payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کودتای احتمالی از طرف شلایلر، هیندنبورگ می‌خواست تا شلایلر را به هر چه زودتر از سمتش برکنار کند. دو روز بعد در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳، هیتلر در برابر هیندنبورگ سوگند صدراعظمی خورد و بعد از ان هیندنبورگ به وی گفت که بر خلاف برنامه و خواسته‌هایش بلومبرگ وزیر دفاع است. هیتلر به نوبه خود بلومبرگ را پذیرفت و پست جدیدش را به وی تبریک گفت. هیتلر به بلومبرگ گفت که می‌خواهد ارتش با همین روند رو به رشد پیش رفته و تبدیل به قدرت نظامی اصلی رایش شود. وزیر دفاع. در ۱۹۳۳، زمانی که بلومبرگ به عنوان وزیر دفاع هیتلر انتخاب شد به
که بلومبرگ به عنوان وزیر دفاع هیتلر انتخاب شد به شهرتی فراگیر دست یافت. بلومبرگ به یکی از طرفدارن وفادار و صادق هیتلر تبدیل شد و با شتاب کار می‌کرد تا قدرت و ابعاد ارتش را توسعه دهد. به خاطر خدماتش بلومبرگ در سال ۱۹۳۳ به مقام سرلشکری ارتقا یافت. اگر چه بلومبرگ و شلایلر از یکدیگر متنفر بودند اما دشمنی آن‌ها فقط شخصی بود نه سیاسی، و در تمام کلیات و ضروریات، بلومبرگ و شلایلر عقاید و دیدگاه مشابهی در سیاست‌های خارجی و دفاعی داشتند. مشاجره آن‌ها نه بر سر اختلاف سیاست‌ها بلکه بر سر این بود که چه کسی بهترین
سیاست‌ها بلکه بر سر این بود که چه کسی بهترین صلاحیت برای انجام و پیشبرد این سیاست‌ها را داشت. هیندنبورگ شخصا بلومبرگ را به عنوان فردی که به وی اعتماد داشت تا منافع وزارت دفاع را حفظ کند انتخاب کرد و انتظار می‌رفت که بتواند به خوبی با هیتلر کار کند. علاوه بر همه اینها، هیندنبورگ بلومبرگ را به عنوان مردی می‌دید که می‌توانست وضعیت نظامی سابق آلمان، «دولت در دولت» را که متعلق به دوران پروس بود حفظ کند، وضعیتی که طی ان رایشسور از از دولت غیرنظامی که توسط صدراعظم اداره می‌شد دستور نمی‌گرفت، بلکه همتای دولت
اداره می‌شد دستور نمی‌گرفت، بلکه همتای دولت غیرنظامی بوده و وفاداری خود را به رئیس کشور ابراز می‌داشت. تا سال ۱۹۱۸، رئیس کشور امپراتور بود، و از ۱۹۲۵ شخص هیندنبورگ رئیس کشور بود. دفاع از ارتش به شکل «دولت در دولت» و هم‌زمان تلاش برای وفق دادن ارتش با سیستم نازی یکی از بزرگترین دغدغه‌های بلومبرگ به عنوان وزیر دفاع بود. نخستین اقدام بلومبرگ به عنوان وزیر دفاع تصفیه و پاکسازی تعدادی از افسرانی بود که با رقیب سرسختش شلایلر در ارتباط بودند. بلومبرگ فردیناند فون بردوو را در مقام رئیس دفتر وزارت دفاع عزل کرد و
بردوو را در مقام رئیس دفتر وزارت دفاع عزل کرد و ژنرال والتر فون رایشناو را به جای وی منصوب کرد، اوگن ات به عنوان فرمانده نیروی زمینی عزل و به عنوان وابسته نظامی به ژاپن فرستاده شد، ژنرال ویلهم آدام نیز به عنوان فرمانده اداره سربازان عزل و لودویگ بک به جای وی منصوب گردید. تاریخدان انگلیسی سر جان ویلر بنت در مورد روش بی‌رحمانه بلومبرگ برای انزوا و کاستن از قدرت فرمانده کل ارتش، دستیار شلایلر، ژنرال کورت فن هامرشتاین-اکورد تا اندازه‌ای می‌نویسد که قدرت وی صوری شده و در نهایت در فوریه ۱۹۳۴ هامرشتاین در ناامیدی
شده و در نهایت در فوریه ۱۹۳۴ هامرشتاین در ناامیدی استعفا کرد. با استعفای هامرشتاین، تمام باند شلایلر که از ۱۹۲۶ ارتش را تحت نفوذ خود داشت از مقام‌های خود خلع شدند. ویلر بنیت عقیده دارد که به عنوان یک سیستمدار نظامی، در بی رحمی و سنگدلی بلومبرگ هم تراز شلایلر بود. نسبت به برخورد بلومبرگ با طرفدارن شلایلر، روابط وی با اس آ جدی تر بود. بلومبرگ یک طرفدار دو آتشه دیکتاتوری ناسیونال سوسیالیسم بود، اما مخالف هر گونه تلاشی برای کنترل ارتش توسط حزب نازی یا هر کدام از سازمان‌های وابسته ان همچون اس آ یا اس اس بود و
