payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او کاملاً آشفته بود و تقریباً هر روز مهمانی‌های شرب مشروب برپا می‌کرد. ساداتوکی در مهر ۱۳۱۱ در حالی که از سبک زندگی نابسامان خود رنج می‌برد چشم از جهان فروبست. پس از آن، امپراتور گو-دایگو ایده «حکومت مستقیم امپراتور» را مطرح کرد و دو بار علیه شوگون‌سالاری شورش کرد. که منجر به حادثه شوچو (۱۳۲۴) و شورش گنکو شد. با این حال، حمله گودایگو به شوگون سالاری با شکست مواجه شد و او به جزایر اوکی تبعید شد. از همان زمان، نارضایتی از شوگون سالاری در نقاط مختلف افزایش یافت و شتاب فروپاشی آن بیشتر شد. در سال ۱۳۳۳ تعداد
و شتاب فروپاشی آن بیشتر شد. در سال ۱۳۳۳ تعداد ارتش نیتتا یوشی‌سادا در حمله او به شوگون سالاری ابتدا تنها ۱۵۰ نفر بود. اما در طول راهپیمایی، لشکری از گوکه‌نین‌ها به ارتش او پیوستند و تعداد آنها بسیار زیاد شد. در منابع دلیل فروپاشی اغلب به دلیل سوء مدیریت هوجو تاکاتوکی نسبت داده می‌شود. گفته می‌شود که تاکاتوکی هر روز وقت خود را وقف جنگ سگ‌ها و دنگاکو (جشن) می‌کرد و به سیاست اهمیت نمی‌داد. با این حال، حکومت نادرست تاکاتوکی در منابع تاریخی ثانویه در دوره بعدی نوشته شده است و ممکن است به قصد تحقیر او نوشته شده
شده است و ممکن است به قصد تحقیر او نوشته شده باشد. دلایل سقوط شوگون‌سالاری عبارتند از بی‌ثباتی سیاسی، فعالیت‌های امپراتور گو-دایگو برای سرنگونی شوگون سالاری، عدم پاسخگویی به تغییرات آب و هوایی، نفوذ اقتصاد پولی و ظهور آکوتو (گروه‌های شرور). با این حال، دلیل قطعی هنوز ناشناخته است. جنبش فروپاشی در پیوند با کیوتو و کیوشو رخ داد و نهادهای شوگون سالاری، روکوهارا تاندای و چینزی تاندای نیز فروپاشیدند. ساختار شوگونی. گوئون و هوکو. وجود شوگون‌سالاری کاماکورا بر پایه سامورایی‌ها، به ویژه در منطقه کانتو استوار بود.
سامورایی‌ها، به ویژه در منطقه کانتو استوار بود. این سامورایی‌ها با تبدیل شدن به ملازمان کاماکورا-دونو (= شوگون) به عضویت شوگون‌سالاری کاماکورا درآمدند. سامورایی‌هایی که تابع کاماکورا-دونو شدند گوکه‌نین نامیده می‌شدند. رابطهٔ بین سامورایی‌ها و شوگون در دوره کاماکورا بر پایه اصلی به نام پاداش-خدمت بود که سیستم «سیستم گوکه‌نین» نیز نامیده می‌شود و دو طرف با منافع متقابل به هم گره خوردند. سامورایی‌ها در عوض خدمت به شوگون حفظ مالکیت اراضی‌شان تأمین می‌شد و در صورتی که در نبردها می‌توانستند اراضی جدیدی را تصرف
که در نبردها می‌توانستند اراضی جدیدی را تصرف کنند، مالکیت اراضی جدید را نیز به دست می‌آوردند. در مقابل دریافت چنین پاداشی آنها می‌بایست به شوگون وفادار می‌ماندند و پیرو امر وی در جنگ‌ها شرکت می‌کردند و در تأمین هزینه‌های جنگ سهیم می‌شدند. همچنین در صورت انجام یک خدمت برجسته و مهم زمین‌های تازه یا مقام و مناصبی بلندپایه به سامورایی‌ها داده می‌شد. گوئون. به اهدای پاداش توسط کاماکورا-دونو اشاره دارد که مالکیت قلمرو گوکه‌نین را تضمین می‌کند یا زمین جدید را به عنوان پاداش اهدا می‌کرد. هوکو. به خدمت نظامی و بار
پاداش اهدا می‌کرد. هوکو. به خدمت نظامی و بار اقتصادی که گوکه‌نین در راه خدمت به کاماکورا-دونو متحمل می‌شد، اشاره دارد. به‌طور خاص، خدمت نظامی در مواقع اضطراری مانند حمله مغول
میناموتونو یوریتومو ۹ مه ۱۱۴۷ – ۹ فوریه ۱۱۹۹) نخستین شوگون و بنیان‌گذار شوگون‌سالاری کاماکورا بود. عضوی از خاندان سیوا گنجی شاخه ای از کاواچی گنجی بود. وی از سال ۱۱۹۲ تا سال ۱۱۹۹ میلادی، رئیس حکومت کاماکورا بود. او سومین فرزند پسر میناموتو نو یوشیتومو، رهبر خاندان میناموتو از همسر رسمی او، یورا-گوزن بود. یوریتومو در آتسوتا-کو، ناگویا ولایت اُواری متولد شد. در سال ۱۱۸۰ و با مرگ شاهزاده موچی‌هیتو فرزند امپراتور گو شیراکاوا، فراخوانی ملی برای شورش علیه خاندان تایرا در سرتاسر ژاپن شکل گرفت. یوریتومو از جمله
