payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تأکید او بیشتر بر «تاریخ» بود تا بر «اندیشهٔ اسلامی». کلمهٔ کلیدی تاریخ به نظر او در پژوهش‌های خاورشناسان و اسلام‌شناسان کلاسیک نادرست یا دست‌کم نابسنده فهمیده شده بود. او تصمیم گرفت با بهره‌گیری از تحولات تازه در زمینهٔ تاریخ‌نگاری شکل نگرش و نگارش تاریخی را در موضوعات اسلامی دگرگون کند. دیدگاه‌ها. طرح فکری ارکون را شاید بتوان در سه قلمرو بازشناخت: از نظر ارکون، در عصر زرین تمدن اسلامی مجالی کوتاه برای انسان‌گرایی، خردگرایی، این‌جهانی‌اندیشیدن، جهان‌روایی و رواداری پدیدآمده بود؛ اما این مجال دیری نپایید.
و رواداری پدیدآمده بود؛ اما این مجال دیری نپایید. ارکون با پژوهش دربارهٔ روش عقلانی تاریخ‌نگاری مسکویه و سپس خردگرایان و انسان‌گرایان دیگری چون ابوحیان توحیدی و ابوالعلاء معری می‌کوشید خاطره‌ای گمشده را در وجدان مسلمان امروزی بیدار کند. او همچنین در کتاب «انسان‌گرایی و اسلام؛ جدال‌ها و پیش‌نهادها» با یادآوری زمانی از دست رفته می‌کوشید شرح دهد چرا مبارزات ملت‌های مسلمان برای رهایی از استعمار به شکل‌گیری حکومت‌های خودکامه، تفسیرهای ایدئولوژیک و خشن از اسلام، رکود اقتصادی و اجتماعی، سرکوب فرهنگی و فکری، هویتی
اقتصادی و اجتماعی، سرکوب فرهنگی و فکری، هویتی مثله‌شده و کژتابیده و در پاره‌ای موارد مانند الجزایر به جنگ داخلی انجامیده‌است. ارکون خود را بسیار به ابوحیان توحیدی نزدیک می‌دید. ارکون مطالعات و تحقیقات فیلولوژیک اسلام‌شناسان را بسیار ارج می‌نهاد، اما باور داشت که اسلام‌شناسی نباید در مرزهای زبان‌شناسی تاریخی بایستد. بخش مهمی از پژوهش‌های ارکون دربارهٔ متن قرآن است. او باور داشت آنچه مسلمانان امروز از متن قرآن می‌شناسند، نه مقدس است، نه وحیانی. او بدون آن‌که در سرشت وحی پرسش کند، می‌اندیشید کلمات وحی‌شده همه
سرشت وحی پرسش کند، می‌اندیشید کلمات وحی‌شده همه شفاهی بودند و محمد بن عبدالله خود هرگز قرآن را ننوشت. در نتیجه، وحی مقدس، گفتاری شفاهی بود که به شکلی تکرارناپذیر برای یک بار در تاریخ روی داد. به باور او متن امروزی قرآن که مصحف عثمان خوانده می‌شود، متنی است حاصل گردآوری یادداشت‌های کسان بسیار از گفته‌های پیامبر اسلام؛ در شورای تدوین قرآن دربارهٔ سوره‌بندی و آیه‌بندی و ترتیب آیات و نیز ناسخ و منسوخ تصمیم گرفته شده‌است؛ شورای تدوین قرآن به دستور خلیفهٔ سوم مسلمانان عثمان بن عفان تشکیل شده‌است؛ بنابراین، به
عثمان بن عفان تشکیل شده‌است؛ بنابراین، به باور او تدوین متن نهایی و قطعی قرآن در شرایطی یک‌سره سیاسی صورت گرفته‌است. ارکون می‌اندیشید سرشت گفتار شفاهی با متن نوشتاری متفاوت است. از نگاه او قرآن در تبدیل از گفتار شفاهی (وحی) به متن نوشتاری (مصحف) دگرگونی معنایی یافته‌است زیرا می‌اندیشید گفتار شفاهی، مقدس اما دسترس‌ناپذیر است. آنچه دسترس‌پذیر است همین متن نوشتاری است که نامقدس است و می‌توان با روش نقد تاریخی دربارهٔ ترجیح قرائت‌ها و روایت‌ها و تکوین آن بحث کرد و متن نهایی و بسته‌شده را از نو گشود. بر همین
کرد و متن نهایی و بسته‌شده را از نو گشود. بر همین اساس، او بر خلاف نصر حامد ابوزید، نخست به سراغ شرایط تکوین متن قرآن می‌رفت و پس از تعیین جایگاه معرفت‌شناختی قرآن، در تأویل قرآن روش‌شناسی می‌کرد. از نگاه او روش‌شناسی تفسیری سنتی را کاملاً باید کنار نهاد. او به انقلاب پارادایمی و جابه‌جایی نظام مسائل و منظومهٔ فکری باور داشت. روش‌شناسی سنتی تفسیری در چشم او ایدئولوژیک می‌آمد. او سرشت ایدئولوژیک‌بودن تفسیر سنتی را از جمله در تفسیر طبری از آیات وصیت و ارث نشان داده بود. اما نقادی او از روش‌شناسی سنتی به
