payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جیپ رانگلر که در ایران با نام جیپ صحرا شناخته می‌شود، خودرویی است متعلق به شرکت خودروسازی آمریکایی جیپ. این خودرو که از سال ۱۹۸۷ تاکنون تولید شده‌است طراحی موتور جلو، توزیع نیروی پیشران، و خودرو چهار چرخ محرک دارد. در ایران این خودرو از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۰ خورشیدی توسط شرکت پارس خودرو تولید می‌شد.
کونیگزگ ترویتا خودرویی است که از سال ۲۰۰۹ تاکنون تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو اسپورت قرار گرفته و طراحی آن موتور وسط عقب-محور عقب بوده‌است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ سرعته به دو صورت خودکار و دستی است.
پرودوآ کناری (Perodua Kenari) خودرویی است که از سال ۲۰۰۰ تاکنون توسط شرکت مالزیایی پرودوآ تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی ، ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. موتور آن ۹۸۹ سی‌سی است. این خودرو بر پایه مدل دایهاتسو موو تولید می‌شود.
مجموعهٔ پرتاب ۳۹ پایگاه فضایی کندی، یک عامل اساسی در پیشرفت‌های فضایی آمریکا مانند آپولو، اسکای‌لب، آپولو-سایوز و شاتل‌های فضایی می‌باشد. این سکوها در جزیرهٔ مریت، فلوریدا، در شمال کیپ کاناورال قرار گرفته‌است و برای موشک‌های بزرگ آپولو، ساترن ۵ که برای فرستادن فضانوردان به ماه و بازگشت آن‌ها در ابتدا طراحی شد. پس از عملیات مشترک ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی - آپولو-سایوز، اصلاحاتی برای بهره‌برداری از آن در برنامه شاتل فضایی بر آن صورت گرفت. سپس از سال ۲۰۱۶ میلادی، مجموعه پرتاب ۳۹(شامل سکوی پرتاب
سال ۲۰۱۶ میلادی، مجموعه پرتاب ۳۹(شامل سکوی پرتاب 39a،39bو39c) تحت تغییرات جدید برای پشتیبانی از پرتاب‌های اسپیس ایکس: فالکن ۹، دراگن۲ (فضاپیما) و فالکن هوی آماده شدند. -هر دو سکو به برای پشتیبانی از عملیات پرتاب متحرک طراحی شده‌اند، که در آن ابتدا مدارگرد، موشک‌های سوخت جامد و مخزن خارجی، در ساختمان سرپوشیدهٔ مونتاژ، به هم متصل شده و به سکوهای پرتاب با ابزارهای جابه‌جایی سنگین انتقال می‌یابند. در دوران آپولو، سازه‌های پد همگی قابلیت جابه‌جایی داشتند. تغییرهای اصلی ایجاد ساختار سرویس ثابت ، ساختار سرویس
اصلی ایجاد ساختار سرویس ثابت ، ساختار سرویس دوار و تعویض کاهش دهندهٔ شعله‌های ساترن با سه کاهش دهنده‌های شعله جدید بود. این مجموعه از ۲ سکوی پرتاب، ساختمان مونتاژ (VAB), راه خزنده (راهی که ساختمان مونتاژ را به سکوهای پرتاب متصل می‌کند), ساختمان پردازش مدارگرد، مرکز کنترل پرتاب (شامل اتاق شلیک)، تأسیسات اخبار (معروف برای ساعتی که شمارش معکوس را نشان می‌دهد)، و تعدادی ساختمان‌های عملیاتی و مدیریتی. تاریخچه. سال‌های اولیه. توسعهٔ اولیه در اوایل سال ۱۸۹۰ توسط تعدادی از فارغ‌التحصیلان دانشگاه هاروارد انجام شد.
