payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برابر ۲۱ مارس هر سال است. برزیل. در برزیل این روز برابر ۲۱ سپتامبر هر سال است. کامبوج. در کامبوج این روز برابر ۱ ژوئن هر سال است. جمهوری آفریقای مرکزی. در جمهوری آفریقای مرکزی این روز برابر ۲۲ ژوئیه هر سال است. چین تایپه (تایوان). در تایوان این روز برابر ۱۲ مارس هر سال است. چین. در چین این روز برابر ۱۲ مارس هر سال است. کاستاریکا. در کاستاریکا این روز برابر ۱۵ ژوئن هر سال است. مصر. در مصر این روز برابر ۱۵ ژانویه هر سال است. آلمان. در آلمان این روز برابر ۲۵ آوریل هر سال است. اسرائیل. در اسرائیل این روز برابر
هر سال است. اسرائیل. در اسرائیل این روز برابر پنجمین روز ماه شِوَت (ژانویه-فوریه) هر سال است. ژاپن. در ژاپن این روز برابر ۲۹ آوریل هر سال است. کنیا. در کنیا این روز برابر ۲۱ آوریل هر سال است. لسوتو. در لسوتو این روز برابر ۲۱ مارس هر سال است. مقدونیه. در مقدونیه این روز برابر ۱۲ مارس هر سال است. مالاوی. در مالاوی این روز برابر دومین دوشنبه ماه دسامبر هر سال است. مکزیک. در مکزیک این روز برابر دومین دوشنبه ماه ژوئیه هر سال است. نامیبیا. در نامیبیا این روز برابر ۸ اکتبر هر سال است. هلند. در هلند این روز برابر
۸ اکتبر هر سال است. هلند. در هلند این روز برابر نخستین روز بهار (۲۱ مارس) یا نخستین روز پاییز (۲۱ سپتامبر) هر سال است. نیوزیلند. در نیوزیلند این روز برابر ۵ ژوئن هر سال است. نیجر. در نیجر این روز برابر ۳ اوت هر سال است. فیلیپین. در فیلیپین این روز برابر ۲۵ ژوئن هر سال است. لهستان. در لهستان این روز برابر ۱۰ اکتبر هر سال است. پرتغال. در پرتغال این روز برابر نخستین روز بهار (۲۱ مارس) هر سال است. آفریقای جنوبی. در آفریقای جنوبی "هفته درختکاری" از ۱ تا ۷ سپتامبر هر سال است. کره جنوبی. در کره جنوبی این روز
هر سال است. کره جنوبی. در کره جنوبی این روز برابر ۵ آوریل هر سال است. سری لانکا. در سریلانکا این روز برابر ۱۵ اکتبر هر سال است. تانزانیا. در تانزانیا این روز برابر ۱ ژانویه هر سال است. اوگاندا. در اوگاندا این روز برابر ۲۴ مارس هر سال است. ایالات متحده. در ایالات متحده آمریکا این روز برابر ۱۰ آوریل هر سال است. ونزوئلا. در ونزوئلا این روز برابر آخرین دوشنبه ماه مه هر سال است.
اسماعیل نواب صفا (۲۹ اسفند ۱۳۰۳ کرمانشاه – ۱۹ فروردین ۱۳۸۴ تهران) نویسنده، محقق، شاعر و ترانه‌سرای ایرانی بود. زندگی. خانواده. سیّد اسماعیل نوّاب صفا در بیست و نهم اسفند ۱۳۰۳ در کرمانشاه دیده به جهان گشود. خاندان پدری او از جملهٔ نواب‌های اصفهان بودند (به‌طور کلّی در اصفهان به خانواده‌های منسوب به صفویّه «نوّاب» می‌گفتند) و دایی پدرش میرزا عبدالوهاب خان معتمدالدوله ملقب به نشاط اصفهانی از شاعران دورهٔ قاجار بود. پدرش سیّد مرتضی نواب صفوی از سرسپردگان سلسلهٔ صفیعلیشاهی نعمت‌اللهی بود که در طی دیداری که در
صفیعلیشاهی نعمت‌اللهی بود که در طی دیداری که در جعفرآباد شمیران با ظهیرالدوله صفا داشت، از سوی وی که قطب سلسلهٔ صفائی نعمت‌اللهی بود، به «نوابعلی» ملقّب گردید. پدر نوّاب صفا بعدها، به واسطهٔ مشاغل دولتی خویش به اتفاق خانواده در کرمانشاه ساکن شدند. همچنین مادرِ اسماعیل دختر میرزا حسن خان بصیری بود که به اتفاق یکی از خاله‌هایش، یعنی فاطمه خانم بصیری مؤسس و گردانندهٔ نخستین مدرسه ملّی دخترانه بنام «بصیرت» در سال ۱۳۰۸ در شهر کرمانشاه بودند. تحصیلات و فعالیت‌ها. اسماعیل نوّاب صفا تحصیلات ابتدائی خود را در
اسماعیل نوّاب صفا تحصیلات ابتدائی خود را در کرمانشاه سپری و پس از چندی به همراه خانوادهٔ خود به گرگان و بعد به تهران می‌آیند. وی اوّلین شعرش را در سال ۱۳۲۳ در بیست سالگی در روزنامه توفیق به چاپ می‌رساند. در آن موقع محمّد علی توفیق صاحب امتیاز و ابوالقاسم حالت سر دبیر این روزنامه بودند. از آن پس به دعوت «ابوالقاسم حالت» به عضویت هیئت تحریریه روزنامه «توفیق» درآمده و پس از چندی ستون مخصوصی با امضاء مستعار «مرشد صفا» باز کرد. در تابستان ۱۳۲۵ به عضویّت نخستین کنگره شعرا و نویسندگان که در خانه فرهنگی ایران و