نشان داده بود. اما نقادی او از روش‌شناسی سنتی به تفسیر محدود نمی‌شد و نظام فقهی و اجتهاد را نیز در بر می‌گرفت. ارکون نظام سنتی اجتهاد را در درون پارادایم جهان‌شناسی و معرفت‌شناسی، سنتی و منسوخ می‌دید. از نظر او اجتهاد فقیهان بر درکی از عقل، اجماع، حدیث و قرآن استوار است که در رویکرد عقلانی مدرن به این چهار پدیده قابل دفاع نیست. او نشان می‌داد که عقل مورد استناد فقیهان عقلی شرعی است، در حالی که عقل مدرن فارغ از استناد به شرع است. از نظر او اجماع نیز پدیده‌ای یک‌سره ایدئولوژیک است و در برابر نقادی تاریخی تاب
یک‌سره ایدئولوژیک است و در برابر نقادی تاریخی تاب نمی‌آورد. از نظر او هچنین قرآن نیز متنی تاریخی است نه مقدس. او همچنین معتقد بود حدیث هم باید با روش نقد تاریخی خوانده شود و معتقد بود حدیث بیشتر بازتاب عقاید و نیازهای ایدئولوژیک مردمان در دوران قدیم است تا آنچه یک مسلمان امروزه می‌تواند به شکلی عقلانی باور داشته باشد. ارکون عقل اسلامی را آن چیزی تعریف می‌کرد که سنت گذشته با صفت اسلامی تولید کرده‌است. به باور او عقل اسلامی مقدس نیست و می‌تواند سراپا با عقل مدرن نقادی شود، همان‌طور که عقل مسیحی در دوران جدید
نقادی شود، همان‌طور که عقل مسیحی در دوران جدید موضوع بازسنجی عقلانی قرار گرفته‌است. به باور او دوگانه‌هایی مانند نجس/پاک، حلال/حرام، خوب/بد، واجب/حرام، مقدس/نامقدس و زنانه/ مردانه، واقعی نیستند، بلکه مصنوعی و خیالین‌اند. به باور او نظام فکری سنت بر پایهٔ این دوگانه‌ها بنا شده‌است و این دوگانه‌ها که در پلکانی ارزشی یکی را بالاتر و دیگری را فروتر می‌نشاند، باید از میان بروند و سرشت ناواقعی‌بودن آن‌ها آشکار شود. او در کتاب‌هایی چون «اسلام؛ اصلاح یا براندازی؟» به تفصیل در نقد عقل حقوقی-فقهی، عقل تفسیری و عقل
به تفصیل در نقد عقل حقوقی-فقهی، عقل تفسیری و عقل کلامی اسلامی نوشت. او پیوند میان امر مقدس، حقیقت و خشونت را با بهره‌گیری از آرای رنه ژرار و دیگران در سیاق اسلامی توضیح داد. ارکون رابطهٔ میان ادیان توحیدی، مشترکات و مفترقات آن را در پرتوی دانش‌های نوین، از جمله انسان‌شناسی تاریخی تبیین کرد. نقد خاورشناسی ادوارد سعید. در دههٔ ۱۹۷۰ کتاب جنجال‌برانگیز «خاورشناسی» اثر ادوارد سعید منتشر شد و مطالعات غربیان در زمینهٔ فرهنگ اسلامی-عربی را نقادی کرد. این نقادی نخست برای ارکون نیز جذاب به نظر آمد اما تأمل در آن
برای ارکون نیز جذاب به نظر آمد اما تأمل در آن کتاب مخالفت‌های بنیادین‌اش را با سعید بیشتر کرد. ارکون و سعید با یکدیگر دوستی طولانی و نزدیکی داشتند. این دوستی باعث شد ارکون هیچ‌وقت در نوشته‌هایش آرای سعید را نقد نکند. برخلاف سعید که آموزش‌اش در ادبیات انگلیسی و موسیقی بود، ارکون نزد خاورشناسان بزرگ عصر خود درس خوانده بود و به اسلام‌شناسی خاورشناسان چیرگی کامل داشت. ادوارد سعید مسیحی فلسطینی‌تبار بود ولی از اسلام چیز چندانی نمی‌دانست و با خاورشناسی کلاسیک کمابیش بیگانه بود. او نظریهٔ خود را بیشتر با
کمابیش بیگانه بود. او نظریهٔ خود را بیشتر با بهره‌گیری از متون ادبی و سفرنامه‌های غربیان به شرق پرورده بود تا آرای خاورشناسان و اسلام‌شناسان بزرگ. به نظر ارکون، سعید میراثی را که نقد می‌کرد چندان نمی‌شناخت و از همین رو انصاف را دربارهٔ آن رعایت نکرده بود. ارکون نیک می‌دانست که بدون پژوهش‌های خاورشناسان، به ویژه اسلام‌شناسان، مسلمانان امکان شناخت علمی اسلام و تاریخ و فرهنگ خود را نمی‌یافتند. دستاوردهای خاورشناسان در مطالعهٔ فیلولوژیک متون دینی و تاریخی، نقد تاریخی و تاریخِ انتقادی ادیان سرمایهٔ ارجمندی بود
