاهده ۱۹۷۵ الجزایر میان ایران و عراق بارزانی و شمار زیادی از بستگانش به ایران مهاجرت کردند. پس از حمله ایالات متحده به عراق و سرنگونی حکومت بعث بسیاری از خانواده‌های بارزانی به بارزان بازگشتند. این مهاجران که دهه‌ها در ایران زندگی کرده‌اند فارسی را با لهجه سلیس صحبت می‌کنند و فرزندانشان مسلط به زبان فارسی هستند.
موسیقی الکترونیک گونه‌ای از موسیقی است که در مراحل تهیّهٔ آن از سازهای الکترونیک و فناوری موسیقی الکترونیک استفاده می‌شود یا در تولید صداها از ادوات آکوستیک استفاده نمی‌شود. به‌طور کلّی فرق عمدهٔ آن با انواع دیگر موسیقی در نوع صدای ساخته‌شده به‌وسیلهٔ ابزار الکترونیکی است. نمونه‌هایی از دستگاه‌های تولید صدای الکترومکانیکی شامل تل‌هارمونیوم، ارگ هموند و گیتار الکتریک می‌باشد. همچنین برای تهیّهٔ صدای کاملاً خالص الکترونیک می‌توان از دستگاه‌های ترمین، سینث‌سایزر و رایانه بهره جست. موسیقی الکترونیک عموماً به
و رایانه بهره جست. موسیقی الکترونیک عموماً به صورت بیکلام می‌باشد. در میان هنرمندان مستقل ایرانی، MNIKO14 نیز در این سبک فعالیت دارد. از بزرگ‌ترین آهنگسازان موسیقی الکترونیک می‌توانیم از: ژان میشل ژار - کلاوس شولتز - ادگار فروسه (Edgar Froese) رهبر گروه تنجرین دریم - پیتر باومن (Peter Baumann) - رابرت مایلز - شَمول shamall - کوتو - ساش - انیگما - آندره تنه برگر - دارود - اسکوتر (گروه) و جورجو مورودر و شیلر (گروه) و رابرت مایلز و آلن پارسون و مهدیار آقاجانی و علی یاوری فرد و م.متین منجمی و Zhu و آرمین ون
و علی یاوری فرد و م.متین منجمی و Zhu و آرمین ون بورن نام ببریم. موسیقی الکترونیک در ابتدا منحصر به استفاده در موسیقی هنری می‌بود اما در اواخر دههٔ ۶۰ میلادی، با استفاده از شیوه‌های الکترونیک تهیهٔ صدا به صورت فزاینده در قلمروی عمومی رو به رشد نهاد. امروزه موسیقی الکترونیک شامل انواع و زیر سبک‌های فراوانی می‌باشد، محدوده‌ای از هنر موسیقی اکسپریمنتال گرفته تا سبک متداول موسیقی رقص الکترونیک. تاریخچه. اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم. قابلیت ضبط صدا اغلب مرتبط با تهیهٔ موسیقی الکترونیک بوده‌است ولی برای آن
با تهیهٔ موسیقی الکترونیک بوده‌است ولی برای آن کاملاً ضروری نیست. اولین دستگاه شناخته شدهٔ ضبط صدا فوناتو گراف بوده‌است، که در سال ۱۸۵۷ توسط ادوارد لئون اسکات دومارتین به ثبت رسیده‌است، دستگاه فوق می‌توانست صدا را به صورت بصری ضبط کند ولی نمی‌شد اطمینانی از بازپخش آن حاصل نمود. در سال ۱۸۷۸ توماس ادیسون فوناتوگراف را به ثبت رسانید، که از سیلندرهای مشابه دستگاه ادواردز استفاده می‌کرد، گرچه استفاده از سیلندرها برای مدتی ادامه پیدا کرد، در نهایت امیل برلینر در سال ۱۸۸۷ صفحهٔ امروزی گرامافون را توسعه بخشید.