کنگره شعرا و نویسندگان که در خانه فرهنگی ایران و شوروی تشکیل شده بود انتخاب شد. رئیس کنگره ملک الشعرای بهار بود و صادق هدایت نیز عضو هیئت رئیسهٔ آن بود. اسماعیل نوّاب صفا اوّلین تصنیف یا ترانه خود را بر روی یک آهنگ محلی کرمانشاهی ساخت که به نام «وعده گلرخان» شهرت یافت. وی در سال ۱۳۲۶ با استاد اسماعیل مهرتاش آشنا شد که در آن روزها جامعه باربد را تأسیس کرده بود. این آشنائی سبب شد که وی با حسینقلی مستعان که در آن روزها ریاست رادیو را بر عهده داشت، آشنا شود. آشنائی که کار او را به رادیو کشاند و این آغاز کار
آشنائی که کار او را به رادیو کشاند و این آغاز کار هنری «نوّاب صفا» بود چرا که در آنجا با هنرمندان عصر خویش آشنا شده و زمینهٔ فعّالیت هنری وی فراهم آمد. «نوّاب صفا» در شهریور ۱۳۲۶ همکاری خود را با رادیو تهران آغاز و به عضویّت و دبیری شورای نویسندگان رادیو درآمد و همچنین بر برنامه-های رادیو نظارت می‌کرد. همچنین، مدتی نیز همراه با یاور همدانی از تهران به رشت رفت و تا دو سال با هم در رادیو گیلان همکاری کردند. وی برای تماشاخانه‌های تهران، پیش پرده می‌ساخت و گاهی نیز در مجلّه هائی مثل تهران مصوّر اشعاری سیاسی با
نیز در مجلّه هائی مثل تهران مصوّر اشعاری سیاسی با امضاء «مولانا صفا» به چاپ رساند. همکاری وی با مجید وفادار از همین زمان ادامه یافت و برای آهنگ‌های او حدود ۱۲ ترانه می‌سازد که برخی از آن‌ها عبارتند از: دنیای من، آه بی‌اثر، خاکستر من، رؤیای شیرین، دلنواز. آشنائی «نوّاب صفا» با مهدی خالدی (از آهنگسازان و نوازندگان ایرانی) نیز در منزل «مجید وفادار» صورت می‌گیرد و نخستین اثر مشترک با «مهدی خالدی» بنام «رفتی» در دستگاه شور با صدای دلکش در سال ۱۳۲۶ به اجراء درآمد. حدود ۱۶ ترانه از همکاری «نوّاب صفا» و «مهدی
حدود ۱۶ ترانه از همکاری «نوّاب صفا» و «مهدی خالدی» بجا مانده که از برخی از این ترانه‌ها عبارتند از: آمد نو بهار، بگریم (در سوگ صبا)، آهنگی در نوا، آئین وفا. وی تا سالهای قبل از انقلاب ایران و همین‌طور در چند مورد طی سالهای پس از انقلاب به فعالیت ترانه‌سرایی خویش ادامه داد، اما در سالهای پس از انقلاب و تا پایان عمر، به تحقیق و نویسندگی نیز مشغول شد. از جمله می‌توان به چاپ کتابهای قصهٔ شمع که شرح خاطرات هنری او است، تفسیر پنج قصیده از اسدی طوسی، نغمهٔ مهر که شرح حال پنج شاعر و عارف مشهور از جمله مولانا،
که شرح حال پنج شاعر و عارف مشهور از جمله مولانا، سعدی، حافظ، بابا طاهر و خواجه عبدالله انصاری می‌باشد، اشاره کرد. همچنین مجموعهٔ اشعارش به نام از یاد رفته و مجموعهٔ ترانه‌هایش با نام تک درخت در همین سال‌ها به چاپ رسیده‌است. او همچنین «سفرنامهٔ فرهاد میرزا معتمدالدوله» را با تجزیه و تحلیل کامل شرح حال فرهاد میرزا تصحیح و تحشیه کرده و نیز «منشأت فرهاد میرزا» نیز از جمله آثار نوشتاری اسماعیل نوّاب صفا است. وی مدتی نماینده اصفهان در مجلس شورایملی بود. درگذشت. اسماعیل نوّاب صفا در ساعت ۱۱ صبح روز جمعه ۱۹
اسماعیل نوّاب صفا در ساعت ۱۱ صبح روز جمعه ۱۹ فروردین ماه سال ۱۳۸۴ درگذشت و پیکرش در قطعه هنرمندان واقع در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد. آثار. ترانه‌هایی برای خوانندگان ایرانی همچون: غلامحسین بنان، داریوش رفیعی، دلکش، پوران، ناهید سرفراز، عهدیه، مرضیه، الهه، ناهید، شهناز خیام، عبدالعلی وزیری، حسین قوامی، آذر عظیما، منوچهر همایون‌پور، غزال، شمس، پروین، هما، مهین صیادی، مهستی، هایده، یاسمین، زهره، حسین خواجه امیری (ایرج)، اندیشه، اکبر گلپایگانی، سیمین آرین، محمد منتشری، عباس حکمت شعار، فیروزه، رشیدی،
آرین، محمد منتشری، عباس حکمت شعار، فیروزه، رشیدی، روحبخش، اندی و کوروس سروده‌است.