تاریخی و تاریخِ انتقادی ادیان سرمایهٔ ارجمندی بود که سعید با انگیزه‌ای سیاسی آن را نادیده گرفته بود. نقد ارکون بر خاورشناسی از گونه‌ای دیگر بود. ارکون خواهان تداوم روش‌شناختی خاورشناسی بود؛ یعنی همان‌گونه که خاورشناسان با روش‌های نوین زبانی و متن‌شناختی به سراغ سنت اسلامی رفته‌اند باید از روش‌های دیگر در علوم اجتماعی و انسانی به‌ویژه تاریخ‌نگاری مدرن اندیشه و انسان‌شناسی تاریخی برای پژوهش این سنت بهره بگیرند. به عبارت دیگر، با همان چشم به تاریخ، فرهنگ و میراث مسلمانان بنگرند که به گذشتهٔ فرهنگی و تاریخی
مسلمانان بنگرند که به گذشتهٔ فرهنگی و تاریخی خود می‌نگرند و آن را می‌پژوهند. ارکون به این اعتراض داشت که چرا غربیان وقتی می‌خواهند جامعه‌ای مدرن و مسیحی را مطالعه کنند از روش‌های جامعه‌شناختی بهره می‌گیرند ولی وقتی سراغ کشورهای اسلامی و غیرمدرن می‌روند یا از الگوهای قوم‌شناختی وام می‌گیرند یا کار را به پژوهش‌های فیلولوژیک محدود می‌کنند. او پیر بوردیو را می‌ستود که توانسته بود مرز میان قوم‌شناسی و جامعه‌شناسی را در هم بریزد. مواجهه با سنت. ارکون هنگام کار بر روی رسالهٔ دکترای خود «انسان‌گرایی عربی در سدهٔ
روی رسالهٔ دکترای خود «انسان‌گرایی عربی در سدهٔ نهم و دهم میلادی؛ مسکویهٔ فیلسوف و تاریخ‌نگار» به ارزش‌های فراموش‌شدهٔ انسان‌گرایانه دورهٔ تمدن اسلامی از راه پژوهش دربارهٔ ابن مسکویه اشاره کرد. او با کار بر روی مسکویه همچنین دریافت که علم اخلاق به مثابهٔ دانشی خودبنیاد در فرهنگ و تاریخ اسلامی راهی بود که پس از مسکویه راهروی نیافت. ارکون پس از پایان رساله‌اش که به صورت کتاب منتشر شد و نیز ترجمهٔ کتاب مسکویه، به پژوهش روی قرآن روی آورد. او که تصمیم گرفته بود به سنت اسلامی از درون پارادایم تازهٔ علوم اجتماعی
به سنت اسلامی از درون پارادایم تازهٔ علوم اجتماعی و تاریخی بنگرد قرآن را به عنوان نخستین قلمرو برای کاربرد روش‌شناسی تازهٔ خود برگزید. برای او مهم بود که بداند پیش از شکل‌گیری مکتب‌های فقهی مسلمانان چگونه این متن را درمی‌یافتند و چه رابطه‌ای میان عقل عرفی و متن در دوران پیش از تکوین و تثبیت عقاید کلامی وجود داشته‌است. در نوع تاریخ‌نگاری ارکون همواره تأکید بر امکان گشودگی دانش‌های اسلامی مانند فقه و تفسیر پیش از نظام‌مند شدن است. ارکون تلاش می‌کند درهایی را بگشاید که حدود هزار سال پیش بسته شده‌اند. هدف
را بگشاید که حدود هزار سال پیش بسته شده‌اند. هدف رهاکردن متن از اقتدارهایی است که صاحبان مکتب‌های فقهی پیدا کرده‌اند و امروز فقیهان و مراجع تقلید آن اقتدار را به میراث برده‌اند. ارکون شرح می‌دهد چگونه گلولهٔ برفی اقتدار از قلهٔ تاریخ صدر اسلام به موقعیت اکنون ما سرازیر شده و همین‌طور که سده‌به‌سده از منبع اصلی خود دور شده، بهمن‌وار سوژهٔ آزاد انسانی را سرکوب کرده تا اندازه‌ای که اقتدار محمد بن عبدالله، یا اقتدار متن قرآن امروزه به اقتدار مفتی بدل شده یا در او تجسم یافته‌است. به‌تدریج که از زمان وحی دور
در او تجسم یافته‌است. به‌تدریج که از زمان وحی دور می‌شویم میزان استناد به قرآن نیز اندک‌تر می‌شود. زمانی که مالک بن انس و احمد بن حنبل و ابوحنیفه نعمان بن ثابت و محمد ادریس شافعی مکتب‌های فقهی اهل سنت را بنیاد می‌گذارند استناد به کتاب‌ها و اقوال آن ضروری قلمداد می‌شد اما همین‌طور که از زمان آنان دور می‌شویم جای استناد به کتاب‌های آنان را استناد به اقوال و آثار فقهیان بعدی می‌گیرند. مواجهه با قرآن. شاید بتوان روش ارکون برای خواندن قرآن را با یاری از تقسیم‌بندی فردینان دو سوسور، بنیادگذار زبان‌شناسی نوین،