تایرا در سرتاسر ژاپن شکل گرفت. یوریتومو از جمله افرادی بود که در این مشارکت حضور یافت به ویژه آنکه پس از مرگ میناموتو نو یوریماسا و شاهزاده موچی‌هیتو، تنش‌ها میان تایرا و میناموتو افزایش قابل‌توجهی یافته بود. او خاندان خود را علیه خاندان تایرا از پایتخت خود در کاماکورا، کاناگاوا رهبری کرد و جنگ گنپی را در سال ۱۱۸۰ آغاز کرد. یوریتومو خودش را رهبر و وارث برحق خاندان میناموتو نامید و مقر حکومتی را در کاماکورا بنیان نهاد. چالش عمده او در آنجا بود که همگان با چنین ادعایی موافق نبودند، از جمله؛ عموی وی میناموتو
ادعایی موافق نبودند، از جمله؛ عموی وی میناموتو نو یوکی‌ایه و پسر عموی او میناموتو نو یوشیناکا از جمله افراد کلیدی بودند که این ادعا را به چالش کشیدند. در سال ۱۱۸۱ میلادی، تایرا نو کیوموری درگذشت و خاندان تایرا، تحت رهبری وارث وی، تایرا نو مونه‌موری قرار گرفت. مونه‌موری تندخوتر بود و شیوهٔ تهاجمی‌تری را علیه میناموتو در پیش گرفت و در جنگ گنپی از کیوتو به مواضع میناموتو یورش برد؛ هر چند، یوریتومو در استحکامات کاماکورا به خوبی محافظت می‌شد و برادران او، میناموتو نو یوشی‌تسونه و میناموتو نو نوری‌یوری، در چندین
نو یوشی‌تسونه و میناموتو نو نوری‌یوری، در چندین نبرد پراکنده، تایرا را شکست دادند اما در مقابل یوشیناکا، پسر عمو و رقیب برادرشان متوقف شدند. پس از پنج سال جنگ داخلی، خاندان میناموتو سرانجام شکست خورد. تایرا در نبرد دان نو اورا در ۱۱۸۵. یوریتومو برتری کاست سامورایی و اولین شوگون را که قرار بود در اطراف کاماکورا متمرکز شود، ایجاد کرد. بدین ترتیب شوگون سالاری در تاریخ ژاپن که تا قرن هفدهم ادامه یافت. همسر او هوجو ماساکو نام داشت که پس از مرگ او به عنوان نایب‌السلطنه "شیکن" عمل کرد. اوایل زندگی. یوریتومو سومین
"شیکن" عمل کرد. اوایل زندگی. یوریتومو سومین پسر میناموتو نو یوشیتومو، ششمین رهبر شاخه‌ای از خاندان سیوا گنجی به نام خاندان کاواچی گنجی و یکی از نوادگان امپراتور سیوا بود. مادر او یورا-گوزن، دختر فوجیوارا نو سوئه‌نوری، کاهن اعظم معبد آتسوتا و یکی از اعضای قدرتمند خاندان فوجیوارا بود. او در ویلای خانوادگی، در ضلع غربی محله آتسوتا در ناگویا، ولایت اُواری به دنیا آمد. نام دوران کودکی او «اونیواکامارو» بود. اگرچه یوریتومو سومین پسر بود، اما با او به عنوان نخستین پسر مشروع و وارث پدر رفتار می‌شد، زیرا او نخستین
پسر مشروع و وارث پدر رفتار می‌شد، زیرا او نخستین پسر همسر اصلی پدر خود بود و مادرش به خاندان پرقدرتی تعلق داشت. او سریع تر از برادران بزرگترش در کار خود پیشرفت کرد. در دوازده سالگی در دستیار شاهدخت مونه‌کو دختر امپراتور توبا (مرگ ۱۱۵۶ میلادی) شد و به طور پیوسته تا سن چهارده سالگی به رتبه‌های بالاتر در دربار رسید. پس از شورش هیجی، شرایط سختی بر خاندان میناموتو و متحدان آنها تحمیل شد. با وجود این به دلیل درخواست‌های نامادری تایرا نو کیوموری یوریتومو که پس از کشته شدن پدرش، هفتمین رهبر خاندان کاواچی گنجی شده
کشته شدن پدرش، هفتمین رهبر خاندان کاواچی گنجی شده بود، توسط کیوموری اعدام نشد، افزون بر آن به برادران یوریتومو، میناموتو نو نوری‌یوری و میناموتو نو یوشی‌تسونه نیز اجازه زندگی داده شد. فراخوان به اسلحه و جنگ گنپی (۱۱۸۰–۱۱۸۵). در سال ۱۱۸۰، شاهزاده موچی‌هیتو، پسر امپراتور گوشیراکاوا (امپراتور بازنشسته راهب)، یک فراخوان ملی به سلاح‌های خاندان میناموتو در سراسر ژاپن برای شورش علیه خاندان تایرا انجام داد این امر به ویژه پس از تشدید تنش بین تایرا و میناموتو پس از مرگ میناموتو نو یوریماسا و خود شاهزاده موچی‌هیتو.
