payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایجاد می‌کند، کنترل داشته باشیم. الحاد لیوتار مفهوم شرک‌گرایی را در درس‌های «شرک‌گرایی» ارائه کرد که در واقع کارهای کوتاه‌تر و صرفاً تفننی هفده سال آخر عمر وی را شامل می‌شد. واژه شرک‌گرایی به شیوهٔ تفکری گفته می‌شود که درصدد اهمیت‌ دادن به مبارزه برای عدالت در مورد تفاوت‌های حل‌نشدنی است. همان‌طور که ادیان شرک‌آمیز به تعدادی از خدایان متفاوت باور داشتند و نه فقط به یک خدا. فلسفهٔ شرک لیوتار نیز بیانگر توجه به کثرت‌گرایی و تعدد (که وی آن را متضاد جهان شمول‌گرایی می‌داند) است. این باور لیوتار به تعدد و
می‌داند) است. این باور لیوتار به تعدد و کثرت‌گرایی با مقصد بنیادی لیوتار به هستی‌شناسی رویدادهای ویژه ارتباط دارد. اگر واقعیت توسط حوادث منحصربه‌فرد و بی‌نظیری ساخته می‌شوند، پس هیچ قانون جهان‌شمولی برای داوری و قضاوت، که قادر به اهمیت‌دادن به یک یا همهٔ حوادث باشد به گونه‌ای که با همهٔ آن‌ها با عدالت رفتار شود، وجود ندارد. شرک‌گرایی هرگونه معیار داوری را مردود شمرده و مدعی است که ما باید در مورد عدالتی داوری کنیم که به آن نیازمندیم. اما چه‌طور با آن معیار می‌توان قضاوت کرد؟ وی به کانت و نیچه جهت پاسخ به
می‌توان قضاوت کرد؟ وی به کانت و نیچه جهت پاسخ به این سؤال متوسل می‌شود. در مفهوم کانتی، ما از طریق تخیل ساختمانی دست به داوری می‌زنیم. این توانایی برای داوری و این ابداع معیار امری رمزآلود است و به مفهوم نیچه‌ای لیوتار می‌گوید که داوری یک جلوه و بیانی از خواست قدرت است. شاید همان‌طور که لیوتار خودش هم اعتراف می‌کند عدالت تکثرگرایی به واسطهٔ تجویز ارزش‌های جهان‌شمول تأمین می‌گردد، تجویزی که در قالب آن قواعد بازی‌های زبانی مورد توجه قرار گرفته و در زیر یک معیار واحد داوری قرار نمی‌گیرند. وضعیت پست‌مدرن
معیار واحد داوری قرار نمی‌گیرند. وضعیت پست‌مدرن (عنوان اصلی: La condition postmoderne) لیوتار خیلی زود واژهٔ شرک‌گرایی را به نفع پست‌مدرنیسم رها کرد. او فرمول‌بندی اولیه و بسیار منتقد خود را در مورد پست‌مدرنیسم در کتاب مشهورش، یعنی وضعیت پست‌مدرن، ارائه می‌دهد. این کتاب برای حکومت کبک کانادا نوشته و در ۱۹۷۹ منتشر شد. او به گونه‌ای مشهور پست‌مدرنیسم را به‌عنوان «بی‌باوری به فراروایت‌ها» تعریف می‌کند، فراروایت‌هایی که به‌عنوان داستان‌های جامع و فراگیر در مورد تاریخ و اهداف نژاد انسانی که معارف و روش‌های
مورد تاریخ و اهداف نژاد انسانی که معارف و روش‌های فرهنگی را بنیان نهاده و مشروعیت می‌بخشند، درک می‌شوند. در این کتاب، فراروایت‌های کهن که برای لیوتار مهم هستند عبارتند از: در این کتاب بحث‌های اساسی و مهم‌ترین نظریات لیوتار در مورد بازی‌های زبانی، مشروعیت‌زدایی از علم، فراروایت‌ها و دورنمای آن‌ها و نیز وضعیت جوامع کامپیوتری‌شدهٔ معاصر در بستر کلی پست‌مدرنیسم جامعه‌شناختی مطرح می‌شوند. لیوتار در وضعیت پست‌مدرن به بررسی وضعیت دانش در جوامع پسا صنعتی پرداخته و دو نوع دانش را از یکدیگر تفکیک می‌نماید: بنابراین،
نوع دانش را از یکدیگر تفکیک می‌نماید: بنابراین، لیوتار علم را به عنوان شکل جدیدی از دانش می‌دید که با مشکل مشروعیت خود مواجه است. او برای این مشکل دو روایت مشروعیت‌بخش احتمالی پیشنهاد کرد: فهرستی از عمده کتاب‌های وی بدین شرح است: ترجمه به فارسی. از لیوتار دربارهٔ لیوتار
