payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فردی بود که در جهان غرب موفق به دریافت حق ثبت اختراع شد—رویدادی تاریخی که آغازگر مفهوم مالکیت فکری در حوزه‌ی فناوری و طراحی بود. برونلسکی بیش از هر چیز به‌خاطر طراحی گنبد کلیسای جامع فلورانس ("Santa Maria del Fiore") شهرت دارد—بزرگ‌ترین گنبد آجری جهان که بدون استفاده از داربست ساخته شد و شاهکاری مهندسی در تاریخ معماری محسوب می‌شود. افزون بر آن، او بنیان‌گذار تکنیک ریاضی پرسپکتیو خطی در هنر بود؛ روشی که تا اواخر قرن نوزدهم بر نحوه‌ی تصویرسازی فضایی در نقاشی‌ها سلطه داشت و تأثیر عمیقی بر شکل‌گیری علم مدرن
سلطه داشت و تأثیر عمیقی بر شکل‌گیری علم مدرن گذاشت. دستاوردهای برونلسکی تنها به معماری محدود نمی‌شود؛ او در زمینه‌های مجسمه‌سازی، ریاضیات، مهندسی مکانیکی، و حتی طراحی کشتی نیز فعالیت داشت. بیشتر آثار باقی‌مانده‌ی او در شهر فلورانس قرار دارند و همچنان الهام‌بخش هنرمندان، معماران و مورخان هنر هستند. فیلیپو برونِلِسکی که آموزش زرگری دیده بود و در فنون کار با فلزات (پیکره‌های نقره در محراب سان جاکوپو در کلیسای جامع پیستویا) و خراطی (شمایل تصلیب عیسی در بازیلیکای سانتا ماریا نووِلا در فلورانس) مهارت داشت، در
سانتا ماریا نووِلا در فلورانس) مهارت داشت، در نتیجهٔ چند سفر به رم به «رسالت» واقعی خود برای معماری پی برد. نخستین و مهمترین این سفرها در سال ۱۴۰۲ و با همراهی دوناتِلّو انجام گرفت. برونِلِسکی که از سردمداران زندگی فرهنگی فلورانس بود، از سال ۱۴۰۹ کار خود در ساخت کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره را آغاز کرد و در ۱۴۱۸ شروع به ساخت گنبد عظیم کلیسا کرد که بنا بر معیارهای فنی و زیباشناختی کاملاً جدیدی طراحی شده بود. این پژوهشگر ریاضیات کاربردی آغازگر دورهٔ پرسپکتیو «علمی» بود که به منظور درک و ساخت منطقی فضاهای
«علمی» بود که به منظور درک و ساخت منطقی فضاهای سنجیده به کار گرفته می‌شد؛ با برونلسکی بود که اومانیسم در هنر پدید آمد. ساختمانهایی که او در فلورانس ساخت و تبدیل به مایهٔ الهام بسیاری معماران پس از او شد، نشانگر مجموعهٔ گسترده‌ای از سبکهای گوناگون است، از بازیلیکاهای شکوهمند گرفته تا نیایشگاه‌های کوچک پلان مرکزی، از کاخهای خصوصی تا بیمارستانها، از آرایشهای شهری تا طراحی های نظامی و مکانیکی. هرآنچه به دست او انجام می‌شد، همواره احساسی از ضرباهنگی سنجیده و شگفت‌آور به بیننده القا می‌کرد، به گونه‌ای که هر جزء
به بیننده القا می‌کرد، به گونه‌ای که هر جزء از ساختار، رابطهٔ خیره‌کننده‌ای با تناسبهای کل آن داشت. گنبد کلیسای جامع فلورانس (۱۴۲۰–۱۴۶۱). گنبد کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره در فلورانس، که میان سال‌های ۱۴۲۰ تا ۱۴۶۱ ساخته شد، یکی از برجسته‌ترین دستاوردهای معماری رنسانس و شاهکار فیلیپو برونلسکی محسوب می‌شود. ساخت کلیسا از سال ۱۲۹۶ آغاز شد، اما پس از مرگ معمار نخست، آرنولفو دی کامبیو، به مدت پنجاه سال متوقف شد. برج ناقوس توسط جوتو در دهه‌ی ۱۳۳۰ آغاز شد و طرح اولیه‌ی گنبد بین سال‌های ۱۳۳۴ تا ۱۳۶۶ توسط گروهی
اولیه‌ی گنبد بین سال‌های ۱۳۳۴ تا ۱۳۶۶ توسط گروهی از معماران و نقاشان تهیه گردید. گنبد پیشنهادی با ارتفاع بیش از ۸۰ متر و قطر پایه‌ی ۴۲ متر، بزرگ‌تر از گنبد پانتئون و هر گنبد دیگری در اروپا بود—ساخت گنبدی با این ابعاد از دوران باستان بی‌سابقه بود. در سال ۱۴۱۸ مسابقه‌ای برای انتخاب سازنده‌ی گنبد برگزار شد که برونلسکی با کمک مدل آجری ساخته‌شده توسط دوستش دوناتلو برنده شد. با ممنوعیت استفاده از پشت‌بند و نبود تیرهای بلند و مقاوم برای داربست، چالش‌های مهندسی فراوانی وجود داشت. برونلسکی با نبوغ ریاضی و فنی خود،
