payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کیلومتر از لهستان تا اسلواکی با ۲۶ لشکر به شدت آسیب‌دیده دفاع می‌کرد. با هر آنچه در اختیار داشت توانست به خط مقدم ثبات ببخشد و مجموعه‌ای اقدامات تأخیر آفرین در مقابل دشمن اجرا کند. به هر صورت سیلزی علیا در پایان ماه مارس از دست رفت. شورنر روز ۵ آوریل سال ۱۹۴۵ به عنوان آخرین نفر در ورماخت و کل تاریخ آلمان به درجه فیلدمارشال نائل آمد. او به مقاومت در مقابل نیروهای شوروی در جنوب برلین ادامه داد. روزهای پایانی جنگ دستور گرفت نیروهای خود را به کوه‌های بایرن به عنوان واپسین موضع دفاعی، ببرد؛ البته چنین موضعی در
واپسین موضع دفاعی، ببرد؛ البته چنین موضعی در حقیقت وجود نداشت. هیتلر پیش از خودکشی، شورنر را به برلین در محاصره فراخواند و او را به عنوان جانشین خود به فرماندهی کل نیروی زمینی منصوب کرد. پس از جنگ. در پایان جنگ شورنر، در عملی که موجب بدنامی او میان سربازان جبهه شرقی شد، جایگاه خود را رها و به تیرول در غرب پرواز کرد تا اسیر نیروهای آمریکایی شود. با این حال آن‌ها او را تحویل شوروی دادند. با وجود عقاید سفت‌وسخت ناسیونال سوسیالیستی، آن‌ها شورنر را به پیوستن به جرگه کمونیستم تشویق کردند و از او خواستند به ارتش
جرگه کمونیستم تشویق کردند و از او خواستند به ارتش آلمان شرقی بپیوندد. شورنر با رد این خواسته محاکمه و به بیست‌وپنج سال زندان محکوم شد. با این وجود سال ۱۹۵۵ از زندان شوروی آزاد شد و به آلمان بازگشت. این بار مجدداً سال ۱۹۵۷ در آلمان غربی به اتهام اعدام چند سرباز آلمانی به جرم فرار و شکست‌طلبی در اواخر جنگ، محاکمه و به چهار و نیم سال حبس شد. به هر صورت تنها دو سال دیگر را در زندان گذراند. فیلدمارشال فردینانت شورنر در نهایت روز ۲ ژوئیه سال ۱۹۷۳ در اثر حمله قلبی در مونشن درگذشت. او همچنین آخرین فیلدمارشال
قلبی در مونشن درگذشت. او همچنین آخرین فیلدمارشال آلمانی بود که از دنیا می‌رفت.
ماکسیمیلیان ماریا یوزف کارل گابریل لامورال رایشس‌فرایهر فون وایخس سو گلون (۱۲ نوامبر ۱۸۸۱ - ۲۷ ژوئن ۱۹۵۴) نظامی و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود. ترفیع درجات:
کریگس‌مارینه (، به معنای «نیروی دریایی جنگی») عنوان نیروی دریایی آلمان بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ در دوره رایش سوم بود. این نیرو جایگزین نیروی دریایی امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول و "رایشس‌مارینه" پس از جنگ، شد. "کریگس‌مارینه" یکی از سه شاخه اصلی ورماخت، نیروهای مسلح آلمان، بود. ظهور. پس از شکست آلمان در جنگ جهانی اول، پیمان ورسای محدودیت‌های نظامی زیادی از جمله در نیروی دریایی بر این کشور اعمال کرد. با این حال در جریان تسلیح مجدد آلمان در دوره میان‌دوجنگ، در قیاس با گسترش سریع دو نیروی دیگر، برخلاف نظر و
در قیاس با گسترش سریع دو نیروی دیگر، برخلاف نظر و تلاش فرماندهان ارشد آن، به نیروی دریایی توجه کمتری می‌شد چرا که اساساً نقش اصلی آن در نزد عموم دفاع ساحلی، حفظ اتصال بدنه اصلی کشور با پروس شرقی و باز نگاه داشتن ورودی دریای بالتیک به حساب می‌آمد؛ به وجهی که این نیرو در ابتدای سال ۱۹۳۳ حتی توان سخت‌افزاری مجاز بر مبنای پیمان ورسای را نیز در اختیار نداشت. در نهایت با تأیید طرح تبدیل نیروی دریایی توسط وزارت رایشس‌وهر در میانه ماه نوامبر سال ۱۹۳۲ این رویکرد شروع به تغییر کرد. بر این اساس تسلیح مجدد نیروی
شروع به تغییر کرد. بر این اساس تسلیح مجدد نیروی دریایی تا سقف محدودیت‌های پیمان ورسای می‌بایست تا اوایل سال ۱۹۳۸ محقق می‌گردید. علاوه بر این یک ناو هواپیمابر و نخستین مجموعه از او-بوت‌ها می‌بایست وارد خدمت و سرویس هوایی نیروی دریایی نیز تشکیل می‌شد. به هر صورت این طرح چندان مورد رضایت فرماندهان نیروی دریایی نبود. به نقل از دریابان آلبرشت فون فرایبرگ در ماه فوریه سال ۱۹۳۴، نیروی دریایی آلمان به دنبال «برابری» در زمینه‌های کمی و کیفی با فرانسه به عنوان یک پای اصلی جنگ احتمالی آینده، بود. بدین شکل با تلاش
پای اصلی جنگ احتمالی آینده، بود. بدین شکل با تلاش دریابد اریش ردر، فرمانده نیروی دریایی، با بی‌توجهی به محدودیت‌های بین‌المللی و منحصراً طبق منافع و نیازهای آلمان، ماه مارس سال ۱۹۳۴ «برنامه کشتی‌سازی جایگزینی» مطرح گردید که بر مبنای آن کار ساخت ۸ نبردناو، ۱۸ رزم‌ناو، ۴۸ ناوشکن، ۳ ناو هواپیمابر و ۷۲ او-بوت می‌بایست تا سال ۱۹۴۹ تکمیل می‌شد. به هر صورت بر اساس فرمان اواخر ماه مه ردر هدف آلمان دستیابی به نسبت ۳۳٫۳ درصد از مجموع تناژ نیروی دریایی بریتانیا که بیش از برنامه کشتی‌سازی ماه مارس بود، قلمداد گردید.
