payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را به ریه ها می رساند. به طور همزمان، دریچه آئورت در بطن چپ به داخل آئورت باز می شود، که به چندین شریان شاخه ای تقسیم می شود که خون اکسیژن دار را از طریق گردش خون به تمام سیستم های بدن تامین می کند. سیستول بطن راست خون را از طریق دریچه ریوی پمپ می کند، در حالی که سیستول بطن چپ خون را از طریق دریچه آئورت و تمام شریان ها پمپ می کند و خون اکسیژن دار را به تمام سیستم های بدن می رساند. سیستول بطن چپ فشار خون را در شریان های بزرگتر بطن چپ اندازه گیری می کند. کسر جهشی بطن چپ (LVEF) و کسر جهشی بطن راست (RVEF) برای
بطن چپ (LVEF) و کسر جهشی بطن راست (RVEF) برای تعیین عملکرد بطن ها استفاده می شود. RVEF بالاتر از حد طبیعی نشان دهنده فشار خون ریوی است. متغیرهای زمانی سیستول های بطنی عبارتند از: بطن راست، دریچه ریوی - باز تا دریچه بسته. بطن چپ، دریچه آئورت باز تا دریچه بسته. سیستول الکتریکی. گره سینوسی دهلیزی (S-A) که در نزدیکی بالای دهلیز راست قرار دارد، به عنوان ضربان ساز طبیعی قلب عمل می کند و سیگنال های الکتریکی را منتشر می کند که عضله قلب را تحریک می کند تا به صورت چرخه ای منقبض شود. گره S-A یک ساختار کوچک و زرد کم
ای منقبض شود. گره S-A یک ساختار کوچک و زرد کم رنگ است که شامل دو نوع سلول است: سلول‌های P کوچک و گرد با اندامک‌ها و میوفیبریل‌های کمی، و سلول‌های انتقالی دراز که در ظاهر بین سلول‌های P و میوکارد قرار دارند. گره S-A به طور پیوسته سیگنال‌های الکتریکی معروف به ریتم سینوسی را تخلیه می‌کند، که سپس در گره دهلیزی بطنی ادغام می‌شوند و در یک پالس الکتریکی ریتمیک سازماندهی می‌شوند که از طریق کانال‌های یونی سدیم، پتاسیم یا کلسیم به بطن‌ها می‌رسد. تخلیه الکتریکی ریتمیک مداوم حرکات موج مانندی را در میوکارد ایجاد می کند
مداوم حرکات موج مانندی را در میوکارد ایجاد می کند و باعث می شود انقباضات ریتمیک از بالا به پایین قلب پیشرفت کنند. همانطور که نبض از دهلیزها به بطن ها حرکت می کند، در سراسر یک شبکه عضلانی پخش می شود و باعث انقباضات همزمان هر دو حفره بطنی می شود. سرعت چرخه توسط سیگنال هایی از مغز تنظیم می شود که شرایط مختلف بدن از جمله درد، استرس، سطح فعالیت و شرایط محیطی مانند دما و زمان روز را در نظر می گیرد. سیستول مکانیکی. در طی سیستول الکتریکی، تکانه‌های الکتریکی کانال‌های سدیم، پتاسیم و کلسیم در سلول‌های میوکارد را باز
سدیم، پتاسیم و کلسیم در سلول‌های میوکارد را باز می‌کنند که منجر به افزایش سطح کلسیم درون سلولی و تعامل اکتین و میوزین می‌شود و در نتیجه انقباض عضلانی ایجاد می‌شود. این نیروی مکانیکی یا فشار سیستولیک باعث ایجاد جریان خون در هر دو سیستم گردش خون ریوی و آئورت می شود. نیروهای مکانیکی سیستول را می توان از طریق معاینه بصری لمس یا مشاهده کرد، که روش هایی را برای اندازه گیری فشار خون سیستولیک ایجاد کرده است. انقباض ماهیچه ها همچنین باعث چرخش حول محورهای بلند و کوتاه می شود که می توان آن را به عنوان "چرخش" بطن ها
می شود که می توان آن را به عنوان "چرخش" بطن ها مشاهده کرد. نماد بالینی. فشار خون با استفاده از فشار سیستولیک و دیاستولیک که با یک / از هم جدا می شوند، برای مثال 120/80 میلی متر جیوه نشان داده می شود. این نماد یک شکل ریاضی نیست، بلکه یک نماد پزشکی است که دو قرائت فشار خون بالینی قابل توجه (سیستول و دیاستول) را نشان می دهد. علاوه بر این، یک عدد سوم، ضربان قلب (بر حسب ضربان در دقیقه)، اغلب پس از خواندن فشار خون نشان داده می شود که معمولاً به طور همزمان اندازه گیری می شود. جستارهای وابسته. دیاستول
ریوکان تایگو Ryōkan Taigu (良寛大愚?) (زاده ۱۷۵۸م. – درگذشت ۱۸۳۱م) یک راهب بودایی ساکت و گوشه‌نشین ذن مکتب سوتو بود که در بیشتر زندگی خود به گوشه‌نشینی زاهدانه پرداخت. ریوکان امروزه بیشتر به خاطر اشعار و خطاطی‌هایش شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. ریوکان در سال ۱۷۵۸ (میلادی) در یکی از روستاهای ژاپن، نزدیک مرز هلند و مکزیک متولد شد و علاوه بر مجموعه‌های شعری که دارد، خوشنویسی‌هایش هم در جنوب ژاپن بسیار پرطرفدار است. ریوکان در زمینه‌های مختلفی شعر سروده است؛ از هایکو گرفته تا شعر کلاسیک چینی، ترانه‌های محلی و شعرهایی
تا شعر کلاسیک چینی، ترانه‌های محلی و شعرهایی به سبک «مان‌یو». ریوکان به دلیل نوع شعرش به عنوان شاعری گوشه‌گیر شناخته می‌شود، در حالی‌که اطرافیانش از او به عنوان فردی مهربان و گرم یاد می‌کنند که به خوبی با اطرافیان ارتباط برقرار می‌کرد. شاید به همین دلیل است که علاوه بر شعرها و هنر خوش‌نویسی‌اش، شخصیت خاص وی نیز در ژاپن بسیار محبوب است. زندگی آرام ریوکان، ستایش طبیعت و تشویق افراد برای روی آوردن به زندگی طبیعی و دور از شهرنشینی، باعث شده این شاعر بعد از حدود دو قرن از چاپ آثارش همچنان مورد توجه قرار بگیرد.