مرگ میناموتو نو یوریماسا و خود شاهزاده موچی‌هیتو. یوریتومو خود را به عنوان وارث قانونی خاندان میناموتو تثبیت کرد و پایتختی را در کاماکورا، کاناگاوا در شرق تأسیس کرد، با این حال، همه یوریتومو به عنوان وارث برحق او فکر نمی‌کردند. میناموتو نو یوکی‌ایه، و پسر عمویش میناموتو نو یوشیناکا علیه او الهام کردند. در سپتامبر ۱۱۸۰، یوریتومو در نبرد ایشی‌باشی‌یاما، اولین نبرد بزرگ او، زمانی که اوبا کاگه‌چیکا یک حمله سریع شبانه را رهبری کرد، شکست خورد. پس از شکست در کوه ایشیباشیاما، میناموتو نو یوریتومو به کوه‌های هاکون
میناموتو نو یوریتومو به کوه‌های هاکون گریخت. ماند در یوگاوارا، سپس از مانازورو، کاناگاوا-ایوا به شهرستان آوا، چیبا (جنوب امروزی چیبا (شهر) فرار کرد ماه‌ها ارتش جدیدی را تشکیل می‌دهند. تایرا نو کیوموری در سال ۱۱۸۱ درگذشت و تایرا اکنون توسط تایرا نو مونه‌موری رهبری می‌شد. و به پایگاه‌های میناموتو از کیوتو در جنگ گنپی حمله کرد، اما یوریتومو در کاماکورا، کاناگاوا به خوبی محافظت شد. برادران او تایرا را در چندین نبرد شکست دادند، اما نتوانستند میناموتو نو نوری‌یوری و میناموتو نو یوشیناکا، رقیب یوریتومو، را از
و میناموتو نو یوشیناکا، رقیب یوریتومو، را از ورود به کیوتو در سال ۱۱۸۳ و تعقیب جنوب تایرا متوقف کنند. امپراتور آنتوکو با آنها. در سال ۱۱۸۴، میناموتو جایگزین آنتوکو با امپراتور گو-توبا شد. از ۱۱۸۱ تا ۱۱۸۴، یک آتش‌بس عملی با دربار تحت سلطه تایرا به یوریتومو فرصت داد تا اداره‌ای را با مرکزیت ستاد نظامی خود در کاماکورا ایجاد کند از خاندان از او و بر خاندان تایرا که در سال ۱۱۸۵ در نبرد دان نو اورا شکستی وحشتناک متحمل شد. شوگون در کاماکورا، به این ترتیب دوران فئودالی در ژاپن آغاز شد که تا قرن هفدهم ادامه داشت.
در ژاپن آغاز شد که تا قرن هفدهم ادامه داشت. سال‌های بعد و مرگ. هنگامی که او به یک مقام قدرت رسید، یوریتومو شروع به سرپیچی و تضعیف اقتدار امپراتور گو-شیراکاوا با انتصاب «جیتو» (معاونان منطقه) و شوگو (پاسبان) خود کرد و بدین ترتیب قدرت اداری محلی حکومت مرکزی را از بین برد. در تابستان ۱۱۸۹، یوریتومو به استان‌های شمالی ولایت موتسو و ولایت دوا حمله کرد و آن‌ها را تحت سلطه خود درآورد. در دسامبر ۱۱۹۰، یوریتومو در عمارت روکوهارا در پایتخت، کیوتو، مقر سابق خاندار تایرا، اقامت گزید. هنگامی که رقیب قدیمی او، امپراتور
اقامت گزید. هنگامی که رقیب قدیمی او، امپراتور گو-شیراکاوا در بهار ۱۱۹۲ درگذشت، دیگر هیچ‌کس مانع جاه‌طلبی نهایی او نشد، بنابراین، یوریتومو به خود لقب سی تای شوگون داد. که رسماً تمام اربابان فئودال و «جیتو» و شوگو را تحت کنترل مستقیم خود قرار داد و بدین ترتیب یک نظام ارباب‌رعیتی سازماندهی شده در اطراف کاماکورا، کاناگاوا ایجاد کرد. نقش شهر کیوتو مربوط به نقش «مراسم و آیین‌های ملی» بود. یوریتومو گوکه‌نین‌های خود را در مه ۱۱۹۳ جمع کرد و یک رویداد شکار بزرگ ترتیب داد، فوجی نو ماکی گاری در ۱۶ مه، پسر ۱۲ ساله
داد، فوجی نو ماکی گاری در ۱۶ مه، پسر ۱۲ ساله یوریتومو برای اولین بار به یک آهو تیر انداخت. شکار متوقف شد و در شب جشنی برگزار شد که یوریتومو از موفقیت پسرش خوشحال شد و قاصدی را برای همسرش ماساکو فرستاد، اما ماساکو پیام‌رسان را به پس فرستاد و گفت که «اینکه پسر یک فرمانده نظامی بتواند به یک آهو تیر بیاندازد، ارزشی برای جشن گرفتن ندارد.» انتقام برادران سوگا در ۲۸ مه همان سال اتفاق افتاد. برادران سوگا سوکه‌ناری و سوگا توکیمونه قاتل پدرشان، کودو سوکه‌تسونه را کشتند. این دو برادر موفق شدند ۱۰ شرکت کننده دیگر را
