payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیگر بداند. ریشه‌شناسی. این واژه از نام گرفته شده است، یک سرباز شبه عارف تحت فرمان ناپلئون بناپارت که به نظر می‌رسد در انقلاب فرانسه نیز خدمت کرده باشد. با وجود عدم محبوبیت بناپارتیسم در فرانسه بعد از ۱۸۱۵، گفته می‌شد شوون یک هوادار بسیار پُرحرارت بوده است و اغلب در لباسی با نماد امپراتور معزول مشاهده می‌شده است. این اصطلاح فرانسوی در اوایل دهه ۱۸۳۰ به وجود آمد و به آرامی به زبان انگلیسی راه یافت و در سال ۱۸۶۷ به ایالات متحده آمریکا رسید.
آلفرد ادوارد هاوسمِن (۲۶ مارس ۱۸۵۹ – ۳۰ آوریل ۱۹۳۶) معروف به ای. ئی. هاوسمن دانشور مطالعات کلاسیک و شاعر انگلیسی بود. او در دوران دانشجویی در دانشگاه آکسفورد، استعدادهای درخشانی از خود نشان داد اما در آزمون نهایی در درس ادبیات انسانی رد شد و در سال ۱۸۸۲ به عنوان کارشناس ثبت اختراع در لندن مشغول به کار شد. او در اوقات فراغت خود به نقد متون کلاسیک یونانی و لاتین می‌پرداخت و آثاری که به چاپ می‌رساند، به عنوان یک محقق مستقل، شهرت علمی بالایی برایش به ارمغان آورد و در سال ۱۸۹۲ به عنوان استاد زبان لاتین در کالج
و در سال ۱۸۹۲ به عنوان استاد زبان لاتین در کالج دانشگاهی لندن منصوب شد. در سال ۱۹۱۱ به عنوان استاد کندی لاتین دانشگاه کمبریج منصوب شد. او به عنوان یکی از برجسته‌ترین کلاسیک‌دانان عصر خود و یکی از بزرگترین دانشوران کلاسیک شناخته می‌شود. در سال ۱۸۹۶، هاوسمن "پسری از شراپشایر" را منتشر کرد؛ مجموعه‌ای از اشعار که بدبینی و دغدغه نویسنده درباره مرگ زودهنگام مشخصه آن است. این مجموعه به تدریج خوانندگان گسترده‌ای را به خود جلب کرد و به‌ویژه در طول جنگ جهانی اول برای مخاطبان جوان جذاب بود. مجموعه دیگری با عنوان
برای مخاطبان جوان جذاب بود. مجموعه دیگری با عنوان "آخرین اشعار" در سال ۱۹۲۲ منتشر شد. اشعار هاوسمن به‌دلیل استفاده در موسیقی محبوب شدند. پس از مرگ او، اشعار بیشتری از دفاتر او توسط برادرش لارنس منتشر شدند. مختصه اشعار او بدبینی رمانتیک می‌باشد و درونمایه‌های کارهای او تراژیک و شامل جان دادن در جوانی است. هاوسمن در اشعارش عشق و دوستی را همراه با ناپایایی و خیانت و فنا می‌دید و زیبایی طبیعت را همراه با بی‌اعتنایی. لحن شعرهای او خشک و دارای ایهام و کنایه بود. بخشی از صراحت و تندی اشعار هاوسمن در
و کنایه بود. بخشی از صراحت و تندی اشعار هاوسمن در دانش‌پژوهی‌های او نیز یافت می‌شود که در آن‌ها با شوخ‌طبعی طعنه‌آمیزی از عقل سلیم دفاع می‌کرد و همین باعث ترس دیگران از او شد. اوایل زندگی. هاوسمن، بزرگترین هفت فرزند، در ولی هاوس در فاکبری، روستایی کوچک در حومه برومزگرو در ووسترشایر، از سارا جین (با زادنام ویلیامز، ازدواج در ۱۷ ژوئن ۱۸۵۸ در وودچستر، گلاستر) و ادوارد هاوسمن (که خانواده‌اش از لنکستر آمده بودند) چشم به دنیا گشود و در ۲۴ آوریل ۱۸۵۹ در کلیسای کرایست، در کتشیل، غسل تعمید داده شد. مادرش از پدر
کرایست، در کتشیل، غسل تعمید داده شد. مادرش از پدر سلیسیترش برای او عزیزتر بود ولی در روز تولد دوازده سالگی‌اش او را از دست داد که احتمالاً این حادثه ناگوار روی منفی‌گرایی اشعارش تأثیر داشته است. بعد از فوت مادرش، پدر او با یکی از اقوام که از او بزرگتر بود (لوسی)، در سال ۱۸۷۳ ازدواج مجدد کرد. دو همزاد دیگرش نیز نویسنده شدند؛ خواهرش (کلمنس آنی هاوسمن) و برادرش (لارنس هاوسمن). هاوسمن در مدرسه کینگ ادوارد در بیرمنگام و بعدتر در مدرسه برومزگرو تحصیل کرد و استعداد درخشان آکادمیک خود را آشکار کرد و برای اشعارش
