payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مشاوره افسردگی بستری ایمن فراهم می کند تا بدون نگرانی بابت عوارض منفی و تداخلات داروهای ضد اضطراب و ضد افسردگی، به سازگاری اجتماعی و بهزیستی روانی دست یابید. مکانیسم اثر. این دارو برداشت مجدد سروتونین و نوراپی نفرین به داخل پایانه‌عصبی را مهار می‌کند و در نتیجه باعث‌افزایش تحریک گیرنده‌ها می‌شود. ماپروتیلین جزئه داروهای ضد افسردگی چهار حلقه ای است که از طریق مهار بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین اثر خود را ایفا می کند. در نتیجه میزان این انتقال دهنده های عصبی در مغز افزایش پیدا می کند. این دارو در درمان
عصبی در مغز افزایش پیدا می کند. این دارو در درمان افسردگی و اضطراب همراه با افسردگی به کار برده می شود. عوارض جانبی. از عوارض جانبی ماپروتیلین می توان به خشکی دهان، خواب آلودگی، آشفتگی و تحریک پذیری در افراد و بروز رفتار نمایشی اشاره کرد. همچنین تاری دید و افزایش فشار داخل چشم، یبوست، تهوع و اشکال در دفع ادرار نیز ممکن است رخ دهد. مصرف ماپروتیلین در بیماران قلبی_عروقی ممکن است باعث افزایش ضربان قلب، سنکوب، آریتمی و تعرق نیز شود. از دیگر عوارض مصرف این دارو می توان به لرزش دست، اختلالات رفتاری در کودکان و
می توان به لرزش دست، اختلالات رفتاری در کودکان و توهم زایی در سالمندان اشاره داشت. افزایش اشتها، تغییر وزن، در مواردی کاهش سدیم خون و اختلال در عملکرد کبد نیز مشاهده شده است. موارد منع مصرف. ماپروتیلین، برای کودکان و افراد زیر 18 سال، همچنین سالخوردگان یا افراد بالای 60 سال و ناتوان استفاده نمی‌شود. همچنین مصرف این دارو برای افرادی که دارای بیماری صرع بوده و دچار حملات تشنجی می شوند مناسب نیست. در مواردی که بیمار سابقه انفارکتوس میوکارد نیز داشته است، ماپروتیلین مصرف نمی‌شود. تداخلات دارویی ماپروتیلین
مصرف نمی‌شود. تداخلات دارویی ماپروتیلین مواردی که نباید همزمان با مصرف ماپروتیلین انجام داد به شرح زیر است: 1- مصرف داروهای ضد آریتمی با ماپروتیلین باعث بروز آریتمی می شود. 2- ریفامپین که موجب کاهش اثر لودیومیل می شود. 3- در صورت استفاده با دارو های ضد افسردگی مهار کننده مونو آمین اکسیداز، تحریک سیستم اعصاب مرکزی و افزایش فشار خون رخ می دهد. 4- بهتر است این دارو همراه با آنتی هیستامینها و داروهای ضدجنون فنوتیازین مصرف نشود. 5- همچنین دارو های ضد بارداری خوراکی اثر ضدافسردگی این دارو را کاهش می دهند و
خوراکی اثر ضدافسردگی این دارو را کاهش می دهند و سالمیتیدین باعث افزایش اثر ضد افسردگی لودیومیل می شوند. هشدارهای استفاده از داروی لودیومیل. مصرف داروی لودیومیل، در افراد مبتلا به آسم، الکلیسم حاد، اختلالات دفع ادرار، اختلالات دو قطبی، بیماران قلبی عروقی، پرکاری تیروئید، سابقه انفارکتوس میوکارد، اختلالات خون و کبد؛ هچنین بیماران اسکیزوفرنی و افرادی که سابقه افزایش فشار چشم دارند، باید حتماً با مشورت پزشک و با احتیاط فراوان باشد. توصیه‌هایی در مورد مصرف ماپروتیلین. دوره مصرف و درمان با ماپروتیلین باید کامل
دوره مصرف و درمان با ماپروتیلین باید کامل شود تا اثربخشی بهتری در کاهش افسردگی داشته باشد. دارو به تدریج و تحت نظر پزشک معالج قطع می شود. ممکن است 2 تا 3 هفته برای حصول اثر درمانی آن زمان لازم باشد. در صورت فراموش کردن یک نوبت استفاده از دارو، به هیچ عنوان آن را دو برابر مصرف نکنید. از مصرف فراورده ها حاوی الکل و دارو های مضعف سیستم اعصاب مرکزی با این دارو خودداری کنید. از آنجایی که مصرف این دارو ممکن است باعث بروز سرگیجه شود، هنگام رانندگی و کار کردن با ماشین آلاتی که نیاز به هوشیاری کامل دارند، بسیار
ماشین آلاتی که نیاز به هوشیاری کامل دارند، بسیار احتیاط کنید. در صورت انجام درمان های اورژانسی و اضطراری یا هر گونه عمل جراحی و خصوصاً جراحی دندان، حتماً پزشک معالج خود را از مصرف دارو مطلع سازید.