فردینان دو سوسور، بنیادگذار زبان‌شناسی نوین، توضیح داد. ارکون در روش‌شناسی خود هم از شیوهٔ مفسران سنتی فاصله می‌گیرد هم از رویکرد خاورشناسان سنتی. مفسران سنتی از مرحلهٔ نخست زبان‌شناسی سوسور، یعنی مرحلهٔ دستور زبان، فراتر نمی‌روند و خاورشناسان سنتی از مرحلهٔ دوم زبان‌شناسی سوسور، یعنی مرحلهٔ فیلولوژی (زبان‌شناسی تاریخی یا فقه اللغه). مفسران اسلامی قرآن را بر مبنای صرف و نحو تحلیل می‌کنند و خاورشناسان کلاسیک بر پایهٔ روش فیلولوژیک. هر دو رویکرد از نظر ارکون ضروری اما نابسنده‌است. اما به باور او زبان قرآن
ضروری اما نابسنده‌است. اما به باور او زبان قرآن باید با روش زبان‌شناسی نوین، نشانه‌شناسی، معناشناسی نیز بررسی شود؛ یعنی مرحلهٔ سوم زبان‌شناسی سوسور، که بر پایهٔ آن پژوهش‌گران دریافتند نه‌تنها متن‌ها را می‌توان با هم مقایسه کرد، بلکه می‌توان زبانها یا دستور زبانها را نیز با یکدیگر سنجید. باور به این‌که واقعیت کانونی زبان، نشانهاست و رابطهٔ میان دال و مدلول اختیاری و اتفاقی است. با این وجود، اگر کسی با زبان‌شناسی نوین و نیز آرای ساختارگرایان به‌ویژه آلگرداس گریماس و تزوتان تودوروف آشنا نباشد از مباحث
گریماس و تزوتان تودوروف آشنا نباشد از مباحث قرآن‌شناختی ارکون چندان چیزی سر درنمی‌آورد. تکوین مسلمان شهروند. از نظر محمد ارکون علمای اسلام بر خلاف نظر مئیر حاتینا ، پژوهش‌گر آمریکایی، در «نگاهبانان ایمان در روزگار مدرن؛ علما در خاورمیانه» نگاهبانان «ایمان» نیستند، بلکه نگاهبانان «عقیده» اند. برای ارکون تمایز «ایمان» از «عقیده» بسیار مهم است. عقیده یعنی مجوعه‌ای از باورها و گزارهها و آداب و رسوم و مناسک که طی دوران کودکی با تربیت و فرهنگ در ذهن انسان رسوخ می‌کند، شکلی سفت و سخت دارد و تغییرناپذیر می‌نماید.
شکلی سفت و سخت دارد و تغییرناپذیر می‌نماید. اما ایمان یعنی پیوندی قلبی با امری بیرون از خود. عقیده ذهن آدمی را تخته‌بند گزاره‌ها و مکتب‌های فکری می‌کند، اما ایمان با آزادی سوژهٔ انسانی ناسازگار نیست. علما نگاهبانان «عقاید حقه» (ارتدوکسی) هستند نه نگاهبان ایمان. ارکون باور دارد با راست‌کیشی‌های اسلامی کنونی امکان زایش «فردِ شهروند» در کشورهای اسلامی دشوار است. تنها با رهاندن ایمان از عقیده‌است که می‌توان به ظهور فرد آزاد مسلمان امید بست. عقیده را باید سراسر با روش‌های علوم انسانی و اجتماعی سنجید و مقدس
با روش‌های علوم انسانی و اجتماعی سنجید و مقدس نینگاشت. ارکون از نهادهای مولد نادانی در کشورهای اسلامی و وظیفهٔ پژوهش‌گران در روشنگری و آگاهی‌بخشی می‌گوید.
چهاردهمین جشن خانه سینمای ایران در روز پنجشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۸۹ از ساعت ۲۰ تا ۲۴ در برج میلاد برگزار شد. تعداد نامزدها و برنده‌ها. فیلمهایی که در چند رشته کاندیدای دریافت تندیس بودند: فیلمهایی که موفق به دریافت چند تندیس شدند: اهداکنندگان جایزه. هوشنگ گلمکانی، حامد بهداد، عزیز ساعتی، مرتضی رزاق‌کریمی، محمدرضا دلپاک، ترانه علیدوستی، نظام‌الدین کیانی، ناصر ممدوح، بابک حمیدیان، مسعود بهنام، جهانگیر کوثری، عبدالله اسکندری، لاله اسکندری، جمشید گرگین، پروین صفری، امیر اثباتی، علیرضا خمسه، محمد سریر، صدیق تعریف،
امیر اثباتی، علیرضا خمسه، محمد سریر، صدیق تعریف، محمدرضا مؤئینی، سروش صحت، رضا میرکریمی، محمدرضا سکوت، آتیلا پسیانی، سیدغلامرضا موسوی، امیرشهاب رضویان، فرشته طائرپور، نگار جواهریان، سیدجمال ساداتیان، اصغر فرهادی، همایون اسعدیان، باران کوثری، رسول صدرعاملی، حسین ترابی، رخشان بنی‌اعتماد، سیروس الوند، عزیزالله حمیدنژاد و محمدمهدی عسگرپور از جمله سینماگرانی بودند که با حضور بر روی صحنه جوایز بخش‌های مختلف را اهدا کردند.
