payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رادیویی لشکر اول زرهی لهستان کشته می‌شود، بارون توسط رابیچاد به آن دسته منتقل می‌شود. لزلی بارون که از این حرکت رابیچاد رنجیده اعتراض می‌کند که آنطور که او فکر می‌کند ترسو نیست. سپس جوخه‌ی کول مأموریت می‌یابد تا خدمه‌ی یک تانک گرفته شده‌ی کانادایی را نجات دهند، اما جوخه توسط یک تانک تایگر ۲ تحت فشار گذاشته می‌شود. آن‌ها در حالی که تلاش می‌کردند تا از آتش تانک در امان بمانند، جوخه انبار مهمات دشمن را که دقیقاً زیر تانک است پیدا می‌کند و با کار گذاشتن مواد منفجره سعی می‌کند انبار و تانک را با هم از بین
منفجره سعی می‌کند انبار و تانک را با هم از بین می‌برند، اما پس از آنکه مواد منفجره به طور خودکار در انبار عمل نمی‌کند، کالارد به انبار برمی‌گردد و به صورت دستی آن را به کار می‌اندازد و برای نابودی تایگر خودش را فدا می‌کند. کول و رابیچارد نیز توسط انفجار بی‌هوش می‌شوند. کمی بعد که کول و رابیچارد بیدار می‌شوند می‌فهمند کالارد برای صلیب ویکتوریا (بالاترین نشان لیاقت در کشورهای همسود بریتانیا) پیشنهاد شده و به درجه‌ی سرجوخه نیز مفتخر شده بود. کمی بعد یگان برای کمک به نیروهای کانادایی و لهستانی مدافع تپه ۲۶۲
کمک به نیروهای کانادایی و لهستانی مدافع تپه ۲۶۲ اعزام می‌شوند. بخش لهستانی. این بخش حول شخصیت سرجوخه بوهاتِر وویچیچ، یک راننده‌ی تانک شرمن از لشکر یکم زرهی لهستان و خدمه‌اش شامل سرگرد اِستان پاپاجَک یاکوویچ، سرجوخه خواکیم لوسی رود رودینسکی، لوکاس بنگ‌بوم کووالسکی و سرباز مارک بکسا اولان شکل گرفته است. آن‌‌ها به نیروهای کانادایی و بریتانیایی در منطقه کمک می‌کنند و همچنین نیروهای یاوویچ در پاکسازی مناطق اطراف شرکت می‌کنند و پس از درگیری با نیروهای زرهی دشمن برای تسخیر تپه‌ی ۲۶۲ که در میان لهستانی‌ها به نام
برای تسخیر تپه‌ی ۲۶۲ که در میان لهستانی‌ها به نام «مِیس» شناخته شده است، پیش می‌روند. بوهاتر و خدمه‌‌اش نیز یک تانک بدنام تایگر ۲ را که به نام بارون سیاه شناخته می‌شود، را نابود می‌کند. سپس به نیروهای مدافع تپه‌ی ۲۶۲ می‌پیوندند و آتش شدید حملات مستأصلانه‌ی باقیمانده‌ی لشکر هفتم آلمان را برای فرار را تحمل می‌نمایند. کمی پس از شروع حمله تانک بوهاتر از بین می‌رود و خدمه مجبور می‌شوند در کنار پیاده‌نظام مبارزه را ادامه دهند. نیروهای بوهاتر در نبرد با آلمان‌ها آن‌ها را به سمت قله‌ی تپه عقب می‌رانند اما در این
آن‌ها را به سمت قله‌ی تپه عقب می‌رانند اما در این میان رودینسکی کشته می‌شود. سپس لزلی بارون از نیروهای کانادایی به آن‌ها می‌پیوندد و در کنار بوهاتر به تهیه‌ی مهمات مورد نیاز او برای نابودی تانک‌های آلمانی می‌پردازد. پس از آن‌که نیروها به سمت بالای تپه عقب‌نشینی می‌کنند، بارون نمی‌پذیرد عقب برود و تحت تأثیر حرف‌های روبیچارد (که او را ترسو خوانده بود) اصرار می‌کند به جنگیدن ادامه دهد و پشت سر هم فریاد می‌زند «ترسو نیستم». بارون هنگام مشاجره با اولان تیر خورده و کشته می‌شود و اولان وظیفه‌ی رساندن پیام‌های
و کشته می‌شود و اولان وظیفه‌ی رساندن پیام‌های رادیویی و اخذ پشتیبانی از توپخانه را برعهده می‌گیرد. بالاخره نیروی هوایی سلطنتی کانادا می‌رسد و آلمان‌ها را دفع می‌کند و پس از رسیدن نیروهای کانادایی، سرانجام تپه‌ی ۲۶۲ در دست متفقین قرار می‌گیرد. سپس یاکوویچ با روبیچاد دیدار می‌کند و می‌گوید تصمیم دارد اجساد نیروهای لهستانی را جمع‌آوری کند و معتقد است آلمان‌ها به زودی شکست خواهند خورد، اما روبیچاد به او یادآوری می‌کند که هنوز راه فراری برای آلمان‌ها در چمبوا وجود دارد که آمریکایی‌ها باید جلوی آن‌ها را بگیرند.