از سازمان‌های وابسته ان همچون اس آ یا اس اس بود و در دوران وزارتش به شدت جنگید تا از استقلال سازمانی ارتش محافظت کند. با فرا رسیدن پاییز ۱۹۳۳، بلومبرگ با ارنست روم (وی بنیانگذار گردان طوفان اس آ و فرمانده نیروهای شبه نظامی حزب نازی بود. ارنست روهم در جریان شب دشنه‌های بلند به دستور هیتلر به قتل رسید) درگیر شد که مشخصا می‌خواست تا اس آ رایشسوهر را در خود جذب کند، و بلومبرگ مصمم بود تا به هر قیمتی مانع آن شود. در دسامبر ۱۹۳۳، بلومبرگ نارضایتی خود از ورود روهم به کابینه را به اطلاع هیتلر رساند. در فوریه ۱۹۳۴،
به کابینه را به اطلاع هیتلر رساند. در فوریه ۱۹۳۴، زمانی که روهم یادداشتی در مورد جذب رایشسوهر در اس آ و تشکیل نیروی نظامی جدید نوشت، بلومبرگ به هیتلر اطلاع داد که ارتش تحت هیچ شرایطی این موضوع را نخواهد پذیرفت. از مارس ۱۹۳۴، بلومبرگ و روهم در جلسات کابینه آشکارا با هم می‌جنگیدند و تهدید و توهین نثار یکدیگر می‌کردند. در نتیجه خصومت رو به افزایش بلومبررگ و روهم، بلومبرگ به هیتلر هشدار داد که وی باید جاه طلبی‌های اس آ را کنترل و مهار کند و گرنه ارتش خود وارد عمل می‌شود. برای دفاع از استراتژی دولت در دولت
عمل می‌شود. برای دفاع از استراتژی دولت در دولت نظامی، بلومبرگ به جای راضی کردن هیتلر در مورد این که پایان دادن به وضعیت دولت در دولت قدیمی لازم نیست، استراتژی وارد کردن نازی‌های بیشتر به ارتش را دنبال کرد تا مانع از نازی‌سازی اجباری شود و فرآیندی را شروع کرد که می‌توان از آن به عنوان خود-نازی‌سازی ارتش نام برد. در فوریه ۱۹۳۴، بلومبرگ به ابتکار خود دستور داد تمامی آنهایی که احتمال می‌رفت یهودی باشند و در رایشسوهر کار می‌کردند را از خدمت مرخص کنند. در نتیجه ۷۴ سرباز که احتمال می‌رفت یهودی باشند یا «خون
۷۴ سرباز که احتمال می‌رفت یهودی باشند یا «خون یهودی» داشته باشند کار خود را از دست دادند. قانون «اصلاح خدمت نظام وظیفه حرفه‌ای» در آوریل ۱۹۳۳ تصویب شد، کهنه سربازان یهودی که در جنگ جهانی اول جنگیده بودند استثنا بودند و این قانون شامل ارتش نمی‌شد، پس اقدام بلومبرگ به نوعی دور زدن قانون بود و و فراتر از آن چیزی بود که حتی نازی‌های می‌خواستند: تاریخدان المانی ولفرام وت این دستور بلومبرگ را اقدامی از روی فرمانبرداری فعال می‌نامد. تاریخدان المانی کلاووس یورگن مولر می‌نویسد: تسویه ضدیهودی در اوایل ۱۹۳۴ بخشی از
می‌نویسد: تسویه ضدیهودی در اوایل ۱۹۳۴ بخشی از خصومت شدت گرفته بلومبرگ با روهم بود که از تابستان ۱۹۳۳ مقایسه نامطلوبی بین خلوص نژادی اس آ خود -که هیچ عضو یهودی نداشت- با رایشسوهر که اعضای یهودی داشت می‌کرد. مولر می‌نویسد که بلومبرگ می‌خواست به هیتلر نشان دهد که رایشسوهر وفادارتر و ایدئولوژیک تر از اس آ بود، و تصفیه اعضای رایشسوهر که احتمال می‌رفت یهودی باشند، بدون دستور مستقیم، راهی فوق‌العاده برای اثبات وفاداری در سیتم ناسیونال سوسیالیسم بود. از آنجا که هم نیروی زمینی و دریایی آلمان مدت‌ها سیاست عدم پذیرش
نیروی زمینی و دریایی آلمان مدت‌ها سیاست عدم پذیرش یهودیان را دنبال کردند، هیچ یهودی برای تسویه در داخل ارتش وجود نداشت، در عوض، بلومبرگ از تعریف نژادی نازی‌ها در جهت تصفیه شخصی خود استفاده کرد. هیچ‌کدام از آنهایی که از کار بر کنار شده بودند در عمل و کردار یهودی نبودند، بلکه فرزندان و نوه‌های یهودیانی بودند که مسیحی شده بودند و در نتیجه فقط از نظر نژادی یهودی محسوب می‌شدند. بلومبرگ دستور داد تا تمامی اعضای رایشسوهر اسناد هویت خود را به افسران تقدیم کنند، هر کسی که غیر آریایی بود یا اینکه از ارائه اسناد