«مغاک و آونگ» که در فارسی با عنوان «پاندول و چاه» و «چاه و آونگ» نیز شناخته می‌شود، نام داستان کوتاهی است از ادگار آلن پو، نویسندهٔ آمریکایی، که نخستین بار در سال ۱۸۴۲ چاپ شده‌است و داستان مردی را روایت می‌کند که از سوی دادگاه تفتیش عقاید اسپانیا محکوم به مرگ شده و او که خود راوی داستان نیز می‌باشد به بیان لحظه به لحظهٔ شکنجه‌های روحی و جسمی‌ای می‌پردازد که در سیاهچالی تاریک دارد بر او تحمیل می‌شود تا او را به کام مرگ بکشاند. داستان مغاک و آونگ با وجودی که از نظر تاریخی درست نمی‌باشد از آن جهت تأثیرگذار است
نظر تاریخی درست نمی‌باشد از آن جهت تأثیرگذار است که با حواس خواننده سر و کار داشته و حس وحشت را در وجود او برمی‌انگیزد و این موردی است که کمتر در آثار پو که بیشتر نیروهای ماوراءالطبیعه را به خدمت می‌گیرد می‌توان مشاهده نمود. خلاصه داستان. داستان در دوران تفتیش عقاید مذهبی اسپانیا اتفاق می‌افتد. راوی داستان، مردی است بی‌نام که از سوی دادگاه و توسط قاضیان بیدادگر آن محکوم به مرگ شده‌است و او که کوچکترین سرنخی از چرایی دستگیری و محکومیتش به خواننده نمی‌دهد به مکانی تنگ و تاریک افکنده می‌شود. مرد در ابتدا چنین
تنگ و تاریک افکنده می‌شود. مرد در ابتدا چنین گمان می‌برد که درون گوردخمه‌ای زندانی شده‌است ولی پس از لحظاتی درمی‌یابد که درون یک سلول نمناک است. او تصمیم می‌گیرد که مساحت زندانش را با اندازه گرفتن دیوارهای آن به کمک تکه‌ای از لباس خود به دست بیاورد ولی پیش از اتمام کار بیهوش می‌شود. وقتی به هوش می‌آید می‌بیند که مقداری غذا و آب در کنارش قرار داده شده‌است. او دوباره برمی‌خیزد و اقدام به اندازه‌گیری پیرامونش نموده و درمی‌یابد که مساحت اتاق ۱۰۰ قدم می‌باشد. در حالی که دارد در سلول تاریک گام برمی‌دارد پایش گیر
حالی که دارد در سلول تاریک گام برمی‌دارد پایش گیر کرده و بر زمین می‌افتد و درمی‌یابد که در میان اتاق گودال عمیقی وجود دارد که اگر به درون آن سقوط می‌کرد مرگش حتمی بود. در این لحظه او بار دیگر بیهوش می‌شود. هنگامی‌که به هوش می‌آید می‌بیند که نور خفیفی سلول را روشن کرده و او نیز به تخته‌ای چوبی با طناب بسته شده‌است. با وحشت به بالای سرش می‌نگرد و نقاشی پدر زمان را بر سقف می‌بیند که آونگ عظیم داس مانندی را در دست دارد که به آرامی در نوسان است. اما آونگ ثابت نیست و در هر نوسان پایینتر می‌آید تا به مرد نزدیک
نیست و در هر نوسان پایینتر می‌آید تا به مرد نزدیک شده و او را بکشد. مرد در صدد نجات خویش برمی‌آید و با مالیدن ماندهٔ غذای خود بر طناب، موفق به جلب توجه موش‌ها و جویده شدن طناب توسط آن‌ها شده و درست کمی پیش از دریده شدن سینهٔ خود توسط آونگ خود را از مرگ حتمی می‌رهاند. اما در این لحظه به ناگاه حرکت آونگ متوقف شده و به بالا کشیده می‌شود و زندانی درمی‌یابد که تمامی حرکات او زیر نظر قرار دارد. ناگهان دیوارهای سلول داغ شده و به رنگ قرمز درآمده و به سوی مرکز سلول به حرکت درمی‌آیند. مرد در نور تابیده شده به درون
به حرکت درمی‌آیند. مرد در نور تابیده شده به درون سلول که اینک دریافته‌است از آتش برافروخته شده در پشت دیوارها منشأ گرفته‌است به درون گودال می‌نگرد و از دیدن آنچه که درون آن است و نویسنده هیچ توضیحی دربارهٔ چیستی آن به خواننده نمی‌دهد چنان وحشت‌زده می‌شود که می‌گوید هر مرگی به جز افتادن به درون گودال و سعی می‌کند از آن فاصله بگیرد. اما دیوارهای سوزان به او نزدیک شده‌اند و دیگر جای پایی برای او باقی نمانده است. درست در لحظه‌ای که مرد دارد به درون گودال دهشتناک سقوط می‌کند، صدای انسان‌هایی را می‌شنود، دیوارها
سقوط می‌کند، صدای انسان‌هایی را می‌شنود، دیوارها به ناگاه به عقب کشیده شده و دستی او را می‌گیرد. ارتش فرانسه وارد تولیدو شده و دادگاه تفتیش عقاید اینک در دست دشمنان آن است.