از برنامه کشتی‌سازی ماه مارس بود، قلمداد گردید. این مقدار بعداً به ۳۵ درصد و مدتی بعد با ناکافی دانسته شدن آن برای برابری با فرانسه، به ۵۰ درصد افزایش یافت. آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، ماه مارس سال ۱۹۳۵، با زیر پا گذاشتن علنی پیمان ورسای، محدودیت‌های اعمال شده بر نیروی دریایی آلمان را پایان یافته اعلام کرد. عنوان نیروی دریایی از "رایشس‌مارینه" به "کریگس‌مارینه" تغییر یافت. گسترش. روز ۱۸ ژوئن سال ۱۹۳۵، بریتانیا، بدون مشورت با فرانسه و ایتالیا، با امضای توافق‌نامه دریایی با آلمان، با برداشته شدن بیشتر
توافق‌نامه دریایی با آلمان، با برداشته شدن بیشتر محدودیت‌ها موافقت کرد. بر اساس این توافق‌نامه، آلمان مجاز شد برای خود نیروی دریایی مجموعاً به تناژ ۳۵ درصد نیروی دریایی بریتانیا ایجاد کند. آلمان حتی اجازه یافت برای نخستین بار پس از سال ۱۹۱۸، نیروی زیردریایی با حداکثر تناژ ۴۵ درصد بریتانیا، بسازد. با وجود این که این مسئله نیروی دریایی آلمان را تابع بریتانیا می‌کرد اما دری برای آن به سمت توسعه گسترده باز می‌شد. حاکمیت آلمان شکستن انزوای این کشور در سطح بین‌المللی به کمک چنین اقداماتی را گونه‌ای مزیت تلقی
به کمک چنین اقداماتی را گونه‌ای مزیت تلقی می‌کرد و برای آن جای‌گرفتن توافق با بریتانیا در قالب برنامه زمانی بلندمدت طرح‌ریزی و ساخت‌وساز نیروی دریایی، امکان «سازش» موقتی را فراهم می‌آورد. به هر صورت توافقنامه دریایی با بریتانیا با «ماهیتی موقتی» به هیچ وجه به منزله «انصراف» نیروی دریایی آلمان از اهداف بلندمدت خود نبود. به هر حال این زمان برنامه جدیدی ورای طرح‌های پیشین، نیز مطرح نشد. پس از این توافق، بازسازی نیروی دریایی آلمان شتاب گرفت و به شکل اختصاصی، این کشور شروع به ساخت نخستین او-بوت‌های خود کرد.
این کشور شروع به ساخت نخستین او-بوت‌های خود کرد. مأموریت. با توجه به این که آلمان قادر به حصول خودبسندگی اقتصادی (اوتارکی) در کوتاه‌مدت نبود و وابستگی این کشور به واردات خارجی ادامه داشت، محافظت از مسیر دریایی تجارت به‌شکل سنتی مأموریت "کریگس‌مارینه" بود. رویکرد و راهبرد. در ابتدای تشکیل "کریگس‌مارینه"، آلمان هیچ قصدی برای درگیر شدن با بریتانیا نداشت و فرمان رزمی ماه مه سال ۱۹۳۶ برای نیروی دریایی هم به صراحت بر این سیاست صحه گذاشت. به هر صورت رفته‌رفته عناصر ضد بریتانیایی وابسته به سنت دوره پیشین در
عناصر ضد بریتانیایی وابسته به سنت دوره پیشین در "کریگس‌مارینه" قدرت گرفتند و شرایط را برای تغییر رویکرد مهیا کردند. تاریخچه عملیاتی. با تهاجم آلمان به لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم، "کریگس‌مارینه" در دریای بالتیک بر روی پادگان نیروهای لهستانی در شهر دانتسیش آتش گشود.
