payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بر توزیع و مصرف فیلم‌ها تأثیر گذاشتند. به‌منظور جذابیت نمایش‌های سینمایی، تولید فیلم معمولاً با محتوای متناسب با رسانه‌های جدید، نوآوری‌های فنی (از جمله صفحه عریض (دهه ۱۹۵۰)، فیلم‌های سه‌بعدی و چهار بعدی) و آثار دیدنی‌تر صورت می‌گیرد. سیستم‌هایی که ارزان‌تر و راحت‌تر کار می‌کردند (از جمله فیلم ۸ میلی‌متری، ویدئو و دوربین‌های گوشی‌های هوشمند) تعداد فزاینده‌ای از مردم را قادر ساخت تا فیلم‌هایی با کیفیت‌های متفاوت، برای هر هدفی، از جمله فیلم‌های خانگی و هنر ویدئویی بسازند. کیفیت فنی این ابزارها معمولاً
هنر ویدئویی بسازند. کیفیت فنی این ابزارها معمولاً پایین‌تر از فیلم‌های حرفه‌ای بود، اما با ویدیوهای دیجیتال و دوربین‌های دیجیتال مقرون‌به‌صرفه و با کیفیت بهبود یافت. روش‌های تولید دیجیتال با بهبود در طول زمان، طی دههٔ ۱۹۹۰ محبوب‌تر شدند و منجر به جلوه‌های بصری واقع‌گرایانه‌تر و ساخت پویانمایی‌های رایانه‌ای بلندِ محبوب گردیدند. پیش از سینما. نمایش و رقص مؤلفه‌های مشترک بسیاری با فیلم داشت، از قبیل متن نمایش، نورپردازی، طراحی لباس، تولید، کارگردانی، بازیگری، بینندگی، مستمعین و درجه‌بندی. سابقه دو هنر فوق به
بینندگی، مستمعین و درجه‌بندی. سابقه دو هنر فوق به هزاران سال قبل از فیلم بر می‌گردد. بسیاری از اصطلاحات فنی این دو حوزه نیز در آینده در نظریه و نقد فیلم بکار رفت مثل اصطلاح میزانسن. قدمت جعبه به ابن هیثم در کتابی از او با نام کتاب المناظر بر می‌گردد (۱۰۲۱م، قرن پنجم) و بعدها این دستگاه توسط گیامباتیستا دلا پارتا در سال ۱۶۰۰ تکمیل شد. نور توسط یک سوراخ کوچک یا یک لنز در خارج از آن برعکس می‌شود و بر روی یک سطح صاف یا صفحه نمایش داده می‌شود، در سال ۱۷۴۰ و ۱۷۴۸ دیوید هوم در مقالات رساله‌ای دربارهٔ طبیعت آدمی و
دیوید هوم در مقالات رساله‌ای دربارهٔ طبیعت آدمی و پرس و جویی درباب فرایند فهم در آدمی به بحث دربارهٔ مشارکت و انگیزش مایه خیال به‌وسیلهٔ تصاویر می‌پردازد که عده‌ای گمان می‌کنند که اولین ارجاعات در مورد زبان فیلم است. تولد سینما. در سال ۱۸۷۸ میلادی، ادوارد مایبریج با حمایت مالی للاند استانفورد که سیاستمدار و مؤسس دانشگاه استنفورد بود موفق به عکسبرداری پشت سر هم از اسبی به نام سالی گاردنر شد. این عکسهای متوالی توسط ۲۴ دوربین پشت سر هم برداشته شد. آزمایش فوق در ۱۱ ژوئن در مزرعه پالو آلتو و با حضور نشریات
در ۱۱ ژوئن در مزرعه پالو آلتو و با حضور نشریات برگزار شد. دوربین‌ها به موازات حرکت اسب در یک مسیر مستقیم قرارداده شد و شاتر هر دوربین به‌وسیلهٔ سیمی که با سم اسب در ارتباط بود کنترل می‌شد. هر تصویر در یک هزارم ثانیه برداشت می‌شد. فیلم بعدی که تجربه شد منظره باغ روندهای بود که در ۱۴ اکتبر ۱۸۸۸ میلادی به‌وسیلهٔ لوئیس پرینس در لیدز، ایالت یورکشایر غربی انگلیس ساخته شد؛ لذا انگلیسی‌ها به عنوان اولین کسانی که به تصویر متحرک دست یافته‌اند شناخته می‌شوند. در ۲۱ ژوئن ۱۸۸۹ میلادی، ویلیام گرین حق امتیازی به شماره
ژوئن ۱۸۸۹ میلادی، ویلیام گرین حق امتیازی به شماره ۱۰۱۳۱ برای دوربین کرونوفوتوگرافیک اش گرفت. ظاهراً دوربین او قادر به گرفتن ۱۰ عکس بر روی فیلم سلولولید سوراخ دار بوده است. گزارشی از این دوربین در روزنامه عکسی انگلستان در تاریخ ۲۸ فوریه ۱۸۹۰ میلادی منتشر شد. گرین یک سری تصویر از قضیه را برای توماس ادیسون یعنی کسی که در آزمایشگاهش دستگاهی به نام کینتوسکوپ را ساخته بود ارسال کرد. این گزارش بار دیگر در مجله "ساینتیفیک امریکن" (Scientific American) در تاریخ ۱۹ آوریل همان سال به انتشار رسید. گرین در سال ۱۸۹۰
