payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سرمربی در بیست و سومین دوره از مسابقات لیگ برتر فوتبال ایران شرکت پیدا کند. دقیقی در فصل بعدی توانست شمس آذر قزوین را به رتبه پنجم جدول برساند. ملوان. سعید دقیقی در ۲۳ تیرماه ۱۴۰۳ هدایت تیم ملوان بندر انزلی را برعهده گرفت و جانشین مهدی تارتار در این تیم گیلانی شد. دقیقی پس از ۳ هفته حضور در بین انزلی‌چی‌ها از این تیم جدا شد و مجدداً به شمس آذر قزوین بازگشت. بازگشت مجدد به شمس‌آذر. سعید دقیقی در ۲۲ مرداد ۱۴۰۳ مجدداً هدایت شمس‌آذر را برعهده گرفت. دقیقی پس از سپری کردن هشت هفته و تنها ثبت یک پیروزی در تاریخ
سپری کردن هشت هفته و تنها ثبت یک پیروزی در تاریخ ۲۹ مهر ۱۴۰۳ از شمس آذر قزوین جداشد. خیبر خرم‌آباد. وی در تاریخ ۳۰ مهر ۱۴۰۳ به خیبر خرم‌آباد پیوست. پیکان تهران. دقیقی در خرداد ۱۴۰۴ پس از جدایی از تیم‌ خیبر خرم‌آباد با امضا قراردادی ۱ ساله به عنوان سرمربی پیکان تهران در لیگ برتر خلیج فارس منصوب شد.
دلفین بینی‌بطری معمولی ، شناخته شده‌ترین عضو خانواده دلفین‌سانان و از گونه دلفین‌هایی است که به وفور در آکواریوم‌های دنیا جهت عملیات نمایشی به کار گرفته می‌شود. دلفین بینی‌بطری معمولی بزرگ جثه‌ترین گونهٔ گروه دلفین‌های با پوزه منقارمانند است. آن‌ها در آب‌های معتدل و گرمسیری زمین زندگی می‌کنند و تنها در قطب‌ها دیده نمی‌شوند. همه دلفین‌های بینی‌بطری پیشتر با نام علمی ("T. truncatus") خوانده می‌شدند که به تازگی به دو گونه با نام‌های ("T. truncatus") و ("T. aduncus") تقسیم شده‌اند. با آنکه هر دو گونه در گذشته
تقسیم شده‌اند. با آنکه هر دو گونه در گذشته دلفین بینی‌بطری نامیده می‌شدند، پژوهشگران بسیاری برای این گونه نام دلفین بینی‌بطری معمولی را به کار می‌برند تا با دلفین بینی‌بطری گرمسیری اشتباه نشود. به دلیل تفاوت‌های ژنتیکی فراوان در میان اعضای این گونه، تعدادی از دانشمندان بر این باورند که در میان خود دلفین‌های بینی‌بطری معمولی نیز چندین زیرگونه وجود دارند. از دیدگاه پراکندگی در اکثر اقیانوس‌های جهان از جمله خلیج فارس وجود دارد با وزنی در حدود ۲۵۰ تا ۶۰۰ کیلوگرم طولی معادل ۲ تا ۴ متر و ردیف دندان‌هایی که در هر
طولی معادل ۲ تا ۴ متر و ردیف دندان‌هایی که در هر آرواره از ۲۲ تا ۲۶ دندان تشکیل شده. تقریباً هر ۲ سال یک بار بچه‌دار می‌شود و دلفینی به طول ۱ متر و وزنی معادل ۳۷ کیلوگرم را به مدت ۱ سال با شیر مادر تغذیه می‌کند و طول عمری معادل ۲۶ تا ۳۰ سال دارد. مغز دلفین بینی‌بطری از مغز انسان بزرگتر است. دانشمندان در آزمایش‌های بسیاری توانسته‌اند مهارت‌های مختلف را به این دلفین‌ها بیاموزند. نیروی دریایی آمریکا هم از تعدادی از دلفین‌های بینی‌بطری برای کاوش و یافتن مین دریایی استفاده کرده‌است.
کنام یا آشیان یا پردازه در علم بوم‌شناسی مطابقت یک گونه با شرایط محیطی خاص برای ایفای نقش عملکردی خود در اکوسیستم است. به طور مثال، دلفین به طور واقعی، می‌تواند با تغییر مکان زندگی خود، همچنان خود را با اکوسیستم وفق دهد؛ به شرطی که در هماهنگ‌سازی خود با گونه‌های اکوسیستم جدید موفق باشد. در حقیقت، کنام یک گونه، به همه راه‌های ارتباطی آن گونه با زیستگاه گفته می‌شود و با مفهوم زیستگاه متفاوت است. کنام جانداران، توضیح دهنده چگونگی تقسیم منابع اکوسیستم میان آن‌ها و چگونگی پاسخ جاندار، به این تقسیم منابع است.
