payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بسیار رتبه فرومایه‌ای در بین فوجیواراها دارد؛ اما این فکر به ندرت مرا آزار می‌داد. من در آن روزها واقعاً از حس دردناک حقارت که زندگی در دربار را برای من عذابی دائمی می‌کرد، دور بودم.» موقعیت در دربار می‌توانست جایگاه اجتماعی او را افزایش دهد، اما مهم‌تر از آن، او تجربه بیشتری برای نوشتن به دست آورد. زندگی درباری، همان‌طور که او آن را تجربه کرد، در فصل‌های "داستانِ گنجی" که پس از پیوستن او به امپراتریس شوشی نوشته شده است، به خوبی منعکس شده است. نام «موراساکی» به احتمال زیاد در هنگام یک شام درباری، در
به احتمال زیاد در هنگام یک شام درباری، در واقعه‌ای که در دفترِ خاطراتش ثبت کرده، به او داده شد: در سال ۱۰۰۸ شاعر مشهور دربار فوجیوارا نو کینتو او را چنین نامید که کنایه‌ای است از شخصیتی به نام موراساکی نو اوئه در "داستانِ گنجی" و می‌تواند به عنوان تعریف و تمجید یک شاعر مرد درباری در آن دوران از یک نویسنده زن تلقی شود. باقیِ زندگی و مرگ. هنگامی که امپراتور ایچیجو در سال ۱۰۱۱ درگذشت، شوشی به عنوان یک امپراتریس بازنشسته شد و به عمارت فوجیوارا در نزدیکی دریاچهٔ بیوا رفت تا در آنجا زندگی کند، به احتمال زیاد
بیوا رفت تا در آنجا زندگی کند، به احتمال زیاد موراساکی، که در سال ۱۰۱۳ با شوشی در آنجا حضور داشت. ویلیام جورج استون توضیح می‌دهد که وقتی موراساکی از دربار به عنوان ندیمه امپراتریس بازنشسته شد، دوباره به ایشییاما-درا در کنار دریاچهٔ بیوا رفت، تا باقیمانده‌اش عمرش را وقف ادبیات و مذهب کند. موراساکی ممکن است در سال ۱۰۱۴ درگذشته باشد. پدرش در آن سال احتمالاً به دلیل مرگ دخترش، به سرعت از محل پست خود در ولایت اچیگو به کیوتو بازگشت. شیرانه در کتاب "پل رؤیاها: شعری از داستانِ گنجی" اشاره می‌کند که به‌طور کلی سال
از داستانِ گنجی" اشاره می‌کند که به‌طور کلی سال ۱۰۱۴ به عنوان تاریخ مرگ موراساکی شیکیبو و سال ۹۷۳ به عنوان تاریخ تولد او پذیرفته شده است و او در هنگام مرگ او ۴۱ ساله بوده است. اما ویلی با توجه به اینکه موراساکی ممکن است در مراسمی با شوشی برای پسر شوشی امپراتور گو-ایچیجو حدود ۱۰۲۵ برگزار می‌شد شرکت کرده باشد، معتقد است که او ممکن است تا اواخر سال ۱۰۲۵ با شوشی زندگی کرده باشد. برادر موراساکی، نوبونوری در حدود سال ۱۰۱۱ درگذشت. ممکن است مرگ دو فرزند، پدر آنها را وادار کرده باشد تا از سمت خود استعفا دهد و زندگی
وادار کرده باشد تا از سمت خود استعفا دهد و زندگی خود را وقف مذهب کند و در معبد باقی عمر خود را بگذراند. او در معبد اونجو در سال ۱۰۲۹ درگذشت. دختر موراساکی در سال ۱۰۲۵ به عنوان دایه امپراتور گو-ریزی (۱۰۲۵–۱۰۶۸) وارد خدمت دربار شد و سپس با نام داینی نو سانمی شاعری مشهور شد. آثار. "داستانِ گنجی"، "دفترِ خاطراتِ موراساکی شیکیبو" و "مجموعهٔ موراساکی شیکیبو" آثار او را تشکیل می‌دهند. کار او به دلیل بازتاب ایجاد و توسعه نوشتار ژاپنی، در دوره ای که ژاپنی از زبانِ بومی نانوشته به زبانِ نوشتاری تغییر کرد، مهم تلقی
بومی نانوشته به زبانِ نوشتاری تغییر کرد، مهم تلقی می‌شود. تا قرن نهم. متون زبانِ ژاپنی به زبانِ نویسه‌های چینی با استفاده از سیستم نوشتاری مان‌یوگانا نوشته می‌شدند. یک دستاورد انقلابی توسعه خط کانا — یک خط ژاپنی واقعی بود — در اواسط تا اواخر قرن نهم، نویسندگان ژاپنی شروع به نوشتن نثر به زبانِ خود کردند، که منجر به ژانرهایی مانند داستان دفترِ خاطراتِ شاعرانه شد. مورخ ادوین او. ریشاور می‌نویسد که ژانرها مانند مونوگاتاری‌ها به‌طور مشخص ژاپنی بودند و "داستانِ گنجی" که به خط کانا نوشته شده بود، «اثر برجسته آن
