payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از: برخی از سازمان‌های مستقل عبارتند از: برخی از صنعت‌های مستقل حمایت‌کننده مهندسی بالینی و سازمان آموزش و پرورش عبارتند از: بعضی از انجمن‌های صنعتی عبارتند از: سایر پیوندهای قابل توجه عبارتند از:
باشگاه فوتبال رجینا باشگاه فوتبال ایتالیایی است که در شهر رجو کالابریا قرار دارد. این باشگاه در سال ۱۹۱۴ تأسیس شده است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
مکمل قهوه یا قهوه سفیدکن مادهای پودر مانند یا مایع است؛ که برای افزودن به قهوه یا چای یا نوشیدنی‌هایی از این دست و به جای شیر استفاده می‌شود. معمولاً دارای قند شیر (لاکتوز) نیست و بنابراین در گونهٔ فراورده‌های شیری به‌شمار نمی‌آید. از این روی در بسیاری از کشورها از آن با نام سفیدکنندهٔ غیرشیری نام می‌برند. البته بسیاری از آنها حاوی کازئین، پروتئین مشتق شده از شیر هستند. "مکمل قهوه" پودری و خشک نیازی به یخچال ندارد و می‌توان آن را در مکان‌هایی غیر از یخچال نیز نگهداری کرد. اما "مکمل‌های قهوه" مایع باید محکم
نگهداری کرد. اما "مکمل‌های قهوه" مایع باید محکم بسته شده و پس از بازشدن در یخچال قرار گیرند. برخی از "مکمل‌های قهوه" حاوی مواد شیرین کننده و طعم دهنده مانند وانیل، فندق یا خامه ایرلندی هستند. همانند سایر محصولات غذایی فرآوری شده، نسخه‌های کم کالری و کم‌چربی برای "مکمل‌های قهوه" نیز موجود است. تاریخچه. اولین مکمل قهوه در سال ۱۹۵۲ با نام پریم به بازار عرضه شد و عیب آن این بود که به علت پروتئین موجود در داخل شیر به سادگی حل نمی‌شد. شش سال بعد این مشکل با جایگزین کردنِ چربیهای شیری با روغن گیاهی رفع شد. در سال
کردنِ چربیهای شیری با روغن گیاهی رفع شد. در سال ۱۹۶۱ به بازار عمومی آمریکا عرضه شد و اکنون بیش از ۲۰ گونهٔ آن فروخته می‌شود.
یوگی خرسه به کارگردانی اریک بری ویگ کارتون محصول سال ۲۰۱۰ شرکت آمریکایی وارنر بروز است. داستان. یوگی خرس سخنگوی قهوه‌ای به همراه دوستش بوبو در پارک جنگلی جلی استون(jelly stone)مشغول به دزدیدن سبد پیک نیک خانواده‌هایی که به پارک می‌آیند هستند. داستان از آنجا شروع می‌شود که دختر جوانی به نام ریچل برای ساخت مستندی از یوگی به پارک جلی استون می‌آید. او با سرجنگلبان اسمیت در رابطه با این موضوع صحبت می‌کند و اسمیت اجازهٔ این کار را به او می‌دهد. ریچل دوربین کوچکی به پاپیون بوبو وصل می‌کند تا از یوگی فیلم‌برداری
به پاپیون بوبو وصل می‌کند تا از یوگی فیلم‌برداری کند. شهردار شهر مایر برون(mayor brown) به علت بی‌لیاقتی بدهی زیادی بالا می‌آورد و تصمیم می‌گیرد با قطع درختان جلی استون و تبدیل آن به زمین‌های زراعی و فروش این زمین‌ها بدهی خود را بپردازد و به قول خود به اقتصاد شهر کمک کند. اسمیت از مایر به مدت یک هفته وقت می‌خواهد تا نشان دهد که جلی استون منبع درآمد خوبی برای شهر است. اسمیت و ریچل تصمیم می‌گیرند که جشن صد سالگی جلی استون را جشن بگیرند، آتش بازی راه بیندازند و مردم را جذب کنند تا با فروش کارت‌های عضویت یک
و مردم را جذب کنند تا با فروش کارت‌های عضویت یک ساله خود پول در بیاورند. شهردار که از این موضوع بسیار ناراحت بود با دستیار اسمیت یعنی جونز صحبت می‌کند و به او وعده می‌دهد که اگر برنامه اسمیت را خراب کند به او سمت سرجنگل بان یا ریاست پارک جنگلی را می‌دهد. اسمیت که می‌دانست یوگی ممکن است جشن را خراب کند از قبل به او گفته بد که از مردم و جشن دور باشد و جونز هم که می‌دانست یوگی خرابکاری می‌کند به سراغ او می‌رود و او را تحریک می‌کند. یوگی برنامه اسکی روی آب خود را برای مردم اجرا می‌کند اما اشتباهی می‌کند که
