payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توسط طرفداران سوننو جوئی (حرمت‌گذاری به امپراتور، اخراج اجنبی‌ها) رخ داد. این حمله تحت رهبری تاکاسوگی شینساکو و کوساکا گنزوی از قلمرو چوشو انجام گرفت. اتحاد ساتسوما و چوشو. قلمرو ساتسوما و قلمرو چوشو هر دو جزو قلمروهای پرقدرت (یوهان) در دوره باکوماتسو بودند. در سال ۱۸۶۳ قلمرو ساتسوما با کمک قلمرو آیزو، قلمرو چوشو را از دنیای سیاست در پایتخت بیرون رانده بود (تغییر سیاسی روز هیجدهم ماه هشت) و در سال بعد ۱۸۶۴ با اسلحه گرم (شورش کینمون) توانسته بود سربازان قلمرو چوشو که به کیوتو آمده بودند را شکست دهد و از
چوشو که به کیوتو آمده بودند را شکست دهد و از پایتخت براند. بدین ترتیب رابطه مابین دو قلمرو به دشمنی گرایید. ساکاموتو ریوما از طریق میانجیگری، رهبران نظامی ساتسوما سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی و از طرف دیگر کیدو تاکایوشی از قلمرو چوشو را گرد هم آورد و توانست با تلاش خود در ۷ مارس سال ۱۸۶۶ توافق‌نامه اتحاد ساتچو (اتحاد ساتسوما و چوشو) را در کیوتو به امضا برساند. اگر چه این دو قلمرو به‌طور سنتی دشمنان شدید یکدیگر بودند، رهبران آن‌ها موافقت کردند که زمان مناسب برای تغییر رسیده است و پذیرفتند که در صورت
مناسب برای تغییر رسیده است و پذیرفتند که در صورت حمله از طرف دیگران به یکدیگر کمک کنند. قلمرو ساتسوما قبل از این اتحاد طرفدار کوبو گاتای یا هماهنگی بین قدرت شوگون‌سالاری و امپراتور ژاپن بود، پس از آن خواستار اصلاحات در دولت شوگون‌سالاری شد اما قلمرو چوشو که از قبل خواستار سرنگونی شوگون‌سالاری بود عزم خود را در این جهت قوی‌تر کرد. همچنین قلمرو چوشو به شدت نیازمند سلاح‌های مدرن بود، اما ارتباطات بسیار محدودی با قدرت‌های غربی داشت. از طرف دیگر، قلمرو ساتسوما، یک تجارت اساسی قابل توجه با بریتانیای کبیر از طریق
تجارت اساسی قابل توجه با بریتانیای کبیر از طریق توماس بلیک گلاور، یک اسکاتلندی وابسته به شرکت جاردین ماتسون، برقرار کرده بود. با پیشنهاد ساکاموتو ریوما، سایگو توافق کرد که سلاح مورد نیاز قلمرو چوشو برای مبارزه با شوگون‌سالاری توکوگاوا را تأمین کند. این اتحاد برای حمایت از قلمرو چوشو جهت مقاومت در برابر عملیات تنبیهی دومین اردوکشی چوشو که در تابستان سال ۱۸۶۶ توسط شوگون‌سالاری انجام شد، بسیار مؤثر بود و منجر به شکست کامل شوگون‌سالاری در برابر قلمرو چوشو شد. ازدواج شوگون چهاردهم با شاهدخت کازو. شوگون سیزدهم،
شوگون چهاردهم با شاهدخت کازو. شوگون سیزدهم، توکوگاوا ایه‌سادا فرزندی از خود برجا نگذاشت. به همین علت توکوگاوا ایه‌موچی از یکی دیگر از شاخه‌های خاندان توکوگاوا به عنوان شوگون چهاردهم برگزیده شد. همسر اصلی ایه‌موچی خواهر کوچکتر امپراتور کومِی، چیکاکو، شاهدخت کازو بود. این ازدواج سیاسی در ۱۱ فوریه ۱۸۶۲ صورت گرفت. در حالی که از این ازدواج نیز فرزندی حاصل نشده بود، وی در سن ۲۰ سالگی در سال ۱۸۶۶ به علت بیماری درگذشت. تعیین شوگون و امپراتور جدید. پس از مرگ شوگون چهاردهم، توکوگاوا یوشینوبو به عنوان شوگون پانزدهم
چهاردهم، توکوگاوا یوشینوبو به عنوان شوگون پانزدهم انتخاب شد. در ژانویه ۱۸۶۷ امپراتور کومی به نشانه این که وفاداری وی به اصل کوبو گاتای (وحدت امپراتوری و شوگون‌سالاری، مرام سیاسی امپراتور کومِی) هنوز پابرجاست به شوگون جدید، لقب «سردار سرکوبگر وحشیان» را داد. در همان ماه امپراتور به علت مبتلا شدن به آبله درگذشت. هر چند که به عقیده برخی پژوهشگران مرگ امپراتور احتمالاً بر اثر مسموم شدن بوده است. پس از وی پسرش امپراتور میجی در سن پانزده سالگی، به‌طور رسمی به مقام امپراتوری ژاپن رسید. واگذاری داوطلبانه قدرت به