درخشان آکادمیک خود را آشکار کرد و برای اشعارش برنده جوایزی شد. در سال ۱۸۷۷، او بورسیه تحصیلی آزاد کالج سنت جان، آکسفورد را دریافت کرد و برای تحصیل در رشته مطالعات کلاسیک به آنجا رفت. گرچه طبیعتش درونگرا بود، دوستی‌های محکمی با دو هم‌اتاقی، موزز جان جکسون (۱۸۵۸–۱۹۲۳) و آلفرد پلارد، شکل داد. اگرچه هاوسمن در سال ۱۸۷۹ در امتحانات «اعتدال کلاسیک» رتبه اول را کسب کرد اما تعهد او به تحلیل متون باعث شد که تاریخ و فلسفه باستان را که بخشی از برنامه‌ی درسی «بزرگان» بود، نادیده بگیرد. بر این اساس، او در امتحانات نهایی
نادیده بگیرد. بر این اساس، او در امتحانات نهایی رد شد و مجبور شد در ترم میکلمس با تحقیر به دانشگاه بازگردد تا دوباره در امتحان شرکت کند تا حداقل مدرک قبولی در سطح پایین‌تری را کسب کند. اگرچه برخی عملکرد غیرمنتظره هاوسمن در امتحاناتش را مستقیماً به احساسات بی‌پاسخ او نسبت به جکسون نسبت می‌دهند اما اکثر زندگینامه‌نویسان دلایل واضح‌تری را مطرح می‌کنند. هاوسمن نسبت به فلسفه بی‌تفاوت بود و بیش از حد به استعدادهای استثنایی خود اعتماد داشت و زمان زیادی را با دوستانش می‌گذراند. همچنین ممکن است اخبار بیماری وخیم
می‌گذراند. همچنین ممکن است اخبار بیماری وخیم پدرش ذهنش را درگیر کرده باشد. پس از آکسفورد، جکسون رفت و در اداره ثبت اختراع لندن مشغول به کار شد و همچنین کاری را برای هاوسمن در آنجا ترتیب داد. آن دو در آپارتمانی در پلاک ۸۲ جاده تالبوت در بی‌واتر همراه با برادر جکسون، آدالبرت، با هم زندگی می‌کردند؛ تا اینکه در سال ۱۸۸۵ هاوسمن به خانه خودش نقل مکان کرد؛ احتمالاً پس از آنکه جکسون در پاسخ به ابراز عشق هاوسمن به او گفت که نمی‌تواند به احساساتش پاسخ مثبت بدهد. زندگی کاری. اگرچه کارهای اولیه و مسئولیت‌های هاوسمن به
کاری. اگرچه کارهای اولیه و مسئولیت‌های هاوسمن به عنوان استاد شامل هر دو زبان لاتین و یونانی بود اما او شروع به تخصص در شعر لاتین کرد. وقتی بعداً از او پرسیدند که چرا نوشتن در مورد شعر یونانی را متوقف کرده است، پاسخ داد: «فهمیدم که نمی‌توانم در هر دو به کمال برسم.» بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۳۰، هاوسمن نسخه انتقادی خود از کتاب "نجوم" مارکوس مانیلیوس را در پنج جلد منتشر کرد. او همچنین کتاب‌های جوونال (۱۹۰۵) و لوکانوس (۱۹۲۶) را ویرایش کرد. جی. پی. گولد، استاد مطالعات کلاسیک در کالج دانشگاهی، درباره دستاوردهای سلف
کلاسیک در کالج دانشگاهی، درباره دستاوردهای سلف خود نوشت: «میراث دانش هاوسمن چیزی با ارزش دائمی است و این ارزش کمتر در نتایج آشکار، یعنی اثبات گزاره‌های کلی درباره لاتین و حذف اشتباهات نگارشی، بلکه بیشتر در نمونه درخشانی است که او از یک ذهن شگفت‌انگیز در حال کار ارائه می‌دهد... او آخرین منتقد بزرگ متون بود و ممکن است باقی بماند.» با این حال، از دید هری ار، هاوسمن به عنوان یک استاد «به‌طرز مشهوری خشک» بود و تأثیر او منجر به سبکی دانشورانه در مطالعه ادبیات و شعر شد که ادب‌شناختی و عاری از احساسات بود. بسیاری
شد که ادب‌شناختی و عاری از احساسات بود. بسیاری از همکاران از حملات تند هاوسمن به کسانی که او آن‌ها را به خاطر فضیلت کم مقصر می‌دانست، دستپاچه می‌شدند. او در مقاله‌اش با عنوان «اعمال اندیشه در نقد متون» (۱۹۲۱) نوشت: «یک منتقد متون که به کارش مشغول است، به هیچ وجه شبیه نیوتن در حال بررسی حرکت سیارات نیست: او بیشتر شبیه سگی است که به دنبال کک می‌گردد». او بسیاری از محققان معاصر خود را احمق، تنبل، بدردنخور یا هر سه دانست و گفت: «دانش خوب است؛ روش خوب است اما یک چیز فراتر از هر چیز دیگری لازم است و آن این است