آوریل همان سال به انتشار رسید. گرین در سال ۱۸۹۰ مکانی برای نمایش تهیه کرد اما سرعت پایین نمایش عکسها باعث عدم توجه چشم‌گیری به آن شد. ویلیام کندی لاری دیکسون، که همکار ادیسون در لابراتوارش بود توانست با ساخت نواری از جنس سلولولید برای خودش اعتباری کسب کند. آن‌ها برای تولید فیلم استودیویی به نام بلک ماریا ساختند. (به علت شباهت ساختمان استودیو با ماشین مخصوص حمل مجرمان که نامش بلک ماریا بوده است). کینتوسکوپ با موفقیت در کل اروپا منتشر شد اما ادیسون هرگز این وسیله را خارج از آتلانتیک ثبت نکرد. این امر باعث شد
را خارج از آتلانتیک ثبت نکرد. این امر باعث شد تا از روی این دستگاه تقلیدهایی صورت گیرد، مثل دوربینی که به‌وسیلهٔ مخترع انگلیسی رابرت و پائول و بیرت اکرس شریکش ساخته شد. پائول عقیده بر نمایش تصاویر متحرک برای گروهی از تماشاچیان عمومی به جای بینندگان خاص را داشت، از این رو یک فیلم پروژکتور تولید کرد، اولین نمایش خودش را در ۱۸۹۵ انجام داد. در حول و حوش همین زمان، در فرانسه، آگوست و لوئی لومیر سینماتوگراف را اختراع کردند، یک دستگاه قابل حمل که سه قطعه دوربین، چاپگر و پروژکتور را در یکجا جا داده بود. آنها به
چاپگر و پروژکتور را در یکجا جا داده بود. آنها به زودی با فیلم‌های واقع گرایانه خود به اصلی‌ترین تولیدکنندگان اروپا تبدیل شدند، کارهایی مثل: کارگران در حال خروج از کارخانه لومیر و کارهای خنده آوری مثل آبیار آبیاری می‌شود (هر دو در سال ۱۸۹۵) ساخته شده‌اند. در واقع اولین فیلم تاریخ سینما ورود لوکوموتیو بخار به ایستگاه لسیوته است. لومیرها پدر سینمای مستند هستند. اولین نمایش عمومی فیلم موشن پیکچرز در اروپا، متعلق به ماکس و امیل اسکلادا نوسکی بود که با دستگاه آپاراتوس شان بایوسکوپ که یه دستگاه بدون لرزش بود از ۱
شان بایوسکوپ که یه دستگاه بدون لرزش بود از ۱ تا ۳۱ نوامبر ۱۸۹۵ انجام شد. در می همان سال در آمریکا، اوژن آگوستین لائوست دستگاه ایدلوسکوپ را برای خانواده لاتهم طراحی کرد. در این دوران فیلم‌ها کمتر از ۱ دقیقه بودند و اغلب یک صحنه واقعی یا نمایشی را از یک اتفاق عمومی یا ورزش یا بزن و بکوب را نمایش می‌دادند. هنوز از دستکاری در فیلم خبری نبود: نه تدوینی و اکثراً بدون حرکت دوربین و صحنه مستقیم. شاخصه تازگی تصاویر متحرک خود به تنهایی کافی بود تا یکی از بزرگ‌ترین اتفاقات قرن اخیر باشد. همان‌طور که در کتاب تاریخ
اتفاقات قرن اخیر باشد. همان‌طور که در کتاب تاریخ سینمای مسعود مهرابی آمده است، ورود نخستین دوربین فیلم‌برداری (دستگاه سینماتوگراف) در زمان مظفرالدین‌شاه، به سال ۱۲۷۹ هجری خورشیدی، آغازگر تاریخ سینمای ایران است. مظفرالدین شاه در یکی از سفرهایش به فرانسه از دستگاه سینماتوگراف خوشش آمد و به میرزا ابراهیم‌خان صحاف باشی دستور خریداری آن را داد. شاه که مجذوب کارناوالها و جشنواره‌های فرنگی بود دستور داد تا از کارناوال اسناند فیلم برداشته شود و این نخستین تصاویری بود که سینماتوگراف ابتیاع شده ضبط کرد. نخستین محل
بود که سینماتوگراف ابتیاع شده ضبط کرد. نخستین محل پخش فیلم در سال ۱۲۸۳ توسط ابراهیم خان صحاف‌باشی در خیابان چراغ گاز افتتاح شد و در آن فیلم‌های کمدی کوتاه نمایش داده شد. اما نخستین سالن عمومی سینما توسط مهدی‌خان روسی در خیابان علاءالدوله افتتاح شد. او پس از مدتی با اجاره بالاخانه‌ای در خیابان لاله‌زار، سالن سینمای خود را به آنجا برد. دوران صامت. در دوران صامت پیوند تصویر با صدای هم‌زمان برای مبدعین این امر ممکن نبود، در واقع روشی برای این کار تا اواخر ۱۹۲۰ پیدا نشده بود. از این جهت در ۳۰ سال اول عمر سینما،
نشده بود. از این جهت در ۳۰ سال اول عمر سینما، فیلم‌ها صامت بودند هرچند که با موسیقی زنده و حتی گاهی هم جلوه‌های صوتی محیطی و حتی تفسیرهایی که توسط نمایش دهنده فیلم ارائه می‌شد همراه بود. تاریخ سینما از ۱۸۹۵ تا ۱۹۰۶. ۱۱ سال اولیه عمر تصاویر متحرک سیر تحول سینما از یک ابداع تازه به یک تفریح عمومی و همگانی بود. خود فیلم‌ها تحولی را از فیلم‌های تک شات که کاملاً توسط یک نفر و تعداد محدودی همکار ساخته می‌شد به فیلم‌های چند دقیقه‌ای و چند شاته، که توسط کمپانی‌های بزرگ با قواعد صنعتی ساخته می‌شد را نشان می‌دهد.