امپراتوری ژاپن رسید. واگذاری داوطلبانه قدرت به امپراتور میجی. در ماه ژوئن سال ۱۸۶۷ میلادی ساکاموتو ریوما، یک برنامه هشت‌بندی را به پانزدهمین شوگون و آخرین حکمران شوگون‌سالاری توکوگاوا، توکوگاوا یوشینوبو ارائه داد و از او خواست تا استعفا دهد تا جنگ داخلی صورت نگیرد. در اکتبر سال ۱۸۶۷ یامائوچی یودو، دایمیوی پیشین قلمرو توسا، طرحی برای مسئله سازمان سیاسی کشور ژاپن ارائه کرد که به «پیشنهاد توسا» معروف است. این پیشنهاد دایر بر کناره‌گیری شوگون به نفع شورای دایمیوها که زیر نظر امپراتور باشد، بود. بدین ترتیب قدرت
که زیر نظر امپراتور باشد، بود. بدین ترتیب قدرت سیاسی شوگون به امپراتور اعاده می‌شد اما رئیس خاندان توکوگاوا اراضی تیولی خود را نگه می‌داشت و به جای رهبری نظامی و سیاسی کشور مقام نخست‌وزیری را دارا می‌شد. یوشینوبو این پیشنهاد را در ماه نوامبر همان سال پذیرفت. در روز ۸ نوامبر توکوگاوا یوشینوبو در نامه‌ای به دربار خواستار اجازهٔ بازگرداندن اقتدار خود به امپراتور شد. فردای آن روز ۹ نوامبر یوشینوبو به دربار احضار شد و به او اطلاع دادند که امپراتور میجی درخواست وی برای بازگرداندن قدرت به دربار را پذیرفته است.
وی برای بازگرداندن قدرت به دربار را پذیرفته است. بازگشت قدرت به امپراتور در روز ۴ ژانویه ۱۸۶۸ رسماً اعلام شد و پس از آن امپراتور یگانه فرمانروای ژاپن بود. در نتیجه، به یکباره قدرت سیاسی به دست امپراتور ۱۵ ساله افتاد. جنگ بوشین. در ۳ ژانویه ۱۸۶۸ فرمان و اعلام رسمی احیای سلطنت صادر شد. در همان روز در کاخ امپراتوری کیوتو در کیوتو، جلسه‌ای بنام جلسه کوگوشو برگزار شد. در این جلسه توکوگاوا یوشینوبو که سال قبل واگذاری قدرت شوگون به امپراتور را انجام داده بود، از مناصب دیگر خود خلع شد. صدور این قطعنامه طبق نقشه
مناصب دیگر خود خلع شد. صدور این قطعنامه طبق نقشه جنبش براندازی شوگون بود و «کودتای احیای سلطنت» نیز خوانده شده است. بدین ترتیب پس از کناره‌گیری داوطلبانهٔ توکوگاوا یوشینوبو از قدرت، وی نه تنها موفق به پیدا کردن جایگاهی در دولت جدید نشد؛ بلکه به او فرمان داده شد که اراضی خود را به دولت جدید واگذار کند. وی از سر خشم تصمیم گرفت که رزمندگانش را روز ۲۵ ژانویه برای حمله به کاخ امپراتوری کیوتو بفرستد. در ۲۷ ژانویه ۱۸۶۸ اولین نبرد جنگ بوشین به‌نام نبرد توبا–فوشیمی بین طرفداران حکومت شوگون‌سالاری توکوگاوا با
بین طرفداران حکومت شوگون‌سالاری توکوگاوا با طرفداران امپراتور در ژاپن آغاز شد. در این نبرد نیروهای شوگونی و نیروهای متفقین قلمرو چوشو، قلمرو ساتسوما و قلمرو توسا در نزدیکی فوشیمیِ کیوتو مقابل یکدیگر قرار گرفتند. این نبرد چهار روز طول کشید و با شکست قاطع شوگون‌سالاری پایان یافت. سپس درگیری به مناطق دیگر گسترش یافت و تبدیل به یک جنگ داخلی سراسری در بسیاری از مناطق ژاپن شد. جنگ بوشین یکسال و نیم ادامه داشت. در این جنگ سایگو تاکاموری یکی از رهبران نظامی پرقدرت طرفدار امپراتور بود. تشکیل دولت میجی. سقوط ادو بین
