payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سعودی حکومت کرد و با کودتای برادرش ملک فیصل از قدرت برکنار شد. پس از آن، سعود به تبعید رفت و با حمایت برخی از پسرانش تلاش ناموفقی برای پس گرفتن تاج و تخت کرد. او در تاریخ ۲۳ فوریهٔ ۱۹۶۹ در ۶۷ سالگی درگذشت. تا امروز او تنها پادشاه عربستان سعودی است که زمامداری را از پدر (ملک عبدالعزیز) به ارث برده‌است. وی از شیوهٔ پدرش در توسعهٔ کشور پیروی می‌کرد. سال‌های آغازین. ملک سعود در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۰۲ در شهر کویت به دنیا آمد. او پسر دوم عبدالعزیز بن عبدالرحمن در خانهٔ جدش عبدالرحمن بن فیصل به دنیا آمد. آن‌ها در منطقهٔ
عبدالرحمن بن فیصل به دنیا آمد. آن‌ها در منطقهٔ Sikkat Inazza شهر که خانواده پس از تبعیدشان از ریاض در آنجا اقامت داشتند، زندگی می‌کردند. هنگامی که پدرش در سال ۱۹۰۲ ریاض را فتح کرد، سعود به همراه مادر و برادرانش به وی پیوستند. خواهر و برادر کامل شاهزاده سعود شاهزاده ترکی، شاهزاده خالد، شاهزاده عبدالله و شاهزاده مونیره بودند. از میان آن‌ها خالد و عبدالله در جوانی درگذشتند. مادرشان همسر دوم عبدالعزیز، وضا بنت محمد الاوریر بود که از قبیلهٔ بنی‌خالد بود. شاهزاده سعود از پنج سالگی به فراگیری شریعت و قرآن نزد شیخ
سعود از پنج سالگی به فراگیری شریعت و قرآن نزد شیخ عبدالرحمن المفریج پرداخت. او همچنین تیراندازی با کمان و سوارکاری و نحوهٔ اجرای قراردادهای صلح و هنر جنگ، سیاست، دیپلماسی را به روش‌های سنتی عربی آموخت. معلمان رسمی او مشاوران پدرش عبدالله الدملوجی و حافظ وهبه بودند. آغاز فعالیت سیاسی و نظامی. سعود در سفرهای متعدد پدرش را همراهی کرد و در چندین لشکرکشی در طول اتحاد شبه‌جزیرهٔ عربستان شرکت کرد. نخستین مأموریت سیاسی او در سیزده سالگی و رهبری هیئتی به قطر بود. نخستین نبردی که او انجام داد در جراب در سال ۱۹۱۵ و
نبردی که او انجام داد در جراب در سال ۱۹۱۵ و به دنبال آن نبردی در یطب در همان سال و سپس تروبه در سال ۱۹۱۹ بود او در سال ۱۹۲۵ بحران المهمل را در مکه متوقف کرد. در دوران تصدی خود به عنوان نایب‌السلطنهٔ نجد شاهزاده سعود از طریق روزنامهٔ "ام‌القری" از پدرش به‌دلیل محدودیت‌های اخوان انتقاد کرد. با این حال، او بعداً برای توقف شورش اخوان در نبرد سابیلا در سال ۱۹۲۹ جنگید. در ۱۱ مه ۱۹۳۳، سعود به عنوان ولیعهد منصوب شد که در روزنامهٔ "ام‌القری" اعلام شد. عمویش محمد بن عبدالرحمن به‌عنوان ولیعهد با سعود بیعت نکرد و ریاض
به‌عنوان ولیعهد با سعود بیعت نکرد و ریاض را به مقصد مکه ترک کرد. عبدالعزیز پس از انتصاب به‌عنوان ولیعهد، به پسرش گفت که باید در راه گسترش اسلام اهتمام ورزید، از رعایا به خوبی مراقبت کرد و به توصیه‌های علمای دین توجه کرد. سعود سپس به پدرش قول داد که به توصیه‌های پدرش اهمیت دهد. سال بعد، ملک عبدالعزیز دو لشکرکشی نظامی را سازماندهی کرد. یکی از آن‌ها به رهبری ولیعهد سعود بود که نجران را بازپس گرفت و مخفیانه از میان کوه‌های ناهموار در شمال غربی یمن پیشروی کرد. پس از پایان جنگ با یمن، عبدالعزیز تصمیم گرفت که
پس از پایان جنگ با یمن، عبدالعزیز تصمیم گرفت که سعود را به سفر به خارج تشویق کند. وی با همراهی مشاور پدرش فؤاد حمزه از کشورهای ماوراءالنهر، فلسطین، عراق، مصر و اروپا بازدید کرد و در آنجا به نمایندگی از پدرش در مراسم تاجگذاری پادشاه جرج ششم و ملکه الیزابت در سال ۱۹۳۷ حضور یافت. سعود دوستی صمیمانه‌ای با شاه جوان غازی اول عراق برقرار کرد و امیر ماوراءالنهر (بعداً ملک عبدالله یکم اردن) را مورد تحسین قرار داد. پس از جنگ، هنگامی‌که به‌نظر می‌رسید تشکیل یک کشور یهودی در فلسطین قریب‌الوقوع است و رهبران کشورهای
