payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مرکب از کوه‌های «ظالمی»، «لنگه آسیایی»، «نر»، «شکردان»، «تخته سروه دیوان»، «بَسرو» و «کلات مروری» به طول ۱۲۴ و عرض ۴ تا ۸ کیلومتر از مغرب روستای «شلدان» شروع شده و به سمت جنوب شرقی تا روستای «پاقلات» امتداد می‌یابد و مناطق علامرودشت و بیرم را در شمال از مناطق اسیر ، گله دار، مهر، وراوی، لامرد و اشکنان در جنوب جدا می‌سازد. کوه نر با حداکثر ارتفاع ۱۸۱۶ متر بلندترین کوه از رشته کوه‌های علامرودشت و مرتفع‌ترین نقطه شهرستان لامرد محسوب می‌شود. مرتفع‌ترین نقطه این کوه در روستاهای چاه کور واقع شده‌است. پیوند به
کوه در روستاهای چاه کور واقع شده‌است. پیوند به بیرون. تصویر ماهواره‌ای کوه نر
میدان گازی وراوی یکی از میدان‌های گازی ایران است که در تاقدیس وراوی (کوه نر) شهرستان‌های لامرد و خنج در جنوب استان فارس قرار دارد. این میدان گازی دارای ۸ حلقه چاه و تسهیلات سرچاهی، یک چند راهه و خطوط لوله می‌باشد. گاز این میدان به وسیله یک خط لوله ۱۶ اینچ به طول ۱۶ کیلومتر به پالایشگاه پارسیان ارسال می‌شود. توان تولید روزانه گاز این میدان ۵/۸ میلیون متر مکعب و توان تولید مایعات گازی آن ۱۴۴۰ بشکه است. میدان گازی وراوی به همراه میدان‌های گازی تابناک، هما و شانول، چهار میدان فعال منطقه عملیاتی پارسیان به‌شمار
چهار میدان فعال منطقه عملیاتی پارسیان به‌شمار می‌روند که در مجاورت شهرهای پارسیان، لامرد، خنج و مهر قرار گرفته‌اند.
شهر قهرمان از لقب‌های افتخاری شوروی است که به شهرهایی که در آن به هنگام جنگ آلمان و شوروی (جنگ جهانی دوم ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵) قهرمانی‌های زیادی برای دفاع از شهر و منطقه انجام شده اعطا می‌شد. شهرهای قهرمان یک نشان لنین، یک نشان ستاره طلایی و از هیئت عامله شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی گواهی عمل قهرمانانه دریافت می‌کردند. میل‌سنگی نیز به نشانه شهر قهرمان در این شهرها نصب شده‌است. در روسیه امروزی لقب مشابهی به نام شهر پرافتخار جنگ به برخی از شهرهای روسیه اعطا می‌شود. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
کشیم کاکلی بزرگ از پرندگان آبزی عضو تیره کشیمان است که به خاطر رفتار ویژه جنس نرش در فصل جفت‌گیری برای به دست آوردن توجه جنس ماده مورد توجه قرار دارد. این پرنده به تعداد فراوان در بیشتر نقاط قاره اروپا، آسیا و نیز استرالیا یافت می‌شود. گروه‌هایی از آنان در جنوب آفریقا نیز زمستان‌گذرانی می‌کنند. ویژگی‌های ریخت‌شناسی. طول کشیم کاکلی بزرگ ۴۹ سانتی‌متر است و بزرگترین پرنده از تیره کشیمان به‌شمار می‌رود. نوک این پرنده قرمز صورتی است و گردنی باریک دارد. پشت گردن و روتنه خاکستری مایل به قهوه‌ای است. در هنگام
و روتنه خاکستری مایل به قهوه‌ای است. در هنگام جفت‌یابی دو کاکل بلند و تیره رنگ بر روی سر دیده می‌شوند که پیرامون آن را گیس‌پرهای (Tippets) سیاه بلوطی پوشانده و داخل این گیس‌پرها تا حاشیهٔ صورت، قرمز بلوطی است. دور چشمان و نیز بدن به رنگ سفید است. در فصل زمستان، سر و گلو به رنگ سفید در می‌آیند و روی سر، کاکل تیره رنگی به حالت خوابیده دیده می‌شود. دم این پرنده کوتاه است و به سختی دیده می‌شود. در هنگام شنا روی آب، گردن را به حالت افراشته نگه می‌دارد و بدن کشیده‌اش اندکی در آب فرومی‌رود. تفاوت ظاهری این پرنده
اندکی در آب فرومی‌رود. تفاوت ظاهری این پرنده با کشیم گردن‌سرخ در داشتن جثهٔ بزرگتر، گردن باریک‌تر و نوک صورتی‌رنگ است. همچنین در هنگام پرواز، شاهپرهای ثانوی و لکهٔ بزرگ و سفید رنگ پیش‌بال آن آشکارا دیده می‌شود. زیستگاه. کشیم کاکلی بزرگ در آبگیرها، دریاچه‌ها ی آب شیرین، آبگیرها و مصب‌هایی که دارای پوشش گیاهی هستند یافت می‌شود و تخم‌گذاری می‌کند. این پرنده آشیانه خود را در لابلای پوشش‌های نیزاری می‌سازد. در ایران، بومی و در زمستان‌ها به نسبت فراوان است. در گذشته این پرندگان در انگلستان در خطر انقراض قرار
گذشته این پرندگان در انگلستان در خطر انقراض قرار داشتند زیرا از پر آنان برای کلاه زنان استفاده می‌شد؛ اما سازمان‌هایی برای حمایت از کشیم تلاش کردند و اکنون وضعیت این گونه در انگلستان خوب است.