میرزا آقا تبریزی نمایشنامه‌نویس آغازگر ایرانی دوره قاجار است که برای نخستین بار در سدهٔ سیزدهم قمری نمایشنامه‌هایی به زبان فارسی و ترکی آذربایجانی تصنیف کرده‌است. سرگذشت. در بارهٔ زندگی میرزا آقا تبریزی دانسته‌های اندکی در دست است که بیشتر آنها برگرفته از نامه‌های او به میرزا فتحعلی آخوندزاده است. بر این اساس، نام وی میرزا آقا، نام پدرش محمدمهدی و اهل تبریز بود. او ظاهراً از کودکی در تبریز به فراگیری زبانهای فرانسوی و روسی پرداخته‌است. پس از آن وارد خدمت دولت شد و در «معلم‌خانهٔ دولتی» (دارالفنون) به مدت
شد و در «معلم‌خانهٔ دولتی» (دارالفنون) به مدت چند سال مترجم معلمان اتریشی بود و سپس در ۱۲۷۹ قمری مأمور خدمت در سفارتخانه‌های ایران در بغداد و استانبول گردیده و در آنجا به دریافت نشان «مجیدیه» از دولت عثمانی توفیق یافت. در حدود سال ۱۲۸۰ قمری به تهران بازگشت و در سفارت فرانسه به عنوان منشی اول مشغول به کار شد. آنچنان‌که در نامه‌ای برای میرزا فتحعلی آخوندزاده می‌نویسد: نمایشنامه‌های میرزا آقا در دوران حکومتهای ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه، امکان چاپ نیافت و تنها با آغاز نهضت مشروطیت، نمایشنامهٔ «طریقهٔ حکومت
با آغاز نهضت مشروطیت، نمایشنامهٔ «طریقهٔ حکومت زمان‌خان» در فاصلهٔ سالهای ۱۳۲۴–۱۳۲۶ قمری بدون ذکر نام مؤلف در مطبعهٔ دولتی به چاپ رسید. اندکی بعد، نمایشنامه‌های «سرگذشت اشرف خان»، «طریقهٔ حکومت زمان خان» و «حکایت کربلا رفتن شاهقلی میرزا»، این‌بار هم بدون ذکر نام مؤلف در پاورقی روزنامه اتحاد چاپ تبریز منتشر شد. در ۱۳۰۰ خورشیدی همان ۳ نمایشنامه بر اساس نسخه‌ای متعلق به فریدریش روزن وزیر مختار آلمان در تهران، با عنوان مجموعهٔ مشتمل بر ۳ قطعه تئاتر منسوب به میرزا ملکم خان ناظم‌الدوله در برلین به چاپ رسید. اما
ملکم خان ناظم‌الدوله در برلین به چاپ رسید. اما در سال ۱۳۳۴ خورشیدی (۱۹۵۵) بود که با انتشار اسناد، دست‌نوشته‌ها و نامه‌های فتحعلی آخوندزاده توسط میرزا ابراهیموف و کشف ۴ نمایشنامه به خط خود میرزا آقا تبریزی، روشن شد که او علاوه بر ۳ نمایشنامهٔ چاپ شده، نمایشنامهٔ چهارمی هم باعنوان «حکایت عشق بازی آقا هاشم خلخالی» داشته‌است. این آثار بعدها با عنوان «نمایشنامه‌های میرزا آقا تبریزی» در تهران منتشر شد. نمایشنامه‌ها. از میرزا آقا تبریزی پنج نمایشنامه به یادگار مانده‌است: این نمایشنامه‌ها که مدتی طولانی با نام
مانده‌است: این نمایشنامه‌ها که مدتی طولانی با نام میرزا ملکم‌خان شناخته می‌شدند، حدود یک قرن پس از نگارششان در سال ۱۳۵۴ با نام «نمایشنامه‌های میرزا آقا تبریزی» به کوشش حسین محمدزاده صدیق منتشر شد. صدیق چهار نمایشنامهٔ اول را به همراه بخشی از کتاب «رساله اخلاقیه» (حکایت حاجی مرشد کیمیاگر) یک‌جا چاپ کرد که نمایشنامهٔ پنجم را با توجه به کتابی که از آن برگرفته‌شده، می‌توان نوعی حکایت‌گویی به‌شمار آورد. نقد و نظر. خشایار مصطفوی در سال ۱۳۹۱ کتابی با عنوان "زایش درام ایرانی" در نقد و تحلیل آثار تبریزی در تهران
درام ایرانی" در نقد و تحلیل آثار تبریزی در تهران منتشر کرده‌است. او معتقد است، میرزا آقا تبریزی به عنوان نخستین نمایشنامه‌نویس پارسی، در پروژهٔ واردات تئاتر به ایران از نظریهٔ تلفیق که گفتمان غالب روشنفکران در دورهٔ مذکور است سود برده و در فرایند زایش درام ایرانی از دو منبع مستقل تئاتر غربی و نمایش ایرانی استفاده کرده‌است. به نظر می‌رسد تبریزی از بخشی از نمایش‌های ایرانی بهره‌برداری کرده‌است که این نمایش‌ها حامل فکر جدید و نمایشگر انسان جدید بوده‌اند. نمایش‌های سرگرم‌کننده و عامیانه‌ای چون: بقال‌بازی،
سرگرم‌کننده و عامیانه‌ای چون: بقال‌بازی، تخت‌حوضی، نقالی و خیمه‌شب‌بازی.