یهودی در فلسطین قریب‌الوقوع است و رهبران کشورهای مختلف عربی در "انشاس" مصر در سال ۱۹۴۶ برای بررسی اوضاع تحت ریاست فاروق پادشاه مصر گرد هم آمدند، سعود دوباره در آنجا بود. از سوی پدرش به نمایندگی از خود و کشورش انتخاب شد و در تصویب قطعنامهٔ معروفی شرکت کرد که در آن آمده بود: «آرمان فلسطین آرمان همهٔ اعراب است و نه صرفاً فلسطینی‌ها». سعود در سال ۱۹۴۷ از ایالات متحده بازدید کرد و با رئیس‌جمهور هری ترومن ملاقات کرد و همچنین با رهبران بریتانیا، فرانسه و ایتالیا دیدار کرد تا سیاستگذاران را با دیدگاه‌های پدرش آشنا
کرد تا سیاستگذاران را با دیدگاه‌های پدرش آشنا کرده و غیرقابل قبول بودن نقض حقوق مردم فلسطینی را یادآور شود. در ۱۹ اکتبر ۱۹۵۳، عبدالعزیز، سعود را علاوه بر ولیعهدی، به‌عنوان نخست‌وزیر نخستین کابینهٔ عربستان منصوب کرده بود. پیش از آن وی به‌عنوان فرمانده عالی نیروهای مسلح و یگان‌های امنیت داخلی منصوب شده بود. در این دوره، نیروهای مسلح عربستان سعودی، از جمله نیروی هوایی، با کمک آمریکا در سطح وسیعی نوسازی شدند. ناوگان خطوط هوایی عربستان سعودی همچنین با خرید چهار "Sky Master" جدید گسترش یافت تا در درجهٔ نخست، حمل
Master" جدید گسترش یافت تا در درجهٔ نخست، حمل و نقل زائران از خانه‌های خود به مکان‌های زیارتی و بازگشت و همچنین سفرهای دیگر را تسهیل کند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۵۳، سعود با تأیید پدرش سنگ بنای توسعه و نوسازی مسجدالنبی را در مدینه گذاشت. وی پیش از این نیز در پی دیداری به عبدالعزیز توصیه کرده بود که این اقدام را انجام دهد و این اقدام تصویب شده بود. پادشاهی. سعود در ۹ نوامبر ۱۹۵۳ پس از درگذشت پدرش عبدالعزیز به‌عنوان پادشاه جانشین او شد. او در فضای سیاسی بسیار متفاوت از زمانی که پدرش عبدالعزیز پادشاهی خود را تأسیس کرد
زمانی که پدرش عبدالعزیز پادشاهی خود را تأسیس کرد بر تخت سلطنت نشست. سیاست داخلی. ملک سعود در نخستین سخنرانی خود به‌عنوان پادشاه به شورای وزیران جدید اعلام کرد که در حالی که دوران سلطنت پدرش به خاطر فتوحات نظامی مورد توجه قرار گرفته بود، او قصد داشت سلطنت خود را «جنگی بر ضد فقر، جهل و بیماری» باشد. سیاست خارجی. ملک سعود در صحنه‌های سیاسی منطقه‌ای، عربی، اسلامی و بین‌المللی نقش بسیار مهمی داشت. او پس از پایان سفر به مناطق مختلف کشورش، تورهای جهانی خود را آغاز کرد. او برای اهداف استراتژیک و سیاسی از کشورهای
کرد. او برای اهداف استراتژیک و سیاسی از کشورهای عربی و دوست دیدن کرد. او تور خود را در سال ۱۹۵۴ در مصر و پس از آن کویت، بحرین، اردن، یمن و پاکستان آغاز کرد. او اعلام کرد که هدفش تنها «یکپارچگی مسلمانان در سراسر جهان» است تا آن‌ها همچون یک بدن قوی باشند. ملک سعود به سیاست عدم تعهد بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی اعتقاد داشت که در جریان یک سفر رسمی به هند در مورد آن به‌طور کامل با جواهر لعل نهرو، نخست‌وزیر هند، گفت‌وگو کرد. او همچنین تلاش کرد تا منطقه را از ائتلاف‌ها و بلوک‌هایی که تنها در خدمت منافع
را از ائتلاف‌ها و بلوک‌هایی که تنها در خدمت منافع خارجی بودند، رها نگه دارد و به همین دلیل از پیوستن به پیمان بغداد خودداری کرد. علیرغم فشارهای غرب، وی در دیدار با رئیس‌جمهور جمال عبدالناصر و شکری قوتلی رئیس‌جمهور سوریه در مارس ۱۹۵۶ در قاهره موافقت کرد که بیانیه‌ای مشترک در مورد درک آن‌ها از مسائل امنیتی و دفاعی صادر کنند که همزمان با سایر توافقات در امور مالی، اقتصادی و توسعهٔ منطقه‌ای بود. در نوامبر ۱۹۵۵، ملک سعود ۱۶ میلیون دلار وام به سوریه برای پنج سال اعطا کرد. با حملات مداوم اسرائیل به اردن در سال
