payamvha/North_RAG huggingface dataset:
الگوهای ساده، منظم و خوش‌ساخت، و همچنین تأثیر تجربه‌های پیشین در ادراک. تحلیل حرکت چشم. "نگاه کنید به: حرکت چشم" در دههٔ ۱۹۶۰، پیشرفت‌های فنی امکان ثبت پیوستهٔ حرکت چشم را در هنگام خواندن، دیدن تصاویر، و بعدها در حل مسئله‌های دیداری فراهم کرد. پس از ورود دوربین‌های قابل نصب روی سر، این امکان حتی در هنگام رانندگی نیز فراهم شد. تصویری که در سمت راست دیده می‌شود، نشان می‌دهد که در دو ثانیهٔ نخست بازرسی دیداری چه رخ می‌دهد. در حالی‌که پس‌زمینه تار است و نمایانگر دید پیرامونی است، نخستین حرکت چشم به سوی
نمایانگر دید پیرامونی است، نخستین حرکت چشم به سوی چکمه‌های مرد می‌رود (تنها به این دلیل که نزدیک نقطهٔ آغاز تثبیت دید هستند و کنتراست مناسبی دارند). حرکت‌های چشم وظیفهٔ توجه را بر عهده دارند، یعنی انتخاب بخشی از همهٔ ورودی‌های دیداری برای پردازش عمیق‌تر در مغز. در ادامه، تثبیت‌های بعدی چشم از یک چهره به چهره‌ای دیگر می‌پرند. این روند حتی ممکن است امکان مقایسهٔ میان چهره‌ها را فراهم کند. می‌توان نتیجه گرفت که نماد چهره، در میدان دید پیرامونی، یک نقطهٔ جلب‌توجه قوی به‌شمار می‌آید. دید مرکزی در گوده مرکزی نیز
قوی به‌شمار می‌آید. دید مرکزی در گوده مرکزی نیز اطلاعات جزئی‌تری به برداشت اولیهٔ پیرامونی می‌افزاید. همچنین باید اشاره کرد که گونه‌های گوناگونی از حرکت چشم وجود دارد: حرکات تثبیتی چشم (شامل میکروساکادها، رانش چشم و لرزش)، حرکات همگرا، حرکات جهشی، و حرکات پیگردی. تثبیت‌ها نقاطی نسبتاً ایستا هستند که چشم در آن‌ها توقف می‌کند، اما چشم هیچ‌گاه کاملاً بی‌حرکت نیست و موقعیت نگاه اندکی جابه‌جا می‌شود. این جابه‌جایی‌ها با میکروساکادها (حرکات تثبیتی بسیار کوچک) اصلاح می‌شوند. حرکات همگرا به همکاری هر دو چشم برای
می‌شوند. حرکات همگرا به همکاری هر دو چشم برای تمرکز تصویر بر ناحیه‌ای یکسان در هر دو شبکیه مربوط می‌شوند و در نتیجه تصویری واحد و متمرکز تولید می‌شود. حرکت جهشی چشم نوعی از حرکت چشم است که به‌صورت پرشی از نقطه‌ای به نقطهٔ دیگر انجام می‌شود و برای پیمایش سریع یک صحنه یا تصویر کاربرد دارد. در پایان، حرکت پیگردی نوعی حرکت نرم و روان چشم است که برای دنبال‌کردن اجسام متحرک به‌کار می‌رود. تشخیص چهره و اشیا. شواهد فراوانی وجود دارد که نشان می‌دهند تشخیص چهره و اشیا از طریق سامانه‌های متفاوتی در مغز انجام می‌شود.
از طریق سامانه‌های متفاوتی در مغز انجام می‌شود. برای نمونه، بیماران دچار ادراک‌پریشی چهره‌ای در تشخیص چهره دچار ناتوانی‌اند ولی در تشخیص اشیا مشکلی ندارند؛ در مقابل، بیماران دچار ادراک‌پریشی (مانند بیمار مشهور C.K.) در تشخیص اشیا دچار مشکل‌اند اما توانایی تشخیص چهره را حفظ کرده‌اند. از دید رفتاری نیز نشان داده شده که چهره‌ها — برخلاف اشیا — در برابر وارونگی حساسیت دارند و همین امر به این ادعا انجامیده که چهره‌ها "ویژه" هستند. همچنین مشخص شده که پردازش چهره و شیء، سامانه‌های عصبی متفاوتی را درگیر می‌کند.