هر کسی که غیر آریایی بود یا اینکه از ارائه اسناد خودداری می‌کرد از خدمت برکنار می‌شد. در نتیجه، ۷ افسر، ۸ دانشجوی دانشمده افسری، ۲۸ سرباز، ۱۳ افسر جزء از ارتش، و ۳ افسر، ۳ افسر جزء و ۴ ملوان از نیروی دریایی به همراه ۴ کارمند از وزارت دفاع از کار برکنار شدند. به غیر از اریش فن مانشتاین که نشان داد حرفه ۷۰ نفر به خاطر چیزی که تقصیر آن‌ها نبوده‌است نابود شده‌است، هیچ گونه اعتراض دیگری صورت نگرفت. در می ۱۹۳۴، بار دیگر بلومبرگ به ابتکار خود و در جریان «خود نازی سازی»، اقدام به اقتباس از سمبل‌های نازی در
نازی سازی»، اقدام به اقتباس از سمبل‌های نازی در یونیفرم‌های رایشسوهر کرد. در ۱۹۳۵، بلومبرگ به سختی تلاش کرد تا مطمئن شود که قوانین نورنبرگ مبنی بر جلوگیری از خدمت و ورود دورگه‌های یهودی اجرا شود. بلومبرگ شهرتی به عنوان غلام حلقه به گوش هیتلر به دست آورده بود و از این روی برخی منتقدین وی در ارتش که خیلی به عقاید هیتلر علاقه‌مند نبودند به وی لقب «شیر دستمال» را دادند. یکی از استثنائات در این مورد در جریان شب دشنه‌های بلند -۳۰ جون تا ۲ جولای ۱۹۳۴- (به حوادث مرگبار قتل ارنست روهم رئیس اس آ و برخی دیگر از
مرگبار قتل ارنست روهم رئیس اس آ و برخی دیگر از فعالین حزب نازی در روزهای پایانی ماه ژوئن و اوایل ماه ژوئیه سال ۱۹۳۴ گفته می‌شود، که دستگاه تبلیغاتی حزب ناسیونال سوسیالیست آلمان آن را کودتای روهم نامید) اتفاق افتاد. در اوایل ژوئن، هیندنبورگ تصمیم گرفت که یا هیتلر برای پایان دادن به تنش سیاسی موجود کاری کند یا وی حکومت نظامی اعلام کرده و کنترل ارتش و دولت را به دست می‌گرفت. بلومبرگ که مخالف قدرت گرفتن اس آ بود، از طرف رئیس‌جمهور مأمور اعلام این تصمیم به هیتلر بود. در همان سال، بعد از مرگ هیندنبورگ در ۲
هیتلر بود. در همان سال، بعد از مرگ هیندنبورگ در ۲ اگوست، بلومبرگ در ادامه استراتژی خود نازی سازی، دستور داد تا تمام سربازان ارتش و ملوانان نیروی دریایی، نه به مردم و سرزمین مادری، بلکه به پیشوای جدید-هیتلر- سوگند وفاداری یاد کنند، به نظر می‌رسد که این امر منجر به محدودیت اعتراض به هیتلر در آینده شد. ایده سوگند وفاداری ابتکار عمل بلومبرگ و رئیس «اداره سربازان» والتر فون رایشناو بود، تمام ارتش به هیتلر سوگند وفاداری شخصی یاد می‌کردند، خود هیتلر بیشتر از دیگران از این پیشنهات متعجب شد و این مطلب که هیتلر این
از این پیشنهات متعجب شد و این مطلب که هیتلر این سوگند را بر ارتش تحمیل کرد درست نیست. نیت بلومبرگ و رایشناو از ادای سوگند نظامی به هیتلر، ایجاد یک تعهد شخصی ویژه بین هیتلر و ارتش بود تا هیتلر را هر چه بیشتر به سمت قوای نظامی کشانده و وی را از حزب نازی دور نگه دارند (بلومبرگ بعدها اقرار کرد که در ان زمان به پیامدها و عواقب سوگند فکر نکرده بود). فرماندهی کل نیروهای مسلح و وزیر جنگ. در سال ۱۹۳۵، پست وزارت دفاع به وزارت جنگ تغییر نام پیدا کرد، بلومبرگ عنوان فرماندهی کل را نیز از نیروهای مسلح حذف کرد. در سال
کل را نیز از نیروهای مسلح حذف کرد. در سال ۱۹۳۶، بلومبرگ وفادار، اولین فیلیدمارشالی بود که توسط هیتلر انتخاب شد. اگر چه شخص هیتلر به واسطه دیکتاتوری اش فرمانده عالی کل نیروهای مسلح آلمان بود اما بلومبرگ فرمانده کل ورماخت نیز بود. در دسامبر ۱۹۳۶، زمانی که ژنرال «ویلهام فوپل» –افسر ارشد آلمان در اسپانیا-تقاضای ارسال ۳ لشکر آلمانی برای نبرد در جنگ داخلی اسپانیا، به عنوان تنها راه پیروزی کرد، در ساختار تصمیم‌گیری آلمانی بحرانی ایجاد شد، وزیر امور خارجه وقت کنستانتین فون نویرات به شدت با این تقاضا مخالفت کرد، وی
فون نویرات به شدت با این تقاضا مخالفت کرد، وی می‌خواست تا درگیری آلمان در اسپانیا را محدود کند. در جلسه‌ای که در تاریخ ۲۱ دسامبر ۱۹۳۶ در کاخ صدراعظم با حضور هیتلر، هرمان گورینگ، بلومبرگ، نورات، ژنرال ورنر فون فریچ، ژنرال والتر وارلیمونت و فوپل برگزار شد، بلومبرگ مخالف نظر فوپل بود و عقیده داشت که ممکن است تلاش همه‌جانبه آلمان برای پیروزی در اسپانیا منجر به شروع جنگی جهانی قبل از آنکه کشور بتواند خود را به خوبی تسلیح کند، شود و اگر هم چنین چیزی اتفاق نیفتد، پولی که بهتر است صرف مدرنیزاسیون ارتش شود را در
