payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کنفوسیوس. آیین کنفوسیوس در ژاپن به عنوان آیین کنفوسیوس توسعه یافت و فرقه چنگ ژو و مکتب یانگ مینگیسم از اوایل تا اواسط دوره ادو محبوب شدند. نئوکنفوسیوس‌گرایی. نئوکنفوسیوس‌گرایی ادو به عنوان ایدئولوژی حاکم بر دوره ادو در نظر گرفته می‌شود، که اغلب در چارچوب نظریه‌های نوسازی تفسیر شده است که رشد نئوکنفوسیوس‌گرایی را در این زمان به عنوان حرکتی به سوی تفکر عقلانی و سکولار در تضاد با دغدغه‌های عمدتاً معنوی و مذهبی بودیسم قرون وسطایی می‌دانند. بودایی. در دوره ادو، راهبان به‌طور فعال به مطالعه آموزه‌ها پرداختند و
راهبان به‌طور فعال به مطالعه آموزه‌ها پرداختند و راهبانی مانند سوزوکی شوسان، که یک هاتاموتو بود، تتسوگن دوکو که تریپیتاکا را به تنهایی منتشر کرد، جیون که سانسکریت را مطالعه کرد و از احیای احکام حمایت کرد و هاکوین که به عنوان بنیان‌گذار فرقه رینزای شناخته می‌شود، در زمینه ایمان بودایی فعال بودند. علاوه بر این، ایمان بودایی توده مردم منجر به شکوفایی جشنواره‌هایی مانند نمایشگاه‌های عمومی و جمع‌آوری کمک‌های مالی شد. بسیاری از ادبیات مدرن اولیه بر اساس موعظه‌های بودایی بود و این دین یکی از پایه‌های فرهنگ ادو
بودایی بود و این دین یکی از پایه‌های فرهنگ ادو بود. در دوره ادو سیستم دانکا تأسیس شد که همه شهروندان را ملزم می‌کرد به صورت خانوادگی عضو یک معبد بودایی شوند و به شوگون‌سالاری اجازه می‌داد حرکات مردم را تقریباً به‌طور کامل در سطح فردی درک و کنترل کند. از آنجایی که اطلاعات شخصی مانند تولد، مرگ، ازدواج، سفر و مهاجرت در معابد جمع‌آوری می‌شد، معابد بودایی برای شوگون‌سالاری به عنوان نهادهای کنترلی ضروری برای حفظ حکومت مهم تلقی می‌شدند همچنین سیستم دانکا به عنوان وسیله‌ای برای جستجو و حذف مسیحیان عمل می‌کرد.
وسیله‌ای برای جستجو و حذف مسیحیان عمل می‌کرد. تجدید حیات شینتو. قرن‌ها می‌گذشت که خاندان سلطنتی در یک گمنامی نسبی باقی‌مانده بود و امپراتوران منزلت چندانی در کشور نداشتند. ادعاهای خاندان سلطنتی سرانجام در معرض دید و قضاوت عموم قرار گرفت و بسیاری از اجزای جامعه در صدد احیای اعادهٔ سلطنتی برآمدند. همچنین احیا و تأکید بر متون باستانی موجب اعادهٔ علاقه و توجه مردم به دین خفتهٔ شینتویی گردید. کتاب نیهون شوکی (نیهون‌گی) با شرح و تفسیر لازم چاپ شد. این وقایع‌نامهٔ تاریخی مربوط به قرن هشتم، نوری بر تاریخ
تاریخی مربوط به قرن هشتم، نوری بر تاریخ فراموش‌شدهٔ ژاپن انداخت. افسانه‌های مربوط به سرمنشأ الهی امپراتوران ژاپن، مبنای دینیِ اعادهٔ نظام امپراتوری قدیم شد. در بخش آخر دورهٔ شوگون‌سالاری توکوگاوا ناآرامی و نارضایتی مردم از حکومتِ تقریباً ورشکستهٔ شوگونی مشهود بود. دین بودایی که دین حکومتی کشور بود، دستخوش سوء شهرت شده بود و به موازات افزایش علاقهٔ همگانی مردم به دین شینتو، در پایان دورهٔ توکوگاوا، عزت و احترام دین بودایی به پایین‌ترین سطح خود رسید. مسیحیت. در طول دوره سنگوکو، گسترش مسیحیت بسیار سریع بود.