احمد محمودی (زاده آذر ۱۲۵۳ - درگشت مرداد ۱۳۰۹) مشهور به میرزا احمدخان کمال الوزاره محمودی نمایش‌نامه‌نویس برجستهٔ عصر مشروطیت که در تأسیس کمدی ایران نقش بسزایی داشته‌است زندگی. احمد محمودی پسر میرزا محمودخان مشاورالملک در آذر ۱۲۵۳ در تهران در خانواده‌ای مذهبی چشم به جهان گشود. پدر احمد محمودی یکی از کسانی بود که در زمان ناصرالدین شاه برای تحصیل علم نجوم به اروپا اعزام شد. " احمد محمودی" در مدرسه دارالفنون به تحصیل در ریاضی و طبیعیات پرداخت. نزد موید الممالک زبان فرانسه آموخت و سپس با عنوان منشی گری در وزارت
فرانسه آموخت و سپس با عنوان منشی گری در وزارت خارجه مشغول به کار شد. در سال ۱۲۸۲ به عنوان ریاست مالیات و بازرس اداره خزانه داری مشغول به خدمت شد. او در سفری که در سال ۱۲۸۹ از طرف اداره خزانه داری برای بازرسی امور مردم قزوین فرستاده شد از نزدیک با وضع بد زندگی مردم آشنا گردید. این سبب شد تا با عده‌ای صاحب نفوذ در بیفتد و از این رو از سمت خود معزول گردید. مدتی پس از این ریاست اداره غله تهران بدو سپرده شد که از طرفی مصادف با قحطی تهران بود و چون باز از نفوذ عده‌ای صاحب نفوذ ممانعت می‌کرد مخالفت‌هایی از او با
صاحب نفوذ ممانعت می‌کرد مخالفت‌هایی از او با این دسته فرصت طلب را به همراه داشت. کمیته مجازات. در سال ۱۲۹۵ "کمال الوزاره" را به جرم عضویت در کمیته مجازات دستگیر و به مدت پنج ماه در زندان انفرادی تهران محبوس کردند. او در این ایام داستان "لوطی حارث یا ناتوان" را نگاشت. دربارهٔ عضویت او در کمیته مجازات اقوال بسیاری است. آذری می‌نویسد: «در سال قحطی کمال‌الوزاره ریئس اداره انبار غله دولتی بود. حاجی محتشم‌السلطنه معروف به حاجی خان رپیس قانون‌گذاری دوره دیکتاتوری خواسته‌است با استفاده از قدرت مقام وزارت دارایی در
با استفاده از قدرت مقام وزارت دارایی در انبار غله به اصطلاح دخل و تصرفی به زیان مردم انجام دهد. محمودی که پیوسته با عوامل فساد درگیر می‌شد با محتشم‌السلطنه به مخالفت برخاست و سرانجام کار این مخالفت با نفوذی که محتشم‌السلطنه داشت منجر به اتهام شرکت او در کمیته مجازات گردید.» گرچه کمال‌الوزاره در داستان "لوطی حارث یا ناتوان" عملاً از کمیته مجازات حمایت کرده‌است اما هیچگاه عضویت در این گروه را نپذیرفت. محمودی خود در این باره می‌نویسد: «مرا در محبس انفرادی نظمیه تهران محبوس کردند با آنکه در بدو امر بی‌گناهی‌ام
تهران محبوس کردند با آنکه در بدو امر بی‌گناهی‌ام محقق گردید مع‌ذلک به اغوا و تحریک همان بدخواهان در ادامه مدت حبسم جدیت به سزا شد. تا اینکه در زندان دچار امراض سخت گردیده و با ابتلا به امراض صعب العلاج در اواخر ربیع‌الاول ۱۲۹۶ بنده را به خانه انتقال دادند. با توجه به حقهٔ الهی مطمئن هستم که مسببین گرفتاری بنده دیر یا زود به کیفر اعمال خود خواهند رسید.» بعد از آزادی او نمایشنامه‌نویسی پرداخت و آثاری چند باقی گذاشت که از آن‌ها تنها دو اثر "حاجی ریایی خان" و "اوستاد نوروز پینه‌دوز" موجود است. با توجه به این
"اوستاد نوروز پینه‌دوز" موجود است. با توجه به این دو نمایشنامه می‌توان به قدرت طرح و درام در آثار او پی برد.
