payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به زندگی و مسافرت‌های خود دارد، نشان می‌دهد که او در سال ۶۱۱ یا ۶۱۲ ه‍.ق ترجمهٔ عربی "نامهٔ تنسر" را به دست آورده‌است، و دست‌کم تا سال ۶۱۳ ه‍.ق/۱۲۱۶ م هنوز زنده بوده و به نوشتن "تاریخ طبرستان" می‌پرداخته‌است. روشن نیست که آیا او همچنان در خوارزم بوده‌است و در سال ۶۱۷ ه‍.ق که مغولان خوارزم را گشودند، کشته شده یا این‌که پیشتر به مازندران بازگشته بوده‌است. نیک پیداست که پاره‌ای شعرهای عربی و فارسی، آیه‌هایی از قرآن، نوشته‌هایی به زبان عربی و گفته‌ای از علی بن ابی‌طالب که در لابه‌لای متن "نامهٔ تنسر" در مقدمهٔ
که در لابه‌لای متن "نامهٔ تنسر" در مقدمهٔ "تاریخ طبرستان" دیده می‌شود، همگی باید از افزوده‌های خود ابن‌اسفندیار به هنگام ترجمهٔ نامه از عربی به فارسی باشد. نسخه‌ها. از کتاب "تاریخ طبرستان"، نسخه‌های زیادی شناخته شده‌است، اما همهٔ این نسخه‌ها ناقص و آشفته‌اند، و به جز نسخهٔ «الف» که صحیح‌ترین و کامل‌ترین نسخهٔ شناخته‌شدهٔ "تاریخ طبرستان" است، هیچ‌کدام از دیگر نسخه‌ها کهن‌تر از سال ۱۰۰۰ ه‍.ق نیستند. همچنین گذشته از نسخه‌های «الف» و «ب»، دیگر نسخه‌های "تاریخ طبرستان"، همه از روی یک نسخهٔ ناقص و آشفته استنساخ
همه از روی یک نسخهٔ ناقص و آشفته استنساخ شده‌اند. نسخهٔ الف. این نسخه از "تاریخ طبرستان"، که تاریخ پایان‌گرفتن استنساخ جلد اول آن ماه صفر و جلد دوم آن ماه ربیع‌الاول سال ۹۷۸ ه‍.ق است، نسخه‌ای است در ۱۵۱ ورق به قطع بزرگ ۳۰×۲۲ سانتیمتر، و در هر صفحهٔ آن ۲۵ سطر وجود دارد. نسخهٔ "تاریخ رویان"، نوشتهٔ مولانا اولیاءالله آملی هم ضمیمهٔ نسخهٔ «الف» بوده‌است، اما بعدها آن را از این نسخه جدا کرده‌اند. نسخهٔ «الف» در آغاز متعلق به آقای تقی کیانی مازندرانی (معتصم‌الملک) از دوستان عباس اقبال بود، و بعدها این نسخه از
از دوستان عباس اقبال بود، و بعدها این نسخه از "تاریخ طبرستان" — که البته "تاریخ رویان" آملی از آن جدا شده‌بود — به دست حاجی محمد رمضانی مدیر کُلالهٔ خاور افتاد، و در سال ۱۳۲۱ ه‍.ش به کوشش عباس اقبال انتشار یافت. اگرچه نسخهٔ «الف»، کهن‌ترین و کامل‌ترین نسخهٔ شناخته‌شدهٔ "تاریخ طبرستان" است، اما باز هم چندان صحیح نیست، و هنوز افتادگی‌ها و غلط‌های زیادی در آن وجود دارد. به‌ویژه در ضبط اشعار یا عبارات عربی، در نسخهٔ «الف» نیز، همچون دیگر نسخه‌ها غلط‌ها و تغییراتی راه یافته، اما برتری نسخهٔ «الف» این است که
راه یافته، اما برتری نسخهٔ «الف» این است که کاتب آن، همهٔ آنچه را که در متن کتاب دیده‌است به همان‌گونه استنساخ کرده، و هیچ شعر یا عبارت عربی را، اگرچه معنی و ریخت صحیح آن را درنیافته، نانوشته نگذاشته‌است. همچنین عبارات و قسمت‌های بسیار زیاد و مهمی از "تاریخ طبرستان" در نسخهٔ «الف» وجود دارد که در هیچ‌کدام از دیگر نسخه‌ها دیده نمی‌شود. از ابتدای نسخهٔ «الف»، چند برگ افتاده، و چنان‌که از مطالعهٔ دیگر نسخه‌ها پیداست همهٔ مقدمهٔ مؤلف و قسمتی از ترجمهٔ "نامهٔ تنسر" و سخنان عبدالله بن مقفع را شامل می‌شود. به سخن
و سخنان عبدالله بن مقفع را شامل می‌شود. به سخن دیگر، نسخهٔ «الف» با جملهٔ عربی «السّفله الی المواضع العلیّه فانصرِفَ عنْ هذا الرّأی،» متعلق به نامهٔ ارسطاطالیس (= ارسطو) به اسکندر آغاز می‌شود. نسخهٔ ب. تاریخ پایان استنساخ این نسخه از "تاریخ طبرستان"، که ۱۵۰ ورق به قطع بزرگ ۳۳×۲۱ سانتیمتر است و در هر ورق آن ۱۹ سطر وجود دارد، روز جمعه بیستم ماه جمادی‌الثانی سال ۱۰۰۳ ه‍.ق است و پس از نسخهٔ «الف»، کهن‌ترین نسخهٔ "تاریخ طبرستان" است. نسخهٔ «ب»، حدّ وسط نسخهٔ «الف» و نسخه‌های معمولی "تاریخ طبرستان" است، چراکه