امپراتور بود. تشکیل دولت میجی. سقوط ادو بین ماه مه و ژوئیه سال ۱۸۶۸ رخ داد. در آن زمان ادو (امروزه توکیو) توسط آخرین شوگون‌سالاری توکوگاوا کنترل می‌شد اما با سقوط شهر، کنترل آن به دست نیروهای طرفدار امپراتور میجی افتاد. سایگو تاکاموری، فرمانده نیروهای طرفدار امپراتور در شمال و شرق ژاپن پیروزی‌هایی به دست آورده بود، و در جهت رسیدن به پایتخت در نبرد کوشو-کاتسونوما پیروز شده بود. او در نهایت قادر شد در ماه مه ۱۸۶۸ ادو را محاصره کند. در سوم ماه مه قلعه ادو بدون خونریزی واگذار شد و پس از آن امپراتور میجی نام
خونریزی واگذار شد و پس از آن امپراتور میجی نام قلعه ادو را به قلعه توکیو تغییر داد. دورهٔ ادو با آغاز اصلاحات میجی به پایان رسید. نظام سیاسی. در دوره ادو کشور ژاپن به بیش از ۲۵۰ قلمرو فئودالی بزرگ و کوچک بنام هان تقسیم شده بود که هر کدام توسط یک دایمیو (ارباب) اداره می‌شد. مهم‌ترین دایمیوی کشور شخص شوگون بود و نزدیک به یک چهارم زمین‌های کشور و تمامی معادن طلا و نقره و بندرها و شهرهای عمده هم مُلکِ شوگون شناخته می‌شد. شوگون‌سالاری توکوگاوا از طریق شبکه حکومت‌های خودمختار محلّی یا دایمیو‌ها (امیران یا
حکومت‌های خودمختار محلّی یا دایمیو‌ها (امیران یا خان‌ها)، کشور ژاپن را اداره می‌کرد. با آن که دایمیوها در اصل خودمختار بودند، حکومت توکوگاوا با ایجاد یک شیوهٔ نظارت مؤثر کوشید تا از قدرت یافتن دایمیوها در حدی که آنان را برای حکومت مرکزی خطرناک سازد، جلوگیری کند. در سال ۱۶۳۵ حضور هر دو سال یک بار دایمیو در ادو (توکیوی کنونی) مقرر شد که سانکین کوتای خوانده می‌شد. این ترتیب موجب می‌شد که دایمیوها بیشتر درآمد خود را صرف رفت و برگشت از ملک اربابی خود تا ادو کنند. این هزینه به خصوص برای دایمیوهایی که قلمروشان از
این هزینه به خصوص برای دایمیوهایی که قلمروشان از ادو فاصله بسیار داشت، خیلی سنگین‌تر بود. جامعه. طبقه اشراف امپراتور، درباریان، شوگون و دایمیوها را در بر می‌گرفت. باقی ماندهٔ غیر اشرافی جامعه ژاپن از چهار طبقه سامورایی‌ها، دهقانان، پیشه‌وران و بازرگانان تشکیل می‌شد. سامورایی‌ها بالاتر از سه طبقه دیگر به‌شمار می‌آمدند و همراه خانواده‌هایشان حدود ۷ تا ۹ درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند و از امتیازات اجتماعی و مقرری موروثی بهره‌مند بودند. در دوره ادو فقط آنان حق بستن شمشیر داشتند و مقرری خود را بیشتر به صورت
حق بستن شمشیر داشتند و مقرری خود را بیشتر به صورت جنسی، یعنی برنج دریافت می‌کردند. بر اثر توفیق نظام شوگون‌سالاری در استقرار قانون و نظم و حفظ آن پس از سال‌ها جنگ داخلی، در کشور اثری از جنگ و نبرد نبود و سامورایی‌ها به کارهای دیگر مانند شغل دیوانی یا معلمی مشغول بودند. سامورایی‌ها در بیشتر قسمت‌ها زمین‌های خود را به کلی از دست داده بودند و در داخل یا نزدیک به قلعه ارباب خود زندگی می‌کردند. به سبب اینکه خاندان‌های اربابی مجبور بودند مدتی از سال را در ادو (توکیوی امروزی) همراه با خدمهٔ خود اقامت کنند، فراهم
امروزی) همراه با خدمهٔ خود اقامت کنند، فراهم کردن پول برای سامورایی‌ها جهت خرج کردن در ادو مسئله‌ای بسیار مهم بود. آنان مجبور بودند پول نقد را از طریق فروش برنج‌های مقرری خود با کارگزاران برنج به دست بیاورند. از آنجاییکه هزینه زندگی در ادو بالاتر از توان آنان بود، گرفتن وام از بازرگانان به اعتبار درآمد آینده رایج بود. در این دوره ارزش طلا به‌طور قابل ملاحظه‌ای نسبت به ارزش برنج افزایش یافته بود و همین موضوع دارایی طبقه سامورایی‌ها را که درآمد خود را به شکل برنج دریافت می‌کردند به مراتب کمتر از دارایی طبقه