بزرگ با قواعد صنعتی ساخته می‌شد را نشان می‌دهد. تجارت فیلم تا ۱۹۰۶. اولین نمایش تجاری فیلم در ۱۴ آوریل ۱۸۹۴ در اتاقک کینتوسکوپ صورت گرفت. مشهود است که ادیسون در پی اختراع سیستم صوتی فیلم بوده، اتفاقی که تا ۱۹۲۷ و در فیلم خواننده جاز صورت نگرفت. در ۱۸۹۶ فهمیدند که در صورت نمایش برای افراد بیشتر پول بیشتری حاصل خواهد شد. از این رو کمپانی ادیسون پروژکتوری که توسط آرمات و ژنکینز ساخته شده بود و نامش فانتسکوپ بود را گرفتند و به ویتاسکوپ تغییر نام دادند.
عُقدهٔ اُدیپ (به انگلیسی: Oedipus complex) در نظریهٔ روان‌کاوی به تمایل پسربچه به ارتباط جنسی با مادرش گفته می‌شود که حسی از رقابت با پدر را پدید می‌آورد. این مفهوم، نخستین بار، توسط زیگموند فروید، در کتاب "تفسیر خواب‌ها" (سال ۱۸۹۹ میلادی) توضیح داده شد. بر اساس نظریهٔ فروید، پسران در ابتدا مادرشان را موضوع عشق می‌دانند؛ اما به‌تدریج، پی می‌برند که او موضوع عشق پدرشان نیز هست؛ بدین ترتیب، پدر در تصاحب مادر، به رقیب پسر، بدل می‌شود و پسر واهمه دارد که پدر، آلت تناسلی او را قطع کند. پس، پسر با چشم‌پوشی از
آلت تناسلی او را قطع کند. پس، پسر با چشم‌پوشی از مادر به‌عنوان موضوع عشق، و همانندسازی خود با پدر، از این تنگنا می‌رهد. او به جبران چشم‌پوشی از مادر، در آینده، قادر خواهد بود که زنان دیگر را در مقام موضوع عشق برگزیند. فروید، معتقد بود که این مرحلهٔ عقدهٔ ادیپ در رشد کودکان بین ۳ تا ۵ سال چیزی طبیعی است و پایان آن زمانی است که کودک هویتش را با والد از جنس خودش شناسایی کرده و امیال جنسی‌اش را سرکوب می‌کند؛ این فرایند در نظریه فروید باعث تشکیل فراخود می‌شود. انتخاب این اصطلاح بر مبنای سرگذشت شخصیت اسطوره‌ای
انتخاب این اصطلاح بر مبنای سرگذشت شخصیت اسطوره‌ای ادیپ بود که پدرش را کُشت و با مادرش ازدواج کرد. معادل زنانهٔ عقدهٔ ادیپ عقدهٔ الکترا است. زمینه. واژهٔ «اُدیپ» در این اصطلاح اشاره به شخصیت «ادیپ» در اسطوره‌شناسی یونانی دارد که این پسر نادانسته، پدرش «لایوس» را می‌کشد تا با مادرش «یوکاسته» ازدواج کند. نمایشی به نام ادیپ شهریار نیز براساس این افسانه توسط سوفوکل در سال ۴۲۹ پیش از میلاد اجرا شده‌ است. اجراهای معاصری از این نمایشنامهٔ در پاریس و وین در سدهٔ نوزدهم میلادی انجام شد که به‌صورت اتفاقی، زیگموند
نوزدهم میلادی انجام شد که به‌صورت اتفاقی، زیگموند فروید هم آن‌ها را تماشا کرد. فروید گفت که میل ادیپی یک پدیدهٔ روان‌شناختی جهانی است که در انسان‌ها ذاتی است و علت بسیاری از احساسِ گناه‌های ناخودآگاه است. فروید معتقد بود که احساسات ادیپی در طول میلیون‌ها سالِ فرگشتِ انسان از میمون‌ها به ارث رسیده‌اند. دیدگاه او در مورد جهانی‌بودنِ آن مبتنی بر مشاهداتِ بالینی‌اش از کودکان روان‌رنجور یا عادی، تحلیل او از پاسخ خود به ادیپ رکس (Oedipus Rex)، و بر این واقعیت استوار بود که نمایشنامه، هم بر مخاطبان باستانی و هم