شخصیت‌بخشی به ملیت نوعی انسان‌دیسی از یک ملت یا مردمان آن ملت است که می‌تواند هم در کارتون‌های سرمقاله‌ای و هم در تبلیغات سیاسی به کار رود. برخی از تجسم‌بخشی‌های اولیه در غرب تجلی و مظهر ملی از آتنا/مینرو، الههٔ باشکوه خرد، حکمت و جنگ بودند و اغلب به نام‌های لاتین استان‌های روم خوانده می‌شدند. بریتانیا، گرمانیا، هیبرنیا، هلوتیا، و پلونیا مثال‌هایی از این دست هستند. میشل آلمانی و جان بول نمایندگانی از شهروندان یک ملت -به جای خود ملت- هستند. تجسم‌بخشی به ملیت با حیوان ملی فرق دارد؛ با این وجود در برخی
ملیت با حیوان ملی فرق دارد؛ با این وجود در برخی کارتون‌ها برای نشان دادن یک کشور، از حیوان ملی آن کشور به جای تجسم‌بخشی به ملیتش استفاده می‌کنند.
حمام کردن یا استحمام، به شست‌وشو یا تطهیر بدن در یک شاره، که معمولاً آب یا یک محلول آب‌دار است می‌گویند. حمام‌کردن ممکن است برای بهداشت شخصی، آیین‌های مذهبی، اهداف درمانی یا به‌عنوان فعالیتی تفریحی بارها انجام شده‌باشد. حمام‌کردن در هرجایی که آب وجود داشته‌باشد می‌تواند انجام شود. حمام‌کردن می‌تواند در وان حمام، زیرِ دوش یا در یک رودخانه، دریاچه، چالهٔ آب، برکه، دریا یا هر مکانی که دارای آب باشد انجام شود.
کشیم گردن‌سرخ گونه‌ای کشیم کوچ‌کننده است که بیشتر در نیمکره شمالی یافت می‌شود. در زمستان این پرندگان معمولاً به سواحل آرام اقیانوس‌ها می‌روند اگرچه ممکن است به دریاچه‌های بزرگ هم کوچ کنند. مانند همه کشیم‌ها، کشیم گردن‌سرخ معمولاً شناگر ماهری است و در مواقع احساس خطر بیشتر شنا می‌کند تا پرواز. ویژگی‌های ریخت‌شناسی. طول کشیم گردن‌سرخ ۴۵ سانتی‌متر است. منقار آن به رنگ سیاه با قاعدهٔ زرد روشن است و در زمستان‌ها به رنگ خاکستری روشن دیده می‌شود. روتنه این پرنده قهوه‌ای مخلوط با خاکستری است که سفیدی کمتری دارد. در
مخلوط با خاکستری است که سفیدی کمتری دارد. در انتهای سر و بالای گردن دو پس کاکل کوچک وجود دارد. کشیم گردن‌سرخ را در فصل تولید مثل می‌توان از روی گردن بلوطی و گونهٔ خاکستری و نیز لکه سیاه‌روی سرش، که تا چشم‌ها امتداد دارد، از کشیم شانه‌دار بزرگ متمایز کرد. همچنین در پرواز، بال‌هایش مانند بال‌های کشیم شانه‌دار بزرگ، دو لکهٔ سفید دارد که لکهٔ پیش بال وسعت کمتری دارد. زیستگاه. این پرنده، زمستان‌ها، عمدتاً در نزدیکی سواحل برده و در نیزارها و آبگیرهای پر گیاه تخم‌گذاری می‌کند. در ایران، در زمستان‌ها به نسبت
تخم‌گذاری می‌کند. در ایران، در زمستان‌ها به نسبت فراوان است اما به تعداد اندک تولید مثل می‌کند.