را برای مردم اجرا می‌کند اما اشتباهی می‌کند که باعث آتش گرفتن شنل او می‌شود. او شنل را باز می‌کند ولی شنل به محل موشک‌های آتش بازی که ایستگاهی روی آب بود پرتاب می‌شود و باعث آتش زدن موشک‌ها می‌شود. ناگهان تنظیم موشک‌های به هم می‌خورد و موشک‌ها به سمت مردم شلیک می‌شود و مردم هم پا به فرار می‌گذارند. فردای آن روز شهردار اسمیت را به پارکی کوچک در شهر می‌فرستد و جونز را مدیر جلی استون می‌کند. یوگی هم که بسیار ناراحت است تصمیم می‌گیر به صورت خرسی عادی در جنگل به شکار بپردازد ولی متوجه می‌شود که شهردار قصد دارد
شکار بپردازد ولی متوجه می‌شود که شهردار قصد دارد که جلی استون را نابود کند. یوگی و بوبو تصمیم می‌گیرند که به سراغ اسمیت بروند و او را مطلع سازند تا جلوی این کار را بگیرد. آن‌ها به سراغ اسمیت می‌روند و با هم به جلی استون بر می‌گردند. اسمیت با ریچل ملاقات می‌کند و ریچل به اسمیت می‌گوید لاکپشتی که بوبو از آن مراقبت می‌کند یک لاکپشت دهان قورباغه‌ای است که موجودی ماقبل تاریخی ست و طبق قانون مایر حق نابودی زیستگاه او را ندارد. اسمیت، ریچل، یوگی و بوبو طی ماجراها وکشمکش‌هایی موفق به به‌دست آوردن لاک‌پشت می‌شوند
وکشمکش‌هایی موفق به به‌دست آوردن لاک‌پشت می‌شوند ولی در آخر مایر با زور لاکپشت را از آن‌ها می‌گیرد و آن را به باغ وحش می‌فرستد و حرف‌هایی توهین آمیز به مردم، شهر و پارک جنگلی می‌گوید. دوربین پاپیون بوبو همه چیز را ضبط می‌کند و اسمیت آن را پخش می‌کند و آبروی مایر را می‌برد و لاکپشت در مسیر به باغ وحش موفق به فرار و بازگشت به جلی استون می‌شود و به این ترتیب جلی استون نجات پیدا می‌کند و مایر هم در مبارزه انتخاباتی برای شهرداری شکست می‌خورد و همه چیز به روال قبلی بازمی‌گردد.
مشهورترین آیه‌ای که به نام آیه انذار نامیده شده، آیه ۲۱۴ سوره شعرا می‌باشد. این سوره در جزء ۱۹ و حزب ۳۸ می‌باشد و خود آیه انذار شامل ۴ کلمه و ۲۱ حرف می‌باشد. این آیه فرمان خداوند را به پیامبر اسلام مبنی بر انذار خویشاوندانش در آغاز دعوت علنی و در سال چهارم بعثت بیان می‌کند. در معنای واژه انذار تعابیر گوناگونی در کلام لغت شناسان آمده‌است، از جمله آن که مفردات معنای انذار را توجه و آگاهی دادن به آینده‌ای ترسناک آورده‌است. واژه انذار و مشتقات آن بیش از ۱۲۴ بار در قرآن آورده شده‌است. از بررسی مجموع آیاتی که این
قرآن آورده شده‌است. از بررسی مجموع آیاتی که این واژه را دارا هستند برمی‌آید که منذر حقیقی خداست و منذران دیگر نیز پیام خداوند را ابلاغ می‌کنند و در اصل منذر یکی از اسمای خداوند است. همچنین از مسئولیت‌ها و اهداف و مخاطبان و … پیامبران به ویژه پیامبر اسلام سخن به میان آمده‌است. محتوای آیه می‌رساند که خداوند به محمد این چنین فرمان داده که پیش از آغاز دعوت عمومی، ابتدا توحید و رسالت را به خاندان خود عرضه دارد و ایشان را از عذاب الهی بیم دهد. روایت‌های ذیل این آیه حاکی از آن است که پیامبر خویشان خود را در مجلسی
حاکی از آن است که پیامبر خویشان خود را در مجلسی دعوت نمودند و پس از اطعام ایشان پیام الهی را به آنان ابلاغ نمودند و سپس از خویشاوندانش تقاضای یاری کردند ولی هیچ‌کس جز علی بن ابیطالب درخواست یاری پیامبر را پاسخ نگفت و رسول خدا پس از اتمام حجت با خاندانش، علی را برادر و وصی و خلیفه خود در میان مردم خواند و دیگران را به اطاعت از او دعوت نمود. در تفاسیر فریقین بیش از ۴۰ حدیث آورده شده که به بررسی شان نزول آیه پرداخته‌اند. تاریخ نزول آیه نیز به سه سال نخست دعوت پیامبر بازمی‌گردد که به سبب آن دعوت علنی پیامبر —