و نسخه‌های معمولی "تاریخ طبرستان" است، چراکه همچون نسخهٔ «الف»، صحیح و کامل نیست و آشفتگی و نقص نسخه‌های معمولی هم در آن وجود ندارد. همانند نسخهٔ «الف»، "تاریخ طبرستان و رویان" اولیاءالله آملی هم ضمیمهٔ نسخهٔ «ب» شده‌است. چاپ‌های نامهٔ تنسر و پژوهش‌ها دربارهٔ آن. "نامهٔ تنسر" را پیش از همه، جیمز دارمستتر، از روی دو نسخهٔ "تاریخ طبرستان" که در سال‌های ۱۰۳۲ و ۱۰۶۷ ه‍.ق/۱۶۳۲ و ۱۶۵۶ م نوشته شده‌بودند، در سال ۱۸۹۴ میلادی و در "مجلهٔ آسیایی"، با ترجمهٔ فرانسوی آن و یادداشت‌هایی ارزشمند انتشار داد. در سال ۱۳۰۵
آن و یادداشت‌هایی ارزشمند انتشار داد. در سال ۱۳۰۵ ه‍.ش ارنست هرتسفلد، نسخه‌ای از پژوهش دارمستتر را به مجتبی مینوی داد تا از آن برای خود یک نسخهٔ دست‌نوشت فراهم آورد. از روی این دست‌نوشت بود که علی‌اکبر دهخدا، "نامهٔ تنسر" را همراه با توضیحات و یادداشت‌هایی در "امثال و حکم" انتشار داد. مینوی در سال ۱۳۱۰ ه‍.ش دو نسخه از "تاریخ طبرستان" ابن‌اسفندیار را که متعلق به عباس اقبال بودند از او گرفت و رونوشت خود از "نامهٔ تنسر" چاپ دارمستتر را با آن‌ها سنجید. یکی از آن دو نسخه، از روی نسخه‌ای متعلق به سال ۹۷۸ ه‍.ق
آن دو نسخه، از روی نسخه‌ای متعلق به سال ۹۷۸ ه‍.ق برای خود عباس اقبال نسخه‌برداری شده‌بود، و از دیگر نسخه‌های "تاریخ طبرستان" کامل‌تر بود، چنان‌که گویی این دست‌نوشت، نسخهٔ اصلی بود و دیگر نسخه‌ها خلاصه شده‌بودند. در ترجمهٔ "نامهٔ تنسر"، بسیاری عبارت‌ها و شعرها در این نسخه وجود دارد که در دیگر نسخه‌ها دیده نمی‌شود، و البته بدون آن‌ها پاره‌ای مطالب ابهام‌آلوداند. همچنین بسیاری از واژه‌ها و جمله‌ها که در نسخه‌های دیگر، به دست کُتّاب یا در نتیجهٔ نسخه‌برداری‌ها تغییر یافته‌اند، در این نسخه صحیح مانده‌است. نسخهٔ
یافته‌اند، در این نسخه صحیح مانده‌است. نسخهٔ دیگر اقبال، کاملاً همانند یکی از دو نسخهٔ استفاده‌شدهٔ دارمستتر — یعنی نسخهٔ کتابخانهٔ هند شرقی — بود، و فایدهٔ آن نشان دادن غلط‌هایی بود که در پژوهش دارمستتر، در نتیجهٔ بدخواندن واژه‌ها یا در روند چاپ به وجود آمده‌بود. "نامهٔ تنسر" دارمستتر، مطابق با این نسخهٔ عباس اقبال است و بیشتر نسخه‌بدل‌هایی که دارمستتر در پانوشت آورده‌است همانند با نسخهٔ اصلی و کامل اقبال است. مینوی با استفاده از این نسخه‌ها، در سال ۱۳۱۱ ه‍.ش متن "نامهٔ تنسر" را با مقدمه‌ای طولانی و
ه‍.ش متن "نامهٔ تنسر" را با مقدمه‌ای طولانی و یادداشت، همراه با ترجمهٔ مقاله‌ای از آرتور امانوئل کریستنسن، به نام «ابرسام و تنسر» به چاپ رساند. همچنین مینوی پس از انتشار "نامهٔ تنسر"، با متن اصلی نسخه‌ای که در سال ۹۷۸ ه‍.ق نوشته شده، و متعلق به مُعتصم‌المُلک کیانی بود و متن عباس اقبال از روی آن نسخه‌برداری شده‌بود، آشنا گردید و پاره‌ای از افتادگی‌ها و خوانش‌های نادرست در رونوشت عباس اقبال را یادآور شد. در آن هنگام، این نسخهٔ کهن "تاریخ طبرستان" که گفته شد متعلق به مُعتصم‌المُلک کیانی بود، به دست حاجی محمد
به مُعتصم‌المُلک کیانی بود، به دست حاجی محمد رمضانی مدیر کلالهٔ خاور افتاده‌بود، و در سال ۱۳۲۱ ه‍.ش به کوشش عباس اقبال انتشار یافت. در سال ۱۹۴۹–۱۹۵۰ میلادی در مؤسسهٔ مطالعات شرقی و آفریقایی لندن، با همکاری والتر برونو هنینگ و مجتبی مینوی سمیناری دربارهٔ متن‌های ایران باستان برگزار گردید و یکی از متن‌هایی که در آن خوانده شد، "نامهٔ تنسر" چاپ مینوی بود و خود مینوی هم توضیحاتی شفاهی دربارهٔ آن داد. مینوی که خود می‌خواست نامهٔ تنسر را به زبان انگلیسی نیز ترجمه و انتشار دهد، بهتر آن دید که این ترجمه توسط