دارد که آمریکایی‌ها باید جلوی آن‌ها را بگیرند. نقدها. ندای وظیفه ۳ به‌طور کلی نمرات بسیار خوب و نقدهای مثبتی از منتقدین دریافت کرد اما در مجموع بازی امتیازات پائین تری نسبت به ندای وظیفه ۲ گرفت. این بازی هم چنین جوایز زیادی برای طراحی هنری و موسیقی گرفت.
روش بارهای تصویری (روش تصاویریا روش بارهای آینه ای) یک ابزار پایه در حل مسایل الکتروستاتیک است.این نام برای این روش از آنجا سرچشمه می‌گیرد که ما در این روش عناصر خاصی را در ساختار اولیه مسئله، با بارهای تصویری که همان شرایط مرزی را تکرار می‌کنند، جایگزین می‌کنیم. قضیه یکتایی. قضیه یکتایی بیان می‌کند که پاسخی از معادله لاپلاس که در شرایط مرزی صدق می‌کند، تنها پاسخی از این نوع است که وجود دارد.واین پاسخ به‌طور یکتا با شرایط مرزی تعیین می‌شود. برای بهتر روشن شدن مطلب، حلقه بسته ای را که یک ناحیه و سطح روی آن
مطلب، حلقه بسته ای را که یک ناحیه و سطح روی آن را مشخص می‌کند در نظر بگیریم.اگر داشته باشیم: درون ناحیهformula_1 وروی سطح formula_2 در این صورت formula_3 منحصربه‌فرد خواهد بود. بیان دیگری از قضیه یکتایی به این صورت است که::دو پاسخ معادله لاپلاس که در شرایط مرزی یکسانی صدق کنند، یا با هم برابرند یا اختلافشان حداکثر یک عدد ثابت است. بار نقطه ای در نزدیکی صفحه رسانا. مثال ساده ای برای روش بارهای تصویری همان مسئله بار نقطه ای در نزدیکی صفحه رساناست. بار نقطه ای q را به فاصله a از صفحه رسانای نامتناهی متصل به
q را به فاصله a از صفحه رسانای نامتناهی متصل به زمین در نظر بگیرید. می خواهیم بدانیم پتانسیل در بالای صفحه چقدر است. به علت القای بار الکتریکی توسط q روی صفحه، پتانسیل تنها پتانسیل ناشی از بار نقطه ای نخواهد بود. شرایط مرزی از این قرارند: در z=0 داریم formula_4 (صفحه رسانا به زمین متصل شده‌است.) وبرای نقاط دور formula_4 قضیه یکتایی تضمین می‌کند که اگر ما با هر شگردی پاسخی یافتیم که در شرایط مرزی صدق کرد، این تنها پاسخ موجود و جواب مورد نظر ما خواهد بود. حالا دو بار نقطه ای q ,q- را در مختصات z=a و z=-a
حالا دو بار نقطه ای q ,q- را در مختصات z=a و z=-a قرار می‌دهیم و صفحه رسانا را حذف می‌کنیم. پتانسیل حاصل از این پیکر بندی در مختصات استوانه ای به این شکل است: که در z=0 و برای نقاط دور مقدار این پتانسیل صفر خواهد بود که این دقیقاً همان شرایط مرزی مورد نظر ماست. پس پیکر بندی جدید برای z&gt;0 دارای پتانسیل پیکربندی نخست است. چگالی بار سطحی روی سطح رسانا از رابطه formula_7 در می آید. حالا کل بار القایی روی سطح انتگرال تابعformula_9 خواهد بود.این انتگرال گیری در مختصات کروی یا استوانه ای راحت‌تر خواهد بود.در
در مختصات کروی یا استوانه ای راحت‌تر خواهد بود.در مختصات استوانه ای داریم: formula_10 که پاسخی است که انتظارش را داشتیم. میدان حاصل از این بار نقطه ای در نزدیکی صفحه رسانا را در تصویر ش 1 می‌بینید. تعمیم. روش بارهای تصویری را می‌توان به حضور 2 یا تعداد بیشتری بار نقطه ای در نزدیکی رسانا تعمیم داد.که در این صورت صفحه با تصویر همه بارها جایگزین می‌شود.از آنجا که پتانسیل الکتروستاتیکی کل همان جمع نرده ای پتانسیل هاست، پس پتانسیل هر بار نقطه ای در محل صفحه با پتانسیل تصویرش خنثی می‌شود.ازین رو پتانسیل هر جایی
