payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اَنجَبار گیاهی علفی و سردسیر از تیرهٔ ریواس است با ساقه‌های نازک و گل‌های خوشه‌ای سرخ‌رنگ که ساقهٔ زیرزمینی آن در طب سنتی برای معالجهٔ بواسیر، اسهال، درد گلو، ورم لثه، اسکوربوت، و جرب به کار می‌رود. به آن برشیان‌دارو هم گفته‌اند. انجبار گیاهی است پایا ساقه‌اش صاف و ساده بیش از یک متر ارتفاع که‌ریزوم‌هایی بزرگ، پیچدار و انشعابی دارد. برگ‌های قاعده آن بزرگ و نیزه‌ای است. برگهایش در بالا سبز و در زیر کدر و کرکدار است. برگ‌های زیرین دمبرگ درازی دارد بیضوی پهن و نوک تیز و در انتهای روی دمبرگ به‌صورت بال
پهن و نوک تیز و در انتهای روی دمبرگ به‌صورت بال درمی‌آید. سایر برگ‌ها بی‌پایه‌اند. گل‌ها به رنگ گلی یا صورتی کمرنگ با گل پوش منفرد است و پرچم‌ها از بیرون دیده می‌شود. در ماه خرداد تا تیر گل می‌دهد. ترکیبات شیمیایی. انجبار دارای تانن، گلوکز، آمیدون، مواد آلبومینوئیدی، اکسالات کلیسم، اسیداگزالیک، لعاب، صمغ، یک ماده رنگی قرمز، ویتامین C است. قسمت مورد استفاده انجبار ریزوم، ریشه و برگ گیاه است که در فصل پاییزریزوم آن جمع‌آوری شده و در آفتاب خشکانده می‌شوند، ریشه‌های بزرگ آن رابرش طولی می‌دهند. خواص و اثرات
ریشه‌های بزرگ آن رابرش طولی می‌دهند. خواص و اثرات دارویی: طبع انجبار سرد و خشک است. از نظر خواص درمانی ضد تب، مدر، ملین، التیام دهنده، قابض قوی، ضداسهال، مقوی عمومی، ضدعفونی‌کننده، ضد غلبة دم، ضد التهاب، محرک واشتهاآور است. از انجبار در موارد اسهال، اسهال خونی، دیسانتری، رفع ترشحات مخاطی، بی‌اختیاری دفع ادرار، ترشحات زنانگی، سوزش مجاری ادرار، گلو درد، ورم‌مجرای بول بعد از رفع حالت التهابی آن، بواسیر، انزال منی، تب نوبه، خونریزی‌رحم، التهابات اندام‌های تناسلی زن، التیام زخم، نزله‌های مزمن، سل،
تناسلی زن، التیام زخم، نزله‌های مزمن، سل، خونریزیهای‌ساده داخلی و خارجی، جلوگیری از سقط جنین، رفع ترشحات سفید مهبل، ووجود خون در ادرار توصیه شده‌است. در استعمال خارجی جوشانده ۱۵۰ گرم ریزوم آن در یک لیتر آب به شکل‌غرغره یا دهان شویه برای التیام زخم، ناراحتیهای حلق، سفت کردن لثه‌های نرم، التهابات لثه، لوزتین یا گلو و به‌صورت تزریق در دستگاه تناسلی، جهت ترشحات‌زنانگی و رفع ورم مجاری ادرار، اثرات مفیدی دارد. جوشانده انجبار به‌صورت تنقیه جهت رفع اسهال، بواسیر، درمان خراشهای ناحیه مقعد و برای واریس و مداوای
درمان خراشهای ناحیه مقعد و برای واریس و مداوای زخم‌ها و اولسرها به‌صورت تأثیر دادن روی‌آنها مورد استفاده قرار می‌گیرد.
هم‌چون در یک آینه نام یک فیلم درام سوئدی به کارگردانی اینگمار برگمان است. این فیلم محصول سال ۱۹۶۱ است. داستان فیلم. «کارین» (آندرسون)، دختر روان‌پریشی که به تازگی از آسایشگاه روانی مرخص شده، تابستان را در جزیره دورافتاده‌ای در بالتیک می‌گذراند. همراهان «کارین» عبارتند از: پدرش، «دیوید» (بیورنستراند)، نویسنده‌ای که به بیماری دخترش بیشتر از نظر موضوعی برای کارش توجه دارد تا از نظر عاطفی؛ شوهرش، «مارتین» (فون‌سیدو)، که اگرچه خودش پزشک است اما هیچ کمکی به همسرش، نمی‌تواند بکند؛ برادرش، «مینوس» (پاسگارد)،
همسرش، نمی‌تواند بکند؛ برادرش، «مینوس» (پاسگارد)، نوجوانی هفده‌ساله که آرام آرام در حال کشف جسم خویش است. «کارین» تصور می‌کند صداهایی را از پشت کاغذهای دیواری می‌شوند که می‌گویند پروردگار به زودی با او صحبت خواهد کرد و مایه رستگاری‌اش می‌شوند که می‌گویند پروردگار به زودی با او صحبت خواهد کرد و مایه رستگاری‌اش را فراهم خواهد آورد. اما روزی «کارین» دفتر خاطرات پدرش را می‌خواند و درمی‌یابد که بیماری‌اش درمان ناپذیر است… دربارهٔ فیلم. نخستین فیلم از سه‌گانه پرآوازه برگمان (دومی: "نور زمستانی"، ۱۹۶۳ و سومی:
پرآوازه برگمان (دومی: "نور زمستانی"، ۱۹۶۳ و سومی: "سکوت"، ۱۹۶۳) که خود، آنان را آثار مجلسی خوانده‌است: «هر سه فیلم این سه‌گانه، در کنار یکدیگر، به اهمیت رابطه‌های انسانی و احساساتی که می‌توانند نسبت به هم داشته باشند می‌پردازد و برخلاف آنچه گروهی از منتقدان گفته‌اند در آن‌ها بحث بر وجود خدا نیست، بلکه یک چیز مطرح است و آن معجزه محبت است. اکثر قهرمانان این سه‌گانه مرده‌اند. آنان نمی‌دانند چطور دوست بدارند و چطور از خودشان احساسات نشان بدهند. فقط تنها هستند، در خودشان فرورفته‌اند و به کسی دسترسی ندارند.»