پیامبر بازمی‌گردد که به سبب آن دعوت علنی پیامبر — پس از سه سال دعوت پنهانی — آغاز گشت. در تفاسیر تعبیر مختلفی از خویشان نزدیک پیامبر آمده‌است. عده‌ای آن‌ها را تنها بنی هاشم یا بنی عبدالمطلب دانسته‌اند و عده‌ای منحصراً بنی عبدالمطلب را عنوان کرده‌اند و گروهی نیز در کنار بنی مطلب، بنی هاشم را نیز نام برده‌اند. مفسرین بزرگ، هم از علمای اهل سنت و هم از بزرگان شیعه مانند طبری، احمدبن حنبل، ابن ابی الحدید، بخاری و علامه طباطبایی در باب این آیه و دعوت پیامبر اسلام و وقایع مربوط به آن سخن رانده‌اند. محتوا. به
و وقایع مربوط به آن سخن رانده‌اند. محتوا. به گزارش مکارم شیرازی، مفسر شیعه، متن و ترجمه آیه چنین است:و خویشاوندان نزدیکت را انذار کن. محتوا و ساختار. سورهٔ شعرا دربارهٔ داستان زندگی پیامبرانی چون موسی، ابراهیم، نوح، هود، صالح، لوط، شعیب و محمد است. آیهٔ انذار در این سوره، به بیان مأموریت مهم پیامبر اسلام از سوی خداوند دربارهٔ انذار خویشان و دعوت آشکار می‌پردازد. در این آیه خدا به محمد فرمان می‌دهد که پیش از ابلاغ دعوت عمومی، نخست خاندان خود را از عذاب الهی بترساند و دعوت توحید و نبوت را بر آنان عرضه کند.
بترساند و دعوت توحید و نبوت را بر آنان عرضه کند. نامگذاری. محمد بن یعقوب بشوی و محمد ابن جریر طبری بر این باورند که بعضی از آیات قرآن، آیهٔ انذار نامیده شده‌اند؛ از جمله: آیه‌های ۱ و ۲ سوره مدّثر، آیه ۱۲۲ سوره توبه و آیهٔ ۷ سوره شوری. اما مشهورترین آن‌ها آیه ۲۱۴ سورهٔ شعراء است که فرمان خداوند به پیامبر اسلام را برای انذار خویشاوندانش در آغاز دعوت عَلنی، در سال چهَارم بعثت بیان می‌کند. انذار مصدر باب افعال از باب «نَذِرَ ینْذَرُ» اشتقاق یافته و به معنای آگاه شدن به امری، از آن پرهیز کردن و خود را برای آن
شدن به امری، از آن پرهیز کردن و خود را برای آن آماده ساختن است. لغت‌شناسان و مفسران از جمله در کتاب "المفردات" معنای انذار را با تعابیری گوناگون ذکر کرده‌اند؛ حسن مصطفوی در لغتنامه "التحقیق" خود بر این باور است که برخی ریشه نذر به معنای یاد شده را واژه‌ای بیگانه و برگرفته از زبان عبری یا سریانی دانسته‌اند، با این تفاوت که در آن دو زبان به علّت دارا نبودن ذال، با دال (ندر) یا زاء (نزر) تلفظ می‌شده‌است. این واژه و مشتقّات آن بیش از ۱۲۴ بار در قرآن به‌کار رفته‌است و در آنها ضمن بیان این مطلب که منذر حقیقی
و در آنها ضمن بیان این مطلب که منذر حقیقی خداست و ازاین‌رو یکی از اسمای الهی منذر است و حسینی زبیدی در "تاج العروس" بر این باور است که دیگر منذران نیز پیام او را ابلاغ می‌کنند از مسئولیت پیامبران به ویژه پیامبر اسلام، اهداف، موارد، شیوه، مخاطبان و واکنش آن‌ها در مورد انذار سخن به میان آمده‌است. گفتنی است که افزون بر موارد کاربرد انذار و مشتقات آن، بخش‌های فراوانی از قرآن بدون به‌کارگیری این واژگان عملاً به انذار پرداخته‌است، زیرا در آن‌ها از عذاب، دشواری مرگ، برزخ، جهان آخرت، حسابرسی، جهنّم و عذاب الهی به