کشتار کاتین یا کشتار جنگل کاتین به کشتار دسته‌جمعی حدود ۲۲ هزار اسیر جنگی لهستانی در دوران جنگ جهانی دوم توسط کمیساریای خلق در امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی گفته می‌شود. در دوران جنگ جهانی دوم کمیساریای خلق در امور داخلی، شوروی با نظر مثبت استالین و به دستور لاورنتی بریا رئیس کمیساریای خلق در امور داخلی (ن ک و د) اتحاد شوروی، هزاران نفر از اسرای جنگی لهستانی شامل افسران، نیروهای امنیتی و انتظامی و دگراندیشان را اعدام کرد. دولت شوروی کمسیون تحقیقی به راه انداخت و روزنامه پراودا (حقیقت) سه روز پس از انتشار
و روزنامه پراودا (حقیقت) سه روز پس از انتشار اخبار مربوط به قتل‌عام؛ در ۱۶ آوریل سال ۱۹۴۳ از خیمه‌شب‌بازی دشمن دم زد و نوشت: خون صدها هزار قربانی به گردن قاتلان نازی است و قاتلان به زودی به سزای جنایات خودشان خواهند رسید. با پایان یافتن جنگ جهانی دوم، دادگاه نورنبرگ تلاش زیادی برای متهم کردن آلمان دربارهٔ این کشتار صورت داد. در دادگاه نورنبرگ نیز، (در رابطه با کاتین)، انگشت اتهام به سوی نیروهای هیتلر رفت؛ ولی سرانجام سالها بعد نتیجه تحقیق بین‌المللی، شوروی را مقصر شناخت. قتل‌عام کاتین. کشتار روشنفکران و
را مقصر شناخت. قتل‌عام کاتین. کشتار روشنفکران و افسران لهستانی در پائیز ۱۹۴۱ روی داده‌است. اسناد موجود نشان می‌دهد که کشتار کاتین، توسط لاورنتی بریا رهبری شده‌است و اعضای رهبری سیاسی حزب کمونیست در آن نقش داشته‌اند. همچنین نقشِ کمیساریای خلق در امور داخلی (NKVD) یا به اصطلاح در این واقعه تأیید شده‌است. دو سال بعد نظامیان آلمانی جنجال تبلیغاتی بزرگی را علیه شوروی به وجود آوردند. نازی‌ها اخبار را به شتاب پخش کردند و اعلام کردند که در پیرامون جنگل کاتین، گورهای بی‌نام و نشانی کشف شده که بقایای ۴۱۴۳ جسد را در
بی‌نام و نشانی کشف شده که بقایای ۴۱۴۳ جسد را در خود دارد، تمام قربانیان لباس افسران لهستانی به تن دارند و اعلام شد که بی گمان مسئول این جنایت دولت شوروی است. در برابر حکومت شوروی نام کاتین را در فهرست نام‌های سانسور شده خود قرار داد. روزنامه پراودا (حقیقت) سه روز پس از انتشار اخبار مربوط به قتل‌عام؛ در ۱۶ آوریل سال ۱۹۴۳ از خیمه شب بازی دشمن دم زد و نوشت: خون صدها هزار قربانی به گردن قاتلان نازی است و هیچ لهستانی دروغ آنان را باور نمی‌کند و قاتلان به زودی به سزای جنایات خودشان خواهند رسید. تحقیقات
زودی به سزای جنایات خودشان خواهند رسید. تحقیقات بین‌المللی. در آغاز دولت شوروی کمسیون تحقیقی به راه انداخت و بر بیگناهی خود دربارهٔ وقایع کاتین تأکید نمود؛ ولی در نهایت نتیجه تحقیق بین‌المللی و دولت در تبعید لهستان، شوروی را مقصر شناخت. با پایان یافتن جنگ جهانی دوم، مقامات شوروی در دادگاه نورنبرگ تلاش زیادی برای متهم کردن آلمان دربارهٔ این کشتار صورت دادند. از جمله گفته می‌شد که نازیها از روستائیان به زور گواهی گرفته و شاهدان از ترس، دروغ آنها را باور کرده‌اند. اصلاً در سال ۱۹۴۰ در جایی که گفته می‌شود
اصلاً در سال ۱۹۴۰ در جایی که گفته می‌شود اجساد لهستانی‌ها به دست آمده چوپانان گوسفندان خود را به چرا می‌بردند و زندگی عادی جریان داشته‌است. همچنین ادعا می‌شد که این واقعه در بهار سال ۱۹۴۰ روی داده‌است و نه در پائیز ۱۹۴۱. در مقابل کمیسیون پزشکی بین‌المللی تأکید می‌کرد که همه شواهد، دخالت روسها را نشان می‌دهد. دادگاه می‌پرسید چرا از آوریل سال ۴۰ جز یک نفر که او هم ضمن انتقال از دست نیروهای شما گریخته‌است، تماس زندانیان لهستانی با خانواده‌هایشان قطع شده‌است؟ مقامات دولت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی منطقه