برنج دریافت می‌کردند به مراتب کمتر از دارایی طبقه بازرگانان که درآمدشان به صورت طلا و نقره بود کرده بود. در اواخر دوره ادو تقریباً تمامی افراد سامورایی در موقعیت بدهکاری به بازرگانان قرار گرفته بودند. برآمدن طبقه بازرگان به عنوان یک طبقه مرفه و با نفوذ، مایهٔ پدید آمدن فرهنگ بی‌بندوباری و بی‌اعتنایی به اخلاق که به عنوان اوکی‌یو یا «دنیای مواج» شناخته می‌شود در دوره ادو شد. در شهر ادو محله‌های مخصوص خوش‌گذرانی و عیاشی درست در جهت متقابل آرمان‌های سامورایی - کنفوسیوسی که دولت هم در اعتلای آن می‌کوشید شروع به
که دولت هم در اعتلای آن می‌کوشید شروع به گسترش کرد. دولت توکوگاوا مدام فرمان‌هایی صادر می‌کرد که بازدارنده این نوع فساد در حال رواج بود اما نتیجه‌ای عاید نمی‌شد. شالودهٔ این فرهنگ به رشد بازرگانی قرار داشت و بازتابی بود از انحطاط نظام سنتی فئودالی در ژاپن. در دوره ادو زندگی دهقانان چنان اسفبار بود که حتی بسیاری از آنان از پروراندن بچه‌های خود نیز عاجز شده و سقط جنین و بچه‌کشی به منظور کم کردن تعداد فرزندان در سراسر ژاپن رایج بود و به چنان حدی رسید که در سال ۱۷۶۷ رسماً فرمان منع تنک کردن بچه (間引き禁止令) صادر
۱۷۶۷ رسماً فرمان منع تنک کردن بچه (間引き禁止令) صادر شد. تعدادی دیگر نیز رو به شهر رو آورده در نتیجه تعداد جمعیت روستایی کاهش یافته بود. به غیر این مرگ و میر بر اثر قحطی‌های بزرگ نیز بسیار بود و تنها در بین سال‌های ۱۷۸۰ تا ۱۷۸۶ حدود یک میلیون نفر در اثر، قحطی بزرگ تنمی و بیماری هلاک شدند. در سده شانزدهم و اوایل هفدهم میلادی صادرات عمده ژاپن طلا و نقره بود که این وضع استخراج معادن و ضرب سکه را رونق می‌بخشید و آسانی استفاده از سکه موجب شد که سامورایی هر چه بیشتر برنج خود را با پول نقد معامله کرده و این امر سببی
برنج خود را با پول نقد معامله کرده و این امر سببی شد که طبقهٔ بازرگان از نظر ثروت و تعداد رونق پیدا کند. همچنین گرچه انقلاب صنعتی در ژاپن اتفاق نیافتاد اما صنایع دستی، متنوع و بسیار گسترده بود و نیازهای بازار ملی را تأمین می‌کرد. بیشتر سودِ گردآمده از این صنایع در نهایت در دست معدودی از بازرگانان یعنی در دست وام‌دهندگان به مردم انباشته می‌شد. با گذشت زمان قدرتمندترین واسطه‌ها و وام‌دهندگان تبدیل به بانکداران شهرهای بزرگ شدند. اقتصاد. از نظر اقتصادی ژاپن در دوره ادو کشوری بود با کشاورزی مولد و سیستم‌های
در دوره ادو کشوری بود با کشاورزی مولد و سیستم‌های مالی و بازاریابی بسیار پیشرفته. توسعه اقتصادی شامل گسترش شهرنشینی، افزایش حمل و نقل کالا، گسترش چشمگیر تجارت داخلی همراه با آغاز تجارت خارجی و همچنین رونق صنایع دستی بود. اگر چه نرخ مالیات به‌طور قابل ملاحظه‌ای بسته به منطقه تفاوت داشت، کشاورزان به‌طور متوسط حدود ۳۳–۵۰ درصد و ماهیگیران حدود ۲۰–۴۰ درصد از محصولاتشان را جهت مالیات تسلیم ارباب خود می‌کرد. صادرات عمده ژاپن در این دوره به ویژه نیمه نخست آن فلزات گران‌بها به‌طور عمده نقره و مس و همچنین محصولات
گران‌بها به‌طور عمده نقره و مس و همچنین محصولات دریایی بود. شکوفایی اقتصادی ژاپن به ویژه از اواسط تا اواخر دوره ادو بر جامعه شهری اثرگذار بود و طبقات مرفه به شدت در پی لذت‌های دنیوی بودند. جمعیت. در اواسط قرن هجدهم، جمعیت ادو بیش از یک میلیون نفر بود که احتمالاً بزرگ‌ترین شهر جهان در آن زمان بود. اوساکا و کیوتو هرکدام بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ نفر سکنه داشتند. شهر قلعه‌های دیگر نیز رشد کردند. اوساکا و کیوتو مشغول تجارت و مراکز تولید صنایع دستی شدند، در حالی که ادو مرکز تأمین مواد غذایی و کالاهای اساسی مصرفی شهری بود.