از فارغ‌التحصیلان دانشگاه هاروارد انجام شد. آن‌ها زمین مربوطه را با قیمت ۱ دلار برای هر هکتار خریداری کردند. در نزدیکی‌های سکوی پرتاب ۳۹آ کنونی آن‌ها یک باشگاه چوبی از جنس ماهون با ۲۰ اتاق برای اعضا و مهمانان ایجاد کردند. باشگاه دارای اتاق ناهار خوری بزرگ، دخمهٔ شراب، اتاق و انبار بزرگی برای مهمات بود. در بالای این ساختمان منظرهٔ زیبایی از اقیانوس و جنگ در جلوی چشم بیننده قرار می‌گرفت. در سال‌های ۱۹۲۰، ای. استودبیکر، پسر یکی از اتومبیل فروشان معروف در نزدیکی فانوس دریایی کاناورال، کازینویی را ایجاد کرد تا
فانوس دریایی کاناورال، کازینویی را ایجاد کرد تا مردم را به این نقطه جلب کند. نقشه‌هایی برای ایجاد شهری جدید در آن منطقه با امکانات رفاهی کافی کشیده شده‌بود. همچنین شرکت توسعهٔ پالایا لیندا هم تبلیغات زیادی با مضمون توسعهٔ ساحل شمال میامی انجام داد. قبل از ساخت مجموعه جادهٔ A1A از کنار آن می‌گذشت. در کنار این جاده، جادهٔ ساحلی روستای قرار داشت که در نزدیکی آن ایستگاه گارد ساحلی چستر شوالز بود. در سال ۱۹۴۸، نیروی دریایی ایالات متحده، پایگاه هوایی بانانا ریور را به جنوب کیپ کاناورال منتقل کرد تا موشک‌های وی-۲
به جنوب کیپ کاناورال منتقل کرد تا موشک‌های وی-۲ آلمانی را در آنجا آزمایش کنند. محل سایت پرتاب در شرق سواحل فلوریدا بود، که ایده‌آل برای این مهم بود چون از مناطق مسکونی دور بود. این پایگاه ابتدا به پایگاه مشترک و سپس به پایگاه نیروی هوایی پاتریک در سال ۱۹۵۰ تغییر نام داد. نیروی هوایی قسمتی از شمال کیپ‌کاناورال را ضمیمهٔ پایگاه کرد و در آن منطقه تجهیزات تست موشک خود را قرار داد. این منطقه بعدها پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال (سی‌سی‌ای‌اف‌اس) نامیده شد. در طول سال‌های ۱۹۵۰ آزمایش‌های موشک‌های زمینی و هوایی
سال‌های ۱۹۵۰ آزمایش‌های موشک‌های زمینی و هوایی در اینجا انجام می‌گرفت. ناسا می‌آید. ناسا در سال ۱۹۵۸ تأسیس شد و در پرتاب‌های اولیه (مانند مرکوری و جمینی) از امکانات کیپ کاناورال استفاده کرد. در سال ۱۹۶۱، رئیس‌جمهور کندی، هدف را نشستن فضاپیمای با سرنشین بر روی ماه تعیین کرد. اعلام برنامهٔ ناسا برای ماه باعث شد که عملیات‌ها به جزیرهٔ مجاور (مریت) انتقال یابند. ناسا در سال ۱۹۶۲ تلاش‌های خود را برای مالکیت زمین آغاز کرد، و توانست با همکاری و پرداخت به ایالت فلوریدا این زمین و اطراف آن را برای خود تصاحب کند. از
این زمین و اطراف آن را برای خود تصاحب کند. از ماه ژوئیه ۱۹۶۲، زمین سایت مورد نظر، مرکز عملیات پرتاب نامیده می‌شد. در آن زمان، بیشترین شماره‌های سکوی پرتاب در مورد استفادهٔ سی‌سی‌ای‌اف‌اس مجتمع ۳۷ بود؛ در زمان ایجاد مجموعهٔ پرتابی برای ماه، سکوهای ۳۹ نیز طراحی شدند. سکوی پرتاب جدید آ در تاریخ ۱۲ آوریل ۱۹۸۱، با پرتاب شاتل کلمبیا مورد استفاده قرار گرفت. اولین شاتل پرتاب شده از سکوی ب، مدارگرد چلنجر در سال ۱۹۸۶ بود که دقیقه‌ای پس از برخاستن منفجر شد. از سال ۱۹۸۸ دوباره از سکوی ب و از سال ۱۹۹۰ دوباره از سکوی آ
دوباره از سکوی ب و از سال ۱۹۹۰ دوباره از سکوی آ برای پرتاب شاتل‌ها استفاده شد. اجزا. هر سکو به شکل هشت‌ضلعی بوده و دارای امکانات یکسان می‌باشد. هر سکو حدود یک چهارم مایل مربع فضا اشغال می‌کند. پرتاب‌ها از روی یک سطح بتونی با اندازه‌های ۳۹۰×۳۲۵ پایی که در مرکز سکو قرار دارد، انجام می‌شود. سکوی آ و سکوی ب بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌اند. سکوی پرتاب 39C. سکوی پرتاب 39C تأسیسات جدیدی است برای وسائل پرتابی کوچک‌تر و داخل محیط سکوی پرتاب 39B (که اکنون تبدیل به مجتمع پرتاب 39B شده) و در ژوئن ۲۰۱۵ افتتاح شد.