و چگونگی پاسخ جاندار، به این تقسیم منابع است. کنام جانداران به دو صورت بیان می‌شود: کنام بالقوه (بنیادی) به کنامی گفته می‌شود که در میان تمام افراد یک گونه مشترک است و کنام بالفعل (واقعی) به کنامی گفته می‌شود که به افراد خاصی از همان گونه تعلق دارد. به طور مثال، کنام همه دلفین‌ها در زیستگاه آب است (کنام بنیادی) اما در میان افراد این گونه، زیستگاه‌های متفاوتی در شکل‌گیری کنام آن افراد وجود دارند (کنام واقعی).
گئورگ لئو گراف فون کاپریوی د کاپررا د مونته‌کوکولی (زادهٔ ۲۴ فوریهٔ ۱۸۳۱ – درگذشتهٔ ۶ فوریهٔ ۱۸۹۹) سیاستمدار، سرلشکر و دولت‌مرد آلمانی بود. وی پس از اتو فون بیسمارک میان سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۴ صدر اعظم آلمان بود. زندگی. فون کاپریوی در شارلوتنبورگ در نزدیکی برلین زاده‌شد. خانوادهٔ او تبار ایتالیایی و اسلوون داشتند و نام خانوادگی او نیز در پیوند با شهر کوپریونیک در اسلوونی بود. در آینده و در پی جنگ با عثمانی نیاکان او به سیلیزیا کوچیدند. فون کاپریوی به ارتش پروس پیوست و در آن پیشرفت کرد. مدتی هم عهده‌دار وزارت
پیوست و در آن پیشرفت کرد. مدتی هم عهده‌دار وزارت جنگ بود. با برکناری بیسمارک در زمان ویلهلم دوم او به صدارت عظمی رسید. از دستاوردهای دورهٔ صدارت او برقراری تفاهم‌نامه‌های بازرگانی با روسیه و سیاست تعامل با بریتانیا بود. او که در آغاز از پشتیبانی حزب لیبرال ملی آلمان برخوردار بود با گذشت زمان این پشتیبانی را از دست داد و سرانجام کنار گذاشته شد. منابع. Wikipedia contributors, "Leo von Caprivi," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Leo_von_Caprivi&amp;oldid=433371228
(accessed July 24, 2011).
نامتسو یا دریاچهٔ نام (به تبتی: "གནམ་མཚོ་"، به چینی سنتی: "納木錯"، به چینی ساده: "纳木错"، به پین یین: "Nàmù Cuò") که در زبان مغولی تنگری نور به‌معنای «دریاچهٔ آسمانی» نامیده می‌شود، دریاچه‌ای است کوهستانی و نمکی در منطقه خودمختار تبتِ چین در مرز بین دامشونگ در لهاسا و بنگور در ناگچو که تقریباً در فاصلهٔ ۱۱۲ کیلومتری شمال تا شمال شرقی لهاسا واقع شده‌است. این دریاچه که در نتیجهٔ حرکات ساختاری صفحهٔ هیمالیا در دورهٔ پالئوژن پدید آمده در ارتفاع ۴٬۷۱۸ متری قرار دارد و مساحتی پیرامون ۱٬۹۲۰ کیلومتر مربع را پوشش
دارد و مساحتی پیرامون ۱٬۹۲۰ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد. میانگین عمق آن ۳۳ متر و حداکثر ژرفای آن ۱۲۵ متر اندازه‌گیری شده‌است. نامتسو را بزرگترین دریاچهٔ منطقهٔ خودمختار تبت می‌دانند با این‌حال، دریاچه چینگ‌های واقع در استان چینگ‌های چین، بزرگترین دریاچهٔ فلات چینگ‌های-تبت است که مساحتی بیش از دو برابر نامتسو دارد. در دریاچه نامتسو علاوه بر دو برونزد سنگی، پنج جزیرهٔ غیر مسکونی نیز وجود دارد. در گذشته این جزیره‌ها مورد استفادهٔ زوار گوشه‌نشینی قرار می‌گرفت که در پایان زمستان با همراه‌داشتن آذوقهٔ خود پیاده
در پایان زمستان با همراه‌داشتن آذوقهٔ خود پیاده از دریاچهٔ یخ‌زدهٔ نام می‌گذشتند، تابستان را در این جزایر می‌گذراندند و تا پیش از یخ بستن دوبارهٔ دریاچه در فصل زمستان بعد قادر به بازگشت به خشکی نبودند. امروزه دولت چین انجام این کار را ممنوع کرده‌است. آب و هوا نامتسو دستخوش تغییرات ناگهانی است و بروز طوفان برف در کوه‌های نیااینچنتانگلها امری معمول است. نامتسو همچنین به‌عنوان یکی از زیباترین مکان‌های این کوهستان شناخته می‌شود.
