payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در کتیبه‌های پادشاهان اردشیر دوم و اردشیر سوم، درکنار هرمزد و مهر، قرار گرفته است. در ایران باستان، سرچشمهٔ باروری و سرچشمهٔ همهٔ آب‌های زمین است. درهمهٔ پرستشگاه‌های آناهیتا، چاه، برکه، چشمه یا جوی آبی دیده می‌شود. آناهیتا، چون هستی از او می‌جوشد، درواقع یک مادرخدا است. او ایزدبانوی آب، باران، فراوانی، برکت، باروری، عشق، مادری، زایش و پیروزی است. ایزد باد. ایزد وایو یا ایزد باد از ایزدان مشترک ایرانی و هندی و خدای باد است. وایو چهره‌ای دوگانه دارد، خوب و بد زیرا باد از هر دو جهان نیک و بد می‌گذرد. ایزد
بد زیرا باد از هر دو جهان نیک و بد می‌گذرد. ایزد زمین. ارمیتی که در ریگ ودا «آرامائیتی» Aramaiti خوانده می‌شود، ایزدبانوی زمین دانسته می‌شوند. در اساطیر ایرانی آسمان‌ایزد صاحب دختر یا همسری است که آرمیتی ـ به معنای مادر زمین ـ نام دارد. در تعبیرات کهن‌تر او را دختر خود اهورامزدا دانسته‌اند. ایزد آذر. آتش نزد انسان اولیه اهمیت خاصی داشت. از زمانی که بشر به آتش دست یافت، به سبب تحولی که در زندگی او به وجود آورده بود، برای انسان ارزش ویژهای پیدا کرد. هنگامیکه انسان به آتش توجه و احترام زیادی کرد، متوجه قدرت
انسان به آتش توجه و احترام زیادی کرد، متوجه قدرت آن و در نتیجه لزوم یاری و پشتیبانی و تقویت آن شد. از زمانیکه ویژگی‌های فراطبیعی به آتش نسبت داده شد، اولین و اصلیترین کارکرد آن دور کردن شیاطین بود. آتش تاریکی را برطرف می‌کند و دشمنان را نیز دفع می‌کند. این اندیشه احتمالاً از حملهٔ دزدان و نیز حیوانات وحشی در شب ریشه گرفته است. همچنین شیطان در تفکر بشر تجسم یک ترس یا بیماری یا بلا بوده است و آتش به سبب روشنایی‌بخشی، در شب، ترس‌ها را و نیز به سبب خاصیت ضد عفونی‌کنندگی، بیماری‌ها را دور می‌کرده است. از
ضد عفونی‌کنندگی، بیماری‌ها را دور می‌کرده است. از زمان‌های کهن نزد هندواروپاییان، آتش برای دور کردن شیاطین یا نیروهای بد و جلب خدایان یا نیروهای نیک به کار می‌رفته است؛ بنابراین مشخص است که اهمیت آتش از دوران مردمان هندوایرانی در زندگی مردمی که امروزه ساکنین سرزمین‌های ایران و هند هستند، نقش بسته است. محیط سردی که مردم آریایی از آن آمده‌اند در این ارزش و اهمیت آتش مؤثر بوده است. سپس نیروهای برتر به آتش نسبت داده شد و برای دور کردن نیروهای بد و حتی در هند به عنوان رابط میان انسان‌ها و خدایان به کار گرفته
به عنوان رابط میان انسان‌ها و خدایان به کار گرفته شد. آتش مرکز زندگی خانوادگی در میان اقوام هندواروپایی بوده است و بعدها با هاله ای از راز پوشیده شده است. نقاط اشتراک زیادی میان آگنی (ایزد آتش در وداها) و آذر (ایزد)/آتر (ایزدِ نگاهبانِ آتش) وجود دارد که نشان می‌دهد یک نوع آیین آتش در زمان اتحاد هندوایرانیان وجود داشته است که بزرگداشت آگنی و آتر در زمان‌های بعد، ادامهٔ آن است. در اساطیر ایزد آذر را فرزند و پسر اهورامزدا می‌خوانند همان‌گونه که همتای هندی او، اَگنی را فرزند دیائوس، خدای بزرگ هندی می‌خوانند.