گنجی" که به خط کانا نوشته شده بود، «اثر برجسته آن دوره بود». دفترِ خاطرات و شعر. موراساکی نوشتن دفترِ خاطراتِ خود را پس از ورود به خدمت در دربار شوشی آغاز کرد. بسیاری از چیزهایی که دربارهٔ او و تجربیاتش در دربار شناخته شده است، از این دفترِ خاطرات به دست آمده است، که دوره ای از حدود ۱۰۰۸ تا ۱۰۱۰ را پوشش می‌دهد. بخش‌های توصیفی، که برخی از آنها ممکن است از نامه‌ها سرچشمه گرفته باشند، روابط او با دیگر خانم‌های درباری، خلق و خوی میچیناگا، تولد پسران امپراتریس شوشی — در عمارت پدر شوشی میچیناگا و نه در کاخ
شوشی — در عمارت پدر شوشی میچیناگا و نه در کاخ امپراتوری، همچنین این خاطرات روند نوشتن "داستانِ گنجی"، از جمله شرح انتقال فصول جدید نوشته شده به خوشنویسان برای رونویسی را پوشش می‌دهد. دفترِ خاطراتِ موراساکی نمونه‌ای از یادداشت‌های روزانه دربار است که برای احترام به حامیان نوشته می‌شود، نیمی از آن به تولد پسر شوشی، امپراتور گو-ایچیجو اختصاص دارد، رویدادی که برای میچیناگا بسیار اهمیت دارد زیرا او به ازدواج درآوردن دخترش با امپراتور ایچیجو برای آن برنامه‌ریزی کرده بود و باعث شد پدربزرگ و عملاً نایب‌السلطنه یک
بود و باعث شد پدربزرگ و عملاً نایب‌السلطنه یک امپراتور شود. گمان می‌رود که مجموعهٔ موراساکی شیکیبو توسط خودش در سال‌های آخر عمرش گردآوری شده باشد و شامل حدود ۱۲۰ شعر از دوران کودکی‌اش است. طبق عرف، شعرها از فردی به فرد دیگر منتقل شده و اغلب کپی می‌شدند. برخی به نظر می‌رسند که برای یک معشوق نوشته شده باشند — احتمالاً شوهرش قبل از مرگ او — اما او ممکن است صرفاً از سنت پیروی کرده و شعرهای عاشقانه ساده سروده باشد. آنها حاوی جزئیات زندگی‌نامه‌ای هستند: او به خواهری اشاره می‌کند که درگذشته، دیدار با پدرش در
خواهری اشاره می‌کند که درگذشته، دیدار با پدرش در ولایت اچیزن و اینکه او برای امپراتریس شوشی شعر سروده است. اشعار موراساکی در سال ۱۲۰۶ توسط فوجیوارا نو تیکا منتشر شد، که مولهرن معتقد است مجموعه‌ای است که به شکل اصلی نزدیک است. تقریباً در همان زمان فوجیوارا نو تیکا منتخبی از آثار موراساکی را در گلچین امپراتوری، "شین کوکین واکاشو" گنجاند. داستانِ گنجی. موراساکی بیشتر به خاطر "داستانِ گنجی"، رمانی سه قسمتی که ۱۱۰۰ صفحه و ۵۴ فصل را در بر می‌گیرد، شناخته می‌شود. تصور می‌شود که تکمیل این کتاب یک دهه به طول
تصور می‌شود که تکمیل این کتاب یک دهه به طول انجامیده باشد. اولین فصل‌ها احتمالاً برای یک حامی خصوصی یا در طول ازدواج او یا اندکی پس از مرگ شوهرش نوشته شده است. او در دربار به نوشتن ادامه داد و احتمالاً در حالی که هنوز در خدمت شوشی بود کار را تمام کرد. او برای تولید اثری به این بلندی نیاز به حمایت داشت. میچیناگا کاغذ و جوهر گران‌قیمت و افرادی خوشنویس برای او فراهم کرد. اولین جلدهای دست‌نویس احتمالاً توسط خانم‌های درباری جمع‌آوری و صحافی شده است. کین در کتاب "لذت‌های ادبیات ژاپنی" ادعا می‌کند که موراساکی
"لذت‌های ادبیات ژاپنی" ادعا می‌کند که موراساکی «برترین اثر داستانی ژاپنی» را با تکیه بر سنت‌های خاطرات درباری واکا و سنت پیش از آن مونوگاتاری — با ترکیبی از خط چینی و خط ژاپنی — مانند "داستان بامبوشکن" یا "داستان ایسه" نوشته است. او سبک‌هایی را از تاریخ چینی، شعر روایی و نثر معاصر ژاپنی ترسیم کرد و آن را در هم آمیخت. آدولفسون می‌نویسد که کنار هم قرار دادن سبک رسمی چینی با موضوعات پیش پا افتاده منجر به حسی از هجو یا طنز را ایجاد کرده، که سبکی متمایز به او می‌دهد. در "داستانِ گنجی" استفاده موراساکی از قالب