مقامات دولت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی منطقه KHATYN خاتین را که تقریباً مثل کاتین KATYN تلفظ می‌شود و اصلاً ربطی به جنگل کاتین و قتلگاه لهستانی‌ها ندارد بر سر زبانها انداختند و با برپا کردن مجسمه یادبود قربانیان نازیسم در آنجا، تلاش کردند اینطور القا کنند که خاتین همان کاتین است. به دنبال این اقدامات محاکمات نمایشی در لنینگراد برگزار و افراد خلافکاری چون Arno Diere در این محاکمات گناهکار شناخته می‌شدند. در سال ۱۹۵۳، یک کمیسیون تحقیق دیگر، ثابت کرد سازمان امنیت شوروی، مسئول این جنایات بوده‌است. در دادگاه
امنیت شوروی، مسئول این جنایات بوده‌است. در دادگاه نورنبرگ نیز، در رابطه با کاتین، انگشت اتهام به سمت نیروهای هیتلر رفت. افزون بر تحقیقات صلیب سرخ سوئیس، پژوهش‌های تاریخی، از دهه پنجاه به بعد هم نشان داد که نقش دولت شوروی در جنایت کاتین تردید برنمی‌دارد. مصاحبه با دو تن از سر بازجویان کمیساریای خلق برای امور داخلی NKVD نیز، گرد و غبار را از پرونده کاتین زدود. «دیمیتری ستپانوویج توکارف» و «پیوتر کارپوویج ساپروننکو» که هردو از مقامات اصلی کمیساریای خلق بودند، نقش دولت شوروی را در جنایت کاتین تأکید و تأیید
نقش دولت شوروی را در جنایت کاتین تأکید و تأیید کردند. (اکنون نام دقیق همه کارمندان و بازجویان NKVD موجود است) به طورکلی نتیجه تحقیقات نشان داد که جمعاً ۲۵۷۰۰ نفر لهستانی که در میان آنها علاوه بر افسران ارتش، نویسنده، پزشک، شاعر، هنرمند، آموزگار… هم وجود داشت، توسط سران حزب کمونیست شوروی (با همکاری رفقایشان در لهستان) کشته شده‌اند. علاوه بر روستای «گه نیوزدوا»، اجساد قربانیان در شهر خارکف و روستای Ymok که نزدیک شهر «تِوِر» (کالنین) در روسیه کنونی است نیز، به‌دست آمد و ابعاد فاجعه رُخ نمود. بعدها اختلافات
به‌دست آمد و ابعاد فاجعه رُخ نمود. بعدها اختلافات گورباچف با یلتسین، باعث شد، زوایای دیگری از ابعاد این واقعه منتشر شود. در آوریل سال ۱۹۹۰ گورباچف از نقش سازمان امنیت دولت شوروی «ان.ک.و. د» یعنی همان کمیساریای خلق در امور داخلی پرده برداشت. بوریس یلتسین هم، به دست داشتن دولت روسیه در واقعه کاتین اعتراف نمود و رسماً مسوولیت شوروی در این حادثه را پذیرفت. در ژوئن سال ۱۹۹۲؛ یلتسین، بخشی از مدارک محرمانه آرشیوهای سازمان‌های امنیتی روسیه را در اختیار دولت وقت لهستان و رئیس‌جمهور آن، لخ والسا قرار داد. از جمله
و رئیس‌جمهور آن، لخ والسا قرار داد. از جمله نامه تاواریش لاورنتی بریا به استالین در این مورد، با امضای اعضای دفتر سیاسی: مولوتف V. / وروشیلوف K. / میکویان /، کاگولین /و، کاگانوویج که همه با کشتن اسیران موافقت کرده بودند. اسنادی که تا کنون از جنایت کاتین تنظیم شده، ۴ جلد است. کاتین در ادبیات و هنر. کاتین به عنوان جرمی علیه بشریت در شعر شاعران و داستان نویسندگان راه یافته‌است. هنرمندان با تندیس و موسیقی و نقاشی و فیلم از آن یاد کرده‌اند. یاتسک کاچمارسکی شاعر لهستانی، در شعر مرثیه کاتین، از زنان و مردانی حرف
لهستانی، در شعر مرثیه کاتین، از زنان و مردانی حرف می‌زند که حتی قبر ندارند. آهنگساز لهستانی آندژِی پانوفنیک قطعه سنگ‌نبشته کاتین را ساخته‌است. Adam Aston ترانه ای دربارهٔ کاتین تنظیم کرده‌است. کارگردان لهستانی آندژی وایدا که پدرش در شمار قربانیان کاتین بوده و خودش در دوران نوجوانی به نهضت مقاومت علیه نازی‌ها پیوسته، در سن ۸۱ سالگی پشت دوربین کارگردانی فیلم کاتین نشست و آن واقعه را با الهام از کتاب «آندژی مولارچیک»، به تصویر کشید. اسناد منتشر شده دربارهٔ قتل‌عام. روزنامه لوموند چهارشنبه ۲۸ آوریل ۲۰۱۰ از
