payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ضدآب سردکاری است که از حل‌کردن کازئین در یک قلیای ملایم مانند آمونیاک ساخته می‌شود. کازئین اسیدی را به‌روش ته‌نشینی با اسیدهای لاکتیک ،سولفوریک، و کلریدریک (در ۴/۴ تا ۷/۴ = PH) از شیر پس چرخ به‌دست می‌آورند. کازئین‌های مختلف برحسب نوع اسید مصرفی برای استحصال شناسائی می‌شود. کازئین اسیدی کاربُرد محدودی دارد و در صنایع غذائی از آن فقط برای غلات صبحانه‌ای و غنی‌سازی نان استفاده می‌کنند. نمک‌های کازئینات کلسیم و سدیم در صنایع غذائی کاربُرد وسیعی دارند که این نمک‌ها را از خنثی کردن کازئین اسیدی به‌دست می‌آورند.
را از خنثی کردن کازئین اسیدی به‌دست می‌آورند. کازئین در چه مواد غذایی وجود دارد؟. همانطور که گفته شد، غنی‌ترین منبع کازئین، شیر است. تقریباً 80 درصد از پروتئین موجود در شیر گاو از نوع کازئین است. علاوه بر شیر گاو، در شیر گوسفند و گاومیش نیز مقادیر قابل توجهی کازئین وجود دارد. اما کازئین تنها به شیر خام محدود نمی‌شود. در واقع، در تمام محصولات لبنی که از شیر تهیه می‌شوند، کازئین وجود دارد. برخی از مهم‌ترین این محصولات عبارتند از: انواع کازئین. کازئین‌ها را می‌توان بر اساس روش استخراج و خواص آن‌ها به انواع
می‌توان بر اساس روش استخراج و خواص آن‌ها به انواع مختلفی تقسیم کرد. دو نوع اصلی کازئین عبارتند از: فواید کازئین. کازئین به دلیل داشتن آمینو اسیدهای ضروری و ساختار منحصر به فرد خود، فواید بسیاری برای سلامتی دارد. برخی از مهم‌ترین فواید کازئین عبارتند از: عوارض جانبی کازئین. در اکثر افراد، مصرف کازئین عوارض جانبی خاصی ندارد. با این حال، برخی افراد ممکن است به کازئین یا لاکتوز (قند شیر) حساسیت داشته باشند. علائم حساسیت به کازئین ممکن است شامل نفخ، گاز، اسهال، درد شکم و واکنش‌های آلرژیک باشد. همچنین، مصرف بیش
درد شکم و واکنش‌های آلرژیک باشد. همچنین، مصرف بیش از حد محصولات لبنی حاوی کازئین ممکن است برای افرادی که دارای مشکلات کلیوی هستند، مناسب نباشد. در کل، کازئین یک پروتئین با ارزش غذایی بالا است که در بسیاری از محصولات لبنی یافت می‌شود. با این حال، قبل از مصرف مکمل‌های کازئین یا افزایش مصرف محصولات لبنی، بهتر است با پزشک خود مشورت کنید.
در رمزنگاری، یک TTP موجودیتی است که تراکنش‌های بین دو طرف که به طرف سوم اعتماد کرده اند، را سهولت می‌بخشد. طرف سوم کلیه ارتباطات متقابل مهم بین طرف‌ها را با تولید محتوای دیجیتال جعلی، مورد بازبینی قرار می‌دهد. در مدل TTP، طرف‌های اعتمادکننده از این اعتماد برای ایمن کردن ارتباطاتشان استفاده می‌کنند. TTP‌ها به‌طور معمول در هر تراکنش تجاری و تراکنش‌های دیجیتالی رمزنگاری وجوددارند، به ویژه در پروتکل‌های رمزنگاری . مانند CA که گواهی تصدیق هویت دیجیتالی را برای یکی از دو طرف (که در مثال بعد خواهیم دید) صادر
یکی از دو طرف (که در مثال بعد خواهیم دید) صادر می‌کند. سپس CA یک طرف سوم قابل اعتماد برای صدور گواهینامه‌ها، می‌شود. چنین تراکنش‌هایی که به رکورد طرف سوم نیازمند، همچنین به سرویس انبار طرف سوم هم نیاز دارند. یک مثال. فرض کنید که باب و آلیس می خواهند به‌طور امن با هم ارتباط برقرار کنند، در این صورت باید از رمزنگاری استفاده کنند. در صورتی که آلیس باب را تاکنون ندیده باشد، وی نیاز داردکه کلیدی به دست آورد که با استفاده از آن پیام‌ها را برای باب رمز کند. در این نمونه، یک TTP یک طرف سوم قابل اعتماد است که قبلاً
نمونه، یک TTP یک طرف سوم قابل اعتماد است که قبلاً باب را دیده باشد(شخصاً)، در غیر اینصورت تضمین کند که این کلید(بطور نمونه در گواهی دیجیتال )به شخصی که در گواهینامه به آن اشاره شده‌است، در این مثال باب، تعلق دارد. در مباحثات، به این شخص سوم اغلب Trent گفته می‌شود. Trent کلید را به آلیس می‌دهد، او از آن برای فرستادن پیام‌های امن به باب استفاده می‌کند. آلیس اگر به Trent اعتماد داشته باشد، می‌تواند اعتماد کند که این کلید متعلق به باب است . در چنین مباحثاتی، به سادگی می‌توان فرض کرد که آلیس دلایل معتبری برای