تأمین مواد غذایی و کالاهای اساسی مصرفی شهری بود. حدود سال ۱۷۰۰، ژاپن شاید با نرخی حدود ۱۰ تا ۱۲ درصد، شهری‌ترین کشور جهان بود. نیمی از این رقم را سامورایی تشکیل می‌دادند، در حالی که نیمی دیگر، متشکل از بازرگانان و صنعتگران بودند که به نام چونین شناخته می‌شوند. در بخش اول دوره ادو، ژاپن رشد جمعیتی سریعی را تجربه کرد، قبل از اینکه جمعیت آن در حدود ۳۰ میلیون نفر ثابت بماند. بین دهه‌های ۱۷۲۰ و ۱۸۲۰، ژاپن تقریباً رشد رشد جمعیت صفر بود، که اغلب به نرخ تولد پایین نسبت داده می‌شود. برخی تعداد پایین میزان زادوولد
نسبت داده می‌شود. برخی تعداد پایین میزان زادوولد را تحت تأثیر قحطی گسترده می‌داند، اما برخی از مورخان نظریه‌های مختلفی ارائه داده‌اند، از جمله میزان بالای کودک‌کشی که به‌طور مصنوعی موجب کنترل جمعیت می‌شد. در حدود سال ۱۷۲۱، جمعیت ژاپن نزدیک به ۳۰ میلیون نفر بود و این رقم در حدود ۱۵۰ سال بعد و در زمان اصلاحات میجی فقط دو میلیون افزایش پیدا کرد. از سال ۱۷۲۱، تا پایان شوگون‌سالاری توکوگاوا آمارگیری‌های ملی به‌طور منظم از مردم انجام می‌شد. علاوه بر این، آمارگیری‌های منطقه ای، و همچنین سوابق مذهبی که در ابتدا
منطقه ای، و همچنین سوابق مذهبی که در ابتدا برای ریشه کنی مسیحیت جمع‌آوری شده بود، داده‌های جمعیت شناختی ارزشمندی را نیز در مورد دوره ادو ارائه می‌دهد. اقتصاد و خدمات مالی. دوران توکوگاوا صلح را به ارمغان آورد و این صلح، رفاه را برای ملتی ۳۱ میلیون نفری که ۸۰ درصد آنها برنج‌کار بودند، به ارمغان آورد. تولید برنج به‌طور پیوسته افزایش یافت، اما جمعیت ثابت ماند. شالیزارهای برنج از ۱٫۶ میلیون واحدهای اندازه‌گیری ژاپنی در سال ۱۶۰۰ به ۳ میلیون تا سال ۱۷۲۰ افزایش یافت. سیستم سانکین کوتای به این معنی بود که دایمیوها
سیستم سانکین کوتای به این معنی بود که دایمیوها و خانواده‌هایشان اغلب در ادو اقامت داشتند یا به قلمرو خود بازمی‌گشتند و تقاضا را به یک بازار مصرف عظیم در ادو و تجارت در سراسر کشور افزایش می‌دادند. سامورایی‌ها و دایمیوها، پس از صلح طولانی، به سبک زندگی مجلل‌تری عادت کرده بودند. برای همگام شدن با هزینه‌های رو به رشد، «باکوفوها» و دایمیوها اغلب محصولات تجاری و مصنوعات را در قلمرو خود، از منسوجات گرفته تا چای، تشویق می‌کردند. تمرکز ثروت همچنین منجر به توسعه بازارهای مالی شد. از آنجایی که شوگون‌سالاری فقط به
مالی شد. از آنجایی که شوگون‌سالاری فقط به «دایمیوها» اجازه می‌داد برنج مازاد خود را در ادو و اوساکا بفروشند، بازارهای برنج در مقیاس بزرگ در آنجا توسعه یافت. هر دایمیو همچنین یک پایتخت داشت که در نزدیکی قلعه‌ای که اجازه نگهداری آن را داشتند، واقع شده بود. دایمیوها در مراکز تجاری مختلف نمایندگانی داشتند که برنج و محصولات نقدی را می‌فروختند و اغلب با اعتبار کاغذی برای بازخرید در جای دیگر مبادله می‌شدند. بازرگانان ابزارهای اعتباری را برای انتقال پول اختراع کردند و ارز رایج شد. در شهرها و شهرستان‌ها، اصناف
کردند و ارز رایج شد. در شهرها و شهرستان‌ها، اصناف بازرگانان و صنعتگران تقاضای رو به رشد برای کالاها و خدمات را برآورده می‌کردند. بازرگانان، به ویژه آن‌هایی که از حمایت رسمی برخوردار بودند، سود هنگفتی بردند. با این حال، نئوکنفوسیونیسم شوگون‌سالاری بر فضایل صرفه‌جویی و سخت‌کوشی تمرکز داشت؛ این کشور یک نظام طبقاتی سفت و سخت داشت که بر کشاورزی تأکید داشت و تجارت و بازرگانان را تحقیر می‌کرد. یک قرن پس از تأسیس شوگون‌سالاری، مشکلات شروع به ظهور کردند. سامورایی‌ها که از کشاورزی یا تجارت منع شده بودند اما اجازه
که از کشاورزی یا تجارت منع شده بودند اما اجازه داشتند پول قرض کنند، بیش از حد قرض می‌گرفتند و برخی از آنها به عنوان محافظ بازرگانان، طلبکاران یا صنعتگران به کارهای جانبی مشغول شدند. «باکوفو» و «دایمیوها» مالیات کشاورزان را افزایش می‌دادند، اما از کسب و کارها مالیات نمی‌گرفتند، بنابراین آنها نیز بدهکار شدند، و برخی از بازرگانان در وام دادن به دایمیوها تخصص داشتند. با این حال، مالیات بستن سیستماتیک بر تجارت غیرقابل تصور بود، زیرا از فعالیت‌های «انگلی» پول درمی‌آورد، اعتبار بازرگانان را بالا می‌برد و جایگاه
اعتبار بازرگانان را بالا می‌برد و جایگاه دولت را پایین می‌آورد. از آنجایی که آنها مالیات منظمی نمی‌پرداختند، کمک‌های مالی اجباری به دایمیوها توسط برخی از بازرگانان به عنوان هزینه انجام تجارت تلقی می‌شد. ثروت بازرگانان به آنها درجه‌ای از اعتبار و حتی قدرت بر دایمیوها می‌داد. تا سال ۱۷۵۰، افزایش مالیات‌ها باعث ناآرامی و حتی شورش دهقانان شد. ملت مجبور بود به نحوی با فقر سامورایی‌ها و کسری خزانه مقابله کند. مشکلات مالی سامورایی‌ها، وفاداری آنها به نظام را تضعیف کرد و خزانه خالی، کل نظام حکومتی را تهدید می‌کرد.