قتل‌عام. روزنامه لوموند چهارشنبه ۲۸ آوریل ۲۰۱۰ از انتشار اسناد کشتار کاتین خبر داده‌است. بنا بر گزارش لوموند به دستور «دیمیتری مدودف» (رئیس‌جمهور روسیه) بخشی از اسناد سابقاً سری مربوط به کشتار کاتین (اسامی امضا کنندگان، عاملان و قربانیان) روی اینترنت قرار گرفته‌است. این اسناد که نامه «لاورنتی بریا» به استالین که در آن پیشنهاد اعدام اسرای لهستانی درج شده‌است، نقش پلیس مخفی (NKVD = کمیساریای خلق برای امور داخلی) را در قتل‌عام افسران و روشنفکران لهستانی، نشان می‌دهد. نامه بریا، امضای مولوتوف، وروشیلوف،
نشان می‌دهد. نامه بریا، امضای مولوتوف، وروشیلوف، کالینین، میکویان و کاگانوویج (اعضای دفتر سیاسی حزب کمونیست شوروی) و بازجویانی چون کوبولف، مرکولف و باش‌توکف، را نیز دارد. در این نامه همگی با کشتن اسرا موافقت می‌کنند و استالین بر تصمیم آنها (یعنی اعدام اسیران) مهر تأیید می‌زند. امضای استالین روی صفحه اول نامه موجود است. مضمون این نامه از این قرار است."۵ مارس ۱۹۴۰ ""کمیساریای خلق اتحاد شوروی در امور داخلی " مسکو"رفیق استالین" "تعداد بسیاری از افسران پیشین ارتش لهستان، پرسنل پلیس، مأموران اطلاعاتی،
پیشین ارتش لهستان، پرسنل پلیس، مأموران اطلاعاتی، ناسیونالیست‌ها، ضد انقلابیون، فراری‌ها و دشمنان قسم خورده و کینه‌توز نظام شوروی، در اردوگاه‌های «کمیساریای خلق برای امور داخلی» NKVD و در مناطق غربی اوکراین و بلاروس هستند. افسران ارتش و پلیس دست از تحریک برنمی‌دارند و منتظرند آزاد شوند تا به فعالیتهای ضدانقلابی خودشان علیه نظام شوروی ادامه دهند. کمیساریای خلق برای امور داخلی (NKVD) به شورش و فعالیتهای ضدانقلابی در استانهای غربی اکراین و بلاروس، بو برده‌است و معلوم شده، افسران سابق لهستان… در آن نقش بارزی
و معلوم شده، افسران سابق لهستان… در آن نقش بارزی دارند. در میان متخلفان بازداشتی تعداد قابل توجهی جاسوس و ضدانقلاب وجود دارد"...(بریا در ادامه نامه تعداد اسرا و درجه نظامی آنان را شرح می‌دهد و تأکید می‌کند که زندانیان که در میان آنها کشیش، زمیندار، کارخانه دار، جاسوس، زندانبان، ژاندارم و مهاجر فراری هم دیده می‌شود، همه دشمنان خلق و اتحاد شوروی هستند و باید اعدام شوند. استالین هم موافقت می‌کند…)
جنایات جنگی علیه ایالات متحده آمریکا به مجموعه‌ای از اتهامات نقض قوانین جنگی توسط نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا اشاره دارد که پس از لازم‌الاجرا شدن کنوانسیون‌های لاهه و کنوانسیون‌های ژنو مطرح شده‌اند. این اتهامات شامل وقایعی چون کشتار غیرنظامیان، بدرفتاری با اسیران جنگی، استفاده از شکنجه و تخریب ناموجه اموال می‌شود. دولت ایالات متحده این موارد را از طریق قوانین داخلی خود، مانند قانون جنایات جنگی سال ۱۹۹۶ و مواد قانون متحدالشکل عدالت نظامی (UCMJ)، پیگیری می‌کند. با این حال، ایالات متحده اساسنامه رم را که
با این حال، ایالات متحده اساسنامه رم را که منجر به تأسیس دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) شد، امضا کرده اما هرگز تصویب نکرده است. موضع رسمی آمریکا این است که این دیوان بر شهروندان آمریکایی صلاحیت قضایی ندارد، زیرا معتقد است نظام قضایی داخلی آمریکا خود توانایی رسیدگی به این جرائم را دارد. قانون حمایت از اعضای خدمت آمریکایی (ASPA)، که در سال ۲۰۰۲ تصویب شد، این موضع را تقویت کرده و اختیارات دیوان را برای تحقیق دربارهٔ نیروهای آمریکایی محدود می‌سازد. چهارچوب قانونی. قوانین بین‌المللی. قوانین اصلی حاکم بر