تصویرش خنثی می‌شود.ازین رو پتانسیل هر جایی در محل صفحه صفر خواهد بود، که همان شرایط مرزی مسئله ماست. در صورت وجود دو قطبی الکتریکی در فاصله a از صفحه، باید صفحه را با یک دو قطبی معکوس و متقارن واقع در a- جایگزین کنید. روش بارهای تصویری برای کره رسانا. مسئله ای را در نظر بگیرید که در آن بار نقطه ای q در داخل کره رسانای متصل به زمین به شعاع R قرار دارد(ان بار در شکل با رنگ سبز نشان داده شده‌است).می خواهیم پتانسیل داخل کره را طور بدست بیاوریم که پتانسیل هر جایی روی کره صفر شود. دستگاه مختصات را به این صورت در
روی کره صفر شود. دستگاه مختصات را به این صورت در نظر می‌گیریم که مبدأ مختصات در مرکز کره و بار q در فاصله p از مبدأ روی محور z قرار دارد.می خواهیم پتانسیل را در داخل کره در نقطه ای به فاصله r از مبدأ روی محور r بیابیم.شرط مرزی موجود این است که پتانسیل در formula_11 صفر باشد. از تقارن معلوم است که بار تصویریformula_12 باید روی محور z باشد.توجه کنید که بارهای تصویری همواره باید در خارج محلی که پتانسیل را در آن محاسبه می‌کنیم باشند.(بار تصویری در شکل با رنگ قرمز نشان داده شده‌است.) حالا پتانسیل حاصل از این دو
نشان داده شده‌است.) حالا پتانسیل حاصل از این دو بار در نقطه ای در درون کره به این صورت خواهد بود: می خواهیم درformula_11 پتانسیل صفر باشد.بردار یکانی در راستی محور r راformula_15و در راستای محورz را formula_16در نظر می‌گیریم. در جمله اول در مخرج ازp و در جمله دوم از r فاکتور می‌گیریم و پتانسیل را درr=R مساوی صفر قرار می‌دهیم. که می‌دهد: formula_19و formula_20 یا formula_21وformula_22 برای اینکه پتانسیل سطح کره به جای صفر هر ثابت دیگری مثل V باشد کافیست بار نقطه ای دیگری را در مر کز کره قرار دهیم. حال می
نقطه ای دیگری را در مر کز کره قرار دهیم. حال می خواهیم بدانیم پتانسیل در نقاط خارج کره به چه صورت است. برای چگالی بارهای سطحی در مختصات قطبی کروی داریم: که با انتگرال‌گیری روی سطح کره می‌دهد: Q=-q که همان بار القایی روی سطح داخلی کره است.
بدیهیات (همچنین بدیهایات اولیه) قضایایی هستند که سبب تصدیق آن‌ها، نزد عقل (بدون نیازی به نظر و کسب) حاضر است و قضایای نظری بر آن‌ها مبتنی‌اند. اگر کسی قضیه بدیهی را تصدیق نکند دلیل آن عدم تصور درست آن قضیه است و ربطی به تصدیق و به دنبال آن استدلال برای آن ندارد. قضایای بدیهی پنج گونه‌اند: اولیات، مشاهدات، تجربیّات، فطریات و حدسیّات.
لنا مایر-لاندروت ، (متولد ۲۳ مه ۱۹۹۱) که با نام لنا نیز شناخته می‌شود، خواننده‌ای آلمانی است. او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۰ که در اسلو، نروژ برگزار شد به نمایندگی از آلمان شرکت کرد و با آهنگ ماهواره با ۲۴۶ امتیاز اول شد.
مرد ویترویوسی یک طراحی از لئوناردو دا وینچی است که به احتمال زیاد در سال ۱۴۸۷ م کشیده شده‌است، و طرحی تمام‌قد از ویترویوس، معمار ایتالیایی است. این طراحی، که با جوهر بر روی کاغذ کشیده شده، بدن برهنهٔ مردی را در دو حالت مختلف نشان می‌دهد که همزمان درون یک دایره و مربع محاط شده‌اند. این طراحی در ونیز ایتالیا نگه‌داری شده و جز در مواقع خاص به نمایش درنمی‌آید. مطابق مشاهدات لئوناردو دا وینچی در متن تصویر، که به‌صورت قرینه نوشته شده‌است، نقاشی به‌عنوان توصیفی از تناسب‌های موجود در بدن انسانِ مذکر در قالب بدنِ
تناسب‌های موجود در بدن انسانِ مذکر در قالب بدنِ ویترویوس کشیده شده‌است: نسبت طلایی. برخلاف بعضی از نظریات، در متن مرد ویترویوسی، اثر لئوناردو دا وینچی، اشاره‌ای به نسبت طلایی نشده‌است؛ هرچند چندین نسبت دیگر در آن آورده شده‌اند.