بود که نمایشنامه، هم بر مخاطبان باستانی و هم بر مخاطبان مدرن تأثیرگذار است. فروید جذابیت جاودانهٔ اسطورهٔ ادیپ را اینگونه توصیف می‌کند: فروید همچنین ادعا می‌کند که هملت «ریشه‌های در همان خاکِ ادیپ رکس دارد» و تفاوت‌های بین این دو نمایشنامه آشکار است: پیش از ایدهٔ عقده ادیپ، فروید معتقد بود که آسیب جنسی در دوران کودکی، علت روان‌رنجوری است. این ایده که گاهی نظریهٔ اغواگری فروید نامیده می‌شود، در حدود سال ۱۸۹۷، به نفع عقده ادیپ مورد تاکید قرار گرفت. بررسی مورد یک بیمار. در بررسی ترس بیمارگونهٔ یک پسر پنج‌ساله
یک بیمار. در بررسی ترس بیمارگونهٔ یک پسر پنج‌ساله (۱۹۰۹) که بررسی ترس‌شدید «هانس کوچولو» از اسب‌ها بود، فروید نشان داد که ارتباط بین ترس‌های هانس از اسب‌ها و پدر خود، از عوامل خارجی یعنی تولد خواهر او و عوامل داخلی یعنی میل کودک خردسال برای جایگزینی پدرش به عنوان همدم مادر، و حس عذاب وجدان از لذت‌بردن از خودارضایی که برای کودکی در این سن طبیعی‌است ناشی می‌شود. علاوه بر آن اذعان او در میل به همخوابگی با مادرش به‌عنوان دلیلی برای اثبات تمایل جنسی‌اش به مادر در نظر گرفته شد. هانس یک دگرجنس‌خواه بود. ولی هانس
نظر گرفته شد. هانس یک دگرجنس‌خواه بود. ولی هانس نمی‌توانست ترسش از اسب را به ترس از پدرش ارتباط بدهد. فروید به‌عنوان روان‌کاوش ثبت کرد که «ما باید خیلی چیزها به هانس می‌گفتیم که خودش نمی‌توانست به زبان بیاورد» و باید «به او افکاری ارائه می‌دادیم که خودش تا کنون هیچ نشانی از دارا بودن آنها بروز نداده‌است». ارتباط با خودشیفتگی. در ارتباط با خودشیفتگی، عقدهٔ ادیپ به عنوان رأس تقلای شخص حین رشد برای رسیدن به موفقیت یا عشق در نظر گرفته می‌شود. در اثر به نام مشکل اقتصادی خودشیفتگی (۱۹۲۴) فروید می‌نویسد که «در
اقتصادی خودشیفتگی (۱۹۲۴) فروید می‌نویسد که «در عقدهٔ ادیپ اعتبار شخصیتی والدین در سوپرایگو به پس‌زمینه رانده می‌شود و تصویری که از خود باقی می‌گذارند به تأثیراتی که از معلم‌ها و اشخاصی که بر شخص تسلط دارند متصل می‌شود». فروید در اثر خود با عنوان: تأملی چند بر روان‌شناسی بچه‌مدرسه‌ای‌ها (۱۹۱۴) می‌نویسد: «هم‌آکنون ما می‌توانیم رابطه‌مان با معلم‌های مدرسه‌مان را بهتر متوجه شویم. این افراد، خیلی‌هایشان خودشان پدر نبودند ولی برای ما جایگزینی برای والد شدند. برای همین بود که حتی با اینکه خیلی‌هایشان خودشان کم‌سن
همین بود که حتی با اینکه خیلی‌هایشان خودشان کم‌سن و سال بودند، به نظر ما خیلی پخته و به طرز دست‌نایافتی بالغ به نظر می‌رسیدند. ما توقعات و احترامی را که نسبت به پدر همه‌چیزدان خود در کودکی داشتیم را به آنها منتقل کردیم و شروع کردیم با آنها مانند پدری که در خانه داشتیم رفتار کنیم. ما با آنها با همان دوسوگرایی که در خانه تجربه می‌کردیم مواجه شدیم و به کمک آن با آنها همان‌گونه که با پدرانمان درگیر بودیم، دست و پنجه نرم کردیم.» عقدهٔ ادیپ از جنبهٔ خودشیفتگی، بیان می‌دارد که یک فرد می‌تواند توان اینکه یک جانشین