کرد و خزانه خالی، کل نظام حکومتی را تهدید می‌کرد. یک راه حل ارتجاعی بود - کاهش حقوق سامورایی‌ها و ممنوعیت خرج کردن برای تجملات.The history of Japan0"/&gt; راه حل‌های دیگر مدرن‌سازی با هدف افزایش بهره‌وری کشاورزی بود. هشتمین شوگون توکوگاوا، توکوگاوا یوشیمونه (در دفتر ۱۷۱۶–۱۷۴۵) موفقیت قابل توجهی داشت، اگرچه بسیاری از کارهای او باید دوباره بین سال‌های ۱۷۸۷ و ۱۷۹۳ توسط مشاور ارشد شوگون ماتسودایرا سادانوبو (۱۷۵۹–۱۸۲۹) انجام می‌شد. تا سال ۱۸۰۰، اقتصاد به سرعت رشد کرد و روستاهای دورافتاده بیشتری را وارد اقتصاد
کرد و روستاهای دورافتاده بیشتری را وارد اقتصاد ملی کرد. کشاورزان ثروتمندی ظاهر شدند که از برنج به تجارت پر سود روی آوردند. کشاورزی می‌کرد و به وام‌دهی محلی، تجارت و تولید در مقیاس کوچک مشغول بود. بازرگانان ثروتمند اغلب مجبور بودند به شوگون‌سالاری یا دایمیوها پول «قرض» بدهند (که اغلب هرگز پس نمی‌دادند). آنها اغلب مجبور بودند ثروت خود را پنهان کنند و برخی با استفاده از پول برای ازدواج با طبقه سامورایی، به دنبال جایگاه اجتماعی بالاتر بودند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد با افزایش نفوذ سیاسی بازرگانان در
که نشان می‌دهد با افزایش نفوذ سیاسی بازرگانان در اواخر دوره ادو، قشربندی سفت و سخت بین سامورایی‌ها و بازرگانان شروع به از بین رفتن کرد. چند دامنه، به ویژه قلمرو چوشو و قلمرو ساتسوما، از روش‌های نوآورانه برای بازگرداندن امور مالی خود استفاده کردند، اما بیشتر آنها بیشتر در بدهی فرورفتند. بحران مالی راه حلی ارتجاعی را در اواخر «عصر تمپو» (۱۸۳۰–۱۸۴۳) که توسط مشاور ارشد میزونو تاداکونی اعلام شد، برانگیخت. او مالیات‌ها را افزایش داد، تجملات را محکوم کرد و کوشید مانع رشد تجارت شود؛ او شکست خورد و برای بسیاری به
مانع رشد تجارت شود؛ او شکست خورد و برای بسیاری به نظر می‌رسید که ادامه حیات کل سیستم توکوگاوا در خطر است. کشاورزی. برنج پایه اقتصاد بود. حدود ۸۰ درصد مردم برنج‌کار بودند. ۱۶۰۰ تا ۳ میلیون تا سال ۱۷۲۰. بازارهای برنج در مقیاس بزرگ، با محوریت ادو و اوساکا، توسعه یافتند. در شهرها و شهرستان‌ها، اصناف بازرگانان و صنعتگران، تقاضای رو به رشد برای کالاها و خدمات را برآورده می‌کردند. بازرگانان، با وجود اینکه از جایگاه اجتماعی پایینی برخوردار بودند، به ویژه آن‌هایی که دارای مقامات حامی بودند، رونق داشتند. بازرگانان
دارای مقامات حامی بودند، رونق داشتند. بازرگانان ابزارهای اعتباری را برای انتقال پول اختراع کردند، ارز رایج شد و تقویت بازار اعتبار، کارآفرینی را تشویق کرد. «دایمیوها» مالیات را به شکل برنج از دهقانان جمع‌آوری می‌کردند. مالیات‌ها بالا بودند، اغلب حدود ۴۰٪ تا ۵۰٪ از برداشت. در شهرهای بزرگ مانند به ویژه در ادو تجمل فراوان بود و دایمیوها و سامورایی‌ها که مجبور بودند مدتی از سال را در این شهر اقامت کنند، توان مقاومت در برابر وسوسه بهره بردن از امکانات تفریحی و تجملاتی را از دست داده بودند و بسیاری بیش از
و تجملاتی را از دست داده بودند و بسیاری بیش از درآمدشان خرج می‌کردند. آنان بیشتر درآمد خود را به شکل برنج دریافت می‌کردند. بازرگانان در ازای هزینه ذخیره و نگهداری برنج به آنان، پول می‌دادند و بیشتر آنان، به پرداخت وام نیز مشغول بودند، و از این راه به ثروت و قدرت زیادی دست یافته بودند. هرچه دوره ادو به پایان خود نزدیک می‌گشت، دایمیوها فقیرتر می‌شدند و شروع به گرفتن وام‌های بیشتر می‌کردند که همین امر موجب افزایش موقعیت اجتماعی تاجران برنج شده بود. در اواخر سده ۱۸ میلادی، بیش از دویست خاندان بازرگان وجود