ویلیام پی. آلستون (۱۹۲۱–۱۳ سپتامبر ۲۰۰۹) فیلسوف دین و استاد دانشگاه سیراکیوز بود که دیدگاه‌های او دربارهٔ مبناگرایی، درونی گرایی (در مقابل بیرونی گرایی)، افعال گفتاری و ارزش معرفتی تجربه‌های عرفانی بسیار تأثیرگذار بوده‌است. او مانند غالب فیلسوفان آمریکایی در سنت فلسفهٔ تحلیلی قرار داشت. او به همراه الوین پلانتینگا، نیکلاس ولترزتورف و برخی دیگر نظریهٔ مبناگرایی اصلاح شده را در معرفت‌شناسی پایه‌گذاری کرد که یکی از مهم‌ترین وجوه تفکر دینی قرن بیستم به شمار می‌رود. تجربهٔ دینی. از نظر آلستون تجربهٔ دینی نیز
تجربهٔ دینی. از نظر آلستون تجربهٔ دینی نیز مانند تجربهٔ حسی می‌تواند منبعی برای معرفت یا توجیه معرفتی باشد گرچه هیچ‌کدام از این دو همیشه خالی از خطا و اشتباه نیست. به نظر او اختلافات بین این دو گونه تجربه، نشانگر اعتبار تجربهٔ حسی و بی‌اعتباری تجربهٔ دینی نیست؛ بلکه تنها نشانگر دوگونهٔ مختلف از تجربه است. همچنان که تجربهٔ دینی موجب معرفت برای خود شخص می‌شود، گزارش آن نیز می‌تواند موجب ایجاد معرفت برای دیگران باشد. به نظر آلستون ما برای اعتماد به منابع تجربی باورها هیچ دلیل کافی نمی‌توانیم داشته باشیم مگر
باورها هیچ دلیل کافی نمی‌توانیم داشته باشیم مگر آنکه برای همهٔ آن‌ها اعتباری اولیه قائل باشیم و تنها اگر دلایلی برای بی‌اعتباری آن‌ها به دست آوردیم آن‌ها را کنار بگذاریم در غیر این صورت گرفتار شک‌گرایی تمام عیار خواهیم شد. به نظر او هر عمل شناختی که به لحاظ اجتماعی تثبیت شده باشد باید به عنوان منبعی برای باور صادق پذیرفت مگر دلایل کافی برای رد آن در دست باشد.
جام جهانی ۱۹۳۴ دومین دورهٔ مسابقات قهرمانی جهان تیم‌های ملی فوتبال مردان بود. این رویداد از ۲۷ مه تا ۱۰ ژوئن ۱۹۳۴ (۶ تا ۲۰ خرداد ۱۳۱۳ شمسی) در ایتالیا برگزار شد. این رقابت‌ها، اولین دوره‌ای بود که تیم‌ها برای شرکت در آن باید در رقابت‌های انتخابی شرکت می‌کردند. ۳۲ کشور به این رقابت وارد شدند و بعد از مسابقات انتخابی، ۱۶ تیم به مرحلهٔ پایانی راه یافتند. اروگوئه قهرمان دورهٔ قبل مسابقات به‌خاطر این‌که در رقابت‌های ۱۹۳۰ تنها چهار تیم اروپایی دعوت آن را پذیرفته بودند از شرکت در این دوره سر باز زد. ایتالیا در
بودند از شرکت در این دوره سر باز زد. ایتالیا در بازی پایانی با پیروزی ۲–۱ بر چکسلواکی بدل به دومین قهرمان جام جهانی و اولین تیم اروپایی برنده این جام شد. جام جهانی ۱۹۳۴، همچون المپیک برلین در دو سال بعد، نمونهٔ تمام‌عیار استفادهٔ آشکار سیاسی از یک رویداد ورزشی بود. بنیتو موسولینی مشتاق بود که از این جام به‌عنوان ابزاری برای تبلیغ فاشیسم استفاده کند و اتهامات رشوه‌دهی، فساد و دخالت موسولینی در مسابقه‌های تیم ملی ایتالیا مطرح بود. توپ مسابقات، فدرال۱۰۲ نام داشت و در ایتالیا ساخته شده بود. تاریخچه. این دوره
و در ایتالیا ساخته شده بود. تاریخچه. این دوره آغشته‌ترین جام به سیاست لقب گرفت. اروگوئه در اعتراض به رژیم فاشیستی ایتالیا در این دوره شرکت نکرد و برزیل و آرژانتین بهترین بازیکنان خود را به دلیل ترس از آسیب‌دیدگی در خانه نگاه داشتند. تیم ایتالیا علی‌رغم استفاده از چهار بازیکن بومی آرژانتینی به نام‌های ارسی، مونتی، فراری و گوایتا باز هم بهترین تیم جام نبود. اما در میان مردم در محیطی فاشیستی به خاطر تبلیغ برای موسولینی با کمک داوران به قهرمانی دست یافت. این تیم با یک سیستم فرادفاعی در این جام بازی می‌کرد. به