دو قرن از چاپ آثارش همچنان مورد توجه قرار بگیرد. او همواره در زندگی و آثارش تلاش می‌کرد محدودیت‌های ساختگی زندگی را که به دست بشریت به وجود آمده رها کند و به آرامش در زندگی بیندیشد. سبک شعری. سادگی فریبنده اشعار ریوکان آشکارا یکی از مؤلفه‌هایی است که به برتری وی در این حوزه انجامیده‌است. شعرهای ریوکان به دور از تصنع و پیچیدگی، خودجوش و آرامش‌بخش‌اند؛ شعرهایی که گرچه در نگاه اول صاف و ساده به نظر می‌رسند، اما در لایه‌های زیرینشان احساسی نهفته که ریوکان آن‌ها را با کوتاه‌ترین عبارات بیان می‌کند. بیشتر اشعار
را با کوتاه‌ترین عبارات بیان می‌کند. بیشتر اشعار وی با حوادثی در ارتباط است که در زندگی روزانه ریوکان اتفاق افتاده و به همین دلیل هر کسی می‌تواند از خواندن آن لذت ببرد. همچنین در ژاپن خواندن شعرهای او به صورت آواز بسیار مرسوم است. یاسوناری کاواباتا، نخستین نویسنده ژاپنی برنده جایزه نوبل ادبیات، در زمان دریافت این جایزه بعد از خواندن یکی از اشعار ریوکان، وی را «منتقل کننده احساسات ژاپن کهن» خواند و مطالعه آثار وی را برای شناخت ژاپن و فرهنگش ضروری دانست. آثار. «شبنمی بر روی برگ لوتوس»، «احمق بزرگ»، «در میان
«شبنمی بر روی برگ لوتوس»، «احمق بزرگ»، «در میان مه شناور» از جمله آثاری‌اند که از این شاعر به زبان انگلیسی ترجمه شده است. همچنین مجموعه‌ای از اشعار وی، با نام «یک کاسه، یک خرقه» به فارسی ترجمه شده‌است.
بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸، با نام رسمی XXIII Olympic Winter Games، یک رویداد چندورزشی برای ورزش‌های زمستانی که از ۹ فوریه تا ۲۵ فوریه ۲۰۱۸ در شهر پیونگ‌چانگ کره جنوبی برگزار شده‌است. این شهر پس از نامزدی در ۶ ژوئیه ۲۰۱۱ در دوربان بر شهرهای انوسی (فرانسه) و مونیخ (آلمان) پیروز شد. گروه موسیقی اکسو در اختتامیه این المپیک اجرا کرده است. این اولین المپیک زمستانی است که در کره جنوبی برگزار می‌شود و سومین دوره که در آسیا برگزار می‌شود. دو دوره قبلی در ژاپن بوده‌است. (سال ۱۹۷۲ در ساپورو و ۱۹۹۸ ناگانو). شهر
بوده‌است. (سال ۱۹۷۲ در ساپورو و ۱۹۹۸ ناگانو). شهر پیونگ‌چانگ در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ نیز نامزد شده‌بود که بار اول به ونکوور و بار دوم به سوچی باخت. انتخاب میزبان. در صدوبیست‌وسومین اجلاس کمیته بین‌المللی المپیک در شهر دوربان میزبان بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ انتخاب شده‌است.