محمّدعلی رامین (زادهٔ بهمن ۱۳۳۲، دزفول) معاون مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دولت دهم بود. شهرت وی به دلیل ۹ لغو امتیاز، ۱۵ توقیف و ۶۱ تذکر کتبی بود که در حدود ۱۳ ماه حضور به عنوان معاون مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت دهم، به نشریات ایرانی داد که رکوردی در نوع خود محسوب می‌شود. رامین در تاریخ ۱۰ آبان ۱۳۸۸، معاون مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شد. از او به عنوان تحلیلگر سیاسی رئیس‌جمهور (احمدی‌نژاد) و مبدع بحث‌های مربوط به انکار هولوکاست نام برده می‌شود.
بحث‌های مربوط به انکار هولوکاست نام برده می‌شود. دوره یکساله معاونت وی با ثبت رکورد جدیدی در توبیخ و توقیف مطبوعات منتقد دولت در تاریخ ایران همراه بود. با این وجود، وی در مصاحبه‌ای با روزنامه شرق، بستن روزنامه‌ها را یک دروغ بزرگ خواند و مدعی شد که برخوردی دوستانه با روزنامه‌نگاران داشته است. رامین، در ۲۹ آذر ۱۳۸۹ از سمت معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برکنار و به جای وی، محمدجعفر محمدزاده، رئیس سابق دفتر محمدرضا رحیمی، معاون اول رئیس‌جمهور اسلامی ایران، به این مقام منصوب شد. وی در ۴ فروردین ۱۳۹۱
ایران، به این مقام منصوب شد. وی در ۴ فروردین ۱۳۹۱ توسط اتحادیه اروپا به اتهام نقض گسترده و شدید حقوق شهروندان ایرانی از ورود به اتحادیه اروپا ممنوع و دارایی‌های وی توقیف شد. دیدگاه‌ها در مورد هولوکاست. رامین در دسامبر ۲۰۰۶ همایشی را با عنوان در تهران سازماندهی و برگزار کرد. عموم شرکت کنندگان در این همایش، حامیان سیاست‌های راست افراطی و فعالین سیاسی چون دیوید دوک و روبر فوریسون بودند. رامین همچنین پیشنهادی برای ایجاد یک کمیته جهت بررسی وقوع هولوکاست به احمدی‌نژاد ارائه کرده است. تحریم اتحادیه اروپا. اتحادیه
ارائه کرده است. تحریم اتحادیه اروپا. اتحادیه اروپا طی تصمیم مورخ ۴ فروردین ۱۳۹۱، هفده مقام ایرانی از جمله محمدعلی رامین را به دلیل نقشی که در نقض گسترده و شدید حقوق شهروندان ایرانی داشته‌اند، از ورود به کشورهای این اتحادیه محروم کرد. کلیه دارایی‌های این مقامات نیز در اروپا توقیف خواهد شد. موارد نقض حقوق بشر. براساس بیانیه اتحادیه اروپا، محمدعلی رامین معاون پیشین مطبوعاتی وزارت ارشاد، به سانسور مطبوعات و داشتن مسئولیت مستقیم در توقیف چند روزنامه و برخورد و بازداشت روزنامه نگاران متهم است. تحصیلات. رامین
و بازداشت روزنامه نگاران متهم است. تحصیلات. رامین تحصیلات اولیه را در دزفول و خرمشهر و آبادان طی کرده است. وی فارغ‌التحصیل دوره تخصصی کالج آموزش فنی ـ حرفه‌ای از دانشگاه فنی کارلسروهه و دانشگاه فنی کلاوستال آلمان است و سپس تحصیلات خود را در دانشگاه فنی کلاوستال آلمان در رشته مهندسی روش‌های صنعتی و فوق مهندسی مکانیک عمومی تا مقطع دکترای مهندسی ادامه داده ولی به علت اخراج از آلمان آن را نیمه کاره رها کرده است. وی در سال ۱۹۸۲ میلادی به اتهام برخورد خشونت‌آمیز در یک گردهمایی دانشجویی توسط پلیس آلمان دستگیر و
در یک گردهمایی دانشجویی توسط پلیس آلمان دستگیر و نزدیک به یک سال را در زندان براونشوایگ سپری کرد. پس از آزادی از زندان که به گفتهٔ وی با تلاش‌های حکومت ایران میسر شد، اجازه یافت تا تحصیل خود را در دانشگاه فنی کلاوستال آلمان ادامه دهد. او از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۴ در آلمان زندگی کرد و به دلیل ارتباط با حزب راست‌گرای افراطی دموکرات ملی آلمان، از این کشور دیپورت شد. توبیخ‌ها و توقیف‌ها. رامین در دوره حدوداً یکساله‌اش در سمت معاونت مطبوعات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت دهم، اقدام به تعطیلی و سلب امتیاز مطبوعات