موسی نبی‌پور اشرفی (متولد ۲۳ مرداد ۱۳۶۲ در بهشهر) یک بازیکن حرفه‌ای بسکتبال اهل ایران می‌باشد. او در پست سنتر برای دانشگاه آزاد در لیگ برتر ایران بازی می‌کند. افتخارات. مقام های دیگر ملی. قهرمان ویلیام جونز (۲۰۱۱)
گِیمزکام نمایشگاه صنایع مربوط به بازی‌های ویدئویی است که در کلن آلمان برگزار می‌شود. این نمایشگاه از نظر جمعیت همیشه در صدر نمایشگاه‌ها بوده است و در سال ۲۰۱۶ نیز حدود ۳۴۵ هزار نفر از این نمایشگاه دیدن کرده‌اند که این درحالی است که تعداد کسانی که در نمایشگاه E3 حضور داشته‌اند تا حالا بیشتر از ۵۰ هزار نفر نبوده‌اند هرچند امسال پیشرفت کرده بود و پذیرای ۶۸ هزار نفر بود. نمایشگاه صنعت بازی آلمان (Gamescom) بزرگترین رویداد سالانه در عرصهٔ بازیها به شمار می‌رود که نفرات زیادی از آن بازدید می‌کنند، بیش از ۵۰۰۰
که نفرات زیادی از آن بازدید می‌کنند، بیش از ۵۰۰۰ روزنامه‌نگار و ۵۵۷ غرفه دار از ۳۹ کشور جهان در آن حضور خواهند داشت. این رویداد مرکزی اروپایی جهت گردهمایی علاقه‌مندان به بازی و معرفی بازیها می‌باشد. در این رویداد نه تنها تمامی صنعت بازی به بخش دولتی معرفی می‌شود بلکه بازدیدکنندگان تجاری نیز با توانای‌های آنها آشنا می‌شوند. از این رو نمایشگاه گیمزکام محیطی برای معرفی و فروش محصولات این صنعت به شمار می‌رود. نمایشگاه گیمزکام نمایشگاهی با رویکرد تجاری در زمینه بازیهای ویدیوئی است که در مرکز نمایشگاهی کلن در
بازیهای ویدیوئی است که در مرکز نمایشگاهی کلن در آلمان برگزار خواهد شد. نمایشگاه فوق توسط انجمن فدرال تولیدکنندگان نرم‌افزارهای سرگرمی Interactive سازماندهی می‌شود. هدف از برگزاری نمایشگاه گردهمایی تولیدکنندگان بازیهای ویدئویی، معرفی محصولات آنها و سخت‌افزارهای مناسب برای بازی می‌باشد. در حاشیه نمایشگاه گیمزکام گردهمایی‌هایی در مرکز نمایشگاهی کلن برگزار خواهد شد. گردهمایی‌های یادشده منطبق با فعالیت نمایشگاه صنعت بازی آلمان در زمینه معرفی بازی‌ها و سرگرمی‌ها خواهند بود. دلایل جذابیت گیمزکام. این نمایشگاه
خواهند بود. دلایل جذابیت گیمزکام. این نمایشگاه بزرگترین رویداد جهانی در زمینه سرگرمی‌های Interactive، محیطی بین‌المللی برای تجارت و معرفی محصولات جدید صنعت کامپیوتر و بازیهای ویدیوئی است از همین جهت برای بازدیدکنندگان و همچنین غرفه داران جذاب است. علاوه بر آن دلایل زیر نیز مزید بر علت شده است. رویداد سالانه. ۲۰۰۹. گیمزکام سال ۲۰۰۹ در تاریخ ۱۹–۲۳ آگوست برگزار شد. ۲۴۵,۰۰۰ در آن سال از آن بازدید کردند. کنفرانس ها. ۱۸ آگوست: ۱۹ آگوست: ۲۰۱۰. گیمزکام ۲۰۱۰ که در شهر کلن آلمان برگزار شده بود با پذیرایی از بیش از
شهر کلن آلمان برگزار شده بود با پذیرایی از بیش از ۲۵۴۰۰۰ بازدیدکننده به‌عنوان بزرگ‌ترین نمایشگاه مرتبط با بازی‌های رایانه‌ای شناخته می‌شود. بیش از ۵۰۰ ارایه‌دهنده از ۳۳ کشور جهان در این رویداد بزرگ بازی‌های رایانه‌ای شرکت کردند. این نمایشگاه یکی از سه نمایشگاه مطرح بازی‌های رایانه‌ای در سطح جهان به شمار می‌آید. از ایران بازی‌های گرشاسپ، رویین‌تنی، سیاره میترا، آسمان دژ، میرمهنا، سیاوش، قلب سیمرغ، گاندو، طلای سیاه در این دوره از برگزاری نمایشگاه معرفی شدند. ۲۰۱۱. گیم کام سال ۲۰۱۱ از ۱۷–۲۱ آگوست برگزار شد.
