payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تشه یو یا شی یو یا چی یو (به چینی: 蚩尤) در اساطیر چین، "خدای جنگ" است که جنگ او با هوانگ تی یا امپراتور زرد معروف است. برای مردمان همونگ (از اقوام چینی)، چی یو یا همان تشه یو از خردمندترین پادشاهان افسانه‌ای به شمار می‌آید. تشه یو، که تلفظ‌های متفاوتی دارد، می‌تواند به صورت یک عنوان یا لقب به کار برود، امّا در نزد مردمان همونگ، با تلفظی متفاوت، بیشتر در معنای واقعی کلمه و به مفهوم «پدربزرگ با عظمت» مورد استفاده واقع می‌شود. همچنین گاهی تشه یو در اساطیر چین، به معنای "خدای باران" نیز، به کار رفته‌است. وی که
به معنای "خدای باران" نیز، به کار رفته‌است. وی که از اخلاف شن نونگ Shennong محسوب می‌شود، که مخترع کشاورزی معرفی شده‌است.به لحاظ وضع ظاهری او را نیمی انسان و نیمی گاو نر توصیف کرده‌اند و گفته‌اند که او، جلوی سر خویش را با پوششی از آهن پوشانیده‌است یا اینکه اصلاً سر او از آهن ساخته شده‌است. خصوصیات. تشه یو یک غول است که نوشته‌های مربوط به او به هیچوجه با هم هماهنگی ندارد، اما همهٔ کارها و خصوصیات او دارای اهمیت بسیارند.چند نمونه از خصوصیات تشه یو را می‌توان به شرح ذیل ذکر نمود: او شاخهای بسیار تیزی دارد.
به شرح ذیل ذکر نمود: او شاخهای بسیار تیزی دارد. سرش از آهن و پیشانیش از جنس مس است. هنگام خواب موهایش همانند شمشیر یا نیزه راست می‌ایستد.اندام او، اندامی انسانی است امّا سمهایی شبیه سُم گاو دارد.او دارای چهار چشم، شش دست، هشت انگشت در هر دست و هشت انگشت در هر پا می‌باشد. تشه یو خیلی زود بعنوان موجودی خاصّ و منحصربه‌فرد در اساطیر چین ظاهر شده‌است. چندی بعد از ظهور او سخن از هشتاد و یک یا هفتاد و دو برادر تشه یو نیز به میان آمده‌است. نوشته‌اند که غذای تشه یو، شن و سنگ و آهن بوده‌است. او همچنین سلاح را اختراع
شن و سنگ و آهن بوده‌است. او همچنین سلاح را اختراع کرد و اسلحه‌های بسیاری ساخت.مطالعهٔ دقیق متونی که این شخصیت را توصیف می‌کنند، نشان می‌دهد که او دارای یک طبیعت اسطوره‌ای ِ چندین لایه‌ای است که حتی تحلیل‌های سطحی آنها هم به توضیحات طولانی احتیاج دارند. وی با وجود ظاهر غول آسایش، پسر یا نوادهٔ چن نونگ است. برخی هم او را وزیر چن نونگ دانسته‌اند. (چن نونگ، رب‌النوع زراعت بود که سری شبیه سر گاو داشت و آخرین نفر از سه موجود برتر و پیشرو هوانگ تی به شمار می‌آمد.) تشه یو، بعنوان خدای جنگ. تشه یو در اساطیر چین
تشه یو، بعنوان خدای جنگ. تشه یو در اساطیر چین بعنوان خدای جنگ نیز معرفی می‌شود. پرچم او در این کسوت یک نوع ستاره دنباله دار است که هرگاه در آسمان ظاهر می‌شود، خبر از اغتشاش‌های جنگی می‌دهد. به تشه یو هم همچون هوانگ تی اختراع فنّ جنگ و جنگ‌افزار سازی را نسبت می‌دهند. با وجود اینکه وی در جنگ مغلوب شد، امّا مردم تا قرن ششم میلادی برای او هم مثل هوانگ تی در ایام جنگ قربانی هدیه می‌کردند. ارتباط وی با جنگ و اسلحه سازی موقعیت او را بعنوان یک آهنگر آشکار می‌سازد. او همچنین برادر آهنگران نیز معرفی شده‌است، اما
او همچنین برادر آهنگران نیز معرفی شده‌است، اما پوشیده نیست که شناخته شدن خود او بعنوان آهنگر شهرت بیشتری دارد. از دیگر سو، تشه یو یک رقاص یا یک نیزه انداز شاخدار است. تشه یو استاد جنگیدن با شاخ بود. البته ظاهراً (و بر اساس تحقیقات گرانه) روش زورآزمایی چنین بود که قبل از ورود به صحنهٔ اصلی کارزار، یک جنگ تن به تن جهت تعیین لیاقت‌ها و مشخص کردن سلسله مراتب (تعیین سطح مبارزه) ترتیب می‌یافت. نبرد تشه یو با هوانگ تی یا همان امپراتور زرد، یکی از مشهورترین داستانهای حماسی در اساطیر چین و برخی کشورهای دیگر (از
حماسی در اساطیر چین و برخی کشورهای دیگر (از جمله کره) محسوب می‌شود، که به نبرد تشولو (جنگ ژولو) معروف است.
