payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لانچیا دیکاپا (Lancia Dikappa) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۲تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است. موتور آن ۴۹۴۲ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به صورت دستی است.
مازراتی گیبلی نام سه خودروی مختلف است که توسط شرکت خودروسازی ایتالیایی مازراتی تولید شده است: AM115، یک گرند تورر V8 از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۳؛ AM336، یک کوپه V6 با توربوشارژر دوقلو از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸؛ و M157، یک سدان اجرایی از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳. "گیبلی" نام عربی لیبیایی برای باد گرم و خشک جنوب غربی صحرای لیبی است. گیبلی (AM115). تاریخچه. گیبلی اولین بار به عنوان یک خودروی مفهومی دو نفره در نمایشگاه اتومبیل تورین در نوامبر ۱۹۶۶ رونمایی شد. بدنه فولادی آن، که با دماغه‌ای پایین و کوسه‌ای شکل مشخص می‌شود، توسط
با دماغه‌ای پایین و کوسه‌ای شکل مشخص می‌شود، توسط جورجتو جیوجیارو جوان طراحی شده بود که در آن زمان در گیا کار می‌کرد. این خودرو دارای چراغ‌های جلوی بازشو، صندلی‌های اسپرت چرمی جلو، چرخ‌های آلیاژی و لاستیک‌های 205R15 پیرلی سینتوراتو N72 بود. دو صندلی عقب که چیزی بیش از یک بالشتک بدون پشتی نبودند به مدل تولیدی اضافه شدند و به گیبلی اجازه دادند تا به عنوان یک کوپه فست‌بک ۲+۲ دو در به بازار عرضه شود. تحویل خودروها از مارس ۱۹۶۷ آغاز شد. این خودرو از یک موتور چهار سیلندر با میل بادامک در جلو بهره می‌برد موتور V8
سیلندر با میل بادامک در جلو بهره می‌برد موتور V8 خشک متصل به یک گیربکس دستی پنج سرعته ZF، و گیربکس اتوماتیک سه سرعته به صورت سفارشی. این موتور قدرتی معادل داشت. . داشتسرعت ۶٫۸ ثانیه و حداکثر سرعت در ساعت. اسپایدر. "گیبلی اسپایدر" دو نفره در سال ۱۹۶۹ به تولید رسید. سقف کروک آن زیر یک پوشش محفظه بار همرنگ بدنه در پشت صندلی‌های جلو تا می‌شد. یک سقف سخت جداشونده نیز به عنوان یک آپشن در دسترس بود. گیبلی اس‌اس. "گیبلی SS" در سال ۱۹۶۹ معرفی شد. موتور جدید آن تقویت شده بود. برای جابجایی و امتیاز آن بود در ۵۵۰۰ دور
شده بود. برای جابجایی و امتیاز آن بود در ۵۵۰۰ دور در دقیقه و گشتاور در ۴۰۰۰ دور در دقیقه است. حداکثر سرعت آن آن را به سریع‌ترین خودروی جاده‌ای مازراتی که در آن زمان تولید شده بود، تبدیل کرد. مدل‌های SS دارای یک شناسه /۴۹ اضافی هستند (مثلاً "AM115/49"). یک نسخه اسپایدر نیز در همان سال معرفی شد. کل تولید به ۴۵ اسپایدر و ۴۲۵ کوپه رسید. تولید. در مجموع، ۱۱۷۰ دستگاه کوپه و ۱۲۵ دستگاه اسپایدر (شامل ۴۵ دستگاه اسپایدر SS) تولید شد. تولید گیبلی در سال ۱۹۷۳ متوقف شد؛ سال بعد، مدل Khamsin با طراحی برتونه جایگزین آن
سال بعد، مدل Khamsin با طراحی برتونه جایگزین آن شد. مشخصات. گیبلی از یک شاسی لوله‌ای با جوش نقطه‌ای روی بدنه استفاده می‌کرد. سیستم تعلیق جلو از نوع جناغی دوبل، کمک‌فنرهای کواکسیال و فنرهای مارپیچی و یک میله ضد غلتش بود. در عقب یک اکسل زنده با فنرهای نیمه‌بیضوی، با یک بازوی گشتاور طولی واحد، کمک‌فنرهای هیدرولیکی و یک میله ضد غلتش وجود داشت. رینگ‌های منیزیمی به صورت استاندارد ارائه می‌شدند که در ابتدا با لاستیک‌های پیرلی سینتوراتو ۲۰۵ نصب شده بودند. لاستیک‌های VR15 (CN72) تا سال ۱۹۷۲ که به ۲۱۵/۷۰VR15 Pirelli