در "داستانِ گنجی" استفاده موراساکی از قالب سنتی مونوگاتاری در روایت داستان به خصوص در استفاده از راوی آشکار است، اما کین ادعا می‌کند که موراساکی این ژانر را بسیار فراتر از محدوده آن توسعه داده است و با این کار سبکی کاملاً مدرن خلق کرد. داستان «شاهزاده درخشان» گنجی در اواخر قرن نهم تا اوایل قرن دهم می‌گذرد و موراساکی عناصر افسانه‌ای و تخیلی که اغلب در داستان‌های مونوگاتاری قبلی یافت می‌شد، را از آن حذف کرد. مضامین "داستانِ گنجی" در طول زمان‌ها و دوره‌های گوناگون مشترک است و توسط شیولی به عنوان «ظلم زمان و
مشترک است و توسط شیولی به عنوان «ظلم زمان و اندوه اجتناب‌ناپذیر عشق رمانتیک» تعریف شده است. مضمون اصلی شکنندگی زندگی است، مونو نو آواره «غم وجود انسان»، اصطلاحی است که بیش از هزار بار در "داستانِ گنجی" به کار رفته است. کین حدس می‌زند که در داستان «شاهزاده درخشان»، موراساکی ممکن است برای خود فراری آرمانی از زندگی درباری ایجاد کرده باشد، که به نظر او چندان دلچسب نبوده است. با خلق شاهزاده گنجی او یک قهرمان داستان با استعداد، زیبا، باصفا و در عین حال انسانی و دلسوز را شکل داد. کین می‌نویسد که "داستانِ گنجی"
دلسوز را شکل داد. کین می‌نویسد که "داستانِ گنجی" خواننده را با دورهٔ هی‌آن آشنا می‌کند. به عنوان مثال، روابط عاشقانه رواج دارد، اگرچه زنان معمولاً پشت پرده یا فوسوما هستند و دیده نمی‌شدند. هلن کریگ مک کالو، داستان موراساکی را دارای جذابیت جهانی توصیف می‌کند و معتقد است "داستانِ گنجی" از ژانر و زمان آن فراتر می‌رود. موضوع و زمینه اصلی آن — عشق در دربار هی‌آن — متعلق به روابط عاشقانه، و مفروضات فرهنگی آن مربوط به اواسط دورهٔ هی‌آن است، اما نبوغ منحصر به فرد موراساکی شیکیبو، این اثر را برای بسیاری به بیانیه
موراساکی شیکیبو، این اثر را برای بسیاری به بیانیه ای قدرتمند از روابط انسانی تبدیل کرده است. ناممکن بودن شادی همیشگی در عشق … و اهمیت حیاتی، حساسیت به احساسات دیگران در دنیای غم و اندوه. شاهزاده گنجی در هر یک از عشق‌های خود زیبایی درونی زن و شکنندگی زندگی را تشخیص می‌دهد که به گفته او کین، او را قهرمان می‌کند: داستان در همان زمان محبوب بود و امپراتور ایچیجو آن را می‌خواند، تا سال ۱۰۲۱ تمام فصل‌ها کامل شده بود و کتاب در استان‌هایی که کمیاب بود، جستجو می‌شد. میراث. شهرت و نفوذ موراساکی از زمان حیاتش، زمانی
میراث. شهرت و نفوذ موراساکی از زمان حیاتش، زمانی که او همراه با سایر نویسندگان زن هی‌آن در توسعه زبانِ ژاپنی به زبانِ نوشتاری نقش داشت، کاهش نیافته است. خواندن نوشته‌های او برای شاعران دربار در اوایل قرن دوازدهم ضروری بود، زیرا آثار او توسط محققانی که نسخه‌ها و نقدهای معتبری را ایجاد کردند، مورد مطالعه قرار گرفت. در عرض یک قرن پس از مرگش به عنوان نویسنده کلاسیک بسیار مورد توجه قرار گرفت.در قرن هفدهم، کار موراساکی نمادی از فلسفه کنفوسیوس شد و زنان به خواندن کتاب‌های او تشویق شدند. در سال ۱۶۷۳، کومازاوا
کتاب‌های او تشویق شدند. در سال ۱۶۷۳، کومازاوا بانزان استدلال کرد که نوشته‌های او به دلیل حساسیت و به تصویر کشیدن احساسات ارزشمند است. او در "گفتمان‌شناسی گنجی" نوشت که وقتی «احساسات انسانی درک نشود، هماهنگی پنج رابطه انسانی از بین می‌رود». یک قرن پس از مرگ موراساکی، "داستانِ گنجی" به اشکال مختلف کپی و به تصویر کشیده شد. "گنجی مونوگاتاری اماکی"، متعلق به اواخر دوران هی‌آن در قرن دوازدهم یک طومار دستی است که از چهار طومار، ۱۹ نقاشی و ۲۰ ورق خوشنویسی تشکیل شده است. این تصاویر که تاریخ قطعی آن بین ۱۱۱۰ و ۱۱۲۰