و شیء، سامانه‌های عصبی متفاوتی را درگیر می‌کند. برخی معتقدند که این تخصصی‌سازی ظاهری مغز برای پردازش چهره، در واقع بازتاب نوعی فرایند عمومی‌تر برای تشخیص سطح‌بالا درون یک گروه از محرک‌هاست و نه یک ویژگی اختصاصی؛ هرچند این دیدگاه موضوع بحث‌های فراوانی است. با استفاده از تصویربرداری اف‌ام‌آر‌آی و ثبت فعالیت الکتریکی مغز، دوریس تسائو و همکارانش نواحی مغزی و سازوکارهایی را برای ادراک چهره در میمون‌های ماکاک توصیف کرده‌اند. قشر زیرگیجگاهی نقشی کلیدی در تشخیص و تمایز اشیای گوناگون دارد. پژوهشی از مؤسسه فناوری
تمایز اشیای گوناگون دارد. پژوهشی از مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) نشان داده که بخش‌هایی از این ناحیهٔ مغز مسئول تشخیص اشیای خاصی هستند. با خاموش‌کردن گزینشی فعالیت‌های عصبی در بخش‌های کوچک متعددی از قشر مغز، حیوان توانایی تمایز میان جفت‌های خاصی از اشیا را از دست می‌دهد. این نشان می‌دهد که قشر زیرگیجگاهی به بخش‌هایی تقسیم شده که هرکدام به ویژگی‌های دیداری خاصی پاسخ می‌دهند. به‌طور مشابه، برخی نواحی خاص از این قشر بیشتر در پردازش چهره درگیرند تا پردازش سایر اشیا. برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که مغز انسان،
اشیا. برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که مغز انسان، به‌جای استفاده از تصویر کلی و یکنواخت، بیشتر بر ویژگی‌ها و نواحی خاص و مهم یک شیء برای تشخیص آن تکیه می‌کند. بر این پایه، بینایی انسان در برابر تغییرات جزئی در تصویر، مانند برهم‌زدن لبه‌های شیء، تغییر بافت یا هرگونه دگرگونی کوچک در ناحیه‌ای کلیدی از تصویر، آسیب‌پذیر است. پژوهش‌هایی روی افرادی که پس از دوره‌ای طولانی از نابینایی، بینایی‌شان بازیافته‌اند، نشان می‌دهد که آن‌ها الزاماً قادر به تشخیص چهره‌ها و اشیا نیستند (درحالی‌که رنگ، حرکت و اشکال ساده را
اشیا نیستند (درحالی‌که رنگ، حرکت و اشکال ساده را می‌توانند تشخیص دهند). برخی بر این باورند که نابینا بودن در دوران کودکی باعث می‌شود برخی از بخش‌های دستگاه بینایی که برای این توانایی‌های سطح‌بالا ضروری‌اند، به‌درستی رشد نکنند. باور رایج این بود که دوره بحرانی رشد بینایی تا حدود ۵ یا ۶ سالگی ادامه دارد، اما یک مطالعه در سال ۲۰۰۷ این باور را به چالش کشید و نشان داد که حتی بیماران مسن‌تر نیز می‌توانند این توانایی‌ها را با تمرین در طی چند سال به‌دست آورند. رویکردهای شناختی و رایانشی. در دههٔ ۱۹۷۰، دیوید مار
شناختی و رایانشی. در دههٔ ۱۹۷۰، دیوید مار نظریه‌ای چندلایه دربارهٔ بینایی ارائه داد که فرایند بینایی را در سطوح گوناگونی از انتزاع تحلیل می‌کرد. او برای تمرکز بر فهم مسائل خاص در بینایی، سه سطح تحلیل را مشخص کرد: سطح رایانشی، سطح الگوریتمی و سطح پیاده‌سازی. بسیاری از پژوهشگران حوزهٔ بینایی، از جمله توماسو پوجیو، این سطوح تحلیل را پذیرفتند و از آن‌ها برای شناخت بهتر بینایی از منظر رایانشی بهره گرفتند. سطح رایانشی، در بالاترین سطح انتزاع، مسائلی را بررسی می‌کند که دستگاه بینایی باید بر آن‌ها غلبه کند. سطح
که دستگاه بینایی باید بر آن‌ها غلبه کند. سطح الگوریتمی، راهبردهایی را که ممکن است برای حل این مسائل به‌کار روند، شناسایی می‌کند. در نهایت، سطح پیاده‌سازی بررسی می‌کند که راه‌حل‌ها چگونه از طریق سامانه‌های عصبی در مغز اجرا می‌شوند. مار پیشنهاد داد که می‌توان هر یک از این سطوح را به‌طور مستقل مورد بررسی قرار داد. او فرایند بینایی را به‌صورت تبدیل آرایه‌ای دوبُعدی از تصویر (روی شبکیه) به توصیفی سه‌بُعدی از جهان شرح داد. مراحل بینایی در نظریهٔ او شامل موارد زیر بود: طرح ابتدایی دوبُعدی از صحنه که بر پایهٔ
