payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و نیروهای موشکی و توپخانه ساحلی) است. نیروی دریایی روسیه با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به دلیل نگهداری ناکافی، کمبود بودجه و اثرات متعاقب آن بر آموزش پرسنل و جایگزینی به موقع تجهیزات، به شدت آسیب دید. شکست دیگر به صنعت کشتی سازی داخلی روسیه نسبت داده شد که به دلیل نبود سخت افزار و فناوری معاصر رو به زوال بود. برخی از تحلیلگران حتی استدلال کردند که به همین دلیل، توانایی های دریایی روسیه با "فروپاشی غیرقابل برگشت" آهسته اما قطعی روبرو شد. در سال ۲۰۱۳ افزایش قیمت گاز و نفت در نتیجه به دلیل افزایش بودجه‌های
قیمت گاز و نفت در نتیجه به دلیل افزایش بودجه‌های موجود، نوعی رنسانس نیروی دریایی روسیه را فعال کرده‌است که ممکن است به روسیه اجازه داده باشد «توسعه ظرفیت مدرن سازی» را آغاز کند. در اوت ۲۰۱۴، سرگئی شویگو وزیر دفاع گفت که توانایی‌های دریایی روسیه ظرف شش سال آینده در واکنش به استقرار ناتو در اروپای شرقی و تحولات اخیر در اوکراین با سلاح‌ها و تجهیزات جدید تقویت خواهد شد. تناژ کل برای نیروی دریایی روسیه تا سال ۲۰۱۹، ۱٬۲۱۶٬۵۴۷ تن است. ریشه. ریشه‌های نیروی دریایی روسیه را می‌توان به دوره بین قرن ۴ تا ۶ ردیابی کرد.
را می‌توان به دوره بین قرن ۴ تا ۶ ردیابی کرد. اولین ناوگان اسلاوی شامل کشتی‌های قایقرانی کوچک و قایق‌های ردیفی بود که دریانوردی شده بودند و قادر به پیمایش در بستر رودخانه‌ها بودند. در طول قرن ۹ تا ۱۲، فلوتیلا در روس کیفان متشکل از صدها کشتی با یک، دو یا سه دکل وجود داشت. کشتی‌های ریورین در قرن نهم کیفان روس از مسیرهای تجاری به قسطنطنیه محافظت می‌کردند شناخته شده‌است که شهروندان نوگورود در دریای بالتیک لشکرکشی کرده‌اند (مثلاً محاصره سیگتونا در سال ۱۱۸۷) - اگرچه منابع معاصر اسکاندیناوی بیان می‌کنند که ناوگان
منابع معاصر اسکاندیناوی بیان می‌کنند که ناوگان از کارلیا یا استونی بود. لادیا (ладья به زبان روسی یا قایق دریایی) یک قایق معمولی بود که توسط ارتش نووگورود استفاده می‌شد (طول ۳۰ متر با عرض پنج تا شش متر و دو یا سه دکل با تسلیحات قوچ‌های کوبنده و منجنیق مکمل. ۵۰ تا ۶۰ مرد). همچنین قایق‌های بادبانی و قایق‌های پارویی کوچک‌تری وجود داشتند، مانند اوشکویس (اوشکوی) برای قایقرانی در رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و اسکری‌ها، کوچیس (ترمزها) و نوسادها (نوسادها) که برای حمل و نقل بار استفاده می‌شدند در طول قرن‌های ۱۶ و ۱۷،
و نقل بار استفاده می‌شدند در طول قرن‌های ۱۶ و ۱۷، کوساک‌ها با استفاده از قایق‌های بادبان و قایق‌های ردیفی، کمپین‌های نظامی علیه خانات کریمه و امپراتوری عثمانی انجام می‌دهند. کوساک‌های دن آن‌ها را استروژ (струб) می نامیند. این قایق‌ها قادر به حمل و نقل تا ۸۰ مرد بودند. فلوتیلاهای کوساک ۸۰ تا ۱۰۰ قایق بودند. دولت متمرکز روسیه از قرن ۱۷ برای دسترسی خود به دریای بالتیک، دریای سیاه و دریای آزوف می‌جنگید. تا پایان آن قرن، روس‌ها تجربه ارزشمندی را در استفاده از قایق‌های رودخانه ای همراه با نیروهای زمینی انباشته
رودخانه ای همراه با نیروهای زمینی انباشته بودند در زمان تزار میخائیل فئودوروویچ، ساخت اولین کشتی سه ماست که به‌طور کامل در داخل روسیه ساخته شد، در سال ۱۶۳۶ به پایان رسید. او در بالاخونا توسط کشتی سازان دانمارکی از هولشتاین با طراحی اروپایی ساخته شد. در سال‌های ۶۹–۱۶۶۷ روس‌ها به منظور دفاع از مسیرهای تجاری در امتداد رودخانه ولگا که منتهی به دریای خزر شد، سعی در ساخت کشتی‌های دریایی در روستایی از دیدنوو در سواحل رودخانه اوکا کردند. آن‌ها در سال ۱۶۶۸ یک کشتی ۲۶ تفنگی به نام اورئول (Орёл یا عقاب)، قایق