منطقه خودمختار تبت، (به تبتی: ، نویسه‌گردانی «ویلی»: bod rang skyong ljongs، پین‌یین تبتی: Poi Ranggyong Jong)، و یا به چینی منطقه خودمختار شیزانگ (به چینی: 西藏自治区، به پین‌یین: Xīzàng Zìzhìqū) یکی از بخش‌های تشکیل دهنده کشور چین است. این منطقه در سابق به عنوان کشور مستقل تبت شناخته می‌شده‌است. همچنین چین بر منطقه مورد مناقشه آروناچال پرادش، ادعای حاکمیت دارد و آن را بخشی از منطقه خودمختار تبت میداند اما این منطقه تحت حاکمیت هند است. مرزهای فعلی منطقه خودمختار تبت عموماً در قرن هجدهم تعیین شده‌اند و شامل حدود
تبت عموماً در قرن هجدهم تعیین شده‌اند و شامل حدود نیمی از تبت فرهنگی می‌شوند که گاهی مستقل و گاهی تحت حکومت مغول‌ها یا چینی‌ها بوده است. منطقه خودمختار تبت بیش از ۱،۲۰۰،۰۰۰ کیلومتر مربع (۴۶۰،۰۰۰ مایل مربع) وسعت دارد و دومین استان بزرگ چین از نظر مساحت است. به دلیل زمین‌های ناهموار و خشن آن، جمعیت کل آن تنها ۳/۶ میلیون نفر یا تقریباً ۳ نفر در هر کیلومتر مربع (۷/۸ نفر در هر مایل مربع) است. نام ها و ریشه شناسی. تبت که در زبان چینی امروزی «سیتزان» نامیده می‌شود، در متون اسلامی به صورت‌های تُبَّت، تُبِّت، تَبُت
در متون اسلامی به صورت‌های تُبَّت، تُبِّت، تَبُت و توپوت آمده است. در کتیبۀ بزرگ بیلگه خاقان، نام این سرزمین به صورت توپوت ثبت شده و در منابع اروپایی نیز غالباً به شکل تِبِت یا تیبِت دیده می‌شود. کهن‌ترین منابع چینی این نام را به صورت تُئوـفان ضبط کرده‌اند که در سغدی و ایرانی میانه، همانند شکل ترکی آن، به معنای «بلندی» و معادل «بام دنیا» بوده است. برخی منابع اسلامی به سبب شباهت ظاهری نام تبت با تُبَّع، روایاتی افسانه‌ای درباره نسبت مردم آن با حمیریان آورده‌اند که واقعیت تاریخی ندارد. نام تبت در هانیو
که واقعیت تاریخی ندارد. نام تبت در هانیو پین‌یین به صورت شی‌زانگ خلاصه می‌شود. اولین سابقه رسمی از واژه شی‌زانگ در سلسله چینگ و در سال ۱۶۶۳ میلادی (هشتمین ماه از سال دوم کانگشی) بود. در اواخر سلسله مینگ، سوابقی از شی‌زانگ در یادبودهای ژنگ لو نیز وجود دارد که اولین مورد آن در دوره وانلی نوشته شده است و دومی بین سال‌های ۱۵۹۰ تا ۱۵۹۱ میلادی (هجدهمین و نوزدهمین سال وانلی) نوشته شده است. اصطلاح شی‌زانگ (西藏) رسماً در سال ۱۷۲۴ میلادی، زمانی که کتیبه‌های ستون امپراتوری صلح تبت در لهاسا نصب شد، مورد استفاده قرار
صلح تبت در لهاسا نصب شد، مورد استفاده قرار گرفت. این کتیبه‌ها به زبان‌های هان (شی‌زانگ)، تبتی (بود)، مانچو (وارگی دزانگ) و مغولی (توبد) نوشته شده‌اند. اولین استفاده شناخته شده از اسم تبت در سال ۱۸۲۷ است که پس از انتشار فرمان ۲۹ ماده‌ای برای حکومت مؤثرتر بر تبت در سال ۱۷۹۳ است. تاریخ. بر پایه پژوهش‌های تاریخی، ساکنان اولیه تبت از قبیلۀ تسیان بودند که در سده‌های ۵ و ۶ پیش از میلاد از ناحیۀ کوکونور به تبت مهاجرت کرده و با بومیان درآمیختند. در سدۀ ۷ میلادی قبایل اصلی تبت تحت فرمان نامری، فرمانروای یارلونگ در
اصلی تبت تحت فرمان نامری، فرمانروای یارلونگ در جنوب شرقی تبت، متحد شدند و پسر او، سرونتسزان‌گامبو (د. ۶۴۹م)، بنیان‌گذار امپراتوری تبت شد. این امپراتوری تا سدۀ ۹م دوام داشت. از دیدگاه نژادشناسی، تبتی‌ها به گروه‌های شرقی، مالزیایی و مغولی تقسیم می‌شوند. نیای اصلی آن‌ها قبایل ژون و تسیان بودند که در گذر زمان با چینی‌ها، ترکان، سکاها و دیگر اقوام درآمیختند. در اواخر سدۀ ۵م، گروه‌های ترک در کوه‌های آلتای و گروه‌های تبت در درۀ برهماپوترا مستقر شدند. سرونتسزان‌گامبو کوشید با امپراتوری تانگ در چین روابط برقرار