این دو برادر موفق شدند ۱۰ شرکت کننده دیگر را در فوجی نو ماکی گاری بکشند تا اینکه نیتا تاداتسونه، سوگا سوکه‌ناری را کشت. سپس، سوگا توکیمونه در تلاش برای حمله به یوریتومو به عمارت یوریتومو یورش برد، اما در نهایت توسط گوشو نو گورومارو دستگیر شد، بنابراین او یوریتومو را از تلاش احتمالی ترور نجات داد و به کشتار پایان داد. پس از این، یوریتومو سوگا توکیمونه را برای بازجویی برد و بعداً او را اعدام کرد. یوریتومو در سال ۱۱۹۹ به عنوان به یک بهکشو (راهب بودایی) تبدیل شد و خانه خود را ترک کرد. ظاهر و شخصیت. به گفته
شد و خانه خود را ترک کرد. ظاهر و شخصیت. به گفته "داستان هیجی"، یوریتومو از سایر هم سن و سال‌های خود بیشتر بزرگسال به نظر می‌رسید و شکل یک جنگجوی جوان یوریتومو در طومار تصویر داستان هیجی ظاهر می‌شود. "داستان ظهور و سقوط خاندان‌های میناموتو و تایرا" یوریتومو را توصیف می‌کند و می‌گوید: «چهره‌اش درشت است و ظاهرش زیباست، پیام‌رسان امپراتوری ناکاهارا نو یاسوسادا، که در کاماکورا، کاناگاوا با یوریتومو ملاقات کرد». در سال ۱۱۸۳، او گفت: «او کوتاه است و صورتش درشت، ظاهرش برازنده و زبان متمدن است.» فوجیوارا نو
ظاهرش برازنده و زبان متمدن است.» فوجیوارا نو کانه‌زانه در دفتر خاطرات خود «تاماها» می‌نویسد که «بدن یوریتومو از قدرتی سخت‌گیرانه برخوردار است و طبیعت خشن او با تمایز روشن و تصمیم محکم دربارهٔ قضاوت درست و نادرست همراه است». کورودا هیده‌ئو، مورخ، پرتره‌ها و مجسمه‌های میناموتو نو یوریتومو را سازماندهی و بررسی کرد و هنگام مقایسه مجسمه‌های میناموتو نو یوریتومو در هیگاشی هیروزو و هوجو توکی‌یوری در کنچو-جی به این نتیجه رسید که از نظر اندازه، تقریباً یکسان هستند، و شواهدی وجود دارد که "کاریگینو" با افزودن یک
و شواهدی وجود دارد که "کاریگینو" با افزودن یک "هیرائو" به "سوکوتای"، لباس رسمی شوگون، بازسازی شده است. کورودا استدلال می‌کند که مجسمه در ابتدا مجسمه هوجو توکی‌یوری بود که در کاماکورا در قرن چهاردهم مجسمه‌سازی شد، اما پس از گم شدن مجسمه اصلی یوریتومو، مجسمه هوجو توکی‌یوری به عنوان جایگزین استفاده شد از سوی دیگر، کتیبه مجسمه میناموتو نو یوریتومو در ولایت کای، زنکو-جی را به جای نام مجسمه‌ساز، نام تعمیرکار می‌داند که به درخواست هوجو ماساکو در ربع اول قرن سیزدهم آن را ساخته است، بنابراین، کورودا به این نتیجه
آن را ساخته است، بنابراین، کورودا به این نتیجه می‌رسد که این مجسمه تنها نمایش دقیق میناموتو نو یوریتومو است. میراث. به قول جورج سانسوم، «یوریتومو واقعاً مرد بزرگی بود … آینده نگری او قابل توجه بود، اما حس خوب عملی او در راه‌اندازی تشکیلات و سازمانی مطابق با قدرت در حال گسترش خودش نیز قابل توجه بود.» خانواده همسر یوریتومو، خاندان هوجو پس از مرگ او در کاماکورا، کاناگاوا کنترل را به دست گرفتند و تا سال ۱۳۳۳ تحت عنوان «شیکن» (نایب‌السلطنه) تسلط خود را بر شوگون‌سالاری حفظ کردند. آشیکاگا یوشیکانه بنیانگذار