گیرمو فاریناس زاده ۳ ژانویه ۱۹۶۲ روان‌شناس اهل کوبا، روزنامه‌نگار مستقل و مخالف حکومت کمونیستی کوبا است. اعتصاب غذا. فاریناس در اعتراض به سیاست‌های دولت کمونیستی کوبا حدود ۲۳ بار اعتصاب غذا کرده‌است. سال ۲۰۱۰. گیرمو فاریناس از ۲۴ فوریه ۲۰۱۰ در اعتراض به مرگ اورلاندو زاپاتا یکی دیگر از ناراضیان سیاسی که در اثر اعتصاب غذا جان خود را ازدست داد، اعتصاب غذا کرده بود. پس از اعلام خبر آزادی ۵۲ زندانی سیاسی از سوی دولت کوبا، فاریناس به اعتصاب غذای خود پایان داد. او به مدت ۱۳۰ روز از خوردن غذا خودداری کرد و به شدت
به مدت ۱۳۰ روز از خوردن غذا خودداری کرد و به شدت ضعیف شده و در آستانه مرگ بود. سال ۲۰۰۶. در سال ۲۰۰۶ او در اعتراض به سانسور اینترنت در کوبا، به مدت ۷ ماه اعتصاب غذا کرد و در پاییز این سال اعتصاب غذای خود را به دلیل مشکلات جدی که برای سلامتی‌اش پیش آمد، شکست. کار او مورد توجه جهانی قرار گرفت و گزارش‌گران بدون مرز، جایزه آزادی سایبر را در سال ۲۰۰۶ به او داد. واکنش دولت. دولت کوبا داشتن زندانی سیاسی را رد کرده و می‌گوید که افراد زندانی مزدوران آمریکا هستند که در ازای گرفتن پول می‌خواهند نظام سیاسی کشور کوبا
در ازای گرفتن پول می‌خواهند نظام سیاسی کشور کوبا را به خطر بیندازند. در اقدامی غیرمتعارف از سوی دولت کوبا، اخبار مربوط به وضعیت جسمی این فعال سیاسی در روزنامه گرانما، روزنامه رسمی حزب کمونیست کوبا منتشر شده‌است. از ناراضیان کوبایی معمولاً در جراید دولتی نام برده نمی‌شود ولی هدف از مقاله روز شنبه نشریه گرانما ظاهراً این بوده که اگر گیرمو فاریناس در اثر اعتصاب غذا در گذشت بتوان از انتقادات بین‌المللی جلوگیری کرد.
رحیم مهریار در سال ۱۳۳۵ در جاده میوند شهر کابل در یک خانواده روشنفکر و متوسط الحال متولد گردید. او در سال ۱۳۵۲ از لیسه حبیبیه فارغ‌التحصیل گردید. رحیم مهریار تقریباً سی سال در دنیای هنر کار کرد. و از سن دوازده سالگی به آواز خوانی آغاز نمود. او با خانم پرستو، آواز خوان پر آوازه افغانستان، ازدواج کرده بود. مهریار داری ۳ دختر و یک پسر می‌باشد. دو تن از دختران او عروسی کرده‌اند و یک پسر و یک دختر سرگرم تحصیل هستند. او از مدت ۳۰ سال به این طرف به آواز خوانی ادامه داده بود. او در کنسرتهای مکاتب سهم می‌گرفت
ادامه داده بود. او در کنسرتهای مکاتب سهم می‌گرفت سرانجام در سال ۱۳۵۲ لیسه حبیبیه به منظور تجلیل از ۲۶ سرطان (تیر) کنسرت به رهبری مسعور جمال اجرا نمود که در این کنسرت مهریار و احمد مرید خوب درخشیدند و با کمک مسعور جمال هر دو به رادیو راه یافتند. اولین اثر مهریار آهنگ زبان پشتو بنام "سحر ماشامم دی اوشکی تویو مه" بود. پس از این آهنگ در کنسرت کابل ننداری آهنگ "امشب ببزم دل" را سرود که تعداد علاقه‌مندان ان چندین مراتب زیاد شده بود. مهریار یکی از هنرمندانی بود که از وی یکصد و چهل و پنج آهنگ تنهایی و دوگانه با
که از وی یکصد و چهل و پنج آهنگ تنهایی و دوگانه با خانم پرستو در آرشیو رادیو تلویزیون افغانستان باقی‌مانده‌است. او در چندین جشنواره موسیقی، از جمله جشنواره هلند شرکت نمود و در این جشنواره در میان شرکت کنندگانی از ۲۳ کشور، او برنده جایزه شد. مهریار و همسرش پرستو کنسرتی را در تابستان سال ۱۳۸۸ به منظور کمک به کودکان افغانستان در شهر بن اجرا نمودند که کنسرت نامبرده تحت حمایت صدراعظم آلمان آنگلا مرکل اجرا کردیده بود. مهریار و خانواده اش مدت ۲۰ سال در کشور آلمان شهر هانوهر زندگی کردند. وی را دوری از وطن به مریضی
هانوهر زندگی کردند. وی را دوری از وطن به مریضی سرطان کبد مبتلا کرد. سرانجام او در تاریخ چهارشنبه ۲ سرطان ۱۳۸۹ خورشیدی برابر با ۲۳ ژوئن ۲۰۱۰ (میلادی) درگذشت و چند ماه پس از مرگ وی، همسرش پرستو، به افغانستان بازگشت.