دولت دهم، اقدام به تعطیلی و سلب امتیاز مطبوعات متعددی کرد که عبارت اند از: خانواده. رامین دارای یک همسر می‌باشد که در آلمان و در زمانی که هر دو دانشجو بودند، ازدواج کردند. همسر وی دارای سمت استاد دانشگاهی است. دو پسر و یک دختر حاصل این ازدواج است. سوسن صفاوردی، همسر رامین، از ماه‌های نخستین پیروزی انقلاب ایران، شروع به فعالیت سیاسی کرد. در آن زمان، وی از مسئولان انجمن اسلامی شهر کلاوستال آلمان بوده و فعالیت‌های مربوط به زنان، کودکان و خانواده را در این انجمن، سرپرستی می‌کرده. صفاوردی در سال ۱۹۹۵ (میلادی)
سرپرستی می‌کرده. صفاوردی در سال ۱۹۹۵ (میلادی) همراه با همسرش به ایران بازمی‌گردد و تا امروز، در فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی و علمی از جمله عضویت در هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، مسئولیت امور زنان مجمع جهانی اهل بیت، معاون هماهنگی و همکاری بین‌الملل مرکز امور زنان و خانواده، عضویت در شورای مرکزی شبکه سازمان‌های غیردولتی زنان؛ حضور داشته است. وی همچنین اقدام به ترجمه کتاب از زبان فارسی به آلمانی و بالعکس نموده است. کتاب «۷۲ ساعت در فرودگاه جان اف کندی» که شرح خاطرات سفر وی به آمریکا و عدم اجازه به مأموران
خاطرات سفر وی به آمریکا و عدم اجازه به مأموران امنیتی فرودگاه جان اف کندی برای انگشت‌نگاری و در نهایت، اخراج از آن کشور است را به رشته تحریر درآورده است. او در سال ۱۳۸۸، به نمایندگی از تشکل انجمن زنان پیرو اهل بیت، در کنفرانس دوربان ۲ که احمدی‌نژاد نیز در آن حضور داشت به عنوان دبیرکل، شرکت کرد. یاسین رامین، فرزند ارشد محمدعلی رامین و همسر سابق مهناز افشار است. یاسین رامین سعی داشت از طریق میانجیگری سید محمد خاتمی، با علی طیب‌نیا، وزیر امور اقتصادی دولت یازدهم ارتباط برقرار کرده تا وزیر، وی را به سِمَت
یازدهم ارتباط برقرار کرده تا وزیر، وی را به سِمَت مدیرعاملی یکی از شرکت‌های بازرگانی ایران در آلمان منصوب کند و وی بتواند در آلمان زندگی کند که این امر با مخالفت وزیر روبرو شد. او در مصاحبه‌ای با نیوشا صارمی در سایت روز آنلاین پیرامون اتهامات ایجاد شده نسبت به وی و حواشی زندگی شخصیش به سوالات پاسخ داد. محمدامین رامین، فرزند دیگر وی است و دانش‌آموخته رشته علوم سیاسی از دانشگاه علامه طباطبایی. در رسانه‌ها. رامین در یک مصاحبه تلفنی با رادیو گفتگو خطاب به مجری که در مورد اظهارات پیشینش دربارهٔ روحانیت و مسجد
که در مورد اظهارات پیشینش دربارهٔ روحانیت و مسجد سؤال پرسید با عصبانیت گفت: «شما غلط می‌کنید از قول من این اراجیف را می‌گویید.» او در حاشیه نمایشگاه مطبوعات با تکرار و تأیید سخنان در آن برنامه گفت: «منظورم از عبارت غلط کردی، مجری و تهیه‌کننده آن برنامه بوده است نه مسئولان صدا و سیما.» او همچنین گفت می‌خواستم با این جواب جلوی فتنه را بگیرم.
ایمیشلی شهری در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ایمیشلی واقع شده‌است. ایمیشلی ۱٬۸۲۶ کیلومتر مربع مساحت دارد و ۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۲۵٫۷۱۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۳۱٫۹۰۰ بوده‌است. آخرین سرشماری نشان می‌دهد این شهر ۳۱٬۳۱۰ نفر جمعیت دارد. تاریخ. در سال ۱۹۴۴ میلادی، ایمیشلی به عنوان شهرک شناخته شد و در دهه ۱۹۶۰ میلادی به شهر تبدیل شد. ورزش. این شهر دارای یک باشگاه فوتبال به نام میل-مغان است که هم‌اکنون در لیگ دسته یک فوتبال
میل-مغان است که هم‌اکنون در لیگ دسته یک فوتبال جمهوری آذربایجان شرکت می‌کند.