زیر بود: طرح ابتدایی دوبُعدی از صحنه که بر پایهٔ استخراج ویژگی‌هایی مانند لبه‌ها، ناحیه‌ها و مؤلفه‌های بنیادین صحنه ساخته می‌شود. این مرحله مفهومی شبیه طراحی سریع با مداد است که هنرمند برای ثبت برداشت کلی خود از صحنه انجام می‌دهد. طرح ۲٫۵ بعدی از صحنه که در آن، بافت‌ها، سطوح و اطلاعات نیمه‌عمقی لحاظ می‌شود. این مرحله همانند زمانی است که هنرمند با سایه‌روشن دادن به نواحی مختلف، عمق را برجسته می‌سازد. مدل سه‌بُعدی پیوسته، که صحنه را در قالب نقشه‌ای کامل و سه‌بُعدی بازنمایی می‌کند. طرح ۲٫۵ بعدی مار بر این فرض
بازنمایی می‌کند. طرح ۲٫۵ بعدی مار بر این فرض استوار بود که نقشه‌ای از عمق ساخته می‌شود و این نقشه پایهٔ درک هندسه فضایی و شکل‌های سه‌بُعدی است. اما مشاهدات تجربی از ادراک استریوسکوپی، تصویری و دید تک‌چشمی نشان می‌دهند که درک شکل‌های سه‌بُعدی پیش از ادراک عمق نقاط رخ می‌دهد و به آن وابسته نیست. هنوز مشخص نیست که چنین نقشهٔ ابتدایی از عمق چگونه ساخته می‌شود و این موضوع چگونه می‌تواند مسئلهٔ سازمان‌یافتگی شکل و پس‌زمینه یا گروه‌بندی عناصر را حل کند. نقش محدودیت‌های سازمان‌دهندهٔ ادراکی که در نظریهٔ مار نادیده
سازمان‌دهندهٔ ادراکی که در نظریهٔ مار نادیده گرفته شده‌اند، در تولید ادراک‌های شکل‌های سه‌بعدی از اجسام سیمی دوبُعدی که به‌صورت دوچشمی دیده می‌شوند، به‌طور تجربی نشان داده شده‌است. برای بررسی تفصیلی این موضوع، به اثر پیزلو (۲۰۰۸) مراجعه کنید. چارچوب جایگزین و تازه‌تری پیشنهاد می‌کند که بینایی از سه مرحله تشکیل شده‌است: رمزگذاری، انتخاب و رمزگشایی. رمزگذاری به معنای نمونه‌برداری و بازنمایی ورودی‌های دیداری است (برای نمونه، تبدیل ورودی‌های دیداری به فعالیت‌های عصبی در شبکیه). مرحلهٔ انتخاب — یا همان توجه —
عصبی در شبکیه). مرحلهٔ انتخاب — یا همان توجه — به معنای انتخاب بخشی بسیار کوچک از اطلاعات ورودی برای پردازش بیشتر است؛ مانند حرکت نگاه به سوی یک شیء یا نقطهٔ دیداری خاص برای پردازش بهتر نشانه‌های دیداری در آن نقطه. در مرحلهٔ رمزگشایی، مغز ورودی‌های منتخب را تفسیر یا شناسایی می‌کند؛ مثلاً تشخیص می‌دهد که شیء مرکز دید، چهرهٔ یک فرد است. در این چارچوب، فرایند توجه از قشر بینایی اولیه در مسیر بینایی آغاز می‌شود و محدودیت‌های توجه باعث تفکیک میدان دید مرکزی و پیرامونی در روند شناسایی یا رمزگشایی دیداری می‌شوند.
در روند شناسایی یا رمزگشایی دیداری می‌شوند. ترارسانی. "نوشتار اصلی: ترارسانی نوری بینایی" ترارسانی فرایندی است که در آن، انرژی ناشی از محرک‌های محیطی به فعالیت عصبی تبدیل می‌شود. شبکیه سه لایهٔ سلولی مختلف دارد: لایهٔ گیرنده‌های نوری، لایهٔ سلول‌های دوقطبی و لایهٔ سلول‌های گانگلیونی. لایهٔ گیرنده‌های نوری که در آن ترارسانی رخ می‌دهد، دورترین لایه نسبت به عدسی چشم است. این لایه شامل گیرنده‌های نوری‌ای با حساسیت‌های متفاوت به نام سلول‌های استوانه‌ای و مخروطی است. سلول‌های مخروطی مسئول درک رنگ‌ها هستند و به
است. سلول‌های مخروطی مسئول درک رنگ‌ها هستند و به سه نوع مختلف تقسیم می‌شوند: قرمز، سبز و آبی. سلول‌های استوانه‌ای نیز مسئول درک اشیا در نور کم هستند. گیرنده‌های نوری حاوی ماده‌ای شیمیایی به نام رنگ‌دانهٔ نوری هستند که در غشای لاملا جای دارد؛ هر سلول استوانه‌ای انسان حدود ۱۰ میلیون مولکول رنگ‌دانه دارد. هر رنگ‌دانهٔ نوری از دو بخش تشکیل شده‌است: اپسین (یک پروتئین) و شبکیه‌ای (یک لیپید). سه نوع مشخص از رنگ‌دانه‌های نوری وجود دارند که هر یک به طول‌موج خاصی از نور حساس‌اند و به نوری در محدودهٔ طیف مرئی واکنش