در طول دوره سنگوکو، گسترش مسیحیت بسیار سریع بود. از سال ۱۶۱۴، زمانی که اخراج دایمیوهای مسیحی آغاز شد، تخمین زده می‌شود که تعداد مؤمنان ژاپنی حداقل ۲۰۰٬۰۰۰ نفر تا حداکثر نیم میلیون نفر بوده است. در آن زمان، جمعیت ژاپن حدود ۱۲ میلیون نفر تخمین زده می‌شد، به این معنی که ۲ تا ۴ درصد از جمعیت مسیحی بودند. پایگاه‌های مبلغان مذهبی در ناگاساکی، فوکوئوکا، اوئیتا، کیوتو و سایر مکان‌ها متمرکز بودند و حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ مبلغ و عضو کلیسا پرتغالی و اسپانیایی در سراسر کشور با ۲۰۰ کلیسا وجود داشتند. برای مثال، ناگاساکی زمانی
۲۰۰ کلیسا وجود داشتند. برای مثال، ناگاساکی زمانی مانند قلمرو یسوعی‌ها (ژزوئیت‌ها) بود. گسترش مسیحیت در واقع با منافع عمده‌ای مرتبط بود. برای حاکمان ژاپن و جنگ‌سالاران دوره سنگوکو، تجارت با پرتغال و اسپانیا بسیار سودآور بود. با این حال، این امر همیشه با تبلیغ مسیحیت همراه بود. از قرن پانزدهم تا شانزدهم، پرتغال و اسپانیا مسیرهای دریایی به نقاط مختلف جهان را توسعه دادند و به تجارت گسترده پرداختند، اما این تجارت با فعالیت تبلیغی مسیحیت همراه بود. پاپ الکساندر ششم (دوره پاپی ۱۴۹۲ تا ۱۵۰۳ میلادی) در طی پیمان
ششم (دوره پاپی ۱۴۹۲ تا ۱۵۰۳ میلادی) در طی پیمان توردسییاس به پرتغال و اسپانیا اجازه داد تا در ازای گسترش مسیحیت، جهان را بین خود تقسیم کنند. این فرمان هر دو کشور را موظف می‌کرد که در ازای داشتن مستعمراتی در سراسر جهان، مبلغان مذهبی اعزام کنند و کلیساهایی در نقاط مختلف جهان بسازند. این فرمان نقش محوری در فتح دنیای جدید توسط اسپانیا ایفا کرد. این فرمان بیان کرد که هر سرزمینی که مسیحیان در آن ساکن نیستند، برای «کشف»، ادعا و بهره‌برداری توسط حاکمان مسیحی در دسترس است و اعلام کرد که «ایمان کاتولیک و دین مسیحیت
است و اعلام کرد که «ایمان کاتولیک و دین مسیحیت باید ارتقا یابد و در همه جا افزایش و گسترش یابد، از سلامت روح مراقبت شود و ملت‌های وحشی سرنگون شده و به ایمان آورده شوند.» کشتی‌های تجاری پرتغالی و اسپانیایی نیز مبلغان مذهبی را حمل می‌کردند و آنها همیشه برای تبلیغ در سرزمین‌های جدیدی که تجارت را در آنها آغاز می‌کردند، مجوز می‌گرفتند. آنها فقط با سرزمین‌هایی تجارت می‌کردند که به آنها اجازه می‌داد مسیحیت را گسترش دهند. وقتی به ژاپن آمدند، به عنوان شرط تجارت با ژاپن، اجازه تبلیغ مسیحیت را مطالبه کردند. مبلغان
ژاپن، اجازه تبلیغ مسیحیت را مطالبه کردند. مبلغان یسوعی سعی کردند اربابان فئودال اطراف ناگاساکی را به کیش خود درآورند. در پاسخ، برخی از اربابان فئودال امیدوار بودند که تغییر مذهب به آنها کمک کند تا از حمایت تجاری پرتغال بهره‌مند شوند. تحت حکومت این اربابان فئودال، عموم مردم تحت تأثیر مسیحیت قرار گرفتند و در اوایل قرن هفدهم، ناگاساکی به «روم ژاپن» تبدیل شد. نویسنده ژاپنی یامائوکا تتسوهیده می‌نویسد: «اگر ژاپن از نظر نظامی ضعیف بود، شکی نیست که مانند امپراتوری آزتک و امپراتوری اینکا تحت سلطه قرار می‌گرفت و
آزتک و امپراتوری اینکا تحت سلطه قرار می‌گرفت و مانند سایر ملت‌های «غیر سفید» نابود یا مستعمره می‌شد.» حادثه کشتی مادره د زئوس. محرک ممنوعیت مسیحیت توسط ایه‌یاسو، مشکلی بود که در سال ۱۶۰۹ با پرتغال رخ داد. یک کشتی ژاپنی «کشتی مهر قرمز» (دارای مجوز بازرگانی) در نزدیکی ماکائو با یک کشتی پرتغالی در طی حادثه کشتی مادره د زئوس، دچار مشکل شد و ۶۰ نفر از خدمهٔ ژاپنی آن کشته شدند. در تلافی، ژاپنی‌ها کشتی «مادره دِ دئوس» را که به ناگاساکی رسیده بود، غرق کردند. این سلسله وقایع، که شامل یک پرونده رشوه‌خواری بین
این سلسله وقایع، که شامل یک پرونده رشوه‌خواری بین مقام‌های شوگون‌سالاری و آریما هارونوبو، ارباب مسیحی قلمرو هیزن (استان ناگاساکی) نیز می‌شد، در روزهای اولیه شوگون‌سالاری ادو به یک رسوایی بزرگ تبدیل شد. در نتیجه این حادثه، در سال ۱۶۱۲، ایه‌یاسو دستوری مبنی بر ممنوعیت مسیحیت در سرزمین‌هایی که مستقیماً تحت کنترل شوگون‌سالاری بودند، صادر کرد. با این حال، این حادثه صرفاً یک عامل محرک بود و ایه‌یاسو منتظر فرصتی برای ممنوعیت مسیحیت بود. او به دنبال حذف خارجی‌ها و همچنین مسیحیان به عنوان تهدیدی برای امنیت ملی بود.