محمد جواد حجتی کرمانی (زادهٔ ۱۳۱۱ در کرمان)، از روحانیون سیاسی، بخصوص در دههٔ نخست پس از انقلاب ایران (۱۳۵۷) است که سوابق طولانی در مبارزه با حکومت پهلوی دارد. او از شاگردان برجستهٔ خمینی و منتظری محسوب می‌شد. وی اولین امام جمعهٔ شهر کرمان پس از انقلاب بود و در چند دوره به نمایندگی مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان رهبری رسید. وی در انتخابات میاندوره‌ای مجلس خبرگان رهبری در سال ۱۳۹۸ رد صلاحیت شد. زندگی. «شیخ محمد جواد حجتی کرمانی» در سال ۱۳۱۱ خورشیدی در یکی از محلات قدیمی شهر کرمان و در یک خانوادهٔ روحانی
از محلات قدیمی شهر کرمان و در یک خانوادهٔ روحانی متولد گردید. وی نخستین فرزند عبدالحسین حجتی کرمانی بود که جدیدالاسلام محسوب می‌شد، یعنی در یک خانوادهٔ زرتشتی و از پدران و اجدادی که همگی جزو موبدان زرتشتی بودند. وی به دین اسلام و مذهب تشیع علاقمند شده و ضمن گرویدن به این دین و مذهب، به کسوت روحانیان شیعه نیز ملبس شد. «حاج میرزاعبدالحسین حجتی کرمانی» به واسطه شهرت به زهد در کرمان به «سلمان زمان» اشتهار داشت لذا فرزندش محمدجواد حجتی نیز رو به کسوت روحانیت آورد. او سال‌ها در کرمان علاوه بر درس خواندن نزد پدرش
او سال‌ها در کرمان علاوه بر درس خواندن نزد پدرش از نزد دیگر علمای مشهور کرمان همچون حاج شیخ علی اصغر صالحی کرمانی و حاج میرزاعلی مهرابی تحصیل کرد و سپس به قم رفت. در آنجا در جلسات درس مدرسین حوزه علمیه مانند بروجردی، خمینی، طباطبائی و منتظری شرکت کرد. وی بواسطهٔ مبارزه با حکومت شاه، بیشترِ ایام زندگی تا قبل از انقلاب ایران (۱۳۵۷) را در زندان و تبعید گذراند. زندگی سیاسی. محمد جواد حجتی کرمانی در اوان جوانی با عضویت در کانون قیام به محوریت سید محمد خلیل قوام که روحانی اهل شهداد بود، با اندیشه‌های سیاسی آشنا
که روحانی اهل شهداد بود، با اندیشه‌های سیاسی آشنا شد. او پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و ورود به حوزه علمیه قم، رویدادهای سیاسی ایران را درک کرده و به صورت فعال دنبال کرده‌است. او با شخصیت‌هایی چون بروجردی، خمینی، نواب صفوی، سیدمحمود طالقانی از نزدیک آشنایی و مراوده داشته‌است. اولین ملاقات او با طالقانی به دادگاه او بر می‌گردد. پس از پایان دادگاه او را ملاقات و کتاب «جلوهٔ مسیح» را به او تقدیم می‌کند. بر اساس روایت او، طالقانی در تمام طول دادگاه سکوت کرده بود و می‌گفت دادگاه را به رسمیت نمی‌شناسد. او پس از
و می‌گفت دادگاه را به رسمیت نمی‌شناسد. او پس از پایان دادگاه تنها یک جمله را با صدای بلند گفت: «این دادگاه اسرائیلی است!» محمد جواد حجتی کرمانی به جز دیدار مختصری که در دادگاه نظامی با طالقانی و مهدی بازرگان و یارانشان داشته، در زمستان سال ۱۳۴۳ پس از انتقال از قزل‌قلعه به زندان شماره ۴ با طالقانی، بازرگان، یدالله سحابی و عزت‌الله سحابی هم‌اتاق می‌شود. این دورهٔ زندان پس از قتل حسنعلی منصور توسط محمد بخارایی و دستگیری اعضای حزب مؤتلفه اسلامی بوده‌است که طی آن ۱۳ تن روحانی از جمله محمدمهدی ربانی املشی، احمد
۱۳ تن روحانی از جمله محمدمهدی ربانی املشی، احمد کافی، مروارید، واعظی تبریزی، سیدقاسم شجاعی، مرتضی فهیم کرمانی به خاطر سخنرانی‌های ضدرژیم و طرفداری از خمینی به دادگاه فراخوانده و محکوم شدند. وی پس از طی کردن دوره محکومیت در بهار سال ۴۴ آزاد شد. بار دیگر در پاییز همان سال، به خاطر عضویت در حزب مسلح مخفی «ملل اسلامی» دستگیر و تا سال ۵۴ در زندان بسر برد که این دوره زندان را نیز در سال ۱۳۴۶ با نامبردگان گذرانده‌است. وی با دریافت نامه‌ای از سید محمد حسین طباطبایی توسط برادرش علی حجتی کرمانی، به توصیه وی اقدام به