وجود داشت. برونلسکی با نبوغ ریاضی و فنی خود، گنبدی دوپوسته طراحی کرد که بعدها الگویی برای گنبدهای بزرگ دیگر مانند لس انوالید در پاریس و ساختمان کنگره‌ی آمریکا شد. اسکلت گنبد شامل ۲۸ رِب مرمری افقی و عمودی بود که هشت تای آن از بیرون قابل مشاهده‌اند. بیش از چهار میلیون آجر در ساخت آن به‌کار رفت و راه‌پله‌ای باریک میان دو پوسته تا فانوس بالای گنبد امتداد دارد. برونلسکی برای بالا بردن مصالح، ماشین بالابر جدیدی اختراع کرد که بعدها مورد تحسین لئوناردو داوینچی قرار گرفت. او همچنین با استفاده از زنجیرهای چوبی و
گرفت. او همچنین با استفاده از زنجیرهای چوبی و ماسه‌سنگی، فشار سازه را کنترل کرد و نیاز به پشت‌بندهای پرطرفدار معماری گوتیک را کاهش داد. الگوی آجرچینی «شاه‌ماهی» (herringbone) که احتمالاً از معماری رومی الهام گرفته شده بود، در این پروژه احیا شد. پس از تکمیل گنبد، مسابقه‌ای برای طراحی فانوس تزئینی بالای آن برگزار شد که باز هم برونلسکی برنده شد، اما پیش از نصب نهایی درگذشت. آخرین مشارکت او در سال ۱۴۳۸ طراحی چهار نیم‌گنبد تزئینی در اطراف پایه‌ی گنبد بود که با الهام از مدل‌های رومی، به‌صورت پلکانی چیده شدند و
الهام از مدل‌های رومی، به‌صورت پلکانی چیده شدند و بعدها الهام‌بخش معماری رنسانس متأخر و آثار برجسته‌ای چون "Tempietto" اثر برامانته شدند. پایه‌­ریزی معماری نوین. نکته­‌ی جالب در مورد برونلسکی این بود که او در پی تدوین سبک و شیوه­‌ی نوینی در هنر و معماری برآمد و به‌راستی توانست در این کار موفق شود. از قرن 15 تا نزدیک قرن 20 میلادی معماران غربی (اروپا و آمریکا) باتوجه‌به اصول سبک او بناهای خود را می‌­ساختند. کافی است تا به مناطق مختلف در اقصی‌نقاط آمریکا و به اخص اروپا سفر کنید تا شواهد زنده‌­ی پیروی از
و به اخص اروپا سفر کنید تا شواهد زنده‌­ی پیروی از فرم­‌های کلاسیک برونلسکی در ساخت ستون­‌های و طاق‌­ها را ببینید. این روند تا قرن 20 ادامه داشت و در عصر معاصر بود که تعدادی از معماران شیوه­‌ی برونلسکی را تغییر و یا به چالش کشیدند و تغییراتی در آن پدید آوردند. البته که این منش نیز از همان سنتی پیروی می­‌کرد که برونلسکی نیز بر اساس آن عمل کرد، یعنی به چالش طلبیدن سبک قدیم و تغییر آن؛ اما نباید ناگفته گذاشت که با تمام این تغییرات هنوز رد پای فنون و سبک برونلسکی را می‌توان در اجزای مختلفی مثل گچ­‌بری قاب
را می‌توان در اجزای مختلفی مثل گچ­‌بری قاب پنجره­‌ها، ابزارسازی، تناسبات اجزای ساختمان و غیره، مشاهده کرد. او در پی پایه­‌ریزی معماری مدرن بود و باید گفت که بدون شکی به این مهم دست‌یافت. منابع. Francesca Prina, Elena Demartini. 1000 Years of World Architecture. Thames &amp; Hudson, 2005. p.۳۹۰
محمدقاسم اخوی‌یان (زادهٔ ۱۳۰۵ نیشابور، درگذشت ۲۱ دی ۱۳۹۸ نیشابور) از هنرمندان ایرانی در هنرهای تجسمی و استاد پیش‌کسوت معماری سنتی خراسان بود. اخویان جز معدود استادان تیشه‌داری در ایران به‌شمار می‌رفت. مشهورترین اثر او ستون‌های یادبود دروازه‌های نیشابور در نزدیکی آرامگاه عمر خیام در شهر نیشابور است. از آثار دیگر او می‌توان به ورودی شمالی باغ ملی نیشابور و سردر دبیرستان عمر خیام اشاره نمود. او در خلال برگزاری کنگره جهانی عطار از دو اثر خود به نام «هفت شهر عشق» و «سیمرغ» رونمایی کرد. بیشتر بناها و آرامگاه‌های
و «سیمرغ» رونمایی کرد. بیشتر بناها و آرامگاه‌های مهم امروزین نیشابور توسط وی بازسازی شده‌اند. محمدقاسم اخوی‌یان در رشته‌های آجرتراشی، قلم‌زنی، آسیاب‌سازی، گنبدسازی، مرمت، آهنگری و پنجره‌سازی فعال بوده‌است. پس از پژوهش‌های باستان‌شناسی در نیشابور وی برای اولین‌بار طرح استفاده از طرح‌های آثار مکشوفه از نیشابور قدیم را بر روی آجر مطرح و اجرا کرد. تکنیک ویژه او فی‌البداهه کار کردن در هنرهای سنتی بدون پیش‌فرضی در ذهن و بعد از یک تمرکز خاص، آنچه در خیال داشت را به ظهور می‌رساند. او در ۲۱ دی ۱۳۹۸ در نیشابور
را به ظهور می‌رساند. او در ۲۱ دی ۱۳۹۸ در نیشابور درگذشت و در آرامگاه مشاهیر نیشابور به خاک سپرده شد.