مسیحیان به عنوان تهدیدی برای امنیت ملی بود. ارتباط مسیحیت و افزایش قدرت فئودال‌ها. در زمان، تجارت با نانبان (به معنی دادوستد با بربرهای جنوبی) فقط به معنای آوردن آثار فرهنگی کمیاب غربی نبود؛ زیرا بیشتر کشتی‌های نانبان که به ژاپن می‌آمدند، آذوقه را از بندرهای ماکائو و چین می‌آوردند. در آن زمان، ژاپن قادر به تولید اسلحه بود، اما موادی مانند سرب مورد استفاده در گلوله‌های اسلحه و نیترات پتاسیم، ماده اولیه مهمات، در آن زمان در ژاپن قابل تولید نبودند و ژاپن مجبور بود به واردات از خارج از کشور متکی باشد. بدون
بود به واردات از خارج از کشور متکی باشد. بدون تجارت با منطقه نانبان، تهیه مهمات برای تفنگ یا مواد اولیه برای باروت غیرممکن می‌بود. به عبارت دیگر، افزایش تجارت با غرب و گسترش مسیحیت همچنین نشان داد که اربابان فئودال تا چه حد تجهیزات نظامی وارد می‌کردند. ایه‌یاسو از زمان رسیدن به مقام شوگونی در ژاپن، تلاش کرد تا قدرت نظامی دایمیوهای مختلف را کاهش دهد. در اصل، ساخت یا نوسازی قلعه‌ها ممنوع بود بر طبق و تنها در صورت وجود دلایل خاص توسط شوگون‌سالاری مجاز شمرده می‌شد. علاوه بر این، در سال ۱۶۰۹، ساخت کشتی‌های
می‌شد. علاوه بر این، در سال ۱۶۰۹، ساخت کشتی‌های بزرگتر از ۵۰۰ کوکو ممنوع شد و کشتی‌های بزرگ متعلق به قلمروهای مختلف فئودالی مصادره شدند. در نتیجه، در حالی که تلاش‌هایی برای کاهش قدرت نظامی حوزه‌های مختلف فئودالی انجام می‌شد، تجارت با پرتغال و اسپانیا برای انجام این سیاست بسیار مضر بود. علاوه بر این، پرتغال و اسپانیا اقدامات نظامی نگران‌کننده‌ای انجام می‌دادند. ناگاساکی به چیزی شبیه به یک ملک یسوعی تبدیل شده بود. علاوه بر این، مسیحیان اغلب معابد و زیارتگاه‌های مذاهب دیگر را در سراسر ژاپن ویران می‌کردند.
مذاهب دیگر را در سراسر ژاپن ویران می‌کردند. اسپانیا حتی حمله نظامی به ژاپن را نیز در نظر داشت. در آن زمان، ژاپن در دوره سنگوکو بود و اربابان فئودال از قدرت نظامی کافی برای مقاومت در برابر تهاجم برخوردار بودند، بنابراین به سادگی از آن صرف نظر کردند. اگر ژاپن در دوره سنگوکو نبود، ممکن بود مانند سایر کشورهای جنوب شرقی آسیا مورد تهاجم پرتغال یا اسپانیا قرار گیرد. در نظر گرفتن همه این عوامل ممکن است منجر به تصمیم دولت ژاپن به ممنوعیت کامل مسیحیت باشد. در حدود دهه ۱۶۲۰، شوگون‌سالاری تصمیم گرفت که صرفاً حذف
دهه ۱۶۲۰، شوگون‌سالاری تصمیم گرفت که صرفاً حذف رهبران مذهبی کافی نیست و آنها باید سیاستی برای ریشه‌کن کردن مسیحیت از قلب مردم تدوین کنند. پس از شورش شیمابارا در سال ۱۶۳۷، شوگون‌سالاری با شدت بیشتری مسیحیان را سرکوب کرد و اعدام‌ها و تفتیش‌های همراه با شکنجه انجام داد. فومیئه (پا گذاشتن روی تصاویر)، سیستم ثبت معبد، سیستم مسئولیت گروهی پنج نفره و سیستم پاداش برای خبرچینان از دیگر اقدامات بود. تابلوی اعلاناتی که این فرمان را درج کرده بود. در ماه مه ۱۷۱۱ صادر شد. یک کوساتسو (تابلوی اعلانات چوبی) به ارتفاع ۴۲٫۵
یک کوساتسو (تابلوی اعلانات چوبی) به ارتفاع ۴۲٫۵ سانتی‌متر و عرض ۷۰ سانتی‌متر که این قانون در آن درج و به نمایش عمون گذاشته شده بود، امروزه در موزه تاریخ استان گیفو نگهداری می‌شود. در این قانون آمده است که به کسانی که خود را مسیحی معرفی کنند، مانند مبلغان مذهبی و کسانی که به دین خود بازگشته‌اند، پاداش داده خواهد شد، اما اگر هویت خود را پنهان کنند، رئیس و حتی گروه پنج نفره مجازات خواهند شد. این اطلاعیه‌ها در تابلوهای اعلانات روستاها در سراسر کشور نصب شدند تا روستاییان همیشه آنها را ببینند. کوساتسو در آن زمان