مردی که می‌خندد نام رمانی از ویکتور هوگو نویسنده و شاعر فرانسوی است. ویکتور هوگو این رمان را در بروکسل نوشت و آن را در آوریل سال ۱۸۶۹ منتشر کرد. داستان کتاب در اوائل قرن هجدهم و در انگلستان روی می‌دهد. خلاصه. کتاب روایت زندگی بسیار غم‌انگیز کودکی به نام جوئین پلین است که از بدو تولد بی‌خانمان شده و هیچگاه خانواده خود را ندیده‌است، او توسط کومپراچیکوها (خریداران بچه) خریداری شده و در ۱۰ سالگی از آن‌ها جدا می‌شود، جوئین پلین طبق اتفاقاتی که در خلال داستان رخ می‌دهد جان یک دختر بچه یک سالهٔ نابینا را نجات
رخ می‌دهد جان یک دختر بچه یک سالهٔ نابینا را نجات می‌دهد (البته آن دختر بچه مادرزاد نابینا نبوده‌است بلکه در یک سالگی بر اثر سرما نابینا می‌شود). جوئین پلین پس از اینکه کومپراچیکوها وی را در ساحل پرتلند جا گذاشته و خودشان فرار می‌کنند در میان برف و سرما و بدون هدف به راه خود برای یافتن سرپناهی ادامه می‌دهد. در میانه راه و در شب هنگام، به جسد زنی برخورد می‌کند که طفلی را در آغوش دارد. سرما باعث مرگ مادر و نابینایی دختر بچه وی می‌گردد. سپس جوئین پلین همراه با آن دختر بچه که اکنون او نیز بی‌خانمان است، نزد یک
آن دختر بچه که اکنون او نیز بی‌خانمان است، نزد یک مرد تنها به نام اورسوس بزرگ می‌شوند و به خاطر قیافهٔ زشت و مضحک جوئین پلین که بسیار برای اجرای نمایش خوب و مناسب است و مردم را به خنده می‌اندازد به اجرای نمایش در شهرها می‌پردازند. اصل داستان نیز در مورد عشق جوئین پلین و آن دخترک که دئا نام دارد، می‌باشد. در اواخر داستان مشخص می‌شود که قیافه زشت جوئین پلین نیز که گویی همیشه بر آن لبخند نقش بسته‌است به دلیل جراحی است که کسانی که با پدر وی دشمنی داشته‌اند روی آن انجام داده‌اند، پدر جوئین پلین از اشخاص بزرگ
آن انجام داده‌اند، پدر جوئین پلین از اشخاص بزرگ کشور و از لردهای انگلستان بوده و جوئین پلین نام اصلی خود را که «لرد کلانچارلی» است بازمی‌یابد و می‌فهمد که یک لرد است و زمین‌ها و کاخ‌های بسیاری از آن اوست و این دست سرنوشت بوده که تاکنون او را اینگونه همراه با سختی و بدبختی بار آورده‌است. اما سرانجام عشق "جوئین پلین" و "دئا" نیز بسیار ناراحت کننده و دردناک است.در انتهای داستان، دئا به علت دور افتادن از جوئین پلین بیمار شده و دچار ضعف و هذیان‌گویی می‌شود. در همان زمان جوئین پلین که تصور می‌کرد اورسوس و بقیه،
زمان جوئین پلین که تصور می‌کرد اورسوس و بقیه، خانه خود را ترک کرده‌اند و وی تنها مانده به فکر خودکشی می‌افتد. در لحظه‌ای که می‌خواست تصمیم خود را عملی کند، هومر گرگ اورسوس جوئین پلین را پیدا کرده و او را به نزد دئا می‌برد. با رسیدن جوئین، حال دئا بهتر نشده و در نهایت می‌میرد. جوئین پلین نیز پس از مشاهده مرگ معشوق خود، خود را به دریا انداخته و خودکشی می‌کند. نقد. ویکتور هوگو، با تفسیر ناکامی "مردی که می‌خندد"، خود می‌گوید که «خواسته‌ام از رمان سوءاستفاده کنم و آن را به صورت حماسه درآورم».
پانوز یک شرکت خودروسازی آمریکایی است که در سال ۱۹۸۹ توسط دنی پانوز تأسیس شده‌است. هم اکنون تولیدات این شرکت پانوز رودستر، ای آی وی رودستر و پانوز اسپرنت هستند.از سال ۱۹۹۷ خودروهای پانوز شرکت در مسابقات مختلف را در جهان آغاز کردند.