اَگنی را فرزند دیائوس، خدای بزرگ هندی می‌خوانند. آذر را نماد نظم راستین و نشانهٔ مرئی حضور اهورامزدا می‌دانند. طبیعت‌پرستی. احترام به گیاهان و درختان و به‌طور کلی تمام رستنی‌ها و جانوران سودمند برای جهان هستی، در میان ایرانیان رسم بوده است. در عهد باستان شکستن درختان و آسیب رساندن به رستنی‌ها و حتی جدا کردن میوه‌های نارس از درخت، خطایی نابخشودنی به‌شمار می‌آمد و ایرانیان باستان عقیده داشتند که اگر کسی درخت بزرگ میوه و پرشاخ و برگی را بیفکند یا شاخه‌های آن را بشکند، در همان سال یکی از خویشاوندان خود را از
را بشکند، در همان سال یکی از خویشاوندان خود را از دست خواهد داد. سرو یکی از درختانی است که در عهد باستان جنبهٔ روحانیت و دوام فوق‌العاده داشته است و کاج و بلوط نیز در زمره درختان پرارج بوده و به‌ویژه درخت انار در اعتقادهای عهد باستان از نظر دینی و پزشکی مورد استفاده بوده است. آیین هخامنشیان. آرتور کریستن سن نوشته است که زمان ظهور زرتشت حدود یک هزار سال پیش از میلاد مسیح و پس از مهاجرت قوم ماد و پارس از منطقه شمال شرقی فلات ایران به مناطق غربی بوده است و آیین هخامنشیان زرتشتی نیست بلکه آیین کهن ایرانی و
آیین هخامنشیان زرتشتی نیست بلکه آیین کهن ایرانی و مزداپرستی غیرزرتشتی است. اما هرتسفلد تنها شاهان نخستین هخامنشی را پیرو زرتشت نمی‌داند. بیزاری از دروغ. امیل بنونیست می‌نویسد، به جز سنگ نبشته‌های به جای مانده از دوران هخامنشیان، بیزاری ایرانیان در برابر دروغ در بخش‌های تازه‌تر اوستا نیز آمده است. این خود نشانهٔ اینست که این گونه باورها از ویژگی‌های همیشگی و همگانی ایرانیان بوده است. کرگ لینگر باستان‌شناس فرانسوی در کتاب "توسعه زندگی دینی" می‌نویسد، «هیچ قومی به مانند پارسیان از دروغ نفرت ندارد.» قربانی
قومی به مانند پارسیان از دروغ نفرت ندارد.» قربانی کردن. قربانی کردن گاو در آیین مهرپرستی به مثابهٔ یکی از مهم‌ترین مراسم‌ها اجرا می‌شده است تا با ریخته شدن خون گاو، زمین به حیات دوباره برسد و با خوردن گوشت آن، پیروان این آیین به جاودانگی و نامیرایی رسند. در دورهٔ هخامنشی نیز مناسک قربانی برای خدایان ایرانی و عیلامی تحت عنوان کوشوکوم برگزار می‌گردید که در کتیبه‌های باستانی باروی تخت جمشید به آن اشاره شده است. هخامنشیان به دلیل نزدیکی فرهنگی ای که با عیلام داشتند، گوسفندانی را برای پیشکشی در مراسم قربانی
داشتند، گوسفندانی را برای پیشکشی در مراسم قربانی کوشوکوم (Kušukum) که در تخت جمشید و حوالی آن انجام می‌شد، اختصاص می‌دادند. هاید ماری کخ در مقاله "خداشناسی و پرستش در عیلام و ایران هخامنشی" احتمال می‌دهد که ریشه این مراسم قربانی را باید در مراسم «گوشوم» (Gušum) جستجو کرد که به «بانوی شهر بلندمرتبه» پیشکش شده بود. هویت بانوی شهر بلندمرتبه مشخص نیست. شاید این مراسم برای یک خدا- مادر قدیمی برگزار می‌شده و بعداً به پینیکیر و کری‌ریشا منتقل شده است. هدایای مراسم گوشوم در دوره عیلام میانی به کری‌ریشا تقدیم
مراسم گوشوم در دوره عیلام میانی به کری‌ریشا تقدیم می‌شده است و در جریان آن تعدادی قوچ جوان پروار قربانی می‌شد. گوشت قربانی‌ها کباب شده و هرکس قطعه‌ای از آن دریافت می‌کرد (کخ). هنوز هویت واقعی مراسم کوشوکوم در دوره هخامنشی مشخص نیست؛ اما با توجه به انطباق روایت قربانی‌هایی که به درگاه آناهیتا انجام می‌شده در اوستا، پیشینه عیلامی مراسم قربانی کوشوکوم که به درگاه خدابانوی مادر تقدیم می‌شده است. گزنفون نیز در کوروش‌نامه بارها از قربانی‌های کوروش نام برده است، «در نخستین روزی که کوروش، شاهنشاهی خود را آغاز کرد