با یک سیستم فرادفاعی در این جام بازی می‌کرد. به گونه‌ای که در همهٔ دیدارهای برگزار شده تنها ۳ گل دریافت داشت اما شانس به ایتالیا تا دیدار پایانی لبخند زد. در یک‌چهارم پایانی دیدار نخست ایتالیا و اسپانیا مساوی به پایان رسید که درخشش زامورا دروازه‌بان اسپانیا سدی در برابر مهاجمان میزبان بود اما در بازی دوباره که به زد و خورد گرایید، هفت بازیکن دو تیم وادار به تعویض شدند و ایتالیا با خوش‌شانسی از معدود حمله‌های خود سود برد و به پیروزی رسید. در فینال، گل یکم بازی توسط چکسلواکی از روی یک ضربهٔ کرنر زده شد اما
توسط چکسلواکی از روی یک ضربهٔ کرنر زده شد اما تماشاچیان دو آتشهٔ ایتالیا پیش از مداخلهٔ پلیس به زمین ریختند و بازیکن چک را با تور سیمی بستند. هشت دقیقه بعد گل تساوی ایتالیا به گونه‌ای شگفت‌آور و شانسی وارد دروازهٔ چکسلواکی شد. تیم ایتالیا در این دیدار به شدت از سوی داور پشتیبانی می‌شد. گل پیروزی این تیم در برابر چکسلواکی در فینال جام جهانی به‌طور غیرقانونی در دقیقهٔ ۹۶ زده شد. بدین گونه در بیرون از ایتالیا، قهرمانی این تیم به طنز از ناتوانی داوری و امتیاز زمین نام برده شد. همهٔ تیم‌های شرکت‌کننده از قارهٔ
نام برده شد. همهٔ تیم‌های شرکت‌کننده از قارهٔ آمریکا در یک‌هشتم پایانی شکست خورده و کنار رفتند. ۵۵۰۰۰ تماشاگر از بازی پایانی جام دیدن کردند. تیم‌های شرکت‌کننده. در دومین دورهٔ جام جهانی تیم‌های قاره‌های آمریکای جنوبی، آمریکای شمالی و اروپا شرکت کردند. برای نخستین بار تیمی از آفریقا نیز در این جام حضور یافت. آفریقا آمریکای جنوبی آمریکای شمالی، مرکزی و کشورهای حوزهٔ دریای کارائیب اروپا شیوهٔ امتیازدهی. بازی‌ها به گونهٔ تک‌حذفی برگزار گردید و هر تیمی که شکست می‌خورد از دور مسابقه‌ها حذف می‌شد.
سلطان‌نشین بهمنی (هندی: बहमनी सल्तनत) یا بهمنیان یا ملوک گلبرگه از خاندان‌های افغانحاکم بر دکن و نواحی مجاور آن در جنوب هند بود که یکی از سلسله‌های مهم پادشاهی هند در سده‌های میانه و نخستین سلسله‌های مستقل مسلمان در جنوب هند به‌شمار می‌آید. هجده سلطان در سلسله بهمنی به مدت بیش از صد و هشتاد سال از ۷۴۸–۹۳۳ ه‍. ق/ ۱۳۴۷–۱۵۲۷ م حکومت کردند. پایتخت هشت تن از آنان اَحسن‌آباد گلبرگه بود که با انتقال پایتخت به محمدآباد بیدر، ده سلطان دیگر در آنجا سلطنت کردند. مؤسس این سلسله شخصی به نام حسن بود که با عنوان علاءالدین
سلسله شخصی به نام حسن بود که با عنوان علاءالدین گانگو بهمنی بر تخت سلطنت نشست. خاندان بهمنی‌ها از نوادگان «علاءالدین حسن بهمنی» به‌شمار می‌رفتند و نسب خود را به بهمن پسر اسفندیار از سلسله کیانیان ایران می‌رساندند. خاندان بهمنی با علاقه فراوانی که به فرهنگ فارسی و عرفای ایرانی داشتند بسیار کوشیدند که به حضور شاه نعمت‌اله ولی و خواجه شمس‌الدین حافظ شیرازی در دربار خود مفتخر گردند، اما توفیق نیافتند. این سلسله جشن‌ها و اعیاد ایرانی از جمله نوروز را با شکوه فراوان برگزار می‌کردند. زبان دربار آنها، زبان فارسی
برگزار می‌کردند. زبان دربار آنها، زبان فارسی بود، در آموزشهای اولیه به شاهزادگان، بوستان سعدی آموخته می‌شد. برخی شاهان بهمنی خود به این زبان شعر می‌سرودند و از شاعران فارسی زبان و شیعی نشان، استقبال گرمی به عمل می‌آوردند، مانند آذری اسفراینی که بهمن نامه را سرود، آن‌ها مروج زبان فارسی و عربی در منطقه بودند. بهمنی‌ها شاهانی با گرایش‌های شیعی بودند که ایرانیان در حکومت‌های آن‌ها نقش به سزایی داشته و گاه وزنه‌های سنگینی در رونق بخشیدن به تشیع بوده‌اند. یکی از این نخبگان عمادالدین محمود گاوان بوده‌است. خاندان