کشتی ۲۶ تفنگی به نام اورئول (Орёл یا عقاب)، قایق بادبانی، قایقی با دکل و بوسپریت و چند قایق ردیفی ساختند در طول بخش عمده‌ای از بازرگانان و کوساک‌های روسی قرن هفدهم با استفاده از قایق‌های کخ، در سراسر دریای سفید بادبان کشیده، رودخانه‌های لنا، کلیما و ایندیگرکا را کاوش و شهرک‌هایی را در منطقه آمور فوقانی تأسیس می‌کردند. بدون شک تقدیر شده‌ترین کاشف روسی سمیون دژنف بود که در سال ۱۶۴۸ تمام طول روسیه کنونی را در امتداد ساحل قطب شمال پیمود. دژنف که شبه جزیره چوکوتسک را دور زده و از دریای برینگ عبور کرد و به
چوکوتسک را دور زده و از دریای برینگ عبور کرد و به اقیانوس آرام رفت. نیروی دریایی امپراتوری روسیه. نیروی دریایی مدرن روسیه به ابتکار پتر کبیر ایجاد شد. در جریان لشکرکشی دوم آزوف در سال ۱۶۹۶ علیه امپراتوری عثمانی، روس‌ها برای اولین بار از ۲ کشتی جنگی، ۴ کشتی آتش‌نشانی، ۲۳ گالی و ۱۳۰۰ کشتی بر روی رودخانه ورونژ استفاده کردند. پس از تصرف قلعه آزوف، به درخواست پتر یکم، بویار دوما، با درک اهمیت حیاتی نیروی دریایی برای جنگ موفقیت‌آمیز، در ۲۰ اکتبر ۱۶۹۶ فرمانی مبنی بر آغاز ساخت یک نیروی دریایی عادی تصویب کرد پتر در
آغاز ساخت یک نیروی دریایی عادی تصویب کرد پتر در اوایل سلطنت خود، توری به اروپای غربی، انگلستان و هلند داشت. در هلند، او با کار ریاضیدانان هانس گودا، دیرک ریون و هانس ایسبرانتسن هوگزات آشنا شد که شور و شوق او را برای ارزش ریاضیات برانگیخت. یکی از نتایج مهم این تور، استخدام تعداد زیادی از متخصصان خارجی با تخصص‌های مختلف از جمله ریاضیدانان بود. در میان کسانی که استخدام شدند هنری (یا هری) فارکهارسون بود که در روسیه آندری دانیلوویچ (دانیلوف) فرخوارسون یا فاروارسون (۱۶۷۵–۱۷۳۹) نامیده می‌شد، که ریاضیات و نجوم را
(۱۶۷۵–۱۷۳۹) نامیده می‌شد، که ریاضیات و نجوم را در دانشگاه آبردین تدریس می‌کرد و توسط هالی جیکوب بروس (۱۶۷۰-۱۷۳۵) توصیه می‌شد.، در حالی که جان کولسون برای تدریس ریاضیات استخدام شد وظیفه فارکوهارسون در روسیه ایجاد و اداره مدرسه ریاضیات و ناوبری بود. تحت هدایت فارکوهارسون بود که او و تزار پتر برنامه درسی ریاضیات مدرسه جدید را نوشتند. او توسط استیون گوئین (۱۶۸۴–۱۷۲۰) و ریچارد گریس (۱۶۸۲-۱۷۰۹)، که فارغ التحصیلان مدرسه ریاضی سلطنتی انگلستان بودند، همراهی می‌کردند. برای استفاده در ناوگان آزوف - گوتو پردستینتسیا
برای استفاده در ناوگان آزوف - گوتو پردستینتسیا (مشیت خدا) با ۵۸ تفنگ، استاری اورل ۸۰ تفنگی (عقاب پیر) و ۷۰ تفنگ Staryy Dub (بلوط پیر) بودند در طول جنگ بزرگ شمالی ۱۷۰۰–۱۷۲۱ روس‌ها، ناوگان بالتیک و شهر سن پترزبورگ را ساختند. در سال ۱۷۰۳–۱۷۲۳ پایگاه اصلی ناوگان بالتیک در سن پترزبورگ و سپس در کرونشتات قرار داشت. پایگاه‌های دیگر بعدها در ویبورگ، هلسینکی، ریول (در حال حاضر تالین) و آلبو تأسیس شدند. در ابتدا میخائیل ولادیمیرسکی پریکاز مسئول کشتی سازی بود. بعدها این توابع به دریاسالاری روسیه منتقل شدند. اصول اساسی