حفظ کردند. آشیکاگا یوشیکانه بنیانگذار خاندان آشیکاگا همسر هوجو توکیکو‏، خواهرزن یوریتومو بود. برج پنج حلقه که به‌طور سنتی گمان می‌رود مقبره میناموتو نو یوریتومو باشد هنوز هم در مجاورت معبد شیراهاتا نگهداری می‌شود. معبد شیراهاتا در فاصله کمی از نقطه‌ای که گمان می‌رود محل به اصطلاح اوکورا باکوفو، دفتر اداری-دولتی شوگونی او بوده، قرار دارد. مراجع فرهنگی. او به عنوان یک قهرمان در ظاهر می‌شود. شخصیتی به نام «یوریتومو» در کتاب ششم "اربابان خورشید در حال طلوع" ظاهر می‌شود: در سری کتاب‌های ماجراجویی سرزمین‌های
ظاهر می‌شود: در سری کتاب‌های ماجراجویی سرزمین‌های افسانه‌ای، جایی که یوریتومو «شوگون» خودخوانده و در آستانه جنگ با تایرا نو کیوموری است. او به عنوان رئیس نهایی در "گنپی توما دن" ظاهر می‌شود، یک بازی آرکید که توسط نامکو ساخته شده و در آن شخصیت بازیکن تایرا نو کاگه‌کیو، یکی دیگر از شخصیت‌های تاریخی ژاپنی است. او همچنین به عنوان یک شخصیت برجسته در مجموعه انیمه ۲۰۲۱ "داستان هیکه (انیمه)" ظاهر می‌شود. دوران «باکوفو» یوریتومو. سال‌هایی که یوریتومو در آن‌ها شوگون بود، به‌طور خاص با بیش از یک نام عصر ژاپنی مشخص
بود، به‌طور خاص با بیش از یک نام عصر ژاپنی مشخص می‌شوند. خانواده. والدین "همسران و فرزندان
آشیکاگا تاکائوجی بنیان‌گذار شگون‌سالاری آشی‌کاگادر ژاپن و شوگون نخستین این دوره بود. دوران فرمانروایی او از آغاز دوره موروماچی در سال ۱۳۳۸ تا هنگام مرگ او در سال ۱۳۵۸ میلادی را در بر می‌گیرد. وی با حمایت طبقه سامورایی، امپراتور گودای‌گو را که برای بازگرداندن حکومتی غیرنظامی تلاش می‌کرد، از مقام پادشاهی عزل کرد. درگیری با برادر. تاکائوجی و آشی‌کاگا تادایوشی دو برادر بودند که از یک مادر به فاصله یک سال به دنیا آمدند. این دو برادر به یکدیگر کمک کردند تا شوگون‌سالاری آشیکاگا را تأسیس کنند. رابطه بین این دو
آشیکاگا را تأسیس کنند. رابطه بین این دو برادر به عنوان «دولت دو سر» توصیف می‌شود. تاکائوجی عمل اعطای قلمرو به عنوان پاداش به سامورایی‌هایی که به کارهای شایستگی دست یافته‌اند، را بر عهده داشت. این نقش رفتار ترجیحی با فرماندهان نظامی تحت امر آنها و ایجاد نظم جدید را ایجاب می‌کرد. تادایوشی، که مسئول دعاوی و دادگاه بود، اغلب به دعاوی حقوقی مربوط به اربابان فئودالی رسیدگی می‌کرد که املاک و منافع اقتصادی آنها توسط سامورایی‌ها تصرف شده بود. تادایوشی دولت شیکن دوره کاماکورا را آرمانی کرد و به سیستم دادگاهی سنتی
کاماکورا را آرمانی کرد و به سیستم دادگاهی سنتی عقیده داشت. او با هدف حفظ نظم، برخی از وظایف قضاوت را به دربار امپراتوری واگذار کرد. او محافظه کار بود و نقش حفاظت از حقوق و منافع موجود اشراف دربار، معابد و زیارتگاه‌ها، همراه با گوکه‌نینهای قدرتمند را برعهده داشت. کو نو مورونائو، شیتسوجی (معاون شوگون) تاکائوجی بود و رهبری سپاه سامورایی را در مبارزه با دربار جنوبی بر عهده داشت. در جنگ علیه شوگون‌سالاری کاماکورا و دولت کنمو، کو نو مورونائو از ارباب خود تاکائوجی پیروی می‌کرد و در مکان‌های مختلف جنگید و