کوشید با امپراتوری تانگ در چین روابط برقرار کند، اما ناکامی در این هدف به درگیری با توگن‌ها و تصرف علیای رود هوآنگهو انجامید و تنش میان تبت و تانگ را افزایش داد. با وجود آشفتگی‌های داخلی تبت در اواخر سدۀ ۷م، این سرزمین دوباره در اوایل سدۀ ۸م سامان یافت، اما درگیری‌های خونین با چین از سر گرفته شد و در سال ۹۹ق/۷۱۸م با پیروزی تانگ و تعیین رود هوآنگهو به‌عنوان مرز پایان یافت. در این دوره، اختلاف میان شاهان و بزرگان تبت شدت گرفت. شاهان به بیگانگان پیرو آیین بودا تکیه داشتند، در حالی‌که بزرگان به آیین بومی «بون»
تکیه داشتند، در حالی‌که بزرگان به آیین بومی «بون» وابسته بودند؛ آیینی که پرستش عناصر طبیعی، جادو و قربانی‌کردن حیواناتی چون اسب، گاو نر، سگ و خوک را در بر می‌گرفت. پادشاهان یارلونگ امپراتوری تبت را در سال ۶۱۸ تأسیس کردند. تا پایان قرن هشتم، این امپراتوری به بزرگترین وسعت خود رسید. پس از یک جنگ داخلی، امپراتوری در سال ۸۴۲ از هم پاشید. دودمان سلطنتی تکه‌تکه شد و بر پادشاهی‌های کوچکی مانند گوگه و مریول حکومت کرد. مغول‌ها در سال ۱۲۴۴ تبت را فتح کردند و بعداً آن را تحت سلسله یوان اداره کردند، اما به این منطقه
را تحت سلسله یوان اداره کردند، اما به این منطقه درجه‌ای از خودمختاری سیاسی اعطا کردند. ساکیا لاما دروگون چوگیال فاگپا در دهه ۱۲۵۰ معلم مذهبی قوبلای خان شد و حدود سال ۱۲۶۴ به عنوان رئیس اداره منطقه تبت منصوب شد. از سال ۱۳۵۴ تا ۱۶۴۲، تبت مرکزی (او-تسانگ) توسط سلسله‌هایی از ندونگ، شیگاتسه و لهاسا اداره می‌شد، در سال ۱۶۴۲، دربار گاندن فودرنگ توسط پنجمین دالایی لاما از خاندان خوشوت تأسیس شد که به عنوان پادشاه تبت بر تخت نشست. خوشوت‌ها تا سال ۱۷۱۷ حکومت کردند، تا اینکه توسط خاندان جونگار سرنگون شدند. علیرغم
تا اینکه توسط خاندان جونگار سرنگون شدند. علیرغم بحث‌های تاریخی سیاسی در مورد ماهیت روابط چین و تبت، برخی از مورخان معتقدند که تبت تحت حکومت گاندن فودرنگ (۱۶۴۲-۱۹۵۱) یک کشور مستقل بود، هرچند در بیشتر این دوره تحت سلطه‌های مختلف خارجی، از جمله سلسله مینگ (۱۳۶۸-۱۶۴۴) بود. نیروهای جونگار نیز به نوبه خود توسط لشکرکشی ۱۷۲۰ به تبت اخراج شدند. از سقوط سلسله چینگ در سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۵۰، ایالت تبت، مانند سایر مناطق مورد ادعای جمهوری چین، عملاً مستقل بود. رژیم جمهوری‌خواه، که درگیر جنگ‌سالاری (۱۹۱۶-۱۹۲۸)، جنگ داخلی
که درگیر جنگ‌سالاری (۱۹۱۶-۱۹۲۸)، جنگ داخلی (۱۹۲۷-۱۹۴۹) و تهاجم ژاپن (۱۹۳۷-۱۹۴۵) بود، در تبت اعمال قدرت نمی‌کرد. سایر مناطق قومی-فرهنگی تبت از اواسط قرن ۱۸ تحت اداره رسمی دولت سلسله‌ای چین بودند. در سال ۱۹۵۰، پس از اعلام جمهوری خلق چین در سال قبل، ارتش آزادی‌بخش خلق چین وارد تبت شد و ارتش تبت را در نبردی در نزدیکی شهر چامدو شکست داد. در سال ۱۹۵۱، نمایندگان تبت توافق‌نامه هفده ماده‌ای برای آزادی مسالمت‌آمیز تبت را با دولت مرکزی خلق امضا کردند که حاکمیت چین بر تبت و الحاق تبت به جمهوری خلق چین را تأیید
چین بر تبت و الحاق تبت به جمهوری خلق چین را تأیید می‌کرد. چهاردهمین دالایی لاما این توافق‌نامه را در اکتبر ۱۹۵۱ تصویب کرد. پس از شکست قیام خشونت‌آمیز در سال ۱۹۵۹، چهاردهمین دالایی لاما به هند گریخت و توافقنامه هفده ماده‌ای را لغو کرد در طول دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، شورشیان اعزامی از غرب با چتر نجات به تبت فرستاده شدند که تقریباً همه آنها دستگیر و کشته شدند. تأسیس منطقه خودمختار تبت در سال ۱۹۶۵، تبت را به یک بخش استانی از چین تبدیل کرد.