به مجتمع پرتاب 39B شده) و در ژوئن ۲۰۱۵ افتتاح شد. ساختمان ثابت سرویس. ساختمان ثابت سرویس، برجسته‌ترین امکان هر سکو و ارتفاع آن در بالاترین نقطه‌اش (دکل برقگیر) است. این دکل برقگیر، ارتفاع دارد و از فایبرگلاس ساخته شده‌است، سیم فولادی با قطر یک اینچ که در فاصلهٔ جنوب در زمین فرورفته و از این دکل تا نقطهٔ اوج بالا می‌رود، را نگه می‌دارد. سیم مورد نظر در همین فاصله در شمال نیز در زمین فرومی‌رود. در پایین دکل برقگیر جرثقیل کله‌چکشی قرار گرفته که برای بالا کشیدن سکو مورد استفاده قرار می‌گیرد. ساختمان ثابت سرویس
سکو مورد استفاده قرار می‌گیرد. ساختمان ثابت سرویس به ۳ بازوی متحرک برای دسترسی و سرویس شاتل مجهز است. این بازوها هنگام غیرفعال بودن، جمع می‌شوتد. اف‌اس‌اس دارای ۱۲ طبقه است که به فاصله از یکدیگر قرار گرفته‌است. طبقهٔ اول بالاتر از سکو قرار گرفته‌اند. این ساختمان همچنین سیستم خروج اضطراری را فراهم می‌کند. بازوی دسترسی به مدارگرد. این بازو پایین‌ترین بازو با ارتفاع بر ساختمان ثابت سرویس است. فضانوردان با استفاده از آن وارد کابین خدمهٔ مدارگرد می‌شوند. بخش بیرونی بازو به اتاقکی معروف به اتاق سفید متصل است و
بازو به اتاقکی معروف به اتاق سفید متصل است و که به مدارگرد متصل می‌شود و گنجایش ۶ نفر را دارا است. این بازو تا ۷ دقیقه و ۲۴ ثانیه قبل از پرتاب بازمی‌ماند تا امکان خروج اضطراری را به فضانوردان بدهد. طول آن ، عرض آن و ارتفاع آن است و می‌تواند به صورت دستی یا خودکار در حدود ۱۵ ثانیه باز و بسته شود. بازوی دسترسی به مخزن میانی و دریچهٔ هیدروژن مایع. معروف به سیستم بازوی مربوط به هیدروژن گازی، در ارتفاع ، این بازوی ی به دریچه‌ها مخزن خارجی متصل می‌شود. این بازو همچنین راهی به مخزن میانی برای تعمیرات ایجاد
بازو همچنین راهی به مخزن میانی برای تعمیرات ایجاد می‌کند. این باز می‌تواند ۲۷۰ درجه نسبت موقعیت اولیه جابه‌جا شود. این وسیله پس از متصل کردن لوله‌ها و سیم‌های مورد نساز برای انتقال سوخت و پرتاب در ۵ روز قبل از پرتاب از از شاتل جدا شده و به جای اصلی خود بازمی‌گردد. لوله‌های متصل به دریچه مخزن خارجی، گازهای به وجود آمده هنگام و پس از پر کردن مخزن از هیدروژن مایع را خارج می‌کنند. این لوله‌ها انعطاف‌پذیر درست هنگام حرکت شاتل به بالا به صورت خودکار جدا می‌گردند. بازوی جمع‌آوری گاز اکسیژن مخزن خارجی. ابن بازو،
بازوی جمع‌آوری گاز اکسیژن مخزن خارجی. ابن بازو، بازویی جمع‌شونده نصب شده از ارتفاع تا بر بالای سیستم و دارای درپوش خارج‌کنندهٔ گاز می‌باشد. قسمت خرپای بازو از لولهٔ برج تا لولای درپوش طول دارد. درپوش خروجی ی به بینی کپ (نوعی کلاه) معروف است. گاز نیتروژن داغ به این درپوش پمپاژ می‌شود تا مخزن اکسیژن مایع در بالای مخزن خارجی را گرم نگه دارد. این باعث می‌شود که گازهای اکسیژن موجود بر روی مخزن یخ نبندند و آسیبی به مخزن وارد کنند. این بازو تا دو و نیم دقیقه قبل از پرتاب در جای بالای مخزن خارجی جای دارد، بازگشت
از پرتاب در جای بالای مخزن خارجی جای دارد، بازگشت آن به سمت ساختمان سرویس ثابت حدود ۲۵ ثانیه طول می‌کشد. این بازو تا زمان فشرده شدن کلید پرتاب موشک‌های پیشرانه سوخت جامد در زمان پرتاب (۰ ثانیه) از مدار خارج نمی‌شود و در مواقع نگه‌داشته شدن زمان‌سنج در به بالای مخزن خارجی بر می‌گردد. سیستم خروج اضطراری. این سیستم در بالای زمین، در ارتفاع برابر با بازوی دسترسی ساختمان ثابت سرویس قرار گرفته‌است. این وسیله راهی فراری برای فضانوردان داخل مدارگرد و همچنین افراد حاضر در مدارگرد یا بازوی دسترسی ایجاد می‌کند. سیستم