VR15 (CN72) تا سال ۱۹۷۲ که به ۲۱۵/۷۰VR15 Pirelli Cinturato CN12 تغییر یافت، در حالی که رینگ‌های سیمی Borrani اختیاری بودند. حتی با توجه به استانداردهای زمان و کلاس خود، این خودرو حجم زیادی سوخت مصرف می‌کرد، اما مازراتی خودرو را به دو چرخ دنده مستقل مجهز کرد. مخازن سوخت، که می‌توانستند از طریق دریچه‌هایی در دو طرف ستون‌های سقف پر شوند. گیبلی (AM336). تاریخچه. گیبلی در شصت و دومین نمایشگاه اتومبیل تورین در آوریل ۱۹۹۲ رونمایی شد. گیبلی از موتورهای ۲۴ سوپاپ دوقلوی توربوشارژ به روز شده که در سری بیتوربو استفاده
توربوشارژ به روز شده که در سری بیتوربو استفاده شده بودند، نیرو می‌گرفت: یک موتور ۲٫۰ لیتری V6 متصل به یک گیربکس شش سرعته دستی برای بازار ایتالیا، و یک موتور ۲٫۸ لیتری V6 برای صادرات، که ابتدا با یک گیربکس ۵ سرعته دستی و سپس از سال ۱۹۹۵ با گیربکس ۶ سرعته دستی جفت می‌شد. یک گیربکس ۴ سرعته اتوماتیک نیز به صورت سفارشی ارائه می‌شد. این کوپه برای لوکس بودن و همچنین عملکرد بالا ساخته شده بود و فضای داخلی آن دارای روکش چرم کانولی و تزئینات چوب نارون بود. در نمایشگاه اتومبیل ژنو ۱۹۹۴، مازراتی مدل به‌روز شده گیبلی
اتومبیل ژنو ۱۹۹۴، مازراتی مدل به‌روز شده گیبلی را رونمایی کرد. فضای داخلی به‌روز شده، آینه‌های جانبی جدید، رینگ‌های آلیاژی ۱۷ اینچی پهن‌تر و بزرگتر با طراحی جدید، سیستم تعلیق الکترونیکی کاملاً قابل تنظیم و ترمزهای ABS به آن اضافه شد. خودروی مسابقه‌ای گیبلی اوپن کاپ تک‌ساخت در اواخر سال ۱۹۹۴ معرفی شد. دو نسخه اسپرت در سال ۱۹۹۵ معرفی شدند. اولین مدل، گیبلی کیت اسپورتیوو بود که کیت هندلینگ همنام آن شامل لاستیک‌های پهن‌تر روی چرخ‌های OZ "Futura III" با لبه‌های جداشونده، فنرهای خاص، کمک‌فنرها و میله‌های ضد لغزش
فنرهای خاص، کمک‌فنرها و میله‌های ضد لغزش بود. مدل دوم ، گیبلی کاپ با نسخه محدود بود که برخی از ویژگی‌های مدل مسابقه‌ای اوپن کاپ را در یک مدل جاده‌ای به ارمغان آورد. این مدل در نمایشگاه اتومبیل بولونیا در دسامبر ۱۹۹۵ رونمایی شد. این مدل دارای یک است. موتور با حجم . در آن زمان، گیبلی کاپ با بالاترین قدرت خروجی ویژه را در بین تمام خودروهای مجاز خیابانی داشت. در هر لیتر، که از بوگاتی EB110 و جگوار XJ220 پیشی گرفت. ارتقاء شاسی شامل سیستم تعلیق اصلاح‌شده و ترمزهای برمبو بود. از نظر بصری، کاپ از رینگ‌های
و ترمزهای برمبو بود. از نظر بصری، کاپ از رینگ‌های اسپیدلاین ۵ پره با لبه‌های جداشونده و نشان‌های روی درها قابل تشخیص بود. فقط چهار رنگ بیرونی موجود بود: قرمز، سفید، زرد و آبی فرانسوی. تم اسپرت در کابین کاپ با چرم مشکی، تریم فیبر کربنی، پدال‌های آلومینیومی و فرمان MOMO ادامه یافت. گیبلی جی تی. دور دوم بهبودها منجر به تولید گیبلی GT در سال ۱۹۹۶ شد. این خودرو به رینگ‌های آلیاژی ۱۷ اینچی ۷ پره، قاب چراغ‌های جلو مشکی و اصلاحات سیستم تعلیق و گیربکس مجهز شده بود. در ۴ نوامبر ۱۹۹۶ در دریاچه لوگانو، گویدو کاپلینی
در ۴ نوامبر ۱۹۹۶ در دریاچه لوگانو، گویدو کاپلینی رکورد سرعت جهانی کیلومتر پروازی روی آب را در کلاس ۵ لیتری شکست. او یک قایق تندرو با بدنه کامپوزیتی را هدایت می‌کرد که از موتور V6 بای توربو از جام گیبلی نیرو می‌گرفت و متعلق به تیم پرایماتیست/ویژه برونو آباته بود. این قایق یک کیلومتر را با سرعت متوسط پیمود. . برای جشن گرفتن این رکورد جهانی، مازراتی ۶۰ نسخه ویژه از گیبلی به نام گیبلی پرایماتیست ساخت که دارای رنگ‌آمیزی ویژه آبی اولترامارین و تزئینات داخلی با چرم دو رنگ آبی/فیروزه‌ای و تزئینات گردویی براق بود.