توسط برادرش علی حجتی کرمانی، به توصیه وی اقدام به ترجمه سه جلد از تفسیرالمیزان در زندان می‌کند. وی در جریان مبارزات انقلابیون و به ویژه کرمانی‌ها در سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ از فعالان و لیدرهای مبارزات و حرکات مردمی به‌شمار می‌رفت و پس از پیروزی انقلاب ایران (۱۳۵۷) نیز به عنوان اولین امام جمعه کرمان منصوب گردید. وی در سال ۱۳۵۸ به عنوان نماینده مردم کرمان به مجلس خبرگان قانون اساسی و در همان سال از طرف مردم تهران به مجلس شورای اسلامی راه یافت. او در سال ۱۳۶۹ نیز از سوی مردم کرمان به عنوان نماینده در مجلس خبرگان
از سوی مردم کرمان به عنوان نماینده در مجلس خبرگان رهبری برگزیده شد. دربارهٔ برادر خود در دوران مبارزه با رژیم پهلوی می‌گوید: «آن موقع ما با محمدجواد باهنر در دروازه دولاب در یک خانه می‌نشستیم. پس از دستگیری برادرم در سال ۱۳۴۴، ما به ملاقات ایشان می‌رفتیم. همزمان احمد رضائی به ملاقات سیدمحمود طالقانی و مهندس بازرگان و بقیه می‌آمد و با او آشنا شدیم. ساواک روی منسوبین زندانیان، حساس بود و تعقیب می‌کرد تا ببیند آنها کجا می‌روند و چه کار می‌کنند. مخصوصاً ساواک روی کوه‌رفتن بعضی‌ها حساس بود و می‌خواست بداند که
روی کوه‌رفتن بعضی‌ها حساس بود و می‌خواست بداند که اینها کوه که می‌روند چه می‌کنند. ما با دوستان جلساتی داشتیم و کوه می‌رفتیم. در آن ایام، کوه برای مبارزان سیاسی فضای خوبی بود، چون هم می‌توانستند با خیال راحت با هم گفتگو و بحث کنند و هم در هوای آزاد نفسی بکشند و جسم و ذهنشان را ورزیده کنند. ما که به دیدن برادرم می‌رفتیم، احمدمنصوری هم برای دیدن برادرش جواد منصوری می‌آمد. آن موقع بند تازه‌ای را در زندان قصر می‌ساختند. احمدمنصوری به من گفت: «ببین! دارند برای ما جا تهیه می‌کنند.» احمد را زودتر از من گرفتند و
ما جا تهیه می‌کنند.» احمد را زودتر از من گرفتند و اتفاقاً وقتی من به این زندان منتقل شدم، دیدم او را به آن ساختمان نوساز برده‌اند و مرا هم به همان‌جا بردند!» حجتی کرمانی در حوادث منجر به پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ نقشی تأثیرگذار داشت. او در چهلم مصطفی خمینی در سال ۱۳۵۶ با ربانی شیرازی، صادق خلخالی و عده‌ای دیگر در منزل ربانی جلسه‌ای تشکیل می‌دهد و تصمیم بر این می‌شود که که به ممنوعیت بردن نام خمینی توجهی نکنند و اسم او را در مراسم چهلم مطرح کنند. در چهلم مصطفی خمینی، محمد جواد حجتی کرمانی و خلخالی و ربانی املشی
محمد جواد حجتی کرمانی و خلخالی و ربانی املشی سخنرانی کردند. او قطعنامه‌ای در چهارده ماده تنظیم و در مراسم چهلم مصطفی خمینی در مسجد اعظم قم قرائت کرد. در این قطعنامه درخواست‌هایی مطرح و تأیید حضار با فریادهای «صحیح است، صحیح است» گرفته شد؛ این خواست‌ها شامل بازگشت سریع خمینی، قطع رابطه با اسرائیل، انحلال سازمان امنیت و بندهای دیگری بود؛ صحنه‌گردانی در این مجلس و خواندن قطعنامه پایانی منجر به تبعید محمد جواد حجتی کرمانی شد. در تبعید به ایرانشهر مدتی با سیدعلی خامنه‌ای بوده‌است و سپس به سنندج تبعید می‌شود. در
خامنه‌ای بوده‌است و سپس به سنندج تبعید می‌شود. در روز ۲۴ آذر ۱۳۵۷ در مسجد امام (مسجد ملک سابق) کرمان اجتماع عظیمی با حضور محمدجواد حجتی کرمانی برپا شد و پس از آن راهپیمایی مردم با مخالفت و خشونت مأمورین روبرو شد و در این درگیری «فرامرز دادبین»، «غلامحسین مهدوی» و «سید حسین حسینی» کشته و شماری هم زخمی شدند. آثار. حجتی کرمانی به عنوان نویسنده با قلمی روان شناخته شده که در مسایل روز مملکت اعم از سیاسی و فرهنگی و اجتماعی در مطبوعات مختلف از جمله روزنامه اطلاعات مقالاتی نوشته‌است. مقالات مطبوعاتی او شامل «کوتاه