انوانسیون‌ها و سینفونیاها، ۸۰۱–۷۷۲ BWV که همچنین تحت عنوان انوانسیون‌های دو و سه صدایی شناخته می‌شوند، مجموعه‌ای از سی قطعۀ کوتاه برای سازهای کلاویه‌ای است که توسط یوهان سباستین باخ (۱۶۸۵–۱۷۵۰) تصنیف شده‌ است و شامل ۱۵ انوانسیون (قطعات دوصدایی کنترپوآنی) و ۱۵ سینفونیا (قطعات سه‌صدایی کنترپوآنی) است. این قطعات توسط باخ برای تعلیم موسیقی به شاگردانش تصنیف گردیده‌است. باخ در مورد این مجموعه می‌گوید: «شیوه‌ای صحیح برای آموزش به نوآموزانِ سازهای کلاویه‌ای (به ویژه مشتاقان فراگیری) که نه تنها باعث توانمندی شاگرد
مشتاقان فراگیری) که نه تنها باعث توانمندی شاگرد در نواختن قطعات دو‌صدایی می‌شود، بلکه سبب می‌شود با پیشرفت‌های بعدی بتواند به خوبی از پسِ سه‌صدایی ملزم هم برآید و در طی این مسیر نه تنها ایده‌های (انوانسیونی) خوبی بدست می‌آورد، بلکه می‌تواند آنها را به خوبی نیز بپروراند. در کنار همه اینها، شاگرد به شیوۀ نواختن کانتابیله نائل خواهد شد و همزمان خواهد توانست به خوبی برای تصنیف قطعات نیز آماده گردد.» هر دو گروه این قطعات در گام‌های بالارونده نوشته شده‌ است و هر کدام هشت گام ماژور و هفت گام مینور را پوشش می‌دهد.
هشت گام ماژور و هفت گام مینور را پوشش می‌دهد. انوانسیون‌ها در کوتن تصنیف شده‌اند و از سوی دیگر کار تصنیف سینفونیاها، احتمالاً تا آغاز «عصر لایپزیگ» به طول انجامیده‌است.
نیکلاس جی. کار (متولد ۱۹۵۹ میلادی) نویسنده آمریکایی است که کتاب‌ها و مقالاتی را در زمینه فناوری، تجارت و فرهنگ نوشته‌است. او دوره کارشناسی خود را در کالج دارتموث و کارشناسی‌ ارشد زبان و ادبیات انگلیسی را در دانشگاه هاروارد گذرانده است. مسیر حرفه‌ای. "کار" در سال ۲۰۰۳ میلادی مقاله‌ای با نام "«فناوری اطلاعات اهمیت ندارد.»" نوشت و به دنبال آن در سال ۲۰۰۴ میلادی نیز کتابی با عنوان «آیا فناوری اطلاعات مهم است؟ فناوری اطلاعات و فرسایش برتری رقابتی» (انتشارات دانشکده تجارت هاروارد) منتشر نمود. در این آثار که به
تجارت هاروارد) منتشر نمود. در این آثار که به گستردگی مورد بحث قرار گرفتند، وی ادعا می‌کند که "هرچه فناوری اطلاعات پیش پا افتاده‌تر، استانداردتر و ارزان‌تر می‌شود، اهمیت راهبردی (استراتژیک) آن کمرنگ تر می‌گردد". نظرات وی صنعت فناوری اطلاعات را دچار آشفتگی نمود و خشمِ مدیران اجرایی شرکت‌های اینتل، مایکروسافت، هیولت پاکارد و سایر شرکت‌های پیشرو در این صنعت را برانگیخت، اما باعث شد حمایت برخی از مفسرین را به خود جلب کند. در سال ۲۰۰۴ کار مقاله بحث‌انگیز «پایان رایانش در شرکت‌های بزرگ؟» را منتشر نمود که در آن
رایانش در شرکت‌های بزرگ؟» را منتشر نمود که در آن پیش‌بینی نمود که "شرکت‌های آینده فناوری، اطلاعات را به صورت سرویس‌های کاربردی از تأمین کنندگان بیرونی خریداری می‌کنند". او مدتی را نیز به عنوان سردبیر اجرایی «"Harvard Business Review"» نیز خدمت نمود. دومین کتاب "کار" در ژانویه ۲۰۰۸ با نام «جایگزینی بزرگ: سیم کشی دوباره جهان، از ادیسون تا گوگل» به چاپ رسید. این کتاب عواقب اجتماعی و اقتصادی ظهور «رایانش برپایه اینترنت» و «رایانش ابری» را بررسی می‌کند و آن را با "عواقب پیدایش الکتریسیته در اوایل قرن بیستم