خالد ضیا اوشاکلی‌گیل از پیشگامان داستان‌نویسی ادبیات نوین ترکیه‌است. شعر منثور او به نام عشقیمین مزاری(مزار عشقم) سرآغاز دورانی نو در ادبیات ترکی بود. او در سال ۱۸۸۶ روزنامه‌ای به نام خدمت بنیاد کرد. پس از سال ۱۸۹۶، نوشته‌های او در روزنامه ادبی ترکی «ثروت فنون» (Servet-i fünûn) که به کاربرد سبک‌های ادبی اروپایی معروف بود به چاپ می‌رسید. پس از آنکه رمان «زندگی‌های گسیخته» (Kırık Hayatlar) خالد ضیا در سال ۱۹۰۱ توسط دولت عثمانی سانسور شد، او از انتشار رمان خودداری کرد تا اینکه این رمان در سال ۱۹۲۳ و پس از
خودداری کرد تا اینکه این رمان در سال ۱۹۲۳ و پس از بنیاد شدن جمهوری ترکیه امروزی، به چاپ رسید. از کتاب‌های معروف دیگر او می‌توان به ماوی و سیاه، عشق ممنوع و نسل آخر اشاره کرد. در اواخر عمر او پسرش خودکشی کرد. تلخی این ماجرا تا ۲۷ مارس ۱۹۴۵ تا واپسین دم همراه او بود. دوران کودکی. خالد ضیا در سال ۱۸۶۶ در استانبول به دنیا آمد. نسبش به خاندان‌های قدیمی حلواچی‌زاده‌ها میرسید که از اوشاک در استان اوشاک در آناتولی غربی به ازمیر مهاجرت کرده بودند. دوران کودکی او مصادف با دوران تنظیمات و مشروطیت اول بود. از آنجا که
با دوران تنظیمات و مشروطیت اول بود. از آنجا که پدرش در کنار علاقه به صوفی‌گری، به شیوه زندگی غربی نیز گرایش داشت، خالد خواندن و نوشتن را بنا بر اصول جدید آموخت و در مدرسه رشدیه (دبیرستان) نظامی فاتح استانبول ادامه تحصیل داد. او از همان کودکی به مطالعهٔ کتاب‌های داستانی و نمایشنامه‌ها از جمله کارهای نامق کمال، رجائی‌زاده محمود اکرم و ترجمهٔ هرنانی کارهای ویکتور هوگو پرداخت. در ماه مارس ۱۸۷۸ خانواده‌اش به ازمیر مهاجرت کردند و در همان جا به تحصیل ادامه داد. او در ازمیر زیر نظر پدربزرگش حاجی‌علی افندی که مردی
در ازمیر زیر نظر پدربزرگش حاجی‌علی افندی که مردی معتبر و صاحب نفوذ در شهر بود بزرگ شد. در ازمیر با زبان فرانسه آشنا شد و پس از آن که پدربزرگش او را به مدرسهٔ راهبان کاتولیک ارمنی ازمیر فرستاد طی سه سال علاوه بر تکمیل فرانسوی به آموختن آلمانی و ایتالیایی نیز پرداخت. این آشنایی با زبان‌های اروپایی منجر به آشنایی او با فرهنگ غربی هم شد. او در این زمان شروع به ترجمهٔ مطالب علمی در نشریهٔ خزینه اوراق پرداخت. در آخرین سال تحصیل نخستین شعر منثورش را با نام عشقیمین مزاری(مزارِ عشقم) در روزنامهٔ معروف ترجمان حقیقت
مزاری(مزارِ عشقم) در روزنامهٔ معروف ترجمان حقیقت دراستانبول در آوریل ۱۸۸۴ به چاپ رسید. این شعر سرآغاز نوع ادبی تازه‌ای در ادبیات ترکی است. زندگی حرفه‌ای. خالد ضیا پس از فارغ‌التحصیل شدن مدتی نزد پدرش کار کرد. سپس در بانک عثمانی ازمیر مشغول به کار شد و هم‌زمان به تدریس فرانسه در مدارس ازمیر پرداخت و به فعالیت‌های ادبی خود نیز ادامه داد. این کارها شامل انتشار دوازده شماره از مجلهٔ نوروز(اولین مجلهٔ ادبی ازمیر) و انتشار روزنامهٔ خدمت (نوامبر ۱۸۸۶) به همراهی جمعی از دوستانش بود. او در مجلهٔ نوروز ترجمه‌هایش از
از دوستانش بود. او در مجلهٔ نوروز ترجمه‌هایش از نویسندگان فرانسوی را منتشر می‌کرد. روزنامهٔ خدمت آغاز دورهٔ ادبی تازه‌ای برای خالد ضیا بود. او رمان‌ها، اشعار منثور، مقالات ادبی و مطالب علمی بسیاری را در این روزنامه منتشر کرد. در همین دوره متون درسی‌اش در مدرسه‌ها و بعضی دیگر از آثارش به شکل کتاب چاپ شدند و زبان انگلیسی را از معلمی خصوصی آموخت. در مارس ۱۸۹۳ برای استخدام در ادارهٔ رژی به استانبول رفت. کار جدید علاوه بر تأمین درآمد کافی او را با محافل ادبی و اهل قلم آشنا کرد و فرصت زیادی برای خواندن و نوشتن