بالاکَن (به ترکی آذربایجانی: Balakən، به آواری: Билкан، همچنین پیش‌تر در دوران شوروی بلوکانی ბელაქანი) شهری در شمال‌غرب جمهوری آذربایجان است. این شهر مرکز شهرستان بالاکن است و جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۸٫۱۳۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۹٫۱۰۰ بوده‌است که در سال ۲۰۱۷ به ۱۴٫۸۰۰ نفر رسیده است. جغرافیا. بالاکن شهری در شمال غربی جمهوری آذربایجان و در نزدیکی مرز استان کاختی کشور گرجستان است. این شهر در کرانه رود بالاکن، از شاخه‌های رودخانه آلازانی جای دارد. بزرگراه یولاخ-لاگودخی از
آلازانی جای دارد. بزرگراه یولاخ-لاگودخی از کنار این شهر می‌گذرد و دو کشور جمهوری آذربایجان و گرجستان را به هم وصل می‌کند. این شهر تا یولاخ ۱۷۸ کیلومتر و تا شهر باکو ۳۹۴ کیلومتر فاصله دارد. این شهر در دامنه‌های جنوبی رشته‌کوه قفقاز بزرگ جای دارد. تاریخچه. در طول تاریخ، پادشاهی‌ها و خان‌نشین‌های گوناگونی از جمله پادشاهی کاختی بر این شهر فرمانروایی کرده‌اند. در میان سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰ میلادی، این شهر مورد اختلاف میان جمهوری خلق آذربایجان و جمهوری دموکراتیک گرجستان تا اینکه هردو کشور به خاک شوروی ضمیمه شدند.
تا اینکه هردو کشور به خاک شوروی ضمیمه شدند. پس از آن این شهر و شهر زاقاتالا به جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان ضمیمه شدند. در سال ۱۹۳۰ میلادی این شهر مرکز شهرستان بالاکن شد. در سال ۱۹۶۵ میلادی شهر بالاکن با تصویب دولت وقت آذربایجان شوروی به عنوان شهر ارتقا پیدا کرد. مردم. جمعیت شهر بالاکن در سال ۲۰۱۷ میلادی ۱۴۸۰۰ نفر بوده است. بیش‌تر مردم شهر بالاکن را آذربایجانی‌ها به همراه اقلیتی از آوارها و گرجی‌ها تشکیل می‌دهند. بر اساس آمار غیر دولتی در سال ۲۰۰۵ میلادی آذربایجانی‌ها ۸۵٪ ، آواری‌ها ۱۴٪ و ۱٪
۲۰۰۵ میلادی آذربایجانی‌ها ۸۵٪ ، آواری‌ها ۱۴٪ و ۱٪ باقی‌مانده از دیگر اقوام بودند. گردشگری. در شهر بالاکن، مسجدی متعلق به سده هفدهم میلادی با یک گلدسته ۴۵ متری وجود دارد که در سال های ۱۸۶۷-۱۸۷۷ میلادی ساخته شده است. در این شهر یک موزه تاریخ محلی ایجاد شده است که در آن یافته های باستان‌شناسی، صنایع دستی سنتی و همچنین اسناد تاریخی جمع‌آوری شده است. این شهر دارای یک پارک بزرگ فرهنگی و تفریحی به همراه تله‌کابین است. در سال ۲۰۱۰ میلادی یک مجموعه المپیک چند منظوره در بالاکن به بهره‌برداری رسید. اقتصاد. اقتصاد
در بالاکن به بهره‌برداری رسید. اقتصاد. اقتصاد بالاکن استوار بر بخش کشاورزی و بخش گردشگری است. برخی صنایع همچون ساخت سازه‌های بتنی، کنسرو سازی و فراورده‌های دامی هم در حال فعالیت هستند. غذا و خوراک. بالاکن دارای غذاهای مختلفی از جمله "چیغیرتمای مرغ"، "جوتتو"، "ماخارا"، "سورهوللو"، "ات قوتابی" و "حلوای بالاکن" است. ترابری. بالاکن دارای یک ایستگاه اتوبوس بین شهری است. در سال ۱۹۸۵ میلادی یک ایستگاه راه آهن به عنوان آخرین ایستگاه در خط یولاخ-بالاکن به بهره‌برداری رسید. یک فرودگاه نیز در سال ۲۰۰۴ میلادی در این
رسید. یک فرودگاه نیز در سال ۲۰۰۴ میلادی در این شهر ساخته شده است.