مقالاتی نوشته‌است. مقالات مطبوعاتی او شامل «کوتاه و گویا» یا سلسله مقالات تحت عنوان «همراه با محرمان خلوت انس با قرآن» می‌باشد. وی همچنین آثار دیگری به صورت کتاب چاپ نموده‌است که می‌توان به نمونه‌های ذیل اشاره کرد:
دانشگاه افسری امام علی با نام مستعار دانشگاه افسری نزاجا دانشگاه نظامی ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که متعلق به نیروی زمینی ارتش است. دانشگاه افسری در سال ۱۳۰۰ تأسیس شد. فرمانده دانشگاه افسری در حال حاضر سرتیپ دوم علی مهدوی است. تاریخچه. دانشگاه افسری با نام قدیمی "مدرسه صاحب منصبی" از قدیمی‌ترین مراکز آموزش عالی در سطح کشور است که توسط سردار سپه و در اجرای بند ج ماده ۵ حکم قشونی ۱۴ آذر ماه سال ۱۳۰۰ تشکیل شد. سردار سپه با الگو برداری از مدرسه نظامی سن سیر فرانسه و با ادغام تجهیزات آموزشی موجود در مدرسه
فرانسه و با ادغام تجهیزات آموزشی موجود در مدرسه صاحب منصبی قزاقخانه، مدرسه صاحب منصبان ژاندارمری و مدرسه نظام مشیرالدوله ابتدا در خیابان اکباتان همت گمارد. بعدها این مرکز آموزشی به عمارت امیریه واقع در خیابان سپه نقل مکان کرد و با خرید زمین‌های اطراف توسعه پیدا نمود به طوریکه این مرکز آموزشی اکنون یکصد و چهل هزار متر مربع وسعت دارد. مدرسه صاحب منصبی از سال ۱۳۱۴ به دانشکده افسری تغییر نام داد و با بهره‌گیری از استادان ایرانی و خارجی به آموزش کلاسیک و نوین افسران نیروهای سه‌گانه و نوپای ارتش شاهنشاهی با
افسران نیروهای سه‌گانه و نوپای ارتش شاهنشاهی با محوریت نیروی زمینی در رسته‌های پیاده، سواره، توپخانه و بعدها مهندسی و اردونانس پرداخت. دوره آموزش در دانشکده افسری ابتدا دو سال بود و دانشجویان در سال اول دروس عمومی نظامی و از سال دوم با تعیین رسته، دروس تخصصی مربوطه را فرا می‌گرفتند. با توسعه فعالیت‌های آموزشی مدت دوره به سه سال افزایش و این مرکز در قالب پنج دانشکده و گروه زبان‌های خارجی از سال ۱۳۶۷ به دانشگاه افسری و در سال ۱۳۷۵ با اخذ مجوز از فرمانده کل قوا به دانشگاه افسری امام علی تغییر نام داد.
کل قوا به دانشگاه افسری امام علی تغییر نام داد. دانشجویان. این دانشگاه از میان داوطلبان دیپلمه و پس از موفقیت در آزمونهای علمی، ورزشی و عقیدتی در مقطع کارشناسی دانشجو می‌پذیرد. لباس کار دانشجویان این دانشگاه شامل کلاه، فرنچ و شلوار استتار با ترکیب رنگ‌های سبز، سیاه و قهوه‌ای است و همچنین لباس رسمی و فرم نیروی زمینی ارتش به رنگ زیتونی به همراه واکسیل به رنگ قرمز بر روی بازوی چپ برای مراسم‌ها، تردد و برنامه صبحگاه و شامگاه عمومی دانشگاه مورد استفاده قرار می‌گیرد. سنوات خدمت و تحصیل هر دانشجو را می‌توان از
سنوات خدمت و تحصیل هر دانشجو را می‌توان از روی درجه آکادمیک وی فهمید. دانشجویان دانشگاه افسری در حال حاضر به سه گروه سال یک، سال دو و سال سه تقسیم می‌شوند و روی سردوشی آنان هر خط نماینده یک سال می‌باشد بنابراین دانشجویان تازه‌وارد پس از اخذ سردوشی دارای یک خط روی هر کدام از شانه‌ها و در کنار آرم دانشگاه افسری که روی سردوشی آنهاست خواهند بود. دانشجویان این دانشگاه از بدو ورود، استخدام و دارای حقوق و مزایا می‌باشند. دانشجویان این دانشگاه پس از گذراندن ۷ ترم تحصیلی که ۶ ترم دروس علمی مصوب وزارت علوم به صورت