اهل قلم آشنا کرد و فرصت زیادی برای خواندن و نوشتن در اختیارش گذاشت. در این دوره داستان‌ها و نوشته‌هایش در مجله‌های ثروت فنون و مکتب منتشر می‌شد. با دورهٔ جدید انتشار مجلهٔ ثروت فنون بنا بر توصیهٔ رجائی اکرم به همکاری با آن‌ها پرداخت و رمان‌های ماوی و سیاه، عشق ممنوع و قیزیق حیاتلار را به صورت پاورقی به چاپ رسانید. انتشار این رمان‌ها موجب شهرت او شد به حدی که خالد ضیا از پایه‌های جریان نوگرایی در ادبیات ترکی به‌شمار می‌آید. هنگامی که ثروت فنون توقیف شد خالد ضیا نیز مانند اکثر نویسندگان ثروت فنون از نوشتن
ضیا نیز مانند اکثر نویسندگان ثروت فنون از نوشتن دست کشید. این دوره تا مشروطیت دوم در تابستان ۱۹۰۸ ادامه یافت. پس از این ماجرا او ارتقای شغلی یافت، به درجهٔ کمیسر رژی رسید ،به تدریس ادبیات اروپایی و فلسفهٔ زیباشناسی در دانشگاه استانبول، نوشتن در زمینه‌های مختلف در مطبوعات استانبول و انتشار آخرین رمان خود نسل آخر پرداخت. دوران قدرت. خالد ضیا پس از خلع سلطان عبدالحمید به جمعیت اتحاد و ترقی پیوست و از طرف آنان به ریاست دفتر سلطان جدید، محمد رشاد برگزیده شد. در ژوئیهٔ ۱۹۱۲ از سمت خود برکنار شد و به به خاطر
در ژوئیهٔ ۱۹۱۲ از سمت خود برکنار شد و به به خاطر انتقادهایی که از او میشد از مجلس اعیان نیز استعفا داد و به دانشگاه برگشت. سپس به ریاست مجلس اداری انحصار توتونی(شکل جدید رژی) برگزیده شد و در نهادهایی مثل کمیسیون اصلاحات علمی، هیئت ادبی دارالبدایع، جمعیت عمومی بلدیه و مجلس عمومی ولایت عضویت داشت. در هیئت ادبی دارالبدایع سه نمایشنامه نوشت که هرسه هم در استانبول به اجرا در آمدند هم به صورت کتاب به چاپ رسیدند. در دوران جنگ جهانی اول بارها برای مأموریت یا معالجه به اروپا سفر کرد و در زمان برافتادن اتحاد و ترقی
به اروپا سفر کرد و در زمان برافتادن اتحاد و ترقی و روی کار آمدن جمهوری به نوشتن مقاله و داستان در مجلات و انتشار چند کتاب پرداخت. اواخر عمر. خالد در دورهٔ جمهوری همچنان به همکاری با مطبوعات پرداخت. علاوه بر مقاله‌ها و داستان‌ها خاطراتش را به صورت پاورقی منتشر کرد و با شروع تغییر الفبا در ۱۹۲۸ بعضی از آثار قدیمی خود را به زبانی ساده‌تر و قابل فهم برای نسل جدید بازنویسی کرد. سال‌های پایانی عمر او به خاطر اتفاقات ناخوشایندی چون خودکشی پسرش به تلخی سپری شدند. خالد ضیا در روز ۲۷ مارس ۱۹۴۵ درگذشت. آثار. رمان‌ها
ضیا در روز ۲۷ مارس ۱۹۴۵ درگذشت. آثار. رمان‌ها داستان‌های کوتاه نمایش‌نامه‌ها چامه‌ها نوشتارها
نبرد تشولو یا جنگ ژولو (به چینی سنتی: 涿鹿 之 战 یا به چینی ساده شده : 涿鹿 之 战) دومین جنگ بزرگ در تاریخ چین می‌باشد که شرح آن در کتاب ثبتیات مورخ بزرگ (معروف به شیجی) ثبت شده‌است. این جنگ [اسطوره‌ای] در قرن ۲۶ پیش از میلاد میان امپراتور زرد (هوانگ دی) و چی یو یا همان تشه یو درگرفت. محل وقوع نبرد ژولو را در حوالی مرز امروزی میان هبئی و لیائونینگ ارزیابی می‌کنند. اعتبار و اهمیت این حماسه کهن چینی بیشتر در این است که پیروزی امپراتور زرد در این نبرد، اغلب به عنوان سرآغاز شکل‌گیری و ایجاد تمدن چین در نظر گرفته
سرآغاز شکل‌گیری و ایجاد تمدن چین در نظر گرفته می‌شود.هر چند که باید توجه داشت که تقریباً همه چیز در مورد این نبرد، با توجه به مدت زمان درازی که از ظهور آن می‌گذرد، افسانه ای است . شرح. تشه یو به هوانگ تی (که در بعضی متون، از وی به عنوان سلطان زرد نام می‌برند و برخی دیگر او را حاکم برتر می‌خوانند)، حمله برد و او را تا دشت تشو-لو[=ژولو] که در هوپی[=هوبئی] واقع بود، تعقیب نمود و در آنجا کشتار بزرگی آغاز شد. در سپاه هوانگ تی، خرس‌های خاکستری و سیاه، یوزپلنگ، ببر و سایر حیوانات درنده حاضر بودند، امّا سپاه تشه