پولی که بهتر است صرف مدرنیزاسیون ارتش شود را در اسپانیا به هدر خواهیم داد. بلومبرگ بر فوپل پیروز شد. متأسفانه موقعیت بلومبرگ به عنوان افسر ارشد رایش سوم، حسادت هرمان گورینگ، فرمانده لوفت‌وافه و هاینریش هیملر فرمانده اس اس را از نسبت به او برانگیخت و باعث شد تا توطئه برکناری وی از قدرت را طراحی کنند. شخص گورینگ، رؤیای دست یافتن به مقام فرمانده کل ارتش را برای خود داشت. در ۵ نوامبر ۱۹۳۷، کنفرانسی بین رهبران ارشد سیاست خارجی و نظامی رایش و شخص هیتلر، موسوم به (Hossbach Memorandum) برگزار شد. در این کنفرانس،
(Hossbach Memorandum) برگزار شد. در این کنفرانس، هیتلر اعلام کرد که زمان جنگ، یا دقیق تر، جنگ‌ها فرا رسیده‌است، زیرا هیتلر مجموعه‌ای از جنگ‌های منطقه‌ای در اروپای شرقی و اروپای مرکزی را در آینده نزدیک مجسم و پیش‌بینی می‌کرد. هیتلر چنین استدلال می‌کرد که از آنجا که این جنگ‌های برای به دست آوردن فضای حیاتی (زمین و مواد اولیه، یکی از ایده‌های سیاسی اصلی آدولف هیتلر، و بخش مهمی از ایدئولوژی نازیها) و خودبسندگی (معمولاً به وضعیتی گفته می‌شود که اقتصاد یک نظام سیاسی از پیگیری رسیدن به سرحد صرفاً قابلیتِ
نظام سیاسی از پیگیری رسیدن به سرحد صرفاً قابلیتِ خودکفایی، عبور کرده و در اهداف و برنامه‌ریزی‌ها حد انزوای کامل اقتصادی را مدنظر قرار دهد) لازم هستند و رقابت تسلیحاتی با فرانسه و بریتانیا مجبورمان می‌کند تا قبل از آنکه این کشورها به وضعیتی برسند که نتوان جلوی آن‌ها را گرفت، باید زودتر وارد عمل شویم. از آنهایی که به این کنفرانس دعوت شده بودند، اعتراضاتی از طرف وزیر امور خارجه کنستانتین فون نویرات، بلومبرگ و فرمانده کل ژنرال ورنر فون فریچ ابراز شد که به علت سیستم اتحاد فرانسه در اروپای شرقی (موسوم به Cordon
اتحاد فرانسه در اروپای شرقی (موسوم به Cordon sanitaire)، هر گونه حمله آلمان به اروپای شرقی باعث شروع جنگی با فرانسه می‌شد، و اگر جنگ فرانسه – با آلمان شروع می‌شد، یقیناً بریتانیا به جای آنکه احتمال شکست فرانسه را نظاره کند، در این نبرد دخالت می‌کند. علاوه بر این، به این گمان هیتلر که بریتانیا و فرانسه نسبت به این جنگ پیش‌بینی شده بی‌تفاوت خواهند بود اعتراض شد، زیرا این کشورها افزایش قدرت تسلیحاتی و نظامی خود را بعد از شکست آلمان شروع کرده بودند . بلومبرگ، فریچز و نورا به هیتلر توصیه می‌کردند تا موقعی که
فریچز و نورا به هیتلر توصیه می‌کردند تا موقعی که تسلیح دوباره آلمان تمام شود صبر کند و قبل از آنکه آلمان آماده شود، استراتژی پر خطر جنگ‌های منطقه‌ای را که می‌توانست منجر به جنگی کلی و جهانی شود را دنبال نکند (هیچ‌کدام از افراد حاضر در این کنفرانس اعتراضی اخلاقی به استراتژی هیتلر نکردند، آن‌ها با صرف جنگ موافق بودند اما تنها در مسئله زمان با یکدیگر اختلاف نظر داشتند). بعد از این کنفرانس در نوامبر ۱۹۳۷، بلومبرگ از معدود افرادی بود که که به برنامه‌های هیتلر برای شروع جنگ اعتراض می‌کرد، اگر چه در اوایل ۱۹۳۸
برای شروع جنگ اعتراض می‌کرد، اگر چه در اوایل ۱۹۳۸ نظرش تغییر کرد. رسوایی و سقوط. در ژانویه ۱۹۳۸، زمانی که ژنرال ۵۹ ساله با همسر دوم خود «ارنا گرون» ازدواج گرد، گورینگ و هیملر فرصت مقابله و ضربه زدن به بلومبرگ را یافتند. بلومبرگ از زمان مرگ همسر اولش شارلوت در ۱۹۳۲ بیوه مانده بود. گرون یک منشی و تایپیست ۲۶ ساله بود، اما پلیس برلین پروندهٔ کیفری قطور علیه وی و مادرش داشتند. در میان این گزارشهای پلیس، این مطلب رویت می‌شد که در سال ۱۹۳۲ گرون مدل تصاویر پورن بوده که توسط یهودی‌ها گرفته شده و وی مدتی با آن‌ها