نخستین روزی که کوروش، شاهنشاهی خود را آغاز کرد و به کاخ شاهی قدم گذاشت و در حین ورود به درگاه قصر، برای (هستیا) خدای اجاق خانوادگی و اهورامزدا، پروردگار عالم و دیگر خدایان که مغ‌ها اسم برده بودند قربانی کرد، در هنگام پادشاهی، کوروش هر روز سحرگاه عبادت و قربانی به جای می‌آورد». گزنفون در نوشته‌هایش اشاره کرده است که «رسم قربانی کردن در دستگاه پادشاه ایران معمول بوده و پارسیان از شهریاران خود مجدانه پیوری می‌نمودند و می‌پنداشتند که هر چه در کار عبادت کوشاتر باشند، نیک‌بختی ایشان بیشتر خواهد شد. کوروش همه مال
نیک‌بختی ایشان بیشتر خواهد شد. کوروش همه مال و ثروت خود را صرف خیرات و قربانی می‌کرد و همچنین پس از پیروزی‌هایش در صدد قربانی برمی‌آمد». پس از ظهور زرتشت به دلایلی مانند مقابله با نمادهای مهرپرستی، ترویج یگانه‌پرستی، لزوم یکجانشینی و توسعهٔ تمدن، با قربانی کردن گاو به شدت مقابله می‌شود و حراست و حمایت از گاو مورد توجه خاص زرتشت قرار می‌گیرد. نوشیدن هوم. آیین قربانیگاو و نوشیدن هوم همراه با جشن‌های پرهزینه و باشکوهی بود، این آیین بی‌آنکه به توانگران آسیبی بزند، کشاورزان و چوپانان را ناتوان و مستمند می‌کرد و
کشاورزان و چوپانان را ناتوان و مستمند می‌کرد و گویا از همین رو نزد زرتشت پذیرفته نمی‌شد. خاکسپاری مردگان. آیین گذاشتن پیکر مردگان پیش جانوران و پرندگان به جز مادها به خزرها و بلخی‌ها نیز پیوند داده شده است، چنان می‌نماید که این یکی از آیین‌های ویژهٔ مردمان ایرانی کهن باشد و کاری را که به فراخور آب و هوا و طرز زندگانی آن‌ها از نیازهای زندگی بوده به گونه یک آیین دینی درآورده‌اند. چنین به نظر می‌رسد که به خاک سپردن مردگان یک آیین پارسی بوده که در آینده رفته رفته رها شده است. گواهی در این باره از برده‌ای
رفته رها شده است. گواهی در این باره از برده‌ای ایرانی به نام "اوفراتس" به دست آمده است. «مرا مسوزان، آتش را از برخورد تن من میالای، من پارسیم، نیاکانم نیز پارسی بودند و گناه آلودن آتش به نزد ما گران‌تر از مرگ است. مرا به خاک بسپار، مولایم، ولی برتنم، آب تطهیر نیفشان چون من آب‌ها را نیز گرامی می‌دارم.» انعکاس دین آریایی-ایرانی در شاهنامه. از بررسی دقیق در شاهنامهٔ فردوسی که مهم‌ترین سند روایات ملی ایران است، جسته‌جسته اطلاعاتی راجع به دین ایرانیان پیش از ظهور زرتشت به دست می‌آوریم. برخی از این معلومات با
زرتشت به دست می‌آوریم. برخی از این معلومات با نتیجهٔ تحقیقات دانشمندان خاورشناس مطابق است ولی بخشی دیگر نیک پیداست که نویسندگان خداینامک از مآخذ اصلی شاهنامه‌ها در تحت تأثیر سنن زرتشتی به نگارش آنها پرداخته‌اند. خلاصهٔ اطلاعات شاهنامه به شرح زیر است: گزارش هرودوت. باورها و عقایدی که هرودوت شرح می‌دهد، به‌طور تقریبی به سال ۴۴۵ پیش از میلاد منطبق با ۵۰ سال پس از مرگ داریوش بزرگ مربوط می‌شود. ساختن قربانگاه و معبد در نزد ایرانیان رسم نیست و برخلاف یونانیان ایشان معتقد نیستند که خدایان از جنس و ذات بشری باشند.
معتقد نیستند که خدایان از جنس و ذات بشری باشند. زئوس (اهورامزدا) در آیین ایشان همان گنبد نیلگون است. رسم آنان اینست که بر بلندترین نقاط بالا می‌روند و در درگاه خدا به دعا می‌پردازند و قربانی می‌کنند. پارسیان برای خورشید، ماه، آتش، آب و باد قربانی‌ها می‌کنند و این عناصر معبودهای خاص ایشان می‌باشند که حکم پرستش آن‌ها از روزگاران پیش بر ایشان نازل شده است. فقط بعدها پرستش اورانیا یا افرودیت را از آشوری‌ها و عرب‌ها آموختند. افرودیت را آشوریها، می‌لیتا و تازیان، آلیتا و ایرانیان مهر خوانند. آنان قربانگاهی برپا
آلیتا و ایرانیان مهر خوانند. آنان قربانگاهی برپا نمی‌کنند، آتشی نمی‌افروزند، شرابی نمی‌افشانند. در مراسم آنان از آوای نی خبری نیست یا گل یا نان جوین در کار نیست، بلکه مغی که می‌خواهد قربانی کند، فدیه‌اش را در جای پاکیزه‌ای می‌آورد، در حالی که پوشاک سر او با تاج گل‌ها معمولاً گل اسپرغم تزئین شده است و ایزدی که فدیه برای اوست، به نام برمی‌خواند. رسم نیست که تنها برای خویشتن خیر و برکت بخواهند، بلکه برای خوشبختی شاه و تمام اقوام ایرانی که خود نیز جزئی از آنان به‌شمار می‌روند، دعا می‌کنند. حیوان قربانی شده را