همیشه آنها را ببینند. کوساتسو در آن زمان مکانی برای اطلاع‌رسانی از سوی دولت بود و اعتبار زیادی داشت. حتی پس از دوران اصلاحات میجی، دولت جدید این ممنوعیت را ادامه داد، اما به دلیل انتقاد سایر کشورها، این اطلاعیه‌ها در سال ۱۸۷۳ برداشته شدند. هنر، فرهنگ و سرگرمی. در این دوران برای نخستین بار جماعت شهرنشین قادر به حمایت از فرهنگ عمومی بودند. تلاش آنان برای لذت بردن از زندگی تحت نام اوکی‌یو (جهان گذران) شناخته می‌شد. نقاشی‌های باسمه‌ای یا اوکی‌یوئه (نقاشی جهان گذران) که نام‌های مشهوری چون هیروشیگه، هوکوسای و
گذران) که نام‌های مشهوری چون هیروشیگه، هوکوسای و کونی‌یوشی آن را نمایندگی می‌کردند، در این دوران پیشرفت زیادی کرد. تئاتر کابوکی در این دوره متولد شد و ماتسوئو باشو، هایکوسرای برجسته ژاپنی، شعرهای خود را در این روزگار سرود. بی‌توجهی به آداب و رسوم فئودالی و دینی در اواسط و اواخر دوران شوگون‌سالاری توکوگاوا در میان طبقات پایین مردم به شدت رواج داشت. در دوره ادو زندگی شهری، به ویژه در شهرهای ادو و اوساکا عنصر جدیدی برای فرهنگ ژاپن فراهم آورد - عنصری از جاروجنجال و غوغا و رنگ که هیچ شباهتی با دنیای پر از قیود
و غوغا و رنگ که هیچ شباهتی با دنیای پر از قیود اشراف سنتی نداشت و از بخشی از مردم برخاسته بود که می‌توان با صفت تازه به دوران رسیده، آنان را توصیف کرد. این بخش بیشتر بازرگانان و خانواده‌های ایشان را شامل می‌شد. آنان برای برآوردن هوس‌های خود فرهنگی را پدیدآوردند که اوکی‌یو یعنی «دنیای مواج» نامیده شد و شامل لذت‌های زودگذر، تماشاخانه‌ها، رستوران‌ها، محل‌های کشتی‌گیری، عشرتکده‌ها با انبوه بازیگران، رقاصان، آوازه‌خانان، قصه‌سرایان، بذله‌گویان، روسپیان، دختران گرمابه بود که کسانی که توان مالی داشتند مانند
گرمابه بود که کسانی که توان مالی داشتند مانند تاجران و سامورایی‌ها و اربابان آنان در این جهان پرسه می‌زدند. در این زمان بیشتر ادبیات و هنر با این جهان مربوط بود. در این دوره عملاً جامعه در پی دو چیز بود؛ شهوت و پول. نوعی کتاب‌های داستانی جدید رایج شد با نام اوکی‌یو-زوشی که می‌تواند به معنای «داستانهای جهان فانی» باشد. موضوع غالب این داستان‌ها خوشگذرانی، عیّاشی و خودکشی‌های عاشقانه است. این نوع داستان‌ها به شدّت در اجتماع به خصوص در شهر اوساکا طرفدار پیدا کرد و به تیراژ بالا چاپ شد. مشهورترین داستان‌نویس
کرد و به تیراژ بالا چاپ شد. مشهورترین داستان‌نویس دوره ادو ایهارا سایکاکو بود. زمینهٔ داستان‌های او زندگی مردم طبقهٔ متوسط است و مادی گرایی این زندگی و شوق و شوری که برای لذت‌جویی دارند با واقع بینی تصویر شده است. شخصیت‌های رمان‌های ایهارا سایکاکو بیشتر جوان‌های تن‌آسا و هوسران، کاسب‌کارانی که جز به پول به چیز دیگری فکر نمی‌کنند، زنان سست و بی‌بند و بار، آدم‌های ساده، و نیز کاهنانی متظاهر و دورو هستند. برخلاف وی داستان‌نویس دیگری به نام تاکیزاوا باکین در اواخر دوره ادو به روحیه و اخلاقیات سامورایی‌ها
در اواخر دوره ادو به روحیه و اخلاقیات سامورایی‌ها پرداخت و کتاب‌های بسیاری در مورد منش و خصال رزمندگان نوشت. مد. لباس‌ها طیف گسترده‌ای از طرح‌ها و تکنیک‌های تزئینی را به خود گرفتند، به خصوص برای کیمونو که توسط زنان پوشیده می‌شد. مصرف‌کنندگان اصلی کیمونو سامورایی‌ها بودند که از لباس‌های مجلل و سایر تجملات مادی برای نشان دادن جایگاه خود در رأس نظم اجتماعی استفاده می‌کردند. با توجه به این تقاضا، صنعت نساجی رشد کرد و از روش‌های پیچیده بافتن، رنگرزی و گل‌دوزی استفاده شد.] در این دوره، زنان از رنگ‌های روشن و