برزخ، جهان آخرت، حسابرسی، جهنّم و عذاب الهی به صورت اعلام، اخبار، تهدید، وعید و تحذیر یاد شده‌است. از این میان می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد که منابع برای معنای انذار آورده‌اند: شأن، تاریخ و محل نزول. شأن نزول. مجموع روایات رسیده در شأن نزول آیهٔ انذار، در تفاسیر شیعه و سنی به ویژه در تفاسیر اهل سنت با در نظر گرفتن گزارش‌های گوناگون و طریق اسناد و اختلاف الفاظ، به بیش از چهل حدیث می‌رسد که به لحاظ محتوای کلی، در چند گروه قابل بررسی است: تاریخ و محل نزول. همهٔ آیات سوره شعراء مکی است و در میان مفسران، در
همهٔ آیات سوره شعراء مکی است و در میان مفسران، در این باره اختلاف نظری وجود ندارد. تنها اختلاف، در مورد آیهٔ ۱۹۷ و آیات ۲۲۴ تا ۲۲۷ این سوره است که، برخی گمان کرده‌اند که این آیات، مدنی هستند. آیه انذار در سه سال نخستین بعثت نازل شد و دعوت از بستگان بعد از دورهٔ دعوت پنهانی آغاز گشت. با این وجود معرفت گزارش می‌کند که آیه انذار در خلال سه سال نخست بعثت، بلکه در زمان آغاز دعوت علنی، نازل شده‌است و پس از آن بود که، آیهٔ ۹۴ سوره حجر «فاَصْدَعْ بمِا تؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ المْشْرِ کینَ» نازل شد و دعوت علنی و
عَنِ المْشْرِ کینَ» نازل شد و دعوت علنی و همگانی، آغاز شد؛ محمد پیش از آن، دعوت سری و پنهانی داشت و دعوت از بستگان و خویشان نزدیک، با نزول آیهٔ انذار آغاز شد. طبق گزارش حمید مغفور مغربی ، رئیس دانشکده علوم انسانی دانشگاه صدرا، برخی بر این باورند که آیه انذار، به دنبال آیه صدع نازل شده‌است و این مرحله که، مرحلهٔ دعوت خویشان نزدیک محمد است، مرحله سوم دعوت او بوده‌است و طبق گزارش عزت ﷲّٰ مولائی نیا، محمدامین مومنی ، برخی دیگر نیز تأکید دارند که، اصل دعوت به توحید و نبوت، در طول سه سال آشکار بوده و آنچه در مدت
و نبوت، در طول سه سال آشکار بوده و آنچه در مدت پنهان بوده، امر ولایت و وصایت علی بوده‌است. تفسیر و واژه‌شناسی. واژه‌شناسی. «تبشیر» خبری است که مایهٔ خوشحالی مخاطب شود. در کتاب "تاج العروس" نوشته محمد بن محمدمرتضی زبیدی دربارهٔ کلمه عشیره آمده‌است که: «عشیره» مؤنث «عشیر» به معنی کسی است که پیوسته با انسان ارتباط دارد؛ مثل خویشان و دوستان و همسر. در کتاب لغت نامه دهخدا «اقرب» را اینگونه نوشته‌است: «اقرب» اسم تفضیل مذکر از واژهٔ قرب به معنی «نزدیک‌تر» است. «اقارب» یعنی نزدیکان و خویشاوندان. تفسیر. این آیه
«اقارب» یعنی نزدیکان و خویشاوندان. تفسیر. این آیه داستان معروفی دارد که اغلب مورخان اسلامی آن را نوشته‌اند. در تفسیر این آیه روایتی دیده می‌شود که نزد خاص و عام (شیعه و سنی) مشهور است که فضل ابن حسن طبرسی، در کتاب "مجمع البیان فی تفسیر القرآن" بر این باور است که وقتی این آیه نازل شد، پیامبر اسلام، بنی عبدالمطلب را که چهل نفر بودند، جمع کرد و غذایی برای آنها فراهم کرد و گفت: «به نام خدا نزدیک شوید و بخورید». بعد ظرف شیری آورده و گفت: «به نام خدا بنوشید». دعوت کرد و غذا فراهم ساخت، بعد آنان را انذار و بشارت
کرد و غذا فراهم ساخت، بعد آنان را انذار و بشارت داد، و گفت: «من دنیا و آخرت را برای شما آورده‌ام، اسلام بیاورید و اطاعت کنید تا هدایت شوید». بعد پرسید: «چه کسی از شما حاضر است با من برادری کند و مرا یاری کند و بعد من، وصی و جانشین من باشد؟» همه خاموش بودند. پیامبر اسلام این سخن را سه بار تکرار کرد و همه خاموش بودند؛ ولی هر بار علی می‌گفت: «من این کار را می‌کنم». پیامبر اسلام گفت: «تو خواهی بود.» جمعیّت برخاستند و به ابوطالب می‌گفتند: «برو اطاعت فرزندت (علی) را کن که محمد او را امیر تو ساخت». در کتاب "تفسیر