در مدارگرد یا بازوی دسترسی ایجاد می‌کند. سیستم از ۷ سبد که از ۷ سیم مخصوص آویزان که از ساختمان ثابت سرویس تا غرب آن کشیده شده‌اند، تشکیل شده‌است. هر سبد برای ۳ نفر گنجایش دارد. سیستمی ترمزی نیز برای کاهش دادن سرعت سبد هنگام نزدیک شدن به زمین در این وسیله نصب شده‌است. در محل پیاده شدن یک پناهگاه و یک اتومبیل ام-۱۱۳ در دسترس هستند. ساختمان دوار سرویس. ساختمان دوار سرویس امکان دسترسی امن را به مدارگرد در هنگام نصب و تجهیز انبار و همچنین سیستم‌های متفاوت روی آن فراهم می‌کند. بیشتر بارهای انبار به صورتی عمودی
فراهم می‌کند. بیشتر بارهای انبار به صورتی عمودی نصب می‌شوند، دلیل نخست طراحی آن‌ها و دیگری اجازهٔ قرار گرفتن بارها در انبار حتی در زمان آماده‌سازی برای پرتاب است. اسپیس‌لب و دیگر بارهای بزرگ افقی هنگامی در مونتاژ مدارگرد در ساختمان مونتاژ مدارگرد در آن قرار گرفتند. این ساختمان طول، عرض و ارتفاع دارد و در محوری افقی، غرب محافظ شعلهٔ سکو حدود ۱۲۰° (یک سوم دایره) می‌گردد. ستون لولایی آن بر سکو و ساختمان ثابت سرویس محکم شده‌است. این ساختمان پیش پرتاب از شاتل جدا می‌شود و در جای اصلی خود قرار می‌گیرد. یک ابزار
می‌شود و در جای اصلی خود قرار می‌گیرد. یک ابزار مهم در این ساختمان اتاق چینج‌اوت انبار، اتاقی که محیط آن کنترل شده، که جابه‌جایی انبار و بر سکو امکان نصب محموله‌های عمودی در مدارگرد را فراهم می‌کند. پاک‌کنندهٔ تمیزکنندهٔ هوا باعث می‌شود که محموله‌های انبار با هوای بیرون در تماس نباشند. محموله‌های انبار از بسته‌بندی مخصوص خارج شده و با استفاده از مکانیزم انبار زمینی در قسمت انبار مداگرد قرار داده می‌شود. پنج پلتفورم در ۵ سطح مختلف به محموله‌ای که در مکانیزم قرار گرفته دسترسی دارند، هر پلتفرم دارای تخته‌های
قرار گرفته دسترسی دارند، هر پلتفرم دارای تخته‌های انعطاف‌پذیر است، که با توجه به سایز محموله تغییر می‌کند. امکان دیگری ساختمان سرویس دوار دریچه‌های میدبوی مدارگرد می‌باشد، که دسترسی به قسمت فیوز میانی مدارگرد را فراهم می‌کند. این بخش طول، عرض و ارتفاع دارد. این سیستم روی ساختمان ثابت سرویس و در ارتفاع تا قرار گرفته و شامل مکانیزم‌های سر دادن و تکان دادن افقی است. سوخت‌های مایع هیدروژن و اکسیژن و همچنین گازهای نیتروژن و هلیوم مورد نیاز در فرایند سوختن نیز از طریق همین دریچه انتقال می‌یابند. سیستم دریچه‌های
طریق همین دریچه انتقال می‌یابند. سیستم دریچه‌های هاپرگل نیز روی این ساختمان قرار گرفته‌است. سوخت هاپرگل و اکسیدکننده به همراه خطوط انتقال هلیوم و نیتروژن پس از عبور از ساختمان سرویس ثابت از طریق این دریچه‌ها به سیستم پیشرانهٔ مدارگرد متصل می‌شوند. این دریچه‌ها ۶ عدد می‌باشند که به صورت دستی و در محل کنترل می‌شوند و قابلیت وصل و قطع شدن در سرعت پایین هستند. سیستم انحراف شعله. سنگر شعله، که از بتون و آجر نسوز ساخته شده‌است، سکوی پرتاب را دو نیم می‌کند. این قسمت از سکو، طول، عرض و عمق دارد. سیستم انحراف شعله،
از سکو، طول، عرض و عمق دارد. سیستم انحراف شعله، از ساختار وی شکل فولادی که با لایه‌ای پنج اینچی از بتون مقاوم که در مرکز سنگر شعله قرار دارد، تشکیل شده‌است. یک طرف وی شعلهٔ آتش خارج شده از موتورهای اصلی و طرف دیگر آن شعله‌های موشک‌های پیشرانه سوخت جامد را منحرف می‌کند. در عین حال ۲ منحرف‌کنندهٔ آتش قابل حرکت نیز وجود دارند که معمولاً در وسط سکو قرار می‌گیرند تا سخت‌افزارهای شاتل را از حرارت ایجاد شده توسط موشک‌های پیشرانه حفاظت کنند. منبع‌های هیدروژن و اکسیژن مایع. اکسیژن مایع مورد استفادهٔ موتورهای اصلی
مایع. اکسیژن مایع مورد استفادهٔ موتورهای اصلی مدارگرد در مخزنی در شمال شرقی سکو جا گرفته‌است. هیدروژن مایع که سوخت مورد استفادهٔ سه موتور اصلی است، در مخزن به حجم در شمال شرقی سکو ذخیره شده‌است. مواد سوختی از طریق خطوط انتقال که لایه خلأ دور آن‌ها وجود دارد به سکوی پرتاب قابل حمل وصل شده و از آنجا به مدارگرد و مخزن خارجی انتقال می‌یابند. منبع اکسیژن مایع مانند یک بطری خالی از هوای بزرگ طراحی شده برای ذخیرهٔ اکسیژن در دمای پایین و به صورت مایع است. دمای داخل این منبع در حالت عادی منفی می‌باشد. اکسیژن مایع