به‌شمار می‌روند، دعا می‌کنند. حیوان قربانی شده را تکه‌تکه می‌کنند و می‌پزند و سپس پوششی از نرم‌ترین گیاهان به‌ویژه شبدر می‌گسترد و همهٔ گوشت قربانی را بر آن می‌نهد. قربانی دادن جایز نیست مگر این که یکی از مغان در مراسم حاضر باشد. در نزد ایرانیان آنچه انجامش حرام باشد، ذکرش نیز مکروه است و بدترین کارها دروغگویی است و پس از آن وام‌ستاندن، زیرا که می‌پندارند بیم و واهمه، مرد بدهکار را به دروغگویی وادار می‌سازد. مردهٔ یک ایرانی پیش از آنکه پرندگان یا جانوران آن را بدرد دفن نمی‌شود. می‌دانم که میان مغان این رسم
را بدرد دفن نمی‌شود. می‌دانم که میان مغان این رسم هست چون آن‌ها آشکارا چنین کنند اما پارس‌ها نعش را با موم پوشانده سپس بخاک می‌سپارند؛ و اما مغان آن‌ها با دیگر مردمان و نیز با کاهنان مصری فرق بسیاری دارند. کاهنان مصر بنا به خویشکاری دینی خود از کشتن هر گونه جانداری جز در موارد قربانی سخت می‌پرهیزند ولی مغان همهٔ جانوران را جز سگ و آدم به دست خود می‌کشند و در کشتن حیوانات و مارها و خزندگان و پرندگان سخت می‌کوشند و از یکدیگر پیش می‌جویند و وانمود می‌کنند که آن رسمی قدیمی است و به همین منوال نیز خواهد ماند.
آن رسمی قدیمی است و به همین منوال نیز خواهد ماند. بی‌گمان در روایت هرودوت مراد از زئوس در هنگام گفتگو دربارهٔ خدای برین همان اهورامزدا است. اهورامزدا یکی از مهم‌ترین ایزدان آیین باستانی اوستایی است که در گات‌های زرتشت در درجهٔ اول اهمیت قرار گرفته است. ستایش این خدا هم از مذهب مزدیسنا در مفهوم اصطلاحی آن و هم از نوآیینی و دین‌آوری زرتشت باستانی‌تر است. به گفتهٔ هرودوت مغ در هنگام مراسم تاجی از اسپرغم بر سر می‌گذاشت این یک رسم ویژهٔ پارسی است و شاید از بومیان انیرانی و غیرآریایی فرا گرفته بودند در صورتی‌که
انیرانی و غیرآریایی فرا گرفته بودند در صورتی‌که در مراسم پرستش اوستایی چنان‌که هنوز در میان پارسیان هند رواج دارد، موبد باید سر خود و همچنین پایین چهره‌اش را با پنام بپوشاند تا دم او آتش را نیالاند. بدین ترتیب می‌توان تصور کرد دینی که هرودوت به ایرانیان نسبت داده است، آیین زرتشتی نبوده بلکه گونهٔ ابتدایی آیین کهن ایرانی است که بر اساس چندتا پرستی و ستایش نیروهای مینوی شدهٔ گیتی استوار بوده است. این کیش به باورهای ودایی بیشتر از آیین زرتشتی نزدیک است. دین ایرانی‌ای که هرودوت توصیف کرده است، با آیین اوستایی
که هرودوت توصیف کرده است، با آیین اوستایی تنها در مورد عقایدی که بازماندهٔ باورهای دوران هندوایرانی است هماهنگی دارد و برخی از این باورهای کهن را، باوجود دگرگونی و جابه‌جایی‌های فراوان هنوز می‌توان در اوستا تشخیص داد. منبع‌شناسی. یشت‌ها بخشی از اوستاست و سرودهای ستایش است برای خدایان دوران آریایی پیش از زرتشت که موبدان زرتشتی هنگام گردآوری و جمع و تألیف اوستا، آن سرودها را چنان‌که باقی مانده بود، به دلخواه خود تدوین کرده و اهورامزدا و امشاسپندان را بر آن خدایان سروری بخشیده و به‌شمار بخشی از اوستا
بر آن خدایان سروری بخشیده و به‌شمار بخشی از اوستا درآوردند. این یشت‌ها سرودهایی بوده از دوران قدیم آریایی و پیش از زرتشت که در بزرگداشت ایزدانی بزرگ مانند، آناهیتا، تیشتر، میترا، بهرام، ارته، رشن، فروهر و هوم همچنین یشتی در مورد زامیاد (زمین) که در ستایش فر کیانی است، می‌باشد. چون شاخص آیین کهن ایرانی البته شاخص آریایی آن از روی همین یشت‌ها مطالعه و پژوهش می‌شود، اوستای موجود و همچنین وندیداد یا کتاب شرایع و احکام مزدیسنا منابع مهمی برای مطالعه دربارهٔ این آیین‌ها هستند.