کله‌جوش یا کاله‌جوش یکی از خوراکی‌های ایرانی است. از نام‌های دیگر آن می‌توان به «کشک کله‌جوش»، (کشکو) «اشکنه کل‌جوش»، «قتقو»، «دفکلی»، و «دوغ‌گرم» اشاره کرد. در زمان های نه چندان دور، این غذا یکی از غذاهای متداول در میان ایرانی‌ها بوده است. ریشه و اصالت غذا. دربارهٔ ریشهٔ دقیق و تاریخچهٔ غذای کله‌جوش کمتر اطلاعاتی موجود است و مبتنی بر فرضیات و گفته‌های محلی می‌باشد. وجه تسمیه ی این غذا در این است که هنگام پخت کالجوش در مرحله ی آخر دوغ، ماست یا کشک همراه با کمی آب افزوده می‌شود و مرتب هم زده می‌شود.‌ با دیدن
آب افزوده می‌شود و مرتب هم زده می‌شود.‌ با دیدن اولین قل باید اجاق را خاموش کرد؛ وگرنه بریده بریده می‌شود. به همین دلیل نام این غذا از ترکیب دو‌ کلمه ی کال (نرسیده) و جوش (جوشیده) به وجود آمده است. اما غذاهای دیگر همیشه کاملا جوشیده می‌شود. این غذا به عنوان یک غذای سنتی و منحصر به فرد در برخی از مناطق ایران مانند اصفهان و کرمانشاه، شناخته شده است. اگرچه کلیت دستور پخت این غذا یکسان است اما در هر منطقه ی ایران، تغییراتی متناسب با ذائقه ی مردم منطقه در آن ایجاد شده است. طرز پخت کله‌جوش. روغن را در دیگچه روی
شده است. طرز پخت کله‌جوش. روغن را در دیگچه روی آتش ملایم داغ می‌کنند و پیاز را تفت می‌دهند؛ سپس کمی زردچوبه به آن اضافه می‌کنند و هم می‌زنند. بعد از طلایی شدن پیاز، زمان اضافه کردن گردو و نعنا می رسد. کمی بعد کشک کاملاً سابیده شده را به‌ همراه مقداری آب اضافه می‌کنند و خوب آن را هم می‌زنند. قبل از اینکه کشک جوش بخورد یا با اولین قل خوردن غذا را از روی گاز برمی‌دارند. بسته به سلیقه می‌توان ادویه‌های دیگری مانند شیرین بیان هم اضافه کرد. نکته مهم این است که کشک نباید جوش بخورد و قل بزند وگرنه خراب می‌شود.
کشک نباید جوش بخورد و قل بزند وگرنه خراب می‌شود. اکنون کالجوش آماده است. مقداری نان را خرد کرده و به آن اضافه می کنند. اکنوم ترید کالجوش آماده است. هنگام سرو این غذا حتما پیاز سفید سر سفره گذاشته می شود. در برخی مناطق از دوغ به جای کشک استفاده می شود. منابع. دریابندری، نجف، با همکاری فهیمه راستکار، "کتاب مستطاب آشپزی، از سیر تا پیاز"، تهران: نشر کارنامه، تابستان ۱۳۸۴، جلد اول، ص ۹۸۰.