است. این تصاویر که تاریخ قطعی آن بین ۱۱۱۰ و ۱۱۲۰ است، به‌طور آزمایشی به فوجیوارا نو تاکاچیکا و خوشنویسی به خوشنویسان مختلف مشهور معاصر نسبت داده شده است. این طومار در موزه گوتو و موزه هنر توکوگاوا نگهداری می‌شود. در قرن هفدهم فضیلت زن با دانش ادبی گره خورد و منجر به تقاضای مصنوعات الهام‌گرفته از موراساکی یا "داستانِ گنجی" شد که به نام گنجی-ئه شناخته می‌شود. در قرن هفدهم به‌طور نمادین جهیزیه‌های تزئین شده با صحنه‌ها شناخته شده از "داستانِ گنجی" یا تصاویری از موراساکی، مخصوصاً برای زنان اشراف محبوبیت داشتند:
موراساکی، مخصوصاً برای زنان اشراف محبوبیت داشتند: در قرن هجدهم آنها نماد موفقیت زناشویی بودند. در سال ۱۶۲۸، دختر توکوگاوا ایه‌میتسو مجموعه‌ای از جعبه‌های ظروف لاکی را برای عروسی‌اش ساخته بود. شاهزاده توشیتادا یک جفت ابریشم گنجی-ئه پردینه، نقاشی شده توسط کانو تانیو را به عنوان هدیه عروسی در سال ۱۶۴۹ دریافت کرد. در قرن هفدهم موراساکی به موضوعی محبوب در نقاشی‌ها و تصویرسازی‌ها تبدیل شد که او را به عنوان یک زن و شاعر با فضیلت برجسته می‌کردند. او اغلب پشت میزش در معبد ایشییاما نشان داده می‌شود که برای الهام
در معبد ایشییاما نشان داده می‌شود که برای الهام گرفتن به ماه خیره شده است. این تصویر از او برای قرن‌ها برای هنرمندان اوکی‌یوئه به موضوع مورد علاقه تبدیل شد. هیروشیگه، توری کیوناگا و کیتاگاوا اوتامارو نسخه‌های مختلف رمان را به تصویر کشیدند. در اواسط دوره ادو چاپ‌های تولید انبوه اوکی‌یوئه چنین تصاویری را برای طبقات سامورایی و مردم عادی در دسترس قرار دادند. شیرانه در "تصور داستانِ گنجی" مشاهده می‌کند که "داستانِ گنجی" در طول هزار سال از طریق رسانه‌های مختلف برای مخاطبان مختلف به موضوع‌های هنری و مصنوعات زیادی
مخاطبان مختلف به موضوع‌های هنری و مصنوعات زیادی تبدیل شده است … که با هیچ متن ژاپنی دیگری قابل مقایسه نیست. این اثر و نویسنده آن از طریق تصاویر آن در رسانه‌های مختلف محبوبیت یافتند: اماکیمونو (تصویرهای دستی مصور) بیوبو (نقاشی روی صفحه نمایش)، اوکی‌یوئه (چاپ‌های چوبی، کمیک‌ها، و در دوره مدرن)، مانگا. در روایت داستانی از زندگی خود موراساکی، "داستان موراساکی: یک رمان"، نوشته لیزا دالبی موراساکی را در طول سفرهایش با پدرش به ولایت اچیزن، درگیر یک عاشقانه می‌کند. "داستانِ گنجی" به عنوان یک اثر کلاسیک ماندگار
"داستانِ گنجی" به عنوان یک اثر کلاسیک ماندگار شناخته می‌شود. مک کالو می‌نویسد که «موراساکی هم نماینده اصلی یک جامعه منحصر به فرد است و هم نویسنده ای که با صدایی جاودانه با دغدغه‌های جهانی بشر صحبت می‌کند. ژاپن نابغه دیگری به مانند او را ندیده است». کین می‌نویسد که "داستانِ گنجی" همچنان مجذوب کننده است، زیرا در داستان، شخصیت‌های او و دغدغه‌هایشان جهانی هستند. هنگامی که ترجمهٔ آرتور ویلی ("داستانِ گنجی: یک رمان در شش قسمت") در سال ۱۹۳۳ منتشر شد، ناقدان "داستانِ گنجی" را با آثار جین آستن، مارسل پروست و ویلیام
گنجی" را با آثار جین آستن، مارسل پروست و ویلیام شکسپیر مقایسه کردند. مولهرن در مورد موراساکی می‌گوید که او شبیه شکسپیر است که نماینده دوره الیزابت بود، زیرا او جوهر دربار هی‌آن را درک کرد و به عنوان یک رمان‌نویس «شاید فراتر از انتظارات خودش موفق شد». مانند شکسپیر، آثار او موضوع انبوهی از نقدها و کتاب‌های بسیاری بوده است. کیوتو در سال ۲۰۰۸ جشنی یک ساله به مناسبت هزارمین سالگرد خلق "داستانِ گنجی" با مسابقات شعر، بازدید از موزه داستان گنجی در اوجی، کیوتو و ایشییاما-درا (محل زندگی او) برگزار کرد. جایی که