اعطا کرد. با حملات مداوم اسرائیل به اردن در سال ۱۹۵۵، پادشاه سعود رهبران نظامی مصر، سوریه، لبنان و اردن را به ریاض دعوت کرد تا در مورد رویه‌های مقابله با تجاوز بحث کنند. او موافقت کرد که تمام هزینه‌های تقویت گارد ملی و نیروهای مسلح اردن را پوشش دهد. او همچنین از انقلاب الجزایر در برابر فرانسه، از نظر دیپلماتیک و مالی پشتیبانی می‌کرد. پادشاه سعود به اعطای کمک‌های مالی به الجزایر ادامه داد و تا زمانی که این کشور، استقلال خود را در سال ۱۹۶۲ برقرار کرد، از آن دفاع می‌کرد. امام احمد بن یحیی یمن با امضای
از آن دفاع می‌کرد. امام احمد بن یحیی یمن با امضای توافقنامهٔ دفاعی مشترک با مصر، عربستان سعودی و سوریه به تلاش‌های اعراب برای متحد کردن صفوف آن‌ها پیوست. این رویداد پس از دیدار بن یحیی با ملک سعود، رئیس‌جمهور جمال عبدالناصر و رئیس‌جمهور شکری قوتلی در ۲۱ آوریل ۱۹۵۶ و به دنبال پیمان جده بین عربستان سعودی و یمن رخ داد. سعود حمایت خود را از کشورهای عربی پس از ملی شدن شرکت کانال سوئز در ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۵۶ حفظ کرد، البته دولت مصر برخلاف انتظارات وی به‌عنوان متحد نظامی، مانند سوریه با او مشورت نکرد. او پس از جلسه‌ای
مانند سوریه با او مشورت نکرد. او پس از جلسه‌ای که در ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۶ در دمام برگزار شد، موفق شد روابط خود را با ملک فیصل دوم عراق تقویت کند. پس از آن در همان ماه و در همان مکان با رئیس‌جمهور جمال عبدالناصر و رئیس‌جمهور سوریه شکری قوتلی ملاقات کرد که طی آن او حمایت کامل خود را از موضع مصر در این بحران تأیید کرد. هنگامی که بریتانیا، فرانسه و اسرائیل در ۲۹ اکتبر ۱۹۵۶ در نتیجهٔ ملی شدن کانال سوئز به مصر حمله کردند، ملک سعود بسیج عمومی اعلام کرد و دستور داد دفاتر پذیرش سرباز را راه‌اندازی کنند. او به‌طور
دفاتر پذیرش سرباز را راه‌اندازی کنند. او به‌طور همه‌جانبه به دولت مصر کمک کرد و شخصاً بر عملیات نظارت کرد و از ورود هواپیماهای جنگی مصری برای حفاظت از آن‌ها در کشورش استقبال کرد. فهد بن عبدالعزیز، سلطان بن عبدالعزیز، سلمان بن عبدالعزیز و پسر ملک سعود ، فهد بن سعود، همراه با بسیاری از شاهزادگان از نخستین کسانی بودند که به خدمت سربازی رفتند. او برای اعمال فشار بر دولت‌های بریتانیا و فرانسه، از سلاحی استفاده کرد که تا آن هنگام، از آن استفاده نشده بود. او صادرات نفت را متوقف کرد و بارگیری تمامی نفتکش‌های
صادرات نفت را متوقف کرد و بارگیری تمامی نفتکش‌های انگلیسی و فرانسوی و ورود سایر نفتکش‌های حامل نفت عربستان را به این دو کشور ممنوع کرد. او همچنین روابط خود را با بریتانیا و فرانسه قطع کرد. ملک سعود اگرچه از پیامدهای احتمالی چنین رویه‌ای بر اقتصاد ملی عربستان آگاه بود برای نخستین بار از این سلاح اقتصادی استفاده کرد. او حمایت از مصر را را پس از جنگ نیز حفظ کرد و کمک‌های سخاوتمندانه‌ای از جمله ۲ میلیون ریال سعودی به هلال احمر مصر برای کمک به قربانیان پورت‌سعید ارائه کرد. ملک سعود همچنان مشتاق بود که منطقه را
ارائه کرد. ملک سعود همچنان مشتاق بود که منطقه را از بلوک‌های سیاسی و دفاعی که تنها از یک ابرقدرت در برابر دیگری حمایت می‌کنند، عاری نگه دارد. علیرغم روابط مستحکم با سیستم آمریکایی که به‌دلیل کشف و تولید نفت در چندین زمینه بر آن تکیه داشت، به‌طور جدی به فکر لغو دسترسی آمریکا به‌دلیل استفاده از فرودگاه ظهران به‌عنوان ابزاری برای اعمال فشار بر ایالات متحدهٔ آمریکا افتاد. علیرغم روابط صمیمی سنتی کشورش با ایالات متحدهٔ آمریکا و بیگانگی ریشه‌دار کمونیسم و اعتقادات اسلامی، او از پیوستن به پیمان بغداد ۱۹۵۵ تحت