ترجمه و انتشار دهد، بهتر آن دید که این ترجمه توسط پژوهنده‌ای انگلیسی‌زبان انجام گیرد و در نتیجه به خانم مری بویس پیشنهاد داد که او این متن را به انگلیسی ترجمه کند. همچنین پیش از این‌که ترجمهٔ انگلیسی این متن پایان گیرد، خانم هیرثا کیرکترپ مولر "نامهٔ تنسر" چاپ مینوی را به زبان دانمارکی ترجمه کرد و در سال ۱۹۶۵ میلادی در کپنهاگ به چاپ رساند. ترجمهٔ انگلیسی مری بویس هم، با مقدمه‌ای طولانی و یادداشت‌های فراوان در سال ۱۹۶۸ میلادی در رُم انتشار یافت. تازه‌ترین پژوهش دربارهٔ "نامهٔ تنسر" را شهرام جلیلیان انجام
پژوهش دربارهٔ "نامهٔ تنسر" را شهرام جلیلیان انجام داده‌است و در سال ۱۳۹۶ ه‍.ش متن نامه را به‌همراه پیشگفتاری تاریخی و یادداشت‌هایی مفصل در اهواز منتشر کرد.
حقوق ارتباطات بررسی و مطالعه قوانین و مقررات حاکم بر حوزه ارتباطات و فناوری اطلاعات می‌باشد. تغییر و تحول و دگرگونی در علم حقوق ارتباطات بیش از هرکدام از رشته‌های حقوق می‌باشد، چرا که وسایل ارتباط هر روز پیشرفت می‌کند و دچار تغییر و تحولات گوناگون می‌شود و متخصص این علم را وادار می‌کند که دانش خود را به روز نگاه دارد. زمانی پیشرفته‌ترین وسیلهٔ ارتباطی رادیو و تلفن‌های سیمی بود، پس از آن تلویزیون، سینما و تلفن‌های بی سیم به عرصهٔ ارتباطات وارد شد و امروز شاهد انواع ابزارهای ارتباط تصویری هستیم که در کسری از
انواع ابزارهای ارتباط تصویری هستیم که در کسری از ثانیه امکان برقراری ارتباط میان نقاط گوناگون جهان را فراهم می‌کنند. این پیشرفت‌ها به همان میزان که برای رفاه بشر و سهولت زندگی وی مفید است، چنانچه قواعد و مقررات لازم را نداشته باشد، می‌تواند به چالشی مهم برای وی بدل شود! برای مثال وجود ابزار ارتباط تصویری هرچند محسنات فراوانی را دربر دارد لکن چنانچه چهارچوب مشخصی برای آن کاربری آن تبیین نشود، می‌تواند ناقض حریم خصوصی افراد نیز باشد! در حوزهٔ ارتباطات مخابراتی، در همهٔ دنیا، مردم شاهد پیامک‌های تبلیغاتی
در همهٔ دنیا، مردم شاهد پیامک‌های تبلیغاتی فراوان در طول روز هستند؛ آیا شرکت‌های تجاری حق دارند بدون خواست صاحب تلفن همراه، اقدام به ارسال این پیامک‌ها نمایند؟ وقتی افراد اقدام به تأسیس رادیویی نمایند، چه مقرراتی لازم است تا از تداخل امواج رادیویی جلوگیری شود؟ همهٔ این مسائل که تنها نمونه‌هایی از چالشهای عرصهٔ ارتباطات است، در حوزهٔ کار حقوق ارتباطات جای دارد و تلاش متخصصین این رشته را می‌طلبد.از مطرح ترین دانشجویان این رشته می توان به محمد رحمان سالاری دبیرکل جمعیت پیروان ولایت کشور اشاره کرد. فضای مجازی
جمعیت پیروان ولایت کشور اشاره کرد. فضای مجازی امروزه بدلیل گستردگی و نفوذ در حوزه روابط اجتماعی جایگاه بسیار مهمی پیداکرده است.چراکه بسیاری از روابط در عالم حقیقی و واقعی جای خود را به روابط مجازی در گستره شبکه ها و پلتفرمهای مجازی داده است لذا همانطورکه در عالم واقعی رعایت حقوق عمومی و خصوصی و حریم خصوصی مهم و قابل توجه است در فضای مجازی هم رعایت این حقوق جهت ایجاد نظم عمومی و رعایت حقوق فردی و اجتماعی لازم و ضروری است. هرچند در کشور ایران بدلیل فقدقوانین و دستورالعملهای مربوط به این فضا همچنان در این