و سایر حیوانات درنده حاضر بودند، امّا سپاه تشه یو از اهریمنان تشکیل می‌شد. بر اساس روایتی دیگر، سپاه هوانگ تی در این جنگ ارابه در اختیار داشت و در عوض سپاه دشمن او(سپاه تشه یو)، تعداد زیادی سوارکار به همراه داشت. تشه یو بوسیلهٔ جادو، مه غلیظی ایجاد کرد که سپاه هوانگ تی را در بر گرفت، امّا همین جریان سبب شد که هوانگ تی چاره‌ای بیندیشد و برای خروج از مه و جهتیابی، قطب نما را اختراع کند. هوانگ تی به افرادش فرمان داد تا در شیپورها طوری بدمند که صدای اژدها از آن‌ها خارج شود. ناگهان بر اثر صدای شیپورها، هیاهوی
خارج شود. ناگهان بر اثر صدای شیپورها، هیاهوی وحشتناک و جادوشکنی برپا شد که سپاه تشه یو را به فرار واداشت. سپس هوانگ تی اژدهای بالدار را به یاری خواند و او آب‌ها را ذخیره کرد. امّا تشه یو، فرمانروای بادها و رب‌النوع باران را به میدان جنگ روانه کرد و آن‌ها اژدهای بالدار را شکست دادند. هوانگ تی به عنوان آخرین وسیلهٔ نجات، دوشیزه‌ای را که دختر او به‌شمار می‌آمد و پا نامیده می‌شد را، از آسمان فراخواند و پا، (که نامش به مفهوم خشکی می‌باشد)، در یک لحظه بر فرمانروایان باد و باران غلبه کرد و بدین ترتیب باد و باران
باد و باران غلبه کرد و بدین ترتیب باد و باران را متوقف ساخت. بدین ترتیب تشه یو مغلوب شد و پس از شکست، اعدام گردید. دربارهٔ نحوهٔ اعدام تشه یو روایاتی در دست است که بیان می‌کنند این اژدهای بالدار بود که مأموریت یافت سر تشه یو را قطع کند. پس از این که سر تشه یو قطع شد، وی با بدن بی سر، مسافتی دیگر هم دوید و آن گاه بر زمین افتاد. به همین دلیل هم هست که برای تشه یو، دو قبر در نظر گرفته‌اند [یکی محل جدا شدن سر او از بدنش و دیگری محلی که بدن بدون سر او بر زمین افتاد.] امّا دوشیزه پا، بعد از پیروزی خود، بدلایلی
امّا دوشیزه پا، بعد از پیروزی خود، بدلایلی ناشناخته هرگز نتوانست به آسمان باز گردد، پس در زمین ماند و همچنان به توسعهٔ خشکی‌ها ادامه داد.[چنانکه آمد، پا اصلاً به معنای خشکی است.] امّا بر اثر توسعهٔ بی رویهٔ خشکی‌ها، مردمان بسیاری از بین رفتند. پس هوانگ تی ناچار شد که پا را نیز به شمال و به آن سوی آب‌های سرخ تبعید کند. به جائی که او، بدون دردسر آرام گیرد. به همین ترتیب، اژدها هم نتوانست بازگردد. او به زیر زمین رفت و باعث بروز دوره‌های خشکسالی گردید. بحث. این که پیروزی هوانگ تی در این نبرد جنبهٔ نظامی دارد
که پیروزی هوانگ تی در این نبرد جنبهٔ نظامی دارد یا آئینی؟ و اینکه این پیروزی به یک جنگ عمومی و همه گیر پاسخ می‌دهد یا به یک نبرد تن به تن یا حتی یک مراسم تشریفاتی یا یک بازی، مواردی هستند که به روشنی قابل ارزیابی نیستند، امّا آنچه جالب توجه و مهم است این است که به هر حال پیروزی به تنهایی کفایت نمی‌کند و این پیروزی با اعدام طرف مغلوب یا با یک تبعید کامل می‌شود و عنصر اصلی و نهایی در تمامی این روندها، آنطور که اسطوره‌شناس و چین‌شناس مشهور، "گرانه" می‌گوید، به قدرت رسیدن یک نظم جدید است.
الفبای فرانسوی، متشکل از ۲۶ حرف از الفبای لاتین، هم بزرگ و هم کوچک، به همراه پنج دایکریتیک و دو حرف ترکیبی است. دایکریتیک‌ها. علائم دایکریتیک عمده عبارت‌اند از: اکسان اِگو (´)، اکسان گغَو (`) و اکسان سیغْکُنْفْلِکْس (ˆ)، تغِما (¨)، و سدیی(دندانه زیر حرف ç)c)). دایکتریتیک‌ها هیچ تأثیری بر ترتیب ابتدایی الفبایی ندارند.