چیز فراتر از هر چیز دیگری لازم است و آن این است که سر، نه کدو تنبل، بر روی شانه‌هایتان و مغز، نه پودینگ، در سرتان داشته باشید.» همکار جوان‌تر او، ای. اس. اف. گاو نمونه‌هایی از این حملات را نقل کرد و ذکر کرد که آن‌ها «اغلب به‌شدت وحشیانه بودند». گاو همچنین شرح داد که چگونه هاوسمن دانشجویان را مرعوب می‌کرد و گاهی اوقات زنان را به گریه می‌انداخت. به گفته گاو، هاوسمن هرگز نمی‌توانست نام دانشجویان زن را به‌خاطر بیاورد و اظهار داشت که «اگر حافظه خود را با تمایز بین خانم جونز و خانم رابینسون سنگین می‌کرد، ممکن
بین خانم جونز و خانم رابینسون سنگین می‌کرد، ممکن بود آن را بین انحطاط دوم و چهارم فراموش کند». از جمله دانشجویان برجسته‌تر در تدریس او در کمبریج او، ایناک پاول بود که بعدتر یکی از اصلاحات او از متنی کلاسیک با تحسین هاوسمن همراه بود. در زندگی خصوصی، هاوسمن به قدم زدن در روستا، خوراک‌شناسی، سفر هوایی و بازدیدهای مکرر از فرانسه علاقه داشت و در آنجا کتاب‌هایی می‌خواند که «در بریتانیا به‌عنوان پورنوگرافی ممنوع بودند». درگذشت. هاوسمن در سن ۷۷ سالگی در کمبریج درگذشت. خاکستر او درست بیرون کلیسای سنت لارنس، لودلاو،
خاکستر او درست بیرون کلیسای سنت لارنس، لودلاو، به خاک سپرده شده است. به یاد او یک درخت گیلاس در آنجا کاشته شد و بعدتر توسط انجمن هاوسمن یک درخت گیلاس جدید نیز در همان نزدیکی کاشته شد. اشعار. &lt;poem&gt; این زیبا درخت گیلاس سرشار از شکوفه است چون نو عروسی به بوستان منتظر جشن ایستر ایستاده و اکنون از شصت سال عمر من و پس از آن بیست سال آن دیگر باز نخواهد گشت چون از هفتاد بهار بیست بهار برداری مرا فقط پنجاه بهار می‌ماند و چون برای در شکوفه دیدن جهان پنجاه بهار زمان اندکی است به بوستان خواهم رفت تا درخت گیلاس
زمان اندکی است به بوستان خواهم رفت تا درخت گیلاس را به برف نشسته ببینم. &lt;/poem&gt; هاوسمن در یکی از سخنرانی‌های خود که عنوانش «نام و سرشت شعر» بود، این ایده را ارائه داد که شعر قابل تحلیل یا تشریح نیست؛ بلکه می‌بایست از طریق اثرات باظرافت جسمانی به خواننده شناسانده شود. لحن کارهای این شاعر شامل ایهام و کنایه‌های خشک است. درونمایه غالب اشعار هاوسمن گره‌خورده با تراژدی فنای زندگی در جوانی است. طبیعت در عین زیبایی بی‌اعتناست. عشق و دوستی ناپایدار هستند و سرانجام این‌ها خیانت و چشم فرو بستن از دنیاست.
و سرانجام این‌ها خیانت و چشم فرو بستن از دنیاست. بدبینی رمانتیک با سبکی ساده و مختصر مشخصه اشعار هاوسمن است. "پسری از شراپشایر". این مجموعه اشعار هاوسمن در سال ۱۸۹۶ به چاپ رسید و متشکل از ۶۳ شعر است. او هنگام آغاز سرودن این اشعار هنوز از شراپشایر دیدن نکرده بود. هاوسمن در این اشعار پرسونای یک کارگر مزرعه در شراپشایر شهرستانی در میدلندز غربی را مفروض داشت. سروده‌های ویلیام شکسپیر، شعرهای هاینریش هاینه و تصنیف‌های مرزی اسکاتلندی الگوی هاوسمن بودند که از آن‌ها یاد گرفته بود احساسش را بیان کند و با این حال آن
یاد گرفته بود احساسش را بیان کند و با این حال آن را در فاصله‌ای مشخص نگه دارد. از شعرهای مشهور این مجموعه می‌توان «خطاب به ورزشکاری که در جوانی می‌میرد» را نام برد. مشخصه این اشعار بدبینی و دغدغه مرگ، بدون تسلی مذهبی است (هاوسمن در حالی که هنوز دانشجوی کارشناسی بود، بی‌خدا شده بود). هاوسمن بسیاری از آن‌ها را در حالی که در هایگیت، لندن زندگی می‌کرد، قبل از اینکه هیچگاه به شراپشایر سفر کرده باشد، نوشت. او شراپشایر را در پرتوی آرمانی و شبانی به‌عنوان «سرزمین شادی گمشده» خود معرفی می‌کرد. مجموعه‌های بعدی.