کشیم گردن‌سیاه یا سیاه‌کشیم گونه‌ای کشیم از تیرهٔ کشیمیان پرندگان آبی است. این پرنده در شمال آسیا، اروپای شرقی، شرق چین، ژاپن، غرب آمریکای شمالی، مکزیک، و به صورت زمستان‌گذران در جنوب آفریقا حضور دارد. توصیف ظاهری. طول کشیم گردن‌سیاه ۳۱ سانتی‌متر و از کشیم گوشک‌دار اندکی کوچکتر است. در فصل جفت‌گیری، سر و گردن و گوش آن به رنگ سیاه می‌شود. گوشپرهای این پرنده به رنگ طلایی و همانند بادبزن هستند. روتنه آن سیاه و حاشیهٔ شکم به رنگ بلوطی است. در زمستان، سر، تارک و پشت گردن سیاه رنگ، روتنه قهوه‌ای مایل به سیاه و
و پشت گردن سیاه رنگ، روتنه قهوه‌ای مایل به سیاه و زیر تنه به رنگ سفید می‌شود. در زیر چشم‌ها و گلوی این پرنده، لکهٔ مشخص سفیدی وجود دارد که تا پشت چشم‌ها امتداد پیدا می‌کند. زیستگاه. این پرنده، زمستان‌ها، عمدتاً در دریاچه‌ها و آب‌های کرانه‌ای به سر می‌برد. در ایران، زمستان‌ها به نسبت فراوان است. در تابستان‌ها و فصل تخم‌گذاری به تالاب‌ها، برکه‌های به نسبت عمیق، و نواحی باتلاقی دارای پوشش گیاهی کوچ می‌کند.
برنامهٔ حافظهٔ جهانی یونسکو که با نام میراث مستند جهانی یونسکو نیز شناخته می‌شود، برنامه‌ای است که یونسکو از سال ۱۹۹۲ به دنبال افزایش آگاهی نسبت به خطراتی که میراث مستند جهانی را تهدید می‌کند، برای حفظ و سهولت دسترسی به این آثار به اجرا گذاشته‌است. سازمان یونسکو قصد دارد با اجرای این برنامه از تاراج، پراکندگی، دادوستد غیرقانونی و نابودی میراث مستند جهانی جلوگیری کند. طبق فراخوان یونسکو، این مخاطرات تهدیدکننده از قرن‌ها قبل وجود داشته ولی جنگ، آشوب‌های اجتماعی و نبود امکانات مالی بر شدت آن افزوده‌ است.
و نبود امکانات مالی بر شدت آن افزوده‌ است. اجلاس‌ها. از ۳۰۱ مورد میراث مستند فهرست شده در فهرست، ۱۸۱ مورد یا بیش از نیمی از اسناد، توسط منطقه ای شامل اروپا و آمریکای شمالی، که شامل ۳۹ کشور و/یا قلمرو است، به ثبت رسیده‌ است.
بنی عمار روستائی است در مصر، نزدیک طهطا. مردمانش کشاورزند. بسیاری از ایشان به دیگر جاها کوچ کرده‌اند، به ویژه قاهره. نام این روستا در کتاب Description de l'Égypte که توسط یکی از هم راهان ناپلئون نوشته شده، آورده شده‌است. روز ملی سوهاگ (۱۰ آوریل ۱۷۹۹) تا اندازه ای وابسته به تاریخ ایشان است. منابع. ویکی انگلیسی
کَلگِری فلِیمز (در انگلیسی: Calgary Flames، به معنی شعله‌های کلگری) نام یک تیم حرفه‌ای هاکی روی یخ در شهر کلگری، استان آلبرتا در کانادا است. ورزشگاه اصلی این تیم اسکوشبنک سَتِل دُم (در انگلیسی: Scotiabank Saddledome) است و این تیم بازی‌های خانگی خود را در انجا برگزار می‌کند. فلیمز موفق به دریافت ستنلی کاپ ۸۹-۱۹۸۸ شده‌است. مهمترین حریف آن‌ها وَنکووِر کاناکس در انگلیسی: Vancouver Canucks) است و دومین حریف آن‌ها اِدمونتُن اُیلِرز (در انگلیسی: Edmonton Oilers) است که در همسایگی کلگری هستند (در استان آلبرتا).
است که در همسایگی کلگری هستند (در استان آلبرتا). جروم ایگینلا (در انگلیسی: Jarome Iginla) کاپتان تیم و پر افتخارترین بازی فلیمز است.
اسفنکتر انتهای معده، بنداره پیلور معده (به فرانسوی: pylore، انگلیسی: pylorus) اصطلاحی در تعریف بخشی از معده است که آن را به دوازدهه متصل می‌کند. پیلور همواره در برابر خروج موادی که به آن وارد شده‌اند از معده مقاومت می‌کند. با تشکیل کیموس، مقاومت آن کم می‌شود، اما همچنان مقاومت می‌کند و ذرات ریز خارج می‌شوند و ذرات درشت برمی‌گردند تا ریزتر شوند. اسفنکتر ورودی معده دو بخش را شامل می‌شود: اسفنکتر خروجی معده، به‌مانند یک دریچهٔ قدرتمند عضلانی حلقوی‌شکل، در معده است و غذای مخلوط شده با شیره گوارشی (کیموس)، از
است و غذای مخلوط شده با شیره گوارشی (کیموس)، از مجرای آن وارد دوازدهه و سپس روده می‌شود. این بخش توسط رشته‌های عصبی سمپاتیک پیام را دریافت می‌کند.و به کسی که آنطرف خط تلفن است میرساند. جنس آن از نوع ماهیچه حلقوی صاف است. پس از ورود مواد از مری به و گذر از معده با جنس ماهیچه های طولی ، حلقوی و مورب به انتهای آن میرسد که حلقه ای محکم از جنس ماهیچه است (اسفنکتر یا همان بنداره) و پس از عبور یا بازگشت از آن به روده باریک میرسد این حلقه پیلور نام دارد. منابع. در واقع پیلور دریچه ای میان معده و دوازدهه است. زمانی
پیلور دریچه ای میان معده و دوازدهه است. زمانی که کیموس از معده می خواهد وارد دوازدهه شود، باید از طریق اسفنکتر پیلور وارد روده باریک شود.