این نخبگان عمادالدین محمود گاوان بوده‌است. خاندان بهمنی از زمان احمدشاه (۸۲۵–۸۳۹) در سلک طرفداران شاه نعمت‌الله ولی درآمدند و به خاندان و اعقابش خالصانه ارادت ورزیدند. پس از انقراض، بهمنیان این سلسله بین پنج سلسله مسلمان دیگر تقسیم شد که از میان آنان سه سلسله نظام شاهیان، عادلشاهیان و قطب شاهیان شیعه و برید شاهیان و عمادشاهیان که دیری نپاییدند سنی بودند. پیشینه. دولت بهمنیان هم‌زمان با اوضاع آشفته ایران بنیان گذاشته شد ایران در دوره پس از ایلخانیان یعنی دوران آل‌مظفر در فارس و کرمان (۷۹۵–۷۱۳/۱۳۹۳–۱۳۱۴)،
آل‌مظفر در فارس و کرمان (۷۹۵–۷۱۳/۱۳۹۳–۱۳۱۴)، سربداران در خراسان (۷۸۸–۷۳۶/۱۳۸۶–۱۳۳۶) و آل جلایر (۸۳۵–۷۳۶/۱۴۳۲–۱۳۳۶) در عراق و آذربایجان اوضاع مناسبی نداشت. پیش از تأسیس سلطنت بهمنی در سال ۱۳۴۷ میلادی، هند تحت تأثیر حکومت‌های مختلفی قرار داشت. در شمال هند، سلطنت دهلی که توسط سلسله‌های مسلمان مانند خلجی‌ها و تغلقیان اداره می‌شد، نقش مهمی در گسترش اسلام و فرهنگ فارسی داشت جنوب هند، امپراتوری ویجایاناگارا یکی از قدرت‌های برجسته بود که به عنوان یک نیروی هندو در برابر گسترش اسلام در منطقه مقاومت می‌کرد. این
در برابر گسترش اسلام در منطقه مقاومت می‌کرد. این امپراتوری در زمینه‌های فرهنگی و اقتصادی نیز تأثیرگذار بود. علاءالدین حسن بهمن‌شاه (۷۵۹–۷۴۸/۱۳۵۸–۱۳۴۷) بنیان‌گذار این سلسله محسوب می‌شود. نام او که حسن کانگو بود که در خدمت سلاطین تغلقی دهلی بسر می‌برد. او به عنوان فرمانده سپاه به «ظفر خان» ملقّب گردید. علاءالدین بهمن‌شاه خود را از سلاله بهمن (اردشیر) فرزند اسفندیار از شاهان اساطیری ایران معرفی می‌کرد و در روز جمعه ۲۴ ربیع‌الثانی سال ۷۴۸ قمری با نام «ابوالمظفر بهمن شاه»، سلسله بهمنیان را بنیان‌گذاشت. حضور
بهمن شاه»، سلسله بهمنیان را بنیان‌گذاشت. حضور مؤثر ایرانیان مهاجر در دکن از همان ابتدای حکومت بهمنیان قابل مشاهده‌است. علاءالدین حسن بهمن‌شاه ایرانیانی چون صدرالشرف سمرقندی را در راس حکومت گذاشت و «میر محمد بدخشی» قاضی‌القضات سپاه او بود. گفته می‌شود که هر دو آن‌ها ریاضیدان و دانشمند در علم هیئت و نجوم نیز بوده‌اند. همچنین «حکیم ناصرالدین شیرازی» و «علیم‌الدین تبریزی» پزشک‌های دربار او بودند. در دربار او روز نوروز عید گرفته می‌شد و شاه به عالمان و شاعران در این روز بار می‌داد. افزون‌بر این‌ها از کسانی چون
این روز بار می‌داد. افزون‌بر این‌ها از کسانی چون «فضل‌الله اینجو»، «مفتی احمد هروی»، «لطف‌الله سبزواری»، «سیف‌الدین غوری»، و «عصامی» که شاعر بود و مثنوی تاریخی «فتوح السلاطین» را نوشت می‌توان نام برد. محمد شاه اول پسر علاءالدین بهمن‌شاه به سلطنت بهمنی‌ها سازمان بخشید و آن را در هیبت یک سلسله واقعی درآورد. حکومت مرکزی از لحاظ اداره امور کشوری، لشکری و قضایی به سه بخش عمده تقسیم شد. قسمت کشوری در دست «وکیل سلطنت» یا نخست‌وزیر بود که وزیران و دبیرانی در اختیار داشت. بخش قضایی نیز شامل قاضیان و مفتیان بود و
داشت. بخش قضایی نیز شامل قاضیان و مفتیان بود و حفظ آرامش و امنیت شهرها در دست کوتوالها (مأموران عالی‌رتبه پلیس) و محتسب‌ها بود. در بخش نظامی، فرمانده کل قوا در مرکز فرماندهی تعدادی فرمانده زیردست داشت از جمله: فرمانده «باربرداران» که نیروهای نامنظم را بسیج می‌کرد؛ «بخشی» یا مأمور پرداخت؛ فرمانده «خاصه خیل» یا پاسداران سلطان، نیروی چهارهزار نفری سربازان مجهز و تعلیم‌دیده؛ و فرمانده دویست تن «یکه‌جوانان» یا «سلاحداران» که نگاهداری سلاح‌های شخصی سلطان به عهده آن‌ها بود. سراسر قلمرو سلطانی به چهار «طرف» یا