سادگی می‌توان فرض کرد که آلیس دلایل معتبری برای انجام چنین کاری دارد ( البته با این فرض که آلیس و باب قادرند به درستی Trent را شناسایی کنند و شخص دیگری خود را به جای Trent جا نزده است) تمرین واقعی. چگونگی ترتیب دادن به طرف‌های سوم (به‌طور قابل اعتماد) در این نوع، یک مسئله حل نشده‌است. از آنجا که انگیزه‌هایی برای طمع، انتقام و موارد دیگری وجود دارد، آن‌هایی که توسط چنین موجودیتی کاری را انجام می‌دهند و نظارت و رسیدگی می‌کنند، بایستی پتانسیل بالقوه را جایی که اعتماد لازم است فراهم کنند. این مسئله که گاهی
که اعتماد لازم است فراهم کنند. این مسئله که گاهی ممکن است غیرقابل حل باشد قدیمی و بدنام برای همه است .شرکت‌های غیرشخصی بزرگ وعده می‌دهند که صحت گواهی هایشان در درستی ارتباطات برای یک کلید عمومی کاربر ادعاکننده، خیلی کم تغییر می‌کند(مثلاً، توسط CA به عنوان بخشی از زیرساخت کلید عمومی) سیستم PGP نوع دیگر TTP را در قالب وب قابل اعتماد فراهم می‌کند. کاربران PGP به‌طور دیجیتالی گواهی‌های شناسایی یکدیگر را امضا می‌کنند و در صورتی که به شخص و کلید عمومی اختصاص یافته به او، اطمینان داشته باشند، آموزش دیده‌اند که آن
به او، اطمینان داشته باشند، آموزش دیده‌اند که آن را انجام دهند. یک طرف امضای کلید راهی است که یکدیگر را با بعضی از امضاهای گواهی نامه تلفیق می‌کند. با این وجود، شک و احتیاط برای بعضی از کاربران که در امضاکردن گواهی‌های دیگران بی دقت هستند معقول به نظر می‌رسد. خارج از رمزنگاری. خا رج از رمزنگاری، قانون در بسیاری از مواقع شرایطی را برای طرف‌های سوم قابل اعتماد به وجود می‌آورند. برای مثال، یک دفتر اسناد رسمی به عنوان طرف سوم قابل اعتماد جهت اعتبار دادن و تصدیق کردن امضاها در مستندات، عمل می‌کند. نقش TTP در
کردن امضاها در مستندات، عمل می‌کند. نقش TTP در رمزنگاری، دست کم در اصل قانون، به همان شکل است. یک CA تاحدی مانند دفتر اسناد رسمی جهت گواهی دادن به هویت صاحب کلید عمل می‌کند، البته نه برای طرفی که آگاه است یا ظاهراً از فشار آزاد است(CA شهادت به تاریخ امضا هم انجام نمی‌دهد)
مایکل مان ( زادۀ ۱۸ اوت ۱۹۴۲ در انگلستان) استاد جامعه‌شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس می‌باشد. مان دارای شهروندی دوگانه بریتانیا و ایالات متحده است. زندگی و حرفه. مان در منچستر متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در یک مدرسهٔ محلی گذراند و سپس به مدرسهٔ گرامر منچستر رفت. او در سال ۱۹۶۳ کارشناسی را در تاریخ مدرن و نهایتا دکترای جامعه‌شناسی خود را در سال ۱۹۷۱ از دانشگاه آکسفورد دریافت کرد. مان بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۷ در دانشگاه اسکس و سپس بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۷ در مدرسه اقتصاد لندن به تدریس جامعه‌شناسی
تا ۱۹۸۷ در مدرسه اقتصاد لندن به تدریس جامعه‌شناسی پرداخت. نظریه اجتماعی. یکی از ایده‌های اصلی مان، مدل IEMP اوست، که در آن IEMP مخفف منابع متمایز قدرت ایدئولوژیک، اقتصادی، نظامی و سیاسی است. چهار مؤلفه مدل IEMP به شرح زیر تعریف می‌شوند: در این مدل: مان در نظریه خود درباره دولت، دولت را با چهار ویژگی تعریف می‌کند: مان همچنین اظهار می‌کند که وبر دو مفهوم از قدرت دولت را با هم اشتباه می‌گیرد، مفاهیمی که مربوط به موارد زیر هستند: جنگ‌ها. کتاب "درباره جنگ‌ها" اثر مان (2023) اثری است که بر قدرت نظامی و سازوکار
مان (2023) اثری است که بر قدرت نظامی و سازوکار اصلی آن، یعنی جنگ، تمرکز دارد. این کتاب جنگ‌های روم، چین امپراتوری، مغول‌ها، ژاپن، اروپای قرون وسطی و مدرن، آمریکای پیشاکلمبی و لاتین، جنگ‌های جهانی و جنگ‌های اخیر آمریکا و خاورمیانه را پوشش می‌دهد. جوایز و افتخارات. مان جوایز متعددی از جمله موارد زیر را کسب کرد. کتابشناسی. کتاب "دولت، جنگ، سرمایه‌داری" با ترجمهٔ میلاد یزدان‌پناه در سال ۱۴۰۳ منتشر شده است. واکنش‌ها. مایکل مان «یکی از جامعه‌شناسان کلان‌تاریخ‌نگر عمده» و نیز «ماکس وبر زمان ما» خوانده شده است.