تئوبالد تئودور فریدریش آلفرد فُن بتمان هولوگ (زادهٔ ۲۹ نوامبر ۱۸۵۶ - درگذشته ۱ ژانویه ۱۹۲۱) سیاست‌مدار آلمانی و صدراعظم این کشور میان سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۷ بود. زندگی. او در هوهنفینو براندنبورگ زاده‌شد. پدرش یک افسر پروسی بود. پدر بزرگ او رئیس دانشگاه هومبولت برلین و وزیر فرهنگ پروس بود. تئوبالد در دانشگاه استراسبورگ و همچنین لایپزیگ و برلین به تحصیل پرداخت. از ۱۸۸۲ به خدمات دولتی وارد شد. در ۱۸۸۹ با مارتا فون فوفل برادرزادهٔ نخست‌وزیر پروس پیمان زناشویی بست. از ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۷ وزیر داخلهٔ پروس شد. سرانجام
بست. از ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۷ وزیر داخلهٔ پروس شد. سرانجام بابرکناری برنهارد فن بولو جانشین او شد. فون بتمان هولوگ در برابر بریتانیا سیاست ترک مخاصمه را در پیش گرفت. در پی ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند در سارایوو وی اتریش را به اخذ موضعی استوار برانگیخت. او از پشتیبانان پاکسازی قومی لهستانی‌ها از خطوط مرزی آلمان بود. با بالاگرفتن جنگ جهانی یکم و ورود آمریکا بدین جنگ از قدرت سیاسی او کاسته‌شد. وی در قبال نسل‌کشی ارامنه به دست ترک‌ها خاموش ماند. در اواخر جنگ او زیر فشار گروه‌های سیاسی از قدرت کناره‌گیری کرد و به نوشتن
گروه‌های سیاسی از قدرت کناره‌گیری کرد و به نوشتن خاطرات پرداخت. در ۱۹۲۰ بیمار شد و یک سال پس از آن درگذشت.
گئورگ میشائلیس(زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۸۵۷ – درگذشتهٔ ۲۴ ژوئیه ۱۹۳۶) صدر اعظم آلمان بود. وی نخستین غیر اشرافی آلمانی بود که به چنین جایگاهی می‌رسید. زندگی. میشائلیس در هاینو از شهرهای پروس زاده‌شد و در فرانکفورت بزرگ‌شد. علم حقوق خواند و در این رشته تا مقطع دکترا پیشرفت‌نمود. از ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۹ در توکیوی ژاپن قانون تدریس می‌کرد. در بازگشت به خدمت دولت پروس درآمد. در ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۷ با کناره‌گیری تئوبالد فن بتمان-هولوگ او به صدر اعظمی آلمان رسید. او در این پست بازیچهٔ دست پاول فون هیندنبورگ و اریش لودندورف
بازیچهٔ دست پاول فون هیندنبورگ و اریش لودندورف قرارگرفته‌بود. سرانجام در ۳۱ اکتبر ۱۹۱۷ هنگامی که نتوانست بی پرداخت هیچگونه امتیازی وارد صلح با متفقین شود از مقام خویش کناره‌گرفت. از ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹ او فرماندار پومرانی گردید. پس از آن به فعالیت‌های اقتصادی-آموزشی پرداخت و عضو حزب توده ملی آلمان گردید. در ۱۹۲۱ او خاطرات خود را منتشر ساخت. منابع. Wikipedia contributors, "Georg Michaelis," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Georg_Michaelis&amp;oldid=411367547 (accessed
(accessed July 25, 2011).
دهلیز پیلور اصطلاحی برای تعریف بخش نخست اسفنکتر باب‌المعده است. این بخش در انتهای معده و در قسمت اتصال معده به دوازدهه می‌باشد. این بخش از معده، در حقیقت جداکننده معده و دوازدهه است.
مجرای پیلور اصطلاحی برای معرفی بخشی از پیلور، در معده است. وظیفه این مجرا، ایجاد اتصال، میان معده و روده باریک است.