دو رنگ آبی/فیروزه‌ای و تزئینات گردویی براق بود. تولید نسل دوم گیبلی در تابستان ۱۹۹۸ به پایان رسید. این خودرو در سری مازراتی با مدل ۳۲۰۰ GT جایگزین شد. جام حذفی گیبلی. یک سری مسابقات اتومبیل‌رانی تک‌ساخت برای گیبلی، به نام Open Cup، دو فصل - ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶ - برگزار شد. بیست و پنج ماشین مسابقه‌ای گیبلی Open Cup آماده شدند. آنها بر اساس مدل دو لیتری ساخته شده بودند و موتورهای "تیپو AM 577" آنها روی تنظیم شده بود. با استفاده از توربوشارژرهای غلتکی، اگزوز با جریان آزادتر و کامپیوترهای سوخت‌رسانی مجدد؛ یک قفس
آزادتر و کامپیوترهای سوخت‌رسانی مجدد؛ یک قفس غلتشی، صندلی‌های مسابقه‌ای اسپارکو، یک فرمان مسابقه‌ای مومو، دسته دنده و پدال‌های آلومینیومی، کمربندهای ۵ نقطه‌ای، سیستم اطفاء حریق خودکار، محافظ کارتر آلومینیومی، ورودی‌های هوای فیبر کربنی، سیستم سوخت‌رسانی اصلاح‌شده و چرخ‌های ۱۷ اینچی ۵ پره اسپیدلاین، تجهیزات را تکمیل کردند. در سال ۱۹۹۵ هشت مسابقه برگزار شد، دو مسابقه در ایتالیا و شش مسابقه در سراسر اروپا. در سال ۱۹۹۶، این خودرو به‌روزرسانی اصلاح‌شده‌ای دریافت کرد که منجر به زمان‌های مشابه پیست با زمان‌های
کرد که منجر به زمان‌های مشابه پیست با زمان‌های فراری ۳۵۵ چلنج شد. پس از پایان فصل مسابقات ۱۹۹۵، چندین دستگاه از ۲۳ خودروی اصلی در رویدادهای ملی GT مورد استفاده قرار گرفتند. مشخصات. همانند بیتوربو، گیبلی نیز از ساختار یکپارچه فولادی با ساختار طولی مرسوم، موتور جلو و دیفرانسیل عقب بهره می‌برد. سیستم تعلیق در جلو از نوع مک‌فرسون استرات و در عقب از نوع نیمه‌دنباله‌ای بود و در هر دو محور از فنرهای مارپیچی، کمک‌فنرهای دوکاره و میله‌های ضد لغزش استفاده می‌شد. دیفرانسیل و بازوهای تعلیق عقب توسط یک زیرفریم عایق بوش
و بازوهای تعلیق عقب توسط یک زیرفریم عایق بوش پشتیبانی می‌شدند. همچنین در هر چهار چرخ از ترمزهای دیسکی تهویه‌دار و فرمان از نوع رک اند پینیون با کمک سروو استفاده می‌شد. این موتور، آخرین تکامل موتور تمام آلومینیومی مازراتی، DOHC، ۴ سوپاپ در هر سیلندر و ۹۰ درجه V6 بود که به توربوشارژرهای دوقلوی IHI خنک‌شونده با آب و دو اینترکولر هوا به هوا، یکی برای هر دسته سیلندر، مجهز شده بود. از سیستم تزریق سوخت و جرقه‌زنی الکترونیکی Weber - Magneti Marelli IAW استفاده می‌شد. گیربکس، یک گیربکس دستی ۶ سرعته ساخت Getrag از
گیربکس، یک گیربکس دستی ۶ سرعته ساخت Getrag از Shamal در خودروهای ۲ لیتری بود، در حالی که خودروهای ۲٫۸ لیتری در ابتدا از یک واحد ۵ سرعته ZF استفاده می‌کردند و در سال ۱۹۹۵ با گیربکس Getrag به‌روزرسانی شدند. در محور عقب، دیفرانسیل لغزش محدود Torsen "Ranger" مازراتی از Biturbo به همراه یک خنک‌کننده روغن اضافه وجود داشت. گیبلی (M157). جدیدترین، یعنی نسل سوم گیبلی ("Tipo M157") در نمایشگاه خودروی شانگهای ۲۰۱۳ رونمایی شد. گیبلی با سه موتور ۳ لیتری V6 مختلف عرضه می‌شد: یک موتور توئین توربو یا بنزینی و توربودیزل،
یک موتور توئین توربو یا بنزینی و توربودیزل، گیبلی را به اولین خودروی تولیدی مازراتی تبدیل می‌کند که با موتور دیزلی عرضه می‌شود. یک گیربکس هشت سرعته اتوماتیک به صورت استاندارد در همه مدل‌ها وجود داشت؛ سیستم چهار چرخ محرک با قدرتمندترین موتور V6 نیز موجود بود، اگرچه در بازارهای فرمان راست عرضه نمی‌شد. تولید نسل سوم گیبلی در بحبوحه کاهش فروش در اواخر سال ۲۰۲۳ متوقف شد.