عمده» و نیز «ماکس وبر زمان ما» خوانده شده است. جیانفرانکو پوگی، تصمیم مفهومی مان برای در نظر گرفتن قدرت نظامی به عنوان یک منبع قدرت مجزا را مورد سؤال قرار داد و از تفکیک کلاسیک میان قدرت ایدئولوژیک، سیاسی و اقتصادی دفاع کرد. دیوید لایتین، دو نظریهٔ مان در "سوی تاریک دموکراسی: تشریح پاکسازی قومی" را به چالش کشید: اول آن که دموکراسی و پاکسازی قومی همراه با کشتار به طور نظام‌مند با هم مرتبط هستند و دوم آن که نسل‌کشی به عنوان فرمی مدرن از قتل حکومتی، بدتر از سایر فرم‌های کشتار جمعی است. شمارهٔ ویژه‌ای از
از سایر فرم‌های کشتار جمعی است. شمارهٔ ویژه‌ای از نشریهٔ مطالعاتی در توسعه بین‌الملل تطبیقی بر مفهوم قدرت زیرساختی دولت تمرکز کرد.
فرضیهٔ مستند (به انگلیسی، به اختصار: DH) یکی از مدل‌هایی است که توسط پژوهشگران کتاب مقدس برای توضیح خاستگاه و تألیف تورات (یا اسفار خمسه، پنج کتاب اول کتاب مقدس: پیدایش، خروج، لاویان، اعداد و تثنیه) استفاده می‌شود. نسخه‌ای از فرضیه مستند که اغلب با نام پژوهشگر آلمانی یولیوس ولهاوزن پیوند داشته، تقریباً در تمام قرن بیستم مورد پذیرش جهانی بود. این فرضیه معتقد بود که اسفار خمسه مجموعه‌ای از چهار سند در اصل مستقل است: منابع یَهُوی ، الوهیمی ، تثنیه‌ای و کاهنی یا کُهانَتی که اغلب با حروف اول نامشان به آن‌ها
یا کُهانَتی که اغلب با حروف اول نامشان به آن‌ها اشاره می‌شود. اولینِ این منابع، یهوی، به دورهٔ پادشاهی سلیمان (حدود ۹۵۰ ق.م) تاریخ‌گذاری شده بود. منبع الوهیمی کمی بعدتر، در قرن نهم ق.م، و تثنیه‌ای درست قبل از سلطنت یوشیا، در قرن هفتم یا هشتم ق.م تاریخ‌گذاری شده بود. در نهایت، منبع کهانتی، عموماً به زمان عزرا در قرن پنجم ق.م تاریخ‌گذاری گردیده بود. این منابع در مراحل مختلف زمانی توسط گروهی از ویراستاران یا تدوین‌کنندگان به یکدیگر پیوند داده شدند. در حال حاضر اجماع پیرامون فرضیهٔ مستندی که در آغاز مطرح شده
اجماع پیرامون فرضیهٔ مستندی که در آغاز مطرح شده بود، از هم پاشیده است. این امر تا حد زیادی با انتشار آثار تأثیرگذار جان ون سترز، هانس هاینریش اشمید و رولف رندتورف در اواسط دههٔ ۱۹۷۰ میلادی آغاز شد، که استدلال می‌کردند منبع یهوی نباید زودتر از دورهٔ تبعید بابلی (۵۹۷-۵۳۹ ق.م) تاریخ‌گذاری شود، و وجود یک منبع الوهیمی که اهمیت مستقل داشته باشد را رد کردند. آن‌ها همچنین ماهیت و حجمی که منسوب به سه منبع دیگر بود، را زیر سؤال بردند. ون سترز، اشمید و رندتورف در بسیاری از انتقادات خود به فرضیهٔ مستند اشتراک نظر
بسیاری از انتقادات خود به فرضیهٔ مستند اشتراک نظر داشتند، اما در مورد اینکه چه پارادایمی باید جایگزین آن شود، توافق نظر کامل نداشتند. در نتیجه، علاقه به مدل‌های «فرضیهٔ قطعه‌ای» و «فرضیهٔ مکمل» مجدداً احیا شده است، که اغلب با یکدیگر و با یک مدل مستند ترکیب می‌شوند و طبقه‌بندی نظریه‌های معاصر را به‌عنوان صرفاً یکی از این دسته‌ها دشوار می‌سازد. پژوهشگران مدرن همچنین تاریخ‌گذاری کلاسیک ولهاوزن برای منابع را کنار گذاشته‌اند و عموماً تورات متصلب و تکمیل‌شده را محصولی از دورهٔ هخامنشی (احتمالاً ۴۵۰-۳۵۰ ق.م)