که توسط یهودی‌ها گرفته شده و وی مدتی با آن‌ها زندگی می‌کرده‌است این مطلب به گزارش رئیس پلیس برلین ولف-هاینریش فون هلدورف رسید و وی به با این اطلاعات در مورد همسر بلومبرگ به دفتر ویلهلم کایتل، رئیس ستاد فرماندهی عالی ورماخت رفت و ابراز داشت که نمی‌داند با این اطلاعات چه کند. کایتل فرصتی برای نابودی بلومبرگ را در مقابل خود می‌دید و به هلدورف گفت که این اطلاعات را به گورینگ بدهد و هلدورف این عمل را انجام داد. گورینگ که به عنوان ساقدوش بلومبرگ در مراسم عروسی حاضر بود از این اطلاعات استفاده کرد تا استدلال کند
بود از این اطلاعات استفاده کرد تا استدلال کند که بلومبرگ مناسب پست وزارت جنگ نیست. ادعا شده بود که همسر جدید بلومبرگ سابقه فاحشگی دارد، اما این مطلب درست نبود، گورینگ از این سابقه کیفری به نحوی استفاده کرد تا بلومبرگ را بدنام کند. گورینگ موضوع را به اطلاع هیتلر رساند که وی نیز در مراسم عروسی حضور داشت. هیتلر به بلومبرگ دستور داد تا ازدواج را لغو کند تا هم از وقوع رسوایی جلوگیری کند و هم انسجام ارتش را حفظ کند. ازدواج پیش روی دختر بلومبرگ-دوروتی-نیز با چنین رسوایی در خطر قرار می‌گرفت. وی نامزد کارل هنز
رسوایی در خطر قرار می‌گرفت. وی نامزد کارل هنز کایتل، پسر بزرگ ویلهلم کایتل بود. بلومبرگ نپذیرفت تا ازدواجش را باطل کند اما زمانی که گورینگ تهدید کرد که سابقه همسرش را به اطلاع همه می‌رساند، بلومبرگ مجبور شد تا در ۲۷ ژانویه ۱۹۳۸ از تمامی پست‌هایش استعفا دهد تا مانع این امر شود، دخترش در می همان سال ازدواج کرد. در نتیجه این امر، هیتلر خودش فرماندهی ارتش را به عهده گرفت، وی مقام فرماندهی عالی را حفظ و وزارت جنگ را باطل کرد و فرماندهی عالی نیروهای مسلح (اُ کا و) را تحت کنترل خود درآورد. کایتل در سال ۱۹۴۰ به
و) را تحت کنترل خود درآورد. کایتل در سال ۱۹۴۰ به مقام فیلد مارشال ارتقا یافت، و دست راست سابق بلومبرگ از طرف هیتلر به عنوان رئیس اُ کا و انتخاب شد. کایتل عملاً وزیر جنگ شده بود. چند روز بعد، گورینگ و هیملر، فرمانده کل ارتش ورنر فون فریچ را به همجنس‌گرایی متهم کردند. هیتلر از این فرصت‌های برای بازسازی مجدد ورماخت استفاده کرد. مدتی بعد کایتل تبرئه شد؛ این قضایا بعدها به مسئله بلومبرگ-فریچ معروف شد. بلومبرگ و همسرش به ماه عسلی یک ساله به جزیره کاپری ایتالیا رفتند. دریادار اریش ردر (وی تا سال ۱۹۴۳ فرمانده
رفتند. دریادار اریش ردر (وی تا سال ۱۹۴۳ فرمانده نیروی دریایی آلمان بود و بعد از استعفا کارل دونیتس به سمت فرمانده نیروی دریایی رسید) تصمیم گرفت که بلومبرگ برای جبران ازدواج خود باید خودکشی کند، وی کاپیتان فون واننهیم را به ایتالیا فرستاد تا بلومبرگ را وادار به خودکشی کند. حتی فون واننهیم در یک مورد اسلحه‌ای را به سمت بلومبگر گرفت تا وی را وادار به این کار کند اما بلومبرگ نپذیرفت تا به زندگی اش خاتمه دهد. بلومبرگ سالهای جنگ جهانی دوم را در انزوا سپری کرد و در سال ۱۹۴۵ توسط متفقین دستگیر شد. وی در دادگاه
و در سال ۱۹۴۵ توسط متفقین دستگیر شد. وی در دادگاه نورنبرگ شهادت داد. زندان و مرگ. زمانی که بلومبرگ در نورنبرگ بازداشت بود، سلامتی اش رو به افول نهاد و بدتر شد، همکاران سابقش وی را تحقیر و سرزنش می‌کردند و همسرش نیز قصد ترک وی را داشت. احتمالاً نشانه‌های سرطان از اوایل ۱۹۳۹ در وی بروز کرد. در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۵ در یاداشت‌های روزانه اش اشاره می‌کند که وزنش به ۷۲ کیلوگرم کاهش یافته‌است. در فوریه ۱۹۴۶ پزشکان سرطان روده بزرگ وی را تشخیص دادند، وی هفته‌های آخر عمر خود را با شکیبایی در افسردگی سپری کرد و غذا نمی‌خورد.