این منبع در حالت عادی منفی می‌باشد. اکسیژن مایع موجود با پمپهایی با سرعت در دقیقه به سکوی پرتاب انتقال می‌یابد. هیدروژن مایع که سبک‌تر است در منبعی در شمال شرقی هر سکوی پرتاب ریخته شده‌است. این سوخت باید در دمای پایین‌تری نسبت اکسیژن ذخیره شود، حدود زیر ذخیره شود. برای انتقال سوخت اجازه می‌دهند، مقداری کمی از سوخت به صورت گاز درآید و همین گاز با فشار خود باعث جابه‌جایی سوخت به سکو می‌شود. منبع نگهداری سوخت هایپرگُل. سامانهٔ مانور مداری و کنترل عکس‌العمل مداگرد، مونومتییل هیدازین را به عنوان سوخت و نیتروژن
مونومتییل هیدازین را به عنوان سوخت و نیتروژن تترااکسید را به عنوان اکسیدکننده استفاده می‌کند. این دو مایع هایپرگل در منبع مجزا یکی در جنوب شرقی و دیگری در جنوب غربی سکو نگهداری می‌شوند. خطوط انتقال این مایعات از طریق ساختمان ثابت سرویس و سپس سیستم دریچه‌های هایپرگل که روی ساختمان دوار سرویس قرار دارند، به سه دریچهٔ همسان خود بر روی مداگرد متصل می‌شوند. اتاق اتصال سکو. اتاق اتصال در غرب سنگر شعله، زیر عایق حرارتی بتونی قرار دارد. سقف آن با بیش از خاک پوشیده شده‌است. تمامی اجزای شاتل، سکوی پرتاب قابل حمل و
شده‌است. تمامی اجزای شاتل، سکوی پرتاب قابل حمل و خود سکو به سیستم پردازش پرتاب در مرکز کنترل پرتاب، به این اتاق بتنی و عایق وصل می‌شوند. کنترل، شمارش معکوس و پرتاب شاتل از طریق سیستم پردازش پرتاب انجام می‌شوند. سکوی پرتاب (پلتفرم پرتاب قابل حمل). شاتل فضایی بر بالای سکوی پرتاب قابل حمل و جابه‌جاکنندهٔ خزنده به محل پرتاب می‌آید. پلتفرم، قابل حمل روی ستون‌های سکوی دائم که محل راه‌اندازی و پرتاب شاتل است، پارک می‌شود. چندین سیستم پلتفرم پرتاب قابل حمل به سیستم‌های سکو مربوط هستند. این سیستم‌ها عبارتند از
سکو مربوط هستند. این سیستم‌ها عبارتند از سیستم کاهش صدا و خطوط انتقال سوخت برای مخزن خارجی. هلیم و نیتروژن، و همچنین سیم اتصال به زمین و سیم‌های مربوط به داده وسیله نقلیه و ارتباطات، همگی روی دکل‌های سرویس دم پلتفرم قرار دارند. سیستم سوزانندهٔ هیدروژن موتورهای اصلی شاتل فضایی، قرارگرفته داخل دکل‌های سرویس، هیدروژن آزاد موجود هنگام آغاز به کار موتورهای اصلی را از بین می‌برد. بخار هیدروژن هنگام روشن شدن موتور وارد نازل موتور اصلی می‌شود؛ این بخار اگر هنگام مشتعل شدن موتورهای اصلی، آتش بگیرد باعث ایجاد انفجار
شدن موتورهای اصلی، آتش بگیرد باعث ایجاد انفجار در داخل موتور و صدمه به آن می‌شود. شش آتشزن هیدروژن باعث سوختن هیدروژن موجود در هوا درست پیش از شرپع به کار موتورهای اصلی می‌شوند. هزاران گلولهٔ کوچک آتش‌زا به قسمت زیرین موتورهای اصلی پرتاب می‌شوند، همین باعث سوختن هیدروژن پیش از آغاز به کار موتور شده و از انفجاری بزرگ جلوگیری می‌کند. سیستم کاهش‌دهندهٔ صدا. سیستم کاهش صدا روی سکو و پلتفرم قابل حمل پرتاب برای جلوگیری از آسیب دیدن مدارگرد و محمولهٔ در انبار آن از انرژی آکوستیک بازتاب شده از پلتفرم هنگام پرتاب
از انرژی آکوستیک بازتاب شده از پلتفرم هنگام پرتاب ایجاد شده‌است. آب ذخیره شده در ارتفاع ۲۹۰ فوتی در شمال شرقی سکو، با حجمی بالغ بر، درست قبل از روشن شدن موتورهای اصلی رها شده و با نیروی جاذبه به داخل نازل‌های فرونشاندهٔ ۱۲ فوتی، یا "رینبرد" ها جاری می‌شوند. نه ثانیه پس از برخاستن شاتل از سکو، بالاترین شدت جریان در دقیقه است. این سیستم سطح آکوستیک را تا ۱۴۲ دسی‌بل پایین می‌آورد که از ۱۴۵ دسی‌بل از استاندارد موجود در طراحی پایین‌تر است.