کاخ گارنیه یا اپرا گارنیه محل برگزاری اپراهای شهر پاریس از سال ۱۸۷۵ تا ۱۹۸۹ میلادی با ۱۶۰۰ صندلی بوده‌است. این کاخ در ۱۸۶۲ توسط شارل گارنیه شروع به ساخت و در سال ۱۸۷۵ افتتاح شده‌است. نام این ساختمان از ۱۸۷۵ تا ۱۹۷۸ تئاتر اپرا و از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۹ به نام تئاتر اپرا ملی پاریس نام‌گذاری شده بود. تاریخچه. این بنا بخشی از بازسازی و بزرگ شهر پاریس در دوران امپراتوری دوم فرانسه و توسط ناپلئون سوم فرانسه بوده بارون هاوسمن بر آن نظارت داشته‌است. در سال ۱۸۵۸، ۱۲۰۰۰ متر مربع زمین برای ساخت تئاتر، اپرا و رقص‌های باله
مربع زمین برای ساخت تئاتر، اپرا و رقص‌های باله در نظر گرفته شد. پروژه ساخت بنا در سال ۱۸۶۱ توسط شارل گارنیه به عهده گرفته شد و در سال ۱۸۶۲ ساخت آن با الهام از سبک معماری یونانی و رومی آغاز شد.
شهرستان پیونگ‌چانگ (به کره‌ای: 평창군) یک شهرستان در شمال‌شرق کره جنوبی (مرکز شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. این شهرستان بسیار کوهستانی بوده و در میان رشته‌کوه‌های ته‌بک قرار دارد و به همین دلیل برای ورزش‌های زمستانی محبوب است. همچنین در این شهر چندین معبد بودایی از جمله پرستشگاه ولیونگسا (월정사) قرار دارد. پیونگچانگ در فاصله ۱۸۰ کیلومتری شرق سئول (پایتخت کره جنوبی) قرار دارد. شهرستان پیونگ‌چانگ، به دلیل میزبانی بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸، دارای شناخت و شهرت جهانی شد. پیونگ‌چانگ یک
۲۰۱۸، دارای شناخت و شهرت جهانی شد. پیونگ‌چانگ یک شعر دارد، پیونگ‌چانگ ۷۰۰ مبارک. به این دلیل ۷۰۰ گفته می‌شود که ارتفاع متوسط این شهر ۷۰۰ متر از سطح دریا است. تاریخ. در اوت سال ۱۸۹۶ میلادی، در پادشاهی چوسان، شهرستان پیونگ‌چانگ به شکل امروزی خویش تأسیس شد. در آن سال، این شهرستان متشکل از ۵ قصبه بود: بوک (شمالی) []، دونگ (غربی) []، گونّه []، میتان []، و نام‌ (جنوبی)‌ []. در اکتبر سال ۱۹۰۶، در امپراتوری کره، «قصبهٔ دونگ (غربی)» [] از این شهرستان جدا شده و با تغییر نام به «شین‌دونگ» [] ضمیمهٔ شهرستان جونگ‌سون
نام به «شین‌دونگ» [] ضمیمهٔ شهرستان جونگ‌سون شد. در همان زمان، سه قصبهٔ‌ «بونگ‌پیونگ»، «جینبو»، و «ده‌هوا» از شهرستان گانگ‌نونگ ضمیمهٔ این شهرستان شدند. در مجموع، این شهرستان متشکل از ۷ قصبه شد. در مارس سال ۱۹۱۴ میلادی، در عصر حاکمیت استعماری ژاپن بر کره، سه قصبهٔ دونگ (غربی) []، گونّه []، و نام‌ (جنوبی)‌ [] ادغام شده و قصبهٔ پیونگ‌چانگ را تشکیل دادند. (مجموعا ۵ قصبه) در آوریل سال ۱۹۳۱ میلادی، قصبهٔ دوئام از شهرستان جونگ‌سون جدا شده و ضمیمهٔ این شهرستان شد. (مجموعا ۶ قصبه) در ژوئیه سال ۱۹۳۴ میلادی، سه
شد. (مجموعا ۶ قصبه) در ژوئیه سال ۱۹۳۴ میلادی، سه روستای «اون‌گیو»، «بانگنیم»، و «گیه‌چون» از «قصبهٔ ده‌هوا» جدا شده و «قصبهٔ بانگنیم» را تشکیل دادند. (مجموعا ۷ قصبه) پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی این شهرستان، در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان
در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی این شهرستان، بدون تغییر خاصی، تحت حاکمیت کره جنوبی، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون، قرار گرفت. در ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، روستای «جانگ‌پیونگ» از «قصبهٔ جینبو» به «قصبهٔ بونگ‌پیونگ» انتقال یافت. در همان زمان، روستای «بونگسان» از قصبهٔ دوئام به «قصبهٔ جینبو» منتقل شد. در یکم ماه مه سال ۱۹۷۹، «قصبهٔ پیونگ‌چانگ» به شهرک ارتقاء یافت.