در سال ۱۸۸۷ صفحهٔ امروزی گرامافون را توسعه بخشید. اختراعی قابل توجه، که در آینده نزدیک اثر عمیقی در موسیقی الکترونیک ایجاد کرد؛ چیزی نبود جز لامپ۳ قطبی لی دی فارستز. این اولین سوپاپ گرمایی یا لامپ خلأ می‌بود که در سال ۱۹۰۶ اختراع شد تا منجر به تولید و تقویت سیگنالهای الکتریکی، پخش رادیویی و محاسبات کامپیوتری در خلال بقیه چیزها شود. قبل از پا به عرصه گذاشتن موسیقی الکترونیک، تمایل رو به رشدی برای آهنگسازان مبنی بر استفاده از فناوری‌های نوظهور برای استفاده در مصارف موسیقایی، وجود داشت. ابزارهای بیشماری که
در مصارف موسیقایی، وجود داشت. ابزارهای بیشماری که برای به‌کارگیری طراحی‌های الکترومکانیکی استفاده می‌شد، ساخته شدند و راه برای الزام ظهور سازهای الکترونیکی آینده هموارشد. دستگاه الکترومکانیکی به نام تل‌هارمونیوم (همچنین مشهور به دایناموفون) توسط تادیوس کاهیل در خلال سال‌های ۱۸۹۸–۱۹۱۲ توسعه یافت. با این حال ناخوشایندی‌های ساده‌ای مانع از تصویب شدن آن گردید، مانند اندازه غول‌پیکر آن. این در حالی است که اولین ساز الکترونیکی معمولاً ترمین تصور می‌شود. دستگاه ترمین توسط پروفسور لئون ترمین در سال‌های ۱۹۱۹–۱۹۲۰
توسط پروفسور لئون ترمین در سال‌های ۱۹۱۹–۱۹۲۰ اختراع شد. جشنواره‌ها. از مهم‌ترین فستیوال‌های بین‌المللی موسیقی الکترونیک می‌توان به جشنواره تومارولَند و جشنواره اولترا اشاره کرد که هرساله به ترتیب در کشورهای بلژیک و آمریکا برگزار می‌شوند و با دعوتی که از دی‌جیهای معروفی از سرتاسر جهان می‌کنند، طرفداران بسیاری را در ژانرهای مختلف سبک الکترونیک به صحنه می‌کشانند.
آرامگاه شاه زنده نام آرامگاهی در سمرقند است. این آرامگاه اشاره به قُثَم اِبن عباس پسر عموی محمد دارد که اسلام را به این منطقه آورد. بر پایه باور مردم، هنگامی که سر قثم بریده شد، وی سرش را به دست خویش گرفت و به چاهی که درین آرامگاه است رفت و غایب شد. این بنا دارای حدود ۲۰ ساختمان مختلف است که در مدت نه سده (از سده ۳ تا ۱۲ خورشیدی) در آن ساخته شده‌است. بخش مادر بناها در شمال خاوری مجموعه قرار دارد. کهن‌ترین این بناها مقام قثم بن عباس است. گروه بالایی بناها مشتمل بر ۳ آرامگاه است که کهن‌ترینشان آرامگاه خواجه
بر ۳ آرامگاه است که کهن‌ترینشان آرامگاه خواجه احمد است که گذرگاه شمالی را کامل می‌کند. آرامگاه ۱۳۶۱ نیز گذرگاه خاوری را می‌بندد. بناهای میانی آرامگاه‌هایی از سده‌های ۷ و ۸ خورشیدی است که بیشتر برای خویشاوندان تیمور مانند شادی ملک آغا خواهرزاده تیمور و شیرین بکا آغا خواهر تیمور بوده‌است. روبروی آرامگاه شیرین بکا، بنایی هشت‌گوش متعلق یه سده ۸ باشنده است. بنایی دوگنبدی هم که آرامگاه قاضی‌زاده رومی دانشمند هم‌عصر الغ‌بیگ است، درین جا به چشم می‌خورد دروازه‌خانه هم که نام یک ورودی این بنا است، در این مجموعه
هم که نام یک ورودی این بنا است، در این مجموعه آرامگاهی قرار دارد. پیوند به بیرون. کاشی‌کاری‌های آرامگاه شاه زنده منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