را محصولی از دورهٔ هخامنشی (احتمالاً ۴۵۰-۳۵۰ ق.م) می‌دانند، هرچند برخی شکل‌گیری آن را تا اواخر دورهٔ هلنیستی (۳۳۳-۱۶۴ ق.م)، پس از فتوحات اسکندر مقدونی، عقب می‌برند. تاریخچهٔ فرضیهٔ مستند. تورات (یا اسفار خمسه) در مجموع پنج کتاب اول کتاب مقدس است: پیدایش، خروج، لاویان، اعداد و تثنیه. براساس دیدگاه سنتی، این کتاب‌ها توسط خدا به موسی وحی شده‌اند، اما زمانی که پژوهش‌های انتقادی مدرن بر روی کتاب مقدس اعمال شد، مشخص گردید که اسفار خمسه آن متن یکپارچه‌ای نیست که از یک نویسندهٔ واحد انتظار می‌رود. در نتیجه، ایدهٔ
یک نویسندهٔ واحد انتظار می‌رود. در نتیجه، ایدهٔ نویسندهٔ تورات بودن موسی تا قرن هفدهم عمدتاً توسط پژوهشگران برجسته رد شده بود و بسیاری از پژوهشگران مدرن آن را محصول یک فرآیند تکاملی طولانی می‌دانند. در اواسط قرن هجدهم، برخی از پژوهشگران که با رویکردی انتقادی کتاب مقدس را مطالعه می‌کردند، بررسی روایات تکراری (روایت‌های موازی از حوادث یکسان)، ناهماهنگی‌ها و تغییرات در سبک و واژگان تورات را آغاز کردند. در سال ۱۷۸۰، یوهان آیشهورن، با تکیه بر کار پزشک و مفسر فرانسوی، ژان آستروک، در «حدسیات» او و دیگران، «فرضیهٔ
ژان آستروک، در «حدسیات» او و دیگران، «فرضیهٔ مستند ابتدایی» را فرموله کرد. این فرضیه برمبنای این ایده بود که کتاب پیدایش از ترکیب دو منبع مجزای محسوسِ یهوی و الوهیمی، تشکیل شده است. متعاقباً، نگارش‌هایی از این منابع در چهار کتاب اول تورات نیز یافت شدند و بعدها هم‌زمان با کشف منبع تثنیه‌ای توسط ویلهلم دِ وِت به‌عنوان یک منبع مضاف بر دو منبع قبلی، که فقط در کتاب تثنیه یافت می‌شود، تعداد کل منابع به سه افزایش یافت. باز هم بعدتر، منبع الوهیمی به دو منبع الوهیمی و کهانتی تقسیم شد و تعداد کل منابع را به چهار
و کهانتی تقسیم شد و تعداد کل منابع را به چهار رساند. این رویکردهای فرضیهٔ مستند با دو مدل دیگر، یعنی فرضیهٔ قطعه‌ای و مکمل، در رقابت بودند. فرضیهٔ قطعه‌ای استدلال می‌کرد که در واقع قطعاتی با طول‌های متفاوت، و نه اسناد پیوسته، در پس تورات قرار دارند؛ این رویکرد ناهمسانی تورات در بیان برخی روایات را توجیه می‌کرد اما نمی‌توانست انسجام ساختاری آن، به‌ویژه در مورد گاه‌شماری‌ها را توضیح دهد. فرضیهٔ مکمل در توضیح این وحدت ساختاری موجود در تورات بهتر عمل کرد: این فرضیه معتقد بود که تورات از یک سند اصلی مرکزی، یعنی
معتقد بود که تورات از یک سند اصلی مرکزی، یعنی منبع الوهیمی، تشکیل شده که با قطعاتی برگرفته از منابع پرشمار دیگری تکمیل شده است. رویکرد مکمل تا اوایل دههٔ ۱۸۶۰ غالب بود، اما با کتاب مهمی که توسط هرمان هوپفلد در سال ۱۸۵۳ منتشر شد، به چالش کشیده شد. او استدلال کرد که اسفار خمسه از چهار منبع مستند تشکیل شده است: سه منبع کهانتی، یهوی و الوهیمی که در پیدایش-خروج-لاویان-اعداد در هم تنیده‌اند و یک منبع مستقل به نام تثنیه. تقریباً در همان دوره، کارل هاینریش گراف استدلال کرد که منابع یهوی و الوهیمی، اولین منابع، و
کرد که منابع یهوی و الوهیمی، اولین منابع، و منبع کهانتی، آخرینِ آن‌ها است، در حالی که ویلهلم واتکه این چهار منبع را در چارچوبی تکاملی قرار داد: یهوی و الوهیمی به زمان طبیعت بدوی و آیین‌های باروری، تثنیه‌ای به دینِ اخلاق‌محور پیامبران عبرانی، و منبع کهانتی به شکل و شمایلی از دین که تحت سلطهٔ آیین، قربانی و شریعت بود. ولهاوزن و فرضیه مستند جدید. در سال ۱۸۷۸، یولیوس ولهاوزن جلد اول کتاب "تاریخ اسرائیل" را منتشر کرد. ویرایش دوم با عنوان "مقدمه‌ای بر تاریخ اسرائیل" در سال ۱۸۸۳ چاپ شد، و این اثر بیشتر با همین