را با شکیبایی در افسردگی سپری کرد و غذا نمی‌خورد. بلومبرگ در ۱۴ مارس ۱۹۴۶ از دنیا رفت و بدون هیچ مراسمی در قبری بی‌نام دفن شد. بعدها بقایای جنازه وی را سوزانده شده و در اقامتگاهش در بدویسه به خاک سپردند. زندگی شخصی. سال آوریل ۱۹۰۴ با شارلوت هلمیچ ازدواج کرد. این زوج دارای پنج فرزند شدند. هر دو برادر او در جنگ جهانی اول جان باختند.
فدر فون بُک (۳ دسامبر ۱۸۸۰ – ۴ مه ۱۹۴۵) نظامی و فیلد مارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم فرماندهی گروه ارتش‌های مختلفی بر عهده داشت. فون بک در جریان عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی فرمانده گروه ارتش مرکز بود. نیروهای او با پیشروی پر سرعت چندین محاصره بزرگ حول نیروهای دشمن ایجاد و آن‌ها منهدم کردند. پس از اتمام کار در ناحیه اسمولنسک او خواهان ادامه پیشروی به سمت مسکو بود. با این وجود تصمیم بر توقف گروه ارتش او و انتقال نیروهای زرهی آن به جناحین شمالی و مخصوصاً جنوبی گرفته شد. پس از
به جناحین شمالی و مخصوصاً جنوبی گرفته شد. پس از یک تأخیر یک‌ماهه، در نهایت حمله فون بک به سمت مسکو اواخر ماه سپتامبر آغاز شد. نیروهای او این بار هم پیشروی زیادی داشتند و توانستند مقدار زیادی نیروهای شوروی را در دو محاصره بزرگ محاصره کنند و بسیاری از آن‌ها را به اسارت بگیرند. به هر صورت در ادامه فرارسیدن فصل بارندگی و بارش سنگین برف و باران و در مواجهه با مقاومت در حال تشدید دشمن، در نهایت حرکت گروه ارتش مرکز متوقف گشت. با اجرای ضدحمله گسترده ارتش سرخ این نیرو از حومه پایتخت عقب رانده شد. در پی این شکست فون
از حومه پایتخت عقب رانده شد. در پی این شکست فون بک به جهت مشکلات سلامتی به مرخصی رفت. فون بک تنها یک ماه بعد مجدداً به جبهه شرقی بازگشت و این بار فرماندهی گروه ارتش جنوب را در دست گرفت. پس از چند پیروزی در کریمه و ناحیه خارکوف، مأمور به هدایت نیروهای آلمانی در مورد آبی، تهاجم به سمت قفقاز شد. با این حال در مراحل آغازین عملیات در پی اختلاف نظر با فرماندهی عالی دوباره کنار گذاشته شد اما دیگر هیچگاه مقام دیگری به او محول نگشت. سال‌های اولیه. فدر فون بک روز ۳ دسامبر سال ۱۸۸۰ در یک خانواده اشرافی پروسی در
۳ دسامبر سال ۱۸۸۰ در یک خانواده اشرافی پروسی در کوسترین متولد شد. پدرش در جریان جنگ پروس و فرانسه از طرف قیصر ویلهلم دوم به مقام نجیب‌زادگی نائل آمده بود. فدر همانند پدر، پس از گذراندن دوران مدرسه راهی دانشسرای نظامی در پوتسدام و گروس‌لیشترفلده شد و سال ۱۸۹۸ با درجه ستوان دوم به هنگ ۵ پیاده‌نظام محافظ پیوست. فون بک شخصی بیش از حد جدی، بسیار جاه‌طلب، مغرور، خود رای و خشک توصیف شده‌است. او غیرتی متعصبانه نسبت حرفه خود نشان می‌داد. سال ۱۹۰۴ آجودان یک گردان و سال ۱۹۰۶ آجودان یک هنگ شد. فون بک پس گذراندن دوره
سال ۱۹۰۶ آجودان یک هنگ شد. فون بک پس گذراندن دوره دانشکده جنگ سال ۱۹۱۰ موقتاً وارد ستاد کل گشت. سال ۱۹۱۲ جایگاه او در ستاد کل دائمی شد و همان سال به درجه سروان ترفیع گرفت. در ادامه به عنوان افسر تدارکات سپاه نخبه محافظ منصوب گردید. جنگ جهانی اول. با آغاز جنگ جهانی اول، فون بک ماه سپتامبر سال ۱۹۱۴ افسر عملیات‌های سپاه محافظ شد و سپس با ورود به ستاد ارتش یازدهم ماه مه سال ۱۹۱۵ راهی جبهه شرقی گشت. فون بک ماه ژانویه سال ۱۹۱۶ مدتی موقتاً فرماندهی یک گردان را در هنگ ۴ پیاده‌نظام محافظ بر عهده داشت. سپس افسر نخست