بیوک وایلدکت (Buick Wildcat) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۰تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو سایز بزرگ قرار گرفته و طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
آسکاری ای۱۰ (Ascari A۱۰) خودرویی است که از سال ۲۰۰۶–کنون در بنبوری و انگلند تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو اسپورت قرار گرفته و طراحی آن خودروهای موتور وسط عقب-محور عقب بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به صورت دستی است.
ایسوزو فستر (Isuzu Faster) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۲ تا ۲۰۰۲ تولید شده‌است. طراحی آن خودرو چهار چرخ محرک بوده است.
میتسوبیشی فوسو آئرو استار (Mitsubishi Fuso Aero Star) خودرویی است که از سال ۱۹۸۴ تاکنون تولید شده‌است. این خودرو در کلاس اتوبوس قرار گرفته است. سامانه جعبه‌دندهٔ آن ۵ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
کادیلاک سویل خودرویی سدان است که در سال‌های ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۴ در ایالات متحدهٔ آمریکا تولید شده است. این خودرو میان سال‌های ۱۳۵۶ تا ۱۳۵۷ توسط شرکت جنرال موتورز ایران (پارس‌خودروی کنونی) نیز تولید شد، اما تولید آن پس از انقلاب ۱۳۵۷ متوقف شد. این مدل از کادیلاک در ایران بسیار پرطرفدار بود و امکاناتی نظیر موتور هشت سیلندر مجهز به سیستم سوخت‌رسانی انژکتوری (که پیشرو در زمان خود بود)، تنظیم صندلی‌های جلو به‌صورت برقی، کمک‌فنرهای هیدرولیکی با قابلیت تنظیم خودکار ارتفاع، ترمزهای دیسکی در هر چهارچرخ، شیشه‌بالابرهای
ترمزهای دیسکی در هر چهارچرخ، شیشه‌بالابرهای برقی، آنتن برقی، جعبه‌دندهٔ خودکار، قفل مرکزی، سیستم عیب‌یابی از طریق فیبر نوری و… بود. کادیلاک سویل در زمان خود جزو نخستین خودروهایی در جهان بود که از سیستم مدیریت موتور کامپیوتری (ECU) بهره می‌برد. سایر مشخصات فنی کادیلاک سویل ایران: موتور ۳۵۰ اینچ مکعبی (معادل ۵٫۷ لیتر) با زاویهٔ ۹۰ درجه مجهز به سامانهٔ پاشش سوخت انژکتوری بوش - بندیکس با توان ۱۸۰ اسب بخار و ۳۹۰ نیوتن-متر گشتاور به ترتیب در دور موتور ۴۴۰۰ و ۲۰۰۰ دور بر دقیقه. مصرف سوخت این خودرو معادل ۱۵ لیتر
دور بر دقیقه. مصرف سوخت این خودرو معادل ۱۵ لیتر در شهر و ۱۲ لیتر در جاده است. وزن خالص کادیلاک سویل ۱۹۰۰ کیلوگرم است. حداکثر سرعت، طبق کاتالوگ، ۱۷۷ کیلومتر، و شتاب صفر تا صد کیلومتر آن ۱۲ ثانیه است.
ایسوزو سوپر کرویزر (Isuzu Super Cruiser) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۶تولید شده‌است. این خودرو در کلاس اتوبوس قرار گرفته و است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به صورت دستی است.