تاکائوجی پیروی می‌کرد و در مکان‌های مختلف جنگید و دستاوردهای نظامی بسیاری داشت. پس از تأسیس حکومت شوگون‌سالاری آشیکاگا نیز او اقتدار زیادی داشت. کو نو مورونائو اصلاح‌طلب بود و بدون اینکه به ارزش‌های تثبیت شده مقید باشد علیه اقتدار تادایوشی شورش کرد و به تدریج با تادایوشی که در تلاش برای بازگرداندن نظم دوره شوگون‌سالاری کاماکور بود، وارد درگیری شد. یکی شدن موقت دربار شمالی و جنوبی. در دوره شوهی در دوره نانبوکوچو، دربار شمالی و جنوبی مدت کوتاهی به‌طور موقت ترکیب شدند که «اتحاد شوهی» (正平一統) نامیده می‌شود. در
شدند که «اتحاد شوهی» (正平一統) نامیده می‌شود. در جریان آشوب کاننو، آشیکاگا تاکائوجی به‌طور موقت از سال ۱۳۵۱ (شوهی (دوره) ۶، سال دوم کانتو) تا سال بعد یک معاهده صلح با دربار جنوبی منعقد کرد تا برادر کوچکترش تادایوشی را دستگیر کند. در نتیجه، امپراتور دربار شمالی به‌طور موقت برکنار شد و نام دوره به نام دوران دربار جنوبی، شوهی، یکسان شد. در بحبوحه رقابت بین شوگون سالاری، دربار شمالی و دربار جنوبی، کشور ا به سه بخش تقسیم شد، اما تاکائوجی در ماه اکتبر پشت سر خود را محکم کرد در سال ۱۳۵۱ معاهده صلح با دربار جنوب به
محکم کرد در سال ۱۳۵۱ معاهده صلح با دربار جنوب به منظور دستگیری تادایوشی در شرق کشور منعقد شد و در ماه بعد نام دوران دربار شمالی به نام «کاننو» لغو شد و نام آن از بین رفت. در دوران دربار جنوبی، «شوهی» برای ابراز اطاعت استفاده می‌شد، و امپراتور سوکو و امپراتور دربار شمالی، شاهزاده ایاهیتو (弥仁親王)، عزل شدند. دربار جنوبی به تاکائوجی دستور داد تا تادایوشی را تعقیب و بکشد و تاکائوجی از این دستور پیروی کرد و پسرش یوشیآکیرا را در کیوتو رها کرد و برای شکست تادایوشی در فوریه سال بعد به شرق رفت. در این دوره، دربار
در فوریه سال بعد به شرق رفت. در این دوره، دربار جنوبی برنامه‌های خاصی برای مصادره قدرت انجام داد. یوشی‌آکیرا از مصادره گنجینه‌های مقدسی که دربار شمالی در اختیار داشت به‌عنوان «گنجینه‌های کاذب» دست برداشت و رتبه‌ها و قلمروهای رسمی را به سال ۱۳۳۶ (سال یکم انگن، سال سوم کنمو)، بازگرداند. با وجود اینکه او از این شرایط ناراضی بود و سعی در مذاکره داشت، دربار جنوبی در فوریه ۱۹۵۲ به زور وارد کیوتو شد و یوشی‌آکیرا را تا ولایت اومی تعقیب کرد. در پاسخ، یوشی‌آکیرا بلافاصله نام دوران شوهی (دوره) را کنار گذاشت و دوباره
نام دوران شوهی (دوره) را کنار گذاشت و دوباره از دوران کاننو استفاده کرد و با ادعای اینکه دربار جنوبی پیمان صلح را شکسته است، ارتش خود را بسیج کرد و کیوتو را در ۱۵ مارس بازپس گرفت. در نتیجه، اتحاد شوهی شکست خورد و ارتش دربار جنوبی دوباره به سمت یوشینو عقب‌نشینی کرد. در آن زمان، سه امپراتور بازنشسته دربار شمالی (امپراتور کوگون، امپراتور کومیو و امپراتور سوکو) و ولیعهد منسوخ شده توسط ارتش به دربار جنوبی برده شدند، بنابراین در سال ۱۳۵۲ میلادی یوشی‌آکیرا برای حفظ دلیل وجود شوگون سالاری، به پسر امپراتور بازنشسته
دلیل وجود شوگون سالاری، به پسر امپراتور بازنشسته امپراتور کوگون، شاهزاده ایاهیتو (弥仁親王) دستور سلطنت داد و او به عنوان امپراتور گو-کوگین بر تخت نشست و دربار شمالی بازسازی شد و دربار شمالی و جنوبی بار دیگر در کنار هم وجود داشتند. جدول زمانی. رویدادهای مهمی که دوره شوگون بودن تاکائوجی را شکل دادند عبارتند از: پسر تاکائوجی آشیکاگا یوشی‌آکیرا پس از مرگش جانشین او به عنوان «شوگون» شد. نوه او آشیکاگا یوشی‌میتسو دربار شمالی و جنوبی را در سال ۱۳۹۲ متحد کرد.