الله رک‌ها رحمان ( (زادهٔ ۶ ژانویه ۱۹۶۶) تهیه‌کننده موسیقی، آهنگساز فیلم، موسیقیدان، و خوانندهٔ سرشناس مسلمان از کشور هند است. زندگی. والدینش که هندو مسلک بودند، نام او را در شناسنامه دیلیپ کومار نهادند. وی در سنین جوانی از آئین هندوئیسم به دین اسلام گروید و نام خود را به «الله رکها رحمان» بمعنی (خدا رحمان را برکت دهد) تغییر داد. رحمان در سن شانزده سالگی ترک تحصیل کرد و به پیروی از راه و رسم پدر، تمامی وقت خود را صرف نوازندگی در آثار ایلایاراجا، آهنگساز همه‌پسند جنوب هند کرد، اما خیلی زود از این زندگی
همه‌پسند جنوب هند کرد، اما خیلی زود از این زندگی یکنواخت نیز خسته شد و به پیشنهاد یکی از همکارانش بر آن شد تا برای مدتی دست خود را در موسیقی تبلیغات تلویزیونی بیازماید. او فعالیت حرفه‌ای خود در زمینهٔ آهنگسازی فیلم را در دهه ۱۹۹۰ میلادی آغاز کرد است. نتیجهٔ بیش از ده سال فعالیت مداوم در صنعت فیلم‌سازی هند و جهان برای ای.آر. رحمان فروش بیش از صد میلیون نسخه موسیقی فیلم و بیش از دویست میلیون کاست از آثار او است که او را در زمره پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی جهان قرار می‌دهد. مجلهٔ تایم در سال ۲۰۰۹ رحمان را در
قرار می‌دهد. مجلهٔ تایم در سال ۲۰۰۹ رحمان را در لیست تایم ۱۰۰ به عنوان یکی از صد فرد تأثیرگذار در جهان معرفی کرده‌است. جوایز. رخا رحمان برنده جوایز بسیاری از جمله چهار جایزه ملی فیلم هند، یک جایزه بفتا، یک جایزه گلدن گلوب و دو جایزه اسکار شده‌است. رحمان در سال ۱۹۹۵ دریافت‌کننده جایزه ملی موریس و جایزه مالزی برای کمک‌هایش به هنر موسیقی بود. وی همچنان دریافت‌کنندهٔ چهار جایزهٔ ملی و ۶ جایزهٔ دیگر از بابتِ اجرای بهترین موسیقی‌ها در فلم‌های هندی و تِلگو (فلم‌های سینمای جنوبِ هند) است. رحمان دریافت‌کنندهٔ ۱۵
سینمای جنوبِ هند) است. رحمان دریافت‌کنندهٔ ۱۵ جایزه از جشنوارهٔ جوایز فیلم فیر نیز می‌باشد. در سال ۲۰۰۶ او جایزه‌ای را از دانشگاه استنفورد به دلیلِ اجرای بهترینِ موسیقی درسطحِ جهان دریافت کرد. سمیر سحاب، دوستِ نزدیک‌اش به رسانه‌ها گفته‌است که رحمان بیشتر به تنوع و پیشرفت دنیای موسیقی توجه دارد، نه جوایز.
تادیوس کاهیل (۱۸۶۷–۱۹۳۴) مخترع برجسته اوایل قرن ۲۰ام است. او با اختراع اولین ساز الکترومکانیکی موسیقی جهان که به آن لقب تل هارمونیوم را داد، اعتبار گسترده‌ای کسب کرد. کاهیل برای اختراع خود جاه طلبی‌های بزرگی داشت. او می‌خواست موسیقی تل‌هارمونیوم از داخل هتل‌ها، رستوران‌ها، سالن‌های تئاتر و حتی خانه‌ها از طریق خطوط تلفن پخش شود. با وزنی بالغ بر ۷ تن و قیمت ۲۰۰٬۰۰۰ دلار تنها ۳ دستگاه از آن در کل ساخته‌شد و چشم‌انداز بزرگ وی هرگز به‌طور کامل اجرا نشد. با رسیدن به نزدیک به ۱ قرن بعد و ظهور جریان رسانه‌ها ایدهٔ
به نزدیک به ۱ قرن بعد و ظهور جریان رسانه‌ها ایدهٔ پُربار او ثابت شد.
تِل‌هارمونیوم (یا دایناموفون) از ابزار ابتدایی موسیقی الکترونیک بود که توسط تادیوس کاهیل در سال ۱۸۹۷ توسعه یافت. سیگنال الکتریکیتل هارمونیوم توسط سیم‌ها هدایت می‌شد و در انتها توسط بلندگوهای بوقی شکل شنیده می‌شد. همانند ارگ هاموند در آینده نه چندان دور تل هارمونیوم از گردونه‌های صدا برای تولید اصوات موسیقایی به صورت سیگنال‌های الکتریکی به شیوه سنتز افزودنی استفاده می‌کرد. کاهیل ۳ نسخه از تل هارمونیوم ساخت، نسخه اول وزنی بالغ بر ۷تن داشت. نسخه دوم وسوم تقریباً ۲۰۰ تن وزن داشتند که نشان‌دهندهٔ پیشرفت قابل