نور حساس‌اند و به نوری در محدودهٔ طیف مرئی واکنش نشان می‌دهند. زمانی که طول‌موج مناسب با حساسیت یک رنگ‌دانه به گیرنده برخورد می‌کند، رنگ‌دانه تجزیه می‌شود و این تجزیه، سیگنالی به سلول‌های دوقطبی می‌فرستد. این سلول‌ها نیز سیگنالی به سلول‌های گانگلیونی می‌فرستند؛ آکسون‌های این سلول‌ها عصب بینایی را تشکیل می‌دهند که اطلاعات را به مغز منتقل می‌کند. اگر یکی از انواع سلول‌های مخروطی به دلیل ناهنجاری ژنتیکی وجود نداشته باشد یا به‌درستی عمل نکند، فرد دچار کوررنگی یا نارسایی در درک رنگ‌ها خواهد شد. فرایند
کوررنگی یا نارسایی در درک رنگ‌ها خواهد شد. فرایند تقابل‌محور (Opponent Process). ترارسانی شامل پیام‌های شیمیایی است که از گیرنده‌های نوری به سلول‌های دوقطبی و سپس به سلول‌های گانگلیونی ارسال می‌شوند. چند گیرندهٔ نوری ممکن است اطلاعات خود را به یک سلول گانگلیونی بفرستند. دو نوع سلول گانگلیونی وجود دارد: قرمز/سبز و زرد/آبی. این نورون‌ها حتی در حالت تحریک‌نشده نیز به‌طور پیوسته سیگنال تولید می‌کنند. مغز زمانی تصویر و رنگ را درک می‌کند که نرخ سیگنال‌دهی این نورون‌ها تغییر کند. نور قرمز، سلول مخروطی قرمز را
نورون‌ها تغییر کند. نور قرمز، سلول مخروطی قرمز را تحریک می‌کند و این سلول نیز به‌نوبهٔ خود سلول گانگلیونی قرمز/سبز را تحریک می‌کند. به همین ترتیب، نور سبز سلول مخروطی سبز را تحریک کرده و آن هم سلول گانگلیونی سبز/قرمز را تحریک می‌کند. نور آبی نیز سلول مخروطی آبی را فعال کرده و سلول گانگلیونی آبی/زرد را تحریک می‌کند. نرخ سیگنال‌دهی سلول گانگلیونی زمانی افزایش می‌یابد که توسط یکی از سلول‌های مخروطی فعال شود، و زمانی کاهش می‌یابد (مهار می‌شود) که توسط سلول مخروطی دیگر تحریک شود. اولین رنگ در نام سلول گانگلیونی
دیگر تحریک شود. اولین رنگ در نام سلول گانگلیونی رنگی است که آن را تحریک می‌کند، و رنگ دوم همان است که آن را مهار می‌کند. به‌عبارت دیگر، سلول مخروطی قرمز سلول گانگلیونی قرمز/سبز را تحریک می‌کند، در حالی که سلول سبز آن را مهار می‌کند. این همان فرایند تقابل‌محور است. اگر نرخ فعالیت سلول قرمز/سبز افزایش یابد، مغز درک می‌کند که نور قرمز است؛ و اگر این نرخ کاهش یابد، مغز درک می‌کند که نور سبز بوده‌است. ادراک دیداری مصنوعی. نظریه‌ها و مشاهدات مربوط به درک دیداری الهام‌بخش اصلی در توسعهٔ بینایی رایانه‌ای (که با
الهام‌بخش اصلی در توسعهٔ بینایی رایانه‌ای (که با نام‌های دید ماشینی یا بینایی محاسباتی نیز شناخته می‌شود) بوده‌اند. ساختارهای سخت‌افزاری ویژه و الگوریتم‌های نرم‌افزاری این امکان را برای ماشین‌ها فراهم کرده‌اند تا تصاویر دریافت‌شده از دوربین یا حسگرها را تفسیر کنند.
میلتون ایجر (زاده ۶ اکتبر ۱۸۹۳ -مرگ ۶ می ۱۹۷۹) یک آهنگساز آمریکایی بود. زندگینامه. او در شهر شیکاگو واقع در ایالت ایلینوی به دنیا آمد. او ششمین فرزند از مجموع نه فرزند خانواده خود بود. ایجر پس از گذشت سه سال از دوره دبیرستان مدرسه را رها کرد.بعد از این کار او با تمرین نواختن پیانو را فرا گرفت و بعنوان یک موسیقیدان مشفول فعالیت شد. پس از مدتی که به کار نواختن موسیقی برای فیلم‌های صامت مشغول بود، برای نوشتن موسیقی به نیویورک نقل مکان کرد.در طول جنگ جهانی دوم او بعنوان افسر در جنگ شرکت کرد.بعد از جنگ او به
او بعنوان افسر در جنگ شرکت کرد.بعد از جنگ او به هالیوود رفت تا آهنگسازی برای فیلم‌ها را آغاز کند. بعد از مرگ در سال ۱۹۷۹ جسد وی را در گورستان وست وود در لس آنجلس دفن کردند.آثار ایجر در سال ۱۹۷۹ در تالار آهنگسازان مشهور پذیرفته شد.
