payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کِـرلینگ ورزشی است که با هُل دادن سنگ‌ها روی صفحاتِ یخی انجام می‌شود. این سنگ‌ها به سمتِ هدفی متشکل از سه دایره متداخل لغزانده می‌شوند. کرلینگ در اواخر قرون وسطی در اسکاتلند به وجود آمد. اولین منابع مکتوب در مورد بازی با سنگ بر روی یخ مربوط به آثار صومعهٔ پیزلی (Paisley Abbey)، در رنفروشایر در فوریه سال ۱۵۴۱ می‌باشد. کرلینگ بازی گروهی ورزشی و تفریحی است که بین دو گروه روی سطح بسیار مسطح و هموار یخ انجام می‌شود. در این بازی گرده‌ای سنگین از جنس سنگ خارا را، که «سنگ» خوانده می‌شود، به سوی نقطه هدف، که «خانه»
«سنگ» خوانده می‌شود، به سوی نقطه هدف، که «خانه» خوانده می‌شود، رها می‌کنند. برای اثرگذاری در مسیر سنگ، دو تن از بازیکنان جلو و اطراف سنگی را که در حال حرکت است جارو می‌زنند. هر بازی ده دور انجام می‌شود. هر تیم چهار بازیکن دارد و می‌تواند هشت سنگ رها کند. گروهی که در آخر بازی بیشترین امتیاز را داشته باشد برنده است. امتیاز بر اساس نزدیکی سنگ‌ها به نقطه هدف تعیین می‌شود. کرلینگ از بازی‌های کهن اسکاتلند است و امروزه در بسیاری از کشورها رواج دارد. کرلینگ از بازی‌های المپیک زمستانی نیز هست. خاستگاه. کرلینگ در
المپیک زمستانی نیز هست. خاستگاه. کرلینگ در قرون وسطی و در اسکاتلند ایجاد شد. اولین منبعی که به این مسابقه اشاره دارد در پرایسلی ابی، رنفرشایر و در فوریه ۱۵۴۱ ثبت شده‌است. دو نقاشی، «چشم‌انداز با تلهٔ پرنده» و «شکارچیان در برف» (هردو متعلق به ۱۵۶۵) اثرِ پیتر بروهل برزگ این ورزش را به تصویر کشیده‌اند. شواهد نشان می‌دهد که کرلینگ از ابدای قرن ۱۶ام بازی می‌شده. همچنین اولین زمینی که با هدف کرلینگ ساخته شده دارای ۱۰۰ متر عرض و ۲۵۰ متر طول بوده‌است. کرلینگ در المپیک. کرلینگ به صورت رسمی از المپیک ۱۹۹۸ وارد
المپیک. کرلینگ به صورت رسمی از المپیک ۱۹۹۸ وارد المپیک شد. در حال حاضر مسابقات در دو دسته شامل تیم‌های مردان و زنان برگزار می‌شود. تیم ترکیبی نیز به عنوان یک گروه جدید در نظر گرفته شد ولی حضورش در المپیکِ ۲۰۱۰ رد شد. در فوریهٔ ۲۰۰۲، کمیته بین‌المللی المپیک تصمیم گرفت تا مسابقاتی که در خلالِ المپیک ۱۹۲۴ صورت گرفته را اولین حضور رسمیِ این مسابقات در المپیک قلمداد نماید. در آن المپیک تیم بریتانیای کبیر و ایرلند برنده دو طلا و نقره شدند و تیم‌های سوئد و فرانسه برنز کسب کردند. از المپیک زمستانی ۱۹۹۸، تیم مردانِ
کسب کردند. از المپیک زمستانی ۱۹۹۸، تیم مردانِ کانادا در مسابقات مردان حکمفرمایی می‌کند. این تیم در المپیک‌های ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ طلا و در۱۹۹۸، ۲۰۰۲ مدال نقره کسب کرده‌است. تیم زنان کانادا نیز در ۱۹۹۸ و ۲۰۱۴ مدال طلا و نیز در ۲۰۱۰ نقره و در ۲۰۰۲ و ۲۰۰۶ نیز مدال برنز کسب کرده‌است. تجهیزات. صفحه. هدف، که «خانه» نامیده می‌شود در انتهای دو صفحه نقش بسته‌است. این «خانه» شامل سه حلقه متداخل است که بر سطح زمین رنگ‌آمیزی شده‌است. این رنگ‌آمیزی زیر سطح یخ و با رنگ‌های جداگانه و مشخص است. این حلقه‌ها که براساس قطرشان
جداگانه و مشخص است. این حلقه‌ها که براساس قطرشان شناخته می‌شوند شامل حلقه‌ایی ۴-فوتی، ۸ فوتی و ۱۲ فوتی است. حلقه‌ها به داور مسابقه کمک می‌کند تا سنگ‌هایی که به مرکز نزدیک‌تر هستند را راحت‌تر شناسایی نمایند. این حلقه‌ها دارای امتیاز نیستند، تنها سنگی (یا سنگ‌هایی) به عنوان امتیاز محسوب می‌شوند که به مرکز نزدیک‌تر باشند. کرلینگ یک ورزش زمستانی است تمام خانه‌ها در «خط مرکزی» مشترک هستند و این خط مرکز آن‌هاست. این خط در تمام صفحه کشیده شده دو خط ۳۷ فوتی به موازات خانه‌ها رسم شده‌است. پرتاب‌گر از مکان هم تا این