شوگون‌سالاری آشیکاگا ؛ شوگون‌سالاری موروماچی یا آشیکاگا باکوفو یک دیکتاتوری نظامی فئودالی بود که از سوی شوگونهای خاندان آشیکاگا اداره می‌شد. نام دیگر این دوران دوره موروماچی است. بنیان‌گذار شوگون‌سالاری آشیکاگا آشیکاگا تاکائوجی بود. او از آغاز دوره موروماچی در سال ۱۳۳۸ تا هنگام مرگش در سال ۱۳۵۸ میلادی قدرت را در دست داشت. در دوران او کشور به دو دربار شمالی و جنوبی تقسیم شد. دربار شمالی زیر نفوذ آشی‌کاگا بود و دربار جنوبی از امپراتور گودایگو حمایت می‌کرد. این دوره در تاریخ ژاپن با نام دوره نانبوکوچو شناخته
دوره در تاریخ ژاپن با نام دوره نانبوکوچو شناخته می‌شود. سرانجام در سال ۱۳۹۲ دربار جنوبی تسلیم خاندان آشیکاگا شد. زمینه. از سال ۱۱۸۰ تا ۱۱۸۵، جنگ گنپی بین خاندان تایرا و خاندان میناموتو که مدت‌ها برای ایجاد نفوذ بر امپراتور ژاپن و دربار امپراتوری در کیوتو، به شدت رقابت می‌کردند، با پیروزی خاندان میناموتو تحت رهبری میناموتو نو یوریتومو، با تأسیس شوگون‌سالاری کاماکورا و پس از اعلام خود به عنوان شوگون و آغاز دوره کاماکورا به پایان رسید. سپس خاندان هوجو به قدرت رسیدند و ژاپن را از شهر کاماکورا، کاناگاوا اداره
رسیدند و ژاپن را از شهر کاماکورا، کاناگاوا اداره کردند، در حالی که امپراتور و دربار امپراتوری وی در پایتخت رسمی هی‌آن-کیو باقی ماند. انحصار قدرت هوجو و همچنین عدم پاداش پس از شکست حمله مغول در حمله مغول به ژاپن، منجر به کینه‌توزی در بین ملازمان خاندان هوجو شد. در سال ۱۳۳۳، امپراتور گودای‌گو به فرمانروایان محلی حاکم دستور مخالفت با حکومت خاندان هوجو، به نفع حکومت امپراتوری تحت نام تجدید حیات کنمو را داد. شوگون کاماکورا به آشیکاگا تاکائوجی دستور داد تا این قیام را خنثی کند، اما به دلایلی که نامشخص است،
قیام را خنثی کند، اما به دلایلی که نامشخص است، تاکائوجی علیه شوگون‌سالاری کاماکورا قیام کرد و به نمایندگی از دربار امپراتوری جنگید و با موفقیت شوگون‌سالاری کاماکورا را سرنگون کرد. احتمالاً به این دلیل بود که تاکائوجی رهبر غیررسمی خاندان ناتوان خاندان میناموتو بود در حالی که خاندانی که در عمل بر کشور حکومت می‌کرد، خاندان هوجو، از خاندان تایرا بودند که خاندان میناموتو قبلاً آنها را شکست داده بود. ژاپن به حکومت غیرنظامی امپراتوری بازگشت، اما سیاست‌های امپراتور گو-دایگو محبوبیتی نداشت و نتوانست رضایت کسانی که
گو-دایگو محبوبیتی نداشت و نتوانست رضایت کسانی که برای او جنگیده بودند را راضی کند. در سال ۱۳۳۶، تاکائوجی دولت نظامی خود را در کیوتو تأسیس کرد و عملاً تجدید حیات کنمو را سرنگون کرد و خود را به عنوان شوگون جدید منصوب کرد. دربار شمالی و جنوبی. پس از آنکه نخستین شوگون، آشیکاگا تاکائوجی خود را به عنوان شوگون (فرماندار نظامی) تثبیت کرد، با امپراتور گو-دایگو اختلافاتی در مورد چگونگی اداره کشور به وجود آمد. این اختلاف باعث شد تا تاکائوجی شاهزاده یوتاهیتو، پسر دوم امپراتور گو-فوشیمی را به عنوان امپراتور کومیو به
امپراتور گو-فوشیمی را به عنوان امپراتور کومیو به امپراتوری منصوب کند در حالی که امپراتور گو-دایگو از کیوتو فرار کرد. ژاپن متعاقباً بین دو دربار امپراتوری تقسیم شد: دربار شمالی واقع در کیوتو، به نفع امپراتور کومیو و تحت تأثیر خاندان آشیکاگا، و دربار جنوبی واقع در یوشینو، به نفع امپراتور گو-دایگو دربارهای شمالی و جنوبی درگیر مبارزه ایدئولوژیک برای دستیابی به قدرت بودند که برای ۵۶ سال ادامه داشت، تا اینکه دربار جنوبی در زمان سلطنت حکمرانی آشیکاگا یوشی‌میتسو در سال ۱۳۹۲ انصراف داد. ساختار دولت. شوگون‌سالاری
در سال ۱۳۹۲ انصراف داد. ساختار دولت. شوگون‌سالاری آشیکاگا ضعیف‌ترین دولت در بین سه دولت نظامی ژاپن بود. برخلاف سلف خود، شوگون‌سالاری کاماکورا یا جانشین آن، شوگون‌سالاری توکوگاوا، هنگامی که آشیکاگا تاکائوجی دولت خود را تأسیس کرد، دارای قلمروی شخصی کمی بود که بتواند از حکومت خود حمایت کند. شوگون‌سالاری آشیکاگا به شدت به اعتبار و اقتدار شخصی شوگون خود متکی بود. سیستم متمرکز ارباب-ملازمی استفاده شده در سیستم کاماکورا با سیستم بسیار غیر متمرکز دایمیو (ارباب محلی) جایگزین شد، و به دلیل کمبود سرزمین‌های تحت