۲۰۰ تن وزن داشتند که نشان‌دهندهٔ پیشرفت قابل توجهی در مشخصه‌های سلف آن‌ها بود. تعداد کمی اجرا در مقابل حضار انجام شد، (نیویورک سالن تل هارمونیک، شماره ۳۹ خیابان برادوی سال ۱۹۰۶) اجراکننده می‌بایست روبروی کنسول ساز بنشیند تا بتواند ابزار را کنترل کند. خود قسمت اصلی ساز چنان بزرگ بود که تمام اتاق را اشغال کرده بود. کابل‌ها از کنسول کنترل از طریق حفره‌ای در کف زمین به هسته اصلی وسیله که در زیرزمین قرار داشت با احتیاط متصل شده بودند. با وجود اینکه هیچ اثر ضبط شده‌ای از تل هارمونیوم وجود ندارد، گزارش ناظران
شده‌ای از تل هارمونیوم وجود ندارد، گزارش ناظران حاکی از صافی صدای آن است که محتملا اشاره‌ای است به موج‌های سینوسی که در آن زمان قادر به انجام آن‌ها بود. هر یک از گردونه‌های تن دستگاه مرتبط با صدایی می‌بود و برای گسترش امکانات آن، کاهیل تعداد زیادی گردونه تن برای اضافه کردن نت‌های هماهنگ آن نصب کرد، مشابه ارگان امروزی. همچنین تل هارمونیون پلی فونیک بود. پدال‌های تعبیه شده برای پا امکان طراحی و طراحی مجدد صدا را فراهم می‌ساخت. ساز فوق معروف به قابلیت تولید صدای سازهای بادی ارکستر مانند فلوت، قره‌نی بم،
صدای سازهای بادی ارکستر مانند فلوت، قره‌نی بم، کلارینت و همچنین ویلنسل بود. انقراض این ابزار ابتدایی به دلایل متفاوتی روی داد، مشکلاتی آشکار از جمله حجم زیاد و غول پیکر بودن، مصرف انرژی زیاد (ابزار فوق پیش از اختراع لامپ‌های خلاء اختراع شده بود) علاوه بر این باعث اختلال گسترده در شبکه تلفن شد. در سال ۱۹۱۲ علاقه مردم نسبت به این ساز انقلابی فروکش کرد و کمپانی کاهیل متعاقباً در سال ۱۹۱۴ نا موفق اعلام شد. کاهیل در سال ۱۹۳۴ فوت کرد، برادر کوچکترش نشان کمپانی را برای ۱ دهه نگه داشت اما او هم نتوانست کسی را به
برای ۱ دهه نگه داشت اما او هم نتوانست کسی را به سرمایه‌گذاری و ادامه کار ترغیب کند. آخرین نسخه تل هارمونیوم در سال ۱۹۶۲ قراضه شد.
گروه کر شهر تهران در سال ۱۳۷۸ توسط مهدی قاسمی تشکیل شد. این گروه تا کنون بیش از ۲۶ کنسرت برگزار نموده و در جشنواره‌های بین‌المللی موسیقی فجر شرکت داشته است. رپرتوار این گروه را قطعاتی از دوران باروک تا معاصر، موسیقی محلی ایران، آثار آهنگسازان معاصر ایرانی، موسیقی فیلم، و همچنین موسیقی Jazz تشکیل می‌دهد. تاریخچه. در دی ماه ۱۳۷۸ از بیش از صد نفر علاقمند آماتور ثبت نام به عمل آمد و در طی شش ماه آموزش فشرده، نهایتاً حدود چهل نفر بعنوان اعضای گروه پذیرفته و مشغول تمرین قطعات شدند. نخستین کنسرت عمومی این گروه در
تمرین قطعات شدند. نخستین کنسرت عمومی این گروه در دی ماه ۱۳۷۹، با اجرای ۱۷ قطعه از آرکادل تا گرشوین و همچنین قطعات محلی ایرانی در فرهنگسرای بهمن به روی صحنه رفت. در تابستان ۱۳۸۱ از صدها جوان علاقمند آزمون ورودی به عمل آمد و به دنبال آن ۱۲ کلاس آموزشی به‌طور همزمان در فرهنگسرای بهمن و فرهنگسرای هنر (ارسباران) آغاز به کار نمودند. در زمستان ۱۳۸۱ این نخستین کنسرت تجربی گروه بزرگ با بیش از ۲۵۰ خواننده در تالار آوینی فرهنگسرای بهمن اجرا شد. نخستین کنسرت رسمی این گروه که از آن پس بعنوان «گروه کر شهر تهران» نامیده