یوب-ویلهلم گئورگ اردمان اروین فون ویتسلیبن (۴ دسامبر ۱۸۸۱ – ۸ اوت ۱۹۴۴) نظامی بلندپایه و فیلد مارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که یگان‌های مختلفی را در جریان جنگ جهانی دوم فرماندهی کرد. او از عوامل کلیدی کودتای ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ برای ترور آدولف هیتلر بود و پس از ناکامی آن اعدام شد. اوایل دوران زندگی. اروین فون ویتسلیبن سال ۱۸۸۱ در یک خاندان نامدار نظامی در برسلاو زاده شد. پدرش افسر هنگ محافظ پروسی بود. ویتسلیبن پس از تحصیل در دانشکده نظامی، سال ۱۹۰۱ با درجه ستوان دوم به هنگ ۷ گرندیر در سیلزی پیوست. در جنگ
ستوان دوم به هنگ ۷ گرندیر در سیلزی پیوست. در جنگ جهانی اول. ویتسلیبن با آغاز جنگ جهانی اول به عنوان آجودان هنگ ۱۹ پیاده‌نظام ذخیره منصوب شد. با ترفیع به درجه سروان، ماه اکتبر سال ۱۹۱۴ وارد هنگ ۶ پیاده‌نظام ذخیره شد. مدتی بعد در این هنگ فرمانده یک گردان بود. یگان او در وردون و فلاندر به نبرد پرداخت. به شدت مجروح شد و نشان صلیب آهنین درجه ۱ و ۲ را دریافت کرد. سال ۱۹۱۸ دوره ستاد کل را گذراند. جنگ را به عنوان افسر ستادی در لشکر صدو بیست و یکم پیاده‌نظام به پایان رساند. بین دو جنگ. پس از جنگ ویتسلیبن با
به پایان رساند. بین دو جنگ. پس از جنگ ویتسلیبن با فرای‌کور در درگیری‌های مرز لهستان شرکت داشت. سپس به رایشسور پیوست. سال ۱۹۲۳ در ستاد لشکر چهارم در درسدن به درجه سرگردی رسید. سال ۱۹۲۸ فرمانده یک گردان در هنگ ۶ پیاده‌نظام شد. سال بعد به درجه سرهنگ دومی رسید. سال ۱۹۳۱ به سرهنگی ترفیع گرفت و فرمانده هنگ ۶ پیاده‌نظام در منطقه نظامی فرانکفورت شد. ویتسلیبن سال ۱۹۳۳ به فرماندهی پیاده‌نظام ۶ در هانوفر منصوب گردید. سال ۱۹۳۴ به درجه سرتیپی ترفیع گرفت و به عنوان فرمانده لشکر سوم پیاده‌نظام در برلین برگزیده شد. با
لشکر سوم پیاده‌نظام در برلین برگزیده شد. با وجود این که به اقدامات ضدحکومتی مظنون بود، همان سال به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. به عنوان فرمانده منطقه نظامی برلین جانشین سرلشکر ورنر فون فریچ شد. ویتسلیبن سال ۱۹۳۵ فرماندهی سپاه ۳ در برلین را در دست گرفت. سال ۱۹۳۶ به درجه سپهبد (ژنرال پیاده‌نظام) ترفیع گرفت. ویتسلیبن سال ۱۹۳۸ وارد گروهی از توطئه‌گران نظامی حول ارتشبد لودویگ بک شد. این گروه به دنبال براندازی هیتلر بودند. در جریان بهران سودتنلند، این گروه ماه سپتامبر سال ۱۹۳۸ قصد داشت علیه حاکمیت رایش سوم دست به
سال ۱۹۳۸ قصد داشت علیه حاکمیت رایش سوم دست به کودتا بزنند تا از آغاز جنگ جلوگیری کند. با این حال با حصول توافق مونشن مسئله بدون درگیری نظامی به پایان رسید و از کودتا صرف نظر شد. ویتسلیبن ماه نوامبر به فرماندهی گروه ارتش ۲ در فرانکفورت منصوب گردید. به هر صورت پس از حوادث موسوم به شب دشنه‌های بلند و ماجرای بلومبرگ-فریچ، بازنشسته شد. جنگ جهانی دوم. ترفیع درجه: بازنشستگی ویتسلیبن مدت زیادی به طول نینجامید. ماه نوامبر سال ۱۹۳۸ به فرماندهی ارتش دوم در فرانکفورت گماشته شد. با آغاز جنگ جهانی دوم، ماه سپتامبر سال
گماشته شد. با آغاز جنگ جهانی دوم، ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ فرماندهی ارتش یکم در جبهه غربی را به دست گرفت. یگان او در جریان نبرد فرانسه از روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۰ بخشی از گروه ارتش سی بود. با نیروهایش روز ۱۴ ژوئن خط ماژینو را شکافت و در عرض سه روز چندین لشکر فرانسوی را وادار به تسلیم کرد. بدین ترتیب نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت نمود و روز ۱۹ ژوئیه در مراسمی به درجه فیلدمارشال نائل آمد. ویتسلیبن سال ۱۹۴۱ به عنوان جانشین فیلدمارشال گرت فن روندشتت، به فرماندهی کل جبهه غربی منصوب شد. یک سال بعد از به جهت
کل جبهه غربی منصوب شد. یک سال بعد از به جهت مسائل مربوط به سلامتی‌اش از این مقام کناره گرفت. ویتسلیبن که مبتلا به بواسیر بود، ماه مارس سال ۱۹۴۲ مجدداً بازنشسته شد. ویتسلیبن با وجود این که دیگر از هیچ قدرتی در نیروهای مسلح بهره‌مند نبود، در دوران بازنشستگی همچنان با توطئه‌گران ارتباط داشت. قرار بود در صورت پیروزی کودتا در مقام فرماندهی کل نیروهای مسلح آلمان قرار گیرد. هنگام اقدام به ترور هیتلر در کودتای ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴ در برلین بود تا هدایت امور را در دست بگیرد. با شکست این کودتا، چند روز بعد دستگیر شد.