کاخ تَچَر، کاخ تچرا، تالار آینه یا کاخ ویژه داریوش بزرگ — که نام آن برابر با خانه زمستانی است — از نخستین کاخ‌هایی است که بر روی سکوی تخت جمشید یافته شد. سنگ‌های این کاخ، خاکستری است به‌گونه ای‌که بازتاب آدمی در آن می‌افتاده و از همین رو تازگی‌ها آن را آینه خانه یا تالار آینه هم می‌خواندند. بر روی دیواره‌های پلکان این کاخ نقش‌های گوناگونی دیده می‌شود. از شاهان هخامنشی داریوش بزرگ، خشایارشا و اردشیر سوم سنگ‌نبشته‌هایی در این کاخ به جای مانده‌است. پس از هخامنشیان و در دودمان‌های پس از آن، کسانی مانند شاپور
و در دودمان‌های پس از آن، کسانی مانند شاپور دوم، عضدالدوله دیلمی، بهاءالدوله دیلمی، علی آق‌قویونلو و سلطان ابراهیم میرزا تیموری از خود سنگ‌نبشته‌هایی در این کاخ به یادگار گذاشته‌اند. موقعیت. کاخ تچر از نخستین کاخ‌هایی است که بر روی صفه تخت جمشید کشف گردید. کاخ تچر در جنوب‌غربی کاخ آپادانای تخت جمشید و رو به جنوب، قرار گرفته‌است. این بنا در یکی از کتیبه‌ها تچر خوانده شده‌است. واژه‌شناسی. این کاخ در کتیبه‌ای دیگر از همان بنا هدیش و امروزه به کاخ داریوش یا تچر معروف است. واژه تچر را خانه زمستانی معنی کرده‌اند
معروف است. واژه تچر را خانه زمستانی معنی کرده‌اند ولی هیچ دلیلی که برساند این بنا سرای زمستانی داریوش بوده‌است در دست نیست. سنگ‌ها، مختصات و طرح. سنگ‌های این کاخ، خاکستری و بسیار پاک‌تراش است به‌طوری‌که عکس آدمی در آن می‌افتاده و به همین جهت در این اواخر آن را آینه خانه یا تالار آینه هم می‌خواندند. کاخ تچر بر روی سکویی بنا گشته که ۲۰ ۲٫ تا ۳ متر از کف آپادانا و حیاط مجاورش بلندتر است. طرح آن به صورت مستطیلی است با محور طولی شمالی – جنوبی که ۴۰ متر طول و حدود ۳۰ متر عرض دارد و مشتمل است بر یک تالار مرکزی ۱۲
۳۰ متر عرض دارد و مشتمل است بر یک تالار مرکزی ۱۲ ستونی (۳ ردیف ۴ تایی) با اتاق‌های کوچک جانبی، دو اتاق مربع شکل در شمال که هر یک چهار ستون داشته‌اند و با اتاق‌های باریک و بلند جانبی محدود می‌شده‌اند و یک ایوان ۸ ستونی (دو ردیف چهارتایی) در جنوب که به دو اتاق جنبی می‌پیوسته‌است. نقش‌ها. یک پلکان دو طرفه در جنوب بنا، ساخته‌اند که از دو سوی به ایوان جنوبی می‌رسد و بر بدنه آن‌ها نقش افرادی که بره، خوراکی یا ظروف آشپزخانه در دست دارند کنده شده‌است. این افراد را یک در میان در جامه پارسی و مادی (اهل ماد) نشان
را یک در میان در جامه پارسی و مادی (اهل ماد) نشان داده‌اند. پارسیان کلاه شیاردار استوانه‌ای معمول خود را به سر ندارند، بلکه شالی به دور سر و گردن پیچیده‌اند که چانه‌هایشان را می‌پوشاند. برخی از این افراد ریش و سبیل دارند اما تعدادی بی ریش و سبیل نشان داده شده‌اند که احتمالاً خواجگان درباری هستند. معمولاً این افراد را خدمتگزاران می‌خوانند، اما چون حمل بره و حیوانات دیگر به داخل کاخ شاهی چندان مناسبتی ندارد، شاید بتوان برخی از آن‌ها را مغانی دانست که بره قربانی را حمل می‌کنند. بر بدنه جبهه جنوبی سکوی کاخ،
را حمل می‌کنند. بر بدنه جبهه جنوبی سکوی کاخ، یعنی بر دیواره جنوبی پلکان توامان، مجلسی مرکب از چند صحنه، نقش کرده‌اند. در مرکز، حلقه بالدار یا فر ایرانی را می‌بینیم که دو ابوالهول در دو سویش نشسته و دستی را به علامت احترام به سوی آن بلند کرده‌اند و پشت سر هر یک ردیفی از درختان نخل نمایان است، زیر این صحنه دو گروه سرباز کمان‌دار نیزه‌ور در جامه پارسی، یعنی کلاه ترک‌دار استوانه‌ای، دامن و قبای چین‌دار و کفش سه‌بندی، مقابل همدیگر صف بسته‌اند و سنگ‌نوشته‌ای را پاس می‌دارند که به نام خشایارشا و به خط و زبان
را پاس می‌دارند که به نام خشایارشا و به خط و زبان فارسی باستان نوشته شده‌است. سنگ‌نبشته خشایارشا و توسعه کاخ در زمان او. در گوشه سمت راست این صحنه، همان کتیبه به خط و زبان عیلامی تکرار شده‌است و در گوشه چپ صحنه، متن بابلی آن آمده‌است. در این کتیبه‌ها، خشایارشا اهورامزدا را می‌ستاید و خود و پهناوری کشورش را می‌شناساند و سپس می‌گوید: عین همین کتیبه‌ها، دو بار دیگر بر جرزهای جنوبی ایوان کاخ نقر شده و هر بار فارسی باستان در بالا، عیلامی در میان و بابلی در پایین است. این متن‌ها ثابت می‌کند که قسمت جنوبی کاخ تچر