خانه‌ها رسم شده‌است. پرتاب‌گر از مکان هم تا این خطوط می‌تواند دستهٔ «سنگ» را در اختیار داشته باشد و به آن سرعت و جهت دهد. پس از این «سنگ» نباید لمس گردد. خطوط «Tee» در تقاطع با خط مرکز، خانه را به چهار بخش تقسیم کرده‌اند. مرکز هر خانه، در تقاطع خطوط و مرکز دایره‌ها، «دکمه» قرار دارد. بخش عمده ای از کار آماده‌سازی سطح بازی، پاشیدن قطره‌های آب روی یخ است که در زمان انجماد سنگریزه‌هایی را تشکیل می‌دهند. سطح یخ گلوله شده مانند پوست پرتقال است و سنگ، روی بخش بالایی یخ گلوله شده حرکت می‌کند. سنگریزه‌های ایجاد
یخ گلوله شده حرکت می‌کند. سنگریزه‌های ایجاد شده همراه با کف مقعر سنگ، موجب کاهش اصطکاک بین سنگ و یخ می‌شود و به سنگ اجازه می‌دهد به مکانی دورتر حرکت کند . همزمان که سنگ روی سنگریزه‌ها حرکت می‌کند، هر گونه چرخش سنگ باعث پیچش آن یا حرکت در مسیری منحنی می‌شود. مقدار پیچش (که اغلب به آن پاهای پیچنده می‌گویند) می‌تواند در طول بازی متناسب با فرسایش سنگریزه‌ها تغییر کند؛ سازنده یخ باید این موضوع را پایش کند و آماده باشد تا پیش از هر بازی سطح را خراش و دوباره سنگریزه آن را تغییر دهد. سنگ کرلینگ. سنگ کرلینگ (که
آن را تغییر دهد. سنگ کرلینگ. سنگ کرلینگ (که گاهی در آمریکای شمالی به آن «صخره» (Rock) می‌گویند) سنگی درست شده از گرانیت است. مشخصات این سنگ توسط فدراسیون جهانی کرلینگ اعلام شده‌است: وزنش بینِ با حداکثر محیطی برابر با و حداقل ارتفاعِ تنها بخشی از سنگ که با یخ در تماس است، «سطح رونده» نامیده می‌شود. این سطح لایه‌ای نازک، تخت، حلقوی به پهنایِ و قطرِ است. گرانیتِ این سنگ از دو منبع تهیه می‌شود: یکی ایلسا کریگ، جزیره‌ای در اسکاتلند و دیگر ترفور در ولز است. جاروی کرلینگ. «جاروی کرلینگ» ابزاری است که برای پاک
کرلینگ. «جاروی کرلینگ» ابزاری است که برای پاک کردن مسیرِ سنگ استفاده می‌شود. از این جارو برای ایجاد تعادل نیز استفاده می‌شود. پیش از دههٔ ۵۰ میلادی، بیشترِ جاروی‌های کرلینگ از ساقهٔ ذرت ساخته می‌شد و شبیه به جاروهای خانگی بود. در ۱۹۵۸ «فرن مارچسولت» از مونترال، نی ذرتِ مرکز جارو را سروته کرد؛ که از آن به «بلک‌جک» یاد می‌شود.
پدیده بلوری‌زاده (زادهٔ ۹ دی ۱۳۵۳ در تهران) ورزشکار سابق رشته‌های شنا، دو و میدانی و والیبال و مربی و مدرس بین‌المللی بخش پرش‌های دو و میدانی اهل ایران است. بلوری‌زاده که دارای مدرک کارشناسی ارشد تربیت بدنی و علوم ورزشی است، در سال ۱۳۸۲ ورزشکار برگزیده زن ایران و در سال ۱۳۸۰ یکی از ده ورزشکار برتر ایران انتخاب شد. وی در لیگ سال ۱۳۹۱ به عنوان مربی بدنساز تیم دانشگاه آزاد قهرمان لیگ بسکتبال زنان ایران شد. دو و میدانی. بلوری‌زاده در حال حاضر رکورددار رشته‌های پنجگانه، هفتگانه و ۶۰ متر با مانع ایران است و در
پنجگانه، هفتگانه و ۶۰ متر با مانع ایران است و در سال ۱۳۷۵ رکورد مریم صدارتی در پرش ارتفاع زنان ایران را با حد نصاب ۱٫۶۴ متر پس از ۲۳ سال شکسته بود. بلوری‌زاده در ۳ دوره مسابقات بازی‌های کشورهای اسلامی (۱۹۹۳، ۱۹۹۷ و ۲۰۰۱) موفق به کسب ۴ مدال طلا در رشته‌های پنجگانه، ۶۰ متر با مانع و پرش ارتفاع و ۴ در ۲۰۰ متر امدادی شده‌است. والیبال. وی در سال ۱۳۷۹ در لیگ دسته یک والیبال ایران به عنوان عضوی از باشگاه والیبال هما تهران، به عنوان قهرمانی کشور رسید. بعلاوه وی به مقام قهرمانی لیگ والیبال زنان کشور در لیگ ۱۳۷۸،
مقام قهرمانی لیگ والیبال زنان کشور در لیگ ۱۳۷۸، لیگ ۱۳۸۰، لیگ ۱۳۸۴ و لیگ ۱۳۸۳، و مقام نایب قهرمانی در لیگ ۱۳۸۵ و لیگ ۱۳۸۶ دست یافته است. بلوری‌زاده همچنین از سال ۱۳۷۲ بازیکن و سپس کاپیتان تیم ملی والیبال زنان ایران بود. از افتخارات والیبالی وی می‌توان به مقام دوم اولین دوره مسابقات دانشجویان اسلامی ۱۹۹۳، مقام دوم دومین دوره مسابقات کشورهای اسلامی ۱۹۹۷، مقام دوم سومین دوره مسابقات کشورهای اسلامی ۲۰۰۱ نام برد.