بَردَع شهری در شهرستان بردع کشور جمهوری آذربایجان است که در جنوب یولاخ و سمت چپ لبه رود ترتر جای دارد. این شهر پایتخت آلبانیای قفقاز در گذشته بوده و گمان می‌شود که در سدۀ چهارم میلادی بنیادگذاری شده‌است. در روزگار اسلامی این شهر پایتخت اران شد و تا پایان سده دهم همچنان پایتخت کهن و کلاسیک اران ماند. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۳۰٬۹۰۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۳۸٬۲۰۰ بوده‌است. ریشه‌شناسی. نام این شهر از عربی بَرْذَعَه برگرفته شده که از ارمنی کهن پارتاو بوده‌است. گفتنی است که
شده که از ارمنی کهن پارتاو بوده‌است. گفتنی است که نام ارمنی نیز خاستگاهی از زبان‌های ایرانی دارد. چنان‌که آن را برگرفته از پیش-ایرانی پَری‌تاوَ (pari-tāva) به معنای برج و بارو است که از دو پاره *پَریـ (pari*) به معنای پیرامون و ستاک *تاوـ (tā̆v*) به معنای افکندن است. پیشینه. روزگار باستان. در سده ۴۶۰ پیش از میلاد، شاه واچه دوم آلبانیای قفقاز زیر سلطه شاهنشاه پیروز یکم ساسانی درآمد و پارتاو را به عنوان نشستگاه و پایتخت خود برگزید و به افتخار شاه ساسانی آن را پیروزآپات نامید و جایگزین پایتخت پیشین آلبانیای
پیروزآپات نامید و جایگزین پایتخت پیشین آلبانیای قفقاز یعنی قبله نمود. برپایه نقشه‌های سده هفتم، آشخاراتسوئیتس ، به نوشته جغرافی‌دان و ریاضی‌دان نامور ارمنی، آنانیا شیراکاتسی ، برده بانام پارتاو (Partaw) در روزگار باستان شناخته می‌شده و در بخش اوتی آراندزناک در استان اوتیک جای داشته که تحت سلطه آلبانیا (و گاهی نویسندگان به عنوان استانی تحت‌الحمایه ارمنستان یاد می‌کرده‌اند) بوده‌است. در سال ۵۵۲، پارتاو به عنوان نشتسگاه جاثلیقی کلیسای آلبانیای قفقاز تبدیل گشت. در میانه سده هفتم، جوانشیر، از شاهزادگان خاندان
در میانه سده هفتم، جوانشیر، از شاهزادگان خاندان مهران پهلوانی، که فرمانروا و سرور گاردمان بود، جنبشی را برای آزادسازی ایران بانام مرزپان - که منسوخ و شکست خوده بود را - از اوتیک راه انداخت و پارتاو را به عنوان مرکز فرماندهی برگزید؛ از اینرو کلیساها و ساختمان‌های بسیاری در آن شهر ایجاد کرد. کارها و کرده‌های این سردار ایرانی در نوشته‌های تاریخ‌دان ارمنی، مُوسِس کاغانکاتواتسی که از روستایی در همسایگی آن شهر بوده؛ یادداشت و ثبت شده‌است. قرون وسطی. در نزدیکی‌های سال ۶۴۵، پارتاو به دست اعراب افتاد و بانام
سال ۶۴۵، پارتاو به دست اعراب افتاد و بانام بَرْدَه یا بَرْذَعَه در زبان عربی نامور شد. تقریباً در سال ۷۸۹، در استان ارمنیه دوباره به عنوان پایتخت دیگر (پس از دوین ) در فرمانروایی (اُستیکان) برگزیده شد. فرمانروایانش پیرامون شهر پدافندها و برج و باروهای استواری را برای مقابله با خزرهای شمالی ساخته بودند. در سال ۷۶۸، جاثلیق همه ارمنیان، سیون یکم باوناتسی ، یک انجمن کلیسایی را در پارتاو دعوت کرد که ۲۴ قانون شرعی را به کمک دیگر بزرگان دینی دربارهٔ سرپرستی کلیسای ارمنیان و مسائل ازدواج را تصویب کرد. در سده‌های
ارمنیان و مسائل ازدواج را تصویب کرد. در سده‌های نهم و دهم، برده بیشتر درآمدهای اقتصادی مهمش را از دست داد و بیشتر عوایدش به شهر نزدیکش، یعنی گنجه می‌رفت؛ نشستگاه جاثلیق کلیسای آلبانیای قفقاز نیز به بارداک (برداکور) جابجا شد و شهر بیشتر به صورت اسقفی اداره می‌شد. بر پایه نوشته‌های جغرافی‌دانان مسلمان همچون استخری، ابن حاقل و المقدسی، زبان آلبانیای قفقازی (که با عنوان اَرّانی شناخته می‌شده) در روزگار اسلامی هنوز گویش‌ورانی داشته و تا سده دهم در برده بدان تلکم می‌شده‌است. از اینرو ابن حوقل زبان مردم برده را