۴ پیاده‌نظام محافظ بر عهده داشت. سپس افسر نخست لشکر دویستم پیاده‌نظام شد. فون بک در این موقعیت‌ها عموماً رابطه خوبی با دیگر افسران ستادی نداشت. به هر صورت، با عملکرد خوب لشکر در جبهه شرق، پایان سال ۱۹۱۶ به درجه سرگرد نائل آمد. فون بک ماه آوریل سال ۱۹۱۷ به عنوان افسر تدارکات گروه ارتش ولیعهد، به فرانسه در جبهه غربی منتقل گشت. او با روپرشت، ولیعهد بایرن و فرمانده این گروه ارتش رابطه دوستانه‌ای داشت. روز ۲۷ ژوئیه همان سال افسر عملیات‌های این گروه ارتش شد. فون بک شجاعت زیادی از خود در نبردهای سُم و کمبره نشان
بک شجاعت زیادی از خود در نبردهای سُم و کمبره نشان داد. سال ۱۹۱۸ نشان پور لو مریت به او اعطا شد. رایشسور. با پایان جنگ، فون بک عضوی از کمیسیون صلح نیروی زمینی آلمان بود. با تشکیل رایشسور، بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۳ در برلین بود. به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت و رئیس ستاد یک لشکر شد. فون بک به عنوان یک سلطنت‌طلب با جمهوری حاکم همدلی نداشت. بدین شکل در پی شورش علنی گروه شبه‌نظامی زیرزمینی رایشسور سیاه در ماه سپامبر سال ۱۹۲۳، فون بک متهم به همدستی با جریانات ضد حاکمیت جمهوری وایمار شد
به همدستی با جریانات ضد حاکمیت جمهوری وایمار شد اما با حضور در دادگاه آن را رد کرد. در اثر نبود شواهد کافی محکوم نشد. بین سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ فرماندهی گردان ۲ هنگ ۴ پیاده‌نظام در کولبرگ را بر عهده داشت. سپس به درجه سرهنگ ترفیع گرفت و تا سال ۱۹۲۹ خود هنگ ۴ پیاده‌نظام را فرماندهی کرد. فون بک اواخر سال ۱۹۲۸ به درجه سرتیپ ترفیع گرفت و فرمانده لشکر یکم سواره‌نظام رایشسور در فرانکفورت/اودر شد. او با درجه سرلشکر بین سال‌های ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۴ لشکر دوم پیاده‌نظام و منطقه نظامی شماره ۲ در اشتتین را فرماندهی کرد. ورماخت.
نظامی شماره ۲ در اشتتین را فرماندهی کرد. ورماخت. در این زمان حزب ناسیونال سوسیالیست به رهبری آدولف هیتلر، قدرت را در آلمان به دست گرفت. فون بک به سیاست علاقه‌مند نبود اما از اقدامات هیتلر در حوزه نظامی پشتیبانی می‌کرد. از این رو به چهره‌ای قابل پذیرش برای حاکمیت جدید بدل گشت و شامل نظامیان ارشدی که وادار به بازنشستگی شدند، نبود. با درجه سپهبد (ژنرال پیاده‌نظام) سال ۱۹۳۵ فرماندهی گروه ارتش ۳ در درسدن به او سپرده شد. روز ۱ مارس سال ۱۹۳۸ به درجه ارتشبد ترفیع گرفت. یگان او که موقتاً به ارتش هشتم تغییر نام داد،
یگان او که موقتاً به ارتش هشتم تغییر نام داد، مسئولیت عملیات ضمیمه‌سازی اتریش به رایش سوم را به انجام رساند و یگان‌های نیروی زمینی این کشور را جذب ورماخت کرد. به هر صورت فون بک از شرکت در مراسم‌های مربوط به این ضمیمه‌سازی اجتناب نمود. همان سال ۱۹۳۸ نیروهای او وارد ناحیه سودتنلند شدند. در ادامه، فون بک جانشین ارتشبد گرت فون روندشتت در فرماندهی گروه ارتش ۱ در برلین شد. جنگ جهانی دوم. ترفیع درجات: لهستان. در پی آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، یگان فون بک برای مشارکت در تهاجم آلمان به لهستان، به گروه ارتش شمال