در سال ۱۸۸۳ چاپ شد، و این اثر بیشتر با همین نام شناخته می‌شود. (جلد دوم، تاریخی ترکیبی با عنوان "تاریخ اسرائیلی و یهودی"، تا سال ۱۸۹۴ منتشر نشد و هنوز از آلمانی به انگلیسی ترجمه نشده است.) نکته مهم این است که این تصویر تاریخی بر اساس دو اثر تحلیل فنی پیشین او بنا شده بود: بخش اندکی از فرضیهٔ مستند ولهاوزن محصول کار مستقل خود ولهاوزن بود و عمدتاً کار او برمبنای کار هوپفلد، ادوارد اوژن روس، گراف و دیگران بود که آن‌ها نیز به نوبهٔ خود بر اساس پژوهش‌های پیش از خودشان کار کرده بودند. او چهار منبع مطرح‌شده توسط
خودشان کار کرده بودند. او چهار منبع مطرح‌شده توسط هوپفلد را پذیرفت و در توافق با گراف، اثر کهانتی را در آخر قرار داد. یهوی اولین منبع بود، محصولی از قرن دهم ق.م و از دربار سلیمان؛ الوهیمی محصول قرن نهم ق.م در پادشاهی شمالی اسرائیل بود و توسط یک تدوین‌کننده (یا ویراستار) با یهوی ترکیب شده بود تا سند یهوی-الوهیمی را تشکیل دهد؛ منبع سوم، یعنی تثنیه‌ای، محصول قرن هفتم ق.م، حدود ۶۲۰ ق.م، در دوران سلطنت یوشیا بود؛ کهانتی (که ولهاوزن ابتدا آن را Q نامید) محصول دنیایی بود که تحت سلطهٔ کاهنان و معبد در قرن ششم ق.م
بود که تحت سلطهٔ کاهنان و معبد در قرن ششم ق.م قرار داشت؛ و تدوین نهایی اتفاقی بود که زمانی رخ داد که کهانتی با یهوی-الوهیمی-تثنیه‌ای ترکیب شد تا نهایتاً تورات را آن‌گونه که اکنون می‌شناسیم، تولید کند. توضیح ولهاوزن در مورد شکل‌گیری تورات، توضیحی در مورد تاریخ دینی اسرائیل نیز بود. منابع یهوی و الوهیمی دنیایی بدوی، غریزه‌محور و شخصی را توصیف می‌کردند که با مراحل اولیهٔ تاریخ اسرائیل همخوانی داشت؛ در تثنیه، او نفوذ پیامبران و توسعهٔ یک دیدگاه اخلاق‌محور را می‌دید که به نظر او قلهٔ دین یهود را نمایندگی
را می‌دید که به نظر او قلهٔ دین یهود را نمایندگی می‌کرد؛ و منبع کهانتی، جهانِ خشک، مناسک‌محور و جهانی تحت سلطهٔ کاهنان که در دورهٔ پس از تبعید وجود داشت را منعکس می‌کرد. کار او، که به لطف پژوهش دقیق و گسترده و استدلال‌های محکم خود برجسته بود، "فرضیهٔ مستند جدید" را به‌عنوان توضیح غالب دربارهٔ خاستگاه اسفار خمسه از اواخر قرن نوزدهم تا اواخر قرن بیستم تثبیت کرد. ارزیابی مجدد انتقادی. در اواسط تا اواخر قرن بیستم، انتقادات جدیدی به فرضیهٔ مستند وارد شد. سه انتشار عمده در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی باعث شد که پژوهشگران
عمده در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی باعث شد که پژوهشگران مفروضات فرضیهٔ مستند را مورد ارزیابی مجدد قرار دهند: "ابراهیم در تاریخ و سنت" اثر جان ون سترز، "به اصطلاح یهوی" اثر هانس هاینریش اشمید، و "مسئلهٔ تاریخ-سنت اسفار خمسه" اثر رولف رندتورف. این سه نویسنده در بسیاری از انتقادات خود به فرضیهٔ مستند اشتراک نظر داشتند، اما در مورد اینکه چه پارادایمی باید جایگزین آن شود، توافق نظر نداشتند. ون سترز و اشمید هر دو با قاطعیت استدلال کردند که منبع یهوی نمی‌تواند به دورهٔ سلیمانی (حدود ۹۵۰ ق.م) که توسط فرضیهٔ مستند مطرح شده
(حدود ۹۵۰ ق.م) که توسط فرضیهٔ مستند مطرح شده بود، تاریخ‌گذاری شود. آن‌ها در عوض یهوی را به دورهٔ تبعید بابلی (۵۹۷-۵۳۹ ق.م)، یا حداکثر اواخر دورهٔ پادشاهی تاریخ‌گذاری کردند. ون سترز همچنین به‌شدت از ایدهٔ یک منبع الوهیمی که اهمیت مستقل داشته باشد انتقاد کرد و استدلال نمود که الوهیمی حداکثر به دو قطعهٔ کوتاه در کتاب پیدایش محدود می‌شود. برخی از پژوهشگران، به پیروی از رندتورف، به فرضیهٔ قطعه‌ای روی آورده‌اند که در آن اسفار خمسه به‌عنوان مجموعه‌ای از روایت‌های کوتاه و مستقل دیده می‌شود که به‌تدریج در دو مرحله