هادی مهدوی‌کیا (زاده ۱۳۵۹ - اراک) بازیکن بازنشسته فوتبال ایرانی است. او در باشگاه‌های سایپا، پرسپولیس و هما سابقه بازی دارد. وی برادر مهدی مهدوی‌کیا بازیکن فوتبال است. دوران مربیگری. وی از سال ۱۳۹۴ شمسی با آکادمی کیا که مدیر عامل و بنیانگذار آن برادر بزرگ‌ترش مهدی مهدوی‌کیا است به عنوان مربی کار خود را آغاز کرد و در فصل ۱۳۹۵ لیگ برتر نونهالان به مقام قهرمانی با این تیم دست پیدا کرد و در سال‌های ۱۳۹۶ و ۱۳۹۷ باز هم قهرمانی را در لیگ برتر تهران و لیگ برتر کشور به‌دست‌آورد. او در سال دوم به عنوان مربی نوجوانان
به‌دست‌آورد. او در سال دوم به عنوان مربی نوجوانان آکادمی کیا فعالیت کرد و در فصل ۹۷–۱۳۹۶ در لیگ برتر نوجوانان به مقام نایب قهرمانی با این تیم دست پیدا کرد. وی در فصل ۹۸–۹۷ نیز مربی نونهالان باشگاه کیا بودو با این تیم هم قهرمان تهران و هم قهرمان ایران شد.
اسامه بن زید صحابه و از یاران محمد پیامبر اسلام بود. محمد او را، که بیست سال بیشتر نداشت، به فرماندهی سپاهی برای جنگ با روم به شام فرستاد. زندگی. پدر اسامه زید غلام آزادشده و فرزند خوانده محمد بود که در جنگ موته کشته شد. مادرش ام ایمن نام داشت. ۹ سال پیش از هجرت و در مکه به دنیا آمد. او نیز مانند پدرش بسیار مورد علاقه پیامبر اسلام بود و پیامبر او را، که بیست سال بیشتر نداشت، به فرماندهی سپاهی برای جنگ با روم به شام فرستاد. ماجرای سپاه اسامه. محمد در اواخر عمر سپاهی را به فرماندهی اُسامه بن زید، که در آن
عمر سپاهی را به فرماندهی اُسامه بن زید، که در آن زمان جوانی 20 ساله بود، برای جهاد با امپراتوری روم (بسوی منطقه اُبنی در بلقاء شام جایی که پدرش در آنجا کشته شده بود) اعزام کرد و «جُرف» را به عنوان اردوگاه سپاه او تعیین کرد. محمد افرادی را که از پیوستن به سپاه اسامه سر باز زدند را سه بار لعن کرده بود. از جمله کسانی که از پیوستن به سپاه اسامه خودداری کردند ابوبکر و عمر بودند. سپاهیان همواره به جوانی اسامه اعتراض داشتند و به بهانه بیماری محمد از گرویدن به سپاه وی خودداری کردند و پس از رحلت پیامبر هم بر اعتراض
وی خودداری کردند و پس از رحلت پیامبر هم بر اعتراض خویش باقی ماندند. ابوبکر پس از رسیدن به خلافت، سپاه اسامه را تجهیز کرد. اسامه با این لشکر طی 20 روز به شام رفت و بعد از به چنگ آوردن غنایمی طی 15 روز به مدینه بازگشت. همچنین در این هجوم قاتل پدرش نیز کشته شد و در این لشکرکشی یک نفر هم از مسلمانان کشته نشد. عدم بیعت با علی بن ابی طالب. پس از بیعت عامه مردم با علی بن ابی طالب ، گروهی از مهاجرین و انصار و بنی امیه از بیعت با ایشان خودداری کردند. اسامه هم که از مهاجرین بود به منظور خروج از اطاعت علی بن ابی طالب
بود به منظور خروج از اطاعت علی بن ابی طالب از بیعت با ایشان دست باز زد. درگذشت. وی پس از پیامبر مدتی در وادی القری سکونت داشت، و در ایام خلافت معاویه مدتی در شام بود سپس در مدینه اقامت گزید. او به بیماری سختی دچار شد و در سال ۵۴ هجری قمری در (جرف) حوالی مدینه در شصت وسه سالگی درگذشت. جسدش را به مدینه انتقال دادند و حسین بن علی بر جنازه‌اش کفن پوشاند و نماز گذارد.
مصطفی مهدوی‌کیا (زاده ۲۵ شهریور ۱۳۶۳ - تهران) بازیکن فوتبال ایرانی است. وی در باشگاه‌های پرسپولیس، فجر شهید سپاسی، کاوه تهران، فولاد یزد و الوند همدان سابقه بازی دارد.
احمدی، روستایی است از توابع چغادک در شهرستان بوشهر استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان دویره قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱۳۶ نفر (۲۴۷خانوار) بوده‌است.