محمدمحسن ربانی (زادهٔ ۲۹ فروردین ۱۳۶۲ در قم) ورزشکار پرش با نیزهٔ اهل ایران است. ربانی رکورددار پرش با نیزهٔ ایران با ۵٫۳۶ متر (تهران، ۱۳۸۸) و قهرمان مسابقات قهرمانی دوومیدانی آسیا (اَمان، ۲۰۰۷) است. در حال حاضر به مربیگری تخصصی پرش بانیزه می پردازد.
گروه راسل مجموعه‌ای متشکل از ۲۴ دانشگاه بریتانیایی بسیار معتبر است که روی هم حدود دو سوم بودجه‌های پژوهشی دانشگاهی در بریتانیا را به خود جذب می‌کند. این گروه در سال ۱۹۹۴ بنیان نهاده شد تا منافع دانشگاه‌های عضو را در دولت و پارلمان بریتانیا و سازمان‌هایی از این دست پیگیری نماید. گروه راسل شامل بسیاری از دانشگاه‌های پیشروی بریتانیا است: ۱۸ عضو این گروه در زمره ۲۰ دانشگاه برتر بریتانیا از نظر بودجه پژوهشی هستند. برخی "گروه راسل" را برابر آیوی لیگ در ایالات متحده می‌دانند.فارغ التحصیلان گروه راسل به راحتی در
می‌دانند.فارغ التحصیلان گروه راسل به راحتی در بزرگترین کمپانی های آمریکایی و انگلیسی و اروپایی شروع به کار میکنند و جزو ثروتمندترین و متخصص ترین افراد جامعه خود خواهند شد.‌ اهداف گروه راسل. اهداف گروه راسل عبارتند از:
استان ایوانو فرانکیسوک یکی از استان‌های غربی کشور اوکراین است. مرکز این استان شهر ایوانو-فرانکیفسک می‌باشد.
استان خارکف یکی از استان‌های شرقی اوکراین می‌باشد. این استان از شمال با روسیه هم‌مرز است و با مساحت ۳۱٬۴۰۰ کیلومتر مربع، ۵٫۲٪ از مساحت اوکراین را تشکیل می‌دهد. خارکف در دهه ۱۶۵۰ پایگذاری شد و از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۴ پایتخت این کشور بود امروزه خارکف دومین شهر مهم اوکراین است. این استان سومین استان پرجمعیت اوکراین است و مرکز آن شهر خارکف می‌باشد. شهر خارکف در شمال شرقی اوکراین قرار دارد و مرکز استان خارکف می‌باشد. خارکف را باید مهمترین شهر صنعتی اوکراین از لحاظ ساخت ماشینهای صنعتی حمل و نقل و کشاورزی و دیگر ادوات
ماشینهای صنعتی حمل و نقل و کشاورزی و دیگر ادوات دانست. خارکف دارای ۶ تئاتر - ۵ موزه - ۸۰ کتابخانه و حدود ۶۰ مؤسسه علمی و پژوهشی و ۳۰ آموزشگاه عالی می‌باشد. دانشگاه خارکف یکی از اولین دانشگاه‌های امپراتوری روسیه در سال ۱۸۰۵ می‌باشد. در اوایل قرن نوزدهم صنعت خارکف توسعه پیدا کرد و با احداث راه‌آهن در سال ۱۸۶۹، خارکف به سرعت محل تقاطع خط‌های راه‌آهن امپراتوری روسیه و مرکز قطار سازی شد. در اواخر آن قرن خارکف به یکی از بزرگترین مرکز اقتصادی، صنعتی و علمی روسیه تبدیل گردید. سه کلیسای پکروسکی، بلاگووشنسکی و
تبدیل گردید. سه کلیسای پکروسکی، بلاگووشنسکی و اوسپنسکی که در مرکز شهر خارکف واقع هستند از قدیمی‌ترین کلیساهای این شهر بشمار می‌روند. میدان مرکزی شهر خارکف، بزرگترین میدان در کل اوکراین بوده و یکی از عظیم‌ترین میدانهای اروپا بشمار می‌رود. مرکز استان خارکف (خارکیفسکا ابلاست) شهر خارکف است و مهمترین شهر دانشجویی اوکراین است. جمعیت این شهر در آغاز سال تحصیلی با افزایش چشمگیر جمعیت روبرو می‌شود که این افزایش جمعیت به دلیل هجوم دانشجویان از کلیه اوکراین و کشورهای دور و نزدیک است و همچنین خارکف یکی از امن ترین
دور و نزدیک است و همچنین خارکف یکی از امن ترین شهرهای اوکراین است.