قانونی. قوانین بین‌المللی. قوانین اصلی حاکم بر درگیری‌های مسلحانه شامل کنوانسیون‌های لاهه و کنوانسیون‌های ژنو است. کنوانسیون‌های لاهه بر ابزارها و روش‌های جنگ‌آوری تمرکز دارند، در حالی که کنوانسیون‌های ژنو، به ویژه پس از بازنگری در سال ۱۹۴۹، بر حفاظت از افراد غیر درگیر در جنگ (غیرنظامیان، کادر پزشکی، اسیران جنگی و مجروحان) تأکید می‌کنند. نقض شدید این کنوانسیون‌ها به عنوان "نقض فاحش" (Grave breaches) شناخته شده و جنایت جنگی محسوب می‌شود. قوانین داخلی آمریکا. ایالات متحده دارای دو ابزار قانونی اصلی برای
ایالات متحده دارای دو ابزار قانونی اصلی برای پیگرد جنایات جنگی است: موضع در قبال دیوان کیفری بین‌المللی (ICC). ایالات متحده از امضاکنندگان اولیه اساسنامه رم بود اما بعداً در دوران ریاست‌جمهوری جرج دابلیو. بوش، امضای خود را پس گرفت. دلایل اصلی مخالفت آمریکا با ICC شامل نگرانی از پیگردهای سیاسی علیه سربازان و مقامات آمریکایی و اعتقاد به اصل "صلاحیت تکمیلی" است؛ به این معنا که تا زمانی که نظام قضایی یک کشور خود قادر و مایل به رسیدگی به جنایات باشد، دیوان نباید مداخله کند. این موضع در قبال تحقیقات دیوان
نباید مداخله کند. این موضع در قبال تحقیقات دیوان دربارهٔ اقدامات نیروهای آمریکایی در افغانستان به طور جدی مطرح شد. نمونه‌های تاریخی بر اساس درگیری. جنگ فیلیپین و آمریکا (۱۸۹۹–۱۹۰۲). در طول این جنگ، گزارش‌های متعددی از استفاده از شکنجه، به ویژه روشی به نام "درمان با آب" (water cure)، و کشتار غیرنظامیان توسط نیروهای آمریکایی منتشر شد. یکی از بدنام‌ترین حوادث، دستور ژنرال جیکوب اچ. اسمیت در جزیره سامار بود که به سربازانش گفت: "من هیچ اسیری نمی‌خواهم. من از تو می‌خواهم که بکشی و بسوزانی. هر چه بیشتر بکشی و
تو می‌خواهم که بکشی و بسوزانی. هر چه بیشتر بکشی و بسوزانی، من را بیشتر خشنود خواهی کرد." او دستور داد تمام افراد بالای ده سال کشته شوند. این حوادث منجر به برگزاری جلسات تحقیق در کنگره ایالات متحده آمریکا و محاکمه نظامی برخی افسران شد. جنگ جهانی دوم (۱۹۴۱–۱۹۴۵). نیروهای آمریکایی عموماً به رعایت قوانین جنگی شهرت داشتند، اما چندین مورد جنایت جنگی ثبت شده است: بمباران شهرهای آلمان و ژاپن، به ویژه بمباران درسدن و بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی، توسط برخی مورخان و حقوق‌دانان به عنوان جنایت جنگی مورد نقد قرار
و حقوق‌دانان به عنوان جنایت جنگی مورد نقد قرار گرفته‌اند، اما در آن زمان طبق قوانین بین‌المللی به صراحت ممنوع نبودند و هیچ پیگردی در این زمینه صورت نگرفت. پاسخ و پیگرد قانونی. ارتش ایالات متحده تأکید دارد که به قوانین جنگی پایبند است و موارد نقض را از طریق نظام قضایی خود پیگیری می‌کند. در طول تاریخ، صدها نظامی آمریکایی به دلیل جرائمی مانند قتل، تجاوز و بدرفتاری در مناطق جنگی در دادگاه‌های نظامی (courts-martial) محاکمه و مجازات شده‌اند. با این حال، منتقدان، به ویژه سازمان‌های حقوق بشری، معتقدند که این
به ویژه سازمان‌های حقوق بشری، معتقدند که این پیگردها اغلب به سربازان رده پایین محدود شده و فرماندهان و مقامات عالی‌رتبه که مسئولیت اصلی را بر عهده دارند، به ندرت پاسخگو بوده‌اند. این "شکاف پاسخگویی" یکی از دلایل اصلی اصرار نهادهای بین‌المللی بر لزوم وجود دیوان‌های مستقل مانند ICC است. منابع. کشتار سرخ‌پوستان. در ۲۹ دسامبر ۱۸۹۰ گردان هفتم سواره‌نظام ایالات متحده در محلی به اسم ووندد نی کریک (به انگلیسی: wounded knee creek)، و به زبان لاکوتایی ("Čhaŋkpé Ópi Wakpála)" در داکوتای جنوبی حدود 300 تن از مردان،