است. این متن‌ها ثابت می‌کند که قسمت جنوبی کاخ تچر در زمان خشایارشا به اتمام رسیده‌است. تاقچه‌های این کاخ که تاج شیاردار مصری دارند همه از سنگ‌های یکپارچه ساخته شده‌اند و در اصل با درهای کوچک چوبی محافظت می‌شده‌اند. سنگ‌نبشته اردشیر سوم و تکمیل کاخ در زمان او. تالار مرکزی، شش در داشته که دو تا به ایوان جنوبی باز می‌شده و دو تا به اتاق‌های شمالی می‌پیوسته و یک در به اتاق شرقی راه داشته‌است. یک در دیگر هم، کفش‌کن غربی را به تالار مرکزی پیوند می‌داده و در سمت غرب همین کفش‌کن است که در زمان اردشیر سوم پلکانی دو
همین کفش‌کن است که در زمان اردشیر سوم پلکانی دو طرفه ساخته‌اند که بر دیواره آن نقش هدیه‌آورانی چند، نقش کرده‌اند که وسط جبهه غربی‌اش، کتیبه‌ای از اردشیر سوم به زبان فارسی باستان منقور است که ترجمه آن چنین است: از اینجا پیدا است که این بخش از بنا، به دستور اردشیر سوم که از ۳۵۸ تا ۳۳۸ قبل از میلاد پادشاهی راند، دستکاری و تکمیل شده‌است. در شمال این پلکان، سنگی را به صورت طاسی کم عمق کنده‌اند. محوطه حفاری شده چهارگوش آن به راه آبی می‌پیوندد که چند متری به سوی غرب رفته سپس می‌پیچد و بیش از ۴۰ متر به سوی جنوب
غرب رفته سپس می‌پیچد و بیش از ۴۰ متر به سوی جنوب پیش می‌رود تا به راه‌آب‌های زیرزمینی حیاط جنوبی تچر می‌پیوندد. در کنار این راه‌آب آثار دیوارهایی یافت می‌شود که مشخص می‌سازد زمانی اینجا اتاقکی بوده‌است اما مشخص نیست که این سنگاب برای تشریفات مذهبی به کار برده می‌شده‌است یا برای احتیاجات عادی روزانه یا اینکه سنگ ناودان بومی بوده‌است. ستون‌ها، اتاق‌های غربی و گوهرنگاری‌های لباس داریوش. ستون‌های کاخ تچر احتمالاً از چوب بوده‌است ولی هیچ اثری از آن‌ها باقی نمانده‌است. کف اتاق‌ها را با فرش قرمز رنگ وی‍ژه دوره
کف اتاق‌ها را با فرش قرمز رنگ وی‍ژه دوره داریوش پوشانیده بوده‌اند که اثر آن در اتاق‌های شمالی یافت می‌شود. بر درگاه‌های اتاق‌های غربی سربازهای نیزه‌دار و سپرکش پارسی و بر درگاه‌های تالار مرکزی، داریوش بزرگ را با خدمه‌اش حجاری کرده‌اند. تاج داریوش کنگره‌دار بوده و رویه آن را با ورقه‌ای از زر پوشانده بوده‌اند. دست‌بند، یاره، طوق، گوشوار و گوهرنگاری‌های لباس داریوش نیز با فلزات گرانبها ساخته و در سنگ نشانده شده بود که اسکندر و یارانش آن‌ها را کنده و ربوده بوده‌اند. لباس داریوش منقش به گل، بوته، ستاره و شیرهای
لباس داریوش منقش به گل، بوته، ستاره و شیرهای غران و ملون به رنگ‌های گوناگون بوده‌است. این تزئینات را محققان به دقت وارسی کرده‌اند که تیلیا و همسرش موفق شده‌اند آن‌ها را بازسازی و مشخص سازند. حاصل کار این دو نفر برای تاریخ هنر هخامنشی فوق‌العاده اهمیت دارد و ثابت کرده‌است که روی تاج، کلاه و قسمت‌هایی دیگر از جامه سربازان و مهتران رنگ‌آمیزی و سوزن‌گری کرده بوده‌اند. سنگ‌نبشته‌هایی از داریوش در درگاه جنوبی. بر دو جانب درگاه جنوبی تالار، برفراز سر شاهنشاه، کتیبه‌ای به سه زبان و سه خط عیلامی، فارسی و بابلی نقر
به سه زبان و سه خط عیلامی، فارسی و بابلی نقر شده‌است که می‌گوید: ضمیر موصول «که» ثابت می‌کند که هدف کتیبه، تعیین هویت شخص منقوش در زیر آن است، درست مثل اینکه بگوید: این داریوش است که تچر را ساخت. سرقت جامه چین‌دار داریوش، جانشینی خشایارشا. یکی از اروپاییان به نام کورنلیوس دو براوون (Cornelius de Bruine) که در سال ۱۷۰۴ میلادی این بنا را دیده و توصیف کرده‌است، با قلم و تیشه نقوش دو جانب درگاه را ضایع کرده‌است و قسمتی از حجاری جامه چین‌دار هر دو نقش داریوش را که حاوی کتیبه بوده‌است کنده و به پاریس برده‌است.