۲۰۱۱. گیم کام سال ۲۰۱۱ از ۱۷–۲۱ آگوست برگزار شد. ۲۷۵,۰۰۰ نفر در آن سال از نمایشگاه بازدید کردند. ۲۰۱۲. گیمزکام ۲۰۱۲ از ۱۵–۱۹ آگوست برگزار شد . ۲۷۵,۰۰۰ نفر از نمایشگاه بازدید کردند. ۲۰۱۳. گیمز کام ۲۰۱۳ از تاریخ 21–25 آگوست برگزار شد. ۳۴۰,۰۰۰ نفر از نمایشگاه بازدید کردند. ۲۰۱۴. گیمز کام ۲۰۱۴ در تاریخ ۱۳–۱۷ آگوست برگزار شد. ۳۳۵,۰۰۰ نفر از نمایشگاه بازدید کردند. ۲۰۱۵. گیمز کام ۲۰۱۵ در تاریخ ۵–۹ آگوست برگزار شد. ۳۴۵,۰۰۰ نفر از نمایشگاه بازدید کردند. ۲۰۱۶. گیمز کام ۲۰۱۶ از تاریخ ۱۷–۲۱ آگوست برگزار شد. ۳۴۵,۰۰۰
کام ۲۰۱۶ از تاریخ ۱۷–۲۱ آگوست برگزار شد. ۳۴۵,۰۰۰ نفر از نمایشگاه بازدید کردند. ۲۰۱۷. گیمز کام ۲۰۱۷ در تاریخ ۲۲–۲۶ آگوست برگزار شد. ۳۵۵,۰۰۰ نفر از رویداد بازدید کردند. ۲۰۱۸. گیمز کام ۲۰۱۸ در تاریخ ۲۱–۲۵ آگوست برگزار شد. ۳۷۰,۰۰۰ نفر از نمایشگاه بازدید کردند. ۲۰۱۹. گیمز کام سال ۲۰۱۹ از تاریخ ۲۰–۲۴ آگوست برگزار شد. منابع. سایت ویکی ووک http://wikiwook.ir/blog/?p=4093
تابستان با مونیکا یک فیلم سوئدی در ژانر رمانتیک به کارگردانی اینگمار برگمان محصول سال ۱۹۵۳ است. این فیلم در سایت imdb توانسته نمره‌ی ۷/۵ را کسب کند. داستان فیلم. رابطه کوتاه و عاشقانه میان دو جوان از طبقه کارگر منجر به ازدواج‌شان می‌شود. «مونیکا» (آندرسون) بچه‌دار هم می‌شود، اما شوهر (اکبورگ) دیگر پاسخگوی انتظاراتش نیست و تعلقات خانوادگی نمی‌تواند او را راضی کند، بنابراین به‌دنبال زندگی ماجراجویانه‌تری می‌رود. دربارهٔ فیلم. از فیلم‌های شاخص دوره اولیه کارنامه برگمان (که به‌نام "مونیکا" هم شهرت دارد) و نمونه
برگمان (که به‌نام "مونیکا" هم شهرت دارد) و نمونه کمال‌یافته رویکرد او به جوانان و مشکلات روحی و عاطفی‌شان در این دوره است. جسارت و صراحت فیلم در برخورد با رابطه عشق و جنسیت سر و صدای زیادی در دوره خود به پا کرد و فیلم تأثیر مشخصی بر سینماگران نوجوی پس از جنگ جهانی دوم - به‌ویژه ژان لوک گدار و فرانسوا تروفو که در "چهارصد ضربه" (۱۹۵۹) قهرمان نوجوانش عکس‌های این فیلم را جلوی سینما تماشا می‌کند - گذاشت. فیلم آندرسون استثنائی را در نقش دختر تندخو و ناآرامی که محیط زندگی خود را تحقیر می‌کند، به جهانیان معرفی کرد
زندگی خود را تحقیر می‌کند، به جهانیان معرفی کرد و تصویر سیاه و بدبینانه‌ای که برگمان از ناپایداری عشق رمانتیک و پرشور ارائه می‌کند، هم‌چنان غیرمنتظره و تر و تازه به‌نظر می‌رسد.