کوتاه و مستقل دیده می‌شود که به‌تدریج در دو مرحله ویرایشی به واحدهای بزرگتر گرد هم آمده‌اند: مرحلهٔ تثنیه‌ای و مرحلهٔ کهانتی. در مقابل، پژوهشگرانی مانند جان ون سترز از یک فرضیهٔ مکمل حمایت می‌کنند که معتقد است تورات نتیجه دو افزودهٔ عمده — یهوی و کهانتی — به مجموعه‌ای از آثار موجود است. برخی از پژوهشگران از این فرضیه‌های جدیدتر به‌صورت ترکیبی با یکدیگر و با یک مدل مستند استفاده می‌کنند، که طبقه‌بندی نظریه‌های معاصر را به‌عنوان صرفاً یکی از این دسته‌ها دشوار می‌سازد. اکثر پژوهشگران امروزه همچنان تثنیه را
می‌سازد. اکثر پژوهشگران امروزه همچنان تثنیه را به‌عنوان یک منبع به رسمیت می‌شناسند که خاستگاه آن در مجموعه قوانین تولیدشده در دربار یوشیا است، همانطور که توسط دِ وِت توصیف شده، و متعاقباً در دوران تبعیدْ چارچوبی (سخنرانی‌ها و توصیفات در ابتدا و انتهای مجموعه قوانین) به آن داده شده تا آن را به‌عنوان کلمات موسی معرفی کند. اکثر پژوهشگران همچنین موافقند که نوعی منبع کهانتی وجود داشته است، هرچند گسترهٔ آن، به‌ویژه نقطهٔ پایانی آن، نامشخص است. باقیمانده به‌طور کلی غیرِکهانتی نامیده می‌شود، گروهی که شامل مواد
کلی غیرِکهانتی نامیده می‌شود، گروهی که شامل مواد پیش‌کهانتی و پس‌کهانتی می‌شود. روند کلی در پژوهش‌های اخیر، به رسمیت شناختن شکل نهایی تورات به‌عنوان یک اثر واحد از لحاظ ادبی و ایدئولوژیک است که بر اساس منابع پیشین، احتمالاً در دوران هخامنشی (۵۳۹-۳۳۳ ق.م) تکمیل شده است. بااین‌حال، اقلیتی از پژوهشگران، تدوین نهایی آن را کمی دیرتر، در دورهٔ هلنیستی (۳۳۳-۱۶۴ ق.م) قرار می‌دهند. فرضیهٔ مستند تحت عنوان جدیدی به نام فرضیهٔ نو-مستند که کمی نسبت به فرضیهٔ مستندْ تجدیدنظر شده هنوز هم طرفدارانی دارد، به‌ویژه در
تجدیدنظر شده هنوز هم طرفدارانی دارد، به‌ویژه در آمریکای شمالی و اسرائیل. این فرضیه منابع را بر اساس ملاحظات کلی‌تری مانند طرح داستانی و پیوستگی به‌جای ملاحظات جزئی مانند سبکی و زبانی متمایز می‌کند و آن‌ها را به مراحل تکامل تاریخ دینی اسرائیل گره نمی‌زند. احیای منبع الوهیمی به‌عنوان یک منبع مستقل توسط این فرضیه احتمالاً عنصری است که بیش از همه مورد انتقاد سایر پژوهشگران قرار می‌گیرد، زیرا به‌ندرت از منبع یهوی، در تعریف قدیمی‌تر آن، قابل تمییز و تشخیص است و پژوهشگران اروپایی آن را عمدتاً به عنوان منبعی که
پژوهشگران اروپایی آن را عمدتاً به عنوان منبعی که صرفاً تکه‌تکه یا به طور کلی ناموجود بوده، رد کرده‌اند. تورات و تاریخ دین بنی‌اسرائیل. ولهاوزن از این منابع تورات به‌عنوان شاهدی برای نشان دادن تحولات در تاریخ دین بنی‌اسرائیل استفاده کرد، آنگاه که بنی‌اسرائیلیان (به نظر او) از حالتی آزاد، ساده و طبیعی به حالتی ثابت، رسمی و نهادینه حرکت کرد. پژوهشگران مدرن دین بنی‌اسرائیل در نحوهٔ استفاده از کتاب مقدس عبری محتاط‌تر شده‌اند، نه‌تنها به این دلیل که بسیاری به این نتیجه رسیده‌اند که کتاب مقدس عبری شاهد قابل
این نتیجه رسیده‌اند که کتاب مقدس عبری شاهد قابل اعتمادی برای دین بنی‌اسرائیل و یهودای باستان نیست، بلکه در عوض، باورهای تنها بخشی از جامعهٔ بنی‌اسرائیلیان باستان را نمایندگی می‌کند که در اورشلیم متمرکز بوده و به پرستش انحصاری یهوه اختصاص داشته است.