را با "عواقب پیدایش الکتریسیته در اوایل قرن بیستم مقایسه می‌کند". تازه‌ترین کتاب نیکلاس کار «کم عمق‌ها: آنچه اینترنت به سر مغزهای ما می‌آورد» است که در ژوئن ۲۰۱۰ چاپ شد و به بررسی عواقب شناختی و فرهنگی استفاده از اینترنت می‌پردازد. نیکلاس کار از طریق وب نوشت خود با نام «جنس خشن»، آرمانگرایی و ادعاهای پوپولیستی در زمینه فناوری را به باد انتقاد می‌گیرد. وی در سال ۲۰۰۵ طی نوشتاری در وب نوشت خود با نام «ناهنجاریهای اخلاقی وب ۲٫۰»، بار کیفی پروژه‌های اطلاعاتی داوطلبانه وب ۲٫۰ مانند ویکی‌پدیا را مورد انتقاد قرار
وب ۲٫۰ مانند ویکی‌پدیا را مورد انتقاد قرار داد و ادعا نمود: "این پروژه‌ها به دلیل جایگزین نمودن سایر گزینه‌های حرفه‌ای گرانتر، ممکن است اثر خالص منفی به دنبال داشته باشند". در پاسخ به انتقاد وی، جیمی ولز، از بنیان‌گذاران ویکی‌پدیا، نظرِ کار را که مقالات ویکی‌پدیا را خجالت‌آور خوانده بود، پذیرفت و پیشنهادهایی برای بهبود کیفی آنها مطرح نمود. در ماه مه ۲۰۰۷ او این بحث را آغاز نمود که "نفوذ ویکی‌پدیا در بسیاری از نتایج جستجو، نمایانگر همبستگی خطرناک ترافیک اینترنت و اقتدار است" که به تعبیر وی می‌تواند منجر به
و اقتدار است" که به تعبیر وی می‌تواند منجر به «کاشت اطلاعات» گردد. در اوت ۲۰۰۷ واژه «ویکیکرات» (توصیفی تحقیرآمیز از مدیران ویکی‌پدیا) را در مقاله‌ای که در جهت انتقاد به تمایل ویکی‌پدیا برای ایجاد سیستم پیچیده از قوانین و بوروکراسی و طبقه‌بندی‌ها در گذر زمان نوشته بود، ابداع نمود. او در سال ۲۰۰۸ به عضویت هیئت تحریریه مشاورین دانشنامه بریتانیکا درآمد.
سِرِس، در اساطیر رومی و دین روم باستان، الهه کشاورزی و رستنی‌ها و همینطور الهه زراعت غلات و نباتات بود، و از سویی الهه باروری و روابط مادرانه به شمار می‌آمد. آیین‌های پرستش او، دارای اشکال مختلفی بود. او خدای مرکزی در تریاد یا سه گانه رومی که اصطلاحاً "تریاد پلبیان" یا "سه گانه آونتین" خوانده می‌شد، به شمار می‌آمد، و بعلاوه همراه با دخترش پروسرپینا، جفتی را تشکیل می‌دادند که رومیان آن را به عنوان «آیین‌های یونانی مربوط به الهه زراعت و رستنی» توصیف می‌کردند. او در ازدواج‌های رومیان و همینطور در مراسم مربوط
او در ازدواج‌های رومیان و همینطور در مراسم مربوط به تشییع جنازه آنان نقش اساسی را ایفا می‌کرد. هفت روز از روزهای ماه آوریل، به وی تعلق داشت که در آن جشنواره معروف به "سرآلیا" برگزار می‌شد که شامل مراسم محبوب "لودی سری آلیز" (بازی‌های خاص سرس) بود. او در ماه مه، و در جریان جشن یا جشنواره آمباروالیا، که در زمان برداشت محصولات کشاورزی برگزار می‌شد نیز، گرامی داشته می‌شد. اعمال و وظایف او و همینطور آیین‌های پرستشش، شبیه معادل یونانی او، دمتر می‌باشد و این الهه یونانی، در بسیاری از جنبه‌های اساطیری با سرس،
یونانی، در بسیاری از جنبه‌های اساطیری با سرس، مشترک است. شرح. سرس، خدابانوی کهن لاتین، خدابانوی رُستنی‌ها محسوب می‌شد و همچون همتای یونانی خود دمتر، در پیوند با دیونیزوس بود. در سال ۴۹۶ قبل از میلاد، سرس در قحطسالی که پیش آمد با دمتر یگانه شد، چراکه با اتکای بر پیشگوئی‌های کتاب‌های یونانی، رم ناچار شد کیش دمتر و دیونیزوس را بپذیرد.