رنمینبی یکای پول رسمی کشور چین است که یکای اصلی آن هم یوآن است. این پول از لحاظ قانونی در سرزمین اصلی چین رایج است اما در هنگ کنگ و ماکائو رایج نیست. معنای تحت‌اللفظیِ رنمینبی، "پول رایج مردم" است. سری دوم اسکناس‌های رنمینبی که از سال ۱۹۵۵ رایج شدند، نام جمهوری خلق چین را به زبان‌های اویغوری، تبتی و مغولی نوشته شده بود. این روش از آن دوره تا به حال ادامه داشته‌است.
خاک‌اره و پولک فیلمی سوئدی در ژانر درام به کارگردانی اینگمار برگمان محصول سال ۱۹۵۳ است. داستان فیلم. «آلبرت یوهانسون» (گرونبرگ)، صاحب سیرکی سیار، پس از مدت‌ها دوباره به شهری بازمی‌گردد که همسرش، «آگدا» (بروست)، در آن زندگی می‌کند. فیلم حکایت سرگردانی «آلبرت» میان دو زن است: اولی همسرش، که به او بازگشت به زناشویی به گونه‌ای که فقط خود را در آن امن می‌یابد نوید می‌دهد و دیگری، محبوبه‌اش «آنه» (آندرسون)، که برای «آلبرت» همان کسی است که او را از وابستگی‌هایش خواهد رهانید. «آلبرت» تصمیم به بازگشت دوباره به نزد
رهانید. «آلبرت» تصمیم به بازگشت دوباره به نزد همسرش می‌گیرد، بنابراین از «آنه» می‌خواهد که او را تنها بگذارد. «آنه» نیز بلافاصله با بازیگر جوانی بنام «فرانس» (اکمن)، طرح دوستی می‌ریزد. اما سرانجام «آلبرت» بیشتر در تنهائی عمیق خود فرومی‌رود. شاید از دست دادن دو زن یا ناتوانی‌اش در تصاحب آنان به نوعی گویای فروریختن درونی‌اش باشد… دربارهٔ فیلم. «خاک اره و پولک» یکی از تلخ‌ترین آثار استاد تلخ‌اندیش سوئدی در سال‌هائی است که خلاقیت هنری‌اش آرام‌آرام اوج می‌گیرد. فیلمی تراژیک که با وجود سادگی و اهمیت کمتری که
فیلمی تراژیک که با وجود سادگی و اهمیت کمتری که نسبت به شاهکارهایش دارد، از آن دسته آثارش است که دارای عوامل کلیدی جهان او هستند. از جمله: دید رمانتیک نسبت به زندگی حقارت‌بار هنرمند در جامعه، ماهیت کودکانه قهرمانان و اهمیت چهره‌ها. خود برگمان فیلم را پاسخی به «واریته» (اوالد آندره دوپونت، ۱۹۲۵) می‌داند و با وجود اعتراف به شکست تجاری و انتقادهای وارد بر آن، این اثر خود را موفق ارزیابی می‌کند. این فیلم نخستین همکاری برگمان با فیلمبردار زبردست «نیکویست» است. صحنه‌ای که در آن دلقک سیرک (اک) توسط همسرش تحقیر
صحنه‌ای که در آن دلقک سیرک (اک) توسط همسرش تحقیر می‌شود، به یادماندنی است.
محمد بن بعیث بن حلبس معروف به ابن‌بعیث (متوفی ۲۲۹ خورشیدی) ۲۳۵ (قمری)، فرماندار عربتبار مرند در سده دوم هجری در زمان خلفای عباسی بود. ابن بعیث از رجال دورهٔ متوکل است، حلبس پدربزرگ وی، سربازی عرب بود که بر مرند چیره شد. محمد در مرند دژ و استحکامات نطامی ساخت و در سال ۱۹۴ خورشیدی تبریز و شاهی (شهری در نزدیکی دریاچه ارومیه) را تسخیر کرد. وی در ابتدا رابطهٔ خوبی با جنبش سرخ جامگان داشت اما پس از گذشت زمانی، با بازداشت یکی از سرداران بابک به مخالفت با این جنبش برخاست. همکاری او با عباسی‌ها به درازا نکشید و در
برخاست. همکاری او با عباسی‌ها به درازا نکشید و در زمان متوکل به زندان افتاد و در همان‌جا درگذشت. وی به زبان فارسی علاقه‌مند بود و اشعاری به فارسی می‌سرود. به گفته طبری پیران مراغه شعرهای فارسی وی را می‌خوانده‌اند. برخی از پژوهشگران، محمد بن بعیث را نخستین پارسی سرای آذربایجان دانسته‌اند که نمونه‌ای از اشعار او باقی نمانده است البته مشروط به اینکه مراد از «الفارسیه» در تاریخ طبری همان پارسی دری باشد نه زبان متداول در آذربایجان آن روزگار یعنی آذری یا به تعبیر دکتر ریاحی، فهلوی. عربها در آذربایجان. پس از نبرد