بگیرد. با شکست این کودتا، چند روز بعد دستگیر شد. دادگاه شرافت او را از نیروی زمینی اخراج کرد و تحویل گشتاپو داد. فیلدمارشال اروین فون ویتسلیبن فون ویتسلیبن فون ویتسلیبن در نهایت در دادگاه خلق به اعدام محکوم و به عنوان عالی‌رتبه‌ترین افسر این ماجرا، ماه اوت سال ۱۹۴۴ با سیم پیانو به دار آویخته شد.
گره ترکی یا گره متقارن یک شیوه بافت قالی در فرش‌های ایرانی است. کارشناسان معتقدند که این نوع گره محکم ترین روش گره بافت فرش است. این گره برخلاف نامش، ریشه در فرهنگ و هنر کهن ایرانی دارد و ارتباطی با مردم تُرک ندارد؛ استفاده از این سبک در بسیاری از مناطق ایران مانند قشقایی، بختیاری، کرمان، کردستان و اصفهان و همچنین بافته شدن فرش ۲۵۰۰ ساله ایرانی پازیریک با این گره گواهی بر ایرانی بودن این سبک است، از این رو این نام به اشتباه برای این گره رایج شده است. به این صورت است که نخ از روی دو تار و از کنار آنها به عقب
است که نخ از روی دو تار و از کنار آنها به عقب برده می‌شود و سپس از داخل تارها به جلو برگشته و محکم می‌شود. این روش وقت زیادی می‌خواهد و مخصوص قالی‌های ریزبافت و نقشه‌های ظریف با رنگ‌های متنوع و خطوط نازک است. در این روش، امکان بی گره بافی یا جفت بافی (که نوعی بی نظمی در بافت یا تقلب است) وجود ندارد. به همین دلیل، این قالی‌ها علاوه بر ظرافت بی‌اندازه، بسیار محکمند و به این سادگی‌ها نخ نما نمی‌شوند. از طرفی این گره آن قدر محکم است که می‌شود پرزهای فرش را چنان قیچی کرد که به کوتاهی مخمل شوند و با پا خوردن
قیچی کرد که به کوتاهی مخمل شوند و با پا خوردن بیشتر، نقش‌ها و ظرافت گره‌ها بیشتر نمایان شود. به همین دلیل مشهور است که قالی کرمان که با گره ترکی بافته می شود هر چه پا بخورد نه تنها هیچ آسیبی نمی بیند بلکه مرغوب تر نیز می شود. فرش قم، تبریز، اصفهان و کرمان ترکی بافند؛ یعنی هم ظریف اند، هم بسیار زیبا و بسیار محکم و بادوامند و البته گران. اغلب فرش‌های دستباف، با گره‌های ترکی بافته می‌شوند. منابع. بافت قالی
کاخ دستگرد یا دستگرد خسرو یا قلعه دستگرد اقامتگاه خسرو پرویز بود. نویسندگان عرب آن را الدسکره یا دسکره الملک می خوانده‌اند. محل کاخ دستگرد، در کنار یک شاهراه نظامی بود که از بغداد به همدان می‌رفت. این کاخ ۱۰۷ کیلومتر از پایتخت تیسفون، فاصله داشته و نزدیک شهر قدیم ارتمیته قرار داشته‌است. هرتسفلد عقیدهٔ بعضی از مورخان عرب را که بنای این شهر را به هرمز یکم نسبت داده‌اند رد کرده است. بسیار ممکن است که شهر و کاخ دستگرد قبل از خسرو پرویز هم وجود داشته ولی مسلماً از زمان انوشیروان به بعد پادشاهان ساسانی توقف در
از زمان انوشیروان به بعد پادشاهان ساسانی توقف در عراق را بر سایر نقاط ترجیح داده و مخصوصاً در ناحیهٔ بین تیسفون و حلوان مقام کرده اند. ویرانهٔ دستگرد که امروز موسوم به زندان است. در زمان جغرافی نگار عرب موسون به ابن رسته حدود ۹۰۳ میلادی حصار آجری دستگرد سالم بوده است ولی امروز جز یک قطعه بطول ۵۰۰ متر تقریباً از این دیوار بر جای نیست. دوازده برج سالم و چهار برج خراب در آنجا دیده می‌شود. بنابر رأی هرتسفلد، حصار دستگرد محکمترین حصار آجری‌ای است که از عهود قدیم در آسیای غربی باقی مانده است، به استثنای دیواری