می‌دارد که یک فرد می‌تواند توان اینکه یک جانشین والدی را در درون خود بدون دوسوگرایی بپذیرد از دست بدهد. هنگامی که شخص با جانشینان والدی خود وارد یک رابطهٔ دوسوگرایانه شود، وارد یک عقدهٔ اختگی سه‌ضلعی می‌شود. در عقدهٔ اختگی، فرد رقیب جانشینان والدی می‌شود که این نقطهٔ پسرفت می‌شود. در یادداشت‌های روان‌کاوی خودنگاری یک مورد پارانویا (دیمنشیا پارانویید) (۱۹۱۱)، فروید می‌نویسد که سرخوردگی از یک زن، یا بدبیاری در رابطه با مردان دیگر از دلایل پسرفت یا بوجودآمدن نشانگان بیماری هستند. حالت سه‌ضلعی می‌تواند با یک
نشانگان بیماری هستند. حالت سه‌ضلعی می‌تواند با یک رقیب احساسی نسبت به یک زن، یا یک رقیب کاری از جهت آنکه نشان دهد که از دیگری کارامدتر است به‌وجود آید. نقد. فقدان شاهد تجربی. در پژوهش‌هایی که گرایشِ فرزندان به والدینشان را بررسی کرده‌اند، نشانی از تغییرِ احساساتِ مثبت فرزندان، آنگونه که نظریهٔ فروید پیش‌بینی می‌کند وجود ندارد. آنچه فروید در موردِ «هانسِ کوچک» مطالعه کرده‌است، با پژوهش و آزمایش بر جمعیت‌های بزرگ‌تر تأیید نمی‌شود. آدولف گرونبام می‌گوید شواهدی که فروید و پیروانش بهره گرفته‌اند و همچنین روشِ
که فروید و پیروانش بهره گرفته‌اند و همچنین روشِ تحلیلی که در فرایند معاینهٔ بیماران به‌کارگرفته‌اند، بنابر طبیعتشان، نمی‌توانند پشتیبانی قانع‌کننده‌ای برای فرضیه‌های اصلی فروید ارائه دهند. مارتین دالی و مارگو ویلسون، روان‌شناسانِ فرگشتی در کتاب‌شان قتل به سالِ ۱۹۸۸ استدلال کردند که عقدهٔ ادیپ، پیش‌بینی‌های آزمون‌پذیری ندارد. آن‌ها شاهدی از این عقده میان مردم ندیدند. شاهدی از تعارض والد-نوزاد وجود دارد ولی این هم ربطی به موقعیت جنسیِ فرزند نسبت به والدِ جنسِ مخالفِ خود ندارد. به گفته روان‌پزشک جفری لیبرمن،
مخالفِ خود ندارد. به گفته روان‌پزشک جفری لیبرمن، فروید و پیروانش در برابر آزمایش و تأییدِ علمی نظریه‌های او، از جمله نظریه ادیپ، مقاومت کردند. لیبرمن می‌گوید که نتیجه‌های پژوهش‌های مبتنی بر روان‌شناسی شناختی یا در تضاد با ایده‌های فروید اند یا ناتوان در توجیهِ آن اند. پوششی بر سوءاستفادهٔ جنسی. در سال ۱۹۷۰، فلورانس راش (Florence Rush) نوشت «نظریهٔ اغوا»یِ فروید که پیشتر در آثارش آمده بود و به درستی خاطراتِ ضربات دوران کودکی را در ارتباط والدین (اغلب به پدر) می‌دانست، نشان از نمودِ بالای سوءاستفادهٔ جنسی
می‌دانست، نشان از نمودِ بالای سوءاستفادهٔ جنسی والدین از فرزندان در جامعهٔ ایشان داشته است. راش ادامه می‌دهد که کشف این سوءاستفاده توسط فروید، فروید را ناراحت ساخته و بنابراین او دست به توجیهِ این رخداد با نظریهٔ عقدهٔ ادیپ زد. تزِ عقدهٔ ادیپ به فروید این اجازه را داد که خاطرات سوءاستفادهٔ جنسیِ افراد از کودکی‌شان را به خود افراد منسوب کند. فروید نتیجه می‌گرفت که این خاطرات، خیالاتی از صوائقِ سرکوب‌شده اند و توصیفات واقعی از ضربات روحی نیستند. بنابراین، راش استدلال می‌کند که فروید، امرِ غیرِقانونی و
راش استدلال می‌کند که فروید، امرِ غیرِقانونی و غیرِاخلاقی سوءاستفاده جنسی از بیماران خود (به ویژه بیمارانِ زن خود) را با تضعیفِ ادراکاتِ آنان، ماست‌مالی لاپوشانی و ماله‌کشی کرده‌است. این سخنان راش تحت عنوان «نظریهٔ پوشش فرویدی» شناخته می‌شوند. جفری موسایف ماسون (Jeffrey Moussaieff Masson) به عنوان یکی از کارگردانانِ بایگانیِ زیگموند فروید (Sigmund Freud Archives) می‌گوید که پس از خواندن نامه‌های منتشرنشدهٔ فروید، تزِ عقدهٔ ادیپِ او را پوششی برای توجیه سوءاستفادهٔ جنسی یافته است. او در کتابش «یورش به حقیقت»