که از آن پس بعنوان «گروه کر شهر تهران» نامیده شد، در مهرماه ۱۳۸۲ با بیش از ۱۵۰ خواننده به روی صحنه رفت. هفت قسمت از کارمینا بورانا اثر کارل ارف برای اولین بار پس از انقلاب در این کنسرت به اجرا گذاشته شد. از پاییز سال ۱۳۸۴ تمرینات این گروه در محل آموزشگاه موسیقی پارت انجام شد. در این دوره علاوه بر اجرای قطعات موسیقی کلاسیک، کنسرت‌های متفاوتی نظیر موسیقی آذری به همراهی گروه آیدا و همچنین موسیقی Jazz و لاتین به اجرا درآمد. منابع. گروه کر شهر تهران
مهدی قاسمی (زادهٔ ۱۳۵۰ در تهران) موسیقی‌دان و رهبر گروه کر اهل ایران است. زندگی. مهدی قاسمی از سال ۱۳۶۴ به فراگیری سه‌تار نزد جلال ذوالفنون پرداخت و از سال ۱۳۶۷ فراگیری ویولن را نزد حشمت سنجری آغاز کرد. وی در سال ۱۳۶۸ وارد دوره کارشناسی موسیقی دانشگاه هنر شد و در این دوره از استادانی چون شریف لطفی، احمد پژمان، کامبیز روشن روان، هوشنگ کامکار و مهربانو توفیق بهره گرفت و هم‌زمان با تحصیل در دانشگاه هنر به همکاری با ارکستر سمفونیک فرهنگسرای بهمن و ارکستر سمفونیک تهران به عنوان نوازنده ویولن پرداخت. وی در سال
تهران به عنوان نوازنده ویولن پرداخت. وی در سال ۱۳۷۶ برای ادامه تحصیل به کشور ارمنستان سفر کرد و به تکمیل آهنگسازی نزد «ادوارد میرزویان» پرداخت و اصول رهبری ارکستر را نزد «یوری داویتیان» فرا گرفت. فعالیت‌ها. مهدی قاسمی پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۷۸ اقدام به تشکیل گروه کر جدید فرهنگسرای بهمن با استفاده از علاقمندان آماتور نمود که این گروه موفق شد در مدتی کمتر از یکسال، به اجرا بپردازد. وی در طول سال‌های ۱۳۸۰ و ۱۳۸۱ رهبری ارکستر زهی فرهنگسرای هنر (ارسباران) را به عهده داشت و کنسرت‌های متعددی را با
را به عهده داشت و کنسرت‌های متعددی را با تکنوازان ایرانی و خارجی به اجرا گذاشت. او در سال ۱۳۸۵ پس از اقامت در شهر تورنتو (کانادا) به تدریس در (Ontario Conservatory of Music) پرداخت و به تکمیل دانسته‌های خود در رهبری نزد «نورهان آرمان» پرداخت. مهدی قاسمی در حال حاضر به عنوان مدرس با دانشکده موسیقی دانشگاه هنر همکاری دارد و به رهبری گروه کر شهر تهران مشغول است.
سینتی سایزر [سینثی سایزر] ابزار الکترونیکی است که قادر به تولید انواع مختلف صدا و ترکیب سیگنال‌های با فرکانس متفاوت است. سینت سایزر به جای تولید صدای مستقیم طبیعی سیگنال‌های الکتریکی می‌سازد که می‌تواند متعاقباً از داخل بلندگو یا هدفون پخش شود. سینتی سایزرها غالباً ولی نه الزاماً توسط کلاویه‌های پیانویی کنترل می‌شوند، که منجر به دسته‌بندی آن‌ها در رده کیبوردها می‌شود. سینت سایزر می‌تواند طیف گسترده‌ای از صداها را شامل صداهای انواع "آلات موسیقی،" "صداهای انسانی و خاص و صداهای طبیعی و حتی صداهایی که پیش از
و خاص و صداهای طبیعی و حتی صداهایی که پیش از این وجود نداشته‌اند" را به صورت یک طنین با فرکانس‌های مشخص و متفاوت الکتریکی تولید و ترکیب نماید به عبارت دیگر سینتی سایزر می‌تواند به همانندسازی صداهای موسیقایی، شامل انواع آلات موسیقی و صداهای طبیعی یا غیر موسیقایی بپردازد یا نواهای نامتعارف تولید کند. "سینتی سایزرها" با روش‌های متعددی به تولید سیگنال‌های الکتریکی صداهای مختلف می‌پردازد که این روش‌های تولید و ترکیب سیگنال‌های صدایی، منجر به دسته‌بندی انواع مختلفی از این وسیله می‌شود که عبارتند از: سینت‌های