شادی گمشده» خود معرفی می‌کرد. مجموعه‌های بعدی. هاوسمن پس از جنگ جهانی اول شروع به جمع‌آوری مجموعه جدیدی از اشعار کرد. آثار اولیه او بر بسیاری از شاعران بریتانیایی که با نوشته‌هایشان درباره جنگ مشهور شدند، تأثیر گذاشت و او چندین شعر را به عنوان اشعار مناسبتی برای بزرگداشت کشته‌شدگان جنگ سرود. از جمله این اشعار می‌توان به "گورنوشته ارتشی از مزدوران" اشاره کرد که که به افتخار نیروی اعزامی بریتانیا، نیرویی سرآمد اما کوچک از سربازان حرفه‌ای که در آغاز جنگ به بلژیک اعزام شده بودند، سروده شده است. در اوایل دهه
اعزام شده بودند، سروده شده است. در اوایل دهه ۱۹۲۰، زمانی که موزز جکسون در کانادا در حال مرگ بود، هاوسمن می‌خواست بهترین اشعار چاپ‌نشده خود را جمع‌آوری کند تا جکسون بتواند قبل از مرگش آن‌ها را بخواند. پس از مرگ هاوسمن در سال ۱۹۳۶، برادرش، لارنس، اشعار بیشتری را در کتاب‌های "اشعار بیشتر" (۱۹۳۶)، "ای. ئی. اچ.: چند شعر، چند نامه و یک شرح حال شخصی از برادرش" (۱۹۳۷) و "مجموعه اشعار" (۱۹۳۹) منتشر کرد. "ای. ئی. اچ." شامل اشعار شوخ‌طبعانه‌ای مانند نقیضه‌ای از شعر «فرازتر» اثر لانگ‌فلو است. هاوسمن همچنین "بریده‌ای
اثر لانگ‌فلو است. هاوسمن همچنین "بریده‌ای از یک تراژدی یونانی" را نقیضه‌طور به انگلیسی نوشت که اولین بار در سال ۱۸۸۳ در مجله "برامزگروویان"، مجله مدرسه قدیمی او، منتشر شد و بارها تجدید چاپ شد. "در باب دوستی". در سال ۱۹۴۲، لارنس هاوسمن مقاله‌ای با عنوان «در باب دوستی اثر ای. ای. هاوسمن» را در کتابخانه بریتانیا ثبت کرد؛ با این شرط که تا ۲۵ سال منتشر نشود. این مقاله به همجنس‌گرایی ای. ئی. هاوسمن و عشق او به موزز جکسون می‌پرداخت. با وجود ماهیت محافظه‌کارانه آن زمان و احتیاط خودش در زندگی اجتماعی، هاوسمن در
آن زمان و احتیاط خودش در زندگی اجتماعی، هاوسمن در اشعارش و به‌ویژه در "پسری از شراپشایر"، در مورد همدردی‌های عمیق‌ترش کاملاً صریح بود. برای مثال، شعر شماره‌ی ۳۰ از آن مجموعه، از چگونگی «ترس با میل در ستیز بود» سخن می‌گوید: «دیگران، من اولین نیستم، / شرارتی بیش از آنچه جرأتش را داشتند، اراده کرده‌ام». در "اشعار بیشتر"، او عشق خود به موزز جکسون را در همان عمل بزرگداشت آن دفن می‌کند؛ زیرا احساسات عاشقانه او متقابل نیستند و باید بدون دستیابی، آن‌ها را به گور ببرد. موسیقی ساختن از اشعار. اشعار هاوسمن، به‌ویژه
موسیقی ساختن از اشعار. اشعار هاوسمن، به‌ویژه "پسری از شراپشایر"، توسط بسیاری از آهنگسازان بریتانیایی و به‌ویژه انگلیسی در نیمه اول قرن بیستم به موسیقی تبدیل شد. عناصر ملی، روستایی و سنتی سبک او با روندهای مشابه در موسیقی انگلیسی طنین‌انداز شد. در سال ۱۹۰۴، مجموعه "پسری از شراپشایر" توسط آرتور سامرول تبدیل به موسیقی شد؛ کسی که در سال ۱۸۹۸ شروع به توسعه مفهوم مجموعه آواز انگلیسی در نسخه خود از «ماد» اثر تنیسون کرده بود. استیون بنفیلد معتقد است که آشنایی با مجموعه سامرول بود که آهنگسازان دیگر را به ساختن