ترومبوز سیاهرگی به معنای وجود ترومبوز (لخته خونی) در داخل سیاهرگ است. اگر ترومبوز همراه با تغییرات و پاسخ التهابی در دیواره سیاهرگ های سطحی و زیرجلدی باشد، ترومبوفلبیت نامیده می‌شود. ترومبوز سیاهرگی بیشتر در سیاهرگ‌های اندام تحتانی اتفاق می‌افتد. ترومبوز رگ‌های خونی (سیاهرگ یا سرخرگ) باعث اختلال در جریان خون بدن می‌گردد، که شدت آن به اندازه ترومبوز، محل درگیری و نوع رگ بستگی دارد. به حرکت ترومبوز (لخته خونی) آمبولی می‌گویند و درصورت آمبولی ریه، احتمال مرگ بیمار وجود دارد. علل زمینه‌ساز ترومبوز سیاهرگی. در
وجود دارد. علل زمینه‌ساز ترومبوز سیاهرگی. در سال ۱۸۴۶، سه عامل زمینه‌ای ترومبوز سیاهرگی توسط Virchow مطرح گردید که شامل موارد زیر است: عوامل افزایش خطر. عوامل افزایش خطر در ایجاد ترومبوز سیاهرگی عبارتنداز: انواع ترومبوز سیاهرگی اندام‌ها. ترومبوز سیاهرگی اندام‌ها ممکن است در سیاهرگ‌های سطحی یا عمقی رخ دهد که بر این اساس دو نوع ترومبوز سیاهرگی وجود دارد: ترومبوز سیاهرگی سطحی. ترومبوز سیاهرگی سطحی در اندام تحتانی ممکن است در سیاهرگ صافنوس بزرگ، صافنوس کوچک یا شاخه‌های آنها روی دهد. این حالت نسبت به ترومبوز
شاخه‌های آنها روی دهد. این حالت نسبت به ترومبوز سیاهرگی عمقی، خطر کمتری داشته و بهتر قابل درمان است. درصورت وجود ترومبوز در ورید صافنوس بزرگ در ناحیه رانی و به خصوص در نواحی نزدیک به پیوستن این ورید به سیاهرگ فمورال، باید بیشتر مورد توجه و درمان سریعتر قرار گیرد تا از نفوذ ترومبوز به داخل دستگاه سیاهرگی عمقی و احتمال آمبولی ریوی جلوگیری گردد. تظاهرات بالینی در ترومبوز سیاهرگی سطحی. تظاهرات بالینی ترومبوز سیاهرگی سطحی معمولاً به آسانی قابل تشخیص است: ترومبوز سیاهرگی عمقی (DVT). ترومبوز سیاهرگی عمقی در اندام
سیاهرگی عمقی (DVT). ترومبوز سیاهرگی عمقی در اندام تحتانی ممکن است در سیاهرگ‌های پوپلیتئال، رانی (فمورال)، ایلیاک خارجی ایجاد گردد. مهمترین پیامدهای ترومبوز سیاهرگی عمقی، آمبولی ریوی و سندرم نارسایی مزمن سیاهرگی است. هراندازه ترومبوز (لخته خونی) در ناحیه بالاتری از دستگاه سیاهرگی اندام تحتانی به وجود آید، خطر بیشتری را برای فرد به دنبال خواهد داشت. ترومبوز وریدی عمقی (DVT) به علت احتمال آمبولی ریوی، یک اورژانس پزشکی محسوب می‌شود که باید هرچه سریعتر درمان گردد. تظاهرات بالینی در ترومبوز سیاهرگی عمقی. تشخیص
تظاهرات بالینی در ترومبوز سیاهرگی عمقی. تشخیص ترومبوز وریدی عمقی براساس تظاهرات بالینی، همیشه آسان نیست. در مراحل اولیه ترومبوز سیاهرگی عمقی (DVT)، تنها ۲۵ الی ۵۰ درصد بیماران با توجه به تظاهرات بالینی شناحته می‌شوند. تظاهرات بالینی در موارد ترومبوز سیاهرگی عمقی ممکن است درارتباط با موارد زیر باشد: تشخیص. روش‌های تشخیص ترومبوز وریدی عمقی شامل: درمان. در موارد ترومبوز سیاهرگی (وریدی) سطحی، درمان شامل بالا قراردادن اندام مبتلا جهت کاهش ادم و استفاده از داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی برای کاهش درد است. البته
ضد التهابی غیراستروئیدی برای کاهش درد است. البته باید توجه داشت که تجویز داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی ممکن است شواهد بالینی مربوط به گسترش ترومبوز سیاهرگی را مخفی نمایند. در ترومبوفلبیت‌های سطحی گسترده معمولاً درمان ضد انعقادی (مثلاً استفاده از هپارین) طبق نظر متخصص مربوطه انجام می‌گیرد. درمان در موارد ترومبوز وریدی عمقی شامل موارد زیر است:
در اساطیر رومی، فلورا الهه یا ایزدبانوی گل‌ها و همچنین ایزدبانوی فصل بهار بود. اگرچه این الهه یکی از چهره‌های نسبتاً جزئی و نه چندان با اهمیت در اساطیر رومی به نظر می‌آید، اما با این وجود نام او، همواره در میان الهه گان باروری و به عنوان یکی از چند الهه وفور و برکت و فراوانی ذکر می‌شود، و ارتباط او با گل‌ها و بهار، به وی در آستانه آمدن این فصل اهمیتی خاص می‌بخشد. جشنواره مربوط به فلورا، که به فلورالیا مشهور است، در ماه آوریل یا اوایل ماه مه برگزار می‌شد و نماد تجدید چرخه زندگی، نوشیدن و شادخواری، و گل‌ها