Wakpála)" در داکوتای جنوبی حدود 300 تن از مردان، زنان و کودکان لاکوتایی را قتل‌عام کردند. پس از این واقعه به بیست سرباز ایالات متحده نشان افتخار داده‌شد. جنگ فیلیپین و آمریکا. پس از پایان جنگ اسپانیا و آمریکا در سال ۱۸۹۸، اسپانیا فرمانداری کل فیلیپین را به عنوان بخشی از توافق صلح به ایالات متحده واگذار کرد. این امر باعث درگیری بین نیروهای مسلح ایالات متحده و جمهوری اول انقلابی فیلیپین تحت ریاست جمهوری امیلیو آگوینالدو و مبارزان مورو شد. در طول ماه مارس آن سال در سراسر سامار، سرتیپ جیکوب اچ. اسمیت به سرگرد
در سراسر سامار، سرتیپ جیکوب اچ. اسمیت به سرگرد لیتلتون والر، افسر فرمانده یک گردان متشکل از ۳۱۵ تفنگدار دریایی ایالات متحده که به نیروهای اسمیت در سامار منصوب شده‌بود، دستور داد تا همه افراد بالای ده سال که «توانایی حمل سلاح در خصومت‌های واقعی دارند» را بکشند. قتل‌عام گسترده غیرنظامیان فیلیپینی پس از آن اتفاق افتاد که ستون‌های نظامی آمریکایی در سراسر جزیره پیش روی کردند. انتقال مواد غذایی و تجارت به سامار قطع شد و تخریب گسترده خانه‌ها، محصولات کشاورزی و حیوانات بارکش با هدف گرسنگی دادن به انقلابیون
و حیوانات بارکش با هدف گرسنگی دادن به انقلابیون فیلیپینی و تسلیم مردم غیرنظامی صورت گرفت. اسمیت از سربازان خود در عملیات داخلی برای جست‌وجوی گروه‌های چریکی در تلاش برای دستگیری ژنرال فیلیپینی ویسنته لوکبان استفاده کرد، اما او هیچ کاری برای جلوگیری از تماس بین چریک‌ها و مردم انجام نداد. والر در گزارشی اظهار داشت که افرادش در یک دوره یازده روزه ۲۵۵ خانه را سوزاندند، ۱۳ کارباو را تیرباران کردند و ۳۹ نفر را کشتند. تحقیقات جامعی که توسط یک نویسنده بریتانیایی در دهه ۱۹۹۰ انجام شد، این رقم را حدود ۲۵۰۰ نفر اعلام
دهه ۱۹۹۰ انجام شد، این رقم را حدود ۲۵۰۰ نفر اعلام کرد. مورخان فیلیپینی معتقدند که این تعداد حدود ۵۰۰۰۰ نفر است. در نتیجه دستور خود در سامار، اسمیت به عنوان زوزه‌کش وحشی شناخته شد. در ماه مه ۱۹۰۲، اسمیت در دادگاه نظامی در ایالات متحده به‌ دلیل دستوری که به والر در سامار داد، محکوم شد. جنگ جهانی دوم. با توجه به اینکه متفقین در جنگ جهانی دوم پیروز شده بودند، هیچ‌کدام از جنایات جنگی ایالات متحده در جنگ جهانی دوم توسط دادگاهی مورد بررسی قرار نگرفت، اما برخی اتهامات عنوان شده جنایات جنگی آمریکا عبارت‌اند از: جنگ
عنوان شده جنایات جنگی آمریکا عبارت‌اند از: جنگ ویتنام. در ۱۶ مارس ۱۹۶۸، تعداد ۳۴۷ تا ۵۰۴ شهروند غیرنظامی جمهوری ویتنام جنوبی توسط سربازان ارتش آمریکا به قتل رسیدند. اکثر قربانیان غیرنظامیان زن و کودک بودند. قبل از قتل، برخی از قربانیان مورد تجاوز، شکنجه و قطع عضو نیز قرار گرفته بودند. برخی از اجساد نیز در جریان کشتار توسط سربازان قطعه قطعه شده بودند. جنگ کره. کشتار غیرنظامیان کره در طول جنگ کره بود که طی آن ۳۰۰ شهروند توسط نیروهای ارتش آمریکا و بین ۲۶ تا ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۰ در روستای نو گون ری کشته شدند. جنگ
۲۹ ژوئیه ۱۹۵۰ در روستای نو گون ری کشته شدند. جنگ عراق. سرلشکر نیروی زمینی ارتش آمریکا، آنتونیو تاگوبا طی گزارشی اعلام کرد که جورج بوش ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا، شکنجه را به صورت سیستماتیک در عراق مجاز اعلام کرده است و بدین ترتیب مرتکب جنایت جنگی شده است. در ژانویه سال ۲۰۰۶ جانشین رئیس ستاد نیروی زمینی ارتش آمریکا، به تاگوبا اعلام کرد که وی تا ماه ژانویه باید بازنشسته شود. اگر چه هیچ توضیح رسمی برای این دستور داده نشده است ولی خود تاگوبا اعتقاد دارد که این بازنشستگی اجباری به دستور مقامات پنتاگون در