دانشگاه علوم پزشکی بقیةالله دانشگاه علوم پزشکی وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در شهر تهران است، که در زمان فرماندهی محسن رضایی در سپاه پاسداران، توسط این نهاد تأسیس شد. تاریخچه. دانشگاه علوم پزشکی بقیةالله برای اولین بار فعالیت خود را در قالب دانشکده علوم‌پزشکی سپاه به عنوان یکی از دانشکده‌های دانشگاه امام‌حسین در سال ۱۳۶۴ شروع کرد و با گسترش فعالیت‌ها و نیاز به توسعه نظام سلامت نیروهای مسلح از سال ۱۳۷۱ مجوز پذیرش دانشجوی پزشکی را به دست آورد و نهایتاً در سال ۱۳۷۴ با تصویب تشکیل دانشگاه علوم پزشکی در
در سال ۱۳۷۴ با تصویب تشکیل دانشگاه علوم پزشکی در شصت و ششمین جلسه شورای گسترش دانشگاه‌های علوم پزشکی به‌طور رسمی فعالیت خود را آغاز کرد. ساختار. ارکان دانشگاه شامل هیئت امنا، ریاست دانشگاه، معاونت‌ها و دانشکده‌ها و پژوهشگاه است. پذیرش. دانشجویان از طریق کنکور سراسری و پس از انجام گزینش داخلی دانشگاه مورد پذیرش قرار می‌گیرند (نیمه متمرکز). از سال ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۹ تمام دانشجویان پزشکی در بدو ورود بورسیه تحصیلی سپاه شدند. از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۰ با توجه به تغییرات راهبردی در گزینش، دانشجویان به‌طور آزاد در دانشگاه
در گزینش، دانشجویان به‌طور آزاد در دانشگاه پذیرش شدند و پس از پایان تحصیلات هیچ گونه تعهد خدمتی وجود نداشت اما از سال ۱۳۹۰ پذیرش دانشگاه دوباره به طریق بورسیه انجام می‌گیرد. دانشکده‌ها. این دانشگاه شامل ۵ دانشکده است. واحد بین‌الملل نیز از سال ۱۴۰۰ دانشجو می پذیرد. دانشکده پزشکی. دانشکده پزشکی بقیةالله از سال ۱۳۷۱ اقدام به پذیرش دانشجو در رشته پزشکی کرده‌است. گروه‌های آموزشی. گروه‌های آموزشی به علوم پایه و بالینی تقسیم می‌شوند. گروه‌های علوم پایه شامل علوم تشریح، بیوشیمی، فیزیولوژی، انگل‌شناسی، ایمونولوژی
تشریح، بیوشیمی، فیزیولوژی، انگل‌شناسی، ایمونولوژی و روانشناسی است. گروه‌های بالینی شامل، بیماری‌های داخلی، جراحی، بیهوشی، زنان و زایمان، کودکان، روان‌پزشکی، جراحی گوش و حلق و بینی، چشم‌پزشکی است. دوره‌های دستیاری. دانشکده پزشکی در رشته‌های داخلی، جراحی عمومی، جراحی ارتوپدی، بیهوشی، طب فیزیکی، ارولوژی، قلب و عروق، و چشم‌پزشکی دستیار تخصصی می‌پذیرد. دوره‌های فوق‌تخصصی. در دانشکده پزشکی دوره‌های فوق تخصص گوارش، نفرولوژی، جراحی قلب و ریه ارائه می‌شود. دانشکده دندانپزشکی. دانشکده دندانپزشکی بقیةالله، با تصویب
دندانپزشکی. دانشکده دندانپزشکی بقیةالله، با تصویب شورای گسترش دانشگاههای علوم پزشکی، از اردیبهشت ۱۴۰۰ شروع بکار نمود و از بهمن ماه ۱۴۰۰ در رشته دندان پزشکی و به ویژه در مقطع تحصیلات تکمیلی دانشجو پذیرش خواهد نمود . مرکز آموزشی درمانی این دانشکده، بیمارستان تخصصی دندان پزشکی شهید شکری می باشد. دانشکده داروسازی. دانشکده داروسازی بقیةالله در سال ۱۳۹۳ به همت دکتر عبدالمجید چراغعلی و با هدف تربیت داروساز نظامی تاسیس شد. این دانشکده در سال 1394 از طریق کنکور سراسری اولین گروه دانشجویان خود را جذب کرد و در سال
اولین گروه دانشجویان خود را جذب کرد و در سال 1394 نیز داروخانه آموزشی خود را به نام داروخانه سوم خرداد در جنب محوطه دانشگاه در خیابان شیخ بهائی جنوبی در تهران راه اندازی کرد. در سال 1399 اولین دانشجوی دانشکده داروسازی که ورودی سال 1394 بود از پایان نامه خود دفاع کرد و رسما فارغ التحصیل شد. آقای دکتر چراغعلی تا سال 1400 مسئولیت این دانشکده را برعهده داشت و بعد از بازنشستگی ایشان ریاست این دانشکده به آقای دکتر پورحیدری واگذار گردید. دانشکده پرستاری. دانشکده پرستاری بقیه الله به ریاست دکتر مرادیان و شامل رشته
بقیه الله به ریاست دکتر مرادیان و شامل رشته های پرستاری،هوشبری،اتاق عمل و تکنسین فوریت های پزشکی می باشد و البته تنها دانشکده پرستاری است که در مقطع کاردانی پرستاری هم دانشجو جذب می کند. پژوهش. پژوهشگاه علوم پزشکی بقیةالله. پژوهشگاه علوم پزشکی بقیةالله، در تاریخ ۱۳۸۸/۲/۲۰ با حضور فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و وزیر بهداشت ایران افتتاح گردید. این پژوهشگاه دارای چهار پژوهشکده و ۱۶ مرکز تحقیقاتی است.