و دستورالعملهای مربوط به این فضا همچنان در این موضوع دچار کمبود قوانین و حتی کمبود نظارت هستیم. باید با برگزاری نشست‌ها و کرسی های علمی و پژوهشی به این مهم دست پیداکرد. تدریس در دانشگاه‌های ایران. در ایران این رشته تنها در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی تدریس می‌شود. در سال ۱۳۸۶ برنامه آموزشی دوره کارشناسی ارشد حقوق ارتباطات در شورای عالی گسترش آموزش عالی وزارت علوم، تحقیقات و فن‌آوری مورد تأیید قرار گرفت و این شورا با تأسیس دوره مذکور در دانشگاه علامه طباطبائی موافقت کرد. تأسیس دوره
در دانشگاه علامه طباطبائی موافقت کرد. تأسیس دوره کارشناسی ارشد حقوق ارتباطات برای پاسخگویی به نیاز مبرم کشور به تأمین خدمات حقوقی ارتباطی و به‌ویژه کمک به آموزش تخصصی قضات، وکلای دادگستری، و مشاوران حقوقی دست اندرکار در مسائل حقوق مطبوعات و سایر وسایل ارتباط جمعی، و همچنین متخصصان حقوقی فعالیت‌های ارتباطات دور و فن‌آوری‌های نوین اطلاعات صورت گرفته‌است. به همین منظور در این دوره دو گرایش خاص با عنوان‌های «حقوق ارتباطات جمعی» و «حقوق تکنولوژی‌های نوین اطلاعات» پیش‌بینی شده‌اند. ایجاد این دوره با پیگیری‌های
پیش‌بینی شده‌اند. ایجاد این دوره با پیگیری‌های دکتر محمدرضا ضیایی بیگدلی و دکتر حسنعلی مؤذن‌زادگان رؤسای پیشین دانشکده حقوق و علوم سیاسی این دانشگاه و با کوشش‌های دکتر رؤیا معتمدنژاد و کمک‌های مشورتی دکتر کاظم معتمدنژاد (پدر علوم ارتباطات ایران) تحقق یافت. نخستین دانشجویان این دوره از میان شرکت‌کنندگان در آزمون سراسری دوره‌های کارشناسی ارشد دانشگاه‌های کشور در سال ۱۳۸۷ انتخاب شدند.
پونتیوس پیلاطُس (; ) پنجمین فرماندار استان رومی یهودیه بود که در دوران امپراتور تیبریوس، از سال ۲۶/۲۷ تا ۳۶/۳۷ میلادی خدمت کرد. او بیشتر به عنوان مقام رسمی‌ای شناخته می‌شود که بر محاکمه عیسی نظارت داشت و در نهایت دستور به مصلوب شدن او داد. اهمیت پیلاطُس در مسیحیت با جایگاه برجسته‌اش در هر دو اعتقادنامه رسولان و اعتقادنامه نیقیه نشان داده می‌شود. از آنجا که اناجیل پیلاطُس را بی‌میل به اجرای حکم اعدام عیسی به تصویر می‌کشند، کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی باور دارد که پیلاطُس مسیحی شد و او را هم به‌عنوان شهید و
که پیلاطُس مسیحی شد و او را هم به‌عنوان شهید و هم قدیس تکریم می‌کند؛ باوری که در گذشته کلیسای قبطی نیز آن را داشته است. پیلاطُس شناخته‌شده‌ترین فردی است که منصب فرمانداری روم را بر عهده داشته، هرچند منابع اندکی از دوران حکومت او باقی مانده است. تقریباً هیچ چیز از زندگی او پیش از فرمانداری یا شرایط انتصابش معلوم نیست. شواهد موجود شامل سکه‌هایی است که او ضرب کرده و سنگ‌نوشته سنگ پیلاطُس. منابع کهنی مانند یوسف، فیلون و انجیل لوقا چندین مورد از درگیری‌های پیلاطُس با جمعیت یهود را ثبت کرده‌اند که اغلب به
پیلاطُس با جمعیت یهود را ثبت کرده‌اند که اغلب به بی‌توجهی او به آداب مذهبی یهودیان اشاره دارند. اناجیل مسیحی، همچنین یوسف و تاسیتوس، مصلوب شدن عیسی را به دستور پیلاطُس نسبت می‌دهند. یوسف گزارش می‌دهد که پیلاطُس پس از سرکوب خشونت‌آمیز یک شورش سامری در کوه گریزیم برکنار شد. لگاتوس سوریه او را به رم فراخواند تا در برابر امپراتور تیبریوس پاسخ‌گو باشد، اما تیبریوس پیش از رسیدن پیلاطُس درگذشت و سرنوشت او پس از آن نامعلوم ماند. برخی منابع اولیه، از جمله کلسوس و اوریجن، می‌گویند که او بازنشسته شد. تاریخ‌نگاران
اوریجن، می‌گویند که او بازنشسته شد. تاریخ‌نگاران مدرن در ارزیابی حکومت او اختلاف نظر دارند؛ برخی او را بی‌رحم و نالایق می‌دانند، در حالی که دیگران به مدت‌زمان نسبتاً طولانی خدمتش به‌عنوان نشانه‌ای از شایستگی متوسط او اشاره می‌کنند. نظریه‌ای که پیش‌تر محبوب بود و اقدامات پیلاطُس را ناشی از یهودستیزی می‌دانست، اکنون تا حد زیادی رد شده است. در دوران باستان پسین و قرون وسطی، پیلاطُس به چهره‌ای برجسته در متون غیرواقعی مسیحی، معروف به چرخه پیلاطُس، تبدیل شد. در سنت‌های شرقی، او و همسرش اغلب به‌عنوان مسیحی و حتی