را کن که محمد او را امیر تو ساخت». در کتاب "تفسیر المیزان" که تفسیر شیعی از علامه طباطبایی است و در کتاب "احکام القرآن" جصاص و "تفسیر جلالین" که از تفاسیر اهل سنت است دربارهٔ عبارت «عشیره اقربین» آورده شده‌است که «عشیره اقربین» مصداق نزدیک‌ترین خویشان است. دربارهٔ پیامبر اسلام که امر به انذار آنان شد، در تفاسیر، مصداق متفاوتی ذکر شده‌است. عده‌ای، آن‌ها را منحصر به بنی هاشم یا بنی عبدالمطلب دانسته و عده‌ای مصداق آنها را فقط بنی عبدالمطلب دانسته و گروهی نیز آن‌ها را بنی هاشم و بنی مطلب می‌دانند. شیعه. مکارم
را بنی هاشم و بنی مطلب می‌دانند. شیعه. مکارم شیرازی، در کتاب "تفسیر نمونه" بر این باور است که پیامبر یک به یک طوائف قریش را صدا زد، و آن‌ها را از آتش الهی بر حذر داشت. گاه می‌گفت: ای طائفه «بنی عبد الشمس»، گاه «بنی عبد مناف»، یا «بنی هاشم» و «بنی عبد المطلب» و می‌فرمود: «خویشتن را از آتش الهی نجات دهید» که من قادر به دفاع از شما در صورت کفر، نیستم. بر پایه روایتی، محمد یعقوب بشوی، در مقاله خود و قطب الدین راوندی، در کتابش نیز بر این باورند که علی در دوران خلافت خود با این آیه بر حقانیت خلافت و وصایت خویشتن
خود با این آیه بر حقانیت خلافت و وصایت خویشتن استدلال کرده‌است. ابن کَوّاء، یکی از خوارج، از وی پرسید: «چرا درمیان فرزندان عبدالمطلب، تو وصی پیامبر شدی؟» علی با تمسک به آیهٔ انذار، ماجرای آن روز را شرح داد. همچنین بر پایهٔ گزارش ربیعة بن ناجد، علی در پاسخ این پرسش که چگونه وی با وجود عموی پیامبر از ایشان ارث برد، ماجرای روز انذار را شرح داد و به آن استناد کرد. علامه طباطبایی، در ذیل آیه در "تفسیر المیزان" بر این باور است که از این آیه شریفه بر می‌آید که زمین هیچ وقت از هدایت گری که مردم را بسوی حق هدایت
هیچ وقت از هدایت گری که مردم را بسوی حق هدایت کند خالی نمی‌شود، یا باید پیغمبری باشد یا هادی دیگری که به امر خدا هدایت کند. سید هاشم رسولی محلاتی، در مقاله خود بر این باور است که این آیه در نظر شیعیان اعلام خلافت علی است. این آیه همچنین با حدیث یوم الدار در ارتباط است. سنی. محمد حسین هیکل در کتاب "حیاة محمد" خود ماجرای آیه انذار را به صورت کامل آورده است و در انتهای مطلب نقل می‌کند که پیامبر اسلام رو به مهمانان کرد و گفت: «کدام یک از شما در این امر از من حمایت می‌کند که برادر و ولی و جانشین من در بین شما
می‌کند که برادر و ولی و جانشین من در بین شما باشد؟» پس جمعیت از او روی برگرداندند. اما علی برخاست و گفت: «ای رسول خدا من یاور تو هستم، من با کسی که با تو بجنگد در جنگ هستم.» پس بنی هاشم خندیدند و برخی از آنان قهقهه زدند و با تمسخر مجلس را ترک کردند. در کتاب "شواهد التنزیل" حسکانی، دانشمند حنفی مذهب پس از نقل کامل ماجرای مهمانی پیامبر با جزئیات کامل، آورده است که محمد رو بنی عبد المطلب کرد و گفت: «ای فرزندان عبدالمطلب، من از جانب خداوند عز و جل برای شما هشدار دهنده هستم و بشارت‌دهنده به آنچه کسی نیاورده
دهنده هستم و بشارت‌دهنده به آنچه کسی نیاورده است. من با دنیا و آخرت نزد شما آمده‌ام، پس اسلام بیاورید و مرا اطاعت کنید تا هدایت شوید. پس چه کسی می‌خواهد مرا حمایت کند و سرپرست و وصی من پس از من، و جانشین من باشد؟» جمعیت همگی ساکت شدند و محمد سه بار گفته‌ی خود را تکرار کرد و هر بار همگی ساکت بودند و علی گفت: «من هستم.» پیامبر رو به علی گفت: «تو هستی.» پس مردم برخاستند و به ابوطالب گفتند: «پسرت را اطاعت کن!» جرجی زیدان نیز در کتاب "تاریخ تمدن اسلامی" خود ماجرای سه شب مهمانی پیامبر را به‌طور کامل آورده است.