تحصیلی که ۶ ترم دروس علمی مصوب وزارت علوم به صورت فشرده تر و تعداد واحد بیشتر در طول ترم نسبت به سایر دانشگاه‌ها و یک ترم نظامی و همچنین گذراندن دوره‌ها و آموزشهای سخت و طاقت فرسای رزم در کوهستان، رزم در کویر، رزم در جنگل، و رزم در برف و سرمای شدید، دوره تکاور، و دوره رزم در شرایط ویژه (عملیات ویژه / ردشو) و زندگی در شرایط سخت پس از دانش‌آموختگی به درجه ستوان دومی نائل شده و به یگانهای رزمی یا ستادی جهت ادامه خدمت معرفی می‌شوند. همچنین امکان ادامه تحصیل برای دانش آموختگان این دانشگاه در صورت موافقت یگان
دانش آموختگان این دانشگاه در صورت موافقت یگان خدمتی در کلیه دانشگاه‌های کشور میسر می‌باشد. اهمیت دانشگاه افسری. دانشگاه افسری تا امروزه اهمیت تاریخی و استراتژیک خود را حفظ کرده‌است به طوری که بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، ۳۸ بار فرمانده کل قوا در جشن فارغ‌التحصیلی افسران این دانشگاه نظامی شرکت و در آنجا مهم‌ترین نطق‌های کشوری و ملی را در جمع دانشجویان و دانش‌آموختگان این دانشگاه قرائت کرده‌ است. اماکن و بناها. دانشگاه افسری امام علی یکی از قدیمی‌ترین و باسابقه‌ترین مراکز آموزشی می‌باشد. در این دانشگاه چهار
مراکز آموزشی می‌باشد. در این دانشگاه چهار ساختمان باستانی وجود دارد (ساختمان‌های چهارگانه) که سال ساخت آنها به سال تأسیس دانشگاه بازمی‌گردد. این ساختمان‌ها ثبت میراث فرهنگی می‌باشد و جزو آثار ملی ایران به حساب می‌آید. دانشگاه افسری متشکل از پنج دانشکده و کتابخانه ای زیرزمینی که معتبرترین کتابخانه نظامی خاورمیانه می‌باشد. همچنین این مرکز دارای یک مجتمع رفاهی بزرگ می‌باشد که با حضور فرماندهٔ نیروی زمینی ارتش امیر سرتیپ کیومرث حیدری افتتاح شد. در معماری این مجتمع سعی شده با ساختمان‌های چهارگانه همخوانی داشته
سعی شده با ساختمان‌های چهارگانه همخوانی داشته باشد. زمین چمن فوتبال و پیست دو و میدانی، سالن فوتسال، استخر، دیوار صخره‌نوردی، دکل کوهستان، سالن اجتماعات، سالن آمفی‌تئاتر، سالن تیراندازی و… از دیگر اماکن این دانشگاه می‌باشد. مسجد این دانشگاه بعد از انقلاب ساخته شده‌است که مسجدی بزرگ با معماری پیشرفته می‌باشد و تا حدودی با ساختمان‌های چهارگانه همخوانی دارد. پرچم و نشان فداکاری. با پیشنهاد ارتش و ستاد کل نیروهای مسلح به فرمانده کل قوا سیدعلی خامنه‌ای مبنی بر اهداء پرچم و نشان فداکاری به دانشگاه افسری امام علی
پرچم و نشان فداکاری به دانشگاه افسری امام علی نیروی زمینی ارتش، با تصویب فرمانده کل قوا سیدعلی خامنه‌ای، این دانشگاه به افتخار دریافت پرچم و نشان «فداکاری» نایل شد که مراتب به سرلشکر سید عبدالرحیم موسوی فرمانده کل ارتش جمهوری اسلامی ایران ابلاغ شد. ابلاغ مصوبه اهدای نشان فداکاری دانشگاه افسری امام علی از سوی فرمانده کل ارتش به فرمانده نیروی زمینی توسط دریادار حبیب‌الله سیاری انجام شد.
فرسایش فضایی اصطلاحی است که برای چند فرایند مختلف مربوط به تأثیری که محیط در فضای فرازمینی بر روی اجرام فضایی دارد به‌کار می‌رود. اجرام بدون هوا (از آن جمله ماه، سیاره تیر، سیارک‌ها، دنباله‌دارها و برخی از ماه‌های دیگر سیارات) در معرض فرسایش‌های گوناگون فضایی قرار دارند. از جمله: فرسایش فضایی از این جهت اهمیت دارد که بر ویژگی‌های فیزیکی و نوری سطح بسیاری از اجرام آسمانی تأثیر می‌گذارد. به‌شمار آوردن این تأثیر، به دقیق‌تر شدن واکاوی نتایج و داده‌های سنجش از دور کمک می‌کند. منابع. Wikipedia contributors,
از دور کمک می‌کند. منابع. Wikipedia contributors, "Space weathering," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed February 23, 2010).