جنسی یافته است. او در کتابش «یورش به حقیقت» (The Assault on Truth) استدلال می‌کند که فروید گزارش‌های سوءاستفاده جنسی را به اشتباهاً «ساختگی» و «خیال‌پردازی‌های کودکانه» می‌داند چون به دلایل شخصی، واقعی‌بودنِ این گزارش‌ها را نمی‌پذیرفت. به گفتهٔ ماسون، یکی از دلایل فروید برای این کار، این بود که او نمی‌خواست با پدر بیماری که متهم به ارتکاب آزار بود، مواجه شود. فروید در اواخر دوران حرفه‌ای خود کوشید از ارائه مقاله‌ای توسط شاندور فرنتزی که نظریه اغواگری را مجدداً تأیید می‌کرد جلوگیری کند. فروید امیدوار بود که
تأیید می‌کرد جلوگیری کند. فروید امیدوار بود که این شاگرد سابقش، این نظریه را همانطور که خودش کرده‌بود کنار بگذارد اما فرنسی مقاله‌اش را در سال ۱۹۳۲ بیرون داد. ماسون می‌نویسد از آنجایی که نظریهٔ عقدهٔ ادیپ به طور گسترده‌ای رایج شده، روانکاوان به آسیب‌رساندن به بیمارانِ خود با تردید در واقعیتِ خاطراتِ اولیهٔ بیمار از تروما ادامه می‌دهند. سایر فرویدپژوهان استدلال می‌کنند که ماسون و راش دلایل و نیت پشتِ رهاکردنِ نظریهٔ اغواگری و پذیرش نظریه عقدهٔ ادیپ توسط فروید را به اشتباه بیان کرده‌اند. به گفته دکتر «کرت آر
را به اشتباه بیان کرده‌اند. به گفته دکتر «کرت آر آیسلر»، که جایگزین ماسون به عنوان مدیر آرشیو فروید شد، فروید به هیچ وجه واقعیت آسیب‌های جنسیِ دوران کودکی را رد نکرد اما متوجه شد که آزارِ واقعی، علت جهانیِ روان‌رنجوری نیست. دکتر فرانک آر هارتمن، روانپزشک نیویورکی گفت:«فروید متوجه شد که در نسبت‌دادنِ تمامِ روان‌رنجورها به خاطرات سرکوب شدهٔ سوءاستفاده‌های واقعی اشتباه کرده است. او نظریه بسیار گسترده‌تری را کشف کرد که توضیح بیشتری می‌دهد.» پیتر گِیِ تاریخ‌دان، در کتابش «فروید؛ حیاتی برای زمان ما» تأکید می‌کند
در کتابش «فروید؛ حیاتی برای زمان ما» تأکید می‌کند که فروید همچنان معتقد بود که برخی از بیماران مورد آزار جنسی قرار گرفته اند، اما متوجه شد که در تشخیصِ حقیقت و تخیل ممکن است مشکلاتی وجود داشته باشد. بنابراین، به گفته گی، هیچ انگیزهٔ شومی در تغییر نظریهٔ او وجود نداشت. فروید دانشمندی بود که به دنبال حقایق بود و حق داشت در صورت ارائه شواهد جدید، دیدگاه خود را تغییر دهد. جنسیت‌زدگی. دیدگاه‌های فمینیستی در مورد عقده ادیپ، شامل انتقاد از کیرمرکز(Phallocentrism)بودنِ این نظریه توسط فیلسوف لوس ایریگاری در میان
این نظریه توسط فیلسوف لوس ایریگاری در میان دیگران است. ایریگاری ادعا می‌کند که کار فروید دیدگاهی مردانه دارد که با مرکزیت آلت تناسلی (یا فقدان آلت تناسلی برای دختران) تجسم یافته است. او فکر می‌کند که تمایل فروید به یک نظریه متقارن و منظم، او را به درک ساختگی از زنان به‌عنوان مردانِ معکوس سوق می‌دهد. او ادعا می‌کند که او روابط مادر و دختر را بررسی نمی‌کند و به طور جزمی فرض می‌کند که جنسیت زنانه، آینه‌ای کامل از تمایلات جنسی مردانه است.