سده ۱۸ میلادی، بیش از دویست خاندان بازرگان وجود داشتند که ثروت آنها بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ ریو (سکه طلا) بود که با ثروت برخی از ثروتمندترین دایمیوهای ژاپن برابری می‌کرد. هنری و فکری. آموزش و پرورش. اولین شوگون توکوگاوا ایه‌یاسو آموزشگاه‌های کنفوسیوسی را در دامنه‌های خود تأسیس کرد و سایر دایمیوها در حوزه‌های خود نیز از این الگو پیروی کردند و آنچه را که به نام مدرسه هان شناخته می‌شود را تأسیس کردند. در طی یک نسل، تقریباً همه سامورایی‌ها باسواد بودند، زیرا شغل آنها اغلب به دانش مهارت‌های ادبی احتیاج داشت. این
آنها اغلب به دانش مهارت‌های ادبی احتیاج داشت. این آموزشگاه‌ها بیشتر با همکاری و تدریس سامورایی‌ها، همراه با برخی از روحانیون بودایی و شینتو که نئوکنفوسیانیسم و آثار چو هسی نیز آموخته بودند، تشکیل می‌شدند. فراتر از کانجی (حروف چینی)، متون کنفوسیوسی، خوشنویسی، علم حساب پایه و آداب و رسوم، نیز تدریس می‌شد. سامورایی‌ها نیز مهارت‌های مختلف رزمی و نظامی را در این مدارس فرا گرفتند. چونین‌ها (بازرگانان و صنعتگران شهری) تحت حمایت مدرسه‌های محله‌ای به نام تراکویا (مدارس معبد) بودند. علیرغم واقع شدن این کلاس‌ها در
معبد) بودند. علیرغم واقع شدن این کلاس‌ها در معابد، برنامه درسی تراکویا به جای هنرهای ادبی یا فلسفه، از سواد ابتدایی و ریاضیات تشکیل شده بود. نرخ بالای سواد شهری در دوره ادو به شیوع رمان‌ها و سایر اشکال ادبی کمک کرد. در مناطق شهری، کودکان اغلب توسط سامورایی‌های بدون تخصص در زمینهٔ استادی آموزش داده می‌شدند، در حالی که در مناطق روستایی کاهنان معابد بودایی یا شینتو اغلب این آموزش را انجام می‌دادند. برخلاف شهرها، در روستاهای ژاپن، فقط فرزندان کشاورزان برجسته آموزش می‌دیدند. در ادو، شوگون‌سالاری چندین مدرسه را
می‌دیدند. در ادو، شوگون‌سالاری چندین مدرسه را تحت حمایت مستقیم خود تأسیس کرد، مهم‌ترین آنها معبد نئو-کنفوسیوسی یوشیماسیدو بود که نه تنها به عنوان یک مکتب برای پرورش نخبگان برای بوروکراسی دولت عمل می‌کرد بلکه همچنین مرکزی بود جهت ایجاد شبکه‌ای از فارغ‌التحصیلان در کل کشور، غیر از یوشیماسیدو مدارس مهم دیگری که مستقیماً در اواخر دوره شوگون‌سالاری اداره می‌شدند شامل واگاکوکودانشو (مؤسسه سخنرانی‌های کلاسیک ژاپنی)، متخصصان در تاریخ و ادبیات داخلی ژاپن بودند، که در ظهور و رشد کوکوگاکو (دانش ملی)، و ایگاکوکان
که در ظهور و رشد کوکوگاکو (دانش ملی)، و ایگاکوکان (تحقیقات پزشکی با تمرکز بر طب چینی) تأثیرگذار بودند. یک تخمین آمار سوادآموزی در ادو نشان می‌دهد که تا یک پنجم مردان و یک ششم زنان می‌توانستند بخوانند. تخمین دیگری بیان می‌کند که ۴۰٪ از مردان و ۱۰٪ از زنان تا پایان دوره ادو باسواد بودند. طبق تخمین دیگری، حدود سال ۱۸۰۰، تقریباً ۱۰۰٪ از طبقه سامورایی و حدود ۵۰٪ تا ۶۰٪ از طبقه «'چونین" (صنعتگران و بازرگانان) و طبقه «نومین» (دهقانان) باسواد بودند. برخی از مورخان تا حدی نرخ سواد نسبتاً بالای ژاپن را عامل توسعه