چی یو یا کی‌ یو (متولد ۱۷ اکتبر ۱۹۵۷) یک خواننده چینی-تایوانی است که بیشتر برای آهنگ «درخت زیتون» (橄欖樹) در سال ۱۹۷۹ شناخته شده است. او برنده نهمین جایزه ملودی طلایی به‌عنوان بهترین خواننده زن ماندارین شد. او خواهر بزرگتر چی چین خواننده و ترانه‌سرا است. او یک بودایی مذهب و گیاه‌خوار است.
هُوْهانِس خان ماسحیان ملقب به مساعدالسلطنه ( و معروف به آوانس خان ارمنی (۹ اسفند ۱۲۴۲ تهران - ۱۳۱۰) نویسنده، مترجم و دیپلمات ارمنی‌تبار اهل ایران و نخستین سفیر ایران در ژاپن بود. ابتدای زندگی و تحصیلات. هوانس (آوانس) در کوچه ارامنه، محله شاه‌عبدالعظیم، تهران دیده به جهان گشود. پدرش زرونی ماسحیان، از زرگران و جواهرسازان مشهور دربار قاجار و میان درباریان به ابراهیم خان زرگرباشی معروف بود. مادرش آنا یرواندیان از یکی از خانواده‌های فاضل و سرشناس تبریز بود. هوهانس تحصیلات خود را در پاییز ۱۲۴۸ خورشیدی در کلیسای
تحصیلات خود را در پاییز ۱۲۴۸ خورشیدی در کلیسای تادئوس و بارتوقیمئوس مقدس در محل دروازه شاه‌عبدالعظیم نزد خلیفه مگردیچ آغاز کرد. و یک سال بعد وارد مدرسه هایگازیان شد. در ۱۲۵۷ دوره مدرسه هایکازیان را با موفقیت به پایان رساند و چون شاگرد ممتاز مدرسه بود، مسئولان مدرسه به او نشان صلیب طلا اهدا کردند. برای تسلط و آموزش زبان فرانسه، هوانس را به شهر تبریز نزد دایی‌اش، آندون خان یرواندیان فرستادند که به مظفرالدین میرزا ولیعهد زبان فرانسه تعلیم می‌داد. هوهانس مدت سه سال نزد دایی‌اش به فراگیری و تکمیل زبان فرانسه
سه سال نزد دایی‌اش به فراگیری و تکمیل زبان فرانسه پرداخت. در سال ۱۲۶۰ برای ادامه تحصیل به کلژ دو فرانس پاریس رفت. پس از سه سال فارغ‌التحصیل شد و به تهران بازگشت. فعالیت‌های سیاسی. پس از بازگشت به ایران ابتدا سمت مترجمی و سپس مشاورت سفیر ایران در لندن، برلین، درسدن و توکیو را عهده‌دار بود. در سال‌های فعالیت در تهران سمت دبیری وزارت امورخارجه و مدیریت بخش‌های متعدد آن را به عهده داشت. وی همچنین در سال ۱۳۰۶ (۱۹۲۷) به عنوان نماینده ارامنه وارد مجلس شورای ملی شد. هوهانس در تهران در دارالترجمه دولتی استخدام شد و
هوهانس در تهران در دارالترجمه دولتی استخدام شد و مترجمی ناصرالدین‌شاه را به عهده گرفت. شاه به او لقب خان داد. در سال ۱۲۶۶ همراه با هیئتی سیاسی به نمایندگی ناصرالدین شاه برای تبریک به ملکه ویکتوریا که پنجاهمین سال ولادتش را جشن گرفته بود به عنوان مترجم به انگلستان رفت. در همین سال ملقب به عمادالوزاره شد و یک قطعه نشان شیر و خورشید درجه سوم دریافت کرد. در سال ۱۲۷۳ هیئتی سیاسی از دربار ایران به قصد عرض تسلیت برای درگذشت الکساندر سوم و تبریک تاجگذاری فرزندش نیکلای دوم به دربار سن پترزبورگ رفت. هوهانس خان که
دوم به دربار سن پترزبورگ رفت. هوهانس خان که ملقب به مساعدالسلطنه شده بود، به سمت مترجمی آن هیئت برگزیده شد. در این سفر تزار نیکلای دوم به هوهانس خان مساعدالسلطنه نشان درجه سوم سنت آنا اعطا کرد. سال بعد، مساعد السلطنه به ریاست دفتر وزیر داخله (کشور) منصوب شد و در سال ۱۲۷۶ به عنوان مترجم، همراه هیئتی سیاسی از ایرانیان، برای عرض تبریک دربار ایران به مناسبت شصتمین سالگرد تولد ملکه ویکتوریا به انگلستان سفر کرد. پس از بازگشت به ایران به وزارت خارجه منتقل شد و سرپرستی دارالترجمه وزارت امور خارجه را به عهده گرفت.