دکتر ریاحی، فهلوی. عربها در آذربایجان. پس از نبرد نهاوند، بعضی سربازان عرب، بیشتر از کوفه و به خواست خودشان، به داخل آذربایجان مهاجرت کردند. عربها، جمعیتهای کوچکی از سربازان و مأموران جمع‌آوری مالیات را در بعضی از شهرها مثل حلوان، دینور، ری، همدان، قزوین و اردبیل برجای گذاردند که معمولاً حدود چند صد نفر می‌شدند. پادگان‌های بزرگ عرب‌ها در اصفهان (بیشتر همه در محله جی)، بردعه و «ارض روم» تا هشت هزار نفر سرباز داشتند تا جلوی هجوم بیزانسی‌ها را بگیرند و در شهر دربند حدود ۲۴۰۰۰ سرباز سوریه‌ای مستقر بودند تا با
دربند حدود ۲۴۰۰۰ سرباز سوریه‌ای مستقر بودند تا با خزرها مقابله نمایند. بسیاری از آنان سرانجام به خانه‌های خود برمی‌گشتند، اما در موارد پادگان‌های کوچکتر، منابع اظهار می‌کنند که عرب‌ها با اعطای زمین و / یا مال از خزانه در ناحیه ساکن می‌شدند و خانه و مسجد می‌ساختند. با توجه به اینکه در این ناحیه از ایران، قبیله‌های چادرنشین و نیمه چادرنشین متعددی (کردها، دیلمی‌ها، خزرها ...) زندگی می‌کردند، دولت مرکزی برای مهاجرت، غالباً قبایل چادرنشین عرب را بر عرب‌های یکجانشین ترجیح می‌داد تا بتواند از یک قبیله ضد قبیله
ترجیح می‌داد تا بتواند از یک قبیله ضد قبیله دیگر استفاده کند. در اواخر قرن هشتم میلادی، خلفای عباسی سعی کردند با تشویق آمدن عرب‌های جدیدتر از بصره به عنوان رقیب مهاجرین قدیمی‌تر، تسلط خود بر ناحیه را قوی کنند که خیلی هم موفقیت‌آمیز نبود، اما نقش اقتصاد دامپروری را در تحولات ایران غربی نشان می‌دهد افزون بر مهاجرت رسمی، شمار قابل‌توجهی هم مهاجرت بدون اجازه وجود داشت که افراد یا قبیله‌های مشتاق برای زمین انجام می‌دادند و با ضعف نسبی یا بی‌توجهی دولت مرکزی، بیشتر می‌شد. بلاذری اشاره می‌کند که اقوام عربی که در
می‌شد. بلاذری اشاره می‌کند که اقوام عربی که در آذربایجان (احتمالاً در سکونت‌گاه‌های نظامی) سکنا داده شده بودند، مشتاق بودند که به آن ناحیه بروند. وقتی می‌رسیدند، تلاش می‌کردند تا برای خودشان زمین بگیرند. گاهی زمین را می‌خریدند، امّا در بیشتر مواقع، ایرانیان روستایی زمین خود را به نام ایشان می‌کردند و خودشان رعیت عرب‌ها می‌شدند به امید اینکه ارباب آن‌ها را از مهاجمان دیگر حفظ کند یا مأمورین دولتی مالیات، زمین آنان را نگیرند. فامیل‌های عرب گوناگونی شناخته شده‌اند که از این طریق کنترل زمین یا قلعه‌هایی را در
که از این طریق کنترل زمین یا قلعه‌هایی را در کرج، همدان، مرند، ارومیه، نیریز، تبریز، برزه و اصفهان بدست گرفتند. یکی از نتایج این روند، ظهور تعدادی دودمان کوچک تقریباً مستقل با بنیادگذاران عرب مهاجر بود که در تبریز خاندان رواد اُزدی، در همدان ابو دلف عجلی (دلفیان)، در نخجوان ابو دلف شیبانی و در مرند بعیث بن حلبس الربیعی بودند. تطابق عرب‌ها با ایرانیان روندی تدریجی بود، مثلاً عرب‌های خراسان تا حدود زیادی رنگ ایرانی به خود گرفتند؛ از جمله همسر ایرانی داشتند، شلوار می‌پوشیدند، و نوروز و مهرگان را جشن
داشتند، شلوار می‌پوشیدند، و نوروز و مهرگان را جشن می‌گرفتند، زبان فارسی را می‌فهمیدند و به آن سخن می‌گفتند. همین کاربرد زبان فارسی توسط اعراب، در مراوده با اتباع ایرانی، یکی از دلایل گسترش زبان فارسی جدید در مناطق «ما وراء النهر» شد. حتی در ناحیه‌ای مانند قم -که اعراب، علی‌رغم میل بومیان، خود را بر آنان تحمیل کرده و تا اواخر عهد امویان هیچ گونه تقاربی بین اعراب و ایرانیان ملاحظه نمی‌شد- اعراب پس از مدتی تحت تأثیر فرهنگ محلی قرار گرفته و فارسی شدند. به گفتهٔ ابن حوقل در قرن چهارم هجری همهٔ مردم قم بی