مجموعه سامرول بود که آهنگسازان دیگر را به ساختن موسیقی از کارهای هاوسمن سوق داد: احتمالاً رالف وان ویلیامز در اولین اجرا در تالار آئولیان در ۳ فوریه ۱۹۰۵ شرکت داشته است. ایور گرنی آهنگساز دیگری بود که اشعار هاوسمن را به موسیقی بدل ساخت که مشهور شدند. در اواخر جنگ جهانی اول، او روی مجموعه "لودلاو و تیم" برای کوارتت آوازی و زهی کار می‌کرد (منتشرشده در سال ۱۹۱۹) و در سال ۱۹۲۱ مجموعه هشت آهنگی "سرزمین بازی غربی" را ساخت. یکی دیگر از کسانی که در این دوره آهنگ‌های اشعار هاوسمن را ساخت، جان ایرلند در مجموعه
اشعار هاوسمن را ساخت، جان ایرلند در مجموعه آهنگ‌های "سرزمین محتوای گمشده" (۱۹۲۰-۲۱) بود. چارلز ویلفرد اور از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۰ ۲۴ کار از هاوسمن را به آهنگ و مجموعه آهنگ بدل کرد. نگرش هاوسمن به اقتباس موسیقایی از شعرش و در واقع به موسیقی به طور کلی، یا بی‌تفاوتی بود یا عذاب. او به دوستش پرسی ویترز گفته بود که از موسیقی چیزی نمی‌داند و موسیقی برایش معنایی ندارد. ویترز یک بار صفحه‌ای از موسیقی وان ویلیامز را برایش پخش کرد اما وقتی نگاه انزجارآمیز شاعر را دید، متوجه شد که اشتباه کرده است. با این وجود، تا سال
متوجه شد که اشتباه کرده است. با این وجود، تا سال ۱۹۷۶، کاتالوگی ۴۰۰ تبدیل موسیقایی از اشعار هاوسمن را فهرست کرده بود. تا سال ۲۰۲۴، آرشیو لیدر نت ۶۷۸ تبدیل موسیقایی از ۱۸۸ متن را ثبت کرده بود. یادبودها. اولین مراسم یادبود هاوسمن در کلیسای کوچک کالج ترینیتی در کمبریج برگزار شد؛ جایی که یک تندیس برنجی یادبود بر روی دیوار جنوبی آن قرار دارد. از سال ۱۹۴۷، اتاق عمومی آکادمیک دانشگاه کالج لندن با نام اتاق هاوسمن به یاد او اختصاص داده شد. پلاک‌های آبی بعداً در جاهای دیگر نصب شدند. اولین پلاک در سال ۱۹۶۹ در کلبه
دیگر نصب شدند. اولین پلاک در سال ۱۹۶۹ در کلبه بایرون در هایگیت بود که این واقعیت را ثبت می‌کرد که "پسری از شراپشایر" در آنجا نوشته شده است. پلاک‌های بیشتری پس از آن، در زادگاهش در ووسترشر، خانه‌ها و مدرسه‌اش در برومزگرو نصب شدند. یکی دیگر از ابتکارات، مجسمه‌ای در خیابان اصلی برومزگرو بود که شاعر را در حال قدم زدن با عصا در دست نشان می‌داد. این اثر، ساخته مجسمه‌ساز محلی، کنث پاتس، در ۲۲ مارس ۱۹۸۵ رونمایی شد. پلاک‌های آبی در ووسترشر در صدمین سالگرد چاپ "پسری از شراپشایر" در سال ۱۹۹۶ نصب شدند. در سپتامبر همان
شراپشایر" در سال ۱۹۹۶ نصب شدند. در سپتامبر همان سال، یک پنجره یادبود به شکل لوزی در گوشه شاعران کلیسای وست‌مینستر نصب شد. سال بعد، نمایشنامه "اختراع عشق" اثر تام استاپارد برای اولین بار روی صحنه رفت که موضوع آن رابطه بین هاوسمن و موزز جکسون است. با نزدیک شدن به صد و پنجاهمین سالگرد تولد او، دانشگاه لندن در سال ۲۰۰۵ ارائه سخنرانی‌های هاوسمن در آنجا در مورد موضوعات کلاسیک را آغاز کرد که در ابتدا هر دو سال یکبار و پس از سال ۲۰۱۱ به صورت سالانه برگزار می‌شد. این مراسم در سال ۲۰۰۹ شاهد چاپ نسخه‌ای جدید از "پسری
مراسم در سال ۲۰۰۹ شاهد چاپ نسخه‌ای جدید از "پسری از شراپشایر" بود که شامل تصاویری از سرتاسر شراپشایر از عکاس محلی توماس گرت بود. آثار. سخنرانی‌های چاپ‌شده. این سخنرانی‌ها بر اساس تاریخ ارائه فهرست شده‌اند و در صورت متفاوت بودن، تاریخ اولین انتشار به طور جداگانه ذکر شده است.