اسلامی، او از پیوستن به پیمان بغداد ۱۹۵۵ تحت حمایت آمریکا امتناع کرد. دوایت آیزنهاور، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در سال ۱۹۵۷ از ملک سعود دعوت کرد تا یک سفر رسمی به ایالات متحده داشته باشد، زیرا او معتقد بود که ملک سعود نقش مهمی در اجرای دکترین بازدارندگی و مبارزه با کمونیسم در خاورمیانه و کشورهای اسلامی ایفا کرده‌است. هنگامی که ملک سعود دعوتنامه را دریافت کرد، با رؤسای جمهور جمال عبدالناصر و شکری قوتلی در ژانویهٔ ۱۹۵۷ در قاهره تشکیل جلسه داد. این سه رهبر توافق کردند که سعی کنند آیزنهاور را متقاعد کنند که
کردند که سعی کنند آیزنهاور را متقاعد کنند که دولت اسرائیل را برای تخلیهٔ شرم‌الشیخ که مشرف به خلیج عقبه بود و عقب‌نشینی به مرزهای آتش‌بس قبلی در همهٔ مرزها تحت فشار قرار دهد. وی به حمایت خود از کشورهای در حال جنگ با اسرائیل ادامه داد و برای کاهش بار مالی بر اردن در نتیجهٔ این درگیری، با رؤسای جمهور مصر و سوریه و با ملک حسین اردن، قراردادی ده‌ساله امضا کرد. وی همچنین با رئیس‌جمهور آمریکا اختلاف خود با انگلستان بر سر واحهٔ بریمی، منطقهٔ نفتی بین مرزهای عربستان سعودی، عمان و ابوظبی که تحت حمایت انگلیس بود،
سعودی، عمان و ابوظبی که تحت حمایت انگلیس بود، رایزنی کرد. موضوع واحهٔ بریمی یکی از مسائلی بود که از زمان پادشاهی پدرش ملک عبدالعزیز مطرح شده بود و همچنان معطل مانده بود. پس از چند بار درگیری، پرونده به داوری بین‌المللی رفت. سعود دعوت رئیس‌جمهور آمریکا به ایالات متحده را پذیرفت. ملک سعود در ضیافتی که توسط داگ هامرشولد، دبیرکل سوئدی سازمان ملل متحد برگزار شد، سخنرانی مهمی ایراد کرد و در آن به جنبه‌های مختلف شکایات اعراب، مطابق با منشور سازمان ملل متحد و اختیارات آن پرداخت. او از همهٔ کشورها دعوت کرد که نسبت
آن پرداخت. او از همهٔ کشورها دعوت کرد که نسبت به منشور، ارزش قائل شوند و آن را به‌طور کامل اجرا کنند. او همچنین به نتایج و پیامدهای جنگ سرد پرداخت. در جلسه با آیزنهاور، پیشنهادی موسوم به "دکترین آیزنهاور" به ملک سعود ارائه شد. در چارچوب این طرح، دوایت آیزنهاور وامی ۲۵ میلیون دلاری را در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۵۷ به دولت عربستان سعودی پیشنهاد کرد. در مقابل، ملک سعود توضیح داد که از کمک نظامی اتحاد جماهیر شوروی برای جنگ با بریتانیا خودداری کرده‌است و کفت سیاست‌های بریتانیا اعراب را ترغیب می‌کند تا از اتحاد جماهیر
بریتانیا اعراب را ترغیب می‌کند تا از اتحاد جماهیر شوروی کمک بگیرند. وی همچنین تأکید کرد که کشورهای «غیرمتعهد» در منطقه بیشتر از کشورهای متحد آمریکا از کمک‌های آمریکا بهره می‌برند. وی بر این باور بود که اگر رئیس‌جمهور آمریکا بخواهد در تلاش‌های خود موفق شود، این کمک‌ها باید دو برابر شود. ملک سعود از دوایت آیزنهاور خواست تا بر اسرائیل فشار بیاورد تا از اراضی اشغالی فلسطین عقب‌نشینی کند و مسئلهٔ فلسطین را حل و فصل کند و فرانسه را متقاعد کند تا در مورد استقلال الجزایر به توافقی دست یابد. از سوی دیگر، او قول داد
به توافقی دست یابد. از سوی دیگر، او قول داد که اعراب را از دکترین آیزنهاور و اهداف آن آگاه کند؛ و پیش از هرگونه تعهدی پاسخ سایر اعراب را در سطوح رسمی جویا شود. ملک سعود به رئیس‌جمهور آمریکا توضیح داد که بخش عمده‌ای از بودجهٔ کشورش به پروژه‌های توسعه و برنامهٔ پنج‌ساله اختصاص یافته‌است و پیش از این‌که بتواند نقشی را که از او در مبارزه با کمونیسم انتظار می‌رود ایفا کند به کمک نظامی نیاز دارد. دولت آمریکا پذیرفت که به او وامی ۲۵۰ میلیون دلاری و انواع جنگ‌افزار زمینی، دریایی و هوایی داده و ارتش سعودی را برای