هیندوستان کونتسا (Hindustan Contessa) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۸۲–۲۰۰۲تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده طول آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۵ دنده به صورت دستی است.
تویوتا شهر پیما (Toyota Urban Cruiser) خودرویی است که در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ تولید شده‌ است. این خودرو در کلاس مینی ام‌پی‌وی قرار گرفته، طراحی آن موتور جلو، خودرو محور جلو، خودرو چهار چرخ محرک بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی است.
ادام روو (Adam Revo) خودرویی است که در سال‌های ۲۰۰۵–۲۰۰۶تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو شهری قرار گرفته، طول آن در حالت طبیعی و عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به صورت دستی است.
فراری برلینتا باکسر (Ferrari Berlinetta Boxer) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۳–۱۹۸۴&gt;۲،۳۲۳ producedدر ایتالیا تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو اسپورت قرار گرفته و طراحی آن خودروهای موتور وسط عقب-محور عقب بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۵ دنده به صورت دستی است.
رولز-رویس فانتوم کوپه خودرویی لوکس است که از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ توسط شرکت رولز-رویس در بریتانیا تولید می‌شد. این خودرو در کلاس خودرو لوکس قرار گرفته و طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده‌است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به صورت خودکار است. قیمت پایه این خودرو ۶۵۰ هزار دلار است.
مزدا ناواجو (Mazda Navajo) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۹۱–۱۹۹۴در لویی ویل تولید شده‌است. این خودرو در کلاس کامپکت اس‌یووی قرار گرفته، طراحی آن موتور جلو، توزیع نیروی پیشران و خودرو چهار چرخ محرک بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۵ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
تویوتا کراون (Toyota Crown) خودرویی است که از سال ۱۹۵۵ تا کنون در تویوتا، آیچی و ناگویا تولید شده است. کریسمس فرصتی برای تعطیلات و استراحت برای بسیاری از مردمان در سراسر جهان است. اما برای تویوتا نه! این شرکت از آغاز سال ۲۰۱۳ برای معرفی سدان لوکس کراون در ژاپن استفاده کرده است. تویوتا کراون از سال ۱۹۵۵ پا به عرصه وجود گذاشت و تاکنون ۱۴ نسل از آن به بازار عرضه شده است. امسال کراون S210 جانشین مدل S200 می‌شود که چهار سال در خط تولید قرار داشت. کراون جدید در دو مدل رویال (لوکس) و اتلیت (اسپرت) روانه بازار
دو مدل رویال (لوکس) و اتلیت (اسپرت) روانه بازار می‌شود. جلوپنجره بسیار بزرگ و عجیب این ماشین که قسمت عمده ای از سپر را هم در بر می‌گیرد، تلاشی برای بهبود تصویر این خودرو و جذب جوانترها به سوی آن است. تویوتا امیدوار است با اسپرت کردن و بروز آوری طراحی کراون، متوسط سن خریداران آن را از ۵۰ به ۴۰ سال برساند. هر دو مدل رویال و اتلیت قابل سفارش به صورت دیفرانسیل عقب یا دو دیفرانسیل هستند. هر دو مدل را می‌توان با یک موتور هیبریدی شامل موتور چهار سیلندر ۲٫۵ لیتری بنزینی با چرخه اتکینسون با توان ۱۷۸ اسب بخار و
بنزینی با چرخه اتکینسون با توان ۱۷۸ اسب بخار و گشتاور ۲۲۱ نیوتن متر با یک موتور الکتریکی ۱۴۳ اسبی و ۳۰۰ نیوتن متری جفت می‌شود. البته در هنگام کارکرد همزمان، این مجموعه ۲۲۰ اسب بخار نیرو تولید می‌کند. از نکات جالب این پیشرانه مصرف سوخت ۴٫۳ لیتری آن در هر صد کیلومتر است که برای خودرویی با این اندازه، رقمی مطلوب محسوب می‌شود. این پیشرانه جایگزین موتور ۳٫۵ لیتری سابق این خودرو می‌شود. موتور پایه مدل رویال ۲٫۵ لیتری شش سیلندر بنزینی با توان ۲۰۰ اسب بخار و گشتاور ۲۴۳ نیوتن متر است اما قویترین موتور که یک موتور
۲۴۳ نیوتن متر است اما قویترین موتور که یک موتور ۳٫۵ لیتری شش سیلندر خورجینی ۳۱۰ اسبی و ۳۷۷ نیوتن متری است، صرفاً برای مدلهای اتلیت قابل سفارش است. انتقال قدرت در مدل هیبریدی توسط یک گیربکس E-CVT و در سایر مدلها توسط یک گیربکس شش سرعته اتوماتیک Super ECT و در مدل ۳٫۵ لیتری اتلیت با یک گیربکس هشت سرعته خودکار صورت می‌گیرد.