در آسیای غربی باقی مانده است، به استثنای دیواری که بانی آن بخت النصر (نبوکدونصر) است. در داخل این حصار آثار ویرانه‌ای دیده نمی‌شود و سبب خرابی کاخ و ابنیهٔ آن هراکلیوس امپراتور بیزانس بوده‌است. در سال ۶۲۷ میلادی در نبرد نینوا، هراکلیوس کاخ دستگرد را تصرف کرد. هراکلیوس پس از تصرف، یک جشن مذهبی پر مسرت را، در کاخ متروک شدهٔ خسرو برگزار کرد. سیصد پرچم به غنیمت گرفته شدهٔ رومی که در طی جنگهای سابق، همچون نشانه‌های شکست روم، به دست ایرانیان افتاده بود، همراه با غنایم بسیار دیگر که در خزائن کاخ بود، به دست قشون
غنایم بسیار دیگر که در خزائن کاخ بود، به دست قشون روم غارت شد. بنابر روایت ثئوفانس قیصر در آنجا مقادیری کثیر، سیم غیر مسکوک و خوانچه‌هایی که برای جشنهای دینی بکار می‌رفته و فرش‌های زربافت و پارچه‌های ابریشمی و جامه‌های حریر و پیراهن سفید بیشمار و شکر و زنجبیل و فلفل و غیره بدست آورد و مقدار بسیار عود و مواد معطر دیگر یافت. در باغ بزرگی که جزء قصر خسرو بود، و آنرا فردوس می‌گفتند شترمرغ، غزال، گورخر، طاووس، و تذرو و شیر و پلنگ بسیار بود. این محوطه ظاهراً شکارگاه خسرو بود که نقش آنرا در جدار جنبین طاق بزرگ
خسرو بود که نقش آنرا در جدار جنبین طاق بزرگ طاق بستان می‌بینیم. سپس هراکلیوس به انتقام شهرهایی که لشکر ایران در روم، ویران کرده بودند، این کاخ را با خاک یکسان کرد. چون غیبگویان به خسرو پرویز گفته بودند که اقامت در تیسفون بر او نامبارک خواهد بود، از سال ۶۰۴ میلادی تا زمانی که هراکلیوس بر او تاخت و دستگرد را تصرف کرد، به تیسفون نرفت و اقامتگاه مطبوع او کاخ دستگرد بود.
خلقیدون یا خالکیدون (انگلیسی: Chalcedon یونانی: Χαλκηδών) شهری باستانی در آسیای کوچک بود. امروزه قسمتی از شهر استانبول به‌شمار آمده و محلهٔ قاضی‌کوی (ترکی استانبولی: Kadıköy) نامیده می‌شود. خلقیدون از لحاظ لغوی، ریشهٔ فنیقی دارد و به معنی شهر تازه‌ است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
در دوران ساسانیان موسیقی رونق فراوان پیدا کرد. در این دوران رامشگران و خنیاگران (موسیقی‌دانان) در بارگاه شاهان ساسانی مقام بالایی داشتند و گاهی رابط بین مردم و دربار می‌شدند. برخی از مشهورترین موسیقی‌دانان ایران باستان از جمله باربد و نکیسا نیز در همین دوران به شکوفایی رسیدند. تاریخچه. سلسله‌هایی که پیش از ساسانیان در ایران حکومت می‌کردند و از آن‌ها تاریخ مستند موجود است شامل پیشدادیان، کیانیان، مادها، هخامنشیان، سلوکیان (اسکندر و جانشینان یونانی او) و اشکانیان می‌شدند. در سه مورد اول، سندی دقیق در مورد
می‌شدند. در سه مورد اول، سندی دقیق در مورد وضعیت موسیقی در آن دوره‌ها وجود ندارد، اما چنین بر می‌آید که در زمان مادها موسیقی‌دانان جایگاه والایی داشتند. در دورهٔ هخامنشیان نیز انواع موسیقی (بزمی، رزمی و مذهبی) رایج بوده اما مدارک کتبی در این باره محدود است. در دورهٔ سلوکیان، فرهنگ و دانش موسیقایی یونانیان در ایران رواج داده شد و منجر به پیوندی عمیق بین موسیقی ایران باستان و موسیقی یونانی گردید. در دورهٔ اشکانیان نیز ده‌ها شهر یونانی‌نشین در ایران وجود داشت و این ارتباط فرهنگی تداوم یافت. سلسلهٔ ساسانیان