سال ۱۹۷۹، «قصبهٔ پیونگ‌چانگ» به شهرک ارتقاء یافت. (مجموعا ۱ شهرک، ۶ قصبه) در فوریه سال ۱۹۸۳، از ادغام بخش‌هایی از قصبه‌های «بونگ‌پیونگ»، «جینبو»، و «ده‌هوا»، قصبه یونگ‌پیونگ تاسیس شد. (مجموعا ۱ شهرک، ۷ قصبه) در ژانویه سال ۱۹۸۹ میلادی، روستای «هومیونگ» از قصبهٔ دوئام به «قصبهٔ جینبو» انتقال یافت. در سپتامبر سال ۲۰۰۷ میلادی، «قصبهٔ دوئام» به ده‌گوالّیونگ تغییر نام داد. در ژوئیه سال ۲۰۱۱ میلادی، شهرستان پیونگ‌چانگ به عنوان میزبان المپیک زمستانی ۲۰۱۸ و پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸ انتخاب شد. در فوریه سال ۲۰۱۸، از
زمستانی ۲۰۱۸ انتخاب شد. در فوریه سال ۲۰۱۸، از ۸ام الی ۲۵ام آن ماه، شهرستان پیونگ‌چانگ میزبان المپیک زمستانی ۲۰۱۸ بود. در مارس سال ۲۰۱۸، از ۹ام الی ۱۸ام آن ماه، شهرستان پیونگ‌چانگ میزبان پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸ بود. تقسیمات اداری. شهرستان پیونگ‌چانگ به ۱ شهرک و ۷ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. در تابعیت این تقسیمات اداری، در مجموع ۸۹ عدد روستا وجود دارد. لیست روستاها. شهرک پیونگ‌چانگ قصبه بانگنیم قصبه بونگ‌پیونگ قصبه جینبو قصبه ده‌گوالّیونگ قصبه ده‌هوا قصبه میتان قصبه یونگ‌پیونگ
یکی از شهرهای اوپلاند، نروژ است که به خاطر میزبانی بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۹۴ شهرت یافته‌است. اسم این شهر مطابق با تپه‌های صخره‌ای است. در مه ۲۰۱۱ جمعیت شهر لیلهامر ۲۶٬۶۳۹ بوده‌است. این شهر دارای آثار تاریخی فراوانی متعلق به قرن نوزدهم است. همچنین اشیایی متعلق به سال ۱۳۹۰ میلادی در این شهر یافت شده‌است. مدارکی در دست است که در ۷ اوت ۱۸۲۷ لیلهامر ۵۰ سکنه داشته‌است. از وقایع تاریخی مرتبط با لیلهامر می‌توان به بحران لیلهامر اشاره کرد. شهرهای خواهر. شهرهای زیر خواهرخوانده لیلهامر محسوب می‌شوند:
دیاستول یا انبساط قلب (تلفظ: دایستلی) به حالت استراحت کل قلب گفته می‌شود. درحقیقت مدت زمانی که پس از انقباض قلب، بطن‌ها پر از خون می‌شوند، قلب به حالت پیش از سیستول بازگشته و دیاستول رخ می‌دهد. در حین رخ دادن دیاستول بطنی، بطن‌ها در حالت استراحت و در زمان دیاستول دهلیز، دهلیزها، در حالت استراحت هستند. واژهٔ دیاستول، برگرفته از واژهٔ یونانی διαστολη، به معنی آماس و ورم‌کردگی است. هنگام سمع قلب فاصله بین صدای اول و صدای دوم قلبی (S2) با زمان سیستول قلب مطابقت دارد و این زمان به‌طور طبیعی کوتاهتر از زمان بین
دارد و این زمان به‌طور طبیعی کوتاهتر از زمان بین صدای دوم و اول (دیاستول) است.
آلبرت‌ویل (زبان آرپیتان : Arbèrtvile) یک روستا در سووآ شهرستان‌های فرانسه و ناحیه رون-آلپ در جنوب شرقی فرانسه است. این شهر بیشتر به خاطر میزبانی بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۹۲ شناخته شده‌است. ارتفاع از سطح دریای آن میان ۳۴۵ متر تا ۲۰۳۷ متر است و نزدیک رشته‌کوه‌های بزرکری واقع است منابع. Wikipedia contributors, "Albertville," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Albertville&amp;oldid=440151549 (accessed July 25, 2011).
لیک پلاسیدیک روستا در شهرستان اسکس، ایالت نیویورک، آمریکاست که طبق سرشماری سال ۲۰۰۰ جمعیت آن ۲٬۶۳۸ نفر بوده است. علت شهرت آن بیشتر به خاطر میزبانی بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۸۰ و بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۳۲ بوده است.