استان خرسون از استان‌های جنوبی اوکراین می‌باشد که در شمال کریمه قرار دارد. مساحت این استان ۲۹۰۰۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن (در ۱ می ۲۰۰۴) ۱٫۱۲ میلیون نفر بوده است.
استان خملنیتسکی (به اوکراینی: Хмельни́цька о́бласть) استانی در غرب اوکراین است. مرکز اداری این استان، شهر خملنیتسکی است. جمعیت کنونی این استان در سال ۲۰۲۱، حدود ۱٬۲۴۳٬۷۸۷ نفر برآورد شده‌است. این استان، تا ۴ فوریهٔ ۱۹۵۴، منطقهٔ کامیانتس-پودیلسکی نام داشت. جغرافیا. منطقهٔ خملنیتسکی دارای مساحت کل ۲۰٬۶۰۰ کیلومتر مربع (۳٫۴ درصد از کل مساحت اوکراین) است. طول آن از شمال به جنوب، ۲۲۰ کیلومتر (۱۳۶٫۷۰ مایل) و از شرق به غرب ۱۲۰ کیلومتر (۷۴٫۵۶ مایل) است. این منطقه با منطقهٔ تاریخی پودولیا مرتبط است. شهرهای
منطقه با منطقهٔ تاریخی پودولیا مرتبط است. شهرهای توسعه‌یافتهٔ این استان، خملنیتسکی و کامیانتس-پودیلسکی است. این استان از شمال غربی با استان ریونه، از شمال شرقی با استان ژیتومیر، از شرق با استان وینیتسیا، از جنوب با استان چرنیوتسی و از غرب با استان ترنوپیل همسایه است. ارتفاعات. نواحی شمال غربی این استان، بخشی از ارتفاعات ولین (بلندترین نقطه - ۳۲۹ متر بالاتر از سطح دریا) است، در حالی‌که در شمال، این استان بخشی از منطقه تاریخی پولیسیا (بلندترین نقطه - ۲۰۰ تا ۲۵۰ متر بالاتر از دریا) است. کوه ولیکا بوهایخا (به
متر بالاتر از دریا) است. کوه ولیکا بوهایخا (به اوکراینی: Велика Бугаїха)، مرتفع‌ترین نقطهٔ استان در ارتفاع ۴۰۹ متری از سطح دریا است. منتهی الیه جنوب استان دارای سطحی با دره‌های رودخانه‌ای است. دنیستر در پایین‌ترین ارتفاع این استان (۱۲۱ متر بالاتر از سطح دریا) واقع شده‌است. رودها و دریاچه‌ها. ۱۲۰ رودخانه با طول ۱۰ کیلومتر (۶٫۲۱ مایل) یا بیشتر در استان خملنیتسکا وجود دارد. طولانی‌ترین آن‌ها رودخانهٔ دنیستر است که به‌طول ۱۶۰ کیلومتر در داخل این استان جریان دارد. و همچنین شاخه‌های آن: اسموتریچ، اوشیتسیا، و
دارد. و همچنین شاخه‌های آن: اسموتریچ، اوشیتسیا، و زبروخ - و رودخانه بوه جنوبی (که به مدت ۱۲۰ کیلومتر (۵۶/۷۴ کیلومتر) جریان دارد. دریاچه‌های این استان بیشتر در حوضهٔ رودخانهٔ هورین قرار دارند. ۱۸۵۸ دریاچه و آبگیر در این استان وجود دارد. بزرگ‌ترین آن‌ها عبارتند از: شچدریوسک با مساحت ۱۲٫۵۸ کیلومتر مربع، نووستاوسک با مساحت ۱۱٫۶۸ کیلومتر مربع و کوزمینسکه با مساحت ۷٫۶۵ کیلومتر مربع.
استان کی‌یف از استان‌های شمالی اوکراین است. مرکز این استان شهر کی‌یف است که پایتخت اوکراین نیز می‌باشد.
تلمارک یکی از استان‌های کشور نروژ است. تلمارک در جنوب شرقی نروژ و در کنار تنگه اسکاژراک قرار دارد. این ناحیه تا سال ۱۹۱۹ «براتسبرگ آمت» نامیده می‌شد. تلمارک در فرهنگ جهان. ورزش اسکی تلمارک به نام این استان است. فیلم «"قهرمانان تلمارک"»، که در ایران با نام "آتش بر فراز تلمارک" نشان داده شد، دربارهٔ خرابکاری در تأسیسات آب سنگین آلمان نازی در این استان بود.