می‌شده‌است. از اینرو ابن حوقل زبان مردم برده را ارانی می‌خواند و استخری زبان شهرستان برده را ارانی می‌داند. برپایه وقایع واپسین سده یازدهم؛ ماتئوس اورهایتسی ، تاریخ‌دان ارمنی، پارتاو را یک «شهر ارمنی» یاد می‌کند که آن را بانام پایتاکاران در کرانه دریای کاسپین یاد می‌کند. برخی از جغرافی‌دانان مسلمان برده را شهری پیشرفته با یک ارگ، یک مسجد (گنجینه اران در آن جای داشته)، یک دیوار گرداگرد شهر و دروازه‌هایی توصیف کرده‌اند و یک یکشنبه بازار که بانام کرکی (Keraki)، کورکی می‌شناختند. واژه کرکی برگرفته از یونانی
کورکی می‌شناختند. واژه کرکی برگرفته از یونانی کورایکی، به معنای روز سرور و یکشنبه است. این واژه به صورت وامواژه در ارمنی به شکل کیراکی دیده می‌شود. در سال ۹۱۴، به مدت شش ماه شهر بدست روس‌ها افتاد. در ۹۴۳ چند بار دیگر روس‌ها به این سرزمین تاختند. بردعه در سده سوم هجری شهری بزرگ و آباد بود و از لحاظ عظمت به بغداد و اصفهان شباهت داشت؛ ولی در جریان حملهٔ روس‌ها به بردعه تخریب شد و جمعیت آن به یک‌دهم کاهش یافت. در حمله چنگیزخان مغول نیز این شهر و سرزمین‌های پیرامونش مورد دست‌یازی مغولان و مزدورانشان قرار گرفت و
مورد دست‌یازی مغولان و مزدورانشان قرار گرفت و بخش بزرگی از شهر به یکباره نیست گشت. در سده چهاردهم آرامگاه احمد زچیبانا (Ahmad Zocheybana) بدست معمار احمد ابن ایوب نخچوانی (Ahmad ibn Ayyub Nakhchivani) ساخته شد. آرامگاه یادشده؛ برجی آجری استوانه‌ای بوده که با کاشی‌های فیروزه‌ای آراسته شده‌است. به‌تازگی، این آرامگاه گاهی با نام مسجد امامزاده (Imamzadeh Mosque) نیز شناخته می‌شود. روزگار نو. کشاورزی پیشهٔ بیشتر بومیان آن ناحیه است. اقتصاد محلی بر پایه تولید و فراوری پنبه، ابریشم، ماکیان و لبنیات بنا شده‌است.
فراوری پنبه، ابریشم، ماکیان و لبنیات بنا شده‌است. خط آتش‌بس جنگ قره‌باغ در نزدیکی غرب این سرزمین کنار رود ترتر در سال ۱۹۹۴ بسته شد.
بیله‌سوار (به لاتین: Biləsuvar) نام شهری در جمهوری آذربایجان و مرکز شهرستان بیله‌سوار است.این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۰۸، ۱۹۶۴۹ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. نام بیله‌سوار، برگرفته از واژه پارسی "پیل‌سوار" (سوار بر فیل) است. جغرافیا. این شهر در میان دشت مغان جای دارد و ۱۸۲ کیلومتر تا شهر باکو و ۲۲ کیلومتر تا مرز ایران و شهر بیله‌سوار فاصله دارد. تاریخ. نام این شهر برای نخستین بار در منابع در سده سیزدهم میلادی به صورت پیل‌سوار آمده که اشاره به یکی از بزرگان خاندان آل‌بویه داشت که لقبش پیل‌سوار (سوار بزرگ) بود.
آل‌بویه داشت که لقبش پیل‌سوار (سوار بزرگ) بود. این شهر پیش از پیمان ترکمانچای در سال ۱۸۲۸ میلادی بخشی از خاک ایران بود اما پس از جنگ این شهر به دو بخش تقسیم شد و نیمی از آن در خاک ایران و نیمی از آن در امپراتوری روسیه جای گرفت. در سال ۱۹۳۸ میلادی، به افتخار الکساندر پوشکین شاعر روس نام این شهرک به پوشکینو (Пушкино) تغییر یافت. این شهرک در سال ۱۹۶۶ عنوان شهر را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۳ این شهر با شهرستان جلیل‌آباد ادغام شد و از سال ۱۹۶۴ دوباره به منطقه مستقل تبدیل شد. در سال ۱۹۹۱ نام تاریخی آن به شکل
مستقل تبدیل شد. در سال ۱۹۹۱ نام تاریخی آن به شکل بیله‌سوار بازسازی شد و این شهر دوباره به نام پیشین و اصلی خود بازگشت. اقتصاد. مردم این شهر به فعالیت‌های کشاورزی، دامداری، دامپروری، باغداری و... مشغول هستند. این شهر دارای کارخانه‌های پنبه‌ریسی و ساخت ماشین‌آلات صنعتی است.