و این ارتباط فرهنگی تداوم یافت. سلسلهٔ ساسانیان اولین سلسله‌ای است که در مورد وضعیت موسیقی در آن اسناد مکتوب کافی وجود دارد و روشن است که در آن دوران موسیقی جایگاهی والا نزد مردم و نیز نزد دربار داشت. در آئین مزدک نیز که در زمان قباد ساسانی ظهور کرد، موسیقی به عنوان یکی از نیروهای معنوی جلوه‌گر می‌شود. به عقیدهٔ مهدی برکشلی مجموع شواهد نشان می‌دهد که می‌توان موسیقی ساسانیان را ریشهٔ موسیقی ایران بعد از اسلام و همچنین ریشهٔ موسیقی‌های ممالک اسلامی دانست. در دورهٔ ساسانیان که ۴۲۸ سال طول کشید، قریب به ۴۰
در دورهٔ ساسانیان که ۴۲۸ سال طول کشید، قریب به ۴۰ پادشاه سلطنت کردند که از این میان، نقش چهار پادشاه مهم‌تر بود و در زمان آنان تغییرات عمده در اوضاع کشور و نیز در وضع موسیقی و موسیقی‌دانان پدید آمد. این چهار پادشاه عبارت بودند از اردشیر بابکان، بهرام گور، انوشیروان، و خسرو پرویز. در دورهٔ اردشیر بابکان، درباریان به هفت صنف تقسیم می‌شدند و رامشگران صنف پنجم بودند. این روال در زمان پادشاهان بعدی هم تداوم دشت اما بهرام گور مقام و منزلت رامشگران و خنیاگران را ارتقا داد و در مرتبه و طبقهٔ اول قرار داد. روایت
ارتقا داد و در مرتبه و طبقهٔ اول قرار داد. روایت شده که بهرام به رفاه مردمان اهمیت بسیاری می‌داد و اعتقاد داشت مردم باید مانند خود او زندگی کنند؛ از همین رو سفارش داده بود که دوازده هزار کولی یا لوری (به معنای نوازنده) از هندوستان به ایران وارد کنند تا برای مردم موسیقی بنوازند. تعداد این لوریان (یا لولیان) در برخی منابع دیگر متفاوت ذکر شده (مثلاً در شاهنامه فردوسی ده‌هزار ذکر شده) اما در اصل مطلب بین آن‌ها توافق هست. به هر تقدیر، جایگاه اعلای موسیقی‌دانان در دربار توسط جانشینان بهرام گور نیز حفظ شد تا آن
در دربار توسط جانشینان بهرام گور نیز حفظ شد تا آن که در زمان انوشیروان باری دیگر به شکلی که در زمان اردشیر متداول بود بازگشت. نام این نوازندگان هم به صورت کولی، کاولی یا کابلی و هم به صورت لوری (اشاره به این که بعداً در لرستان سکنا گزیدند) یا لولی آمده‌است و ریشهٔ تاریخی‌شان به دوران هخامنشیان باز می‌گردد که در آن بسیاری از موسیقی‌دانان این تمدن در منطقهٔ هندوستان ساکن بودند. دورهٔ خسرو پرویز را عده‌ای دورهٔ طلایی موسیقی ایران باستان می‌دانند، اگر چه داریوش صفوت معتقد است که در این دوره جایگاه موسیقی‌دانان
صفوت معتقد است که در این دوره جایگاه موسیقی‌دانان به اندازهٔ دوران بهرام گور رفیع نبود. در دورهٔ خسرو پرویز موسیقی‌دانان شاخصی از جمله باربد و نکیسا شکوفا گشتند. موسیقی‌دانان برجسته. داریوش صفوت با بررسی منابع مختلف، فهرستی از موسیقی‌دانان برجسته دورهٔ ساسانیان را به شرح زیر ذکر کرده‌ است و تأکید کرده که بیشتر آن‌ها مربوط به دورهٔ خسرو پرویز بوده‌اند: تقسیم‌بندی‌های موسیقایی. سی لحن باربد. باربد برای بزم خسرو پرویز، ۳۶۰ "دستان" ساخته بود که هر روز سال، یکی از آن‌ها را می‌نواخت. در منابع بعدی، برای توصیف