لیگ جی ان‌بی‌ای یا به‌طور ساده "لیگ جی" (G League)، یک لیگ بسکتبال حرفه‌ای در آمریکای شمالی است که به‌عنوان لیگ توسعه‌ای اتحادیه ملی بسکتبال (NBA) فعالیت می‌کند. این لیگ در حال حاضر شامل ۳۱ تیم است که تا فصل ۲۰۲۴–۲۰۲۵، همه آنها به‌جز تیم مستقل کاپیتان‌های شهر مکزیک (Mexico City Capitanes)، یا وابسته به یک تیم ان‌بی‌ای هستند یا مالکیتشان در اختیار یک تیم ان‌بی‌ای قرار دارد. این لیگ در سال ۲۰۰۱ با نام "لیگ توسعه ملی بسکتبال" (NBDL) تأسیس شد و در سال ۲۰۰۵ به "لیگ توسعه ان‌بی‌ای" یا لیگ ترقی ان‌بی‌ای (NBA
به "لیگ توسعه ان‌بی‌ای" یا لیگ ترقی ان‌بی‌ای (NBA Development League) تغییر نام داد. سپس در سال ۲۰۱۷ و تحت قراردادی با گیترید، نام فعلی خود را دریافت کرد و به نخستین لیگ حرفه‌ای ورزشی در ایالات متحده تبدیل شد که نامش از یک حامی تبلیغاتی برگرفته شده است. لیگ در ابتدا با ۸ تیم آغاز به کار کرد، اما پس از سال ۲۰۰۵ و در چارچوب برنامه دیوید استرن، کمیسر وقت ان‌بی‌ای، برای تبدیل آن به یک سیستمِ فرعیِ کاملِ پرورش بازیکنان (farm system) گسترش یافت. در این طرح، هر تیم به یک یا چند تیم ان‌بی‌ای وابسته شد. تا نیمهٔ
تیم به یک یا چند تیم ان‌بی‌ای وابسته شد. تا نیمهٔ سال ۲۰۱۴، یک سوم بازیکنان ان‌بی‌ای سابقه بازی در این لیگ را داشتند؛ رقمی که در سال ۲۰۱۱ تنها ۲۳٪ بود. هدف و گستره. هر تیم از لیگ ان بی ای برای انحصار دست کم با یکی از تیم‌های لیگ-ج قرارداد می‌تواند امضا کند. به‌طور نمونه، سن آنتونیو اسپرز با تیم آستین توروس (که در شهر آستین قرار دارد) قرارداد انحصاری دارد؛ بنابراین تیم اسپرز می‌تواند در هر زمان بازیکنان خود را به این تیم بفرستد، یا از این تیم بازیکنانی فراخواند. اما همیشه لزوماً اینطور نیست. به‌طور نمونه،
اما همیشه لزوماً اینطور نیست. به‌طور نمونه، سن آنتونیو اسپرز در سال ۲۰۱۰ از تیم تالسا ۶۶رز بازیکنی دعوت به عمل آورد بنام لری اونز (Larry Owens) که در نقش ذخیره در بازی‌های آنان توپ زد، و در همان سال بازیکنی از آستین توروس بنام آلونزو جی (Alonzo Gee) به تیم کلیولند کاوالیرز پیوست، و بازیکنی از تیم ریوگراند ولی وایپرز بنام گرت تمپل (Garrett Temple) پس از آنکه با هیوستون راکتس موفق نشد، به تیم میلواکی باکس پیوست.
هلن الیزابت هانت (زاده ۱۵ ژوئن ۱۹۶۳ در کالور سیتی، کالیفرنیا) هنرپیشه، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است. هانت با به تصویر کشیدن جیمی بوخمن در کمدی دیوانه دربارهٔ تو (۱۹۹۲–۱۹۹۹، ۲۰۱۹) به شهرت رسید، که باعث شد سه جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن در یک سریال تلویزیونی - موزیکال یا کمدی و چهار جایزه Primetime Emmy برای بازیگر نقش اول زن در یک سریال کمدی نصیبش شود. هانت برای بازی در نقش کارول کانلی در کمدی رمانتیک As Good as It Gets (1997) برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد، در حالی که بازی در نقش وی از
بهترین بازیگر زن شد، در حالی که بازی در نقش وی از Cheryl Cohen-Greene در The Sessions (2012)، نامزدی اسکار بهترین فیلم را برای او به ارمغان آورد. بازیگر نقش مکمل زن از دیگر فیلمهای برجسته وی می‌توان به Twister (1996)، Cast Away (2000)، What Women Want (2000)، Pay It Forward (2000)، Bobby (2006)، Soul Surfer (2011) و The Miracle Season (2018) اشاره کرد. زندگی هنری. وی بازیگری را از سن ۸ سالگی و زیر نظر پدرش (گوردون هانت، از کارگردانان نامی سینمای هالیوود) آغاز نمود.