سه شب مهمانی پیامبر را به‌طور کامل آورده است. سپس نقل کرده است که پیامبر فرمود: «خداوند تعالی به من امر کرده است که شما را دعوت کنم پس کدام یک از شما مرا در این دعوت پشتیبانی می‌کنید تا برادر و وصی من و خلیفه من در بین شما باشد؟» پس همه ساکت شدند. علی پسر عموی او پیش قدم شد و گفت: «من ای پیامبر خدا وزیر شما بین ایشان می‌شوم.» پس پیامبر اشتیاق او را دید و گفت: «این برادر من و وصی من و خلیفه من در بین شماست پس سخنان او را گوش دهید و اطاعت کنید» مردم خندیدند و به ابیطالب گفتند: «به تو فرمان داد که به پسرت گوش
به ابیطالب گفتند: «به تو فرمان داد که به پسرت گوش دهی و او را اطاعت کنی» سپس خارج شدند. در کتاب "التفسیر المظهری" نیز ماجرای یوم الانذار به صورت مفصل نقل شده است. نویسنده آورده است که پس از بیان دعوت از سوی محمد، مهمانان از پاسخ دادن به او خودداری کردند اما علی گفت: «من ای رسول خدا؛ من وزیر تو خواهم بود.» سپس محمد گفت: «همانا این علی برادر من و جانشین من و خلیفه‌ی من در بین شماست. پس به سخنانش گوش دهید و از او اطاعت کنید.» آل غازی نیز در کتاب "بیان المعانی" خود بعد از نقل ماجرا دقیقا همین عبارات را آورده
خود بعد از نقل ماجرا دقیقا همین عبارات را آورده است. محمد عزوه دروزه در "التفسیر الحدیث" آورده است که پس از سه بار تکرار درخواست محمد هیچ‌کس جز علی پاسخ نداد و در آخر پیامبر گفت: «علی پسر من و جانشین من و خلیفه من در بین شماست پس به حرف او گوش دهید و اطاعت کنید». طبری در "تاریخ طبری" نیز همین حدیث را مفصّل نقل کرده و همین مطلب را ابن کثیر در کتاب "تفسیر القرآن العظیم" اورده وبر این باور است که پیامبر اسلام به علی اشاره دارد و میگوید: «این برادر و کذا و کذا من در میان شما است، سخنان او را بشنوید و از او
من در میان شما است، سخنان او را بشنوید و از او اطاعت کنید». جمعیت خندیدند در حالیکه به ابوطالب می‌گفتند: «محمد دستور داد فرمان فرزندت را اطاعت کنی!» احمد بن محمد ابن حنبل، نویسنده کتاب "مسند احمد" داستان یوم الانذار را آورده و همچنین ابن کثیر در کتاب "السیره النبویه" و در کتاب "شواهد التنزیل" از حاکم حسکانی هم بر این باور است که پیامبر اسلام گفت: «چه کسی تضمین می‌کند دیون مرا أدا و وعده‌های مرا وفا کند و جانشین من در اهلم باشد؟» علی پذیرفت و گفت: «من این کار را می‌کنم». ابن ابی الحدید، در "شرح نهج البلاغه
را می‌کنم». ابن ابی الحدید، در "شرح نهج البلاغه و ابن کثیر در تفسیر خود" در کتاب "سیره النبویه،" بر این باورند که خبر وزیر بودن علی را طبری در تاریخ خود از عبدالله بن عباس از علی بن ابیطاب نقل کرده که وقتی آیهٔ «وَاَنْذِر عَشیرَتَکَ الاَقْرَبینَ» نازل شد، پیامبراسلام، علی را فراخواند… سپس داستان را نقل کرده تا آنجا که پیامبر گفت: «خداوند به من دستور داده که شما را به سوی او بخوانم. کدام یک از شما مرا در این کار یاری خواهید کرد تا برادر و وصی و خلیفه من در میان شما باشد؟»، علی گفت: «ای رسول خدا من وزیر و
میان شما باشد؟»، علی گفت: «ای رسول خدا من وزیر و یاور تو در این کار خواهم بود»، پیامبر اسلام گفت: «این برادر و وصیّ و خلیفه من در میان شما است». این دو نسخه با این تفاوت هستند که درکتاب "السیره النبویه" از ابن کثیر، جای وصی و خلیفتی کذا و کذا امده است. و همچنین در "صحیح بخاری" بیان شده که محمد افرادی از طوایف مختلف قبیله قریش را به کوهی در مکه فرا خواند و آنان را از عذاب قریب‌الوقوع خداوند در صورت عدم پذیرش دین او آگاه نمود. در حدیث آمده‌است که ابولهب عموی محمد او را به خاطر این اجتماع تحقیر کرد و در نتیجه
او را به خاطر این اجتماع تحقیر کرد و در نتیجه محمد هم او را در قرآن لعنت کرد(سوره مسد). و همچنین طبری از ابن‌عباس در تفسیر خود ذیل این آیه، این گونه نقل کرده‌است: هنگامی که آیه «انما انت منذر و لکل قوم هاد» نازل شد، پیامبر دست خود را بر سینه گذاشت و فرمود: من منذرم و برای هر قومی هادی است. آن گاه اشاره به شانه علی نمود و فرمود: تنها به واسطه تو است که هدایت شوندگان، بعد از من هدایت می‌گردند. همچنین این روایت در منابع شیعی همچون مجمع البیان ذکر شده‌است. کاربردهای کلامی. به گزارش مرتضی علم‌الهدی از متکلمان