که حاوی کتیبه بوده‌است کنده و به پاریس برده‌است. این تکه‌های ربوده شده اکنون در گنجینه نشان‌های کتابخانه ملی فرانسه موجود است. روی چین‌های لباسی که متعلق به نقش جرز غربی بوده کتیبه‌ای به سه زبان می‌گوید: اما روی چین‌های جامه منقوش بر جرز شرقی که آن نیز به گواهی نوشته بالای درگاه از آن داریوش بوده‌است، آمده: این کتیبه دومی بسیار شگفت‌انگیز است، زیرا بر نقشی کنده شده که تاج کنگره‌دارش ثابت می‌کند که او داریوش بزرگ است. از گواهی هرودت می‌دانیم که داریوش در اواخر عمر خشایارشا را جانشین خود کرده بود و احتمال
عمر خشایارشا را جانشین خود کرده بود و احتمال زیاد است که وی در سال‌های آخر عمر داریوش، در واقع شریک او در پادشاهی بوده و تاج و جامه او را می‌پوشیده‌است؛ بنابراین نقش و کتیبه جرز به سال‌های آخر داریوش تعلق دارد و شراکت خشایارشا در سلطنت با پدرش را گواهی می‌دهد. یک سنگ‌نبشته دیگر هم وجود دارد که هجده مرتبه بر قاب دریچه‌های کاخ تکرار شده و آن هم به سه زبان است و می‌گوید: این کتیبه‌ها ثابت می‌کنند که تاقچه‌های یکپارچه را در همان مکان تراشیده و پرداخت سنگ کرده‌اند و برای کار گذاردن در این کاخ، معین و مشخص
و برای کار گذاردن در این کاخ، معین و مشخص نموده‌اند. از همین متن‌ها هم می‌شود فهمید که کاخ تچر بر خلاف تصور برخی که آن را معبد و پرستشگاه دانسته‌اند به واقع یک کاخ نشیمن یا اختصاصی بوده‌است. سنگ‌نبشته‌های یادگاری از هخامنشیان. سنگ‌نبشته شاپور سکانشاه. بر سنگ‌های این کاخ یادگارهایی از ادوار گوناگون موجود است که از همه کهن‌تر دو سنگ‌نبشته‌ است که به زبان پهلوی ساسانی و در زمان فرمانروایی شاپور دوم حک شده‌است. ترجمه فارسی آن چنین است. شانزده سال بعد از نقر این نوشته شاپور سکانشاه، سلوکوس نامی را برای بازدید
نوشته شاپور سکانشاه، سلوکوس نامی را برای بازدید آن فرستاد که وی آن را دیده و کتیبه‌ای دیگر نزدیک آن کند. از این دو سنگ‌نبشته به خوبی برمی‌آید که در میانه دوره ساسانیان نام اصلی تخت جمشید (پارسه) دیگر به کار نمی‌رفته و آن را صد ستون می‌خوانده‌اند. سنگ‌نبشته عضدالدوله دیلمی. از میان نوشته‌های بعدی دو کتیبه به خط کوفی (زبان عربی) از عضدالدوله دیلمی باقی‌مانده‌است که اولی در هشت سطر، بر بدنه شرقی درگاه سنگی، میان ایوان و تالار سمت ایوان، بدین گونه نقر شده‌است: این سند می‌رساند که عضدالدوله پس از فتح اصفهان، در
سند می‌رساند که عضدالدوله پس از فتح اصفهان، در سر راه خود به شیراز در اینجا بیاسود و دستور داد تا نوشته پهلوی یاد شده را بخوانند و برایش ترجمه کنند. سنگ‌نبشته دوم او بدین گونه‌است: وقتی عضدالدوله کاخی به نام قصر ابونصر در شیراز ساخت، چند تکه مهم از درگاه شمالی کاخ تچر را به آنجا برده و کار گذاشته‌است. اکنون از کاخ او اثری نمانده و تکه‌های تخت جمشیدی را نیز تا جایی که توانسته‌اند پیدا کنند، به جای خودش باز گردانیده‌اند. سنگ‌نبشته بهاءالدوله دیلمی. کتیبه دیگری هم در سال ۳۹۲ هجری قمری نقر شده و آن از شاهنشاه
هم در سال ۳۹۲ هجری قمری نقر شده و آن از شاهنشاه بهاءالدوله دیلمی است که می‌گوید با سپاهی کلان برای شکار به این مکان (یعنی مرودشت) آمده بود و در اینجا (یعنی تخت جمشید) اقامتی داشت. سنگ‌نبشته علی آق‌قویونلو و ابراهیم سلطان. کتیبه‌های دیگری هم از دوره‌های جدیدتر و بر در و دیوار کاخ داریوش کنده‌اند که از همه مهم‌تر کتیبه‌ای است از علی آق‌قویونلو مورخ ۸۸۱ هجری قمری و چند لوحه از شاهزادگان تیموری، از جمله شاهزاده هنرمند و خطاط ابراهیم سلطان (مورخ ۸۱۶ تا ۸۲۶ هجری قمری) که از میان الواح ابراهیم سلطان یکی به خط