جیمز آلفرد ون آلن (زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۱۴- مرگ ۹ اوت ۲۰۰۶) دانشمند علوم فضایی اهل ایالات متحده آمریکا در دانشگاه آیووا بود. کمربند تشعشعی ون آلن به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. وی در ۱۹۶۰ مرد سال مجله تایم شد و در ۱۹۸۷ به دریافت نشان ملی علوم رسید. منابع. Wikipedia contributors, "James Van Allen," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=James_Van_Allen&amp;oldid=408404010 (accessed January 31, 2011).
سارا نامی برگرفته از زبان عبری می‌باشد. سارا به معنای شاهزاده خانم و زن بلندمرتبه به‌کار می‌رود. سارا در زبان فارسی به معنای خالص و پاک است. در کتاب‌های مقدس ادیان ابراهیمی، «سارا»، همسر ابراهیم و مادر اسحاق معرفی شده‌است. جایگاه در ادیان. استفاده گسترده از نام «سارا» به دلیل اهمیت آن برای پیروان ادیان ابراهیمی می‌باشد. از سارا، همسر ابراهیم در تورات، عهد عتیق، کتاب مقدس و قرآن نام برده شده‌است. فراوانی استفاده. سارا نامی پرکاربرد در اروپا، آمریکای شمالی، آسیا و به‌خصوص در خاورمیانه می‌باشد، بطوریکه در رده
و به‌خصوص در خاورمیانه می‌باشد، بطوریکه در رده ۱۰ نام برگزیده برای نوزادان دختر در جهان به‌شمار می‌آید. در آلمان نازی، یهودیان زن است که به‌طور معمول یهودی نام بود برای اضافه کردن سارا تا ژانویه ۱۹۳۹ مجبور شدند.
اکسپلورر ۱ نخستین ماهواره ای بود که در سال ۱۹۵۸ توسط ایالات متحده پرتاب شد و بخشی از مشارکت ایالات متحده در سال بین‌المللی ژئوفیزیک (IGY) بود. این مأموریت دو ماهواره اول سال قبل را دنبال کرد. اسپوتنیک ۱ و اسپوتنیک ۲ اتحاد جماهیر شوروی، شروع مسابقه فضایی جنگ سرد بین دو کشور است. پیش از پرتاب این ماهواره شوروی دو ماهوارهٔ اسپوتنیک ۱ و اسپوتنیک ۲ را یک سال پیش از آن به فضا فرستاده بود. این ماهواره ۱۳٫۹۷ کیلوگرم وزن داشت و از پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال در ایالت فلوریدا به فضا پرتاب‌شد. این ماهواره را
در ایالت فلوریدا به فضا پرتاب‌شد. این ماهواره را آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا ساخت و برای پرتاب آن از نمونه اصلاح شده راکت ژوپیتر سی با نام جونو استفاده شد. اصلاح ژوپیتر-سی و ساخت اکسپلورر در ۸۴ روز انجام گرفت. اطلاعات به دست آمده از اکسپلورر-۱ منجر به کشف کمربند وان آلن شد. اکسپلورر ۱ در ۱ فوریه ۱۹۵۸ در ساعت ۰۳:۴۷:۵۶ به وقت گرینویچ (یا ۳۱ ژانویه ۱۹۵۸ در ساعت ۲۲:۴۷:۵۶ به وقت شرقی) بر فراز نخستین تقویت کننده جونو از LC-26A در مرکز آزمایش موشک کیپ کاناورال موشک Range Atlantic پرتاب شد. (AMR)، در فلوریدا. این
Range Atlantic پرتاب شد. (AMR)، در فلوریدا. این نخستین فضاپیمایی بود که کمربند تشعشعی ون آلن را شناسایی کرد و داده‌ها را تا زمانی که باتری‌های آن پس از تقریباً چهار ماه تمام شد، برمی‌گرداند. تا سال ۱۹۷۰ در مدار باقی ماند. به اکسپلورر ۱ کاتالوگ ماهواره‌ای با شماره ۰۰۰۰۴ و نام هاروارد ۱۹۵۸ آلفا ۱ داده شد، که پیشروی طراحی بین‌المللی مدرن است. سابقه. برنامه ماهواره زمین ایالات متحده در سال ۱۹۵۴ به عنوان یک پیشنهاد مشترک ارتش ایالات متحده و نیروی دریایی ایالات متحده، به نام پروژه مدارگرد، برای قرار دادن یک
متحده، به نام پروژه مدارگرد، برای قرار دادن یک ماهواره علمی در مدار در طول سال بین‌المللی ژئوفیزیک آغاز شد. این پیشنهاد، با استفاده از موشک نظامی ردستون، در سال ۱۹۵۵ توسط دولت آیزنهاور به نفع پروژه پیشتاز نیروی دریایی، با استفاده از تقویت‌کننده‌ای که ماهیت غیرنظامی‌تر تبلیغ می‌شد، رد شد. پس از پرتاب ماهواره شوروی اسپوتنیک ۱ در ۴ اکتبر ۱۹۵۷، برنامه اولیه Project Orbiter به عنوان برنامه کاوشگر برای رسیدن به اتحاد جماهیر شوروی احیا شد منابع. Wikipedia contributors, "Explorer 1," Wikipedia, The Free
contributors, "Explorer 1," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Explorer_1&amp;oldid=411099356 (accessed January ۳۱، ۲۰۱۱).