تا حدی نرخ سواد نسبتاً بالای ژاپن را عامل توسعه سریع آن پس از دوره اصلاحات میجی می‌دانستند. از آنجایی که نرخ سواد آنقدر بالا بود که بسیاری از مردم عادی می‌توانستند کتاب بخوانند، کتاب‌هایی در ژانرهای مختلف مانند آشپزی، باغبانی، راهنماهای سفر، کتاب‌های هنری، نمایشنامه‌های "بونراکو" (تئاتر عروسکی)، "کیبیوشی" (رمان‌های طنز)، "شاره‌بون" (کتاب‌هایی با موضوع فرهنگ شهری)، "کوکه‌ایبون" (کتاب‌های کمیک)، "نینجوبون" (رمان عاشقانه)، "یومی‌هون" و "کوسازوشی" منتشر می‌شدند. ۶۰۰ تا ۸۰۰ کتابفروشی اجاره‌ای در ادو وجود داشت و
۶۰۰ تا ۸۰۰ کتابفروشی اجاره‌ای در ادو وجود داشت و مردم این کتاب‌ها را قرض می‌گرفتند یا می‌خریدند. جریان‌های فکری و اعتقادی. در عصر توکوگاوا گوناگونی و رویارویی فکری و اعتقادی فراوان و عمیق در جامعه وجود داشت. از یک طرف دانشمندان مکتب کنفوسیوسی قرار داشتند که تحت تأثیر فرهنگ چین قرار داشتند و از طرف دیگر دانشمندان ملی‌گرای کوکوگاکو که از شینتو و برتری مقام امپراتور دفاع می‌کردند. گروهی دیگر نیز شیفتهٔ فرهنگ غربی بودند و آگاهی را در انتقاد از متن‌های قدیم کنفوسیوسی و ژاپنی جستجو می‌کردند. از آنجاییکه
کنفوسیوسی و ژاپنی جستجو می‌کردند. از آنجاییکه رهنمودهای مکتب نوکنفوسیوسی در تسلیم و مطیع بودن به مقام‌های حاکم با خواست شوگون‌سالاری توکوگاوا در حفظ نظم و ثبات سیاسی و اجتماعی سازگار بود، مبنای فلسفی و اعتقادی شوگون‌سالاری بیش از همه تحت تأثیر اندیشه‌های این مکتب بود. در خاستگاه اصلی این آیین در چین، تأکید بر وفاداری شخص نسبت به والدین در درجه نخست و پس از آن وفاداری به امیر و فرمانروا قرار داشت اما در تعبیر این آئین در ژاپن در مورد وفاداری به ارباب و فرمانروا بیش از هر چیز دیگری تأکید شد و در درجه نخست
بیش از هر چیز دیگری تأکید شد و در درجه نخست جای گرفت و جزئی از آیین‌های جنگی سامورایی]‌ها شد. در اعتقادات اخلاقی کنفوسیوسیِ یک سامورایی، وفاداری به امیر بر هر موضوع دیگری حتی بر وظیفه نسبت به خانواده برتر شمرده می‌شد. کانون اندیشه بوشیدو (راه و رسم سامورایی) در دوره توکوگاوا بر این باور قرار گرفت که یک سامورایی باید در راه ارباب زندگی خود را ایثار کند. عمق وفاداری سامورایی‌ها را می‌توان در فاجعه مرگ چهل و هفت رونین، در راه وفاداری به ارباب یافت. در اواخر دوره ادو این وفاداری بی‌قید و شرط به ارباب کاهش یافت
ادو این وفاداری بی‌قید و شرط به ارباب کاهش یافت و به تدریج در اثر تغییرات عقیدتی وفاداری نسبت به امپراتور جایگزین آن شد. در این دوران از همهٔ مردم خواسته شد که به عنوان بودایی در یکی از معابد ثبت‌نام کنند. این نام‌نویسی که در ابتدا برای مشخص کردن مسیحیان انجام می‌شد، اهداف متعددی را برآورده می‌ساخت، از جمله اینکه یک سرشماری به حساب می‌آمد. نقش این معابد از دید حکومت همان کاری بود که پلیس انجام می‌داد. اتباع کشور ژاپن هر چند در این مدت طبق دستور حکومت بودایی شدند، ولی سرزندگی معنوی دینی و علاقه به آموزه‌های
شدند، ولی سرزندگی معنوی دینی و علاقه به آموزه‌های اعتقادی در بین آنان کاهش یافت. از تحولات مهم در اوایل دوره توکوگاوا، ظهور مکتب مورخان میتو بود. اعضای این مکتب همهٔ متون ژاپنی را مطالعه می‌کردند و علاقهٔ عمومی به تاریخ ادبیات و ادیان ملی ژاپن را برمی‌انگیختند. در سال ۱۸۲۵ دانشمند مکتب میتو، آیزاوا سیشیسای اصطلاح سوننو جوئی به معنی «حرمت‌گزاری به امپراتور، اخراج اجنبی» را به عنوان نوعی فلسفه سیاسی جدید در اثر خود معرفی کرد که به تدریج در کشور رایج شد. دین. آیین کنفوسیوس. آیین کنفوسیوس در ژاپن به عنوان آیین