آن‌ها بود. سراسر قلمرو سلطانی به چهار «طرف» یا ایالت تقسیم می‌شد و هر طرف به فرمان یک «طرفدار» یا حاکم بود. طرفدار در اصل مسئول کشوری و لشکری ایالت بود و «قلعه‌داران» یا فرماندهان دژها تابع او بودند. دولت‌آباد، برار، احسن‌آباد گلبرگه و محمدآباد بیدر (که بخش کوچکی از تلنگانه را نیز که نخست در دست بهمنیان بود در بر می‌گرفت) مراکز چهار ایالت قلمرو سلطنت بودند. از میان این ایالتها، گلبرگه مهم‌ترین ایالت بود که پایتخت در آن قرار داشت و «طرفدار» آنجا از اعتماد کامل سلطان برخوردار بود. برطبق آنچه که در کتاب تاریخ
سلطان برخوردار بود. برطبق آنچه که در کتاب تاریخ فرشته ثبت است، محمد شاه اول، «صدرالشرف سمرقندی» را همراه مادر خود «ملکه جهان»، برای حج و زیارت کربلا فرستاد. همچنین در زمان وی مسجد بزرگ گلبرگه ساخته شد. بالای محراب آن مسجد اسامی پنج تن حک شده و زیر آن اسامی چهار تن خلفای راشدین آمده‌است، که حاکی از آن است که گر چه شاهان بهمنی و مردم حنفی مذهب بودند اما از همان ابتدا به تفکرات شیعه نیز تعلق فکری داشته‌اند. محمد شاه دوم (۷۹۹–۷۸۰/۱۳۹۷–۱۳۷۸) پنجمین سلطان سلسه بهمنی، خود شاعری صاحب دیوان، عالم و دوستدار ادبیات
خود شاعری صاحب دیوان، عالم و دوستدار ادبیات عرب و فارسی بود. سال‌های آخر حکومت او با تاخت و تاز تیمور (۸۰۷–۷۷۱/۱۴۰۵–۱۳۷۰) به ایران و حملهٔ وی به دهلی (۸۰۰/۱۳۹۸–۹۹) هم‌زمان بود. در پی آشفتگی اوضاع شمال هند که در آن سلطنت دهلی اقتدار خویش را در شمال تا حدود زیادی از دست داد، چندین سلطنت کوچک مانند خاندیش (۱۰۰۹–۷۷۲/۱۶۰۱–۱۳۷۰)، گجرات (۹۹۱–۷۹۳/۱۵۹۳–۱۳۹۱)، جونپور (۸۸۳–۷۹۶/۱۴۷۹–۱۳۹۴)، و مالوا (۹۳۷–۸۰۴/۱۵۳۱–۱۴۰۱) پدید آمدند. در دوران او تعداد زیادی از عالمان و شاعران از ایران و عراق به دکن رفتند و گفته می‌شود که
از ایران و عراق به دکن رفتند و گفته می‌شود که «حافظ شیرازی» را او به دکن دعوت کرد. طبق همان روایت حافظ این غزل خود را خطاب به محمد شاه دوم نوشته‌است: محمد شاه دوم مدارس زیادی را تأسیس کرد و برای محدثان اهمیت زیادی قائل بود. در زمان او بسیاری از شاعران عرب که به دکن می‌آمدند بوسیلهٔ «فضل‌الله اینجو» که در صدر سلطنت بود به شاه معرفی می‌شدند. در دوران محمد شاه دوم، «ملا عبدالکریم همدانی» کتاب «تاریخ محمد شاهی» را نوشت، ولی این اثر مانند «سراج التواریخ» از «ملا محمد لاری» و «تحفة السلاطین» از «ملا داود بیدری»،
محمد لاری» و «تحفة السلاطین» از «ملا داود بیدری»، که متعلق به تاریخ بهمنیان بودند، مانند بسیاری از آثار علمی و ادبی دیگر دورهٔ بهمنیان از جمله «بهمن نامه» از بین رفته؛ گرچه گفته می‌شود مطالب آن‌ها در کتب تاریخی دیگر مانند «تاریخ فرشته» و «طباطبا» وجود دارد. فیروز شاه (۸۲۵–۸۰۰/۱۴۲۲–۱۳۹۷)، هشتمین پادشاه بهمنی از فرزانگان این سلسلهبه‌شمار می‌رود. او که زیر نظر «فضل‌الله اینجو» تعلیم دیده بود مردی عالم و علاقه‌مند به تفسیر، فقه، کلام و فلسفه بود و هفته‌ای سه روز کتاب‌های منطق، حساب و هندسه، کلام و علم معانی و
کتاب‌های منطق، حساب و هندسه، کلام و علم معانی و بیان تدریس می‌کرد. او شعر می‌گفت و «عروجی» یا «فیروزی» تخلص می‌کرد و بسیاری از عالمان و شاعران ایرانی و خراسانی به دعوت او به دکن آمدند. ازجمله در این دوران «سید محمد حسینی»، عارف نامدار دکن که به «خواجه بنده نواز» و «گیسو دراز» معروف است، در سن ۸۴ سالگی از دهلی به گلبرگه آمد و بعد از بیست سال سکونت در آنجا به سال ۸۲۵/۱۴۲۲ در ۱۰۴ سالگی چند ماه بعد از وفات فیروز شاه درگذشت. ۲۳ مورداز تألیفات وی شناخته شده که از گزند حوادث محفوظ مانده‌اند ازجمله تفسیر قرآن با