و ایشییاما-درا (محل زندگی او) برگزار کرد. جایی که مجسمه‌ای از موراساکی در اندازه واقعی در کنار میزش نمایش داده شد و همچنین زنانی که در دربار لباس‌های ۱۲ لایه سنتی «جونیهیتوئه» و کلاه گیس‌های بلندی تا قوزک پوشیده‌اند. نویسنده و آثارش الهام‌بخش نمایشگاه‌های موزه و مانگاهای "داستانِ گنجی" بودند. طرح روی پشت اولین اسکناس‌های ین ژاپن ۲۰۰۰ ینی به یاد او و تصویری از "داستانِ گنجی" بود. گیاه کالیکارپا که دانه‌هایی مروارید مانند بنفش رنگ دارد، در زبانِ ژاپنی همنام با نام او «موراساکی شیکینو» نام دارد. یک "آلبوم
با نام او «موراساکی شیکینو» نام دارد. یک "آلبوم گنجی" مربوط به سال ۱۵۱۰ میلادی در دانشگاه هاروارد قرار دارد. این آلبوم قدیمی‌ترین در نوع خود محسوب می‌شود و مشتمل بر ۵۴ نقاشی از توسا میتسونوبو و ۵۴ ورق خوشنویسی بر روی کاغذ شیکیشی در پنج رنگ است که توسط خوشنویسان چیره‌دست نوشته شده است. برگ‌ها در محفظه‌ای به تاریخ دوره ادو، با جلونمای ابریشمی نقاشی شده توسط توسا میتسوکی، مربوط به حدود سال ۱۶۹۰ قرار دارند. این آلبوم حاوی برگه‌های تأیید اعتبار میتسوکی برای نقاشی‌های اجدادش در قرن ۱۶ است.
در بحران انقراض یا در سراشیبی انقراض یا در معرض نابودی گونه‌ای، بالاترین درجه ریسک برای جانوران زمین در فهرست سرخ آی‌یوسی‌ان است که توسط اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) به گونه‌ها، با توجه به وضعیت حفاظت آن‌ها، داده می‌شود. در بحران انقراض به این معنا است که جمعیت گونه کاهش یافته یا در طی سه نسل آینده به زیر ۸۰٪ جمعیت کنونی برسد. از آنجا که IUCN تا هنگامی که بررسی‌های فراگیر و دقیق دربارهٔ منقرض شدن یک گونه انجام ندهد آن گونه را در شمار گونه‌های در بحران انقراض نگه می‌دارد، تعدادی از گونه‌هایی که
بحران انقراض نگه می‌دارد، تعدادی از گونه‌هایی که احتمالاً در حال انقراض هستند هنوز در این رده قرار دارند.
دیوری گردن ای اف دام(به سوئدی:Djurgården) یک باشگاه فوتبال در استکهلم پایتخت سوئد است.این باشگاه در سال ۲۰۰۳ و زمانی که بخش زنان باشگاه های دیوری گردن اف و الفو ایک با یکدیگر ادغام شدند به وجود آمد.این باشگاه دوازده فصل را در دامال سوئنسکان (لیگ برتر زنان سوئد) بوده است.
جیمز کریستین شِیفر معروف به "Munky" "مانکی" و "مانک" متولد ۶ ژوئن ۱۹۷۰، (۱۶ خرداد ۱۳۴۹) در رزویل کالیفرنیا یک نوازنده آمریکایی گیتار در گروه کورن است.
لارا فلین بویل (؛ زادهٔ ۲۴ مارس ۱۹۷۰) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر برای بازی در نقش دونا هیوارد در مجموعه تلویزیونی کالت "توئین پیکس" (۱۹۹۰–۱۹۹۱) شناخته شده‌است. بویل پس از ایفای نقش استیسی در کمدی "جهان وین" (۱۹۹۲) به کارگردانی پنلوپه اسفیریس، در فیلم نئو-نوآر "غرب رد راک" (۱۹۹۳) از جان دال مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و پس از آن در فیلم‌های "جامعه کافه" (۱۹۹۴)، "آمیزش جنسی سه‌نفره" (۱۹۹۴) و "شادی" (۱۹۹۸) نقش اصلی را ایفا کرد. بویل از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳ نقش دستیار دادستان منطقه هلن گمبل را
۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳ نقش دستیار دادستان منطقه هلن گمبل را در مجموعه تلویزیونی "تمرین" از ای‌بی‌سی ایفا کرد که برای آن نامزد دریافت جایزه امی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. اوایل زندگی. بویل در داونپورت، آیووا، دختر سَلی فلین، یک کارگر اداری و مایکل ال. بویل، یک مدیر به دنیا آمد. پدربزرگ پدری او چارلز بویل نماینده ایالات متحده بود. او تبار ایرلندی، آلمانی و ایتالیایی دارد. نام او از شخصیتی در رمان "دکتر ژیواگو" اثر بوریس پاسترناک گرفته شده‌است. پدرش در شش سالگی او را ترک کرد و باعث شد او و مادرش به محله‌های