شلودویگ کارل ویکتور، شاهزادهٔ هوهنلوهه-شیلینگفورست یا به کوتاهی شاهزادهٔ هوهنلوهه (زادهٔ ۳۱ مارس ۱۸۱۹ – درگذشتهٔ ۶ ژوئیه ۱۹۰۱) دولتمرد آلمانی، صدر اعظم این کشور و نخست‌وزیر پروس میان سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۹۰۰ میلادی بود. او در جایگاه‌های چندی از جمله نخست‌وزیری باواریا، سفارت در پاریس، وزارت خارجه و فرمانداری آلزاس-لورن خدمت کرده‌بود. او در زمان خود از برجسته‌ترین سیاستمداران لیبرال آلمان بود. زندگی. شلودویگ در روتنبورگ آن در فولدا در هسن و از دودمان هوهنلوهه زاده‌شد. عمهٔ او شاهزاده فئودورای لاینینگن خواهر
زاده‌شد. عمهٔ او شاهزاده فئودورای لاینینگن خواهر ناتنی شهبانو ویکتوریا بود و او بدین واسطه می‌توانست به جایگاهی در بریتانیا دست‌یابد، ولی شلودویگ به دستگاه دیپلوماتیک پروس پیوست. در ۱۸۶۶ او نخست‌وزیر باواریا شد و در جستجوی راهی بود تا بخش‌های جنوبی آلمان را با کنفدراسیون آلمان شمالی یکی سازد. در این سال‌ها او پس از بیسمارک برجسته‌ترین سیاست‌مدار آلمان گشته بود. در ۱۸۹۴ ویلهلم دوم وی را جانشین لئو فون کاپریوی در جایگاه صدر اعظمی آلمان نمود. او در دورهٔ صدر اعظمی کمتر در میان عموم پدیدار شد. او در ۱۷ اکتبر
اعظمی کمتر در میان عموم پدیدار شد. او در ۱۷ اکتبر ۱۹۰۰ از صدارت عظمی کناره‌گیری نمود. مرگ او در باد راگاتس سوئیس رخ‌داد. منابع. Wikipedia contributors, "Chlodwig, Prince of Hohenlohe-Schillingsfürst," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Chlodwig,_Prince_of_Hohenlohe-Schillingsfürst&amp;oldid=433709778 (accessed July 24, 2011).
دریاچه سیاه یک فیلم ترسناک و دلهره‌آور استرالیایی محصول سال ۲۰۰۷ به نویسندگی و کارگردانی اندرو تراوکی و دیوید نرلیچ است. این فیلم که محصول مشترک بین‌المللی استرالیا و بریتانیا است، در باتلاق‌های شمال استرالیا می‌گذرد و دایانا گلن، میو درمودی و اندی رودوردا از بازیگران اصلی این فیلم هستند. فیلمنامه با الهام از داستان واقعی یک حمله تمساح در قلمرو شمالی استرالیا در دسامبر ۲۰۰۳، یک زن باردار، همراه با دوست پسر و خواهرش، به گشت و گذار در یک باتلاق حرا با قایق می‌پردازند، جایی که توسط یک تمساح آب شور وحشت زده و
جایی که توسط یک تمساح آب شور وحشت زده و مورد حمله قرار می‌گیرند نوشته شده‌است. دنباله‌ای با عنوان در ۴ ژوئیه ۲۰۲۰ در بریتانیا و در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۰ در استرالیا منتشر شد. داستان فیلم. در یک تعطیلات، گریسی، همسرش آدام و خواهر کوچکترش لی، تصمیم می‌گیرند برای ماهیگیری به دریاچه سیاه بروند. آن‌ها از جیم که صاحب یک قایق موتوری است کمک می‌گیرند. به محض ورود به دریاچه یک تمساح به آن‌ها حمله کرده و جیم را از پای درمی‌آورد. زن، همسر و خواهرش هر سه از چنگ تمساح گریخته و به بالای درختی که داخل دریاچه روییده است پناه
و به بالای درختی که داخل دریاچه روییده است پناه می‌برند. آن‌ها برآنند تا قایق را به سمت خود کشیده و از محل فرار کنند. اما قایق به مانعی گیر کرده و در چند متری آن‌ها میان آب قرار گرفته‌است. تمساح نیز هر از گاهی حضور خود را به این سه نفر اعلام می‌کند.