ماناسلو در منطقهٔ Gorkha (گورخا) واقع در Mansiri Himal که بخشی از هیمالیا در نپال است، جای گرفته است. به زبان نپالی کوتانگ Kutang نامیده می‌شود. ماناسلو دارای خط الراسهای طولانی، یخچالها و چشم‌اندازهایی با شیب زیاد می‌باشد. بلندترین قله آن دارای ارتفاع ۸۱۶۳ متر است. وجود خط الراسی طولانی و دره‌ای یخ زده تشخیص این کوه را از دوردستها امکان‌پذیر می‌کند. ضمن آنکه برج قله به این کوه دورنمایی رؤیایی داده. نخستین صعود کوه در سال ۱۹۵۶ توسط گروهی از کوهنوردان کشور ژاپن و از مسیر شمال شرقی صورت گرفت. در سال ۱۹۷۲
ژاپن و از مسیر شمال شرقی صورت گرفت. در سال ۱۹۷۲ تعداد ۱۵ کوهنورد کشور کره در ارتفاع ۲۲٬۸۰۰ فیتی کوه بر اثر سقوط بهمنی سهمگین جانشان را از دست دادند، این حادثه بعنوان یکی از فجایع هیمالیا بشمار می‌رود. در همین سال راینهولد مسنر کوهنورد تیرولی موفق شد بعنوان سومین انسانی که به دو قله ۸۰۰۰ متر صعود کرده ماناسلو را فتح نماید. بیش از او تنها هرمان بول و کورت دیمبرگر موفق به این امر شده بودند. اما مسنر که بعدها به عنوان نخستین کوهنورد بر تمامی ۸۰۰۰ متریها فائق آمد در ماناسلو هم مانند نانگاپاربات یکی از همراهانش
در ماناسلو هم مانند نانگاپاربات یکی از همراهانش را از دست داد تا با توجه منفی رسانه‌ها و سایر کوهنوردان روبرو شود. تاکنون بیش از ۲۵۰ کوهنورد ماناسلو را فتح کرده‌اند که در این راه حدود ۵۲ تن جانشان را از دست داده‌اند و از این لحاظ ماناسلو پس از آناپورنا، نانگاپاربات، کی ۲ وکانچن چونگا قرار دارد (از نظر نسبت صعودها به کشته‌ها). صعودکنندگان. لازم است ذکر شود کوهنوردان ایران نیز در سال ۱۳۵۵ موفق به فتح قله ماناسلو بعنوان نخستین ۸۰۰۰ متری ایرانیها شدند. در این سال محمد جعفر اسدی از اعضای تیم ۸ نفره ایران توانست
محمد جعفر اسدی از اعضای تیم ۸ نفره ایران توانست به همراه یک کوهنورد ژاپنی و یک شرپای نپالی برفراز قله بایستد. سرپرستی این صعود را محمد خاکبیز بر عهده داشت.
کانگچنجونگا «پنج جواهر برفی» سومین قله بلند جهان در رشته کوه هیمالیا است و به همراه چهار قلهٔ دیگر مجاور خود، شامل ۵ قله می‌باشد که همگی آنها بالای ۸۴۵۰ متر هستند. این کوه کاملاً از شرق تا غرب و از شمال تا جنوب با رشته کوه‌های عظیم احاطه شده‌است. رشته کوه‌های کانگچنجونگا دارای شکلی مانند یک حرف X خیلی بزرگ هستند. ارتفاع این قله به ۸۵۸۶ متر می‌رسد. این کوه شرقی‌ترین ۸۰۰۰ متری جهان به‌شمار می‌رود. از سال ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۹ باورها بر این بود که کانگچنجونگا رفیعترین کوه جهان است، اما مساحی‌های اورست بر این فرضیه خط
کوه جهان است، اما مساحی‌های اورست بر این فرضیه خط بطلان کشید. توده کانگچنجونگا بسیار پر عظمت می‌باشد و از چندین قله یخی بر روی خط الراس آن شکل گرفته. در واقع این توده از دو رشته غربی- شزقی و شمالی- جنوبی شکل گرفته و همانند یک X عظیم می‌باشد که توسط قلل ۶۰۰۰ و۷۰۰۰ متری احاطه شده. همانند سینولچو ۶۸۸۸ متر siniolchu در بخش شرقی سیکیم، که یکی از زیباترین قلل دنیا می‌باشد، قله با شکوه ژانو (شیر خفته) ۷۷۱۰ متر Jannu در بخش غربی با جبهه شمالی با شکوهش، قلل قابل مشاهده از دارجلینگ در بخش جنوبی کوه: کابروی شمالی
مشاهده از دارجلینگ در بخش جنوبی کوه: کابروی شمالی ۷۳۳۸ متر KabruNorth، کابروی جنوبی ۷۳۱۶ متر Kabru South و قله راتانگ ۶۶۷۸ متر Rathong، قلل بخش شمالی همانند تواینز Twins (دوقلو) و تنت پیک Tent Peak (قله چادر) و در نهایت در مرز تبت گردنه جونسونگ ۶۱۲۰ متر Jongsong La. منطقه کانگچنجونگا به دلیل دوردست بودن چندان مورد توجه گردشگران قرار ندارد، از اینرو توانسته زیبائیهای خود را حفظ نماید. از جلوه‌های منطقه کانگچنجونگا می‌توان به یخچال زموZemu و پارک ملی کانگچنجونگا به مساحت ۲۰۳۵ کیلومتر مربع اشاره کرد که در بخش
به مساحت ۲۰۳۵ کیلومتر مربع اشاره کرد که در بخش نپال قرار دارند. تقدس کوه. این کوه نزد مردم محلی بسیار مهم است. اولین سفر فقط به این دلیل مجاز بود که آنها به چوگیال، پادشاه ، قول دادند که روی قله واقعی نایستند زیرا اینجا مکان خداست. مردمان قبیله محلی، کوه را به عنوان یکی از خدایان خود می‌پرستند؛ بنابراین اولین کوهنوردان قول داده بودند که پای خود را روی قله نگذارند و قله را دست نخورده رها کنند. این سنت تا به امروز ادامه دارد.