نماد تجدید چرخه زندگی، نوشیدن و شادخواری، و گل‌ها بود. معادل فلورا در اساطیر یونانی، چلوریس بود. فلورا با فاوونیوس، ایزد باد ازدواج کرده بود، و با هرکول نیز همراه و همدم بود. نام او از کلمه لاتینی "flos" مشتق شده‌است، که به معنی «گل» می‌باشد. در انگلیسی مدرن نیز، فلورا به معنای گل‌ها و گیاهان موجود در یک منطقه یا دوره خاص به کار برده می‌شود[همان: گیاگان در فارسی]. فلورا، بیشتر از میزانی که در روم باستان مورد بهره و توجه قرار داشت، در میان نقاشی‌ها و مجسمه‌ها و طرح‌های برجسته‌ای که توسط اومانیست‌های عصر
و طرح‌های برجسته‌ای که توسط اومانیست‌های عصر رنسانس خلق شده‌اند، و به ویژه در آثار مربوط به سبک نئوپاگانیسم که نهضتی در جهت احیای دوران باستان بود، به طرز برجسته و شاخصی به چشم می‌خورد. به جز او و پس از او، یکی از پریان افسانه‌ای در داستان مشهور زیبای خفته، همنام با این الهه، به نام فلورا خوانده شده‌است [یکی از سه پری در افسانه زیبای خفته]. شرح دیگر. فلورا، خدابانویی شگفت‌انگیز بود که کاهنی ویژه داشت. کاهن ویژه فلورا یکی از دوازده فلامن بود. وی به همراه کاهنانی دیگر، مراسم ویژه فلورا را برگزار می‌کردند.
دیگر، مراسم ویژه فلورا را برگزار می‌کردند. جشن آئینی خاص فلورا، فلورالیا نام داشت. روسپیان نیز در جشن فلورا (فلورالیا) شرکت می‌جستند و فلورا نزد فواحش از محبوبیت خاصی برخوردار بود.
انتقال بدون سیم انرژی یا انتقال توان بی‌سیم فرایندی است که در آن انتقال انرژی الکتریکی از منبع به بار بدون اتصال سیم انجام می‌شود. موارد استفاده از این فرایند انتقال هنگامی است که انتقال انرژی لحظه‌ای و مداوم مورد نیاز است در حالی که استفاده سیم‌های انتقال نامناسب و پر خطر یا غیرممکن است. تفاوت انتقال انرژی بی‌سیم با انتقال اطلاعات به صورت بی‌سیم در این است که در انتقال توان راندمان مهمتر است در حالی که در انتقال اطلاعات مهم‌ترین عامل نسبت سیگنال به نویز است. متداول‌ترین شکل انتقال بی‌سیم انرژی با استفاده
متداول‌ترین شکل انتقال بی‌سیم انرژی با استفاده از القای الکترومغناطیسی، ماکروویو و لیزرها هستند.
نادر به معنی «استثنایی و کمیاب» از نام‌های پسران در ایران و کشورهای اسلامی است. نامدارترین فردی که این نام را داشته‌است نادرشاه است. افراد سرشناس با این نام از این قرارند: نادرمیزا:محمد نادر سلطان میزا،مقلب به نادر میزا ،فرزند شاهرخ شاه افشار نتیجه نادر شاه افشار
خزهٔ پوده‌زار یا پیت‌ماس سرده‌ای از خزه‌ها است که نزدیک به ۳۸۰ گونهٔ پذیرفته‌شده دارد. از آنجا که این خزه معمولاً در خاک‌های توربدار (دارای زغال‌سنگ نارس) می‌روید به نام خزهٔ تورب‌دار نیز نامیده شده‌است. در انگلیسی واژهٔ Peat moss و در فارسی واژهٔ پیت‌ماس نیز در بین مردم برای برای اشاره به این خزه کاربرد دارد؛ و بیشتر به انبوه خشک‌شده و مردهٔ این خزه اشاره می‌کند که برای یکی از ترکیبات خاک گلدان به کار می‌رود. پراکندگی جغرافیایی. خزهٔ تورب عمدتاً در شمالِ نیم‌کرهٔ شمالی در سرزمین‌های بسیار مرطوب توندرا
نیم‌کرهٔ شمالی در سرزمین‌های بسیار مرطوب توندرا مانند سرزمین‌های منتهی به اقیانوس منجمد شمالی مانند نروژ و استونی پدید می‌آید که گیاهان بزرگ‌تر به دلیل سرمای شدید و شرایط سخت محیط فرصت رشد در آن پیدا نمی‌کنند. همچنین در نیم‌کرهٔ جنوبی در کشور نیوزیلند، جزایر تاسمانی، جنوب شیلی و آرژانتین که دارای تنوع گونه‌ای بسیار کمتری هستند رشد می‌کند. کاربردهای خزهٔ پوده‌دار. کود این خزه که پیت‌ماس (Peat moss) هم نامیده شده به مادهٔ خشک‌شدهٔ خاک‌مانندی گفته می‌شود که از برگ‌های خشک‌شده و مردهٔ گیاه آماده می‌شود و در