فاصِله یک کمیت عددی برای تعیین مقدار دوری یا نزدیکی دو چیز است. «فاصله» در زمینه‌های مختلفی تعریف می‌شود. به عنوان مثال، فاصلهٔ دو جسم از هم یا فاصلهٔ دو روز از سال. در هندسه. در هندسهٔ اقلیدسی، انواع مختلفی از فاصله تعریف می‌شود؛ امّا به طور کلّی منظور از «فاصله» همان فاصلهٔ اقلیدسی است. فاصلهٔ اقلیدسی. به طول کوتاه‌ترین خط بین دو نقطه‌ی formula_1 و formula_2 فاصلهٔ اقلیدسی (با نماد formula_3) گفته می‌شود. در هندسهٔ تحلیلی فاصلهٔ بین دو نقطه‌ی formula_4 و formula_5 را می‌توان به کمک قضیهٔ فیثاغورث پیدا کرد
را می‌توان به کمک قضیهٔ فیثاغورث پیدا کرد که به فرمول زیر می‌رسد: formula_6 این فرمول را می‌توان به ابعاد بالاتر تعمیم داد؛ یعنی اگر formula_7 و formula_8: formula_9 فاصله میان نقطه و خط. فاصله میان نقطه (formula_10 و خط formula_11، از طریق نقاط formula_12 و formula_13 برابر است با: که در آن: اگر مقدار formula_16 میان ۰ و ۱ باشد نقطهٔ تقاطع formula_11 و خط گذرنده از formula_18 و عمود بر formula_11 بین نقاط formula_12 و formula_13 جای می‌گیرد. فاصلهٔ منهتنی. نام این نوع فاصله از منهتن در نیویورک آمریکا
نام این نوع فاصله از منهتن در نیویورک آمریکا الهام گرفته شده؛ به این دلیل که نقشهٔ جادّه‌های آنجا بلوک‌بندی شده. فاصلهٔ منهتنی دو خانه برابر مسافتی ست که یک تاکسی باید طی کند تا به مقصد برسد. فاصلهٔ منهتنی دو نقطه‌ی formula_4 و formula_5 (با نماد formula_24) با فرمول زیر تعریف می‌شود: formula_25 این فرمول را نیز می‌توان به ابعاد بالاتر تعمیم داد. فاصلهٔ شطرنجی (فاصلهٔ چبیشف). این نوع فاصله به این دلیل "شطرنجی" نامیده شده که در شطرنج برابر تعداد نوبت‌های مورد نیاز "شاه" برای رسیدن به مقصدش می‌باشد. فاصلهٔ
نیاز "شاه" برای رسیدن به مقصدش می‌باشد. فاصلهٔ شطرنجی دو نقطه‌ی formula_4 و formula_5 (با نماد formula_24) با فرمول زیر تعریف می‌شود: formula_29 این فرمول را نیز می‌توان به ابعاد بالاتر تعمیم داد. تعمیم و فاصلهٔ مینکوفسکی. در فضای formula_30 فاصلهٔ مینکوفسکی از مرتبهٔ formula_31 (یا p-نُرم با نماد formula_32) بین دو نقطه‌ی formula_7 و formula_8 به صورت زیر تعریف می‌شود: formula_35 فاصلهٔ منهتنی معادل ۱-نرم، فاصلهٔ شطرنجی معادل ∞-نرم و فاصلهٔ اقلیدسی معادل ۲-نرم (formula_36) هستند. در گراف. در نظریّهٔ
۲-نرم (formula_36) هستند. در گراف. در نظریّهٔ گراف‌ها، فاصلهٔ دو رأس (با نماد formula_37) برابر طول کوتاه‌ترین مسیر بین دو آن دو تعریف می‌شود.
بازه یا فاصله، زیرمجموعه پیوسته‌ای از اعداد حقیقی است که به دو نوع فاصله محدود (کراندار) و فاصله نا محدود (بی کران) تقسیم می‌شود. کران بازه‌ها. بازه‌های کراندار، از دو طرف به دو عدد حقیقی محدود هستند. تعریف بازه، به بیان جبری. برای نوشتن یک بازه از چپ به راست با یک کمانک ( "(" ) (برای قسمت‌های باز) یا قلاب ( "[" ) (برای قسمت‌های بسته) و پس ازآن کران اول و پس از آن ویر گول ( "," ) پس از آن کران دوم و پس از آن یک کمانک ( ")" ) (برای قسمت‌های باز) یا قلاب ( "]" ) (برای قسمت‌های بسته) برای اتمام بازه مینویسم.
) (برای قسمت‌های بسته) برای اتمام بازه مینویسم. در حالت کلی برای اعداد حقیقی a و b داریم: [a,b] یعنی اعداد a تا b به‌طوری‌که این دو عدد هم در بازه وجود دارند. (a,b) یعنی اعداد a تا b به‌طوری‌که این دو عدد در بازه وجود ندارند. (a,b] یعنی اعداد a تا b به‌طوری‌که b در بازه وجود ندارد. [a,b) یعنی اعداد a تا b به‌طوری‌که a در بازه وجود ندارد. منابع. جزوه آموزش ریاضی پایه کتاب حسابان صفحه 10 تا 12 (نوشته مهندس حبیب الله گودرزی و مهندس محمد علی گودرزی) منابع برای مطالعه بیشتر. کتاب ریاضیات گسسته و کاربرد های آن
مطالعه بیشتر. کتاب ریاضیات گسسته و کاربرد های آن نوشته سوزانا اِپ (بخش ۶.۱ صفحه ۳۸۲)
ایروکوا همچنین به عنوان پنج ملت، و بعدها به عنوان شش ملت از ۱۷۲۲ به بعد شناخته می‌شوند و گاهی با نام مستعار هادنسونی نامیده می‌شوند، مردمانی سرخ‌پوست هستند که در آمریکای شمالی می‌زیستند. ایروکوا اتحادیه‌ای از مردمان سرخ‌پوست است که در سدهٔ شانزدهم میلادی یا زودتر از گردآمدن پنج تیرهٔ سرخ‌پوست پدید آمد و در آینده اعضای آن به هفت تیره رسیدند. آنها در طول سال‌های استعمار توسط فرانسوی‌ها به عنوان اتحادیه ایروکوا و بعداً به عنوان کنفدراسیون ایروکوا شناخته می‌شدند، در حالی که انگلیسی‌ها آن‌ها را به سادگی «پنج
در حالی که انگلیسی‌ها آن‌ها را به سادگی «پنج ملت» نامیدند. در زمانی که اروپاییان پا به ایالات متحده گذاشتند ایروکواها در شمال غربی ایالات متحده کنونی می‌زیستند. امروزه آنان در آمریکا و کانادا پراکنده‌اند. در کانادا آن‌ها در جنوب کبک و نیز جنوب انتاریو هستند و در آمریکا نیز در نیویورک، ویسکانسین و اوکلاهوما. زبان‌های فرانسوی، انگلیسی و نیز زبان‌های سرخ‌پوستی میان آن‌ها رواج دارد. همچنین آنها پیرو آیین‌های مسیحیت و دین لانگهاوس می‌باشند. در سرشماری سال ۲۰۰۰ در آمریکا ۸۰،۸۲۲ تن خود را ایروکوا یا ایروکواتبار
در آمریکا ۸۰،۸۲۲ تن خود را ایروکوا یا ایروکواتبار دانستند.