پس از این که پزشکان آلمانی برای اولین بار به کشف رابطه بین سیگار کشیدن و سرطان ریه شدند، رایش آلمان یک جنبش قوی ضد تنباکو را آغاز کرد. و اولین جنبش ضد سیگار در تاریخ مدرن را رهبری کرد. جنبش ضد تنباکو در آلمان نازی یکی از فعالیت‌های مهم اجتماعی و فرهنگی در دوران حکومت نازی‌ها بود. عمده‌ترین کار این جنبش فعالیت بر ضد استعمال تنباکو و مصرف نوشیدنی‌های الکلی بود. جنبشهای ضد تنباکو از آغاز قرن بیستم در بسیاری از کشورها رشد کردند، ولی جز در آلمان که کارزار پس از به قدرت رسیدن نازیها از سوی دولت حمایت شد توفیق
به قدرت رسیدن نازیها از سوی دولت حمایت شد توفیق اندکی داشتند. این جنبش قوی‌ترین جنبش ضد دخانیات در جهان در دهه ۱۹۳۰ میلادی و اوایل دهه ۱۹۴۰ میلادی بود. رهبری ناسیونال سوسیالیست سیگارکشیدن را محکوم کرد و بسیاری از آنان علناً از مصرف تنباکو انتقاد کردند. پژوهش در خصوص سیگارکشیدن و اثرات اش بر سلامتی در دوره حکومت نازیها بسیار پیشرفت کرد و در آن زمان در نوع خود از مهم ترینها بود. بی علاقگی شخصی آدولف هیتلر به تنباکو و سیاستهای تولید مثل نازیها از جمله عوامل محرک کارزار آنان علیه دخانیات بود و کمپین به
محرک کارزار آنان علیه دخانیات بود و کمپین به نژادگرایی و یهودستیزی مرتبط بود. دولت ناسیونال سوسیالیستی کوشش بسیار زیادی انجام داد تا بتواند به شیوه‌های فرهنگی و تبلیغاتی مردم را به ترک مشروبات الکلی و سیگار تشویق و ترغیب کند. کارزار ضد دخانیات نازی شامل ممنوعیت سیگارکشیدن در ترامواها، اتوبوسها و قطارهای شهری، ارتقای آموزش بهداشت، محدود کردن سهمیه سیگار در ورماخت، سازماندهی درسهای درمانی برای سربازان، و افزایش مالیات تنباکو بود. ناسیونال سوسیالیستها همچنین محدودیتهایی بر تبلیغات تنباکو و سیگار کشیدن در
محدودیتهایی بر تبلیغات تنباکو و سیگار کشیدن در فضاهای عمومی و رستورانها و کافی شاپها وضع کردند. جنبش در اولین سال‌های حکومت نازی تأثیر چنانی نداشت و مصرف تنباکو بین ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ افزایش یافت، ولی سیگار کشیدن بین نظامیان از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ کم شد. حتی تا آخر قرن بیستم، جنبش ضد تباکوی آلمان پس از جنگ نتوانست به حد کارزار ضد سیگار آلمان نازی تأثیرگذار باشد. دولت آلمان نازی کوشش کرد از طریق قانونی تا حد قابل توجهی با مصرف مشروبات الکلی برخورد کند. برای مثال رانندگانی که تحت تأثیر مشروبات الکلی قرار می‌گرفتند به
که تحت تأثیر مشروبات الکلی قرار می‌گرفتند به سختی مجازات می‌شدند. دولت می‌کوشید جوانان را به خوردن نوشیدنی‌های سالم به جای مشروبات الکلی تشویق کند و این مسئله تا حد زیادی به ویژه در میان افراد سازمان جوانان هیتلری به انجام رسید. در سال ۱۹۳۷ قانونی تصویب شد که فروش مشروبات الکلی را به افراد کم سن ممنوع می‌کرد. استفاده از تبلیغات. علاوه بر مشروبات الکلی، دولت آلمان نازی با پیگیری‌های شخصی هیتلر کوشش بسیاری برای ترغیب مردم آلمان به ترک سیگار و دخانیات انجام داد. تقریباً نیمی از پزشکان آلمانی به حزب نازی ملحق
تقریباً نیمی از پزشکان آلمانی به حزب نازی ملحق شدند و این مسئله نشانگر روابط خوب دولت ناسیونال سوسیالیستی با جامعه پزشکان است. یکی از مسائلی که نازی‌ها برای تبلیغ مکتب خود از آن استفاده می‌کردند این بود که رهبران کشورهای متفقین یعنی ژوزف استالین رهبر اتحاد جماهیر شوروی، وینستون چرچیل نخست‌وزیر انگلستان و روزولت رئیس‌جمهور ایالات متحده افرادی بودند که به شدت در استعمال سیگار و نوشیدن مشروبات الکلی افراط می‌کردند. و در مقابل رهبران کشورهای بزرگ فاشیستی همچون آدولف هیتلر رهبر آلمان نازی، بنیتو موسولینی رهبر