زمینی، دریایی و هوایی داده و ارتش سعودی را برای استفاده از آن‌ها آموزش دهد. در مقابل، قرار بود به دولت آمریکا تسهیلاتی برای استفاده از فرودگاه ظهران به مدت پنج سال اعطا شود و پس از آن در سال ۱۹۶۲ با تمام تجهیزاتش به دولت عربستان بازگردانده شود. ملک سعود پیش از اطلاع به همتایان عرب خود در مورد نتایج این دیدار و دکترین آیزنهاور، از اسپانیا، مراکش، تونس و لیبی دیدن کرد و مقامات این کشورها را از این نتایج مطلع کرد. در فوریهٔ ۱۹۵۷ او با رهبران مصر، سوریه و اردن در قاهره ملاقات کرد و آن‌ها را از اهداف آیزنهاور
در قاهره ملاقات کرد و آن‌ها را از اهداف آیزنهاور آگاه کرد. تحت تأثیر جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهور مصر و شکری قوتلی، رئیس‌جمهور سوریه، ملک سعود، که می‌خواست از موضع یکپارچهٔ اعراب حمایت کند، تصمیم گرفت از رئیس‌جمهور مصر و سوریه در تصمیم آن‌ها برای عدم مشارکت در دکترین آیزنهاور حمایت کند. هنگامی که جمهوری عراق در سال ۱۹۶۱ در زمان عبدالکریم قاسم تصمیم به الحاق کویت گرفت، ملک سعود در مجامع بین‌المللی اعتراض کرد و اعلام کرد «هرگونه اقدام علیه کویت، اقدامی علیه عربستان سعودی تلقی خواهد شد». اختلاف با فیصل.
عربستان سعودی تلقی خواهد شد». اختلاف با فیصل. بلافاصله پس از مرگ عبدالعزیز، درگیری شدیدی بین دو پسر بزرگ او، سعود و فیصل درگرفت. افزایش درآمدهای نفتی مشکل مالی مرتبط با بدهی عربستان سعودی را که در سال ۱۹۵۳، ۲۰۰ میلیون دلار برآورد می‌شد، حل نکرد. در واقع، این بدهی تا سال ۱۹۵۸ بیش از دو برابر شد و به ۴۵۰ میلیون دلار رسید. ریال سعودی نیمی از ارزش رسمی خود را در برابر دلار آمریکا از دست داد. هم آرامکو و هم بانک‌های بین‌المللی تقاضای عربستان سعودی برای تخصیص اعتبار را رد کردند. سعود چند پروژهٔ دولتی را که آغاز
را رد کردند. سعود چند پروژهٔ دولتی را که آغاز کرده بود به حالت تعلیق درآورد اما به هزینه‌های شخصی خود در قصرهای مجلل ادامه داد. در سال ۱۹۵۸ سعود مجبور شد بیشتر اختیارات اجرایی خود را به فیصل واگذار کند. سعود و فیصل بر سر تعریف مسئولیت‌های سیاسی و تقسیم کارکردهای دولتی با یکدیگر درگیر شدند. سعود اغلب با غارت درآمدهای نفتی، قصرهای مجلل و توطئه در درون و بیرون از عربستان سعودی همراه بود، اما فیصل با متانت، صرفه‌جویی و مدرنیزاسیون همراه بود. بین دو برادر بر سر نقشی که قرار بود به شورای وزیران واگذار شود، نبردی
که قرار بود به شورای وزیران واگذار شود، نبردی درگرفت. سعود با فرمانی سلطنتی منصب نخست‌وزیری را منحل کرد و بدین ترتیب موقعیت خود را به‌عنوان پادشاه و نخست‌وزیر "بالفعل" به اجرا درآورد. سعود خود را هم به‌عنوان پادشاه و هم نخست‌وزیر تصور می‌کرد، درحالی‌که فیصل تصور می‌کرد که باید قدرت‌های بیشتری به‌عنوان ولیعهد و معاون نخست‌وزیر در دست او باشد. کناره‌گیری اجباری. اعضای خانوادهٔ ملک سعود نگران ولخرجی سعود و ناتوانی او در مقابله با چالش جمال عبدالناصر در مصر بودند. فساد و عقب‌ماندگی رژیم را تضعیف کرده بود و
بودند. فساد و عقب‌ماندگی رژیم را تضعیف کرده بود و رادیو قاهره مخاطبان زیادی برضد سعودی به‌دست آورده بود. ملک سعود و شاهزاده فیصل تا سال ۱۹۶۲ و تشکیل کابینه توسط شاهزاده فیصل در غیاب سعود که برای معالجه به خارج از کشور رفته بود، به جنگ قدرت ادامه دادند. شاهزاده فیصل با شاهزاده فهد و شاهزاده سلطان متحد شد. فرزندان سعود در دولت جدید شاهزاده فیصل، جایی نداشتند. فیصل وعدهٔ اصلاحاتی ده‌ماده‌ای را داد که شامل تدوین قانون اساسی، لغو برده‌داری و ایجاد شورای قضایی می‌شد. ملک سعود پس از بازگشت، تغییرات جدید شاهزاده