استفاده شد.] در این دوره، زنان از رنگ‌های روشن و طرح‌های جسورانه تری استفاده می‌کردند، در حالی که کیمونوی زنانه و مردانه بسیار شبیه به هم بود. ظهور یک طبقه بازرگان (بورژوازی) به تقاضای بیشتر برای لباس‌های ظریف دامن زد. در حالی که کیمونوی معمولی معمولاً توسط زنان در خانه ایجاد می‌شد، کیمونوی ابریشمی مجلل توسط هنرمندان متخصص و معمولاً مرد طراحی و ساخته می‌شد. نوعی کیمونو مخصوص نخبگان نظامی «گوشودوکی» یا «سبک درباریان قصر» بود که در محل سکونت یک رهبر نظامی (شوگون یا دایمیو) استفاده می‌شد. این لباس‌ها شامل
(شوگون یا دایمیو) استفاده می‌شد. این لباس‌ها شامل صحنه‌های منظره بودند که در میان آنها نقوش دیگری نیز وجود داشت که معمولاً به ادبیات کلاسیک اشاره داشتند. مردان سامورایی با طرح کم‌رنگ‌تری با طرح‌های هندسی در اطراف کمر لباس می‌پوشیدند. «یوگی»، یا کیمونوی مخصوص خواب، معمولاً نخی بود طرح‌های ساده داشت. سبکی به نام «تسوما مویو» دارای تزئینات غنی از کمر به پایین، و نشانه‌های خانوادگی بر روی گردن و شانه‌ها بود. این لباس‌ها توسط زنان طبقه بازرگان پوشیده می‌شدند. کیمونوی زنان طبقه بازرگان نسبت به سامورایی‌ها
کیمونوی زنان طبقه بازرگان نسبت به سامورایی‌ها فرومایه تر بودند، اما همچنان از رنگ‌های جسورانه و طرح‌های نمایانگر طبیعت استفاده می‌شد. قرمز یکی از رنگ‌های محبوب زنان ثروتمند بود، بخشی به دلیل ارتباط فرهنگی با جوانی و عشق، و بخشی به این دلیل که رنگ قرمز، از گلرنگ مشتق می‌شد و بسیار گران بود، بنابراین یک لباس قرمز روشن، به نمایش گذاشتن ثروت بود. پارچه‌های هندی، که توسط واردکنندگان هلندی به ژاپن آورده شد، با شور و اشتیاق پذیرفته شدند و کاربردهای زیادی پیدا کرده بود. طراحان ژاپنی شروع به چاپ طرح‌هایی کردند که
بود. طراحان ژاپنی شروع به چاپ طرح‌هایی کردند که تحت تأثیر الگوهای هندی بود. برخی از لباس‌ها از پارچه وارداتی از انگلیس یا فرانسه استفاده می‌کردند. در اختیار داشتن این منسوجات عجیب و غریب به معنای ثروت و سلیقه بود، اما مردم آنها را به عنوان لباس زیر می‌پوشیدند که طرح‌های آن دیده نشوند. اینرو و نتسوکه به عنوان لوازم جانبی در میان مردان محبوب شدند. در ابتدا، اینرو یک محفظه قابل حمل برای قرار دادن مهر یا دارو بود، و نتسوکه یک اتصال‌دهنده به کیف بود، و هر دو ابزار کاربردی بودند. با این حال، از اواسط دوره ادو،
کاربردی بودند. با این حال، از اواسط دوره ادو، محصولات با ارزش هنری بالا ظاهر و به عنوان لوازم جانبی مردانه محبوب شدند. به ویژه بازرگانان سامورایی و ثروتمند برای خرید اینرو با ارزش هنری بالا رقابت می‌کردند. در پایان دوره ادو، ارزش هنری اینرو افزایش بیشتری یافت و به عنوان یک مجموعه هنری شناخته شد. حادثه‌های بزرگ دوره ادو. رویدادهای مهم دوره ادو به شرح زیر است:
باکوماتسو ، به معنای پایان شوگون‌سالاری، به سال‌های آخر حکومت شوگون‌سالاری توکوگاوا یا دوره ادو گفته می‌شود که دورهٔ انتقال از نظام شوگون‌ها به دولت میجی است. این دوره از پهلو گرفتن ناوگان نظامی ایالات متحده آمریکا در خلیج ادو (توکیوی امروزی) در ۸ ژوئیه ۱۸۵۳ تا پایان جنگ بوشین در ۲۷ ژوئن ۱۸۶۹ ادامه داشت. ویژگی این دوران، رویدادهای مهمی بود که به سیاست انزوا یا ساکوکو در ژاپن پایان داد. در ژوئیه سال ۱۸۵۳، دریادار متیو پری با چهار کشتی جنگی آمریکایی وارد خلیج ادو شد و خواستارِ گشودنِ درهای تجارت آزاد، حفاظت