از آن‌ها را می‌نواخت. در منابع بعدی، برای توصیف این دستان‌ها واژه‌هایی نظیر «لحن»، «پرده»، «قول»، «ترانه» و «تصنیف» نیز به کار رفته‌است. داریوش صفوت می‌نویسد که هیچ‌یک از منابع (از جمله خسرو و شیرین اثر نظامی گنجوی و برهان قاطع اثر محمدحسین بن خلف تبریزی) نام تمام این الحان را در خود ندارند و وی با تجمیع و مقایسهٔ این منابع، نام ۱۷۱ لحن را به دست آورده‌است. همچنین ۳۰ لحن از این بین، دارای اهمیت ویژه بودند و با اصطلاح سی لحن باربد شناخته می‌شدند اما صفوت بین فهرستی که این منابع برای سی لحن آورده‌اند
بین فهرستی که این منابع برای سی لحن آورده‌اند مغایرت‌هایی یافت لذا فهرست این سی لحن را به شکل و ترتیبی که در منظومهٔ خسرو و شیرین آمده ذکر کرده (شماره‌های ۱ تا ۳۰ در فهرست زیر) و ۱۴۱ مورد دیگر را تنها به صورت الفبایی فهرست کرده‌است. هفت خسروانی. خسروانی، به جز آن که نام یکی از این الحان بود (که بالاتر اشاره شد)، در معنای دیگری نیز به کار می‌رفته‌ است: قطعه‌های موسیقی بر اساس پرده‌های سازندهٔ آن‌ها بررسی می‌شدند و آن‌ها که با هم همانندی داشتند در یک دسته قرار می‌گرفتند و به این ترتیب هفت خسروانی به دست
قرار می‌گرفتند و به این ترتیب هفت خسروانی به دست می‌آمد. این هفت خسروانی چنین نام داشتند و اگر چه نام همهٔ آن‌ها در اسناد نیامده ولی صفوت نام برخی از آن‌ها به قرار زیر ذکر می‌کند: سکاف، ماداروسنان، سائیکاد، سیسوم (ششم)، جوبران. و حسینعلی ملاح نام آن‌ها را به این قرار می‌داند: بهار، بندستان، آپرین، مادوزسپان، ششم، گوه، اسپراس. صفوت به نقل از ملاح می‌نویسد که پس از اسلام، بدون در نظر گرفتن منطقی که موجب پیدایش هفت خسروانی شد، به تناسب ماه‌های سال تعداد آن‌ها را از ۷ به ۱۲ افزایش دادند و به این ترتیب مقام‌های
از ۷ به ۱۲ افزایش دادند و به این ترتیب مقام‌های دوازده‌گانه به دست آمدند. صفوت همچنین هفت خسروانی را با آنچه عوفی «هفت دستگاه شاهانه» نامیده و مسعودی «طرق ملوکیه» نامیده برابر می‌داند.
سید رضا تقوی (زاده ۱۳۲۵ دامغان) روحانی و سیاستمدار ایرانی است. وی ریاست شورای سیاستگذاری ائمه جمعه را از ۱۰ خرداد ۱۳۷۹ تا ۱۶ دی ۱۳۹۶ بر عهده داشت. وی نماینده دامغان در دوره دوم و تهران در ادوار چهارم، پنجم و یازدهم مجلس شورای اسلامی نیز بوده‌است. وی همچنین در مجلس یازدهم ریاست سنی مجلس را برعهده داشت. تقوی در ۲۳ دی ۱۴۰۰ خورشیدی با حکم سید ابراهیم رئیسی، به عنوان رابط دولت و حوزه‌های علمیه منصوب شد. تقوی ریاست هیئت امنای مجمع خیرین سلامت استان تهران را نیز بر عهده دارد. مجلس یازدهم شورای اسلامی. تقوی توانست
عهده دارد. مجلس یازدهم شورای اسلامی. تقوی توانست در یازدهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی با کسب ۷۵۳ هزار و ۳۰۷ رای، به عنوان نفر بیست و یکم از حوزه انتخابیه تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر از استان تهران انتخاب گردد. تقوی ریاست مجمع نمایندگان تهران و فراکسیون روحانیت مجلس یازدهم را بر عهده داشت. سمت‌های قبلی. وی همچنین از اعضای سابق شورای عالی انقلاب فرهنگی نیز می‌باشد. او یکی از نمایندگان امضاکنندهٔ طرح استیضاح مهاجرانی در اردیبهشت ۱۳۷۸ بود.