روزنامه‌نگاری فارس دیرینگی بیشتری از چاپ و نشر مطبوعات استان فارس دارد. ۴۳ سال قبل از انتشار مطبوعات در ایران و ۷۸ سال پیش از نشر "المنطبعه فی الفارس" (اولین روزنامهٔ فارس)، یک شیرازی، نخستین نشریهٔ ارمنی جهان را در مدرس هند منتشر کرد. بنا بر منابع ارمنی، نشریه آزاد "ارار" (خبرنامه) که اولین شماره‌اش در ۱۶ اکتبر ۱۷۹۲ میلادی به وسیله هارطون شماونیان شیرازی انتشار یافت، نخستین نشریه ارمنی‌زبان جهان است. مطبوعات در ایران نیز به وسیله دو برادر از اهالی فارس بنیاد گرفت، میرزا محمدصالح شیرازی و محمدجعفر ادیب
بنیاد گرفت، میرزا محمدصالح شیرازی و محمدجعفر ادیب شیرازی. اگر میرزامحمدصالح شیرازی را مدیر نخستین نشریهٔ فارسی‌زبان جهان در دوران محمدشاه قاجار بدانیم، باید از میرزا محمدجعفر ادیب نیز به عنوان اولین سردبیر یا دست‌کم معاون سردبیر اولین نشریهٔ به زبان فارسی یاد کنیم. این دو نفر به همراه میرزا اسدالله باسمه‌چی که او نیز زادهٔ فارس است، مثلث نشر روزنامه کاغذ اخبار، اولین نشریهٔ ادواری چاپی در ایران را تشکیل می‌دهند. بنابراین نخستین مدیر روزنامه، نخستین سردبیر و نخستین چاپ‌کنندهٔ روزنامه در ایران هر سه از استان
نخستین چاپ‌کنندهٔ روزنامه در ایران هر سه از استان فارس بودند. این سه تن تا سال ۱۲۵۶ ه.قـ. به روزنامه‌نگاری اشتغال داشتند. بعد از انتشار روزنامه کاغذ اخبار، که به همت سه‌تن از اهالی استان فارس، به عنوان اولین روزنامه ایران به چاپ رسید؛ نخستین گام در انتشار مطبوعات در ایران برداشته شد. در سال ۱۲۵۶ ه.قـ. علی‌قلی مخبرالدوله به همراه خانواده از شیراز راهی تهران شد. وی که بنیان‌گذار و مدیر دانش نشریهٔ مدرسه دارالفنون تهران است، از قدمای مطبوعات در ایران به‌شمار می‌رود. در جدول‌های زیر، مطبوعات فارس بر پایهٔ تقدم
در جدول‌های زیر، مطبوعات فارس بر پایهٔ تقدم تاریخی دسته‌بندی شده‌اند. دوران قاجار. دوران قاجار، دوره تاریکی در تاریخ اجتماعی ایران است. رفت‌وآمدهای ایرانیان به غرب و آگاهی از شیوه زندگی در انگلیس، فرانسه و آلمان باعث پیدایش روزنامه، ورود دستگاه‌های جدید نظیر دوربین عکاسی و فیلم‌برداری، دستگاه چاپ و ترجمه کتاب‌هایی شد و در دوران ناصرالدین شاه قاجار، زمزمه‌های مساوات، آزادی و عدالت به‌گوش رسید و به انقلاب مشروطه ختم شد. در این دوران روزنامه‌ها در خیزش عمومی مردم نقش مهمی داشتند. دو روزنامه‌نگار اهل شیراز،
مردم نقش مهمی داشتند. دو روزنامه‌نگار اهل شیراز، میرزا جهانگیرخان شیرازی (معروف به میرزا جهانگیرخان صور اسرافیل) مدیر روزنامه صور اسرافیل و میرزا محمدرضا شیرازی مدیر روزنامه مساوات از جمله پیش‌گامان این حرکت بودند. دوره رضاشاه پهلوی. ایران در دوره قاجاریه افت و خیزهای زیادی را پشت سر گذاشت، اما یکی از میراث‌های دوره قاجاریان، آشنایی مردم با دستاوردهای جدید غرب در گذار از سنت به توسعه سیاسی و اجتماعی مدرن بود. برآمدن رضاشاه به‌دلیل همین زمینه‌سازی اجتماعی و خواست دولت انگلیس بود؛ حتی انگلیس برای این مهم،
و خواست دولت انگلیس بود؛ حتی انگلیس برای این مهم، حاضر به فدا کردن سید ضیاالدین طباطبایی شد. با اخراج سید ضیاء، دست و بال رضاخان برای قدرت‌نمایی بازتر شد. در دوران رضاشاه، بیشترین حمله به روزنامه‌نگاران و مطبوعات صورت پذیرفت. بسیاری از روزنامه‌ها تعطیل شدند و هرآنچه باقی ماند یا به سفارتخانه یکی از کشورهای خارجی وابسته بود یا عاملی برای تبلیغات رضاخان محسوب می‌شد. فارس نیز در این دوران تابع اتفاقات پایتخت بود. از سال ۱۳۰۴ خورشیدی دوران تلخ محدودیت مطبوعات آغاز شد و تا سال ۱۳۲۰ نیز ادامه یافت، در این سال‌ها
شد و تا سال ۱۳۲۰ نیز ادامه یافت، در این سال‌ها تسلط شهربانی بر مطبوعات به گونه‌ای بود که هیچ روزنامه‌ای شهامت کوچک‌ترین تخلفی از دستورهای شهربانی را نداشت و اگر خیالی غیر از آن در سر می‌پروراند زندانی می‌شد و چه بسیار اتفاق می‌افتاد که در زندان جان می‌داد. شیراز بر این قاعده در زمینه نشر و چاپ مطبوعات به سکوت و ایستایی دل داده بود و والیان فارس جز تنی چند، تنها در اندیشه مال‌اندوزی و کسب قدرت بودند و مقابله آنان با جریان‌های فرهنگی، الگوپذیری از حکومت مرکزی بود. چند تن از اصحاب مطبوعات که با سانسور به
بود. چند تن از اصحاب مطبوعات که با سانسور به مقابله پرداخته بودند هم، نهایتاً از روزنامه‌نگاری دست شسته و سکوت اختیار کردند. در دوره شانزده‌ساله حکومت رضاشاه پهلوی، ۲۵ روزنامه در فارس امتیاز انتشار دریافت کردند. بااین‌حال هفت روزنامه اصلاً منتشر نشدند و تنها ۱۸ نشریه از سال ۱۳۰۴ تا ۱۳۱۲ موفق به چاپ شدند و از سال ۱۳۱۲ تا ۱۳۲۰ هیچ کوششی در این زمینه در فارس صورت نپذیرفت و روزنامه‌ها یکی پس از دیگری تعطیل شدند و در سال‌های آخر دوران رضاشاه، تنها روزنامه گلستان (بازمانده از دوران قاجار) به‌چاپ می‌رسید. در
(بازمانده از دوران قاجار) به‌چاپ می‌رسید. در مقایسه زیر عدم تمایل اهالی مطبوعات در انتشار نشریه‌ها به وضوح مشخص است: دوره محمدرضا پهلوی. دوران ۳۷ ساله حکومت محمدرضا پهلوی از مقاطع پرفراز و نشیب مطبوعات است؛ گاهی آزادی باعث شکوفایی مطبوعات می‌شد و گاهی هم نفس‌ها در سینه حبس می‌گردید. در سوم شهریور سال ۱۳۲۰، قوای انگلیس و روس از جنوب و شمال، وارد ایران شدند. رضاشاه ۲۲ روز دوام آورد و در روز ۲۵ شهریور ۱۳۲۰ متن استعفای وی در مجلس شورای ملی خوانده شد و محمدرضای جوان و تحصیل‌کرده خارج، رسماً پادشاه ایران شد.