دُنبُلی نام یکی از اتحادیه‌های ایلی ایران است که در نواحی خوی و سلماس در استان آذربایجان غربی سکنی داشته‌اند. دنبلیان ابتدا در نزدیکی موصل اقامت داشتند و سپس به آذربایجان و نواحی دیگر ایران کوچیدند. اُمرای دنبلی خود را از نوادگان برمکیان می‌دانستند. اسلاف امرای دنبلی از نقباء و مرشدین متصوفه شمرده می‌شدند و مقابر آنان زیارتگاه‌های عمومی بوده‌است، ازجمله امیر یحیی دنبلی که در شمار مشایخ سلسله بکتاشیه بوده. نیز عده‌ای از محدثین شیعه مانند محمد بن وهبان دنبلی از این طایفه بوده‌اند. شاخه‌هایی از امرای دنبلی تا
این طایفه بوده‌اند. شاخه‌هایی از امرای دنبلی تا برآمدن صفویان در دیاربکر و برخی مناطق آذربایجان حکومت مستقل داشتند. «دنبلی» ترکیب کلمهٔ دنبل و یای نسب است و «دنبل» نام کوهی در منطقهٔ دیاربکر. ایل دنبلی که امرای دنبلی از بین آنها بوده‌اند، یکی از اتحادیه‌های ایلی ایران شمرده می‌شود که از نظر تباری برخی منابع این ایل را از ایل‌های کُرد دانسته‌اند که در نواحی خوی و سلماس سکنی داشته‌ و به زبان ترکی آذربایجانی صحبت میکنند. شرف‌خان بدلیسی در شرفنامه (نخستین منبعی به‌طور مستقل به شرح تاریخ و جغرافیای قوم کرد
به‌طور مستقل به شرح تاریخ و جغرافیای قوم کرد پرداخته) چنین آورده‌است:«عشایر دنبلی از ولایت بُختی آمده در میان اکراد ایشان را دنبلی‌بُخت می‌خوانند.» منابع متاخر نسب امرای دنبلی را به برمکیان متصل می‌سازند. این دو فرضیه را نمی‌توان مغایر هم دانست، اما برای پذیرش انتساب دنبلیان به برامکه به مستندات و مدارک قوی‌تری نیاز است. ایل دنبلی ابتدا بر آیین یزیدی بوده‌است و به‌احتمال زیاد پس از استقرار در خوی، عده‌ای از اُمرای دنبلی به سنت می‌گرایند. در اوایل صفویه تا زمان شاه اسماعیل دوم، دنبلیان بر دو مذهب سنی شافعی
شاه اسماعیل دوم، دنبلیان بر دو مذهب سنی شافعی و یزیدی بوده‌اند و به‌احتمال زیاد از زمان شاه عباس یکم به تشیع گرویده‌اند، تا جایی که در دوران افشار، زندیه و قاجار اغلب آنان پیروی تشیع بوده‌اند.
بزرگ‌تر نام ترانهٔ جاستین بیبر -خوانندهٔ نوجوان کانادایی- است که در اولین اثر او به نام «دنیای من» منتشر شد. مجلهٔ رولینگ استون باور دارد که این ترانه دنباله‌روی از ترانهٔ «پی وای تی» مایکل جکسون است. نیویورک تایمز نیز معتقد است که ترانهٔ "بزرگ‌تر" که سبک نیو جک سویمینگ دارد، به خاطر ترانه‌های مایکل جکسون بوده‌است. (سبک نیو جک سویمینگ پس از این که مایکل جکسون آن را در آلبوم «خطرناک» خود استفاده کرد به معروفیت رسید.) منتقد مجلهٔ بیلبورد گفت که صدای بیبر در این ترانه هم «پسرانه» است و هم «بالغ».
رشته‌پلو یکی از انواع پلوها در آشپزی ایرانی است که بیشتر با گوشت پخته، پیاز داغ، خرما یا کشمش یا هر دو طبخ می‌شود. رسم است که در روز چهارشنبه سوری و جشن نوروز خورده می‌شود. اصالت. ریشه رشته پلو به آنجا باز می گردد که در زمان های قدیم مردم معتقد بوده اند که با خوردن رشته پلو می توانند سر رشته امور را به دست بگیرند و تا پایان سال بعدی به تمام مشکلات پیروز گردند. در واقع رشته پلو نمادی از باز شدن گره تمامی مشکلات بوده است. طرز تهیه. مواد لازم برای تهیه رشته‌پلو، برنج خیسانده، رشته بوداده، گوشت، خرما یا کشمش،
برنج خیسانده، رشته بوداده، گوشت، خرما یا کشمش، زعفران، روغن و نمک است. طرز پخت رشته‌پلو بدین صورت است که برنج را مانند چلو ساده در دیگ آب جوش می‌ریزند و رشته را اضافه می‌کنند و با هم مخلوط می‌کنند و بعد آب‌کش می‌کنند. نیم پیمانه آب‌روغن را در دیگ می‌ریزند و کمی از برنج را ته‌دیگ می‌ریزند و گوشت را روی برنج می‌ریزند. خرمای هسته گرفته و کشمش بی‌دانه را در روغن تفت می‌دهند روی گوشت می‌گذارند و باقی برنج را روی آن می‌ریزند. دیگ را روی شعله قرار می‌دهند و پس از آنکه دَم بالا داد یک پیمانه آب روغن می‌دهند و
از آنکه دَم بالا داد یک پیمانه آب روغن می‌دهند و دَم‌کنی می‌گذارند و روی شعله ملایم پس از یک ساعت رشته‌پلو با ته‌دیگ آماده است. زعفران را در آب داغ حل می‌کنند و یک کفگیر پلو روی آن می‌ریزند و هم می‌زنند. دیس رشته‌پلو را با آن تزیین می‌کنند. در رشته پلو مشهدی به این رشته پلو سیب زمینی اضافه می کنند. در رشته‌پلو آذربایجانی به این رشته‌پلو برگه زردآلو و قیسی اضافه می‌کنند. کالری و ارزش غذایی. کالری رشته پلویی در حالت خام 364 کیلو کالری و در حالت پخته شده 109 کیلو کالری در 100 گرم می باشد. و برحسب میزان
109 کیلو کالری در 100 گرم می باشد. و برحسب میزان محتویات داخل پلو و روغن مصرف شده می‌تواند متغیر باشد. منابع. دریابندری، نجف با همکاری فهیمه راستکار، "کتاب مستطاب آشپزی از سیر تا پیاز"، تهران: نشر کارنامه، تابستان ۱۳۸۴، جلد اول، ص ۷۸۱.