گفتهٔ ابن حوقل در قرن چهارم هجری همهٔ مردم قم بی استثناء شیعه و اغلب آنان عرب بودند و زبانشان فارسی بود. علاوه بر جنبه‌های زبان، پوشاک و خوراک، فرهنگ‌پذیری اعراب مسلمان بیش از همه در زمینه‌های دیوانی و اداری بود که تخصص لازم را در آن نداشتند. رؤسای عرب به طرز زندگی اشراف و اعیان ایرانی گرایش داشته و گاهی آن را بر عادات خود نیز ترجیح می‌دادند. حتی امیری متعصّب چون حجاج، به کندوکاو دربارهٔ آداب و رسوم ایرانی می‌پرداخت. در این میان، تقلیل درآمد اعراب مهاجر و تنزل پایگاه اجتماعی ایشان، همراه با شعله‌ور شدن
و تنزل پایگاه اجتماعی ایشان، همراه با شعله‌ور شدن اختلافات قبیله‌ای میان آنها، عوامل مهمی در نزدیک تر شدن مهاجران و بومیان بود. طبری، بعیث پدر محمد را از صعلوکان خوانده است، واژه سالوک که فارسی صعلوک است و سعدی هم آن را در بوستان آورده، هم به معنی درویش است و هم راهزن. درویشان و تهیدستان عرب را بدان نام خوانند و گروهی از فقرای عرب بودند که راهزنی می‌کردند و می‌گفتند: ما حق خویش از قبل عطایای مسلمین برگیریم؛ و هرچه راهزنی می‌کردند می‌گفتند: سلطان را خبر کنید که فلان مبلغها را صعلوکان گرفته‌اند. المنجد گوید:
که فلان مبلغها را صعلوکان گرفته‌اند. المنجد گوید: «"صعالیک العرب لصوصهم و فقرائهم"» (سالوکان عرب راهزنان و فقرای ایشانند) و سالوک پارسی نیز به همین معنی است و چنان‌که صاحب برهان پنداشته دزد و خونی و رهزن نیستند بلکه فقرایی بودند که گردهم آمده و به نام اخذ حق خود از بیت‌المال احیاناً به راهزنی و طغیان مشغول می‌شدند. عرب‌های آذربایجان تا سده سوم هجری فارسی زبان و ایرانی شده بودند. سند این مهم را به راحتی می‌توان در تاریخ طبری و تجارب الامم یافت. «محمد ابن بعیث شیبانی که رئیس ظوایف بنی بکر در آذربایجان بود در
شیبانی که رئیس ظوایف بنی بکر در آذربایجان بود در آغاز سده سوم هجری از سخنوران پارسی‌سرا و عربی‌سرا بود، و شعرهای بسیاری به پارسی سروده بود که در عراق شهرت داشت.» طبری از زبان یکی از مردم آذربایجان نوشته: «جماعتی از بزرگان مراغه سروده‌های پارسی ابن بعیث را برایم خواندند و دربارهٔ ادب و شجاعتش سخن می‌گفتند.»""«مسکویه» نوشته: «محمد ابن بعیث سروده‌های زیبایی در عربی و فارسی دارد». خاندان. "حلبس" پدر خاندان، از ربیعه بود که در صدر اسلام در منطقهٔ «بین النهرین» ساکن بودند. قسمت شمالی میان‌رودان، به سه بخش تقسیم
بودند. قسمت شمالی میان‌رودان، به سه بخش تقسیم می‌شد که هر بخش را "دیار" می‌گفتند. سه دیار شمالی میان‌رودان عبارت بودند از: دیار بَکر، دیار ربیعه، و دیار مضر، که در واقع از نام سه قبیله‌ای که قبل از ظهور اسلام و در زمان ساسانیان به آن جا کوچ کرده و تحت فرمانروایی ساسانیان درآمدند گرفته شده است. شهر آمِد که در ساحل رود دجله و در جنوب ترکیه قرار داشت مرکز «دیار بکر» و محل سکونت بکریان بود. موصل که در ساحل رود دجله و در شمال عراق قرار داشت بزرگ‌ترین شهر دیار ربیعه و محل سکونت قبیله ربیعه بود، و محل سکونت
ربیعه و محل سکونت قبیله ربیعه بود، و محل سکونت مضریان، رقه بود که در ساحل رود فرات و در شمال سوریه قرار داشت. دیار ربیعه، ناحیه‌ای در میان‌رودان است که بکر بن واٮٕل (شاخه‌ای از قبیلهٔ بزرگ ربیعه) در آن زندگی می‌کردند. حلبس از کسانی بود که در زمان خلافت ابو جعفر منصور به آذربایجان آمد و مرند را که به نوشته بلاذری آن هنگام ده کوچکی بود برای نشیمن خود برگزید. پس از مرگ او پسرش بُعَیث جانشین او شد. طبری می‌نویسد: بعیث از سالوکانِ "وجناء پسر رَوّاد" بود به نوشته بلاذری بارویی دور مرند کشید و شهر را استوار نمود.