یلوه نوک‌سبز با نام علمی "Porzana pusilla" پرندهٔ بسیار کوچک کنارآبچری از تیرهٔ یلوگان است که در جگنزارهای اروپا به ویژه در نواحی شرقی و در آسیا زندگی می‌کند. این پرنده تا پیش از اواسط سدهٔ نوزدهم در بریتانیا نیز قابل مشاهده بود اما جمعیت آن در اروپای غربی به‌دنبال خشکسالی به‌شدت کاهش یافت. یلوهٔ نوک‌سبز آشیانهٔ خود را در مکانی خشک در میان جگن‌های باتلاق می‌سازد و پس از جفتگیری بین۴ تا ۸ تخم می‌گذارد. این گونه مهاجر بوده و در زمستان به سوی آفریقا و جنوب آسیا کوچ می‌کند. یلوه نوک‌سبز همواره در دوران
آسیا کوچ می‌کند. یلوه نوک‌سبز همواره در دوران زمستانگذرانیش در آفریقا و استرالزی به زاد و ولد در این مناطق می‌پردازد. ویژگی‌ها. یلوهٔ نوک‌سبز بین ۱۶ تا ۱۸ سانتی‌متر طول دارد و از نظر ظاهری شبیه یلوه کوچک است که کمی از آن‌ها بزرگتر می‌باشد. نوک پرنده کوتاه و مستقیم است و رنگی زرد یا سبز داشته و از رنگ قرمز در محل رویش نوک در آن‌ها خبری نیست. پرندگان بالغ دارای پرهایی قهوه‌ای رنگ با نقوش سفیدی چند در قسمت فوقانی بدنشان هستند و صورت و بخش پایینی بدنشان آبی-خاکستری است. همچنین خطوطی سیاه و سفید در انتهای
است. همچنین خطوطی سیاه و سفید در انتهای پهلوهایشان دیده می‌شود. پاهای پرنده سبزرنگ با چنگال‌هایی دراز است و دمی کوتاه با خطوطی در زیر آن دارد. پرندگان جوان به پرندهٔ بالغ شبیه هستند و تنها خطوط بیشتری در بخش پاینی تنه‌شان دارند. جوجه‌ها نیز همچون دیگر جوجه یلوه‌ها دارای کرکی سیاهرنگ می‌باشند. رفتار شناسی. یلوهٔ نوک سبز به‌دنبال غذا یا با منقارش در گل و آب‌های کم‌عمق جستجو می‌کند یا در صورت مشاهدهٔ شکار آن را می‌گیرد. حشرات و جانوران آبزی غذای اصلی این پرنده را تشکیل می‌دهند. یلوهٔ نوک سبز نیز همچون دیگر
را تشکیل می‌دهند. یلوهٔ نوک سبز نیز همچون دیگر یلوگان در فصل تولید مثل بسیار مخفی‌کار بوده و بیشتر صدایشان شنیده می‌شود تا آنکه خودشان دیده شوند. آن‌ها پرندگانی پر سروصدا بوده و آوایی شبیه صدای قورباغهٔ معمولی یا خوتکای ابروسفید دارند. این پرنده را در فصل مهاجرتش در زمستان راحت‌تر می‌توان مشاهده نمود.
زُهِیرِ بنِ قِیْنِ بَجَلي از یاران حسین بن علی بود که در نبرد کربلا (۶۱ هجری قمری) کشته شد. زُهِیرِ بنِ قِینِ بن قِیسِ اَنماري بَجِلي از اهالی کوفه بود. از بزرگان قبیله بَجِیلة بود وی از مردان شریف و شجاع شهر کوفه و قوم خود شمرده می‌شد و به واسطه حضور در جنگ‌ها و فتوحات بسیار، جایگاه رفیعی به دست آورده بود. در برخی از منابع از قِین پَدر زُهِیر به عنوان یکی از اصحاب محمد، پیامبر اسلام نام برده شده‌است. زُهِیر در سال ۶۰ هجری هنگامی که با خانواده خود از حج برمی‌گشت با کاروان حسین که راهی کربلا بود برخورد کرده،
با کاروان حسین که راهی کربلا بود برخورد کرده، و در اثر دیدار با حسین از طرفداران او شده و همراهش به کربلا رفت. در کربلا. زُهِیر از فرماندهان سپاه حسین بود که او را در روز عاشورا به فرماندهی مِیمَنِه (سمت راست) سپاه خویش گمارد. او چندین بار سپاه دشمن را نصیحت کرده و آنان را از رودررویی با حسین بیم داد. زهیر همراه با سَعید بنِ عَبدالله حَنَفی هنگام نماز ظهر در برابر حسین ایستاد و خود را هدف تیر و نیزه‌ها قرار داد تا حسین به همراه اصحاب، نماز خویش را خواندند. پس از نماز زُهِیر برای بار دوم عازم میدان جنگ شد و
از نماز زُهِیر برای بار دوم عازم میدان جنگ شد و به دست کَثیر بنِ عَبدالله شَعبی و مُهاجِر بن اُوسِ تَمیمی کشته شد. مطابق نوشتار نفس المهموم، زُهِیر در دوباری که به میدان رفت، ۱۲۰ نفر از اموی ها را کشت.