قطب‌الدینْ شاه‌محمود (۷۵۹–۷۷۶ ه‍.ق./۱۳۵۸–۱۳۷۵ م.) از فرمانروایان مظفری بود. زندگی‌نامه. قطب‌الدین شاه محمود در جمادی‌الاول ۷۳۷ ق/ دسامبر ۱۳۳۶ م زاده شد. در توطئهٔ دستگیری و نابینا کردن پدرش مبارزالدین محمد شرکت داشت. پس از آن که شاه شجاع بر تخت نشست، اصفهان و ابرقو به او سپرده شد. وی در دورهٔ هفده‌ساله امارتش در اصفهان، زمانی مطیع فرمان شاه شجاع بود و برای مدتی نیز فارس را به کمک پدرزنش اویس ایلکانی در تصرف داشت. شاه محمود ۳۸ سال و ۵ ماه و ۹ روز عمر کرد. پس از مرگ ۷۷۶ ق/ ۱۳۷۵ م چون فرزندی نداشت، گروهی از
از مرگ ۷۷۶ ق/ ۱۳۷۵ م چون فرزندی نداشت، گروهی از اهالی اصفهان هوادار فرمانروایی سلطان اویس فرزند شاه شجاع و گروهی دیگر خواستار پیوستن اصفهان به قلمرو پادشاهی شاه شجاع شدند. بر اثر این دو دستگی شورشی در شهر درگرفت و مردم اصفهان چنان با هم به نزاع پرداختند که بیش از ۱۰ نفر بر جنازهٔ شاه محمود برای نماز حاضر نشدند. اما شاه شجاع پس از آگاهی از مرگ برادر به اصفهان رفت و آن شهر را رسماً به قلمرو خود افزود. شاه محمود به سان دیگر افراد آل مظفر به آبادانی قلمرو امارت خود اهتمام ویژه داشت و از وی هنوز هم آثاری در
خود اهتمام ویژه داشت و از وی هنوز هم آثاری در اصفهان برجامانده که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به مدرسه مظفریه در مجموعۀ مسجد جامع اصفهان و عمارت دردشت که مدفن همسر مقتول وی سلطان بخت است، اشاره کرد. شاه محمود در سال ۷۷۶ هجری قمری با وصول خبر وفات سلطان اویس ایلکانی، تصمیم گرفت که عملیات جنگی پدرش امیر مبارزالدین محمد برای تسخیر سرزمین‌های شمال غرب ایران را تکمیل کند و بدین نیت به سوی آذربایجان سپاه کشید، اما چند منزل بیرون از اصفهان در گلپایگان مرضی صعب بر او مستولی شد و بدان مرض درگذشت. پس از وصول خبر مشترک
مستولی شد و بدان مرض درگذشت. پس از وصول خبر مشترک مرگ شاه محمود و سلطان اویس به شاه شجاع که در فارس بود، وی ابتدا به اصفهان رفت و آن امارت‌نشین را به سلطنت مرکزی آل مظفر افزود و سپس مطابق برنامه ای که پدرش از پیش اجرا کرده بود، اصفهان را پایگاه حمله به شمال غرب ساخت و آذربایجان و شروان را تسخیر کرد.
نصرت‌الدین شاه یحیی (زاده: ۷۴۴ ق/۱۳۴۳ م – مرگ: ۷۹۵ ق/۱۳۹۳ م) از حاکمان سلسله مظفریان و برادر زاده شاه شجاع می باشد. زندگی نامه. شاه یحیی در روز یکشنبه ۴ محرم سال ۷۴۴ ق / ۲۹ مه ۱۳۴۳م زاده شد. هنگامی که شاه شجاع به جای مبارزالدین محمد بر تخت نشست، برای مدتی شاه یحیی را زندانی کرد. اما پس از چندی آزاد شد و یزد را که در آن زمان در دست خواجه بهاالدین قورچی بود، با ترفند گرفت و خود در جایگاه امیری شهر نشست. شاه یحیی در دوره زمامداری شاه شجاع، چند بار علیه دایی خود شورش کرد اما هر بار شکست خورد و برجای خود نشست.
شورش کرد اما هر بار شکست خورد و برجای خود نشست. پس از مرگ شاه شجاع مطابق وصیت او، یزد همچنان در دست یحیی باقی ماند. اما او به یزد بسنده نکرد و آهنگ گرفتن فارس کرد. چون به نزدیکی فارس رسید، با سلطان زین العابدین پسر شاه شجاع آشتی کرد. شاه یحیی از آن پس، اغلب اوقات خود را در اصفهان به سر می‌برد اما چون به آبادانی شهر یزد گرایش بیشتری داشت و مردم اصفهان از رفتار او رضایت نداشتند، از اصفهان بیرونش راندند. پس از آن شاه یحیی آهنگ کرمان کرد و در جنگی که در ۷ جمادی‌الاول ۷۹۲ق / ۱۲ آوریل ۱۳۹۰م با عمادالدین احمد
۷۹۲ق / ۱۲ آوریل ۱۳۹۰م با عمادالدین احمد کرد، از او شکست خورد و به یزد بازگشت. در همین ایام امیر تیمور فارس را تسخیر کرد و شاه یحیی برای باریابی، نزد تیمور به شیراز شتافت و از سوی او به فرمانروایی آن شهر برگزیده شد و موظف شد سالانه ۳۰۰ تومان مالیات برای تیمور بفرستد. مرگ. شاه یحیی در کشتار دسته جمعی آل مظفر به فرمان تیمور در ۷۹۵ق/ ۱۳۹۳م کشته شد.