کلامی. به گزارش مرتضی علم‌الهدی از متکلمان شیعه مذهب، شیعیان با استناد به حدیث دار آن را در اثبات خلافت علی بن ابی‌طالب استفاده می‌کنند. ابن تیمیه، عالم حنبلی‌ مذهب و اندیشمند تأثیرگذار سلفی، اشکالات فراوانی بر این استدلال وارد کرده‌است. این درحالی است که طبق گزارش امینی در "الغدیر"، از این روایت در منابع معتبر حدیثی بسیاری از اهل سنت آمده‌است و اشکال سندی و محتوایی بر آن وارد نیست. بر پایه چندین روایت که در ادامه ذکر شده در منابع اهل سنت و شیعه که ما به چند نمونه آن در پانویس به آنها اشاره کردیم و اکتفا
نمونه آن در پانویس به آنها اشاره کردیم و اکتفا کردیم، پیامبر اسلام پس از نزول این آیه به علی بن ابی‌طالب دستور داد که بنی‌عبدالمطلب را که در آن روز ۴۰ نفر از جمله عموهای محمد همچون ابوطالب، حمزه، عباس و ابولهب بودند، به خانه ابوطالب فراخواند. علی بن ابراهیم حلبی و علی بن ابراهیم قمی نیز دعوت‌شدگان را بنی هاشم یا ابن کثیر نیز آل عبدالمناف و محل دعوت را طبق نظر محمد جواد مغنیه خانهٔ خود محمد، و طبق نظر طبرسی شعب ابی‌طالب یا طبق نظر ابن کثیر کوه ابوقبیس دانسته‌اند. بر اساس گزارش های اسلامی از نویسندگان مولائی
بر اساس گزارش های اسلامی از نویسندگان مولائی نیا ومومنی اینگونه نقل شده که آن‌گاه همهٔ مهمانان به گونه‌ای معجزه آسا، با یک صاع خوراک ران گوسفند و یک قدح شیر به دست پیامبر اسلام، سیر و سیراب شدند. سپس محمد، پیام الهی را به آنان ابلاغ کرد. ابولهب با جادو خواندن این مراسم، جلسه را برهم زد و از ابلاغ پیامبر اسلام جلوگیری کرد. روز بعد هم به همین ترتیب عمل شد و محمد خطاب به حاضران، از رسالت خویش سخن گفت و از آنان در این راه یاری خواست؛ ولی هیچ‌کس جز علی دعوت او را اجابت نکرد و وعده یاری نداد. محمد پس از اتمام
را اجابت نکرد و وعده یاری نداد. محمد پس از اتمام حجت بر قوم خود، علی بن ابی طالب را برادر، وصی و خلیفهٔ خود در میان مردم خواند و اعلان کرد که: «إِنَّ هَذَا أَخِی وَ وَصِیی وَ خَلِیفَتِی فِیکمْ فَاسْمَعُوا لَهُ وَأَطِیعُوا» «همانا این علی، برادر من و وصی من و خلیفهٔ من در میان شماست. پس به سخنان او گوش فرا دهید و از او اطاعت کنید.» جمع حاضر با طعنه زدن بر ابوطالب که اطاعت از پسرش بر او واجب شده بود، پراکنده شدند. این ماجرا که شمار زیادی از اصحاب مشهور پیامبر مانند: علی، ابورافع، براء بن عازب و ابن‌عباس آن
مانند: علی، ابورافع، براء بن عازب و ابن‌عباس آن را روایت کرده‌اند، با اندکی اختلاف در منابع شیعه و سنی آمده‌است. (برای نمونه در پانویس چند منبع آورده شده‌است.) همچنین ربانی در یکی از سخنرانی هایش بر این باور است که بر اساس حديث الدار که وقتی پيامبر اسلام از سوی خدای متعال مأموريت يافت که نبوت خود را به خويشاوندانش ابلاغ کند: سه نوبت، آنان را به خانه ابوطالب دعوت و پس از پذيرايی از آنها مأموريت خويش را به آنان ابلاغ کرد، و فرمود: کدام‌يک از شما مرا ياری می‌کند تا برادر، وصی و جانشينم ‌باشد؟ آنان به پيامبر
تا برادر، وصی و جانشينم ‌باشد؟ آنان به پيامبر اسلام پاسخ ندادند، جز علی که در هر سه نوبت، وفاداری خود را به پيامبر اعلان کرد و پيامبر در نوبت سوم به او فرمود: تو برادر، وصی و جانشين من هستی. و اما طبق گزارش محمد یعقوب بشوی از محققین شیعه در مقاله اش نقل شده که خدای متعال امر به دعوت نزدیکان را در ابتدای امر انذار کردن ایشان قرار داد، نکاتی را مشخص می‌کند: عزت الله مولائی نیا، در مقاله خود دراین باور است که: انذار در کنار تبشیر از وظایف مهم پیامبران به‌شمار رفته‌است. در این آیه خداوند به پیامبر اسلام دستور
رفته‌است. در این آیه خداوند به پیامبر اسلام دستور می‌دهد که نزدیک‌ترین خویشان خود را از روز قیامت و عذاب الهی و آتش جهنم بیم دهد. به عقیده مسلمانان این نخستین آیه‌ای است که برای تبلیغ علنی دین اسلام بر محمد نازل شده‌است.