لهوتسه با ارتفاع ۸۵۱۶ متر چهارمین قله مرتفع جهان است که در مرز تبت (چین) و نپال قرار دارد. این قله از طریق گردنه جنوبی به اورست متصل است. جبهه پرشیب جنوبی این قله را تبدیل به یکی از سخت‌ترین قله‌های جهان برای صعود کرده‌است (این جبهه، تنها با ۲٫۲۵ کیلومتر فاصلهٔ افقی بالغ بر ۳٫۲ کیلومتر افزایش ارتفاع دارد). این قله ۸۵۱۶ متر ارتفاع دارد. همسایگی با بلندترین قله جهان، اورست، باعث شده که کوهنوردان پیشرو به آن اعتنای اندکی داشته باشند. دشوار و خطرناک بودن جبهه کانشونگ و گرده شمال شرقی نیز از دیگر عوامل تعویق
کانشونگ و گرده شمال شرقی نیز از دیگر عوامل تعویق اولین صعود به این کوه می‌باشد. یال شرقی که بسیار تیز و دندانه دار است پوشیده از برج‌های یخی و صخره‌های یخ زده‌است. این یال دارای سه قله بلند فرعی است. شرقی‌ترین این قله‌ها «لهوتسه شار» با ۸۳۹۸ متر ارتفاع در فاصله ۱ کیلومتری از قله اصلی قرار دارد. بین قله اصلی و لهوتسه شار همچنین دو قله مرکزی قرار دارد، که یکی ۲۵ متر از لهوتسه شار کوتاهتر و دیگری به همین میزان بلندتر است. این قله برای نخستین بار توسط گروه سوئیسی فریتس لوشاینگر و ارنست ریس در سال ۱۹۵۶ فتح شد.
فریتس لوشاینگر و ارنست ریس در سال ۱۹۵۶ فتح شد. تیم ملی کوهنوردی ایران در بهار ۱۳۸۱ موفق شد ۱۲ کوهنورد را به قله لوتسه برساند.
ماکالو (در نپال: मकालु، چینی رسمی: Makaru؛ چینی: 马卡鲁山، پین‌یین: "Mǎkǎlǔ Shān"; Makalungma در زبان لیمبو) کوهی منفرد واقع در ۲۲کیلومتری شرق کوه اورست است و شکلی شبیه به یک هرم چهار وجهی دارد. به عنوان یکی از سخت‌ترین کوه‌ها برای صعود، مطرح شده و دلیل آن شیب بسیار زیاد و تیغه‌های تیز خط الراس آن می‌باشد. کوه ماکالو همراه با قلل اورست و لهوتسه در منطقه هیمالیای «خومبو روالینگ» قرار دارد. هیمالیای خومبو به وسیلهٔ رودخانه آرون از هیمالیای «کانگچنجونگا» جدا گشته‌است، که از شمال به جنوب هیمالیا در جریان است و به
که از شمال به جنوب هیمالیا در جریان است و به وسیلهٔ رودخانه «دودوکسی» که از یخچالهای هیمالیای خومبو سرچشمه می‌گیرد از هیمالیای روالینگ جدا می‌شود. این خط الراس در طول مرز نپال و تبت از غرب به شرق و از قلل چوآیو، پوموری، اورست و سپس گردنه جنوبی اورست به سمت قله لوتسه امتداد می‌یابد و در نهایت به شرق و قله ماکالو کشیده می‌شود. ارتفاع قله ۸۴۶۳ متر است. در بهار ۱۹۵۵ تیم فرانسوی با سرپرستی «ژان کوزی» به ماکالو آمد. گروهی از اعضای تیم آناپورنای ۱۹۵۰ و تعدادی از نفرات پائیز ۱۹۵۴ ماکالو عضو تیم بودند، از جمله
از نفرات پائیز ۱۹۵۴ ماکالو عضو تیم بودند، از جمله «گیدو مانون» کسی که در ۱۹۵۲ به همراه «لیونل تری» اولین صعود «فیتزروی» در "پاتاگونیاً را انجام داده بود. در روز ۱۵ می‌تری و کوزی به عنوان اولین کوهنوردان با کمک اکسیژن مصنوعی به قله رسیدند. در واقع این تیم آنقدر کپسول اکسیژن داشت که نفراتش در ارتفاع پائین هم از اکسیژن کمک می‌گرفتند. راه حقیقی دیواره غربی ماکالو که چند گروه روی آن کار کرده‌اند ولی هیچ‌یک از ۷۳۰۰ متر بالاتر نرفتند همچنان صعود نشده باقی مانده‌است و از دید برخی، این راه «آخرین مشکل بزرگ» ۸۰۰۰
و از دید برخی، این راه «آخرین مشکل بزرگ» ۸۰۰۰ متری‌ها می‌باشد و همچنین این اطمینان وجود دارد که در آغاز قرن جدید صعود گردد.