رنو داستر یا داچیا داستر خودرویی است که از سال ۲۰۰۹ توسط شرکت داچیا رومانی و رنو فرانسه طراحی گردیده‌است و در داچیا در رومانی و رنو هند و رنو برزیل و روسیه و کلمبیا و اندونزی تولید گردیده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو و خودرو چهار چرخ محرک بوده طول نسل اول آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به صورت دستی یا ۵ دنده خودکار می‌باشد. این خودرو همانند تندر ۹۰ و رنو ساندرو، در بازارهایی که نام رنو از داچیا معتبرتر و شناخته شده تر است با نام رنو عرضه می‌شود. اما در بازارهایی که هم داچیا و
رنو عرضه می‌شود. اما در بازارهایی که هم داچیا و هم رنو به رسمیت از سوی مردم شناخته شده با نام داچیا عرضه می‌شود. این خودرو نیز همانند لوگان و ساندرو با پلت فرم بی۰ داچیا عرضه می‌شود که محصول گروه رنو-نیسان است و بر روی نیسان جوک هم به کار رفته‌است. رنو داستر در دو نوع تک و دو دیفرانسیل از سوی نگین خودرو در ایران به فروش می‌رسید و هر دو مدل با گیربکس اتوماتیک عرضه می‌شد. از اواخر سال ۲۰۱۵ و در بازار آمریکای جنوبی، نسخه وانت این خودرو تحت نام رنو داستر اوروچ عرضه می‌شود. نسل اول (۲۰۰۹–۲۰۱۸). در سال ۲۰۱۴ ۴۰٪
عرضه می‌شود. نسل اول (۲۰۰۹–۲۰۱۸). در سال ۲۰۱۴ ۴۰٪ داسترهای فروش رفته با برند داچیا و ۶۰٪ با برند رنو عرضه شدند. مقداری از این خودرو نیز در هند و روسیه به نام نیسان ترانو فروش رفته‌است. طراحی. داستر اولین بار در سال ۲۰۰۹ عرضه شد. عرضه رسمی آن در ماه مارس ۲۰۱۰ آغاز شد. این خودرو بر پایه پلتفرم B0 است. داستر به دو صورت تکدیفرانسیل و دو دیفرانسیل عرضه شده‌است. در مدل دو دیفرانسیل از تکنولوژی نیسان استفاده شده‌است. در سال ۲۰۱۳ نسخه فیس‌لیفت داستر عرضه شد. در این مدل قسمت جلو و عقب خودرو تغییرات ظاهری کردند.
این مدل قسمت جلو و عقب خودرو تغییرات ظاهری کردند. امنیت. داستر دارای ترمزهای ABS، تکنولوژیEBD, EBA و ESC است. در قسمت صندلیهای جلو دو ایربگ و دو ایربگ در قسمت کناری تعبیه شده‌است. در سال ۲۰۱۱ داستر توسط یورو NCAP مورد آزمایش ایمنی قرار گرفت و امتیاز ۷۴٪ برای بزرگسالان و ۷۸٪ برای کودکان دریافت کرد. فروش. داستر در اروپا، ترکیه، الجزایر، مراکش در سال ۲۰۱۰ به قیمت ۱۱۹۰۰ یورو عرضه شد. در رومانی قیمت آن ۱۰۵۰۰ یورو تعیین شد. از جون ۲۰۱۰ داستر در اوکراین، اردن، سوریه، مصر، لبنان و کشورهای حاشیه خلیج فارس با برند
مصر، لبنان و کشورهای حاشیه خلیج فارس با برند رنو عرضه شد. داستر از سال ۲۰۱۲ در روسیه به قیمت ۱۴۴۰۰ دلار عرضه گردید. داستر از سال ۲۰۱۲ در انگلستان و اسکاتلند به قیمت ۱۰۰۰۰ پوند عرضه شد و چندین جایزه دریافت کرد. از سال ۲۰۱۲ داستر در هند نیز عرضه گردید. از سال ۲۰۱۳ فروش داستر در آفریقای جنوبی آغاز شد. داستر از سال ۲۰۱۲ در کلمبیا به فروش رفت. نسل دوم (۲۰۱۸–اکنون). از سال ۲۰۱۸ مدل جدید داستر به نام داستر ۲ عرضه شد.