پتانسیل زتا (به انگلیسی Zeta potential) در اصطلاحات علمی برای اشاره به پتانسیل الکتریکی در تعلیق کلوئیدی به کار می‌رود. در متون شیمی ذرات این پتانسیل الکتریکی با حرف یونانی زتا ζ نشان داده می‌شود. علاوه بر ذرات، این پتانسیل در پیرامون سلول‌ها و سایر سطوح جامد در داخل الکترولیت وجود دارد. سلول‌ها در محلول به علت وجود خاصیت‌های یونی، همچنین ترکیبات سازنده غشاء (مانند پروتتین‌ها، چربی‌ها و قندها) و پخش بار در سطح غشاء آنها دارای یک بار الکتریکی در سطح غشاء می‌باشند. گسترش بار در اطراف ، غشاء باعث تأثیر بر روی
گسترش بار در اطراف ، غشاء باعث تأثیر بر روی یون‌های مجاور شده که نتیجه آن افزایش غلظت تعداد یون‌ها (یون‌های با بار الکتریکی مخالف) در فاصله نزدیک غشاء می‌شود؛ بنابراین غشاء در محلول توسط یک لایه از یون‌های با بار مخالف محصور شده که این لایه به وجود آمده لایه ثابت (Fixed layer) می‌گویند. در قسمت بیرونی لایه ثابت، تعداد زیادی از یون‌ها با بار بارهای مختلف وجود دارد که باعث تشکیل یک لایه ابری شکل (Cloud like region) می‌شود؛ بنابراین دو لایه الکتریکی (Electrical Bilayer) در ناحیه‌ای که سطح غشاء در مجاورت محیط
Bilayer) در ناحیه‌ای که سطح غشاء در مجاورت محیط مایع اطراف آن وجود دارد، تشکیل می‌شود. این دو لایه توسط دو قسمت شرح داده می‌شود: پتانسیل موجود در این قسمت با افزایش فاصله از غشاء کاهش پیدا کرده، تا جایی که به صفر برسد. هنگامی که بر محیط مایع اطراف سلول میزان معینی ولتاژ اعمال شود سلول‌ها از طریق بار موجود در غشاء به سمت الکترود با قطب مخالف بار غشاء حرکت می‌کنند. حرکت سلول‌ها به دلیل اثر ولتاژ خارجی بر روی لایه ثابت و همچنین بر روی قسمتی از ناحیه پراکنده و قسمت بینا بینی این دو ناحیه در سطح غشاء می‌باشد.
قسمت بینا بینی این دو ناحیه در سطح غشاء می‌باشد. این دو قسمت و قسمت بینابینی آن به shear plane معروف می‌باشد و بار الکتریکی موجود در این قسمت پتانسیل zeta نام دارد. پتانسیل Zeta به عنوان قسمت کاربردی بار الکتریکی سطح غشاء عمل می‌کند. ماهیت محیطی که سلول در آن قرار دارد، میزان یون‌ها و pH محیط بر روی میزان پتانسیل zeta تأثیر می‌گذارد. بسیاری از مواد هنگام قرار گرفتن در مایعات یا آب از خود درجات متفاوتی از پتانسیل zeta را نشان می‌دهند. همچنین مولکول‌های آبی که در مجاورت غشای سلولی وجود دارند تقریباً بی‌حرکت
در مجاورت غشای سلولی وجود دارند تقریباً بی‌حرکت هستند و وجود آن‌ها همراه با گروه‌های باردار در سطح غشاء باعث تأثیر در انتشار یون‌های متحرک می‌شود. سطح غشای سلول‌های ایزوله شده معمولاً دارای بار منفی است. بار موجود در دولایه الکتریکی (Electrical Bilayer) آن با بار یون‌های مخالف محیط به تعادل می‌رسد. این پتانسیل ایجاد شده در چنین محیط استاتیکی به صورت تصاعدی با ایجاد فاصله از سطح غشاء کاهش می‌یابد. در صورتی که این سطح در طول محیط حرکت کند یک لایه نازکی از محیط همراه با مقداری از یون‌ها با این غشای حرکت
محیط همراه با مقداری از یون‌ها با این غشای حرکت می‌کنند. در نتیجه پتانسیلی در سطح غشاء به نام پتانسیل zeta ایجاد می‌شود که به وسیلهٔ روش‌های کینتیکی مثل الکتروفورز اندازه‌گیری می‌شود که مقدار آن چند میلی ولت کمتر از پتانسیل واقعی غشاء می‌باشد. در اغلب سلول‌ها این پتانسیل اندازه‌گیری شده بین ۱۰- تا ۲۰- میلی ولت است. در غشاهای سلولی، محیط‌های مایع خاص مجاور غشاء ممکن است بر روی فعالیت غشاء اثر بگذارند. در نتیجه غلظت یون‌های نزدیک در سطح غشاء ممکن است از کل یون‌های محیط متفاوت شوند. اندازی‌گیری برخی از