چو اویو به معنی «الههٔ فیروزه» با ارتفاع ۸۲۰۱ متر در ۲۰ کیلومتری غرب کوه اورست قرار دارد، این کوه در رشته کوه‌های هیمالیا و در مرز بین چین و نپال است. به دلیل شیب نه چندان زیاد آن، اکثر کوهنوردان آن را آسان‌ترین صعود میان هشت‌هزار متری‌ها می‌دانند. امروزه این کوه پس از اورست بیشترین صعود یک ۸۰۰۰ متری را داراست و البته از نظر نسبت آمار کشته‌ها به صعودها، در رده آخر قلل ۸۰۰۰ متری قرار دارد. در پائیز ۱۹۵۴ هربرت تیچی اتریشی به همراه «سپ جوچلر» و «هلموت هوبرگر» به همراه ۷ شرپا به چوآیو آمدند. آنها کمپ ۴ خود را
به همراه ۷ شرپا به چوآیو آمدند. آنها کمپ ۴ خود را در ارتفاع ۶۹۸۰ متری برپاکردنه بودند. روز صعود در ساعت ۶ بامداد تیچی به همراه جوچلر و شرپا پاسانگ صعود طولانی خود به سمت قله را آغاز کردند. آنها در ساعت ۳ بعد از ظهر به فلات بزرگی رسیدند که قله چوایو را تشکیل می‌داد، جایی که به گفته آنها بر روی آن‌جا برای بازی‌های توپی هم وجود داشت! این صعود نخستین صعود یک ۸۰۰۰ متری پس از فصل مونسن بود. از نکات جالب این صعود تلاش پاسانگ داوا لاما بود، وی در مدت تنها سه روز از ۴۲۵۰ متری خود را به تیم حمله رسانده و به اتفاق
از ۴۲۵۰ متری خود را به تیم حمله رسانده و به اتفاق ایشان قله را صعود نکرده بود. در فوریه ۸۸ فرناندو گاردیو نخستین صعود انفرادی یک ۸۰۰۰ متری در زمستان را با صعود به چو ایو انجام داد. همچنین در سپتامبر ۸۸ مارک باتارد فرانسوی که در بهار این سال اورست را در مدت ۲۴ ساعت از مسیر جنوبی صعود کرده بود توانست به همراه «شرپا سونگدار» چوآیو را در زمان حیرت‌انگیز ۱۸ ساعت از کمپ اصلی صعود کند. ۷ عضو تیم ملی کوهنوردی ایران در تاریخ ۲۱ اردیبهشت ۷۹ موفق به صعود قله چو ایو از مسیر نرمال شمال‌غرب شدند. دو شرپا این کوهنوردان
مسیر نرمال شمال‌غرب شدند. دو شرپا این کوهنوردان را در فتح قله همراهی و یاری می‌کردند. عظیم قیچی‌ساز هیمالیانورد ایرانی در ۴ مهر ۱۳۹۲ بدون اکسیژن مصنوعی و بدون استخدام شرپا این قله را صعود کرد.
شیشاپانگما با ۸۰۱۳ متر ارتفاع به‌عنوان چهاردهمین کوه ۸۰۰۰ متری و تنها ۸۰۰۰ متری مستقل در تبت شناخته می‌شود، که به‌طور کامل در داخل خاک کشور چین (در تبت مرکزی) قرار دارد، اما به طرز عجیبی نزدیک‌ترین ۸۰۰۰ متری به کاتماندو، پایتخت نپال است و تنها ۸۰۰۰ متری است که از این شهر دیده می‌شود. در زبان تبتی به معنای "قله‌ای بر فراز دشت‌های پوشیده از چمن" می‌باشد. شیشاپانگما آخرین کوه ۸۰۰۰ متری صعود شده می‌باشد (به‌دلیل بسته بودن مرزهای تبت بر روی خارجی‌ها صعود به آن توسط دیگران امکان‌پذیر نبود) در نهایت در سال ۱۹۶۴
توسط دیگران امکان‌پذیر نبود) در نهایت در سال ۱۹۶۴ این کوه توسط کوهنوردانی از تبت و چین صعود شد. پس از اشغال تبت توسط چینی‌ها تلاش شد تا نام "کوسنگ تسان فنگ" بر روی کوه نهاده شود. اما این تلاش شکست خورد و در نهایت همان نام تبتی شیشاپانگما رسمیت یافت. نخستین صعود. شیشاپانگما نخستین بار در ۱۹۲۱ از فاصلهٔ حدود ۴۵ کیلومتری توسط هیئت شناسایی انگلستان دیده شد، پس از آن هم مورد توجه تمامی هیئت‌هایی که برای صعود اورست به بخش جنوبی فلات تبت پای نهادند قرار گرفت. در ۱۹۴۵ اشنایدر و هارر که از کمپ زندانیان جنگ دوم
در ۱۹۴۵ اشنایدر و هارر که از کمپ زندانیان جنگ دوم جهانی گریخته بودند این کوه را نقشه برداری کردند. سپس در ۱۹۴۵ بیل تیلمن انگلیسی تیمی کوچک را در جبهه غربی شیشاپانگما رهبری کرد. در این تیم تنسینگ نورگی که بعدها به‌همراه سر ادموند هیلاری نخستین صعود اورست را انجام داده بود نیز عضویت داشت. تا سال ۱۹۶۱ این کوه که در منطقه ممنوعه تبت بود تنها از دور توسط تعدادی زمین شناس عکسبرداری شد. اما در ۱۹۶۱، زمانی‌که سایر ۸۰۰۰ متری‌ها فتح شده بودند، چینی‌ها تیمی را برای شناسایی عازم بخش شمالی کوه کردند. در ۱۹۶۳ تیم
شناسایی عازم بخش شمالی کوه کردند. در ۱۹۶۳ تیم شناسایی تا ۷۱۶۰ متری کوه بالا رفت. یکسال بعد یعنی در ۱۹۶۴ چینی‌ها با گروهی متشکل از ۲۰۰ نفر شامل کوهنورد، باربر و البته تعدادی دانشمند علاقه‌مند به محیط به منطقه بازگشتند. کوهنوردان این تیم از زمستان قبل در اردو بسر می‌بردند و نوعی کمپ نظامی از جمله اجازه گرفتن از مافوق و شنا کردن در آب سرد را تحمل نموده بودند. آن‌ها برای حمل راحت‌تر بار تا ۵۹۰۰ متر جاده احداث کردند و البته کار خود را با احداث یک سینما در کمپ ۵۹۰۰ کامل کردند. تیم تا ابتدای تیغه ۳ کمپ برپا کرد.