ملک سعود پس از بازگشت، تغییرات جدید شاهزاده فیصل را رد کرد و تهدید کرد که گارد سلطنتی را علیه برادرش بسیج خواهد کرد. در پاسخ، شاهزاده فیصل از ملک سعود خواست که او را نایب‌السلطنه کند و تمام اختیارات سلطنتی را به او بسپارد. در این زمینه، او از حمایت حیاتی علما (علمای عالیرتبهٔ اسلامی) برخوردار بود، از جمله "فتوای" صادرشده توسط مفتی اعظم عربستان سعودی، یکی از بستگان مادری شاهزاده فیصل که از ملک سعود خواسته بود تا به خواسته‌های برادرش تَن بدهد. سعود به تلاش‌های خود برای به‌دست آوردن مجدد قدرت ادامه داد و در
خود برای به‌دست آوردن مجدد قدرت ادامه داد و در دسامبر ۱۹۶۳ کابینه‌ای را در جده تشکیل داد و به رادیو مکه دستور داد تشکیل کابینهٔ او را اعلام کند. نیروهای ارتش وفادار به فیصل رادیو را محاصره کردند و به رادیو اجازهٔ پخش آن را ندادند. علاوه بر این فیصل به سعود اولتیماتوم داد تا عربستان را ترک کند. در پی این حوادث فیصل به گارد ملی دستور داد تا کاخ سعود را محاصره کنند. در مارس ۱۹۶۴، سعود سرانجام تسلیم شد و فیصل را به عنوان نایب‌السلطنه با قدرت اجرایی کامل معرفی کرد و عملاً جایگاه خود را به یک شخصیت برجسته تقلیل
و عملاً جایگاه خود را به یک شخصیت برجسته تقلیل داد. در ماه نوامبر، علما، کابینه و اعضای ارشد خاندان حاکم، سعود را مجبور به کناره‌گیری کامل کردند و فیصل به تنهایی پادشاه شد. در همان زمان شاهزاده محمد بن عبدالعزیز به کاخ النصریهٔ ملک سعود فرستاده شد تا از او و پسرانش اعلام وفاداری به پادشاه منتخب یعنی فیصل را بخواهد. در ۲۸ نوامبر ۱۹۶۴ اعلامیه‌ای رسمی در رادیو مکه منتشر شد مبنی بر این‌که ۱۱ تَن از پسران سعود به ملک فیصل اعلام وفاداری کرده‌اند. در ۶ ژانویهٔ ۱۹۶۵ سعود به همراه عمویش عبدالله بن عبدالرحمن برای
سعود به همراه عمویش عبدالله بن عبدالرحمن برای اعلام وفاداری خود به ملک فیصل به کاخ پادشاهی رفت. زندگی در تبعید. به دنبال این رویداد، سعود در ژانویهٔ ۱۹۶۵ عربستان را ترک کرد. تبعید به ژنو، سوئیس و به چند شهر دیگر در اروپا به وی پیشنهاد شد و او در آتن، یونان اقامت گزید. بعدها نیز تلاشی ناموفق برای اقامت در بیروت کرد. در سال ۱۹۶۶ سعود توسط جمال عبدالناصر برای زندگی در مصر دعوت شد. گزارشی دیگر ادعا می‌کند که ملک سعود در پناه ناصر به مصر رفت و از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ در آنجا ماند و نیز اجازه داشت با استفاده از
۱۹۶۷ در آنجا ماند و نیز اجازه داشت با استفاده از رادیو قاهره سخنانش را منتشر کند. برخی از پسرانش از جمله شاهزاده خالد، شاهزاده بدر، شاهزاده سلطان و شاهزاده منصور به او پیوستند و از تلاش او برای بازپس‌گیری تاج و تخت حمایت کردند. با این حال، پس از جنگ ژوئن ۱۹۶۷ اعراب و اسرائیل (جنگ شش‌روزه) او حمایت مصر را از دست داد. ۳۵ وی سرانجام در اکتبر ۱۹۶۷ مصر را ترک کرد و ابتدا به وین و سپس به آتن رفت و تا زمان مرگش در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۶۹ در آنجا ماند. درگذشت و خاکسپاری. ملک سعود در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۶۹ در سن ۶۷ سالگی بر اثر
ملک سعود در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۶۹ در سن ۶۷ سالگی بر اثر حملهٔ قلبی در آتن درگذشت. دو روز پیش از مرگ، او احساس بیماری کرد و از پزشک خود فیلنگر از اتریش خواست تا او را معاینه کند اما پزشک او پس از مرگ او به آتن رسید. سعود بامداد آن روز به همراه دخترش نزهه در نزدیکی هتل محل زندگی خود (هتل کاوری) در ساحلی قدم زد. پیکر او را به مکه و سپس به ریاض بردند و مراسم خاکسپاری در مسجد اعظم مکه برگزار شد. وی در کنار آرامگاه پدر و پدربزرگش در گورستان العود ریاض به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. سعود در زمان مرگ، ۱۰۸ فرزند و سه همسر