شرقی، او و همسرش اغلب به‌عنوان مسیحی و حتی قدیس به تصویر کشیده می‌شدند، در حالی که متون غربی او را منفی نشان می‌دادند، مرگش را با خودکشی پیوند می‌زدند و محل دفنش را با مکان‌های نحس مرتبط می‌کردند. پیلاطُس در آثار هنری به‌طور گسترده حضور داشته، به‌ویژه در تصویرگری محاکمه عیسی. در نمایش‌های مصائب قرون وسطی، شخصیت او گاه قاضی مردد و گاه شرور کامل ترسیم می‌شد. او در ادبیات و سینمای مدرن نیز حضور پررنگی داشته است، به‌ویژه در آثار آناتول فرانس، میخائیل بولگاکف و چنگیز آیتماتوف، و پس از جنگ جهانی دوم توجه ادبی
و چنگیز آیتماتوف، و پس از جنگ جهانی دوم توجه ادبی بیشتری به او معطوف شده است.
عزازیل (; "ʿAzāʾzēl"; ) یک شخصیت در اساطیر عبری است که اولین بار در عهد عتیق ظاهر شد. در عهد عتیق. در کتاب Leviticus ۱۶ ذکر شده‌است که کاهن بزرگ در روز دهم تیشری (یوم کیپور) پس از قربانی کردن از طرف خود و خانوادهٔ خود، برای کفارهٔ گناهان مردم قربانی قرار می‌داد. این قربانی به صورت یک قوچ برای سوزاندن و دو بز بود. این دو بز یکی برای یهوه (نام خدا در یهودیت) و یکی برای عزازیل در نظر گرفته می‌شد. بزی که برای خدا مقرر شده بود قربانی می‌گردید؛ ولی بزی که برای عزازیل در نظر گرفته شده بود، ابتدا کاهن بزرگ دست خود
در نظر گرفته شده بود، ابتدا کاهن بزرگ دست خود را بر روی سر بز می‌گذاشت و گناهان مردم را اعتراف می‌کرد. سپس این بز به منطقه‌ای خارج از شهر و به دور از مردم برده می‌شد و در آنجا رها می‌گشت. نام عزازل ممکن است نام محلی باشد که بز در آنجا رها می‌گشت. بعضی گمان می‌کنند که عزازل از دو لغت عزاز و ال تشکیل شده‌است که به معنی کوه سخت می‌باشد. منطقه‌ای به نام کوه عزازل نیز موجود است که ظاهراً محلی است که این بز در آنجا رها می‌گشت. لغت Scapegoat در زبان انگلیسی نیز از همین داستان گرفته شده‌است. در مسیحیت. در مسیحیت
همین داستان گرفته شده‌است. در مسیحیت. در مسیحیت معمولاً عزازیل مترادف با شیطان در نظر گرفته می‌شود. در دیدگاه مسیحیان ادونتیست شیطان مسئول گناهانی است که از طریق بز عزازیل در روز دهم یوم کیپور منتقل شده‌است. حال آنکه بعضی دیگر از مسیحیان این دیدگاه را مخالف مسیحیت می‌دانند و اعتقاد دارند این تفکر عزازیل را معادل عیسی مسیح قرار می‌دهد. آن‌ها می‌گویند شیطان نمی‌تواند کسی را نجات دهد و همچنین نمی‌تواند مسئول گناهان کسی باشد و تنها عیسی مسیح برای گناهان مردم قربانی گشته‌است. در اسلام. در قرآن نامی از عزازیل
قربانی گشته‌است. در اسلام. در قرآن نامی از عزازیل برده نشده‌است. با این وجود در برخی متون اسلامی نام عزازیل به عنوان نام اصلی ابلیس آورده شده‌است. سعدی در آغاز بوستان می‌گوید: وگر در دهد یک صلای کرم / عزازیل گوید نصیبی برم مولوی در بیت آخر بخش چهارم دفتر اول مثنوی معنوی می‌گوید: بُد ز گستاخی کسوف آفتاب / شد عزازیلی ز جرأت رد باب در فرهنگ. در کتاب مرشد و مارگاریتا وی از ملازمان شیطان به‌شمار می‌رود و در سریال سوپرنچرال و فیلم سرنوشت از شیاطین بزرگ به‌شمار می‌رود؛ و در مردان ایکس پدر Nightcrawler و سه همسر
و در مردان ایکس پدر Nightcrawler و سه همسر دارد که یکی از همسران او Mystique می‌باشد و از دو همسر دیگر دو پسر دیگر به نام‌های Kiwi Black و ABYSS هم دارد که اسم مادران آنها مشخص نیست.