تل اشکی، روستایی از توابع بخش چغادک شهرستان بوشهر در استان بوشهر ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چاه‌کوتاه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۱۷ نفر (۱۷۰ خانوار) بوده‌است.
حسینکی، روستایی از توابع بخش چغادک شهرستان بوشهر در استان بوشهر ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چاه‌کوتاه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۰۴ نفر (۱۱۶خانوار) بوده‌است.
تُل‌سیاه، روستایی است از توابع بخش چغادک در شهرستان بوشهر استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان دویره قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۲۷ نفر (۱۳۳خانوار) بوده‌است.
لوییس آندره دِ پینا کابرال اِ ویلاس-بوآس (؛ زادهٔ ) که با نام آندره ویلاس-بوآس شناخته می‌شود، سرمربی فوتبال اهل پرتغال است.وی رئیس فعلی باشگاه فوتبال پورتو است‌. وی به عنوان جوان‌ترین مربی اروپا به همراه پورتو چهار قهرمانی به دست آورده‌است. وی با قراردادی ۱۵ میلیون یورویی (۱۳٬۳ میلیون پوند) در ژوئن ۲۰۱۱ به عنوان سرمربی باشگاه چلسی انتخاب شد و در ۴ مارس ۲۰۱۲ به دلایل نتایج ضعیف از کار برکنار شد. وی در حالی در بالاترین سطح فوتبال مربی‌گری می‌کند که تجربه‌ای به عنوان یک بازیکن حرفه‌ای را ندارد. بواس در تاریخ ۳
عنوان یک بازیکن حرفه‌ای را ندارد. بواس در تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۱۲ با امضای قراردادی ۳ ساله هدایت تیم تاتنهام هاتسپر را بر عهده گرفت. با وجود اینکه تیمش در تمام ۶ بازی گروهی لیگ اروپا به پیروزی رسیده و در رتبه هفتم لیگ برتر انگستان قرار داشت در تاریخ ۱۶ دسامبر ۲۰۱۳ از سمت خود برکنار شد. او در ۱۸ مارس ۲۰۱۴ به عنوان سرمربی تیم زنیت سن پترزبورگ معرفی شد. ویلاس-بوآس برای یک فصل هدایت شانگهای اس‌آی‌پی‌جی و برای دو فصل سرمربی‌گری المپیک مارسی را عهده‌دار بود.
بندرگاه، روستایی است از توابع بخش مرکزی در شهرستان بوشهر استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان حومه بوشهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۱۹۹ نفر (۵۲۳خانوار) بوده‌است.
دویره، روستایی است از توابع بخش چغادک در شهرستان بوشهر استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا مرکز دهستان دویره می‌باشد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۴۰۹۶ نفر می‌باشد. بر همین اساس در سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۵۴۹ نفر (۷۹۱خانوار) بوده‌است.
مصعب بن زبیر بن عوام اسدی (درگذشته ۶۹۱ میلادی) (عربی: مُصْعَبِ ٱبْن الزُّبَیْرِ ٱبْن الْعَوَّامِ الأَسَدِیّ) فرماندار بصره در سال‌های ۶۸۶ تا ۶۹۱ میلادی بود که از سوی برادرش، عبدالله بن زبیر — خلیفهٔ مخالف امویان در مکه — منصوب شده بود. مصعب فرزند زبیر بن عوام، از یاران برجستهٔ پیامبر اسلام بود. پیش از اینکه به حکومت برسد، یک کارزار ناموفق علیه فلسطین تحت کنترل امویان را رهبری کرد. در سال ۶۸۷ میلادی، پس از چندین نبرد، انقلابی طرفدار علویان، مختار ثقفی، را شکست داد و کشت و بر تمام عراق تسلط یافت. شکایات مردم
داد و کشت و بر تمام عراق تسلط یافت. شکایات مردم عراق باعث شد عبدالله بن زبیر او را از حکومت برکنار کند، اما مدت کوتاهی بعد دوباره او را به منصبش بازگرداند. چهار سال بعد، در نبرد دیرالجثالیق به دست نیروهای اموی به رهبری عبدالملک مروان کشته شد. کودکی و خانواده. مصعب فرزند زبیر بن عوام، یکی از یاران برجستهٔ پیامبر اسلام محمد، بود. مادر مصعب، رباب بنت عُنیف، دختر یکی از رؤسای قبیلهٔ بنی‌کلب بود. در سال‌های پایانی خلافت معاویه بن ابی‌سفیان (خلافت: ۶۶۱–۶۸۰ میلادی)، مصعب عضوی از گروهی در مسجد مدینه بود که