پیپت سینه‌زرد پرندهای از خانوادهٔ دم‌جنبانکیان و یکی از گونه‌های پیپت‌ها است و زیستگاهش دشت‌های مرتفع، مراتع و کشتزارهای آفریقای جنوبی و لسوتو می‌باشد. حیات این پرنده به دلیل تخریب محیط زیستش مورد تهدید جدی قرار گرفته است و جمعیت اندک آن که در سال ۲۰۰۰ بین ۲۵۰۰ تا ۶۵۰۰ عدد تخمین زده شده بوده همچنان رو به کاهش است. این موضوع سبب شده تا اتحادیه بین‌المللی حفاظت از محیط زیست، نام پیپت سینه‌زرد را از ۱۹۹۴ به‌بعد در فهرست گونه‌های آسیب‌پذیر قرار دهد.
فرانک سوئیس، با کد ایزو ۴۲۱۷ CHF یکای پول کشورهای سوئیس و لیختن اشتاین می‌باشد. ارزش آن تقریباً برابر ۱ دلار آمریکا و مانند پول آمریکا هر ۱ فرانک مساوی ۱۰۰ سانتیم است. فرانک سوئیس، جزء ده پول قدرتمند دنیا در سال 2023 معرفی شده است.
اسکی نوردیک به گروهی از ورزش‌های اسکی گفته می‌شود که در آن‌ها پای اسکی‌باز فقط از جلو به چوب اسکی محکم شده و، بر خلاف اسکی آلپاین، می‌تواند پاشنه پا را بالا بیاورد. نام این گونه از ورزش‌ها به کشورهای شمال اروپا اشاره دارد که خاستگاه اسکی بوده‌اند. اسکی صحرانوردی، اسکی تلمارک و پرش با اسکی از رشته‌های اسکی شمالی است که مسابقه آن‌ها در المپیک‌های زمستانی برگزار می‌شود.
قلعهٔ دارا یا شهر دارا شهری نظامی، در شمال میانرودان و مرز شاهنشاهی ساسانی و امپراتوری روم شرقی که از نظر نظامی و استراتژیک از اهمیت خاصی برخوردار بوده‌است. امروزه در روستای Oğuz، استان ماردین در ترکیه، آثار بجا مانده، از این قلعه را می‌توان دید. زمینهٔ تاریخی. بعد از شکست بیزانس در جنگ آناستازی، از قوای ساسانی، در سال ۵۰۲–۵۰۶ میلادی، در سال ۵۰۵ میلادی، امپراتور بیزانس، آناستازیوس اول تصمیم گرفت به احیاء و بازسازی ده دارا پرداخته و قلعه‌ای در آنجا بسازد. دارا تنها ۵ کیلومتر با مرز حکومت ساسانی فاصله داشت و
تنها ۵ کیلومتر با مرز حکومت ساسانی فاصله داشت و در فاصلهٔ ۱۸ کیلومتری از شهر نصیبین که در دست ساسانیان بود، قرار داشت. بعدها ژوستینین یکم (یوستی نیانوس یکم) دیوارهای قلعه را استحکام بخشید و ارتفاع آن را تا ۲۰ متر بالا برد. سرنوشت قلعه در طی جنگهای ایران و بیزانس. این قلعه در سال ۵۷۴ میلادی توسط خسرو انوشیروان تسخیر شد. ضربهٔ روحی حاصل از این شکست به حدی بود که امپراتور وقت امپراتوری بیزانس، ژوستین دوم از مقام خود استعفا کرد. خسرو پرویز در سال ۵۹۱ میلادی، در ازای کمکی که از موریس امپراتور بیزانس برای بازپس
ازای کمکی که از موریس امپراتور بیزانس برای بازپس گرفتن سلطنت، از بهرام چوبین گرفته بود این قلعه را به بیزانس باز پس داد. بعد از قتل موریس توسط فوکاس امپراتور بعدی، خسرو وارد جنگ با بیزانس شده و قلعهٔ دارا را در سال ۶۰۴ میلادی به تصرف خود درآورد. در آخر در سال ۶۳۹ میلادی این قلعه توسط اعراب تسخیر شد و به مرور زمان ارزش استراتژیکی و نظامی خود را از دست داد. منابع. نویسندگان ویکی‌پدیای انگلیسی
فرهنگسرای نیاوران مجموعه‌ای فرهنگی است در شمال شرقی تهران. این مجموعه در دههٔ ۱۳۵۰ توسط کامران دیبا طراحی شد. زیر بنای فرهنگسرای نیاوران ۱۱۰ هزار متر مربع است که در بخش‌هایی از یک باغ خصوصی که بدون استفاده مانده بود، ساخته شد. در ابتدا قرار بود در این باغ یک دفتر ویژه برای مدیریت مراکز خیریه و انجمن‌های علمی و فرهنگی ساخته شود اما به پیشنهاد کامران دیبا یک مجموعهٔ فرهنگی در بخش‌هایی از این باغ ساخته شد و از دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی جدا شد. واژهٔ "فرهنگسرا" نخستین بار توسط نخستین مدیر این مجموعه استفاده
نخستین بار توسط نخستین مدیر این مجموعه استفاده شد و فرهنگسرای نیاوران نخستین فرهنگسرای ایران است که سرآغاز ایجاد فرهنگسراهای دیگری در ایران شد. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ این فرهنگسرا تحت نظر وزارت فرهنگ و هنر قرار داشت و پس از انقلاب به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی واگذار شد و مدتی به عنوان دانشکده هنر کاربرد داشت اما در ۱۳۷۴ خورشیدی به کارکرد کنونی‌اش یعنی فرهنگسرا تغییر کاربری داد و در حال حاضر تنها فرهنگسرای متعلق به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. پیشینهٔ ساخت. فرهنگسرای نیاوران در باغ نیاوران واقع شده است.