یوسف نجار (به عبری יוֹסֵף) یا سَن ژوزف همسر مریم مقدس شناخته می‌شود. به عقیدهٔ اکثریت مسیحیان پدر (بیولوژیکی) عیسی به‌شمار نرفته و با مریم همبستر نشده است. یوسف نجار بیشتر نقش پدرخوانده را برای عیسی بازی می‌کند. به عقیدهٔ مسیحیان نسل وی به ابراهیم می‌رسد. در عهد جدید. رسائل پولُس کهن‌ترین نوشته‌های مسیحیِ موجود هستند. این نوشته‌ها به مادر عیسی (بدون ذکر نام او) اشاره می‌کنند، اما به پدر او اشاره‌ای نمی‌کنند. انجیل مَرقُس نیز، که گمان می‌رود نخستین انجیلِ مکتوب باشد و تاریخ نگارش آن به حدود دو دهه پس از
مکتوب باشد و تاریخ نگارش آن به حدود دو دهه پس از پولُس بازمی‌گردد، به پدر عیسی اشاره‌ای نمی‌کند. نخستین حضور یوسف در اناجیل مَتّی و لوقا است که تاریخ نگارش آن‌ها اغلب به حدود سال‌های ۸۰ تا ۹۰ میلادی بازمی‌گردد. هر یک از این دو انجیل شامل تبارنامهٔ عیسی است که نسب او را به داوود می‌رساند، اما از طریق پسران متفاوتی؛ مَتّی خط اصلی سلطنتی را از سلیمان دنبال می‌کند، در حالی که لوقا خط دیگری را به ناتان، پسر دیگر داوود و بِث‌شَبَع، بازمی‌گرداند. در نتیجه، تمام اسامیِ آمده میان داوود و یوسف در این دو تبارنامه
اسامیِ آمده میان داوود و یوسف در این دو تبارنامه متفاوت است. همانند وضعیت متفاوتی که دو تبارنامه دارند، روایات مربوط به طفولیت عیسی نیز تنها در مَتّی و لوقا ذکر شده و این دو برای تطبیق این الزام که مسیح باید حتماً در بیت‌لحم زاده شود با این سنت که عیسی در واقع اهل ناصره بود، رویکردهای متفاوتی را در پیش می‌گیرند. در انجیل مَتّی، یوسف از دستور فرشته‌ای مبنی بر ازدواج با مریم اطاعت می‌کند. پس از تولد عیسی در بیت‌لحم، فرشته‌ای در خواب به یوسف فرمان می‌دهد که برای فرار از کشتار کودکان بیت‌لحم که توسط هرود، حاکم
فرار از کشتار کودکان بیت‌لحم که توسط هرود، حاکم استان رومی یهودیه، برنامه‌ریزی شده بود، خانواده را به مصر ببرد. پس از مرگ هرود، فرشته‌ای به یوسف می‌گوید که بازگردد اما از پسر هرود دوری جوید، و او همسر و فرزندش را به ناصره در جلیل برده و در آنجا ساکن می‌شود. بدین ترتیب در انجیل متی، عیسای نوزاد، همچون موسی، از سوی پادشاهی ستمگر در خطر است؛ مانند موسی، او نیز پدری به نام یوسف دارد که به مصر می‌رود؛ مانند یوسفِ عهد عتیق، این یوسف نیز پدری به نام یعقوب دارد؛ و هر دو یوسف خواب‌های مهمی می‌بینند که آینده‌شان را
هر دو یوسف خواب‌های مهمی می‌بینند که آینده‌شان را پیشگویی می‌کند. در انجیل لوقا، یوسف از پیش در ناصره زندگی می‌کند، و عیسی در بیت‌لحم متولد می‌شود، زیرا یوسف و مریم مجبورند برای ثبت‌نام در یک سرشماری به آنجا سفر کنند. در پی آن، عیسی در آنجا زاده می‌شود. روایت لوقا هیچ اشاره‌ای به دیدار فرشتگان با یوسف (در عوض، مریم و افراد دیگر چنین دیدارهایی دارند)، کشتار بی‌گناهان، یا فرار به مصر نمی‌کند. آخرین دفعه‌ای که یوسف شخصاً در هر یک از اناجیل قانونی ظاهر می‌شود، در روایت بازدید عید فِصَح از معبد اورشلیم است،
در روایت بازدید عید فِصَح از معبد اورشلیم است، زمانی که عیسی ۱۲ ساله بود. این روایت تنها در انجیل لوقا یافت می‌شود. پس از آن، دیگر هیچ اشاره‌ای به او نشده است. این داستان بر آگاهی عیسی از رسالت آینده‌اش تأکید دارد: در اینجا عیسی با مریم و یوسف از «پدرم» سخن می‌گوید که منظورش خداست، اما آن‌ها قادر به درک آن نیستند. هیچ اشاره‌ای به حضور یوسف در عروسی قانا در آغاز رسالت عیسی، و نه در زمان مصائب او در پایان، نشده است. اگر او هنگام تصلیب حضور می‌داشت، طبق رسوم یهودی انتظار می‌رفت که مسئولیت جسد عیسی را بر عهده