در تهاجم آلمان به لهستان، به گروه ارتش شمال تغییر عنوان داد. این گروه ارتش شامل حدود ۶۳۰ هزار نفر نیرو می‌شد. قوای او از دالان لهستان گذر کردند و تا برست-لیتوفسک در شرق این کشور پیش رفتند تا به نیروهای شوروی متصل شوند. تا پایان ماه اکتبر تمامی ماموریت‌های محوله در لهستان با موفقیت پایان یافت. فرانسه. قرارگاه فرماندهی فون بک برای تهاجم به فرانسه به نواحی غربی منتقل شد. بر مبنای طرح اولیه، یگان فون بک که هم‌اینک گروه ارتش ب نامیده می‌شد، بخش اصلی تهاجم را صورت می‌داد. این گروه ارتش در ابتدا بدین منظور ۴۳
صورت می‌داد. این گروه ارتش در ابتدا بدین منظور ۴۳ لشکر از جمله ۹ لشکر زرهی و ۴ لشکر موتوریزه در اختیار داشت. به هر صورت فون بک نسبت به این طرح معترض بود؛ چرا که این طرح شباهت زیادی به طرح شلیفن در جنگ جهانی اول داشت که اجرای آن در سال ۱۹۱۴ ناکام بود. در طرح جدیدی که توسط سپهبد اریش فون مانشتاین تنظیم شد، بار اصلی تهاجم به گروه ارتش آ منتقل گردید و فون بک عهده‌دار نقش ثانویه شد. نیروهای او می‌بایست یک تهاجم ایذایی به کشورهای سفلی صورت می‌دادند تا متفقین را فریب دهند. بدین ترتیب قوای تحت امر فون بک به ۲۸
فریب دهند. بدین ترتیب قوای تحت امر فون بک به ۲۸ لشکر از جمله ۳ لشکر زرهی در قابل دو ارتش ششم و هجدهم تقلیل یافت و قدرتمندترین آرایش‌های آن به گروه ارتش آ منتقل شد. با آغاز عملیات گروه ارتش فون بک در عرض پنج روز بر هلند مسلط شد. در پی رخنه نیروهای آلمانی در ناحیه سدان و با نگرانی متفقین از افتادن در محاصره، با وجود مقاومت شدید اولیه در بلژیک، قوای دشمن شروع به عقب‌نشینی از مقابل گروه ارتش ب کردند. فون بک قصد داشت با رخنه در خط دشمن در بین نیروهای بریتانیایی و بلژیکی و رسیدن به ساحل دشمن دشمن را به محاصره
و بلژیکی و رسیدن به ساحل دشمن دشمن را به محاصره بیندازد. به هر صورت پیش از آن نیروهای زرهی گروه ارتش آ روز ۲۰ مه خود را به ساحل کانال مانش رساندند و دشمن را بلژیک و شمال شرقی فرانسه به محاصره انداختند. با شکسته شدن خط بلژیکی‌ها توسط نیروهای فون بک، این کشور روز ۲۷ مه دست از جنگ کشید. گروه ارتش ب موظف شد خط دفاعی نیروهای بریتانیایی در ناحیه دانکرک را از جانب شرقی بکشند. فون بک این بار نیز با مقاومت جدی مواجه شد. به هر صورت گروه ارتش ب در نهایت با به اسارت گرفتن ده‌ها هزار نفر، مابقی نیروهای به محاصره‌افتاده
ده‌ها هزار نفر، مابقی نیروهای به محاصره‌افتاده دشمن در دانکرک را منهدم کرد. در مرحله دوم عملیات، نیروهای فون بک شامل سه ارتش و دو گروه زرهی، غرب فرانسه را نیز به تصرف درآوردند. پاریس روز ۱۴ ژوئن تسلیم او شد. در پی تسلیم فرانسه، فون بک روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰ به درجه فیلدمارشال نائل آمد. گروه ارتش ب به عنوان نیروی حفاظت ساحلی غرب فرانسه از برست تا مرز اسپانیا برگزیده شد. فون بک خود چندان از این وظیفه راضی نبود. در نهایت روز ۳۱ اوت به او دستور داده شد قرارگاه خود را به پروس شرقی منتقل کند. این جابه‌جایی در جهت
را به پروس شرقی منتقل کند. این جابه‌جایی در جهت آماده برای تهاجم به شوروی صورت می‌گرفت. فون بک مدتی دفاع از مرزهای شرقی را برعهده داشت. با این وجود بیشتر فصل زمان درگیر مشکل زخم معده بود. در این مدت جنبش مخالفان هیتلر با نفود به ستاد او در تلاش بودند فون بک را با خود در یک کودتا همراه کنند. فون بک هیچگاه با آن‌ها همکاری نکرد. شوروی. بیماری فون بک بین ماه‌های سپتامبر تا نوامبر سال ۱۹۴۰ سبب شد فیلدمارشال ویلهلم لیست موقتاً جایگزین او شود. قرارگاه گروه ارتش ماه اکتبر به لهستان منتقل شد. هیتلر روز ۳ دسامبر