فرهنگسرای نیاوران در باغ نیاوران واقع شده است. به گفتهٔ کامران دیبا باغ نیاوران تا پیش از توسعه و استفاده از آن به عنوان مجموعهٔ نیاوران یک باغ خصوصی و خالی بود که سال‌ها به حال خود رها شده بود. این باغ پیش از تخلیه، محلی برای نگهداری از بیماران مبتلا به بیماری سل بود. مسئولان وقت باغ را خریدند و کاربری آن را تغییر دادند؛ پارک نیاوران، دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی و این فرهنگسرا در بخش‌های مختلف این باغ ساخته شدند. توسعهٔ شهر و افزایش قیمت زمین، موجودیت باغ‌های تهران را به خطر انداخته بود و مسئولان کوشیدند
تهران را به خطر انداخته بود و مسئولان کوشیدند تا با خریداری و تغییر کاربری، باغ را به گونه‌ای حفظ کنند. به گفته فریار جواهریان، معمار و طراح صحنه، در ابتدا قرار نبود که فرهنگسرایی در این باغ ایجاد شود و تنها قرار بود یک دفتر برای رسیدگی به ۲۲ انجمن خیریه و چندین انجمن علمی و فرهنگی ایجاد شود. اما کامران دیبا، طراح این مجموعه، به مسئولان وقت که کارفرمای اصلی بودند، پیشنهاد داد تا در بخش جنوبی این باغ یک مرکز فرهنگی شامل نگارخانه، رستوران و کافه‌تریا، آمفی‌تئاتر و کتابخانه ساخته شود و در دسترس عموم باشد.
و کتابخانه ساخته شود و در دسترس عموم باشد. مسئولان این ایده را چنان پسندیدند که در نهایت تمام طرح به شکل مستقل درآمد و کاملاً از سازمان اولیه مستقل شد و در همان مکان بنای جدیدی ساخته شد. بنای فرهنگسرای نیاوران از نظر طراحی معماری معاصر ایران دارای اهمیت و یکی از بناهای شاخص معماری مدرن ایران است. این بنا در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۲۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. فرهنگسرا. فیروز شیروانلو که نخستین مدیر فرهنگسرای نیاوران بود، برای نخستین بار واژه "فرهنگسرا" را در توصیف مجموعهٔ فرهنگی
بار واژه "فرهنگسرا" را در توصیف مجموعهٔ فرهنگی نیاوران به کار برد و آن را به مجموعه واژه‌های فارسی اضافه کرد. فرهنگسرای نیاوران را نیز می‌توان نخستین فرهنگسرای ایران نام نهاد. با خلق فرهنگسرای نیاوران ایجاد فرهنگسراهای دیگر در سایر نقاط تهران به ویژه بعد از انقلاب شتاب گرفت و فرهنگسراهای متعددی در محله‌های تهران ایجاد شدند. منبع الهام. بنای ساختمان‌های فرهنگسرا با وجود آن که از سبک معماری پست‌مدرن پیروی می‌کند اما با شیوه‌ای مینیمالیستی از معماری سنتی ایرانی الهام گرفته‌شده است. برای نمونه سردر اصلی
ایرانی الهام گرفته‌شده است. برای نمونه سردر اصلی فرهنگسرا با الهام از ساختار هشتی معماری سنتی بنا شده است. حیاط مرکزی فرهنگسرا هم یکی دیگر از بخش‌هایی است که با الهام از معماری سنتی ایران ساخته شده؛ حیاط فواره و باغچه دارد که درهای ساختمان به روی آن باز می‌شود. حیاط مرکزی، دروازه ورودی، رواق‌های ساختمان‌ها و نورگیرهای منحنی‌دار از المان‌های آشنای معماری سنتی ایرانند. با این وجود، ظاهر ساختمان‌ها در نگاه اول سنتی ایرانی به نظر نمی‌رسند و بیشتر سبک معماری لو کوربوزیه، معمار و طراح مدرن سوئیسی، را به مخاطب
کوربوزیه، معمار و طراح مدرن سوئیسی، را به مخاطب می‌رساند. اما با نگاه دقیق‌تر و ریشه‌ای به ساختمان‌ها و سبک معماری می‌توان ریشه‌های ایرانی بناها را دید. در واقع، دیبا در طراحی فرهنگسرا الگوهای معماری ایرانی را به کار گرفت، بدون اینکه از عناصر عینی این معماری استفاده کرده باشد و برای مثال در ساخت نماهای ساختمان‌ها از بتن مسلح استفاده کرد و با افزودن مقداری پودر سنگ زرد و سفید، رنگی سبز مانند به نماها داد. این رنگ یادآور کاهگل که از عناصر معماری سنتی ایرانی است بود. طراحی و معماری. مجموعهٔ فرهنگسرا در بخش
است بود. طراحی و معماری. مجموعهٔ فرهنگسرا در بخش جنوبی باغ قدیمی ساخته شد. دیبا ساختمان‌های فرهنگسرا را بر روی ساختمان‌های باغ قدیمی ساخت تا جلوی قطع شدن درخت‌های باقی‌ماندهٔ باغ را بگیرد. درخت‌ها در ترتیبی نامعین پراکنده‌اند و حضورشان اتفاقی، یا باقی‌مانده‌هایی از یک باغ قدیمی به نظر می‌رسند. مساحت کلی این مجموعه ۱۱۰ هزار متر مربع و مساحت ساختمان اصلی ۱۰ هزار متر مربع است. ساختمان‌های فرهنگسرا با بتن مسلح ساخته شدند. در طراحی این مجموعه نادر اردلان و یک معمار انگلیسی به نام میجر نیز به دیبا کمک کردند.