لوتوس اوورا (Lotus Evora) خودرویی است که از سال ۲۰۰۹ تا کنون در انگلستان تولید شده‌ است. این خودرو در کلاس خودرو اسپورت قرار گرفته و طراحی آن خودروهای موتور وسط عقب-محور عقب بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
مزدا لوسی (Mazda Luce) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۶–۱۹۹۰تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو لوکس قرار گرفته، است. کیا پوتنتیا. کیا پوتنتیا (Kia Potentia) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲در کره جنوبی تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است.
پیل پی۵۰ (Peel P50) خودرویی است که در جزیره من تولید شده‌است. طراحی آن توزیع نیروی پیشران بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. موتور آن ۶۳–۶۴: DKW 49 cc, ۴٫۲ hp, fan-cooled ( top speed) ۲۰۱۱ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به صورت دستی است.
میتسوبیشی تردیا (Mitsubishi Tredia) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۰تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو کامپکت کوچک قرار گرفته، طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
هوندا ان‌اس‌ایکس خودرویی است که در سال‌های ۱۹۹۰–۲۰۰۵در استان توچیگی و ژاپن تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو اسپورت قرار گرفته، طراحی آن موتور وسط و توزیع نیروی پیشران بوده است. موتور آن ۲۹۷۷ ۳۱۷۹ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
هینو سلگا (Hino S'elega) خودرویی است که از سال ۱۹۹۰ تا کنون تولید شده‌است. این خودرو در کلاس اتوبوس قرار گرفته و است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به صورت دستی است.
تریومف تولیدو (Triumph Toledo) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۶۱۱۳،۲۹۴ ۱۳۰۰ cc made۵،۸۸۸ ۱۵۰۰ cc madeتولید شده‌است. طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. موتور آن ۱۲۹۶ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به صورت دستی است.
رنو تاکسی دلامارن (Renault Taxi de la Marne) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۰توسط رنوتولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است. موتور آن ۱۲۰۵ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن به صورت دستی است.
پریمایر پادمینی (Premier Padmini) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۹۷تولید شده‌است. طول آن در حالت طبیعی و عرض آن در حالت طبیعی است. موتور آن ۱۰۳ سی‌سی است.
لستر استورم (Lister Storm) خودرویی است. موتور آن ۶۹۹۶ سی‌سی است.
دی‌توماسو واللونگا (De Tomaso Vallelunga) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۴–۱۹۶۸تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو اسپورت قرار گرفته و طراحی آن خودروهای موتور وسط عقب-محور عقب بوده وزن آن در حالت طبیعی است. موتور آن ۱۵۹۲ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۵ دنده به صورت دستی است.
تریومف دولومایت (Triumph Dolomite) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۲–۱۹۸۰/&gt;۲۰۴٬۰۰۳ madeتولید شده‌است. این خودرو در کلاس سدان اسپورت قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده‌است.
آلفارومئو جولیا یک خودروی سدان اسپورت است که توسط شرکت ایتالیایی آلفا رومئو از سال ۲۰۱۶ (با نام مدل ۲۰۱۷) عرضه می‌شود. این خودرو برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ معرفی شد. آلفا رومئو جولیا یک نمونه موتور جلو در خودروهای کلاس بدنه سدان ۴ در سایز متوسط (Mid-Size Sedan) بوده که گنجایش ۵ سرنشین بزرگسال را دارد. موتور و پیشرانه. این خودرو با سه پیشرانه می‌گردد. موتورهای آلفارومئو جولیا عبارتند از:
سیمکا ۱۳۰۷ (Simca 1307) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۶توسط کمپانی سیمکا فرانسه ، کرایسلر اروپا و در نهایت تالبوت تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده است. موتور آن ۱۰۵۷ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن به صورت دستی است. نکته جالب برای ایرانیان در مورد این خودرو استفاده از چراغهای عقب و جلو و فرمان و ادوات داشبورد این خودرو برای آخرین طرح پیکان به دلیل طراحی آن توسط Roy Axe طراح شرکت کرایسلر اروپا است.
کادیلاک سیمارون خودرویی است که در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۸ در ایالات متحده آمریکا تولید شده است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
رنو مودس (Renault Modus) خودرویی است که از سال ۲۰۰۴—۲۰۱۲ تولید شده‌است. این خودرو در کلاس مینی ام‌پی‌وی قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی است.