او را ترک کرد و باعث شد او و مادرش به محله‌های کوچک‌تری نقل مکان کنند. در همین زمان تشخیص داده شد که او مبتلا به دیسلکسیا است. او در شیکاگو، ایلینویز و ویسکانسین بزرگ شد و از آکادمی هنرهای شیکاگو فارغ‌التحصیل شد. زندگی حرفه‌ای. ۱۹۸۶–۱۹۹۱: آغازهای شغلی و توئین پیکس. در سال ۱۹۸۶، بویل نقش کوچکی در فیلم کمدی نوجوان جان هیوز به نام "مرخصی فریس بولر"، که برای او کارت SAG به ارمغان آورد، اگرچه صحنه‌های او از قسمت نهایی فیلم حذف شدند. بویل پس از آن در نقش مکمل جکی برادفورد در مینی سریال تلویزیونی "آمریکا" (۱۹۸۷)
برادفورد در مینی سریال تلویزیونی "آمریکا" (۱۹۸۷) بازی کرد و به دنبال آن در قسمت‌هایی از سریال "جک و مایک" (۱۹۸۷) و "سیبل" (۱۹۸۷) به عنوان مهمان حضور پیدا کرد. پس از یک رشته نقش مکمل، بویل نقش اصلی را در فیلم ترسناک "ارواح خبیثه ۳" (۱۹۸۸) دریافت کرد که توسط مترو گلدوین مایر توزیع شد. اگرچه او برای نقش جینی دانبری در فیلم درام "انجمن شاعران مرده" (۱۹۸۹) اثر پیتر ویر انتخاب شد، اما صحنه‌های او در نهایت از قسمت نهایی حذف شدند. بویل در سال ۱۹۸۹ در نقش دانا هیوارد در مجموعه تلویزیونی کالت "توئین پیکس"
دانا هیوارد در مجموعه تلویزیونی کالت "توئین پیکس" (۱۹۹۰–۱۹۹۱) از دیوید لینچ ظاهر شد و به شهرت بین‌المللی دست یافت. این سریال روی قتل لارا پالمر در یک دبیرستان متمرکز بود که بویل بهترین دوست لارا را به تصویر می‌کشید. خط داستانی اصلی او بر تلاش او برای حل معمای کشته شدن لارا متمرکز بود. این سریال در ۸ آوریل ۱۹۹۰ در شبکه ای‌بی‌سی پخش شد و متعاقباً تبدیل به یکی از بهترین سریال‌های سال ۱۹۹۰ شد، اما کاهش رتبه‌بندی در نهایت منجر به لغو آن پس از فصل دوم آن در سال ۱۹۹۱ شد. بویل در تمام ۳۰ قسمت ظاهر شد. در اکتبر
۱۹۹۱ شد. بویل در تمام ۳۰ قسمت ظاهر شد. در اکتبر ۱۹۹۰، بویل در حالی که "توئین پیکس" را تبلیغ می‌کرد، روی جلد مجله "رولینگ استون" همراه با همبازی‌هایش میدشن ایمیک و شریلین فن قرار گرفت. بویل هنگام بازی در "توئین پیکس"، سارا را در فیلم اکشن "تازه‌وارد" (۱۹۹۰) از کلینت ایستوود، روزاریتا در فیلم کمدی طنز "تاریک از پشت" از آدام ریفکین (۱۹۹۱)، مارا موتس در فیلم جنایی "بزهکاران" (۱۹۹۱) از مایکل کاربلنیکف و ساندرا گلادستون را در فیلم عاشقانه "چشم طوفان" (۱۹۹۱) به تصویر کشید. ۱۹۹۲–۲۰۰۳: غرب رد راک و موفقیت اولیه.
تصویر کشید. ۱۹۹۲–۲۰۰۳: غرب رد راک و موفقیت اولیه. مدت کوتاهی پس از لغو "توئین پیکس"، برنامه‌هایی برای اقتباس از فیلم بلند در حال انجام بود. لینچ از بویل خواسته بود که نقش خود را در نقش دانا هیوارد در فیلم ترسناک روان‌شناختی "" (۱۹۹۲) بازی کند، اما به دلیل تضاد برنامه‌ریزی با نقش‌هایش در دیگر فیلم‌ها از جمله "جایی که روز شما را می‌برد" (در کنار کایل مک لاکلان، همبازی‌اش از "توئین پیکس")، "دنیای وین" و "اعتدالین" قادر به اجرای پروژه نشد. این باعث شد که بازیگر مویرا کلی جایگزین او شود. در سال ۱۹۹۳، بویل در
مویرا کلی جایگزین او شود. در سال ۱۹۹۳، بویل در نقش کریس بولین در فیلم هیجان انگیز "تمپ" بازی کرد و سوزان براون وسوسه‌گر را در فیلم نئو نوآر "غرب رد راک" در کنار نیکلاس کیج و دنیس هاپر به تصویر کشید. در سال ۱۹۹۴، بویل برای بازی در نقش الکس در فیلم کمدی "آمیزش جنسی سه‌نفره"، لارین کاتول در "روز گردش بچه" و ایدا مونتز در "جاده‌ای به ولویل" شد. در همان سال، بویل در فیلم‌های تلویزیونی "زمان گذشته" و "یعقوب" ظاهر شد. او در سال ۱۹۹۵ در نقش پت وارد در فیلم معمایی "جامعه کافه" انتخاب شد. در سال ۱۹۹۷، او نقش ماریان