معمار انگلیسی به نام میجر نیز به دیبا کمک کردند. سردر ورودی به عنوان پیش ورودی برای دسترسی به در اصلی فرهنگسرا می‌باشد. طراحی سردر ورودی برگرفته از ساختار فضای هشتی در معماری سنتی ایران است. سمت راست ورودی، اتاق نگهبان قرار دارد و دسترسی به ساختمان‌های اصلی از طریق پله‌ها صورت می‌گیرد. سکوها و شمشادها که در دو طرف پله‌ها قرار دارند مخاطب به سمت ساختمان اصلی هدایت می‌کنند. مسیر اصلی و پر درخت شمالی-جنوبی با جوی‌ها و آب‌نماها در فاصلهٔ ساختمان فرهنگسرا و دفتر مخصوص فرح پهلوی، بازمانده باغ قدیمی است. در چینش
مخصوص فرح پهلوی، بازمانده باغ قدیمی است. در چینش محل ساختمان‌ها تلاش شده که تا حد ممکن از فضاهای خشک و بدون درخت باغ استفاده شود. خود ساختمان فرهنگسرا در گوشهٔ جنوب غربی باغ قرار دارد. ساختمان مجموعه‌ای از بخش‌های مختلف است که با نظر دیبا بخش‌های عمومی‌تر فرهنگسرا همچون کتابخانه، سالن‌های نمایش، نگارخانه، کافه‌تریا و فضاهای عمومی از فضاهای دیگر تفکیک شدند و دیبا آن‌ها را گسترش داد که همگی دورادور یک حیاط قرار گرفتند و طرحی مشابه نعل اسب را تداعی می‌کنند. سازماندهی فضا و ارتباط فضاهای مختلف با عملکردهای
سازماندهی فضا و ارتباط فضاهای مختلف با عملکردهای متفاوت اداری، خدماتی، نمایشی و غیره در فرهنگسرای نیاوران به خوبی انجام شده است و قابلیت انعطاف و تغییر فضاها از طریق تقسیم فضا، به خصوص در فضاهای نمایشی و همچنین امکان استفاده از شبکه‌های کرکره‌ای، پیش‌بینی شده‌اند. طراحی پله‌ها در محل اتصال فضاهای بسته با یکدیگر، راه‌های ارتباطی‌ای را ایجاد کرده است اما این راه‌ها نه فقط به عنوان عامل ارتباط میان اجزا مختلف هستند بلکه در حقیقت معابر اصلی دسترسی به فضاهای بسته را شکل می‌دهند. ساختمان‌ها اختلاف سطح‌هایی با
را شکل می‌دهند. ساختمان‌ها اختلاف سطح‌هایی با همدیگر دارند که سبب می‌شود افراد با حرکت در فضاهای بسته از پله‌ها و شیب‌ها بالا و پایین بروند که خود نوعی حرکت و پویایی را در فضای فرهنگسرا ایجاد می‌کند. بنای ساختمان اصلی حدود دو طبقه ارتفاع دارد و تمام بخش‌های مجموعه تقریباً در یک ارتفاع هستند. حجم ساختمان در همه جا یکسان نیست و در حقیقت ساختمان فرهنگسرا از ترکیب حجم‌های کامل و مجزا ساخته شده است. این فضاها با هم یکی نشده‌اند تا یک مجموعه یگانه را بسازند؛ بلکه در کنار هم نشسته‌اند و مجموعه‌ای یگانه را ایجاد
در کنار هم نشسته‌اند و مجموعه‌ای یگانه را ایجاد کرده‌اند. تفاوت طراحی نما در آن‌ها نیز به جدایی و استقلال آن‌ها از یکدیگر کمک می‌کند. این گوناگونی، فرهنگسرا را به شکل مجموعه‌ای از بناها و حیاط آن را به صورت مرکزی که این فضاها را به هم متصل می‌کند نشان می‌دهد. حیاط مرکزی فرهنگسرای نیاوران از مهم‌ترین فضاهای باغ نیاوران است که در آن کنسرت‌ها، همایش‌های متعدد و فعالیت‌های هنری دیگری برگزار شدند. این حیاط دارای مقیاس درست انسانی است و همه کاربری‌های فرهنگسرا را به دور خود جمع می‌کند. قنات. باغ خصوصی اولیه آب
به دور خود جمع می‌کند. قنات. باغ خصوصی اولیه آب خود را از قناتی می‌گرفت که از میان آن می‌گذشت. کامران دیبا و همکارانش در هنگام خلق فرهنگسرا تصمیم گرفتند بر روی این قنات و ورودی آب تأکید کنند. به گفته فریار جواهریان آن‌ها مدخل قنات را با کاشی‌های فیروزه‌ای رنگ پوشانند تا بر منبع زندگی‌بخش باغ تأکید کرده باشند. هیچ‌کدام از حوض‌ها، آب‌نماها و جوی‌های دیگر باغ رنگ فیروزه‌ای نداشتند و در مرمت‌های بعدی به اشتباه قنات را با کاشی‌های آبی رنگ بازسازی کردند. دیبا در مورد قنات چنین گفته بود: «قنات، تأمین کنندهٔ آب