سنگ‌نوشته‌های کرتیر شامل چهار سنگ‌نوشته از کرتیر است که در استان فارس قرار دارند و عبارتند از سنگ‌نوشتهٔ کرتیر در نقش رجب (KNRb)، سنگ‌نگاره و نبشته کرتیر در نقش رستم (KNRm)، کتیبه کرتیر در سرمشهد (KSM)، و کتیبه کرتیر در کعبه زرتشت (KKZ). کعبهٔ زردشت روایت معراج را در بَر ندارد، در حالی که سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب خلاصه‌ای از مفاهیم اصلی یک سنگ‌نوشتهٔ طولانی‌تر است. تصویر کرتیر در چندین سنگ‌نگاره بازنمایی شده‌است که اکثر آن‌ها متعلق به بهرام دوم بوده‌اند. کرتیر همیشه در نیم‌رُخ راست، همراه با کلاهی دایره‌ای با
همیشه در نیم‌رُخ راست، همراه با کلاهی دایره‌ای با نشانی قیچی‌مانند، یک گردن‌بند با دانه‌های درشت مروارید و دستی بالارفته که به نشانهٔ احترام با انگشتش اشاره می‌کند دیده می‌شود. کرتیر بدون ریش است و احتمالاً خواجه بوده‌است. سنگ‌نوشته‌های کرتیر قدیمی‌ترین شواهد مکتوب بومی دربارهٔ اصول اساسی مزدیسنا از زمان سنگ‌نوشته‌های هخامنشی هستند و ششصد سال با ادبیات مکتوب پهلوی (و هزار سال با قدیمی‌ترین نسخه‌های خطی) فاصلهٔ زمانی دارند؛ بنابراین، این سنگ‌نوشته‌ها برای مطالعهٔ سنت مزدیسنایی اوایل دورهٔ ساسانی حائز اهمیت
سنت مزدیسنایی اوایل دورهٔ ساسانی حائز اهمیت بسیارند. تمرکز این سنگ‌نوشته‌ها بر روی اخلاق (رفتار خوب یا بد) است و همانند دیگر ادیان بزرگ با اشاره به آنچه پس از مرگ انتظارِ روح را می‌کشد، وعده‌هایی داده می‌شود: پاداش برای نیکوکاران، مجازات برای ستمگران. سنگ‌نوشته‌های کرتیر به‌دلیل اندازه و زبان متنوع‌شان، مهم‌ترین اسناد برای فهم نظام نوشتاری، دستور زبان، و واژگان فارسی میانهٔ اولیه است و از این لحاظ فقط با سنگ‌نوشتهٔ نرسه در پایکولی و کتاب "نیایش" پهلوی قابل مقایسه است. تاریخ‌گذاری سنگ‌نوشته‌ها. فیلیپ ژینیو
مقایسه است. تاریخ‌گذاری سنگ‌نوشته‌ها. فیلیپ ژینیو نخستین کسی بود که دربارهٔ تاریخ تقریبی سنگ‌نوشته‌ها بحث کرد. او در ترجمه‌اش از سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد، اظهار کرد که سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد، از آنجا که محتوای سه سنگ‌نوشتهٔ دیگر در آن تکرار شده، می‌بایست نخستین سنگ‌نوشتهٔ حکاکی‌شده باشد که به فرمان خودِ کرتیر یا پیروانش در مکانی جدا از سنگ‌نوشته‌های شاهی نوشته شده‌است. به‌دلیل محتویات مهم سنگ‌نوشته و دسترسی دشوار به آن، جانشینان کرتیر بخش‌های مهم سنگ‌نوشته را در جاهای دیگری نیز حکاکی کردند. ژینیو پس از تحقیق والتر
دیگری نیز حکاکی کردند. ژینیو پس از تحقیق والتر هینتس بر روی سنگ‌نگاره‌هایی که کرتیر در آن‌ها ظاهر شده‌است، این ادعاها را در ترجمه‌اش از سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم اصلاح کرد. اینجا، ژینیو همچنان تصور می‌کرد سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد در زمانی که کرتیر هنوز زنده‌بود نوشته‌شده و سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم که یک بازتولید غیرماهرانه از متن است، آخرین سنگ‌نوشته محسوب می‌شود. او نتیجه می‌گیرد که سنگ‌نوشتهٔ کعبهٔ زردشت، سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب، و سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم در سال ۲۹۳، احتمالاً پیش از بر تخت نشستن نرسه «که رفتار آنچنان دوستانه‌ای با
بر تخت نشستن نرسه «که رفتار آنچنان دوستانه‌ای با کرتیر نداشت» حکاکی شده‌اند. با این حال، ژینیو در مطالعه‌اش در زمینهٔ گونه‌های متنی، این گاه‌نگاری را کوتاه کرد و ادعا کرد که سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد می‌بایست در اواخر دورهٔ پادشاهی بهرام دوم، در حدود سال ۲۹۰ نوشته شده‌باشد، اما به‌صورت تلویحی معتقد بود که نگارش سنگ‌نوشته حداکثر تا سال ۲۹۳ به‌طول انجامید. ولادیمیر گریگوریویچ لوکونین که تاریخ‌های سنگ‌نگاره‌ها و سنگ‌نوشته‌ها را عمدتاً بر اساس پُرتره‌ها مورد بحث قرار داده‌بود، می‌پنداشت که پرترهٔ سرمشهد قدیمی‌ترین است