کافه" انتخاب شد. در سال ۱۹۹۷، او نقش ماریان بایرون را در فیلم "شفق" بازی کرد. بویل برای نقش اصلی در فیلم "الی مک‌بل" اثر دیوید ای کلی تست داد. اگر چه او در مقابل کالیستا فلوکهارت شکست خورد، اما بویل آنقدر کلی را تحت تأثیر قرار داد تا نقش هلن گمبل، دستیار دادستان ناحیه‌ای را در سریال دیگرش در سال ۱۹۹۷، "تمرین"، ایفا کند. بویل سال بعد هلن جردن را در فیلم جنجالی کمدی-درام "شادی" از تاد سولوندز به تصویر کشید. او تا سال ۲۰۰۳ در "تمرین" بازی کرد، زمانی که در تلاشی دراماتیک برای بازسازی سریال و کاهش هزینه‌ها،
دراماتیک برای بازسازی سریال و کاهش هزینه‌ها، همراه با اکثر بازیگران از کار اخراج شد. او برای بازی در نقش هلن گمبل، نامزدی جایزهٔ امی و همچنین چندین نامزدی بازیگران گروه انجمن بازیگران سینما را دریافت کرد. بویل همچنین در نقش هلن گمبل در یکی از اپیزودهای "الی مک‌بل" حضور متقاطع داشت و در فصل آخر آن به عنوان یک مهمان ذکرنشده در همان برنامه حضور داشت. بویل در سال ۲۰۰۲ در فیلم پرفروش "مردان سیاه‌پوش ۲" در نقش سرلینا، یک بیگانه شرور که تغییر شکل می‌دهد، بازی کرد. او همچنین در یکی از آخرین اپیزودهای "الی مک‌بل"،
او همچنین در یکی از آخرین اپیزودهای "الی مک‌بل"، این بار در نقش تالی کاپ، مهمان بود و در چندین قسمت از "هاف" نقشی تکرارشونده داشت. ۲۰۰۴–اکنون: بازگشت به تلویزیون و فیلم‌های مستقل. در سال ۲۰۰۵، بویل برای بازی هفت قسمتی در نقش مونیکا مانکوسو به گروه بازیگران "لاس وگاس" پیوست. او نقش باربارا آمیل را در فیلم تلویزیونی ""، دربارهٔ آمیل و همسرش لرد بلک بازی کرد. بویل همچنین به عنوان یک خبرنگار در قسمت «تسلیم» در "نظم و قانون" ۲۰۰۸ مهمان بود. در سال ۲۰۰۹، بویل نقش مری را در فیلم "کودک در ماشین است" بازی کرد. در
مری را در فیلم "کودک در ماشین است" بازی کرد. در همان سال، بویل در نقش بتی مک‌بین در فیلم مستقل "زندگی در کراک‌تاون داغ است" انتخاب شد. در سال ۲۰۱۰، او در نقش کتی در "شکار کوگار" بازی کرد. در سال ۲۰۱۳، بویل نقش جادوگر اگنس را در فیلم کمدی ترسناک "هانسل و گرتل پخته می‌شوند" بازی کرد و در سال ۲۰۱۵ در نقش خانم دانلی در فیلم "سگ خوش شانس" ظاهر شد. در سال ۲۰۲۰، پس از پنج سال وقفه، او به بازیگری بازگشت تا در نقش گریس در فیلم "مرگ در تگزاس" در کنار استیون لانگ بازی کند. زندگی شخصی. بویل از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ با کایل
کند. زندگی شخصی. بویل از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ با کایل مک‌لاکلن، همبازی "توئین پیکس" در ارتباط بود. بویل دو بار ازدواج کرده‌است. اولین شوهر او جان پاتریک دی سوم بود که در ۱۱ اوت ۱۹۹۶ با او ازدواج کرد و دو سال بعد طلاق گرفت. بویل با دیوید اسپید ملاقات می‌کرد و بعداً رابطه‌ای با جک نیکلسون داشت، که پس از اینکه او از بویل جلوی اسپید در حالی که آنها در حال کشیدن ماری جوانا بودند درخواست کرد. بعداً اسپید از تصاویر پاپاراتزی مبنی بر اینکه نیکلسون و بویل هر دو در یک تصادف اتومبیل بودند، متوجه شد که آنها با هم قرار
تصادف اتومبیل بودند، متوجه شد که آنها با هم قرار دارند. این زوج عشق خود در جوایز امی ۱۹۹۹ عمومی اعلام کردند و طبق گزارشات تا پایان سال ۲۰۰۰ با هم ماندند. همسر دوم و فعلی او دونالد ری توماس دوم، سرمایه‌گذار املاک و مستغلات است که در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۶ در سن آنتونیو، تگزاس با او ازدواج کرد.