مورد قنات چنین گفته بود: «قنات، تأمین کنندهٔ آب مجموعهٔ دلپذیری از استخرها بود که به ترتیب پایین می‌ریزند و از میان تونلی که درخت‌های بلند و پیر چنار پدیدآورده و پرتوهای خورشید از میان آن‌ها می‌تابد، به سوی مرکز فرهنگی می‌رود.» مجسمه‌های تناولی. در محوطهٔ بیرونی فرهنگسرا و در ورودی کتابخانه سه مجسمهٔ سه مرد با چهره‌ها و حالت‌های روزمره قرار دارند. این مجسمه‌ها را پرویز تناولی، نویسنده و مجسمه‌ساز ایرانی و دوست کامران دیبا، به درخواست خود دیبا ساخت و در ورودی کتابخانه نصب شدند. ایدهٔ دیبا برای نصب این
ورودی کتابخانه نصب شدند. ایدهٔ دیبا برای نصب این مجسمه‌ها ساده بود: «تلفیق هنر و معماری با زندگی روزمره». چنین ایده‌ای نشان‌گر معماری مردمی دیبا نیز بود. دیبا در این مورد می‌گوید: «حتی در اروپا و آمریکا هم تا پیش از آن زمان کار مشابهی انجام نشده بود و مجسمه‌ها روی پایه، دور از دسترس و اغلب از مدل اشخاص نامی یا سیاستمداران ساخته می‌شدند.» ایدهٔ اولیهٔ این مجسمه‌ها بعد از دیدن آثاری از استیون سیگال به ذهن دیبا رسید. سیگال مجسمه‌های گچی و سفید می‌ساخت و آن‌ها را در موزه‌ها می‌گذاشت و دست زدن به آن‌ها ممنوع
را در موزه‌ها می‌گذاشت و دست زدن به آن‌ها ممنوع بود. دیبا هنر را از حالت مقدس سنتی‌اش خارج کرد و به میان مردم آورد، مردم در کنار این مجسمه‌ها جمع می‌شدند، به آن‌ها دست می‌زدند و با آن‌ها عکس می‌گرفتند. دیبا در این مورد می‌گوید: «شد ممر درآمدی برای عکاس‌ها و این‌ها همه ربط داشت به ایدهٔ من از معماری.» پیشینهٔ استفاده. مدیریت. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ فرهنگسرای نیاوران تحت پوشش وزارت فرهنگ و هنر قرار داشت. با پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ و ادغام وزرات فرهنگ و هنر در وزارت فرهنگ و آموزش عالی، فرهنگسرای نیاوران در کنار
فرهنگ و آموزش عالی، فرهنگسرای نیاوران در کنار تعداد دیگری از موزه‌ها و مراکز فرهنگی ایران تحت پوشش ادارهٔ کل موزه‌ها که یکی از زیرمجموعه‌های این وزارت‌خانه بود قرار گرفت. در ۱۳۶۰ مدیریت ادارهٔ کل موزه‌ها از وزارت فرهنگ و آموزش عالی به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتقل شد و مدیریت فرهنگسرای نیاوران نیز به این وزارت‌خانه انتقال یافت. در ۱۳۶۴ مدیریت فرهنگسرای نیاوران باز هم تغییر یافت و این بار از ادارهٔ کل موزه‌ها به معاونت هنری وزارت ارشاد منتقل شد. از ۱۳۶۴ تا ۱۳۷۴ این مجموعه به عنوان دانشکدهٔ هنر زیر نظر
تا ۱۳۷۴ این مجموعه به عنوان دانشکدهٔ هنر زیر نظر وزارت ارشاد فعالیت کرد. سید محسن خاتمی رئیس فعلی فرهنگسرای نیاوران است. از رئیس‌های پیشین فرهنگسرا می‌توان به ابوالفضل همراه، محمدجعفر صافی و سید عباس سجادی اشاره کرد. از ۱۳۷۴ کاربری این فرهنگسرا عوض شد و با مجوز رسمی وزارت ارشاد به عنوان فرهنگسرا به فعالیت ادامه داد. فرهنگسرای نیاوران در حال حاضر تنها فرهنگسرای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. رویدادها. فرهنگسرای نیاوران از زمان تغییر کاربری‌اش و آغاز به استفاده به شکل کنونی‌اش در ۱۳۷۴ تا به امروز میزبان