دانشگاه دولتی تجارت تاجیکستان (به فارسی تاجیکی:Донишгоҳи давлатии тиҷорати Тоҷикистон) یکی از مؤسسات آموزش عالی جمهوری تاجیکستان است. در ۲۴ ژوئن ۱۹۸۷ میلادی در پی تصمیم شورای وزیران به عنوان بنیادی آموزشی و طرف مشورت انستیتوی تعاونی سمرقند تشکیل گردید. این دانشگاه شاخه‌ای از انستیتوی تجارت تعاونی نووسیبریسک شوروی بود. ۱۲ رشته در این دانشگاه تدریس می‌گردد. در سال ۲۰۰۷ حدود ۱۷۰ استاد و ۶ هزار دانشجو داشته است. در سال ۲۰۰۱ شاخه‌ای از این دانشگاه در شهر خجند پایه‌گذاری شد. ساختار دانشگاه. این دانشگاه دارای ۵
شد. ساختار دانشگاه. این دانشگاه دارای ۵ دانشکده و گروه است که عبارت اند از: در سال ۲۰۱۰، مجموعهٔ آموزشی خجند به انستیتوی اقتصاد و بازرگانی ارتقا یافت.
مجاهدالدین زین‌العابدین علی بن شاه‌شجاع (جلوس ۷۸۶ ه‍.ق (۱۳۸۴ م.) - عزل ۷۸۹ (۱۳۸۷) زین العابدین فرزند شاه شجاع پس از درگذشت پدر و بنا بر وصیت او بر تخت نشست اما یزد همچنان در دست شاه یحیی و کرمان در دست عمادالدین احمد بود. دوران کوتاه فرمانروایی او در مجادله با شاهزادگان مظفری سپری شد. هنگامی که امیر تیمور به سرعت ایالت‌های ایران را یکی پس از دیگری تسخیر می‌کرد، آل مظفر، سرگرم زد و خورد داخلی و خانوادگی بودند. چون زین‌العابدین در جایگاه پادشاهی نشست، شاه یحیی با سپاهیان خود از یزد عازم تسخیر شیراز شد. لیکن
با سپاهیان خود از یزد عازم تسخیر شیراز شد. لیکن با زین‌العابدین که برای مقابله با او از شیراز بیرون آمده بود، صلح و سازش نمود. سلطان زین‌العابدین پس از آسوده شدن از سوی شاه یحیی، برای مدتی در آرامش و امنیت بر فارس حکمروایی کرد و چون مردی خوش خلق و مهربان و آسان‌گیر بود، و با تودهٔ مردم با رأفت برخورد می‌کرد، اغلب مردمان خواستار او بودند. زین‌العابدین، امیر سُیورغَتمِش را که زندانی شاه شجاع بود، از بند آزاد کرد و به کرمان فرستاد تا به تدریج زمینه چیرگی او را بر کرمان فراهم آورد. پس از ورود وی به آنجا،
او را بر کرمان فراهم آورد. پس از ورود وی به آنجا، اوغانی‌ها به وی پیوستند. چون عمادالدین احمد از این موضوع آگاه شد، روی به جنگ سیورغتمش آورد. سیورغتمش که بر انبوهی لشکر کرمان آگاهی یافت، به سوی گرمسیر کرمان عقب‌نشینی کرد و از آنجا فرستاده‌ای نزد زین‌العابدین روانه کرد و از او یاری خواست. اما با وجود یاری زین‌العابدین، سیورغتمش در جنگ شکست خورد و به هلاکت رسید ۷۸۷ ه‍.ق / ۱۳۸۵ م. امیر تیمور که در شوال ۷۸۹ ه‍.ق/ اکتبر ۱۳۸۷ م. آذربایجان را گشوده و در آنجا به سر می‌برد، سفیری نزد سلطان زین‌العابدین به شیراز
سر می‌برد، سفیری نزد سلطان زین‌العابدین به شیراز فرستاد و او را نزد خود خواند، تا پس از دیدار با وی، بار دیگر او را به فرمانروایی فارس منسوب نماید. اما زین‌العابدین نپذیرفت و به فرستاده امیر تیمور اجازه بازگشت نداد. چون تیمور از این امر آگاه شد، زین‌العابدین که یارای رو در رویی با امیر تیمور را در خود نمی‌دید، شیراز را رها کرد و به شوشتر رفت. تیمور به اصفهان رسید و به بهانه‌ای، گروهی بسیار از مردم شهر را از دم تیغ گذراند و پس از آن به شیراز رفت. در آن شهر، عمادالدین احمد از کرمان و شاه یحیی از یزد به خدمت
عمادالدین احمد از کرمان و شاه یحیی از یزد به خدمت او رسیدند لیکن چون در همین ایام خبر شورش سمرقند به تیمور رسید، کرمان را به سلطان عمادالدین احمد و فارس را به شاه یحیی سپرد خود در اوایل ۷۹۰ ق/ ۱۳۸۸ م راهی ماوراءالنهر شد. از سوی دیگر، چون زین‌العابدین به شوشتر رسید، شاه منصور در بیرون شهر اقامتگاهی برای او فراهم کرد. چندی نگذشت که شاه منصور، زین‌العابدین را با سرداران لشکرش به میهمانی دعوت کرد و چون همگی در مجلس حاضر شدند، آنان را دستگیر و زندانی ساخت و لشکر شیراز را با خود همداستان کرد و رهسپار آن دیار شد.