قمری) که از میان الواح ابراهیم سلطان یکی به خط ثلث، حاوی شعری از سعدی است: پلکان‌های دیوارهای شرقی و جنوبی. وقتی که از پلکان جنوبی پایین می‌رویم به حیاطی بزرگ می‌رسیم که دیوارهای شرقی و جنوبی آن دارای پلکان‌هایی مشابه هستند و به نقوشی همانند آنچه بر پلکان مزبور دیدیم، یعنی دو گروه سرباز مقابل هم، کتیبه‌ها، حلقه بالدار در میان ابوالهول، درختان نخل، گاوهای به چنگ شیر افتاده و خدمه‌ای که اسباب آشپزخانه می‌برند، مزین است. در قسمت غربی حیاط، آثار دیواری باقی‌مانده‌است که گمان می‌رود اصلی نباشد. پلکان جنوب حیاط
که گمان می‌رود اصلی نباشد. پلکان جنوب حیاط به سطح مرتفعی می‌رسد که آثار کاخی را بر خود دارد که آن را «کاخ ه» می‌نامند و پلکان شرقی به دو دهلیز منتهی می‌شود که رو به سمت شرق، به حیاط شمال هدیش باز می‌شوند.
گئورگ فریدریش گراف فن هرتلینگ (زادهٔ ۳۱ اوت ۱۸۴۳ – درگذشتهٔ ۴ ژانویه ۱۹۱۹) سیاست‌مدار باواریایی و صدراعظم آلمان میان سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۸ بود. زندگی. او استاد فلسفهٔ دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ و نوشته‌هایی دربارهٔ ارسطو و آلبرتوس ماگنوس نگاشته‌است. وی دو دوره عضو رایشستاگ بود که آخری تا سال ۱۹۱۲ به درازا کشید. چندی هم عضو حزب مرکز آلمان بود. در ۱۹۱۲ او نخست‌وزیر باواریا شد. لودویگ سوم به وی لقب کنت داد. در زمان جنگ یکم جهانی هرتلینگ پشتیبان سیاست تئوبالد فن بتمان-هولوگ بود. با کناره‌گیری بتمان-هولگ او
فن بتمان-هولوگ بود. با کناره‌گیری بتمان-هولگ او از پذیرش پست صدرات عظمی خودداری نمود. ولی پس از گئورگ میشائلیس بدین مقام رسید. ولی کهنسالی و سیاست محافظه‌کارانه نتوانست بر قدرت رو به فزونی نظامیانی مانند اریش لودندورف و پاول فون هیندنبورگ چیره‌گردد و سرانجام کناره‌گیری نمود. منابع. Wikipedia contributors, "Georg von Hertling," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Georg_von_Hertling&amp;oldid=439573405 (accessed July 25, 2011).
لوله تیل یکی از ابزار آزمایشگاهی شیشه‌ای است که معمولاً برای تعیین نقطه ذوب و جوش مواد مورد استفاده قرار می‌گیرد.این ابزار آزمایشگاهی به افتخار شیمیدان آلمانی یوهانس تیل نامگذاری شده‌است.این ابزار شباهت زیادی به لوله آزمایش دارد با این تفاوت که یک لوله رابط مانند یک دسته قسمت پایینی و میانی لوله را به هم متصل می‌کند. عملکرد. ویژگی مهم این ابزار ایجاد یک حمام روغن یا آب با دمای تقریباً ثابت است به این ترتیب که با حرارت دادن ملایم به دسته لوله یک جریان همرفت ایجاد می‌شود که باعث ثابت ماندن دما در کل مایع
ایجاد می‌شود که باعث ثابت ماندن دما در کل مایع می‌شود.
بابا لنگ‌دراز یک رمان نامه‌نگارانه دنباله‌دار، اثر آلیس جین وبستر، نویسندهٔ آمریکایی است. این رمان اولین بار در سال ۱۹۱۲ منتشر شد. این داستان ماجراهای قهرمانش را، که یک دختر جوان به نام «جودی آبوت» است، در سال‌های تحصیل در کالج روایت می‌کند. جودی برای یک مرد ثروتمند و خیّر که تابه‌حال او را ندیده‌است نامه می‌نویسد. بابا لنگ‌دراز موفق‌ترین کتاب جِین وبستر است. تاریخچه. بابا لنگ‌دراز نخست به‌صورت دنباله‌دار در مجله آمریکایی خانه بانوان منتشر می‌شد که سرانجام در سال ۱۹۱۲ به صورت کتاب منتشر شد و به فروش بالایی