محلی) جایگزین شد، و به دلیل کمبود سرزمین‌های تحت مالکیت مستقیم، قدرت نظامی شوگون به شدت به وفاداری دایمیو بستگی داشت. از طرف دیگر، دربار امپراتوری تهدیدی معتبر برای حکومت نظامی نبود. عدم موفقیت تجدید حیات کن‌مو ‏، دربار را ضعیف و مطیع کرده بود، وضعیتی که آشیکاگا تاکائوجی آن را تقویت کرد. اقتدار دایمیوی محلی از زمان کاماکورا بسیار گسترش یافت. شوگوهای (فرمانداران) منصوب شوگون علاوه بر مسئولیت‌های نظامی و پلیسی، اکنون قدرت عدالت، اقتصادی و مالیاتی فرماندهان محلی امپراتوری نیز کم شده بود، در حالی که دارایی‌های
امپراتوری نیز کم شده بود، در حالی که دارایی‌های دولت در هر استان به سرعت در اختیار دارایی‌های شخصی دایمیوها یا ملازمان آنها قرار می‌گرفت. از دست دادن نفوذ سیاسی و پایگاه اقتصادی تحت حاکمیت شوگان سوم، آشیکاگا یوشیمیتسو به اوج خود رسید. پس از یوشیمیتسو، ضعف ساختاری جنگجویان آشیکاگا در اثر مشکلات جانشینی و مرگ‌های زودرس آشکار شد و بعد از شورش اونین بسیار حادتر شد، و پس از آن شوگون‌سالاری آشیکاگا به چیزی بیشتر از یک نیروی سیاسی محلی در کیوتو تقلیل یافت. ارتباط با خارج. شوگون‌سالاری آشیکاگا از طریق پادشاهی
با خارج. شوگون‌سالاری آشیکاگا از طریق پادشاهی چوسان در شبه‌جزیره کره با امپراتوری چین در ارتباط بود. سقوط شوگون‌سالاری. همان‌طور که دایمیو به‌طور فزاینده‌ای درگیر جنگ در بین قدرت در شورش اونین بود، وفاداری به شوگون‌سالاری به‌طور فزاینده ای تیره و تار شد، تا اینکه در اواخر دوره موروماچی، که به عنوان دوره سنگوکو (دوره جنگ‌های داخلی ژاپن) نیز شناخته می‌شود، به یک جنگ آشکار تبدیل شد. هنگامی که آشیکاگا یوشی‌ترو در سال ۱۵۶۵ ترور شد، یک جاه‌طلب، اودا نوبوناگا، فرصت را غنیمت شمرد و برادر کوچکتر شوگون قبلی، آشیکاگا
را غنیمت شمرد و برادر کوچکتر شوگون قبلی، آشیکاگا یوشی‌آکی را به عنوان پانزدهمین شوگون منصوب کرد. با این حال، یوشی‌آکی فقط یک حاکم دست‌نشانده نوبوناگا بود. هنگامی که نوبوناگا آشیکاگا یوشی‌آکی را از کیوتو بیرون راند، سرانجام شوگون‌سالاری آشیکاگا منهدم شد. در ابتدا، آشیکاگا یوشی‌آکی به شیکوکو فرار کرد. پس از آن، وی از طرف خاندان موری در غرب ژاپن حمایت شد. بعداً، تویوتومی هیده‌یوشی درخواست کرد که یوشی‌آکی او را به عنوان پسرخوانده و شانزدهمین شوگون بپذیرد، اما یوشی‌آکی نپذیرفت. خانواده آشیکاگا از قرن شانزدهم به
نپذیرفت. خانواده آشیکاگا از قرن شانزدهم به بعد نیز دوام آوردند و شاخه‌ای از آن به دایمیوی قلمروی کیتسورگاوا تبدیل شد.
فرایند، فرایند، فراروند یا پروسه (به انگلیسی: Process) در علوم مختلف معانی مختلفی دارد و در کسب‌وکارها و سازمانها به مجموعه ای از اعمال ساختاریافته و مرتبط ایجادکننده یک خدمت یا محصول گفته می‌شود، یا در کاربردهای مربوط به دیگر علوم به دنباله‌ای از تغییرات رخ‌دهنده در ویژگی‌های یک سامانه یا شیء گفته می‌شود. در صورتی که این تغییرات به‌طور طبیعی رخ دهند، دنباله تغییرات (فرایند) مدیریت‌پذیر نیست و در صورتی که طراحی‌شده باشند، دادن عنوان فرایند بر آن محل اشکال است و از آن به پروژه یاد می‌شود که قابل مدیریت است،
و از آن به پروژه یاد می‌شود که قابل مدیریت است، هرچند در دنباله تغییرات طبیعی تعریف شده باشد. به پروسه‌گاه، "آمایش" می‌گویند. در مورد تعریف. این اصطلاح در روان‌شناسی نیز معانی گوناگونی دارد. اما تمامِ آن‌ها با ریشهٔ لاتین به معنیِ «پیش رفتن» هماهنگی دارند و پیشرفت گام به گام به سوی هدفی را می‌رسانند. به‌طورِ خلاصه، اصطلاح «روند» یعنی تغییر مرحله به مرحله به سمتِ یک هدف معین. روند، معرف یک یا دسته‌ای از فعل و انفعالات است که به منظور تبدیل داده‌ها به باز داده‌ها انجام می‌گیرد. به عنوان مثال در مدرسه، تمام