خاچماز شهری در منطقه‌ٔ شهرستان خاچماز کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۲۸٫۹۹۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۳۸٫۲۰۰ بوده‌است. جغرافیا. خاچماز شهری در میانه راه باکو به مرز روسیه و در دامنه‌های رشته‌کوه قفقاز است. این شهر در ۱۶۳ کیلومتری شمال غربی شهر باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان جای دارد و ۴۴ کیلومتر تا مرز روسیه فاصله دارد. ریشه واژه. تاریخ‌نگاران امروزه بر این باورند که نام خاچماز از قبیله "خاچماتکی" که از مردمان هون بودند گرفته شده است که در نیمه‌های سده
مردمان هون بودند گرفته شده است که در نیمه‌های سده هفتم میلادی به خاچماز تبدیل شد. در نیمه دوم قرن هفتم بخشی از قبیله به مناطقی از شهرستان اوغوز امروزی کوچ کردند و یک آبادی به این نام را ساختند و "قلعه خاچماز" نامیدند. بیش‌تر ساکنان خاچماز و مناطق پیرامون آن در سده ۱۸ میلادی ارمنی بودند. تاریخ. نام خاچماز به طور رسمی از سده ۱۷ میلادی در کتاب‌ها و منابع تاریخی وارد شده است. این شهر در کرانه رود قودیال جای دارد و به رونق و آبادانی آن کمک کرده است. این شهر در نزدیکی شهر نیازآباد (امروزه نیاز اوبا) و مسیر
در نزدیکی شهر نیازآباد (امروزه نیاز اوبا) و مسیر کاروان‌های بازرگانی قفقاز جای داشت. ساخت ایستگاه خاچماز در میانه خط راه‌آهن باکو-مخاچ‌قلعه که در آغاز سده ۲۰ میلادی تکمیل شد، این شهر را به یک مرکز مهم ترابری در منطقه تبدیل کرد. قرار گرفتن این شهر در مسیرهای تجاری کاروان ها باعث توسعه سریع آن شد. این شهر در سال ۱۹۳۰ میلادی مرکز شهرستان خاچماز شد. اقتصاد. اقتصاد خاچماز تا حدی کشاورزی و تا حدی گردشگری است. برخی صنایع و کارخانه‌ها هم در آن در حال فعالیت هستند. گردشگری. شهر خاچماز و پیرامون آن به ویژه شهرک
گردشگری. شهر خاچماز و پیرامون آن به ویژه شهرک نابران یک مقصد گردشگری محبوب به حساب می‌آیند. آب و هوای گرم تابستانی، جنگل‌های کنار ساحل و سواحل طولانی با ساخت شمار فراوانی هتل و آپارتمان در خاچماز آن را به یکی از مقاصد گردشگری محبوب در منطقه قفقاز کرده است. ورزش. این شهر دارای یک مجموعه ورزشی المپیک، یک مدرسه ورزشی کودکان و نوجوانان و یک مدرسه شطرنج کودکان و نوجوانان است. آموزش. ۴۱ بنیاد آموزش عمومی در شهرستان خاچماز وجود دارد. بهداشت. یک بیمارستان مرکزی منطقه‌ای و یک مرکز توانبخشی برای معلولان در این شهر
و یک مرکز توانبخشی برای معلولان در این شهر وجود دارد.
ساموخ (از ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۸ میلادی نبی‌آغالی) شهری در شهرستان ساموخ کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۴٫۶۰۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۵٫۸۰۰ بوده‌است. جغرافیا. شهرک ساموخ در میان دشت گنجه - قزاق و دشت آجی‌نوهور جای دارد. این شهر ۱۱ کیلومتر تا شهر گنجه فاصله دارد. تاریخ. نام‌های پیشین این شهرک "صفرعلی‌اف" و "نبی‌آغالی" بوده است و در سال ۲۰۰۸ میلادی به ساموخ تغییر یافته است.
قاخ شهری در شهرستان قاخ کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۱٫۴۱۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۲٫۲۰۰ نفر بوده‌است. جغرافیا. شهرستان قاخ ۱۴۹۴ کیلومتر مربع (۵۷۷ مایل مربع) گستره دارد و از شمال با کشور روسیه و از غرب با کشور گرجستان هم‌مرز است. این کشور همچنین با شهرستان زاقاتالا در شمال غرب، شهرستان یولاخ و شهرستان ساموخ در جنوب و شهرستان شکی در شرق همسایه است. مردم. بیش‌تر مردم این شهر از مردم آذری و اقلیت‌های گرجی و آوار هستند. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۳
گرجی و آوار هستند. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۳ میلادی جمعیت شهر به ۱۳۸۰۰ تن رسیده است. تاریخچه. بر اساس کاوش‌های باستان‌شناسی، سکونت در این منطقه از عصر مس، برنز و اوایل آهن آغاز شد. مردمان این ناحیه در آغاز به کشاورزی و دامداری مشغول بودند. به گفته تاریخ‌نگاران، منطقه قاخ در سده هفتم میلادی بخشی از پادشاهی سکاها شد. سپس به سرزمین آلبانیای قفقاز افزوده شد، که بعداً تحت نفوذ فرهنگی و سیاسی گرجستان به پادشاهی جداگانه کاختی تبدیل شد. در سده‌های میانی بین پادشاهی‌های گرجستان و شروانشاهان رد و بدل می‌شد. در دوره