آدولف هیتلر رهبر آلمان نازی، بنیتو موسولینی رهبر ایتالیا و فرانسیسکو فرانکو رهبر اسپانیا سیگار نمی‌کشیدند و از نوشیدن مشروبات الکلی پرهیز می‌کردند. رابطه سیگار و سرطان. اولین بار پژوهشگران آلمان نازی بودند که رابطه بین سرطان ریه و دخانیات را ثابت کردند. اما تحت تبلیغات وسیع متفقین در جریان جنگ جهانی دوم بسیاری از موفقیت‌های پزشکی در آلمان نازی از یاد رفت به‌طوری که بسیاری از مردم گمان می‌کنند اولین بار دانشمندان آمریکایی و بریتانیایی به این مسئله پی برده‌اند. مبارزه با دخانیات در آلمان نازی بسیار گسترده
مبارزه با دخانیات در آلمان نازی بسیار گسترده بود و جنبش مبارزه با دخانیات تحت پشتیبانی مستقیم هیتلر قرار داشت به‌طوری که نازی‌ها ترک سیگار و دخانیات را یک وظیفه ناسیونال سوسیالیستی می‌دانستند. یکی از شعارهای معروف در دوره رایش سوم برای ترویج سلامت مادران این جمله بود. راینه لوفت (هوای پاک) روزنامه اصلی جنبش ضد دخانیات بود علاوه بر راینه لوفت دیگر مجلات آلمانی همچون گزوندز فولک (مردم سالم) و گزوندز لبن (زندگی سالم) خطرات سیگار کشیدن را به مردم گوشزد می‌کردند. در طول حکومت نازی‌ها قوانینی بر ممنوعیت استعمال
در طول حکومت نازی‌ها قوانینی بر ممنوعیت استعمال دخانیات به تصویب رسید که سیگار کشیدن در تمام ادارات دولتی و هتلها و همچنین مدارس و حتی کشیدن سیگار برای اعضای اس اس در حین انجام کار ممنوع شد. سیگار و ارتش آلمان نازی. در وهرماخت (نیروی مسلح آلمان نازی) نیز محدودیت‌هایی در سیگار کشیدن ایجاد شد. در ابتدا جیره سیگار برای هر سرباز در روز به شش عدد محدود شد و در ادامه این محدودیت به پنجاه نخ سیگار در ماه برای هر سرباز رسید. در طول جنگ هیتلر دستور داد ارائه جیره سیگار به سربازان طوری باشد که آن‌ها از کشیدن سیگار
به سربازان طوری باشد که آن‌ها از کشیدن سیگار منصرف شوند. هیتلر پیشنهاد داد هزینه صرف شده برای تهیه سیگار را صرف دادن غذای بیشتر به سربازان یا دادن شکلات به آن‌ها کنند. شکست نسبی جنبش. جنبش ضد دخانیات در آلمان نازی اگر چه در زمان خود نیرومندترین جنبش ضد دخانیات بود اما در نیمه اول حکومت آلمان نازی یعنی به‌طور تقریبی تا سال ۱۹۴۰ موفقیتی کسب نکرد و حتی مصرف سیگار توسط هر نفر آلمانی به‌طور سالانه گسترش یافت و میزان مصرف دخانیات در آلمان از فرانسه بیشتر شد. شاید مصرف سیگار در آلمان به این دلیل بود که مردم
شاید مصرف سیگار در آلمان به این دلیل بود که مردم مشکلات اقتصادی سابق را نداشتند با این وجود از نیمه دوم حکومت هیتلر که دولت رسماً قوانینی را در ممنوعیت سیگار کشیدن در مکان‌های عمومی، ادارات دولتی، قطارهای شهری و اتوبوسها تصویب کرد میزان سیگار کشیدن نفری به‌طور سالانه در آلمان نازی کاهش یافت. آمار مصرف دخانیات. میزان مصرف سیگار در سال ۱۹۳۰ در آلمان ۴۹۰ سیگار برای هر نفر بود که این میزان به ۱٬۰۲۲ سیگار در سال برای هر نفر افزایش یافت اما با تصویب قوانین مؤثر در ممنوعیت کشیدن سیگار میزان مصرف دخانیات توسط
در ممنوعیت کشیدن سیگار میزان مصرف دخانیات توسط آلمانی‌ها تا سال ۱۹۴۴ به ۷۴۳ سیگار برای هر نفر کاهش یافت. در ایالات متحده هر نفر ۱٬۴۸۵ نخ سیگار تا سال ۱۹۳۰ مصرف می‌کرد. این رقم تا سال ۱۹۴۰ به ۱٬۹۷۶ سیگار برای هر نفر افزایش یافتو این آمار تا سال ۱۹۴۴ به رقم ۳٬۰۳۹ سیگار برای هر نفر افزایش یافت. پس از جنگ جهانی دوم. پس از فروپاشی آلمان نازی و با تصرف این کشور توسط متفقین یکی از نخستین کارهای متفقین وارد کردن سیگار از آمریکا به آلمان بود. قاچاق سیگار در این دوران هم به امری رایج تبدیل شده بود و رهبران جنبش ضد
هم به امری رایج تبدیل شده بود و رهبران جنبش ضد دخانیات توسط متفقین و برخی از احزاب داخلی آلمان تحت فشار قرار گرفتند. در سال ۱۹۴۹ تقریباً ۴۰۰ میلیون سیگار ساخت ایالات متحده به‌طور غیرقانونی وارد آلمان شد. آمریکا در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ تقریباً ۹۳٬۰۰۰ تن تنباکو و انواع دخانیات وارد آلمان کرد دولت آمریکا برای این طرح تقریباً ۷۰ میلیون دلار پرداخت کرد. پیوند با نژادگرایی و یهودستیزی. جدا از نگرانی‌های بهداشتی، ناسیونال سوسیالیستها عمیقاً تحت تأثیر ایدئولوژی بودند؛ مشخصاً، جنبش تحت تأثیر مفاهیم نظافت نژادی و