می‌پنداشت که پرترهٔ سرمشهد قدیمی‌ترین است و سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد را بین سال‌های ۲۷۶ و ۲۸۳ و سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم و سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب را بعد از ۲۸۳ تاریخ‌گذاری کرد. دیوید نیل مکنزی این گاه‌نگاری‌ها را مورد انتقاد قرار دارد و مدعی شد که سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب «کوتاه‌ترین» سنگ‌نوشته‌است و همچون سنگ‌نوشته‌های کعبهٔ زردشت و نقش رستم به سنگ‌نگاره یا سنگ‌نوشته‌ای شاهانه افزوده نشده، در نتیجه می‌بایست نخستین سنگ‌نوشته باشد. با این حال، سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب به سمت چپ سنگ‌نگارهٔ تاج‌ستانی اردشیر بابکان افزوده‌شده‌است. با
تاج‌ستانی اردشیر بابکان افزوده‌شده‌است. با توجه به تعداد بیشتر ردپساگ‌ها و وجود فهرست استان‌ها در سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم که در سنگ‌نوشتهٔ کعبهٔ زردشت وجود ندارند، شاید به‌دلیل اینکه این موارد را درست بالای سنگ‌نوشتهٔ کرتیر در کعبهٔ زردشت و در سنگ‌نوشتهٔ شاپور بر کعبهٔ زردشت می‌توان خواند، و نیز وجود نام اردشیر در جملهٔ نخست سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم می‌توان گفت این سنگ‌نوشته پس از سنگ‌نوشتهٔ کعبهٔ زردشت حکاکی شده باشد. سنگ‌نوشتهٔ سرمشهد می‌بایست آخرین سنگ‌نوشته باشد، مشخصاً به‌خاطر عدم اشاره به هزوارش &lt;bwny
باشد، مشخصاً به‌خاطر عدم اشاره به هزوارش &lt;bwny BYTA&gt;. این واژه در صورت ارجاع به کعبهٔ زردشت، در این مکان نامناسب خواهد بود. ژینیو به نوبهٔ خود گاه‌نگاری مکنزی را مورد انتقاد قرار داد و عمدتاً دیدگاه خود را حفظ کرد. اینکه متن سنگ‌نوشته‌ها فقط به‌صورت سنگ‌نوشته وجود داشتند یا به قالب‌های دیگری نیز تبدیل شده‌بودند نامشخص است. به‌ویژه به این عبارت در سروده‌های مانوی که زردشتی‌ها «طومارهایی» علیه مانی نوشتند باید توجه کرد. زمینهٔ تاریخی. در عصر نخستین شاهنشاهان ساسانی دو گرایش دینی عمده، وجود داشت که هر
ساسانی دو گرایش دینی عمده، وجود داشت که هر یک از آنها می‌کوشید به آیین رسمی دستگاه دولتی تبدیل شود. نمایندگان این دو گرایش دینی، مانی و کرتیر بودند. شاهنشاهی به مقتضای وحدت سیاسی به دین رسمی واحدی نیاز داشت. آیین مانی از آنجا که عناصر اصلی ادیان بزرگ را در خود فراهم داشت جلب نظر می‌کرد. دین زرتشتی نیز که توانسته بود خود را با سنت‌ها و معتقدات آریایی سازگاری بخشد، زمینهٔ بسیار مساعدی داشت. سرانجام در کشمکش میان این دو گرایش دینی، کرتیر پیروز شد و توانست قدرت سیاسی شگرف شاهنشاهی را پشتیبان خود سازد.
قدرت سیاسی شگرف شاهنشاهی را پشتیبان خود سازد. شاهنشاهان ساسانی در آغاز اعلام دین زرتشت به عنوان آئین رسمی خویش، آتشکده‌های زرتشتی را چون تکیه‌گاهی پایدار جهت فرمانروایی خود یافتند ولی برای پیروزی و شکوهمندی واقعی آئین زرتشت در سراسر کشور مبارزه و پیکار ضرورت یافت. این مبارزه با شدت و خشونتی تمام صورت گرفت. انهدام نفوذ دین یهود، مسیحیت، بودایی، برهمائیگری، و مندائیگری و نیز از میان برداشتن ارتداد در آئین زرتشت و پایان دادن به نهضت مانی و مانویان در ایران ضرور می‌نمود. از این رو پس از مرگ شاپور یکم، زمانی که
می‌نمود. از این رو پس از مرگ شاپور یکم، زمانی که نفوذ کرتیر بر شاهنشاه فزونی گرفت و ریاست مذهبی سراسر کشور را برعهده گرفت، پیگرد مانویان و فشار بر آنان در ایران آغاز شد. کشته شدن مانی در سال ۲۷۶ میلادی در زمان پادشاهی بهرام یکم بود. کرتیر متن‌های مذهبی را در روزگار شاهنشاهی بهرام دوم تنظیم کرد و برای نخستین بار اوستا را به صورت مجموعهٔ احکام دینی درآورد. پس از قیام نرسی جانشین بهرام دوم علیه کرتیر، از این چهرهٔ پرنفوذ روحانی در هیچیک از آثار مذهبی پس از وی و در هیچیک از نوشته‌های تاریخی و در هیچ روایتی سخن