ادو شد و خواستارِ گشودنِ درهای تجارت آزاد، حفاظت از کشتی‌های خراب‌شدهٔ آمریکایی، تهیه زغال‌سنگ و دیگر مواد مورد نیاز کشتی‌های تجاری در یک یا دو بندر ژاپنی شد. ناخدا پری کاملاً آماده بود تا در صورت شکست مذاکرات، دست به حمله نظامی بزند و تهدید کرده بود که اگر ژاپنی‌ها از آغاز گفتگوها سر باز زنند، به سوی‌شان آتش خواهد گشود. پری سپس به چین رفت و در بازگشت دوباره به ژاپن، پاسخ مطلوب خود را دریافت کرد و عهدنامه کاناگاوا امضا شد. به‌طور کلی، دههٔ ۱۸۵۰ میلادی، دوران تحمیل قراردادهای تجارت آزاد از سوی کشورهای غربی
تحمیل قراردادهای تجارت آزاد از سوی کشورهای غربی به ژاپن بود، که باعث ایجاد نارضایتی و اختلاف در ژاپن شد. در دوره باکوماتسو، سه گروه اثرگذار وجود داشت: جناح طرفداران شوگون‌سالاری توکوگاوا، جناح برانداز شوگون‌سالاری و حامیان قدرت گرفتن امپراتور ژاپن و جناح رهبری مشترک دربار و شوگون‌سالاری (کوبو گاتای) یا میانه‌روها. در سال ۱۸۶۳ امپراتور کُومِی طی حکمی به‌نام فرمان اخراج اجنبی‌ها خطاب به شوگون وقت، توکوگاوا ایه‌موچی، خواستار اخراج بیگانگان از کشور شد. در پی این فرمان سفارت انگلستان و اتباع بریتانیایی مورد
این فرمان سفارت انگلستان و اتباع بریتانیایی مورد حمله قرار گرفتند. در سال ۱۸۶۷ امپراتور کومی درگذشت و پس از وی پسرش، امپراتور میجی، در سن پانزده سالگی، به‌طور رسمی به مقام امپراتوری ژاپن رسید. چند ماه پس از آن توکوگاوا یوشینوبو آخرین شوگونِ شوگون‌سالاری توکوگاوا در نامه‌ای که به دربار فرستاد داوطلبانه خواستار اجازهٔ بازگرداندن اقتدار خود به امپراتور شد. امپراتور میجی درخواست وی را پذیرفت. بازگشت قدرت به امپراتور در سال ۱۸۶۸ رسماً اعلام شد و پس از آن، امپراتور یگانه فرمانروای ژاپن بود. پس از کناره‌گیری
یگانه فرمانروای ژاپن بود. پس از کناره‌گیری داوطلبانهٔ یوشینوبو از قدرت، وی نه‌تنها موفق به یافتنِ جایگاهی در دولت جدید نشد، بلکه به او فرمان داده شد که اراضی خود را به دولت جدید واگذار کند. این فرمان موجب خشم ارتش قدیم شوگونی شد. سلسله نبردهای معروف به جنگ بوشین بین طرفداران حکومت شوگون‌سالاری توکوگاوا با طرفداران امپراتور ژاپن در ۲۷ ژانویه ۱۸۶۸ آغاز شد و پس از گذشت یک سال و نیم با شکست شوگون‌سالاری پایان یافت. پس از پایان دورهٔ ادو، اصلاحات میجی در ژاپن آغاز شد. زمینه. توکوگاوا ایه‌یاسو در سال ۱۶۰۳ قدرت
شد. زمینه. توکوگاوا ایه‌یاسو در سال ۱۶۰۳ قدرت را در دست گرفت و شوگون‌سالاری توکوگاوا را پایه گذاشت. این دوره تاریخی دوره ادو نامیده می‌شود. دوره ادو به مدت دو قرن و نیم به طول انجامید. در این مدت اگرچه چندین شورش دهقانی و ناآرامی‌های گذرا پیش آمد، اما به‌طورکلی فضای صلح و آرامش و ثبات ویژگی بر این دوران حاکم بود. در دوره ادو کشور ژاپن به بیش از ۲۵۰ قلمرو فئودالی بزرگ و کوچک به نام هان تقسیم شده بود که هر کدام را یک دایمیو (امیر یا خان) اداره می‌کرد. مهم‌ترین دایمیوی کشور شخص شوگون بود و نزدیک به یک‌چهارم
دایمیوی کشور شخص شوگون بود و نزدیک به یک‌چهارم زمین‌های کشور و تمامی معادن طلا و نقره و بندرها و شهرهای عمده هم مُلکِ شوگون شناخته می‌شد. شوگون‌سالاری توکوگاوا از طریق شبکه حکومت‌های خودمختار محلّی یا دایمیو‌ها، کشور ژاپن را اداره می‌کرد. با آنکه دایمیوها در اصل خودمختار بودند، حکومت توکوگاوا با ایجاد یک شیوهٔ نظارت مؤثر کوشید تا از قدرت یافتن آنها در حدی که برای حکومت مرکزی خطرناک باشد، جلوگیری کند. در سال ۱۶۳۵ حضور هر دو سال یک‌بارِ دایمیوها در ادو (توکیوی کنونی) الزامی شد که سانکین کوتای خوانده می‌شد.