جوان و تحصیل‌کرده خارج، رسماً پادشاه ایران شد. فضای باز نشات گرفته از رفتن رضاشاه، تکاپو را به جامعه مطبوعات ایران بازگردانید. آمار منتشر شده برای مطبوعات ایران در سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۶ شهرهای بزرگ ایران، جایگاه شیراز را در روزنامه‌نگاری ایران مشخص می‌کند: دوران جمهوری اسلامی. روزنامه‌نگاران تجربه‌ای صدساله را در فارس پشت سر داشتند. با اینکه تقریباً همه روزنامه‌های پیش از انقلاب اسلامی تعطیل شده بودند، در مهرماه ۱۳۵۸ روزنامه خبر جنوب شروع به کار کرد. اهمیت این روزنامه فقط به نخستین بودن بعد از انقلاب اسلامی
روزنامه فقط به نخستین بودن بعد از انقلاب اسلامی نیست؛ بلکه این روزنامه به عنوان تنها روزنامه یومیه تا سال ۱۳۷۴ به تنهایی بار اطلاع‌رسانی در استان فارس را به دوش می‌کشیده و از نظر مخاطب و تیراژ پهلو به پهلوی روزنامه‌های مطرح آن زمان (اطلاعات، کیهان، سلام و غیره) می‌زده‌است. هم‌اکنون و در سال ۱۳۹۵، شیراز با هشت روزنامه یومیه (خبر جنوب، نیم‌نگاه، افسانه، سبحان و عصر مردم و طلوع و شیرازنوین و تماشا) پس از تهران بیشترین روزنامه‌های یومیه را دارد. در دوران جمهوری اسلامی، تمرکز مطبوعات از شیراز زدوده شده و در
اسلامی، تمرکز مطبوعات از شیراز زدوده شده و در شهرستان‌ها نیز مطبوعاتی منتشر گردیده‌است.
یک پروویروس ژنوم ویروسی است که به جای همانندسازی، در دی‌ان‌ای سلول میزبان قرار می‌گیرند. این حالت، سرانجام با همانندسازی ویروس، در زمان تقسیم سلول می‌انجامد. سلول‌های جدید پس از تقسیم، به ویروس، آلوده هستند. این حالت ممکن است تا چندین نسل از سلول‌های تقسیم شده ادامه یافته و آن‌ها را آلوده کند. در این حالت، زمانی که یک رتروویروس به سلول حمله می‌برد، آران‌ای خود را دی‌ان‌ای سلول میزبان مستقر کرده و بدون انجام فعالیتی خاص، از طریق تقسیم سلول، به همراه آن تقسیم شده با کمک آنزیم وارونویس، نسل‌های بعدی این سلول
شده با کمک آنزیم وارونویس، نسل‌های بعدی این سلول را به وجود خود، آلوده می‌کنند.