شیراز را با خود همداستان کرد و رهسپار آن دیار شد. زین‌العابدین با تبانی با زندانبان خود، از بند رست و به اصفهان رفت. در آن شهر سپاهی گرد آورد و راهی شیراز شد تا شاه منصور را که شیراز را تسخیر و بر تخت شاهی مظفریان نشسته بود، سرکوب نماید. در نبردی که میان دو سپاه درگرفت، زین‌العابدین شکست خورد و به اصفهان بازگشت. در اوایل ۷۹۳ ق/ ۱۳۹۰ م، شاه منصور به اصفهان شتافت. زین‌العابدین که یارای مقاومت نداشت، از برابر او گریخت و آهنگ خراسان کرد. منصور به تعقیب او رفت و در میان راه، کاشان را به تصرف در آورد. چون سلطان
در میان راه، کاشان را به تصرف در آورد. چون سلطان زین‌العابدین به ری رسید، موسی جوکار که فرمانروای ری بود، او را دستگیر و نزد شاه منصور فرستاد. زین‌العابدین بنا به روش مرسوم مظفریان به دستور شاه منصور نابینا و به اصفهان فرستاده شد.
کانی‌های سیلیکات، گروهی از کانی‌ها هستند که از ترکیب شدن سیلیسیم، اکسیژن و یک یا چند فلز به دست می‌آیند. کانی‌های سیلیکاتی از کانی‌های مهم و فراوان در سیاره زمین هستند و حدود ۹۰ درصد پوسته زمین از آن‌ها تشکیل شده‌است. این کانی‌ها به دو دستهٔ سیلیکات‌های تیره (دارای آهن و منیزیم) و سیلیکات‌های روشن (بدون آهن و منیزیم) تقسیم می‌شوند. الیوین، پیروکسن، آمفیبول، میکای سیاه، تورمالین، تالک، سرپانتین و آزبست، نمونه‌هایی از دستهٔ نخست و کوارتز، فلدسپات، میکای سفید و کائولینیت، نمونه‌هایی از دستهٔ دوم هستند. ساختمان
کائولینیت، نمونه‌هایی از دستهٔ دوم هستند. ساختمان عمومی. کوچک‌ترین واحد سازندهٔ سیلیکات‌ها به شکل یک هرم چهاروجهی است، که سطوح آن را مثلث‌های متساوی‌الاضلاع تشکیل می‌دهند. این بنیان‌های چهاروجهی سیلیکات، بار الکتریکی منفی دارند و باید یکدیگر را دفع کنند، ولی در ساختمان بلورین کانی‌ها، این بنیان‌ها به وسیلهٔ یون‌های مثبتی چون آلومینیوم، آهن و منیزیم، طوری به یکدیگر پیوند داده شده‌اند که واحد سازندهٔ بلوری در مجموع دارای بار خنثی است. یون‌های پیوند دهندهٔ بنیان‌ها دارای اندازه و بار الکتریکی متفاوت هستند.