انتظار می‌رفت که مسئولیت جسد عیسی را بر عهده بگیرد، اما این وظیفه را یوسف الرامی به انجام رساند. همچنین، اگر شوهر مریم زنده بود، عیسی مادرش را به یوحنای رسول نمی‌سپرد. گرچه هیچ‌یک از اناجیل به حضور یوسف در رویدادهای دوران رسالت بزرگسالی عیسی اشاره نمی‌کنند، اما اناجیل هم‌نوا صحنه‌ای مشترک دارند که در آن مردم ناصره، شهر زادگاه عیسی، به دلیل شناختن خانواده‌اش، به مقام پیامبری او شک می‌کنند. در باب ششم مَرقُس فراز سوم، آن‌ها به جای نام بردن از پدر عیسی، او را «پسر مریم» می‌خوانند. در مَتّی، اهالی شهر او را
«پسر مریم» می‌خوانند. در مَتّی، اهالی شهر او را «پسر نجار» می‌نامند، و باز هم از پدرش نامی نمی‌برند. در باب سوم لوقا فراز بیست‌وسوم آمده است: «و خودِ عیسی وقتی خدمتش را آغاز کرد، حدوداً سی‌ساله بود. او چنانکه گمان می‌رفت، پسر یوسف بود و یوسف پسر هالی». یا با علامت‌گذاری متفاوت: «به »، یعنی «پسرِ (چنانکه گمان می‌رفت از یوسف، اما در حقیقت) هالی». لحن مردم هم‌عصر در لوقا مثبت است، در حالی که در مرقس و متی این لحن تحقیرآمیز است. این رویداد در انجیل یوحنا نیامده است، اما در داستانی موازی، همسایگان ناباور به
است، اما در داستانی موازی، همسایگان ناباور به «عیسی پسر یوسف، که ما پدر و مادرش را می‌شناسیم» اشاره می‌کنند. ازدواج یوسف با مریم. بر اساس روایتی، یوسف مدتی شاگرد زکریا بود و از او نجاری می‌آموخت. مریم از اقوام زکریا بود و به ملاقات او می‌رفت. یوسف به مریم علاقه‌مند شد و او را به عقد خود درآورد. وقتی هیردوس، کسی که قصد جان عیسی مسیح را کرده‌بود درگذشت، فرشته‌ای در خواب به یوسف خبر داد، و هر سه به سمت ناصرهٔ فلسطین حرکت نمودند و در آنجا سکونت کردند. خانوادهٔ مقدس. در سال ۱۸۹۳ پاپ لئون سیزدهم، هر سه (مریم
مقدس. در سال ۱۸۹۳ پاپ لئون سیزدهم، هر سه (مریم مقدس، پسرش عیسی و یوسف نجار) را یک خانواده اعلام کرد و آنها را خانوادهٔ مقدس نامید. در تقویم کلیسای رم، روزی را به آن اختصاص داده‌اند.
کمال قلیچ‌داراوغلو (زاده ۱۷ دسامبر ۱۹۴۸) معروف به بای کمال، سیاستمدار سوسیال دموکرات، اقتصاددان و کارمند بازنشسته دولتی اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۱۰ رهبر حزب جمهوری خلق ترکیه ، اصلی‌ترین حزب مخالف(اپوزیسیون) ترکیه و از ۷ ژوئن ۲۰۱۵ نماینده شهر ازمیر در مجلس ترکیه است. او هفتمین رهبر قدیمی‌ترین حزب ترکیه است و جایگزین دنیز بایکال شد. در انتخابات سراسری ترکیه که در سال‌های ۲۰۰۲، ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ برگزار شد، وی به عنوان نماینده حوزه انتخاباتی دوم استانبول به مجلس ملی کبیر ترکیه راه یافت. وی در انتخابات سراسری ترکیه
کبیر ترکیه راه یافت. وی در انتخابات سراسری ترکیه در ژوئن ۲۰۱۵، نوامبر ۲۰۱۵ و ۲۰۱۸ نیز به‌عنوان نماینده حوزه انتخاباتی دوم ازمیر وارد مجلس شد. قلیچداراوغلو قبل از ورود به عرصه سیاست کارمند دولتی بود و از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ و مجدداً از سال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹ به عنوان مدیرکل مؤسسه بیمه اجتماعی فعالیت کرد. او در انتخابات سراسری سال ۲۰۰۲ به مجلس راه یافت و رئیس گروه پارلمانی حزب جمهوری خلق شد. در انتخابات محلی سال ۲۰۰۹ به‌عنوان نامزد حزب جمهوری خلق برای شهرداری استانبول نامزد شد اما از نامزد حزب عدالت و توسعه شکست
نامزد شد اما از نامزد حزب عدالت و توسعه شکست خورد. او در اوت ۲۰۱۲ به عنوان نایب‌رئیس انترناسیونال سوسیالیست انتخاب شد. جوانی. کمال قلیچ‌داراوغلو در ۱۷ دسامبر ۱۹۴۸ در روستای بالیکا در ناحیه ناظمیه استان تونجلی به عنوان چهارمین فرزند از هفت فرزند یک خانواده علوی به دنیا آمد. ده دقیقه قبل از او دوقلویی به نام عادل به دنیا آمد. نام خانوادگی قدیمی او، «کارابولوت» بود که توسط پدرش در دهه ۱۹۵۰ به «قلیچ‌داراوغلو» تغییر یافت زیرا همه در روستایی که در آن زندگی می‌کردند نام خانوادگی یکسانی داشتند. او تحصیلات ابتدایی