مشخصاً، جنبش تحت تأثیر مفاهیم نظافت نژادی و خلوص جسمانی بود. رهبران ناسیونال سوسیالیست معتقد بودند نژاد برتر نباید سیگار بکشد و این که استعمال تنباکو مساوی انحطاط نژادی و وارد شدن صدمات جبران ناپذیر به بدن است. ناسیونال سوسیالیستها تنباکو را یک «سم ژنتیک» می‌دانستند. متخصصین بهداشت نژادی با استعمال تنباکو مخالف بودند، و می‌ترسیدند که آن قسمت قابل توارث نط‌فه آلمان را فاسد کند. فعالان ناسیونال سوسیالیست ضد تنباکو اغلب تلاش می‌کردند تا تنباکو را چون گناه سیاهپوستان منحط تصویر کنند. ناسیونال سوسیالیستها ادعا
منحط تصویر کنند. ناسیونال سوسیالیستها ادعا می‌کردند یهودیان مسئول مرسوم کردن تنباکو و آثار زیانبار آن هستند. کلیسای ادونتیست روز هفتم در المان سیگار کشیدن را گناهی ناسالم اعلام کرد که از سوی یهودیان پراکنده شده‌است. یوهانس فن لیر، ویراستار مجله دنیای شمالی ، طی جشن آغاز به کار انستیتو علمی بررسی خطرات تنباکو در سال ۱۹۴۱، اعلام کرد که «کاپیتالیسم یهودی» مسئول انتشار مصرف تنباکو در اروپا است. او گفت که نخستین بار یهودیان تنباکو را وارد خاک آلمان کردند و آن‌ها صنعت تنباکو را در آمستردام، نقطه اصلی ورود تنباکو
صنعت تنباکو را در آمستردام، نقطه اصلی ورود تنباکو به اروپا، کنترل می‌کردند.
مثلث تابستانی در پهلوی تیشتر که در اوستایی به معنای "سه ستاره" است و نمایشگر آمدن تابستان به ایران زمین می‌باشد یکی از مشهورترین صورتواره‌های نیمکره شمالی آسمان است. به همین سبب در ایران باستان ماه نخست تابستان را تیشتر می‌گفتند که امروزه پس از درآمیزش سهوی تیشتر با تیگرا (tigra) دیگر ستاره مهم تابستانی در ایران که نوید بارانهای موسمی تابستانی را می‌داد (در انگلیسی Sirius)، این ماه را تیر می‌نامند. مثلث تابستانی میان سه ستاره دنب، کرکس نشسته (نسر واقع)، و کرکس پرنده (نسر طایر) قرار دارد که هر کدام از آنها
پرنده (نسر طایر) قرار دارد که هر کدام از آنها در فهرست روشن‌ترین ستارگان صورت‌های فلکی قرار دارند. بیشترین انحراف در این صورتواره +۴۵° و کمترین آن نیز +۹° است و همین موضوع باعث می‌شود که هر ۳ ستارهٔ تشکیل‌دهندهٔ این صورتواره را چنانچه در نیمکره شمالی زمین حضور داشته باشید، بتوانید مشاهده نمایید. از مثلث تابستانی، به دلیل این که شکلی بسیار بارز در آسمان دارد می‌توان به عنوان راهنمایی برای یافتن سایر صورتهای فلکی و اجرام آسمانی سود جست. اصطلاح منتسب به این صورتواره توسط هانس آگوستو ری نویسنده آمریکایی و
صورتواره توسط هانس آگوستو ری نویسنده آمریکایی و پاتریک مور، ستاره‌شناس بریتانیایی در دهه ۱۹۵۰ رواج یافت. در عین‌حال، این نام انتساب داده‌شده را همچنین می‌توان در کتاب‌های راهنمای صورت‌های فلکی در سال ۱۹۱۳ نیز یافت. ستاره‌شناس اتریشی اوزوالد توماس در اواخر ۱۹۲۰ این ستارگان را مثلث بزرگ نام نهاد و در سال ۱۹۳۴، تحت عنوان همین نام مثلث تابستانی توصیف گردید. جستارهای وابسته. صورتواره‌ها:
اوتانن یک روستا در ایران است که مال رئیس زاده است در بخش مرکزی شهرستان گلبهار در استان خراسان رضوی واقع شده‌است. جمعیت. این روستا در دهستان بیزکی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۱ نفر (۱۲ خانوار) بوده‌است.
بیمارستان بریچ کندی بیمارستانی خوش‌آوازه در بمبئی هندوستان است. این بیمارستان به پارسیان هند تعلق دارد. تاریخچه. این بیمارستان در سال ۱۹۵۸ در حومه بریچ کندی تأسیس شد و توسط معمار انگلیسی «کلود بَتلی» طراحی شده‌است. امکانات. بیمارستان بریچ کندی بیمارستانی ۱۷۳ تخته و مجهز به یک مجموعه کامل از تجهیزات مدرن تشخیصی است. اعتبار این بیمارستان در حدی است که نخست‌وزیر پیشین هند اتل بیهاری واجپایی عمل جراحی زانوی خود را در آن انجام داد.