میلادی)، مصعب عضوی از گروهی در مسجد مدینه بود که احتمالاً برای مطالعهٔ مسائل دینی گرد هم می‌آمدند. این گروه شامل برادر ناتنی‌اش، عروه، و نیز عبدالملک بن مروان — خلیفهٔ بعدی اموی — می‌شد. مصعب، مانند بسیاری از برادرانش، املاکی از پدرشان در منطقهٔ بقیع مدینه به ارث برده بود و خانه‌ای در آنجا داشت. مصعب از چندین همسر و کنیز صاحب فرزندان زیادی شد. از همسرش فاطمه بنت عبدالله، پسرانش عیسی الکبیر، عُکاشه و دختری به نام سکینه متولد شدند. او همچنین با عایشه، دختر طلحة بن عبیدالله (از دیگر یاران برجستهٔ پیامبر)،
طلحة بن عبیدالله (از دیگر یاران برجستهٔ پیامبر)، ازدواج کرد و از او صاحب پسرانی به نام محمد و عبدالله شد. همچنین از همسرش سکینه، دختر حسین بن علی (نوهٔ پیامبر)، دختری به نام رباب داشت. او همچنین پسرانی به نام‌های حمزه، عاصم، عمر، جعفر، مصعب (ملقب به خُضَیر)، سعد، منذر، عیسی الصغیر و دختری به نام سکینه داشت. زندگی سیاسی و حکومت عراق. پس از مرگ یزید بن معاویه، خلیفهٔ اموی، در نوامبر سال ۶۸۳ میلادی، برادر ناتنی بزرگ‌تر مصعب، عبدالله بن زبیر، در بیشتر قلمرو خلافت — به‌جز بخش‌هایی از شام که در دست معاویه دوم و
— به‌جز بخش‌هایی از شام که در دست معاویه دوم و سپس مروان بن حکم از خاندان اموی بود — به‌عنوان خلیفه شناخته شد. مصعب در سال ۶۸۴ یا ۶۸۵ میلادی فرماندهی کارزاری را علیه فلسطین تحت کنترل امویان بر عهده گرفت، اما این حمله توسط عمرو بن سعید اشدق، شاهزادهٔ اموی، دفع شد. سپس مصعب به فرمانداری مدینه منصوب شد. در سال ۶۸۵ میلادی، مختار ثقفی — انقلابی طرفدار علویان — پس از بیرون راندن فرماندار زبیری کوفه (عبدالله بن مطیع)، این شهر را به تصرف خود درآورد. در نتیجه، نفوذ زبیریان در عراق به بصره و اطراف آن محدود شد.
نفوذ زبیریان در عراق به بصره و اطراف آن محدود شد. هم‌زمان، حملات خوارج در شرق عراق شدت گرفت. برای بازپس‌گیری کوفه از مختار و سرکوب خوارج، عبدالله بن زبیر در سال ۶۸۶ میلادی، مصعب را به فرمانداری بصره منصوب کرد. او در خطبهٔ آغازین خود در مسجد گفت: «ای مردم بصره، شنیده‌ام که برای فرمانروایان خود لقب می‌گذارید. من خود را «الجزّار» (قصاب) نامیده‌ام.» خوارج گروهی از جدایی‌طلبان بسیار پرهیزکار بودند که تندروترین آن‌ها علیه هر کسی که با عقایدشان مخالفت می‌کرد، به شدت مسلحانه برخورد می‌کردند. آنان در زمان فتنهٔ اول
مسلحانه برخورد می‌کردند. آنان در زمان فتنهٔ اول از میان زاهدان کوفه در سپاه علی بن ابی‌طالب (خلافت: ۶۵۶–۶۶۱ میلادی) ظهور کردند. خوارج علیه حکومت‌های علی، امویان و زبیریان جنگیدند و همهٔ آن‌ها را نامشروع می‌دانستند. در زمان فتنه دوم، بصره به مرکز تجمع فرقهٔ خوارج اَزَرقیه بدل شده بود. پس از بیرون رانده شدن توسط نیروهای زبیری، آن‌ها به مناطق شرقی فارس و کرمان — که از توابع بصره بودند — گریختند و به‌طور مکرر به شهر و حومهٔ آن حمله می‌کردند. مصعب برای مقابله با آن‌ها، باتجربه‌ترین فرمانده خود، مهلب بن
با آن‌ها، باتجربه‌ترین فرمانده خود، مهلب بن ابی‌صفره، را به جنگ با آنان فرستاد. هرچند مهلب توانست از حملات ازرقیان به بصره جلوگیری کند، اما جنگ سال‌ها به درازا کشید و منابع زبیری را تحلیل برد. مصعب همچنین سپاهی را برای مقابله با خوارج نَجدات که بر بحرین سلطه داشتند، فرستاد، اما این عملیات‌ها ناکام ماند. در عراق، مصعب سدی ساخت تا از سیلاب‌های نواحی باتلاقی جلوگیری کند، اما زمین‌هایی را که از این طریق به‌دست آمدند، برای خود ضبط کرد. شکست مختار. مُختار، که قبلاً متحد زبیر در حجاز (عربستان غربی) بود، پس از مرگ