بلاذری بارویی دور مرند کشید و شهر را استوار نمود. محمد پسر بعیث. پس از مرگ بُعَیث، پسرش محمد جانشین او شد و برای آبادی مرند کوشش زیادی نمود. محمد در مرند کوشکهایی بنیاد نهاد. محمد فردی با فرهنگ، دلیر و شاعر بود. به نوشته طبری شعرهای پارسی یا آذری داشته و میان آذربایگان معروف بوده که اگر تا امروز می‌ماند از کهن‌ترین شعرهای پارسی به شمار بود و ارزش شایانی در بازار ادبیات داشت. مرند در زمان او شهر بزرگ و زیبایی گردیده بود. طبری می‌نویسد: گرداگرد آن دو فرسنگ بود و گذشته از باغ‌ها ی فراوان درون شهر، بیرون آن را
و گذشته از باغ‌ها ی فراوان درون شهر، بیرون آن را نیز از هر سوی باغ‌ها فرا گرفته بودند و جز راه دروازه‌ها باز نبود. محمد دو دژ نیز داشت یکی دز شاهی که میان دریاچه ارومیه بر روی جزیره کوچکی نهاده و همواره از استوارترین دژهای آذربایگان به شمار بوده دیگری در بیرون دریاچه که طبری نام آن را (یکدر) می‌نویسد و جای درست آن پیدا نیست. دژ شاهی را طبری می‌نویسد از محمد وجناء گرفته بود از اینجا پیداست که محمد همچون پدر خود بعیث زیر دستی وجناء را نداشته بلکه بر وی چیره بوده است. در جلد ۱۴ ترجمه تاریخ طبری حوادث مربوط به
است. در جلد ۱۴ ترجمه تاریخ طبری حوادث مربوط به محمد بن بعیث به صورت زیر آمده: ابن واضح یعقوبی می‌نویسد: همکاری با بابک خرمدین و خیانت به او. یعقوبی در تاریخ خود در وقایع روزگار معتصم سال ۲۱۰ می‌نویسد: گردیزی در زین الاخبار در خلافت معتصم چنین آورده: (امیر مرند)، عصمة را با ده سرهنگ به حصار خویش مهمان ساخت و همه را بکشت و عصمة را به دیوار حصار آورد و گفت: دیگر سرهنگان را آواز دِه و گر نه تو را بکشم. او صد تن را، از آن سرهنگان و پیشروان سپاه آواز داد. همه اندر حصار آمدند، یکان یکان همی درآمدند و تا همه را
حصار آمدند، یکان یکان همی درآمدند و تا همه را کشتند پس عصمة را با آن سرهای صد تن، نزد افشین فرستاد و افشین به نزد معتصم فرستاد. معتصم از عصمة، از سرزمین بابک و راه‌های آن پرسید و او از وسایل جنگ و راه‌های جنگ با بابک آگاهش کرد و عصمة تا روزگار واثق بالله زندانی ماند. و به این ترتیب محمد بن بعیث گاه با بابک و گاه با مأمون می‌بود تا اینکه در جنگ سال ۲۲۱ به همراهی افشین در محاصره دژ بابک همراه بود و روز جنگ به همراه بسیار راهنمایان با بغا همراه بود پس از چند روز که قصد تنگ کردن حلقه محاصره را داشتند به علّت
روز که قصد تنگ کردن حلقه محاصره را داشتند به علّت سرمای طاقت‌فرسا، سپاه افشین سر به شورش برداشتند در نتیجه مجبور به عقب‌نشینی شدند. از نوشتهٔ ابن واضح یعقوبی بر می‌آید قبل از محمد بن بعیث، فرمانده و حکمران مرند عصمة الکردی بوده است که از محمد بن بعیث پیروی می‌کرده و محمد خود از همراهان بابک بوده است که محمد بن بعیث سپس فرمانبرداری خود را از معتصم اعلام کرده و با مکر، عصمة الکردی را در ضیافتی دستگیر و تحویل معتصم داد. معتصم هنگامی که دستگیری یاران بابک را به دست ابن بعیث مشاهده کرد، با اسحق بن ابراهیم درشتی
دست ابن بعیث مشاهده کرد، با اسحق بن ابراهیم درشتی کرد و گفت: نزد برادرت چیزی نمی‌بینم و مردانگی را جز نزد ابن بعیث نمی‌بینم. شورش محمد در مرند. سال ۲۳۴ ابن بعیث در بغداد دربند بود. علت آن نامعلوم است. در آن سال از بغداد گریخت و در مرند شورش نمود. طبری می‌گوید دستگیری ابن بعیث و مرگ وی. در این سال [دویست و سی و چهارم] در ماه شوال بغای شرابی ابن بعیث را بیاورد با جانشین وی ابو الاغر و دو برادر ابن بُعَیث، صقر و خالد که با امان فرود آمده بودند و پسر ابن بعیث به نام علاء که او نیز با امان برون آمده بود،
بعیث به نام علاء که او نیز با امان برون آمده بود، اسیرانی که آورده بود صد و هشتاد کس بودند و بقیه پیش از آنکه برسند جان داده بودند. وقتی به نزدیک سامرا رسیدند بر شترانشان نشاندند که مردم آنها را ببینند. متوکل بگفت تا ابن بعیث را داشتند، وی را از آهن سنگین کرد، اسیران را نیز بداشتند. از علی بن جهم آورده‌اند که گوید: محمد بن بعیث را به نزد متوکل آوردند و بگفت: تا گردنش را بزنند. وی را بر نطعی انداختند. جلادان بیامدند و مهیای وی شدند. متوکل با خشونت به او گفت: «ای محمد چه چیز به این کار وادارات کرد؟» گفت:
«ای محمد چه چیز به این کار وادارات کرد؟» گفت: «تیره‌روزی، تو آن طنابی که میان خدا و خلق وی کشیده شده‌ای. مرا از تو دو گمان هست که آن یک که بیشتر در خور تو است به دلم نزدیکتر است: بخشش.» آنگاه بی درنگ آغاز کرد و شعری خواند به این مضمون: علی گوید: متوکل به من نگریست و گفت: «از ادب بهره‌ای دارد،» و من پیشدستی کرده گفتم: «امیر مؤمنان، از دو کار بهترین را می‌کند و بر تو منت می‌نهد.» ...[در متن نام شخص ناخوانا است] به من گفت: «گروهی از پیران مراغه در آنجا اشعاری از ابن بعیث را برای من خواندند، به پارسی، و از ادب
ابن بعیث را برای من خواندند، به پارسی، و از ادب و شجاعت وی یاد می‌کردند، وی را خبرها هست و گفتارها». یکی از کسانی که می‌گفت: وقتی ابن بعیث را به نزد متوکل آوردند و ابن بعیث آن سخنان را با وی بگفت، به نزد متوکل حضور داشته بود، به من گفت: «معتز که با پدر خویش (متوکل) نشسته بود دربارهٔ وی سخن کرد و خواست که ابن بعیث را بدو ببخشد که بدو بخشیده شد و از او در گذشت. و چنان بود که وقتی ابن بعیث گریخت اشعاری گفت به این مضمون: «چه بسا کارها به سر بردم که دیگران «آنرا وا گذاشته‌اند و ناتوانگری را «به جای خودداری
وا گذاشته‌اند و ناتوانگری را «به جای خودداری گرفته‌اند «دربارهٔ آنچه سودی ندارد ملامتم مکن «از من دست بدار که تقدیر به قلم رفته «مال را در سختی و گشادگی تلف می‌کنم «بخشنده آنست که با وجود نداری عطا می‌کند.» و چنان بود که وقتی ابن بعیث گریخت در منزل خویش سه پسر از آن خویش به جا نهاد به نام بعیث و جعفر و جلیس با چند کنیز که در بغداد در قصر الذهب بداشته شدند. بغای شرابی از پس مرگ ابن بعیث که یک ماه پس از ورودش به سامره رخ داد دربارهٔ أبو الأغر دامادش سخن کرد که رها شد. خالهٔ ابن بعیث را نیز آزاد کردند که از
که رها شد. خالهٔ ابن بعیث را نیز آزاد کردند که از زندان برون شد و همان روز از خوشحالی بمرد و بقیه درحبس بماندند. گویند یکصد رطل به گردن ابن بعیث نهاده بودند و همچنان به روی درافتاده بود تا جان داد. وقتی ابن بعیث را گرفتند کسانی را که به سبب کفالت وی در حبس بودند از حبس برون آوردند. بعضی از آنها در حبس مرده بودند. بعدها، بقیهٔ عیال وی را در آوردند، پسرانش جلیس و بعیث و جعفر را جزو شاکران کردند، به نزد عبید الله ابن یحیی خاقانی، و جیره برای آن‌ها معین شد. منابع. Minorsky, “Marand” in Encyclopaedia of Islam.
مارکوس سالویوس اتو سزار آگوستوس یا به اختصار اتو (۲۸ آوریل ۳۲–۱۶ آوریل ۶۹) به مدت سه ماه در سالی که به سال چهار فرمانروا معروف شد فرمانروای امپراتوری روم از ۱۵ ژانویه تا هنگام مرگش در ۱۶ آوریل ۶۹ بود. زندگی. اوتو با نام کامل مارکوس سالویوس اتو در ۲۸ آوریل ۳۲ در خانواده‌ای اصیل زاده شد. در جوانی یکی از دوستان نرون، امپراتور وقت بود اما پس از آنکه نرون پوبیا سبینا، همسر اوتو را به معشوقگی خودش گرفت و بعدتر با او ازدواج کرد این دوستی به پایان رسید. اتو در سال ۵۸ به عنوان فرماندار به لوسیتانیا فرستاده شد و به
۵۸ به عنوان فرماندار به لوسیتانیا فرستاده شد و به مدت ۱۰ سال در آنجا ماند، سپس در سال ۶۸ به گالبا پیوست و همراه با او در شورشی که علیه نرون شکل گرفته بود شرکت کرد. نرون در ۹ ژوئن ۶۸ دست به خودکشی زد و گالبا با عنوان امپراتور جدید بر تخت نشست. اتو انتظار داشت که گالبا او را به عنوان جانشین خود اعلام نماید اما چنین نشد. این موضوع سبب رنجش اتو گردید و او به صف مخالفان گالبا پیوست. با کشته‌شدن گالبا در ۱۵ ژانویه ۶۹، اتو در همان روز به عنوان امپراتور جدید روم انتخاب شد و با عنوان مارکوس سالویوس اتو سزار آگوستوس