پر پرواز فیلمی است به کارگردانی خسرو معصومی که اکران آن در ۲۹ مرداد ۱۳۷۹ در تهران آغاز شد. فیلم‌نامهٔ آن را کیانوش عیاری و خسرو معصومی نوشته‌اند، مدیر فیلم‌برداری آن کاظم شهبازی، مدیر تولید حسین رامه با صدابرداری سر صحنه احمد صالحی است. شادمهر عقیلی، زیبا بروفه و مرجان شیرمحمدی از بازیگران این فیلم می‌باشند. ترانه‌های ماندگار این فیلم را نیلوفر لاری‌پور گفته است. خلاصهٔ داستان. بابک به همراه نامزد خود، ستاره، در پی گرفتن مجوز برای انتشار کاست خود می‌باشد؛ اما موفق نمی‌شود. در این حین از طریق نامزد خود با
اما موفق نمی‌شود. در این حین از طریق نامزد خود با دختری به نام یاسمن آشنا می‌شود که پدر او صاحب شرکت کاست و سی‌دی است. یاسمن عاشق بابک می‌شود و سعی دارد تا او را با خود به لس آنجلس ببرد تا در آن‌جا فعالیت موسیقی خود را دنبال کند. ستاره به همراه پدرش به دنبال نجات رابطهٔ خود با نامزدش، موفق می‌شود تا مجوز انتشار آلبوم بابک را بگیرد و به این ترتیب مانع از رفتن او به آمریکا می‌شود. با اینکه این فیلم مورد توجه قرار گرفت ولی برخلاف باور عامه پرفروش‌ترین فیلم سال ۱۳۷۹ نمی‌باشد بلکه فیلم شوکران این عنوان را
سال ۱۳۷۹ نمی‌باشد بلکه فیلم شوکران این عنوان را داراست.
دستنبو (نام علمی: "Cucumis melo var. dudaim") میوه‌ای است خوشبو. اندازهٔ آن تقریباً به اندازه یک کف دست است. به رنگ نارنجی مایل به قهوه‌ای می‌باشد. در ابتدای رشد سبز می‌نماید و به مرور زمان در اثر تابش خورشید بدین رنگ در می‌آید. این میوه خوراکی بوده اما بیشتر شهرت آن به خاطر بوی خوشیست که دارد. در منابع تاریخی خاستگاه دستنبو ایران دانسته شده است در خراسان رضوی، سیستان (به اسم بنگارکbengarak)، آذربایجان، کردستان و کرمانشاه، ایلام و منطقه سنقر و کلیایی به‌طور سنتی، کشاورزان قدیمی در بینابین هندوانه و سایر
سنتی، کشاورزان قدیمی در بینابین هندوانه و سایر محصولاتشان این گیاه را نیز می‌کاشته‌اند. در برخی مناطق افغانستان به آن اندَلَک می‌گویند. در بیشتر مناطق ایران به آن «شَمامه» می‌گویند، این اسم به مناطق کردستان، کرمانشاه و ایلام محدود نشده و در برخی از مناطق آذربایجان نیز به اسم " شاماما " رایج است. در ایلام از آن با نام شمامه یاد می‌شود. و در لرستان با اندکی تغییر آن را شمومه (shamooma) تلفظ می‌کنند. واژه شمامه طبق لغتنامه عمید و کمبریج عربی بوده و به معنی خربزه است. در روستاهای مازندران نیز به آن بسابین یا
است. در روستاهای مازندران نیز به آن بسابین یا بصابین می‌گویند. دستنبو در ادبیات. از خاقانی: از ناصرخسرو: از لاادری: یا در جای دیگری آمده‌است: همچنین بیت‌های زیر نیز کاربرد اغراق‌آمیز کلمه «دستنبو» را نشان می‌دهد: و:
پارک ملی نای‌بند یا بوستان ملی نای‌بند به عنوان یک منطقه حفاظت‌شده سازمان حفاظت محیط زیست ایران در استان بوشهر، شهرستان عسلویه در سواحل خلیج فارس است. در سال ۱۳۷۵ خلیج نای‌بند همراه با بخشی از دماغه نای‌بند با مساحت ۱۹۵۰۰ هکتار به عنوان منطقه حفاظت شده نای‌بند در فهرست مناطق حفاظت شده ایران قرار گرفت. این منطقه همراه با مناطق دیگر از جمله دماغه نای‌بند و بخشی از آبهای خلیج فارس در سال ۱۳۸۳ به عنوان اولین پارک ملی دریایی ایران ثبت و اعلام شد. محدوده خشکی پارک ملی. این منطقه در ۳۲۰ کیلومتری جنوب شرقی بندر