دارالترجمه وزارت امور خارجه را به عهده گرفت. در سال ۱۲۷۷ تدریس حقوق بین‌الملل و تاریخ جهان را در شعبه علوم سیاسی مدرسه دارالفنون آغاز کرد. در سال ۱۲۸۴ به عنوان معاون کنسول ایران در برلین تعیین شد و در همان سال نمایندگی دولت ایران را در کنفرانس بین‌المللی 'کشتیرانی و سواحل دریاها و ایستگاه‌های رادیوئی به عهده داشت. او تا سال ۱۲۹۰ در سفارتخانه ایران در برلین خدمت می‌کرد و در همان سال رئیس دفتر میرزا ابوالقاسم خان ناصرالملک نایب السلطنه احمدشاه قاجار شد. سال بعد به وزیر مختار ایران در آلمان به برلین بازگشت.
بعد به وزیر مختار ایران در آلمان به برلین بازگشت. هوهانس خان که پس از رواج شناسنامه و حذف القاب در ایران با نام آوانس خان مساعد شناخته می‌شد، در سال ۱۳۰۵ به نمایندگی ارمنیان جنوب ایران در مجلس شورای ملی انتخاب شد اما در ۲۵ تیر ۱۳۰۶ استعفا داد و به سمت وزیر مختاری ایران در انگلستان برگزیده شد. سه سال بعد در هفدهم تیر ۱۳۰۹ به عنوان نخستین سفیر ایران در ژاپن معرفی شد و آخرین سفر خود را آغاز کرد. فعالیت‌ ادبی. هوهانس خان به زبان‌های فرانسه، انگلیسی، آلمانی، فارسی و ارمنی تسلط کامل داشت. او در کنار سیاست،
فارسی و ارمنی تسلط کامل داشت. او در کنار سیاست، فعالیت چشمگیری نیز در عرصه ادبیات داشت و یکی از بهترین مترجمین آثار شکسپیر و چهرهٔ درخشان ترجمهٔ معاصر زبان ارمنی شناخته می شود. وی همچنین آثاری جند به زبان فارسی ترجمه کرده‌است. از جملهٔ کارهای او می‌توان به ترجمه پانزده اثر شکسپیر به زبان ارمنی و همچنین ترجمه سفرنامه برادران شرلی به فارسی اشاره کرد. هوهانس خان نزدیک به پنجاه جلد کتاب از نویسندگان مشهور اروپا مانند: الکساندر دوما، پیر لوئی، چارلز دیکنز و نویسندگان دیگر، برای مطالعه ناصرالدین شاه ترجمه کرد.
دیگر، برای مطالعه ناصرالدین شاه ترجمه کرد. همچنین تعدادی نمایشنامه از آثار نویسندگان اروپایی ترجمه کرد و در اختیار انجمن دوستداران تئاتر گذاشت که در سال ۱۲۶۰ تأسیس شده بود. او با شرکت انتشاراتی ارمنیان در شهر تفلیس برای چاپ نمایشنامه‌هایی که از ویلیام شکسپیر ترجمه می‌کرد قراردادی بست. نخستین نمایشنامه او هملت بود که در سال ۱۸۹۴ میلادی منتشر شد. از دیگر ترجمه‌های او از شکسپیر می‌توان به آثار:(آن طور که می‌خواهید، رومئو و ژولیت و نمایشنامه تاجر ونیزی) را نام برد و همچنین ترجمه نمایشنامه‌های مکبث و اتلو که در
و همچنین ترجمه نمایشنامه‌های مکبث و اتلو که در سال‌های ۱۳۰۰ تا ۱۳۰۲ در وین به چاپ رساند. هوهانس خان در سال ۱۲۸۷ به نمایندگی دولت ایران در کنفرانس بین‌المللی نویسندگان در شهر برلین (۳۸۴) و در بهار ۱۲۹۵ در مجمعی به نام شکسپیرشناسی در شهر لندن شرکت کرد. هوانس خان ماسحیان همچنین دارای فعالیت مطبوعاتی بود و در سال ۱۲۷۳ (۱۸۹۴) اولین روزنامه ارمنی‌زبان تهران را به نام "شاویق" با همکاری تعدادی از ارمنیان منتشر کرد. او تا سال ۱۲۷۶ (۱۸۹۷) و پیش از سفر به روسیه سردبیری شاویق را به عهده داشت. درگذشت. هوهانس خان پس از
شاویق را به عهده داشت. درگذشت. هوهانس خان پس از گشایش سفارت ایران در ژاپن و انجام مأموریتش، بیمار و رهسپار ایران شد و در راه بازگشت در شهر خاربین منچوری در گذشت. او را به تهران بردند و در دوازدهم فروردین ۱۳۱۱ با تشریفات رسمی در ده ونک در محوطه کلیسای میناس مقدس دفن کردند. به این مناسبات در روزنامه ایران روز پنجشنبه یازدهم فروردین ۱۳۱۱ اطلاعیه‌ای به این شرح درج شد: مقبره او هم‌اکنون در کلیسای مریم مقدس تهران قرار دارد. پس از درگذشت اوانس خان روزنامه‌های خارج از کشور، به او لقب «ارمنی بزرگ» دادند. آثار.