این بازنشستگی اجباری به دستور مقامات پنتاگون در تلافی گزارش وی از شکنجه و آزار زندانیان توسط ارتش آمریکا بوده است. به گفته برخی شاهدان، به نیروهای نظامی آمریکایی، مجوز شلیک مستقیم حتی در شرایط «عدم اطمینان به وجود خطر» داده شده بود و همین مسئله تعداد تلفات غیرنظامیان را افزایش داد. با افزایش چشمگیر تلفات غیرنظامیان عراقی، سازمان‌های حقوق بشری از جمله دیده‌بان حقوق بشر، اتحادیه آزادی‌های مدنی و عفو بین‌الملل از وزارت دفاع آمریکا خواستند تا نقض قوانین بین‌المللی را متوقف کنند. در ۴ مارس ۲۰۰۵ جولیانا اسگرنا
را متوقف کنند. در ۴ مارس ۲۰۰۵ جولیانا اسگرنا خبرنگار ایتالیایی که مستنداتی از به‌کارگیری خشونت نظامیان آمریکایی علیه غیرنظامیان عراقی در ایست‌های بازرسی در دست داشت و وزارت دفاع آمریکا را به انتشار گسترده آن‌ها تهدید کرده بود در مسیر فرودگاه بغداد مورد حمله تروریستی قرار گرفت و کشته شد. جنگ افغانستان. در سال ۲۰۰۵، نیویورک‌تایمز گزارش تحقیقی ۲۰۰۰ صفحه‌ای ارتش ایالات متحده در مورد قتل دو زندانی غیرنظامی افغان غیرمسلح توسط پرسنل نظامی ایالات متحده در دسامبر ۲۰۰۲ در منطقه بگرام را به دست آورد. براساس این
۲۰۰۲ در منطقه بگرام را به دست آورد. براساس این گزارش‌ها، این دو زندانی، حبیب‌الله و دلاور، بارها به سقف زنجیر شده و مورد ضرب و شتم قرار گرفتند که منجر به مرگ آن‌ها شد. تحقیقات پزشکی قانونی نشان می‌دهد که علت مرگ هردو زندانی شکنجه بوده و آنان به قتل رسیده‌اند. کالبدشکافی ضربه شدیدی را به هر دو پای زندانیان نشان داد و این تروما را با ضربه زدن توسط اتوبوس مقایسه کرد. هفت سرباز در سال ۲۰۰۵ در این مورد متهم شدند. قتل‌های ولسوالی میوند شامل کشتن سه غیرنظامی افغان توسط گروهی از سربازان در دوره ژوئن ۲۰۰۹ تا ژوئن
توسط گروهی از سربازان در دوره ژوئن ۲۰۰۹ تا ژوئن ۲۰۱۰ بود. هنگ پیاده و تیپ ۵، لشکر ۲ پیاده در آن موقع در میوند، از ولایت قندهار افغانستان مستقر بودند. در تابستان ۲۰۱۰، ارتش پنج عضو جوخه را به قتل سه غیرنظامی افغان در ولایت قندهار و جمع‌آوری اعضای بدن و وسایل آن‌ها به عنوان غنائم متهم کرد. قتل‌عام قندهار یک قتل‌عام بود که در ساعات اولیه ۱۱ مارس ۲۰۱۲ رخ داد، زمانی که گروهبان رابرت بیلز، ۱۶ غیرنظامی افغان را کشت و شش نفر دیگر را در ولسوالی پنجویی در استان قندهار افغانستان زخمی کرد. ۹ نفر از قربانیان کودک و
افغانستان زخمی کرد. ۹ نفر از قربانیان کودک و یازده نفر از کشته‌شدگان از یک خانواده بودند. بیلز صبح همان روز، هنگامی که به مقامات اعتراف کرد که قتل را انجام داده است، بازداشت شد. ستوان یکم کلینت لورنس رهبر دسته پیاده‌نظام در تیم رزمی تیپ ۴ لشکر ۸۲ هوابرد بود. در سال ۲۰۱۲، لورنس به دو فقره قتل بدون عمد متهم شد، زیرا به سربازانش دستور داد تا به روی سه مرد افغان که سوار موتورسیکلت بودند، آتش گشودند. او در سال ۲۰۱۳ توسط دادگاه نظامی مجرم شناخته شد و به ۲۰ سال زندان محکوم شد (که بعداً در ان بازنگری شد و به ۱۹
زندان محکوم شد (که بعداً در ان بازنگری شد و به ۱۹ سال کاهش یافت). او به مدت شش سال در پادگان انضباطی ایالات متحده در فورت لیونورث، کانزاس محبوس بود. لورانس سرانجام در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۹ توسط رئیس‌جمهور دونالد ترامپ مورد عفو قرار گرفت.