گزند حوادث محفوظ مانده‌اند ازجمله تفسیر قرآن با نام «ام‌المعانی»، حواشی بر «کشاف زمخشری» و «مشارق الانوار صاغانی»، شرح‌هایی بر متونی مانند «فصوص الحکم»، «رساله قشیریه» و «عوارف المعارف»، و کتاب «الخاتمه»، «جوامع الکلم»، «امصار الاسرار»، شرح «فقه الاکبر»، شرح «تمهیدات»، «مکاتیب»، «جواهر العشاق»، «انیس العشاق»، مجموعه یازده رسائل و نیز رساله «فی رؤیت باری تعالی» از تألیفات او می‌باشد. شهاب‌الدین احمد شاه اول (۸۳۹–۸۲۵/۱۴۳۶–۱۴۲۲)، جانشین فیروزشاه، معروف به «احمد شاه ولی» به آداب شرع و عرفان متمایل بود. او پس
شاه ولی» به آداب شرع و عرفان متمایل بود. او پس از درگذشت «گیسو دراز» به دنبال راهنمای روحانی بود و از این رو «شاه نعمت‌الله ولی» در کرمان را به دکن دعوت کرد. شاه نعمت‌الله در پاسخ ضمن معذرت خواهی از سفر به دکن یکی از شاگردان خود به نام ملا قطب‌الدین را همراه نامه‌ای و تاجی سبز که به مناسبت دوازه امام دارای دوازده کنگره بود روانهٔ بیدر کرد. گفته می‌شود که شاه نعمت‌الله در نامه احمد شاه را «ولی» خطاب کرده بود و همین باعث شهرت او به این لقب گردید. در پی اصرار مکرر احمد شاه، شاه نعمت‌الله نوهٔ خود نورالله را
مکرر احمد شاه، شاه نعمت‌الله نوهٔ خود نورالله را نیز که بعداً از سوی شاه به «ملک المشایخ» ملقب گردید روانه دکن ساخت. وی در دربار احمد شاه بسیار مورد احترام و تکریم بود و با ازدواج با دختر احمد شاه در سلک اعضای خانواده سلطنتی درآمد. دختر دیگر احمد شاه نیز با «محب‌الدین حبیب‌الله» برادر نورالله ازدواج کرد؛ لذا خانواده نعمت‌اللهی در دکن جزو خانواده سلطنتی محسوب می‌شدند. بعد از وفات شاه نعمت‌الله در سال ۸۳۴/۱۴۳۱ فرزند و جانشینش «برهان‌الدین خلیل‌الله» با اکثر اعضای خانوادهٔ خویش راهی دکن شد. به اینصورت شهر
اعضای خانوادهٔ خویش راهی دکن شد. به اینصورت شهر بیدر برای بیش از سه قرن مرکز سلسلهٔ نعمت‌اللهی قرار گرفت، حتی در حدود سال ۱۱۸۴/۱۷۷۰ «سید میر عبدالحمید»، معروف به معصوم علی شاه، از سوی رضا علی شاه دکنی، بیست و هشتمین قطب سلسله نعمت‌اللهی، به ایران اعزام و باعث تجدید حیات تصوف در ایران گردید. احمد شاه ولی به شیعه بودن شهرت دارد. او تعداد زیادی از ایرانیان و نیز سادات نجف و کربلا را به دکن دعوت کرد. وی علاقه‌مند به شعر و موسیقی نیز بوده‌است و تعداد زیادی از شاعران در دربار وی حضور داشته‌اند. در زمان وی
از شاعران در دربار وی حضور داشته‌اند. در زمان وی «نورالدین حمزه آذری» بهمن نامه را که منظومه‌ای به سبک شاهنامه فردوسی بود در تاریخ بهمنیان تألیف کرد، که بخشی از آن را در دکن و بخشی دیگر را در خراسان نوشت. وی با اجازهٔ احمد شاه به ایران بازگشت افزون بر بهمن نامه، وی کتاب «جواهر الاسرار» (یا مفتاح الاسرار)، مثنوی «مرآت الاسرار «کتاب «عجائب الغرائب» را نوشت و صاحب دیوان شعر نیز می‌باشد. سلطان علاءالدین احمد شاه دوم (۸۶۲–۸۳۹/۱۴۵۸–۱۴۳۶) جانشین احمد شاه، نظیری را که زادهٔ طوس بود و به بیدر آمده بود را
نظیری را که زادهٔ طوس بود و به بیدر آمده بود را ملک‌الشعرای دربار خود کرد. وی از پیروان شاه نعمت‌الله بود و با خاندان نعمت‌اللهی روابط صمیمانه‌ای داشت. بعداً وی به عمادالدین محمود گاوان نیز وابسته شد. گفته می‌شود که وی با همکاری «ملا سمیعی» و دیگران بهمن نامه را که آذری نیمه تمام گذاشته بود به عنوان ملحقات بهمن نامه تکمیل کرد. شمس الدین محمد شاه سوم ملقب به لشکری (۸۸۷—۸۶۷/۱۴۸۲–۱۴۶۳)، سیزدهمین سلطان سلسله بهمنیان، بیشتر به سبب وزیر دانشمندش «خواجه محمود گاوان» (م ۸۸۶/۱۴۸۱)، ملقب به «خواجه جهان»، شهرت دارد.