وزارت معادن و پترولیم به عنوان وزارت کلیدی و سکتوری در عرصه‌های تفحص، اکتشاف، انکشاف و استخراج منرال‌ها و هایدروکاربن‌ها فعالیت می‌نماید و همچنان وزارت مسئولیت حراست از مالکیت، حمل ونقل و بازاریابی منابع طبیعی را مطابق به قانون منرال‌ها و هایدروکاربن‌ها به عهده دارد. در حال حاضر نرگس نهان سرپرست وزارت معادن و پترولیم افغانستان است. افغانستان دارای منابع وسیع طبیعی بوده که ذخایر هنگفت مس، آهن، زغال‌سنگ، مرمر، فلزات نجیبه، سنگ‌های قیمتی و هایدروکاربن‌ها شامل آن است. این منابع در افغانستان دست ناخورده
شامل آن است. این منابع در افغانستان دست ناخورده باقی‌مانده و انکشاف چندانی نکرده است. بی‌ثباتی درازمدت باعث گردیده است تا معدنکاری به صورت وسیع صورت نگیرد، جهت انکشاف آن تلاش اندکی صورت گیرد و تلاش‌های ناکافی جهت زیربنای انکشاف و انتقال آن بکار گرفته شود. تاریخچه. ساحات منابع فرهنگی در سرتاسر افغانستان نشان‌دهندهٔ آن است که بعضی از شیوه‌های معدنکاری در افغانستان برای هزاران سال جزو فرهنگ این منطقه بوده است. آثار ساخته شده از سنگ لاجورد که به ۴٬۵۰۰ سال پیش ارتباط می‌گیرد، در زمان کشف بین‌النهرین به وجود
ارتباط می‌گیرد، در زمان کشف بین‌النهرین به وجود آمده است. ناگفته نباید گذاشت که ظواهر لاجورد در این نیمکره تنها در افغانستان وجود دارد. طبیعتاً در طی این مدت روند استخراج معادن مبتنی بر آزمایش کشف سطحی بوده نه به شکل زیرزمینی به‌جز ذخایر طلا، نقره، مس، یاقوت، زمرد و سنگ‌های دارای فلز. در اوایل سال ۱۸۴۱ میلادی، نظامیان بریتانیایی جست‌وجو نموده‌اند تا منابع معدنی صادراتی را به عنوان تجارت که برای محصولات صنعتی انگلستان قابل استفاده قرار می‌گرفت، دریافت نمایند. در سال ۱۸۸۸ میلادی، طرح نو و منظم مواد معدنی
در سال ۱۸۸۸ میلادی، طرح نو و منظم مواد معدنی توسط بخش تحقیق زمین‌شناسی انگلستان (BGS) به عنوان برخی از فعالیت‌های آن کشور، آغاز گردید. اسنادی که در سال ۱۸۹۰ میلادی توسط زمین‌شناسان کشور بریتانیا تهیه گردیده، نشان‌دهندهٔ آن است که معدن بزرگ آهن حاجی گک که یکی از غنی‌ترین ذخایر معدنی در افغانستان در حال حاضر محسوب می‌گردد، در ولایت بامیان این کشور قرار دارد. در سال ۱۹۱۹، برای نخستین بار هیئت روسیه برای اجرای کار روی منابع معدنی، وارد کابل گردید. در سال ۱۹۲۰ زمین‌شناسان آمریکایی در امور تحقیق مواد معدنی در
زمین‌شناسان آمریکایی در امور تحقیق مواد معدنی در افغانستان اشتراک ورزیدند. در سال ۱۹۳۷، افغانستان جواز فعالیت به شرکت اکتشافی داخلی – نیویورک جهت اکتشاف ذخایر نفت در سراسر کشور را، اعطا نمود، اما به دلیل آغاز درگیری قریب‌الوقوع جنگ جهانی دوم، شرکت نامبرده بعد از یک سال از امتیاز خویش عقب‌نشینی نمود. پس از جنگ جهانی دوم فعالیت‌های اکتشاف یک بار دیگر در توافق به فرانسه و بعضی تحقیقات زغال‌سنگ در جنوب افغانستان توسط آلمانی‌ها در سال ۱۹۵۰ ادامه یافت، که بعداً در سال ۱۹۵۴ توسط زمین شناسان سویدنی این تحقیقات
در سال ۱۹۵۴ توسط زمین شناسان سویدنی این تحقیقات انجام گردید. در سال ۱۹۵۸ کمک‌های خارجی از سوی اتحاد جماهیر شوروی در حال اجرا قرار داشت، که دولت جمهوری چک نیز در روند تهیه کمک‌ها توسط متخصصین روسی اشتراک ورزید. در طی دهه ۱۹۶۰، فعالیت‌های اکتشاف و نقشه‌برداری در جنوب افغانستان به آلمانی‌ها، فرانسوی‌ها و امریکایی‌ها سپرده شد، درحالی که اتحاد جماهیر شوروی در شمال افغانسان تمرکز داشت. دخالت فرانسه فقط تا سال ۱۹۷۰ زمانی‌که شرکت نفت توتال پیش‌بینی در حوزه کتواز افغانستان را انجام داد، ادامه داشت. بعد از کودتای
افغانستان را انجام داد، ادامه داشت. بعد از کودتای سردار محمد داودخان در سال ۱۹۷۳ میلادی، نفوذ شوروی افزایش یافت ولی حضور متخصصین غرب کم شد، تحقیقات گستردهٔ مواد معدنی در دوران تحت تأثیر روسیه انجام شد و این نیروی بزرگ برای انکشاف مواد معدنی در افغانستان ممکن برخی از انگیزه‌های جنگ شوروی در افغانستان در سال ۱۹۷۹ میلادی باشد. نا گفته نباید گذاشت که این ذخایر چه از طریق انتقال از افغانستان یا در دوران جنگ افغانستان و شوروی تخریب گردیده است، تنها سرنخی میل انگیز از این تحقیقات باقی مانده است. در دوران اشغال