کنونی) الزامی شد که سانکین کوتای خوانده می‌شد. این ترتیب موجب می‌شد که دایمیوها بیشترِ درآمد خود را صرف رفت‌وبرگشت از ملک اربابی خود تا ادو کنند. این هزینه به‌خصوص برای دایمیوهایی که قلمروشان از ادو فاصله بسیار داشت، خیلی سنگین‌تر بود. وضعیت اجتماعی. در دوره ادو طبقه اشراف عبارت بود از امپراتور، درباریان، شوگون و دایمیوها؛ و بخشِ غیرِ اشرافی جامعه ژاپن از چهار طبقه سامورایی‌ها، دهقانان، پیشه‌وران و بازرگانان تشکیل می‌شد. سامورایی‌ها که بالاتر از سه طبقهٔ دیگر بودند، همراه خانواده‌هایشان حدود ۷ تا ۹ درصد
دیگر بودند، همراه خانواده‌هایشان حدود ۷ تا ۹ درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند و از امتیازات اجتماعی و مقرری موروثی بهره‌مند بودند. در دوره ادو فقط آنان حق بستن شمشیر داشتند و مقرری خود را بیشتر به‌صورت جنس یعنی برنج دریافت می‌کردند. بر اثر توفیق نظام شوگون‌سالاری در استقرار نظم و قانون و حفظ آن پس از سال‌ها جنگ داخلی، در کشور اثری از جنگ و نبرد نبود و سامورایی‌ها به کارهای دیگر مانند شغل دیوانی یا معلمی مشغول بودند. سامورایی‌ها در بیشتر قسمت‌ها، زمین‌های خود را به کلی از دست داده بودند و در داخل یا نزدیک
را به کلی از دست داده بودند و در داخل یا نزدیک به قلعه ارباب خود زندگی می‌کردند. به‌سبب اینکه خاندان‌های اربابی مجبور بودند مدتی از سال را در ادو (توکیوی امروزی) همراه با خدمهٔ خود اقامت کنند، تهیهٔ پول برای سامورایی‌ها جهت مخارج زندگی در ادو مسئله‌ای بسیار مهم بود. آنها مجبور بودند پول نقد را از طریق فروش برنج‌های مقرری خود با کارگزاران برنج به دست بیاورند. از آنجا که هزینه زندگی در ادو بالاتر از توان آنان بود، گرفتن وام از بازرگانان با اعتبارِ درآمد آینده رایج بود. در این دوره ارزش طلا به‌طور
درآمد آینده رایج بود. در این دوره ارزش طلا به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای نسبت به ارزش برنج افزایش یافته بود و همین موضوع باعث شد دارایی طبقهٔ سامورایی‌ها که درآمدشان به‌صورت دریافتیِ برنج بود، به‌مراتب کمتر از دارایی طبقهٔ بازرگانان با درآمدِ طلا و نقره باشد. در اواخر دوره ادو تقریباً تمامی افراد سامورایی به بازرگانان بدهکار بودند. در اواخر دوره ادو چند هزار خانواده از تبار بالا و با درآمد هنگفت بودند که مشاغل مهم دولتی را در انحصار داشتند و برخی از این مشاغل در واقع موروثی بودند. ذیل آن، طبقه سامورایی‌ها قرار
واقع موروثی بودند. ذیل آن، طبقه سامورایی‌ها قرار داشت که شامل چندصدهزار خانوادهٔ محروم از مشاغل سطح بالا و دارای درآمد اندک بود. سامورایی‌ها از بی‌عدالتی اجتماعی و ثروت بسیار بازرگانان در خشم بودند و در نهایت افرادی از درون همین طبقه موجبات فروپاشی نظام فئودالی در ژاپن را فراهم کردند. سیاست بستن دروازه‌های ژاپن. سیاست حکمرانان در منع مسیحیت و بستن دروازه‌های ژاپن به‌روی جهان خارج، در پی گسترشِ فعالیتِ مبلغان مسیحی در اوایل قرن هفدهم و بیم از اینکه آنها زمینه‌ساز استعمار و استثمار غرب باشند در تحولات این
استعمار و استثمار غرب باشند در تحولات این دوره از تاریخ ژاپن اثر عمده داشت. ساکوکو به معنی کشور بسته یا در ترجمه واژه‌به‌واژه به معنای «کشور در زنجیر» یا به‌معنای «سیاست درهای بسته» است. ساکوکو سیاستی بود که در ژاپن در دوره ادو از سوی استبداد نظامی توکوگاوا اعمال می‌شد و هدف آن محدودیت و ممنوعیت ارتباط و تجارت مردم ژاپن با اتباع خارجی بود. ورود خارجی‌ها و خروج ژاپنی‌ها می‌توانست مجازات مرگ را در پی داشته باشد. با این حال ساکوکو به معنی انزوای مطلق ژاپن نبود. اطلاعات مورد نیاز از طریق پادشاهی ریوکیو و