از این وسیله می‌شود که عبارتند از: سینت‌های "افزاینده و کاهنده، سینت‌های جدول امواج، سینت‌های فرکانس تلفیق، سینت‌های فاز اغتشاش، سینت‌های سمپل پایه و سینت‌های قالب‌سازی فیزیکی." اولین سینتی سایزر الکتریکی در سال ۱۸۷۶ توسط الیشا گری اختراع شد، وی به دلیل توسعه بخشیدن به مدل‌های اولیه تلفن شناخته شده بود. رابرت موگ با اختراع مدل کاملاً جدیدش انقلابی در صنعت ساخت سینت سایزرها انجام داد که در سال ۱۹۶۸ توسط وندی کارلوس در آلبوم «"باخ روزآمد"» استفاده شد، آلبومی محبوب که صدای سینتی سایزرها را به موسیقی‌دان‌های
محبوب که صدای سینتی سایزرها را به موسیقی‌دان‌های بسیاری معرفی کرد. در سال ۱۹۷۰ توسعه اجزای جامد مینیاتوری به سینت سایزرها اجازه داد تا تبدیل به ابزارهایی خود متشکل، قابل حمل و آسان برای به‌کارگیری در اجراهای زنده شوند. در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی، کمپانی‌هایی مانند یاماها شروع به فروش سی‌نتی سایزر نسبتاً کوچک و مقرون به صرفه‌ای مانند یاماها دی ایکس ۷ کردند، به هنگام توسعه واسط‌های ابزار موسیقی دیجیتال راه را برای آسان‌ترکردن ادغام و هماهنگی سینت سایزرها با دیگر ابزارهای الکترونیکی هموار کرد. در اوایل دهه۱۹۹۰
ابزارهای الکترونیکی هموار کرد. در اوایل دهه۱۹۹۰ میلادی سینت سایزرهای پیچیده دیگر نیازی به متخصصین سخت‌افزار نداشتند و شروع به ظهور در قالب نرم‌افزارها در کامپیوترهای شخصی کردند، اغلب به صورت شبیه‌سازی سخت‌افزار و دستگیره‌ها و پیچ‌ها روی صفحه نمایش. با شروع قرن ۲۱، "سینتی سایزر"ها در بسیاری از ژانرهای موسیقی نظیر؛ موسیقی پاپ، موسیقی راک، موسیقی دنس و… مورد استفاده قرار گرفته است. برخی از آهنگسازان موسیقی کلاسیک معاصر نیز برای سینتی سایزرها قطعاتی را نوشته‌اند.
زویی کلر دشانل (به ؛ زادهٔ ) بازیگر و موسیقی‌دان آمریکایی است. او نخستین‌بار با فیلم "مامفورد" (۱۹۹۹) وارد سینما شد و پس از آن نقش مکملی در فیلم "تقریباً مشهور" (۲۰۰۰) به کارگردانی کامرون کرو ایفا کرد. زندگی هنری. او در سال ۱۹۹۹ با بازی در فیلم مامفورد و در سال بعد با بازی در فیلم "تقریباً مشهور" به شهرت رسید. پس از آن در فیلم‌های زیادی بازی کرد که می‌توان به فیلم‌های "اتفاق" و "مرد بله‌گو" اشاره کرد.همچنین او از سال ۲۰۰۱ وارد کار موسیقی شد و تا کنون کارهایی را منتشر کرده‌است. وی همراه با ام وارد عضو گروه
را منتشر کرده‌است. وی همراه با ام وارد عضو گروه دو نفره شی اند هیم است. زندگی شخصی. زویی در لس‌آنجلس کالیفرنیا زاده شد. او دختر کارگردان و نامزد جایزه اسکار کلب دشانل است و مادر وی بازیگر مری جو است. او از تبار ایرلندی و فرانسوی است.زوئی خواهر بزرگتری به نام امیلی دشانل دارد که او هم بازیگر است.
تاریخ شفاهی یکی از شیوه‌های پژوهش در تاریخ است که به شرح و شناسایی وقایع، رویدادها و حوادث تاریخی بر اساس دیدگاه‌ها، شنیده‌ها و عملکرد شاهدان، ناظران و فعالان آن ماجراها می‌پردازد. تاریخچه. در قالب شیوهٔ امروزی، تاریخ شفاهی برای نخستین بار در سال ۱۹۴۸ در دانشگاه کلمبیا بنیان نهاده شد. با تشکیل انجمن تاریخ شفاهی در سال ۱۹۶۶ و نیز بنای بخش تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۶۷ گسترش افزون‌تری پیدا کرد، و در قالب مبحثی جدی در محفل‌های پژوهشی و تاریخی جهان شناخته گشت و مورد پذیرش واقع شد. بخش تاریخ شفاهی
شناخته گشت و مورد پذیرش واقع شد. بخش تاریخ شفاهی ایران موسوم به پروژه تاریخ شفاهی ایران می باشد.