در هیچیک از نوشته‌های تاریخی و در هیچ روایتی سخن نیامده‌است. تاریخچهٔ رمزگشایی سنگ‌نوشته‌ها. چندین تن از نخستین سیاحانی که به ایران سفر کردند، گزارش‌هایی دربارهٔ سنگ‌نوشته‌های نقش رستم ارائه دادند و در انتهای سدهٔ هفدهم، تلاش‌هایی برای رمزگشایی سنگ‌نوشته‌های فارسی میانه و پارتی آغاز شد. در نوامبر ۱۶۶۷ ساموئل فلاور، نمایندهٔ کمپانی هند شرقی در ایران و بازرگان حلب، از چندین سنگ‌نگاره و نوشته‌های موجود در تخت جمشید و نقش رستم، از جمله سنگ‌نگاره‌های دیهیم‌ستانی اردشیر یکم و شاپور یکم، طرح‌هایی کشید. پس از مرگ
اردشیر یکم و شاپور یکم، طرح‌هایی کشید. پس از مرگ او طراحی‌ها و یادداشت‌هایش به انجمن سلطنتی فرستاده و منتشر شدند و اساس کار برای تلاش‌های توماس هاید در رمزگشایی را فراهم آوردند. تنها با رونوشت‌های دقیق از سنگ‌نوشته‌های هخامنشی و ساسانی در تخت جمشید و نقش رستم که توسط جهانگرد و محقق آلمانی، کارستن نیبور تهیه شده‌بود، این چرخه توانست به سرانجام برسد؛ نیبور در یک گروه اعزامی دانمارکی در سال ۱۷۶۱-۱۷۶۷ به ایران سفر کرده بود. طراحی‌های او که در سال ۱۷۷۸ در گزارش‌هایش از این مأموریت منتشر شد، شامل سطرهای ۱-۱۸ و
از این مأموریت منتشر شد، شامل سطرهای ۱-۱۸ و ۳۰-۳۴ در قسمت بالا و سمت چپ سنگ‌نوشتهٔ کرتیر در نقش رستم می‌شود. در اوایل سدهٔ ۱۹ ویلیام اوزلی که در سال‌های ۱۸۱۰-۱۸۱۵ در ایران بود، طراحی‌های بخش‌هایی از سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم را منتشر کرد؛ به همین ترتیب اوژن فلاندن و پاسکال کوست که در ۱۸۴۰-۱۸۴۱ به ایران سفر کردند، طراحی‌هایشان را انتشار دادند؛ رابرت کر پورتر که در سال‌های ۱۸۱۸-۱۸۲۰ به خاورمیانه سفر کرده‌بود نیز این کار را انجام داد. یک رونوشت از اکثر قسمت‌های خوانای این سنگ‌نوشته توسط نیلز لودویگ وسترگارد که در
این سنگ‌نوشته توسط نیلز لودویگ وسترگارد که در سال‌های ۱۸۴۱-۱۸۴۴ در ایران به سر می‌برد، تهیه شد. در سال ۱۸۶۸، ادوارد توماس، یک کارمند اداری در بنگال، سنگ‌نوشتهٔ نقش رجب و بخش آغازین سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم را به خط عربی آوانویسی و حرف‌نویسی کرد که واژگان بسیاری در آن به‌درستی آوانویسی شدند، اما فاقد تفسیر و یادداشت بودند. او این واژگان را از روی یکسانی‌شان با واژگان فارسی و یا تمایزشان با لغات عبری و عربی دریافته بود. در سال ۱۸۸۱، ادوارد وِست رونوشت وسترگارد از سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم را همراه با ترجمه و
از سنگ‌نوشتهٔ نقش رستم را همراه با ترجمه و یادداشت‌هایی دربارهٔ زبان سنگ‌نوشته و محتوای آن منتشر کرد که برخی از آن‌ها از این قرار است: &lt;y&gt; پایانی در بسیاری از واژگان ایرانی تا حدی معادل &lt;-w&gt; پایانی در پهلوی است اما هیچ نقش دستوری اعم از نحوی یا صرفی ندارد؛ هزوارش‌های فعلی ساده ممکن است هم برای زمان گذشته و هم برای اسم مفعول به کار رفته‌باشند. پسوندهای &lt;d&gt; و &lt;t&gt; ممکن است برای نشان‌دادن سوم شخص جمع و سوم شخص مفرد استفاده‌شوند، اما شاید «به‌جای یکدیگر» هم استفاده‌شوند؛ «فعل‌های سامی»
«به‌جای یکدیگر» هم استفاده‌شوند؛ «فعل‌های سامی» تلفظ سنتی واژگان ایرانی و هزوارش‌ها را تصحیح‌ می‌کنند و نیز درستی &lt;TN&gt; پایانی در هزوارش فعلی به‌کار رفته در نسخه‌های خطی پهلوی مکتوب در ایران را تأیید می‌کنند. وست همچنین به درستی معنای هزوارش &lt;HWYTN&gt; به‌عنوان صورت گذشتهٔ فعل «بودن» را تشخیص داد و در نهایت به‌درستی توانست عبارت "bōxt-ruwān-warahrān" را بخواند و نخستین کسی بود که این عبارت را «بهرام بخت‌روان» ترجمه و بهرام «درگذشته» تفسیر کرد. بر این اساس به عقیدهٔ ژینیو تلاش‌های وست در تاریخ