مزرعه یا دامداری به یک مزرعه (اغلب خصوصی) گفته می‌شود که در آن دام‌داری و مرتع پرورش احشام و کشت برخی محصولات کشاورزی و باغات وجود دارد. گاهی (و اغلب امروزه) مزرعه‌ها بیشتر حالت تفریحی داشته و صرفاً به یک منزل مسکونی بیرون از شهر با ملک وسیع گفته می‌شود. از مشهورترین مزرعه‌های جهان، مزرعهٔ جرج دبلیو بوش با نام «مزرعهٔ پریری چپل» در نزدیکی ویکو، تگزاس و نیز «مزرعهٔ نِوِرلَند» مایکل جکسون در کالیفرنیا است.
داروی خرسندی نام متن بسیار کوتاهی است به زبان فارسی میانه (پهلوی) که با زبانی تمثیلی و با استفاده از اصطلاحات داروسازی، «خرسندی» را به عنوان راهی برای حل کردن یا آسان کردن مشکلات به خواننده توصیه می‌کند. منابع. تفضلی، احمد. "تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام"، چاپ چهارم. تهران: انتشارات سخن، 1383.
من یک برلینی هستم گفتاورد معروفی از سخنرانی جان اف کندی در ۲۶ ژوئیه ۱۹۶۳ در کنار شهرداری شونبرگ است که در حین بازدید وی از برلین غربی صورت گرفت. این اولین بازدید یک رئیس‌جمهور آمریکا از برلین پس از ساخته شدن دیوار برلین توسط اتحاد جماهیر شوروی بود. این جمله که به منظور ابراز همراهی آمریکا با مردم آلمان غربی و به‌ویژه برلین غربی بود، در میان سخنرانی‌ای بیان شد که به‌عنوان یکی از مهمترین وقایع دوران جنگ سرد از آن یاد می‌شود. کندی ایستاده بر روی پله‌های شهرداری گفت:
چنگارشناسی یا اُنکولوژی از دو واژهٔ یونانی تشکیل شده‌است؛ "اُنکوس" (ὄγκος) به معنی توده و پسوند "لوژی" (λογία) به معنی "شناختن". چنگارشناسی شاخه‌ای از رشتهٔ پزشکی است که در مورد تومورها و چنگار مطالعه می‌کند. پزشک متخصص در این رشته را چنگارشناس یا انکولوژیست می‌نامند. در میان عامه مردم به آن دکتر سرطان نیز می‌گویند. اونکولوژی با موارد زیر سر و کار دارد: تشخیص. در تاریخچه پزشکی این پدیده در واقع یک ابزار غربالگری مهم است. برخی از علائم نظیر (خستگی، کاهش وزن،کم خونی ناگهانی، تب با منشأ ناشناخته، پدیده‌های
خونی ناگهانی، تب با منشأ ناشناخته، پدیده‌های پارانئوپلاستیک و سایر علائم) ممکن است برخی از علائم مهم سرطان باشند که برای جلوگیری از بدخیمی چنگار باید جلوی آن را گرفت. گاهی، معاینه و رفتن پیش پزشک ممکن است جلوی بدخیم شدن شرایط را بگیرد. روش‌های تشخیصی عبارتند از: بیوپسی یا رزکسیون؛ این روش‌ه، راه‌های درمانی مرسومی هستند که به وسیله آن‌ها می‌توان توده‌های نئوپلاستیک مشکوک را به طور جزئی یا کامل حذف کرد و توسط پاتولوژیست برای تعیین بدخیمی و نوع سرطان از آن‌ها استفاده کرد. در حال حاضر این روش نوعی استاندارد
استفاده کرد. در حال حاضر این روش نوعی استاندارد طلایی برای تشخیص سرطان محسوب می‌شود و در هدایت و مدیریت بیماری (نظارت فعال، جراحی، پرتودرمانی، شیمی درمانی یا ترکیبی از این موارد) بسیار مهم است. آندوسکوپی، دستگاه گوارش فوقانی یا تحتانی، سیستوسکوپی، برونکوسکوپی، یا نازندوسکوپی همگی در کنار این روش درمانی مورد استفاده قرار می‌گیرند. برای شناسایی مناطق مشکوک به بدخیمی و در صورت لزوم بیوپسی باید از این روش و ابزارها با هم استفاده کرد. ماموگرافی، اشعه ایکس، سی تی اسکن، اسکن MRI، سونوگرافی و سایر تکنیک‌های
سی تی اسکن، اسکن MRI، سونوگرافی و سایر تکنیک‌های رادیولوژیکی برای تعیین محل و هدایت بیوپسی مهم است. سینتی گرافی، توموگرافی کامپیوتری با انتشار تک فوتون (SPECT)، توموگرافی پوزیترون (PET) و سایر روش های پزشکی هسته‌ای برای شناسایی مناطق مشکوک به بدخیمی غدد سرطان مهم است.