زندگی شخصی. سعود در زمان مرگ، ۱۰۸ فرزند و سه همسر داشت. یکی از چندین همسر او فوزیه بنت نواف، نوهٔ نوری الشعلان، امیر قبیلهٔ روالله بود. تنها تعداد کمی از فرزندان او نقش یا عنوانی عمومی داشته‌اند. پسر ارشد او، فهد، از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۰ وزیر دفاع بود. کوچک‌ترین فرزند او بسمه بنت سعود است. پسر سوم او، محمد، زمانی فرماندار استان باحه بود و در ۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ درگذشت. شاهزاده مشاری در اوت ۲۰۱۰ به‌جای برادر بزرگ‌تر خود به‌عنوان فرماندار باحه برگزیده شد. پسر دیگرش، مشعل فرماندار استان نجران از سال ۱۹۹۶ تا نوامبر ۲۰۰۸
فرماندار استان نجران از سال ۱۹۹۶ تا نوامبر ۲۰۰۸ بود. یکی از پسران، بدر بن سعود، فرماندار ریاض در دوران حکومت پدرش بود و پسر دیگرش حسام یک تاجر است. یکی از دختران او به نام هاجر در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۱ به دنبال یک بیماری در خارج از عربستان درگذشت. نماز میت او پس از نماز عصر در مسجد امام ترکی بن عبدالله ریاض اقامه شد. دختر دیگر، نورا، مادر معاون سابق وزیر دفاع فهد بن عبدالله بن محمد آل سعود بود و در اواخر ژوئیهٔ ۲۰۱۳ درگذشت. دختر دیگر، حساح، نخستین زن در عربستان سعودی بود که مدیر یک مدرسه شد. دخترش فهده نیز هنرمند
بود که مدیر یک مدرسه شد. دخترش فهده نیز هنرمند است. در سال ۲۰۰۱، دخترش بونیاه (متولد ۱۹۶۰) به اتهام تعرض به خدمتکارش در فلوریدا دستگیر و متهم شد. او یک شب در زندان بود و با قرار وثیقهٔ ۵۰۰۰ دلاری آزاد شد و دستور تسلیم پاسپورتش صادر شد. پس از مرگ برادر بزرگ‌ترش ترکی، سعود با همسرش منیره بنت عبید ازدواج کرد. دختر آن‌ها، العنود، در ژانویهٔ ۲۰۰۶ در سن ۸۳ سالگی درگذشت و در مکه به خاک سپرده شد. «کاخ سرخ» که ملک عبدالعزیز برای ملک سعود و مادرش ساخته بود توسط وزارت فرهنگ عربستان سعودی در سال ۲۰۱۹ به روی عموم باز
فرهنگ عربستان سعودی در سال ۲۰۱۹ به روی عموم باز شد. این کاخ، نخستین ساختمان بتنی عربستان سعودی بود و اکنون نماهایی از زندگی او به نمایش گذاشته شده‌است.
ساعر ۵ کلاسی از ناوچه‌های سبک نیروی دریایی اسرائیل است که برپایه تجربیات و آموخته‌ها از شناورهای ساعر کلاس ۴٫۵ طراحی شده‌است. سه شناور ساعر ۵ توسط سیستم‌های کشتی نورثروپ گرومن و براساس طرح‌های اسرائیل برای نیروی دریایی آن کشور ساخته شده‌است. سه شناور از کلاس مذکور ساخته شده و در خدمت نیروی دریایی اسرائیل می‌باشند. این شناورها بزرگ‌ترین کشتی‌های جنگی در ناوگان دریایی اسرائیل هستند. اگرچه آن‌ها با توجه به اندازه کوچک و پرسنل ۷۱ نفری آن‌ها به عنوان ناوچه سبک نام‌گذاری شده‌اند ولی تسلیحات و سرعت آن‌ها قابل
نام‌گذاری شده‌اند ولی تسلیحات و سرعت آن‌ها قابل مقایسه با یک ناوچه است. شناورهای این کلاس با تجهیزات سونار، اژدر، پرتاب‌کننده موشک، قابلیت‌های جنگ الکترونیک و فریب، توپ دفاع نزدیک، پد و آشیانه هلیکوپتر تجهیز شده‌اند. اولین شناور از این کلاس با نام INS Eilat در فوریه ۱۹۹۳، به دنبال آن دو شناور دیگر با نام‌های INS Lahav در اوت ۱۹۹۳ و INS Hanit در مارس ۱۹۹۴ به آب انداخته شدند. سابقه رزمی. در طول جنگ لبنان در سال ۲۰۰۶، حزب‌الله جهت خارج کردن بیروت از محاصره دریایی اسرائیل شناور INS Hanit را با استفاده موشک نور
اسرائیل شناور INS Hanit را با استفاده موشک نور تولید ایران مورد حمله قرار داد. در اثر اصابت و انفجار موشک شلیک شده توسط حزب‌الله پد فرود فروریخته و آتش آن را فرا گرفت و خطر آن می‌رفت که شعله‌های آتش به سوختی که در زیر پد فرود جهت حمل و نقل هوایی ذخیره شده بود سرایت کند و باعث انفجار آن گردد، شعله‌های آتش به‌طور کامل تا چند ساعت بعد خاموش نشد. کشتی مذکور دچار آسیب‌هایی شد اما شناور باقی ماند و خود را از خط آتش خارج ساخت و توانست خود بدون کمک (یدک کشیدن)، مابقی سفر برگشت به سمت بندر اشدود را جهت تعمیرات طی