بُشقاب، تابک، لب‌تخت یا دوری ظرفی معمولاً دایره شکل، کم عمق، دارای کف صاف و پهن است. بشقاب به منظور صرف غذا (و گاهی با هدف تشریفاتی و تزئینی) به کار می‌رود. پیرامون واژه. واژه قاب ریشه سغدی دارد و به معنی ظرف است است. در مورد واژه بُش، هنوز هیچ منبع آکادمیکی دربارهٔ ریشه این واژه اظهار نظر نکرده‌است. نظر عامه براین است که این واژه ترکی است و به معنی خالی است. نظر دیگر، توجه به ریخت‌های رایج دیگر این واژه مانند پشقاب در فارسی افغانستان، پشخاو (pešxâv) در گویش ابیانه، انارک و … و همچنین نظرداشت واژگان مشابهش
ابیانه، انارک و … و همچنین نظرداشت واژگان مشابهش مانند پیش-دستی و …، این واژه فارسی است. در گذشته در پارسی به بشقاب، دوری (dowri) می‌گفتند. امروزه نیز همچنان در برخی زبان‌های محلی، برای نمونه مازندرانی، بشقاب بزرگ را "دوری" می‌گویند. از دیگر واژه‌های پارسی معادل بشقاب، "شیلان" یا "شیلانه"، "بَزمِه" و "لب‌تخت" می‌باشد. در قدیم به‌ویژه بشقاب‌های بزرگ لبه‌دار را "دوری"، "پردل"، و "رکابی" می‌گفتند. در پارسی، بشقاب سفالی و سوپ‌خوری، "سُکُر" (یا سُکوره، سُکُرجه، اُسکُر، اُسکُرچه)، بشقاب بزرگ "زکنج"، بشقاب کوچک
اُسکُر، اُسکُرچه)، بشقاب بزرگ "زکنج"، بشقاب کوچک "بَزمَک"، بشقاب کشیده "دیس"، بشقاب ژرف "گِردَنَه"، بشقاب چوبی "چپین"، و بشقاب پهن "تبرک" یا "گرباک" نامیده می‌شده‌است. انواع. بشقاب‌ها از مواد گوناگونی چون چینی، ملامین، بلور، پلاستیک، سرامیک، آرکوپال و حتی استیل و گاهی چوب ساخته می‌شوند. اندازه، شکل و عمق بشقاب‌ها بسته به نوع کاربرد آن‌ها (پیش‌غذا، غذای اصلی، سوپ‌خوری (با عمق کمی بیشتر)، میوه، و دسر) متفاوت است. غذا پیش از توزیع در بشقاب معمولاً در دیس کشیده می‌شود. بعضی از بشقاب‌ها فقط به عنوان وسیله
کشیده می‌شود. بعضی از بشقاب‌ها فقط به عنوان وسیله تزئینی کاربرد دارند. برخی از بشقاب‌ها نیز در شکل‌های دیگری بجز دایره (مثلا مربع) تولید می‌شوند. نوعی از بشقاب با قابلیت نگهداری لیوان و قاشق و حمل همه این‌ها با یک دست به شکل آرگونومیک طراحی شده‌است. همچنین طرح‌هایی در دست است تا بشقاب‌های گرم شونده به تولید برسند. مجموعه. برخی علاقه‌مندان، به جمع‌آوری بشقاب اقدام می‌کنند. جمع‌آوری بشقاب به عنوان مجموعه برای نخستین بار توسط یک انگلیسی-هلندی در سال ۱۸۰۰ میلادی صورت گرفت. بشقاب‌درمانی. بشقاب‌درمانی روشی است
صورت گرفت. بشقاب‌درمانی. بشقاب‌درمانی روشی است که با استفاده از آن، گرفتن رژیم غذایی ساده‌تر می‌شود. در این روش در درجه اول از بشقاب (و قاشق) کوچکتری برای صرف غذا استفاده می‌شود و در مرحله بعد، رنگ بشقاب، آبی انتخاب می‌شود. رنگ آبی بشقاب موجب کاهش اشتها می‌گردد.