توپی‌ها (به پرتغالی: Tupis) مردمانی سرخ‌پوست اند که در برزیل زندگی می کنند. تاریخچه. برپایهٔ دیدگاه پژوهشگران اینان تا ۲،۹۰۰ سال پیش در جنگل‌های آمازون می‌زیستند و از آن زمان به سوی جنوب و به ویژه کرانه‌های اقیانوس اطلس کوچیدند. هنگامی که برای نخستین بار پای پرتغالی‌ها به برزیل گشوده‌شد، توپی‌ها در سراسر کرانه‌های آن سرزمین می‌زیستند. در پیرامون ۱۵۰۰ میلادی جمعیت توپی‌ها نزدیک به یک میلیون تن بود که با جمعیت آن زمان پرتغال هم‌اندازه بود و بیشتر آنها در مناطق ساحلی زندگی می کردند. آنها به قبایل مختلفی تقسیم
ساحلی زندگی می کردند. آنها به قبایل مختلفی تقسیم می شدند که تعداد اعضای برخی از قبایل به ۱۰۰۰ نفر هم می رسید. توپی‌ها پیش از آنکه از دورهٔ پارینه‌سنگی به درآیند با کشاورزی آشنا بودند و برای نمونه محصولاتی مانند بادام زمینی، سیب زمینی شیرین، پنبه را کشت می‌کردند. بعد از ورود پرتغالی ها به این مناطق مردمان بومی برای آنها مفید بودند زیرا از آنها برای کشاورزی و تولید محصول استفاده می کردند. مردمان بومی از چندین قبیلهٔ همزبان تشکیل شده‌بودند ولی اتحادی نداشتند و پیوسته با یکدیگر در حال جنگ بودند. همچنین
و پیوسته با یکدیگر در حال جنگ بودند. همچنین آدم‌خواری در میان آنان رواج داشت. در پایان جنگ پیروزمندان جنگجویان هماورد دربند را می‌خوردند و این بخشی از آیین‌های آنان بود. توپی‌ها بر این باور بودند که با خوردن یک جنگجو نیروی او به خورنده‌اش می‌رسد. شیوهٔ آدمخواری توپی‌ها از سوی نوشتهٔ سرباز و دریانوردی آلمانی به نام هانس اشتادن شناخته‌شد. توپی‌ها سه بار او را به بند کشیدند و در اندیشهٔ خوردنش بودند که گریه‌های و التماس‌های اشتادن آنان را از این کار باز داشت. البته سرخ‌پوست‌ها به اشتادن ترحم نکردند، آنان از
البته سرخ‌پوست‌ها به اشتادن ترحم نکردند، آنان از خوردن مردمان ترسو خودداری می‌کردند. از سدهٔ شانزدهم میلادی که پرتغالی‌ها دست به استعمار برزیل زدند، جمعیت توپی‌ها یا در مهاجران پرتغالی حل‌شد، به بردگی کشیده‌شد یا برخی از ایشان نابود شدند. تنها چند جامعهٔ محدود از توپی‌ها به جای ماند. منابع. Wikipedia contributors, "Tupi people," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tupi_people&amp;oldid=320607028 (accessed November 9, 2009).
عصا چوبی است که به دست گیرند و در راه رفتن بدان تکیه کنند. چوبدست و چوبدستی نوع نتراشیده آن است که بینوایان و قلندران به دست می‌گرفته‌اند. همچنین یکی از نمادهای قدرت استفاده از عصا و تعلیمی است. تعلیمی شلاق کوچک و چرمی است که صاحب منصبان ارنشی در دست داشتند. تاریخچه. عصا و چوبدست در گذشته بسیار دور به عنوان سلاح نیز به کار می‌رفته‌است. همچنین ورزش پرتاب چوبدست، که امروزه به شکل پرتاب نیزه درآمده‌است، ورزشی است به قدمت تاریخ بشر. ویل دورانت در تاریخ تمدن می‌نویسد: " عصا با آنکه ابداعی بسیار ساده بود به