خاندان فوجیوارا یک خاندان ژاپنی است که طی قرون نهم تا یازدهم میلادی بر امپراتوری ژاپن چیرگی داشتند. نفوذ خاندان فوجی‌وارا از طریق قدرت نظامی پدید نیامده بود بلکه از طریق استراتژی سیاسی و رابطه خویشاوندی با خاندان سلطنتی به دست آمد. این استراتژی به صورت دقیقی تنظیم شده بود و برای ازدواج دختران فوجیوارا با امپراتوران ژاپن به اجرا گذاشته شد، به طوری که دختران فوجی‌وارا از طریق ازدواج با امپراتور تبدیل به ملکه می‌شدند و طبیعتاً از میان فرزندان آنان، امپراتوران بعدی برمی‌خاستند که با این خاندان رابطهٔ خونی
بعدی برمی‌خاستند که با این خاندان رابطهٔ خونی داشتند و از این طریق این خاندان می‌توانست در امور کشور دخالت کند.
أیمن زیدان با نام کامل أیمن غالب زیدان (زاده ۱ سپتامبر ۱۹۵۶ در رحیبه، ریف دمشق) بازیگر سینما و تلویزیون اهل کشور سوریه است. زندگی شخصی. أیمن غالب شکری الزیدانی یا أیمن زیدان در اول سپتامبر سال ۱۹۵۶ در شهر کوچکی با نام الرحیله در شمال شرق دمشق زاده شد. او در یک خانواده متوسط زاده شد، پدرش غالب زیدان پلیس بود. ایمن دوران کودکی خود را در روستای الرحیله گذراند. بعد از دوران نوجوانی به همراه خانواده به دلیل شغل پدرش به شهر دمشق نقل مکان کردند. او با بازیگر و هنرمند سوری نورمان أسعد ازدواج کرد و حاصل این ازدواج
سوری نورمان أسعد ازدواج کرد و حاصل این ازدواج فرزند دختری با نام جودی بود. ایمن زیدان پسری هم به نام نور داشت که در سن ۱۹ سالگی بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت. زندگی هنری. ایمن زیدان کار خود را با برنامه المسابقات وزنک برای مدتی آغاز کرد. او همچنین مدیر شرکت الشام الدولیة للإنتاج السینمائی والتلفزیونی و عضو مجلس مردمی بود. وی در سریال‌های تلویزیونی و فیلم‌های سینمایی و کارهای کمدی اش شهرت پیدا کرد. ایمن را جز یکی از مهم‌ترین بازیگران در تاریخ درام سوریه می‌دانند. فعالیت‌های او باعث شد که خیل کثیری از ستارگان
فعالیت‌های او باعث شد که خیل کثیری از ستارگان سینمایی را به سینمای سوریه تقدیم کند. سریال یومیات مدیر عام به ترجمه فارسی «مدیر کل» در ایران پخش شده است که بازیگر نقش اصلی آن ایمن زیدان است. در این سریال بازیگران سوری چون مرح جبر، جهاد عبود، مدیحه کنیفاتی، نجلاء خمری و میریام عطاءالله ایفای نقش می‌کنند. سری دوم این مجموعه نیز بعد از ۱۵ سال کلید خورد.
ماریا گوپرت مایر (زاده ۲۸ ژوئن ۱۹۰۶ – درگذشته ۲۰ فوریه ۱۹۷۲)، فیزیک‌دان آمریکایی آلمانی تباراست که در سال ۱۹۶۳ برای تحقیق بر روی مدل پوسته‌ای هسته برنده جایزه نوبل در فیزیک شد. او بعد از ماری کوری دومین زنی بود که موفق به دریافت این‌جایزه شده‌است.
فریتز زرنیکه (۱۶ ژوئیه ۱۸۸۸–۱۰ مارس ۱۹۶۶) فیزیک‌دان هلندی و برنده جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۵۳ برای برای اختراع میکروسکوپ تباین فاز و روشهای مربوط به آن است. شهرت این دانشمند بزرگ به خاطر اختراع میکروسکوپ اختلاف فاز است که باعث شد محققان و پژوهشگران علوم زیستی بتوانند بدون لکه‌گذاری و از بین بردن سلول‌های زنده، به مطالعه‌ی ساختار آن‌ها بپردازند. این اختراع بزرگ، تاکنون کمک قابل توجهی به علم و به‌ویژه علم بیولوژی کرده‌است. در واقع میکروسکوپی که این فیزیک‌دان اختراع کرد، باعث شد دانشمندان علوم زیستی بتوانند
اختراع کرد، باعث شد دانشمندان علوم زیستی بتوانند ساختار سلول‌های زنده را به شکلی صحیح مورد مطالعه قرار دهند که این موضوع یک جهش بزرگ در علم بیولوژی را موجب شد. زندگی وی. فریتز زرنیکه در شهر آمستردام چشم به جهان گشود. پدر و مادر فریتز هر دو معلم ریاضی بودند و گرایش فریتز به فیزیک، به همین بستر خانوادگی مربوط می‌شود؛ چرا که پدر وی علاقه‌ی شدیدی به علم فیزیک داشت و فریتز جوان را در فراگیری علم فیزیک یاری می‌داد. فریتز رشته‌ی شیمی، ریاضیات و فیزیک را در دانشگاه آمستردام گذراند. او در سال ۱۹۱۲ به خاطر تحقیقش در