نام خانوادگی یکسانی داشتند. او تحصیلات ابتدایی خود را در ارجیش آغاز کرد و سه سال اول را در آنجا تحصیل کرد و کلاس چهارم را در تونجلی به پایان رساند. او برای تحصیل در دبیرستان تجارت به الازیغ نقل مکان کرد. ماجرای ایرانی بودن قلیچ داراوغلو. ماجرای ریشه خراسانی قلیچدار اوغلو از روزی بیشتر بر سر زبان‌ها افتاد که در یک نشست‌هفتگی حزب جمهوری خلق در معرفی خود و خانواده اش اشاره کرد که ریشه خراسانی دارد. او تاکید کرد که طایفه اش اهل خراسان ایران هستند. کمال قلیچ‌داراوغلو به گفته خودش ایرانی‌تبار است و جد او سید
به گفته خودش ایرانی‌تبار است و جد او سید محمود حیرانی اهل خراسان بزرگ بوده و در دورهٔ سلجوقیان روم ساکن شهر قونیه در آناتولی شده‌بود.وی در یک نشست هفتگی حزب جمهوری خلق در معرفی خود و خانواده اش اشاره کرده که ریشه خراسانی دارد. او تأکید کرده که طایفه اش اهل خراسان ایران هستند که اجداد او در زمان سلجوقیان از خراسان به ترکیه مهاجرت کردند و در منطقه «آق‌شهیر» قونیه ساکن شده‌اند که مقبره پدربزرگش «سیدمحمود حیرانی» در همین منطقه است. بر اساس گفته‌های قلیچ‌داراوغلو همزمان با آغاز جنگ بین یاووز سلطان سلیم و شاه
همزمان با آغاز جنگ بین یاووز سلطان سلیم و شاه اسماعیل خاندان قلیچداراوغلو به استان تونجلی مهاجرت می‌کنند. اعضای خانواده کمال قلیچداراوغلو متعلق به قبیله «کوریشان» (قریشان)، یکی از برجسته‌ترین قبایل «زازا» هستند. افراد این قبیله که در قرن سیزدهم به‌دلیل حملات مغول‌ها، از خراسان به آناتولی مهاجرت کرده‌اند، به زبان زازاکی (زبانی ایرانی‌تبار) صحبت می‌کنند. البته قلیچدار اوغلو تسلط چندانی به این زبان ندارد. کمال قلیچ‌داراوغلو تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در نقاط مختلفی مانند ارجیش، تونجلی، گنچ و الازیق ادامه
مختلفی مانند ارجیش، تونجلی، گنچ و الازیق ادامه داد. او در رشته اقتصاد در آکادمی اقتصاد و علوم بازرگانی آنکارا دانشگاه غازی کنونی تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۱ میلادی فارغ‌التحصیل شد. او در دوران جوانی از طریق فروش کالا امرار معاش می‌کرد. شغل. قلیچداراوغلو پس از دانشگاه در سال ۱۹۷۱ میلادی به عنوان کارشناس حسابداری وارد وزارت دارایی شد. او بعداً به سمت حسابدار ارتقا یافت و برای ادامه تحصیل به فرانسه فرستاده شد. وی پس از بازگشت در سال ۱۹۸۳ میلادی به سمت معاون مدیرکل اداره درآمد در همین وزارتخانه منصوب شد. انتخابات
اداره درآمد در همین وزارتخانه منصوب شد. انتخابات ۲۰۲۳ ترکیه. قلیچداراوغلو در سال ۲۰۲۳ در انتخابات ریاست جمهوری ترکیه شرکت کرد تا با رجب طیب اردوغان، سینان اوغلو و محرم اینچه رقابت کند. دور اول انتخابات کمال قلیچ‌داراوغلو در دور اول با کسب ۴۵ درصد کل آرا و رجب طیب اردوغان با کسب ۴۹.۳۵ درصد کل آرا انتخابات را به دور دوم کشاندند. دور دوم انتخابات در دور دوم انتخابات محرم اینچه با بیان اینکه نمی‌خواهد شکست اپوزیسیون به حضور او نسبت داده شود، رسماً کناره‌گیری خود را اعلام کرد. سنان اوغان به نفع رجب طیب اردوغان
را اعلام کرد. سنان اوغان به نفع رجب طیب اردوغان کناره گیری کرد اردوغان با کسب ۵۲.۱۸ درصد آرا معادل (بیست و هفت میلیون و هشتصد و سی‌ و چهار هزار و ششصد و نود و دو) پیروز انتخابات شد و قلیچداراوغلو، نامزد مشترک ائتلاف اپوزیسیون ترکیه با کسب ۴۷.۸۲ درصد آرا معادل (بیست و پنج میلیون و پانصد و چهار هزار و پانصد و پنجاه و دو) دوم شد و از انتخابات بازماند.