نبود. اطلاعات مورد نیاز از طریق پادشاهی ریوکیو و دودمان جوسان به کشور وارد می‌شد. از لحاظ اقتصادی نیز علاوه بر این دو منبع، ژاپن در جزیره مصنوعی دجیما واقع در بندر ناگاساکی با هلند، در همان بندر ناگاساکی با چین و کره و در هوکایدو با مردم آینو دادوستد داشت. تدابیری که نخستین فرمانروایان توکوگاوا برای بقا و دوام حکومت خود در کار آوردند هم مؤثر و هم موفّق بود، اما مانع از رشد طبیعی اقتصادی و اجتماعی ژاپن شد و این کشور را از تمدن صنعتی کشورهای اروپایی عقب نگهداشت. تجدید حیات شینتو. در عصر توکوگاوا ژاپن به مدت
تجدید حیات شینتو. در عصر توکوگاوا ژاپن به مدت دو قرن و نیم در صلح و آرامش به سر می‌برد. در این دوره آیین بودایی، تنها دینی بود که از طرف دولت به رسمیت شناخته می‌شد. در این دوران از همهٔ مردم خواسته شد که به‌عنوان بودایی در یکی از معابد ثبت‌نام کنند. این نام‌نویسی که در ابتدا برای مشخص کردن مسیحیان انجام می‌شد، اهداف متعددی را برآورده می‌ساخت، از جمله اینکه یک سرشماری به حساب می‌آمد. نقش این معابد از دید حکومت همان کاری بود که پلیس انجام می‌داد. اتباع کشور ژاپن هر چند در این مدت طبق دستور حکومت، بودایی
ژاپن هر چند در این مدت طبق دستور حکومت، بودایی شدند، ولی سرزندگی معنوی دینی و علاقه به آموزه‌های اعتقادی در بین آنان کاهش یافت. از تحولات مهم در اوایل دوره توکوگاوا، ظهور «مکتب مورخان میتو» بود. اعضای این مکتب، متون ژاپنی را مطالعه می‌کردند و علاقهٔ عمومی به تاریخ ادبیات و ادیان ملی ژاپن را برمی‌انگیختند. قرن‌ها می‌گذشت که خاندان سلطنتی در گمنامیِ نسبی باقی مانده بود و امپراتوران اسیر دست گروه‌های حاکم بودند. ادعاهای خاندان سلطنتی سرانجام در معرض دید و قضاوت عموم قرار گرفت و بسیاری از آحاد جامعه در صدد
عموم قرار گرفت و بسیاری از آحاد جامعه در صدد احیای اعادهٔ سلطنتی برآمدند. همچنین احیا و تأکید بر متون باستانی موجب اعادهٔ علاقه و توجه مردم به دین خفتهٔ شینتو گردید. کتاب نیهون‌شوکی (نیهون‌گی) با شرح و تفسیرِ مناسب چاپ شد. این وقایع‌نامهٔ تاریخی مربوط به قرن هشتم، بر تاریخ فراموش‌شدهٔ ژاپن پرتو افکند. افسانه‌های مربوط به سرمنشأ الهی امپراتوران ژاپن، مبنای دینیِ اعادهٔ نظام امپراتوری قدیم شد. در سال‌های آخر دورهٔ توکوگاوا، ناآرامی و نارضایتی مردم از حکومتِ تقریباً ورشکستهٔ شوگونی مشهود بود. دین بودایی که
تقریباً ورشکستهٔ شوگونی مشهود بود. دین بودایی که دین حکومتی کشور بود، دستخوش سوء شهرت شده بود و به موازات افزایش علاقهٔ همگانی مردم به دین شینتو، در پایان دورهٔ توکوگاوا، عزت و احترام دین بودایی به پایین‌ترین سطح خود رسید. پیامدهای نبرد سکیگاهارا. بسیاری از خاندان‌ها، به ویژه آنهایی که در سمت غرب ژاپن بودند، نسبت به آوارگی خود یا آنچه آنها شکست یا مجازات ناعادلانه پس از شکست سپاه غربی در نبرد سکیگاهارا (۱۶۰۰ میلادی) می‌دیدند، ناخشنود بودند. به ویژه سه خاندان پیامدهای سکیگاهارا را سبک نگرفتند: سیاست تجارت
پیامدهای سکیگاهارا را سبک نگرفتند: سیاست تجارت آزاد در کشورهای غربی. در قرن نوزدهم توازن قوا در کشورهای غربی برقرار بود، اما سیاست‌های امپریالیستی که خواستار تجارت آزاد در مناطق دیگر با استفاده از نیروهای مسلح بودند، در حال گسترش بود. کشورهای غربی محصولات کشاورزی و مواد معدنی را برای کشور خود از کشورهای مستعمره وارد کرده و محصولات صنعتی را به این کشورها صادر می‌کردند؛ بنابراین کشورهای مستعمره مجبور به تجارت آزاد بودند. کشورهای غربی در ابتدا، شرکت‌هایی با حقوق انحصاری در هر مستعمره به وجود می‌آوردند و در