مورتال کامبت که با نام مورتال کامبت ۹ نیز شناخته می‌شود، بازشروع و در عین حال نهمین نسخه از مجموعه بازی‌های مبارزه‌ای "مورتال کامبت" است. این بازی توسط ندررلم استودیوز ساخته شده و به‌طور انحصاری زیر نظر وارنر برادرز. اینتراکتیو انترتینمنت منتشر شده‌است. مورتال کامبت در آوریل ۲۰۱۱، برای کنسول‌های ایکس‌باکس ۳۶۰ و پلی‌استیشن ۳ منتشر شده‌است و سپس یک نسخه سازگار شده از این بازی نیز برای پلی‌استیشن ویتا در مه ۲۰۱۲ عرضه گردید. همچنین این بازی توسط های ولتاژ سافت‌ور در ۳ ژوئیه ۲۰۱۳ از طریق استیم برای مایکروسافت
در ۳ ژوئیه ۲۰۱۳ از طریق استیم برای مایکروسافت ویندوز عرضه شد. اگرچه داستان بازی مستقیماً ادامه نسخه "" است، اما در ادامه، داستان به نسخه‌های اولیه سری و در زمان نسخه ۱، ۲ و ۳ بر می‌گردد. داستان دربارهٔ شخصیت رِیدن است که بعد از شکست خوردن از شائو کان در انتهای آخرالزمان، با سفر در زمان سعی در تغییر آینده دارد. شخصیت‌ها. در این بازی ۲۷ شخصیت قابل بازی وجود دارد به علاوه تعدادی شخصیت که به صورت محتوای قابل دانلود در دسترس می‌باشند. مبارزان این نسخه شامل:
هیچ‌آگاهی یا دانایی صفر یا Zero Knowledge یک مفهوم اساسی در رمزنگاری است که به پروتکل‌هایی اشاره دارد که در آن‌ها یک طرف (اثبات‌کننده یا Prover) می‌تواند یک ادعا را به طرف دیگر (تأییدکننده یا Verifier) ثابت کند بدون این‌که هیچ اطلاعات اضافی دربارهٔ ادعا به تأییدکننده منتقل شود. برای درک بهتر، مثال زیر را در نظر بگیرید: فرض کنید شما (اثبات‌کننده) وارد یک غار دایره‌ای‌شکل می‌شوید که دو مسیر (چپ و راست) دارد و در انتهای یکی از مسیرها دری وجود دارد که فقط با دانستن رمز عبور باز می‌شود. می‌خواهید بدون افشای رمز،
رمز عبور باز می‌شود. می‌خواهید بدون افشای رمز، به دوستتان (تأییدکننده) ثابت کنید که رمز را می‌دانید. دوستتان می‌تواند از شما بخواهد که از هر مسیری وارد شوید و از مسیر دیگر بیرون بیایید. اگر بتوانید این کار را انجام دهید، نشان داده‌اید که رمز را دارید، بدون اینکه آن را فاش کنید. کاربردهای پروتکل‌های رمزنگاری مبتنی بر هیچ آکاهی کاربردها. پروتکل‌های هیچ‌آگاهی به طور گسترده‌ای در سیستم‌های رمزنگاری و امنیت اطلاعات به کار می‌روند. برخی از کاربردهای اصلی عبارتند از: تاریخچه پروتکل‌های هیچ‌آگاهی. مفهوم دانایی صفر
تاریخچه پروتکل‌های هیچ‌آگاهی. مفهوم دانایی صفر اولین بار در سال ۱۹۸۵ توسط سه دانشمند علم کامپیوتر، شافی گلدواسر (Shafi Goldwasser)، سیلویو میکالی (Silvio Micali)، و چارلز رکاف (Charles Rackoff) در مقاله‌ای با عنوان "The Knowledge Complexity of Interactive Proof-Systems" معرفی شد. این مقاله نقطه عطفی در علم رمزنگاری بود و منجر به تعریف رسمی پروتکل‌های اثبات دانایی صفر شد. منابع. مفاهیم و کاربردهای عملی دانایی صفر
مشت‌زن یا مبارز فیلمی در ژانر زندگی‌نامه‌ای و ورزشی به کارگردانی دیوید او. راسل محصول سال ۲۰۱۰ است. مارک والبرگ، کریستین بیل، ایمی آدامز، ملیسا لیو و بیانکا هانتر از بازیگران این فیلم هستند. داستان فیلم در مورد زندگی حرفه‌ای قهرمان بوکس، ایریش میکی وارد و برادر بزرگتر او است. "مشت‌زن" سومین همکاری مارک والبرگ و راسل می‌باشد. این فیلم اولین بار به صورت محدود در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۰ در آمریکای شمالی به نمایش درآمد. همچنین در ۴ فوریه در پادشاهی متحده به نمایش درآمد.این فیلم اولین فیلم مهم دیوید او راسل محسوب می‌شود