داراب یا دارا یا داراب مهین (به ؛ به پارسی میانه: ) پسر کی‌بهمن و همای چهرزاد و پدر اسکندر و دارا (داراب کهین)، هفدهمین پادشاه ایران و هشتمین پادشاه کیانی است که دوازده سال پادشاهی کرد. برخی از پژوهشگران پادشاهی داراب را با دورهٔ هخامنشی پیوند می‌دهند و وی را با داریوش دوم یکسان می‌دانند؛ باتوجه به‌اینکه داریوش دوم پدر اوستانوس و اوستانوس پدر آرشام دوم و آرشام دوم پدر داریوش سوم بوده‌است، و بنابراین داریوش سوم (دارا) نسب‌اش با سه نسل فاصله به داریوش دوم می‌رسد، و به‌همین جهت برخی از پژوهشگران داراب را با
و به‌همین جهت برخی از پژوهشگران داراب را با داریوش دوم یکسان می‌دانند. در "داراب‌نامه". ابوطاهر داستان کی‌بهمن را دنبال می‌کند که بیشتر از شاهنامه نامور است، پدرش، شاهزاده کیانی اسفندیار با قهرمان اساطیری ایرانی رستم جان خود را از دست داده بود. در فصل یکم "داراب‌نامه" آمده‌است که کی‌بهمن با شاهزاده همای، دختر پادشاه مصر پیوند زناشویی می‌بندد، ولی پیش از زایش فرزندشان توسط اژدها کشته می‌شود. همای اکنون پادشاه پادشاهی ایران است. برخلاف این، فصل دوم با اشاره به این که همای دختر اردشیر است آغاز می‌شود که او
به این که همای دختر اردشیر است آغاز می‌شود که او چشم‌براه فرزندش است. این روایت منطبق بر روایت "شاهنامه" است که از ابوطاهر نیز پیروی می‌کند، زیرا او از رها شدن کودک پسر در فرات و یافتن او توسط یک شستشوگر خبر می‌دهد. چون او را در آب یافته، او را «داراب» می‌خواند. در تاریخ، "داراب‌نامه" و "شاهنامه" گوناگونی قابل‌توجهی دارند. جوانی داراب. ابوطاهر می‌گوید که داراب از ده سالگی از ادامه کار به عنوان لباسشویی خودداری کرد. از آنجایی که او از بدو زایش با شکوه و جلال پادشاهی احاطه شده‌است، به‌راحتی می‌تواند خود را
پادشاهی احاطه شده‌است، به‌راحتی می‌تواند خود را در هنر جنگ آموزش دهد و توانایی‌های برجسته خود را به نمایش بگذارد. این به او امکان دسترسی به دربار همای چهرزاد در بغداد را می‌دهد، که او را به‌عنوان پسر خود می‌شناسد و می خواهد او را پادشاه کند. با این هنگام، او از پذیرش پادشاهی سرباز می‌زند، زیرا در خواب فهمیده است که هنوز برای آن آماده نیست. او پایتخت را ترک می‌کند و نذر می‌کند که در فرصتی مناسب بازگردد. سفر داراب. داراب که اکنون حدود ۱۸ سال دارد، اکنون به دنبال شستشوگر و همسرش که او را بزرگ کرده‌اند،
به دنبال شستشوگر و همسرش که او را بزرگ کرده‌اند، می‌رود. این او را به یک سفر به‌درازا در آب و خشکی هدایت می‌کند. او در بخش عمان با شهبانو تمروسیه ملاقات می‌کند که شوهرش در جنگ علیه او کشته شده است. او عاشق داراب می شود و او را در سفر دنبال می‌کند، ولی پس از انواع ماجراها از او جدا می‌شود و در نتیجه تجربیات او و درآینده برادرش مهراسپ نیز بیشتر می‌شود. قهرمانان با آدم خوارها، سیکلوپ‌ها، هیولاها، آدمیان، آفتاب گردان‌ها مواجه می‌شوند یا توسط تاجران برده ربوده می‌شوند. در نهایت، شخصیت‌های بنیادی داستان همیشه
می‌شوند. در نهایت، شخصیت‌های بنیادی داستان همیشه پیروز می‌شوند خود را از مخمصه‌های خود رها کنند. زمانی‌که اوضاع خیلی ناامید است، داراب با مداخله ایزدی نجات می‌یابد. از آنجایی که داراب به دروغ از مرگ تمروسیه مطلع شد، شاهزاده زنکالیسا، دختر پادشاه خورشید پرستان را به همسری گرفت. مدتی بعد، مهراسپ بدون آگاهی از این پیوند، با خواهر زنکالیسا در جزیره زن یک چشم پیوند زناشویی می‌بندد. دو زن داراب در مسیرهای پرپیچ و خم متوجه یکدیگر می‌شوند و پس از اینکه تمروسیه با معشوق خود ملاقات می‌کند، در یک سفر با قایق توسط
معشوق خود ملاقات می‌کند، در یک سفر با قایق توسط زنکالیسا کشته می‌شود و در آب پرتاب می‌شود. داراب برای نجات پسری که بلافاصله پیش از آن زاده شده بود شتافت و نام او را «داراب» گذاشت، زیرا او را «در آب» یافت. زنکالیسا و پدرش اندکی بعد بر اثر گزش مار می‌میرند. داراب اکنون عازم سفری پرماجرا به ایران می شود، در راه با شوینده ثروتمندی که روزی او را در آب یافته بود، ملاقات می‌کند و در پایان سفر بر تخت شهریاری می‌نشیند. به‌عنوان پادشاه روم و زایش اسکندر. کی‌داراب به‌عنوان پادشاه ایران، در آغاز از یورش‌های اعراب