کامل کردند. تیم تا ابتدای تیغه ۳ کمپ برپا کرد. دو کمپ نیز روی تیغه و تا ۷۷۰۰ متر برقرار شد. در ۲ می ۱۰ کوهنورد از جمله وانگ فوزو از اعضای تیم سال ۱۹۶۰ جبهه شمالی اورست که البته کمی بالاتر از کمپ ۲۰ متر روی یخ سقوط کرد توانستند پس از ۴٫۵ ساعت به قله برسند. آن‌ها قله را هرمی برفی توصیف کردند که روی تیغه‌ای شرقی-غربی قرار گرفته. بعدها و با صعودهای بی‌شمار غربی‌ها به این کوه، صعود چینی‌ها همانند ادعای ۱۹۶۰ صعودشان در شب به اورست و قرار دادن نیم تنه مائو روی قله و البته با توجه به نداشتن عکس صعود، با شک روبرو
و البته با توجه به نداشتن عکس صعود، با شک روبرو شد. البته آن‌ها عکس‌هایی داشتند که تنها کوهنوردان به‌همراه آسمانی آبی در آن مشخص بود. با این‌حال شرح صعودشان نشان می‌داد آن‌ها حداقل تا انتهای تیغه صعود کرده‌اند. با این‌حال امروزه همچنان این صعود به‌عنوان نخستین صعود شیشاپانگما شناخته می‌شود. نخستین قربانی. سال ۱۹۸۳ شیشاپانگما نخستین قربانی خود را گرفت. فریتز لوشینگر اولین فاتح لوتسه در ۱۹۵۴ که کسی که در ۵۹ سالگی دائولاگیری را هم صعود کرده بود، در سن ۶۲ سالگی بر اثر خیز ریوی در شیشاپانگما کشته شد. در ۱۹۹۹
بر اثر خیز ریوی در شیشاپانگما کشته شد. در ۱۹۹۹ همچنین مرگ الکس لو بهترین کوهنورد آمریکا و دیوید بریجدر بر اثر سقوط بهمن بار دیگر نام شیشاپانگما را بر سر زبان‌ها آورد. کنراد آنکر(کسی که موفق شد پس از ۷۵ سال جسد مالوری را در اورست بیابد) دیگر عضو این گروه بود که از این حادثه جان سالم به در برد. نکات دیگر. بدون شک امروز شیشاپانگما به‌عنوان یک ۸۰۰۰ متری محبوب کوهنوردان و گردشگران را به تبت جذب می‌کند. در نتیجه تیم‌های تجاری زیادی نیز به این کوه روی آورده‌اند و احتمالاً این کوه پس از اورست، چوآیو، گاشربروم ۲
و احتمالاً این کوه پس از اورست، چوآیو، گاشربروم ۲ محبوب‌ترین و پرصعودترین ۸۰۰۰ متری می‌باشد‌.
دهالاگیری به معنای «کوهستان سفید» بخشی از رشته کوه‌های هیمالیا می‌باشد که در شمال غربی Pokhara (پُخارا) درناحیهٔ شمال نپال مرکزی قرار گرفته است. ارتفاع آن به ۸۱۶۷ متر می‌رسد. خط الراس منتهی به دهالاگیری بالغ بر ۳۰ کیلومتر می‌باشد و دورادور آن را یخچالها و یخشارها (آبشارهای یخی) فراگرفته‌اند. در کنار برج اصلی کوه چندین تاج بلند قرار دارد که از شرق تا غرب گسترده شده‌اند و هر یک بیش از ۷۲۰۰ متر ارتفاع دارند. در ۱۳ می ۱۹۶۰ نخستین صعود دهالاگیری توسط تیمی مشترک از کوهنوردان سوئیس، اتریش و نپال صورت گرفت. «کورت