فرانسیس یوجین "ژن" فاما (زاده ۱۴ فوریه ۱۹۳۹)، یک اقتصاددان آمریکایی، شناخته شده برای کار خود در زمینه‌های نظری و تجربی تئوری پورت‌فولیو و نیز تئوری قیمت گذاری دارایی‌ها است. او به همراه دو اقتصاددان آمریکایی دیگر رابرت جی. شیلر و لارس پیتر هانسن برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال ۲۰۱۳ شدند. هفته نامه تجارت فردا چاپ تهران در هشتادو یکمین شماره با یوجین فاما گفتگو کرد.او در این گفتگو در مورد آینده نظام بانکی ایران هشدار داده است. آثار. فاما یکی از بزرگان مالی است که به تنهایی بیش از ۱۰۰ مقالهٔ معتبر در حوزة مالی
که به تنهایی بیش از ۱۰۰ مقالهٔ معتبر در حوزة مالی منتشر کرده‌است. در اولین شمارة مجله بررسی‌های مالی و سرمایه‌گذاری مصاحبه جالبی با او به چاپ رسیده‌است. در زیر مآخذی معرفی می‌شوند که به‌طور مفصل به بررسی آثار او می‌پردازند:
محمودیه به محله‌ای اعیان‌نشین در شمال شهر تهران گفته می‌شود که از شمال به محله زعفرانیه و ولنجک، از جنوب به بزرگراه چمران و چهارراه پارک وی، از شرق به خیابان ولی‌عصر و اراضی حاج محمود کشتکار و از غرب به محله اوین محدود می‌شود. محلهٔ محمودیه تا حدودی به تجریش نزدیک است. این محله نسبتاً مرتفع است و در بلندی ۱۶۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد. محمودیه از ثروتمندترین محلات تهران می‌باشد که بسیاری از رجال سیاسی و ثروتمندان تهران در آن ساکنند. محمودیه از اولین مناطق شمیران بود که در دههٔ ۵۰ میلادی توسط افراد ثروتمند
بود که در دههٔ ۵۰ میلادی توسط افراد ثروتمند و با نفوذ برای زندگی انتخاب شد. اگرچه این محله از دیرباز محل سکونت افراد ثروتمند بوده، اما بافت این محله هیچ وقت پر زرق و برق نبوده‌است. بعضی افراد سرمایه‌دار که ترجیح می‌دادند سرمایهٔ خود را جهت خودنمایی به کار نبرند در این منطقه ساکن می‌شدند. به همین دلیل است که در این ناحیه خانه‌هایی در زمین‌های پهناور و وسیع با باغ‌هایی زیبا، آمیخته با معماریِ غنی به چشم می‌خورد و این محله در مقایسه با محله‌های مرفه‌نشینِ مشابه مانند الهیه و نیاوران، دارای کم‌تر خانه‌هایی با
مانند الهیه و نیاوران، دارای کم‌تر خانه‌هایی با چشم‌انداز مدرن و پر زرق و برق است و بسیاری از خانه‌های این محله دارای نماهای اغراق‌آمیز نمی‌باشند. می‌توان گفت که در این محله ماهیتِ سرمایه و ثروت در قالب ویلاهای مدرن و ساختمان‌هایی با نماهای بُرُنز و مرمر نمود پیدا نمی‌کند؛ بلکه در محمودیه از قدیم عمارت‌های باغ‌مانند و سرسبز مورد توجه بوده‌است. به همان دلایل ذکر شده در بالا، محلهٔ محمودیه در گذشته به عنوان یک مکانِ شیک بین محله‌های متمولِ تهران مطرح نبوده و خوشبختانه از موجِ ساخت و سازهای بی‌رویه و
نبوده و خوشبختانه از موجِ ساخت و سازهای بی‌رویه و گران‌قیمت در شمال تهران در دههٔ ۹۰ در امان بوده‌است و کم‌تر آسیب دیده‌است. اگرچه این الگو در چند سال اخیر تغییر نموده‌است و این بافتِ سنتی و سرسبز و ویلاهای درون آن آرام‌آرام جای خود را به برج‌های مسکونی پر زرق و برق می‌دهند. گلی ترقی نویسندهٔ شهیر ایرانی در این محله بزرگ شده‌است و بازتاب خاطرات خود در این محله را در بعضی کارهای خود ارائه داده‌است. تاریخچه. محمودیه در گذشته شامل آبادی و باغ‌هایی بوده‌است که در دو کیلومتری جنوب غربی تجریش واقع بوده‌است.
که در دو کیلومتری جنوب غربی تجریش واقع بوده‌است. خیابان‌های اصلی این محله: الف، ب، ج ، دال و اسفرجانیه (به پاس زحمات مهدی اسفرجانی) نام داشت. در خصوص زمان شکل‌گیری و وجه تسمیهٔ این محله دو عقیده وجود دارد: ۱-این محله در زمان رضاشاه پهلوی به وجود آمده‌است و شخصی به نام محمودیه ساکن قدیمی این محله بوده که در زمان شکل‌گیری این محل زحمات بسیار زیادی برای این محله کشیده‌است. ۲-در زمان محمد شاه قاجار، پدر ناصرالدین شاه، در این محله قصری برای شاه ساخته شد که نامش را محمدیه گذاشتند. اما این قصر به شاه وفا نکرد و
را محمدیه گذاشتند. اما این قصر به شاه وفا نکرد و به محض اینکه شاه وارد قصر جدیدش شد دار فانی را وداع گفت و قصر محمدیه متروکه ماند. این محدوده قبل از آن عباسیه نام داشت و دلیلش آن بود که به وزیر محمد شاه به نام حاج میرزا آقاسی که نام کوچکش عباس بود تعلق داشت. بخش‌هایی از زمینهای محمودیه را حاج محمدحسین امین‌الضرب، تاجر ثروتمند عصر ناصرالدین شاه خریداری کرد و در سال ۱۲۷۹ اولین کارخانه مولد برق جهت روشنایی محمودیه در چهار راه دکتر حسابی توسط حاج محمود کشتکار تأسیس گردید. در این محله در گذشته یک میدان‌گاه به