دارای اندازه و بار الکتریکی متفاوت هستند. به‌طور کلی یون‌های تقریباً هم‌اندازه می‌توانند جانشین یکدیگر شوند (آهن و منیزیم که شعاع یونی نزدیک به هم دارند با سدیم و کلسیم که جای یکدیگر را در ساختمان بلورین کانی اشغال می‌کنند) این وضع تغییر مهمی را در ساختمان کانی به وجود نمی‌آورد. گروه‌های اصلی. در کانی‌شناسی، علاوه بر دسته‌بندی کانی‌های سیلیکاتی بر اساس رنگ و تیرگی یا روشنی آن‌ها، این کانی‌ها بر اساس ساختار بلوری و آنیون سیلیکاتی خود به ۷ دسته تقسیم می‌شوند: سیلیکات‌های جزیره‌ای. در سیلیکات‌های جزیره‌ای یا
سیلیکات‌های جزیره‌ای. در سیلیکات‌های جزیره‌ای یا چهاروجهی‌های منفرد (Nesosilicates)، چهاروجهی‌های −۴ (SiO۴) به صورت تکی و مستقل می‌باشند و از چهاروجهی‌های دیگر به وسیلهٔ یون‌های فلزی جدا می‌شوند. فرمول عمومی این سیلیکات‌ها −۴ (SiO۴) یا M۲SiO۴ می‌باشد. کانی‌های الیوین از این دسته محسوب می‌شوند. مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از: سیلیکات‌های دو تایی. سیلیکات‌های دو تایی یا چهاروجهی‌های مضاعف (sorosilicates)، در این دسته از سیلیکات‌ها، چهاروجهی‌ها، با بنیان ۲ به ۲ به یکدیگر متصل شده‌اند. سیلیکات‌های دو تایی، ۶ ظرفیت
یکدیگر متصل شده‌اند. سیلیکات‌های دو تایی، ۶ ظرفیت آزاد دارند که به وسیلهٔ یون‌های فلزی گرفته می‌شود؛ بنیان‌های آن‌ها به شکل −6 (Si2O7) است و نسبت سیلیسیم به اکسیژن در آن‌ها ۲ به ۷ است. از کانی‌های این گروه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: سیلیکات‌های حلقوی. در سیلیکات‌های حلقوی (Cyclosilicates)، چهاروجهی‌های آن‌ها به وسیلهٔ دو گوشه به یکدیگر متصل شده‌اند و زنجیرهای بسته‌ای بین خود تشکیل داده‌اند که شبیه حلقه‌است. در این گروه نسبت سیلیسیم به اکسیژن ۱ به ۳ است، فرمول سیلیکات‌های حلقوی با ۳ عضو (سیلیسیم) به
فرمول سیلیکات‌های حلقوی با ۳ عضو (سیلیسیم) به شکل −۶ (Si۳O۹)، با ۴ عضو به شکل −۸ (Si۴O۱۲) و با ۶ عضو به شکل −۱۲ (Si۶O۱۸) است به عبارت دیگر فرمول عمومی این گروه به شکل زیر است: سیلیکات‌های حلقوی عبارتند از: سیلیکات‌های زنجیره‌ای. در سیلیکات‌های زنجیره‌ای (Inosilicates)، چهاروجهی‌ها به صورت زنجیر باز یا روبان مانند پشت سر هم واقع شده‌اند که چهاروجهی به وسیلهٔ دو گوشه با چهاروجهی‌های قبل و بعد خود مربوط می‌گردد. فرمول عمومی آن‌ها به شکل SiO3 با نسبت ۱ به ۳ است و اگر این زنجیر دوتایی (مضاعف) باشد به شکل Si4O11
و اگر این زنجیر دوتایی (مضاعف) باشد به شکل Si4O11 با نسبت ۴ به ۱۱ خواهد بود. سیلیکات‌های زنجیره‌ای به دو زیرشاخهٔ "سیلیکات‌های زنجیره‌ای ساده" و "سیلیکات‌های زنجیره‌ای مضاعف" تقسیم می‌شوند. سیلیکات‌های زنجیره‌ای ساده. در سیلیکات‌های زنجیره‌ای ساده، چهاروجهی‌ها به صورت زنجیر ساده به دنبال هم قرار دارند. مثال عمدهٔ این گروه پیروکسن‌ها و پیروکسنوئیدها است: سیلیکات‌های زنجیره‌ای مضاعف. سیلیکات‌های زنجیره‌ای مضاعف به این معنی است که در این کانی‌ها دو رشته چهاروجهی‌ها به صورت زنجیرهٔ مضاعف پشت سرهم واقع شده‌اند
به صورت زنجیرهٔ مضاعف پشت سرهم واقع شده‌اند و با پل‌های اکسیژن به یکدیگر وصل شده‌اند. مثال عمدهٔ این گروه آمفیبول‌ها می‌باشند. سیلیکات‌های ورقه‌ای. سیلیکات‌های ورقه‌ای (Phyllosilicates)، در این کانی، چهاروجهی‌های تشکیل‌دهنده، به صورت ورقه‌هایی در یک سطح قرار دارند و هر چهاروجهی بوسیلهٔ سه گوشه، به چهاروجهی مجاور خود متصل شده‌است. فرمول کلی آن به صورت (Si2O5) یا نسبت ۲ به ۵ است. بلورهای تمام سیلیکات‌های ورقه‌ای به صورت پهن دیده می‌شود و همگی دارای رَخ (کلیواژ) هستند. معمولاً نرم و دارای وزن مخصوص تقریباً
هستند. معمولاً نرم و دارای وزن مخصوص تقریباً سبک و ضعیفی می‌باشند. ترکیب شیمیایی ناپایداری دارند و معمولاً جانشینی کاتیون‌ها به جای یکدیگر در آن‌ها یک پدیدهٔ معمولی است. خانوادهٔ سرپانتین. سرپانتین‌ها، سیلیکات‌های ورقه‌ای آبداری‌اند که از کانی‌های منیزیم‌دار تشکیل شده‌اند. گاهی هم در آن‌ها آهن (Fe) جانشین Mg می‌شود. این کانی‌ها تشکیل پلی‌مرفی را می‌دهند که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از: آنتی‌گوریت و کریزوتیل. گاهی در این کانی‌ها به جای قسمتی از یون Mg یون Fe جانشین می‌شود. فرق سرپانتین‌ها با کلریت‌ها در این