متحد زبیر در حجاز (عربستان غربی) بود، پس از مرگ یزید به زبیرها پشت کرد و به زادگاهش کوفه بازگشت. او با حمایت‌های عرب و موالی (آزادشدگان غیرعرب مسلمان) خود، زبیری‌ها را شکست داد و کوفه را تصرف کرد. به زودی پس از آن، او شورشی را که توسط اشراف قبایل عرب به دلیل نفرت از موالی به راه افتاده بود، سرکوب کرد که منجر به فرار حدود ده هزار نفر از کوفیان به بصره شد. با تشویق پناهندگان برای اقدام فوری علیه مختار، مصعب کارزار خود را علیه خوارج متوقف کرد و به سمت کوفه حرکت کرد. در یک حمله پیشگیرانه، مختار ارتش خود را به
کرد. در یک حمله پیشگیرانه، مختار ارتش خود را به بصره فرستاد، اما در نبرد مذار، که در شمال بصره واقع شده بود، شکست خورد. مصعب به تعقیب ادامه داد و در نبرد حرورا، که چند مایلی از کوفه بود، کوفیان در حال فرار را نابود کرد. مختار و باقی‌مانده حامیانش به کاخ کوفه پناه بردند و توسط مصعب محاصره شدند. چهار ماه بعد، در آوریل ۶۸۷، مختار در یک تلاش برای خروج کشته شد. بین ۶۰۰۰ تا ۸۰۰۰ نفر از حامیان مختار تسلیم شدند، اما مصعب به فشار اشراف قبایل انتقام‌جو تن داد و همه آن‌ها را اعدام کرد. به گفتهٔ شرق‌شناس هنری لامنس،
آن‌ها را اعدام کرد. به گفتهٔ شرق‌شناس هنری لامنس، مصعب «تعداد قابل توجهی از حامیان او [مختار] را اعدام کرد». در روایت تاریخ‌نگار ابومخنف (درگذشته ۷۷۴)، عبدالله بن عمر مصعب را به کشتار ۷۰۰۰ کوفی متهم کرد، در حالی که روایت الواقدی (درگذشته ۸۲۳) بیان می‌کند که از میان طرفداران مختار که تسلیم شدند، مصعب ۷۰۰ عرب و همهٔ ایرانیان را اعدام کرد و سپس ۶۰۰۰ حامی کوفی را کشتار کرد. این اعدام‌ها باعث نارضایتی در میان ساکنان کوفه شد که کشتارهای فراوان را عمل وحشیانه‌ای می‌دانستند. به گفتهٔ لامنس، این کشتار به مصعب «به
می‌دانستند. به گفتهٔ لامنس، این کشتار به مصعب «به اندازهٔ دشمنانی که قربانیانش خویشاوند داشتند، دشمن ساخت». با شکست مختار، تمام عراق تحت کنترل مصعب درآمد. او محلب را به عنوان فرماندار موصل و وابستگی‌های آن منصوب کرد تا از پیشروی‌های احتمالی امویان به عراق از سوریه جلوگیری کند. عبدالله بن زبیر به زودی مصعب را پس از دریافت شکایات از استان عزل کرد و پسرش حمزه را به عنوان جانشین او فرستاد. اما حمزه در کار خود ناتوان بود و مصعب دوباره به مقام خود بازگشت. شورش ابن حر. عبیدالله بن حُرّ الجُعفی، یک اشرافی کوفی بود
حر. عبیدالله بن حُرّ الجُعفی، یک اشرافی کوفی بود که به راهزنی روی آورد. او در برابر مختار فعال بود و به آزار نمایندگان مالی او و غارت املاک حامیان مختار می‌پرداخت. سپس به مصعب پیوست و در کارزار او علیه مختار شرکت کرد و در محاصره کوفه حضور داشت. پس از آن، او با مصعب دچار اختلاف شد و به راهزنی خود با گروهی از حامیانش ادامه داد. عبیدالله بن حُرّ با شکست چندین نیرویی که علیه او فرستاده شده بودند، تکریت را اشغال کرد و مالیات جمع‌آوری کرد. پس از نبرد با ارتش ۱۵۰۰ نفری که علیه او بود، از تکریت فرار کرد و شهر کسکر
نفری که علیه او بود، از تکریت فرار کرد و شهر کسکر در شرق عراق را اشغال کرد و خزانه آن را به تصرف درآورد. سپس او نیروهای مصعب را در نزدیکی کوفه شکست داد و المدائن را اشغال کرد. پس از نبرد و شکست چندین نیروی دیگر زبیر، او به سواد رفت و به غارت و راهزنی در شهرهای منطقه ادامه داد. سپس به خلیفه اموی، عبدالملک بن مروان، مراجعه کرد که او را به کوفه فرستاد تا حمایت جمع‌آوری کند. پس از رسیدن به انبار، او مردان خود را به کوفه فرستاد. معاون مصعب در شهر از این موضوع مطلع شد و ارتشی علیه عبیدالله بن حُرّ فرستاد. این