تویوتا فورچونر (Toyota Fortuner) خودرویی است که از سال ۲۰۰۵—کنون در تایلند، چاچوئنگسائو، تایلند، اندونزی، قاهره، مصر، بوئنوس آیرس و بنگالورو تولید شده‌است. این خودرو در کلاس اس‌یووی قرار گرفته، طراحی آن توزیع نیروی پیشران، خودرو چهار چرخ محرک بوده و دارای گیربکس ۵ دنده اتوماتیک است. طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی ، ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. این خودرو تقریباً شبیه پرادو است و با توجه به قیمت بالای پرادو شرکت تویوتا برای از دست ندادن مشتریان خود، اقدام به تولید فورچونر
از دست ندادن مشتریان خود، اقدام به تولید فورچونر با قیمتی ارزان‌تر ار پرادو کرد. طراحی فورچونر براساس هایلوکس است و مانند آن ارتفاع بلندی دارد و می‌تواند از جاده‌های بیابانی و کوهستانی به راحتی عبور کند. تجهیزات. این اتومبیل فقط برای سرنشینان جلو کیسه هوا دارد. ترمزهای جلو دیسکی و عقب کاسه ای دارد. فقط به سیستم ای بی اس مجهز است و تنظیم برقی صندلی راننده دارد. استارت بدون کلید، دکمه‌های چندکاره روی فرمان، تنظیم دستی دوگانه درجه حرارت، رادیو، سی دی، بلوتوث برای سیستم تلفن همراه، تنظیم برقی آینه بغل با
برای سیستم تلفن همراه، تنظیم برقی آینه بغل با گرمکن، چراغ سوم ترمز ال ئی دی، سنسور پارک عقب و کروز کنترل از دیگر امکانات این خودرو است.
فیات ۱۳۲/آرژنتا (Fiat ۱۳۲/Argenta) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۲ تا ۸۵تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است. سیستم جعبه دنده به صورت ۴ سرعته و در برخی مدلها ۵ سرعته و یک دنده عقب و همچنین مدلهای اتوماتیک ۳ سرعته می‌باشند موتور دارای دو میل سوپاپ در سرسیلندر با اتصال تسمه تایمینگ به میلنگ و سیستم سوخت رسانی کابراتور ساخت شرکت وبر با دودریچه ترمزهای دیسکی در محور جلو و عقب۰ دارای فرمان قابل تنظیم در دو جهت بالا و پایین چراغ مطالعه در ستونهای عقب زیر آرنجی در صندلی عقب و همچنین سیستم
ستونهای عقب زیر آرنجی در صندلی عقب و همچنین سیستم تعلیق فنر لول در هر دو محور جلو و عقب و همچنین در برخی مدلها دارای کولر و شیشه برقی نیز می‌باشند حجم موتورهای نصب شده در این مدلها به ترتیب ۱۶۰۰ ۱۸۰۰ و همچنین ۲۰۰۰ سی سی هر منابع. I'm
آستون مارتین سیگنت خودرویی است که در حدفاصل سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ توسط شرکت استون مارتین تولید شد. این خودرو در کلاس خودرو شهری قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده‌است. سیگنت در اصل نسخه بازنشانی شده تویوتا آی‌کیو است و ترکیبی از عصاره‌های آستون مارتین در یک بدنه کوچک بود که به یک‌کلام افتضاح از بار درآمد. این خودرو تلاشی ناموفق از آستون مارتین تلقی می‌شود که از آن در این مدت تنها کمتر از ۳۰۰ دستگاه تولید شد. از آن‌زمان به بعد آستون مارتین دیگر هیچگاه تصمیمی برای ارائه یک خودروی کوچک شهری
دیگر هیچگاه تصمیمی برای ارائه یک خودروی کوچک شهری نگرفته‌است. موتور ۱٫۳۳ لیتری این خودرو ۹۷ اسب بخار نیرو و ۱۲۳ نیوتن متر گشتاور تولید می‌کند. این خودرو با کمک یک گیربکس شش سرعته دستی شتاب ۱۱٫۸ ثانیه و با کمک یک گیربکس سی‌وی‌تی اتوماتیک شتاب ۱۱٫۶ ثانیه ای را به ارمغان می‌آورد. حداکثر سرعت آن هم ۱۷۱ کیلومتر بر ساعت اعلام گردیده‌است. اما نسخه مفهومی این خودرو که وی۸ سیگنت نام دارد مجهز به یک موتور وی۸ است که قدرتی معادل ۴۳۰ اسب بخار دارد. از این خودرو تنها یک نسخه وجود دارد که در فستیوال سرعت گودوود ۲۰۱۸ از
نسخه وجود دارد که در فستیوال سرعت گودوود ۲۰۱۸ از آن معرفی شد.
موریس سیکس ام‌اس (Morris Six MS) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۳ تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی است. موتور آن ۲۲۱۵ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن به صورت دستی است.
سیمکا اسپلاندا (Simca Esplanada) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو سایز بزرگ قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.