سفر برگشت به سمت بندر اشدود را جهت تعمیرات طی کند. پس از گذشت سه هفته کشتی تعمیر شده و نقش رزمی خود را از سر گرفته‌است. در این حمله چهار ملوان IDF کشته شدند. تحقیقات صورت گرفته توسط نیروی دریایی اسرائیل دربارهٔ این حادثه بدین نتیجه رسید که در واقع موشک سی-۸۰۲ به یک جرثقیل در عقب کشتی اصابت کرده‌است. سیستم رادار کشتی در آن زمان در عملکرد کامل خود نبوده و هر دو سیستم ECM و ضد موشک باراک در دو دقیقه حالت Stand by بوده‌است. یکی از افسران کشتی بدون اطلاع ناخدا یک ساعت قبل از حمله دستور داده بود تا سیستم دفاع ضد
ساعت قبل از حمله دستور داده بود تا سیستم دفاع ضد موشکی خاموش شود. این تصمیم با توجه به ارزیابی اطلاعاتی صورت گرفته بود، که حزب‌الله لبنان توانایی حمله به شناورهای جنگی اسرائیل را ندارد. همچنین نقصی در رادار کشتی کشف شده بود اما پرسنل کشتی ناخدا را از آن مطلع نکرده بودند. در تاریخ ۳۱ می ۲۰۱۰، شناورهای INS Lahav و INS Hanit به همراه یک قایق موشک‌انداز در حمله به کاروان کشتی‌هایی که قصد داشتند محاصره نوار غزه را نقض کنند (کاروان آزادی) شرکت داشتند. در تاریخ ۱۷ می ۲۰۲۱ یک شناور این کلاس به وسیلهٔ یک راکت محور
می ۲۰۲۱ یک شناور این کلاس به وسیلهٔ یک راکت محور مقاومت مورد هدف قرار می‌گیرد کشتی‌ها. سه کشتی از کلاس ساعر ۵ ساخته شده‌اند : INS EilatINS LahavINS Hanit
ورزشگاه الاند رود ورزشگاهی در شهر لیدز است که ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال لیدز یونایتد نیز می‌باشد. این ورزشگاه در سال ۱۸۹۷ میلادی ساخته شده و در فواصل زمانی مختلف مورد بازسازی و گسترش قرار گرفته است.
نمایه خشکی یا شاخص خشکی یک شاخص عددی به منظور توصیف خشکی آب و هوا در یک منطقه مشخص جغرافیایی است. شاخص خشکی توسط برنامه محیط زیست سازمان ملل (UNEP) به شکل زیر تعریف شده‌است. formula_1 که formula_2 قابلیت تبخیر-تعرق، formula_3 میانگین بارش سالیانه و formula_4 شاخص خشکی هستند.
ورزشگاه ویلا پارک ورزشگاهی در شهر بیرمنگام است که ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال استون ویلا نیز می‌باشد. این ورزشگاه در سال ۱۸۹۷ میلادی ساخته شده است و ظرفیت آن ۴۲٬۷۸۸ نفر است. این ورزشگاه در سال ۱۹۰۰ زشتترین ورزشگاه جهان نامیده شد.
در مبحث مهندسی نرم‌افزار، کیفیت نرم‌افزار به دو رده مرتبط اما مجزای زیر اشاره دارد: بسیاری از جنبه‌های کیفیت ساختاری نرم‌افزار تنها با تحلیل و بررسی ساختار درونی و کد آن در سطح واحد، سطح تکنولوژی و سطح سیستم بررسی می‌شود. اما برخی خصوصیات ساختاری مثل قابلیت استفاده بودن فقط به صورت پویا قابل ارزیابی می‌باشند .(ارزیابی کاربران و افرادی که با نرم‌افزار سر و کار دارند حتی اگر با یک نسخهٔ پروتوتایپ روبرو باشند) جنبه‌های دیگر مثل قابلیت اطمینان ممکن است علاوه بر نرم‌افزار، سخت‌افزار را نیز در یر بگیرد. پس
بر نرم‌افزار، سخت‌افزار را نیز در یر بگیرد. پس می‌توان آن را به صورت ایستا و پویا ارزیابی کرد. کیفیت عملیاتی نرم‌افزار معمولاً به صورت پویا بررسی می‌شود اما می‌توان بررسی‌های ایستا هم برای آن در نظر گرفت. به لحاظ تاریخی ساختار، دسته‌بندی و مطالعهٔ ویژگی‌ها و معیارهای مورد استفاده در مدیریت کیفیت نرم‌افزار از مدل‌های ISO 9126-3 و ISO 2500:2005 سرچشمه می‌گیرد. بر اساس این مدل‌ها کنسرسیوم کیفیت نرم‌افزارهای آی تی پنج خصوصیت اصلی برای یک محصول نرم‌افزاری دارای ارزش بازاری را معرفی کرد: قابلیت اطمینان، کارایی،