توابع به دریاسالاری روسیه منتقل شدند. اصول اساسی نیروی دریایی روسیه، روش‌های آموزشی و آموزشی آن و همچنین روش‌هایی برای انجام اقدام نظامی همگی در مقررات نیروی دریایی (۱۷۲۰) خلاصه شده بودند که توسط پتر بزرگ، فیودر آپراکسین، الکسی سناوین، نوم سنیاوین و میخائیل گلیتسین نوشته شده‌است، عموماً اعتبار توسعه هنر جنگ دریایی روسیه را دارند. اصول اصلی جنگ دریایی بیشتر توسط گریگوری اسپیریدوف، فئودور اوشاکوف و دمیتری سناوین توسعه یافت. جنگ‌های اول و دوم روسیه-عثمانی کاترین کبیر منجر به تأسیس ناوگان دریای سیاه شد که
کاترین کبیر منجر به تأسیس ناوگان دریای سیاه شد که پایگاه‌های آن در سواستوپول (۱۷۸۳) و خِرسون بود. در آن زمان بود که کشتی‌های جنگی روسیه به‌طور منظم شروع به سرمایه‌گذاری به دریای مدیترانه کردند. در سال ۱۷۷۰ اسکادران گریگوری اسپیریدوف با نابودی ناوگان ترکیه در نبرد چزما در دریای اژه برتری یافت. روس‌ها پس از پیشروی به دانوب، فلوتیلا نظامی دانوب را به منظور نگهبانی از مهد دانوب از هجوم ترک‌ها تشکیل دادند و آن‌ها در سال ۱۷۷۱ به عنوان مهمان به دوبرونیک در جمهوری راگوسا آمدند. خاویار بلگا از دانوب مشهور بود و
راگوسا آمدند. خاویار بلگا از دانوب مشهور بود و بازرگانان جمهوری راگوسا بر کسب و کار واردات صادرات صربستان با سلطنت هابسبورگ مسلط بودند. نیروی دریایی روسیه در سال ۱۷۸۰ دو کشتی باری بریتانیایی را تصرف کرد، محموله آن‌ها کنف و آهن بود. زمانی که بریتانیا به استقلال ایالات متحده اذعان می‌کند، جمهوری راگوسا در سال ۱۷۸۳ با کمک آمریکا به یکی از ناوگان‌های برتر تجاری دریای مدیترانه تبدیل شد، اگرچه آمریکایی‌ها موافقت کردند که اجازه عبور آزاد کشتی‌های دوبرونیک در بندرهای خود را دهند فیودور اوشاکوف در جریان سفر اکتشافی
خود را دهند فیودور اوشاکوف در جریان سفر اکتشافی مدیترانه‌ای سال ۱۷۹۹ به جمهوری هفت جزیره یونان را کنده کاری کرد و برای پاکسازی از کورفوی فرانسه و تمام جزایر ایونی پیش رفت. پس از آن اسکادران او پایگاه‌های فرانسه در ایتالیا به ویژه جنوا و آنکونا را مسدود کرد و با موفقیت به ناپل و رم حمله کرد. اوشاکوف که در قرن بیست و یکم قدیس حامی نیروی دریایی روسیه اعلام کرد، موفق به فرماندهی دمیتری سناوین شد که کنترل روسیه بر جنوب دریای آدریاتیک را دوباره اعمال و تجارت دریایی دوبرونیک را مختل کرد و ناوگان عثمانی را در نبرد
دوبرونیک را مختل کرد و ناوگان عثمانی را در نبرد آتوس (۱۸۰۷) نابود کرد. بین سال‌های ۱۸۰۳ تا ۱۸۵۵ ملوانان روسی بیش از ۴۰ دور و سفرهای دور دست به کار شدند که نقش مهمی در اکتشاف شرق دور داشت و در کشف فابیان فابین گوتلیب فن بلینگسهاوزن از قطب جنوب به اوج خود رسید. با توجه به این پیروزی‌ها، کندی توسعه فنی و اقتصادی روسیه در نیمه اول قرن نوزدهم باعث شد که او در زمینه ساخت قایق بخار از دیگر قدرت‌های جهان عقب بیفتد. در سال ۱۸۲۶ بود که روس‌ها اولین قایق بخار مسلح خود ایزورا را ساختند. در آغاز جنگ کریمه در سال ۱۸۵۳
ایزورا را ساختند. در آغاز جنگ کریمه در سال ۱۸۵۳ کشتی‌های بخار کم بودند و کشتی‌های قایقرانی به شدت بر آن برتری داشت. نبرد سینوپ که توسط پاول ناخیموف به دست آمده‌است، در تاریخ به عنوان آخرین نبرد دریایی قابل توجه شامل کشتی‌های قایقرانی یاد می‌شود. در جریان محاصره سواستوپول در سال‌های ۱۸۵۴–۱۸۵۵، ملوانان روسی نمونه‌ای از استفاده از تمام وسایل ممکن برای دفاع از پایگاه خود از خشکی و دریا تعیین کردند. اگرچه روس‌ها معدن دریایی مدرن را در بالتیک معرفی کردند و محاصره پتروپاولوفسک-کامچاتسکی در اقیانوس آرام را دفع
پتروپاولوفسک-کامچاتسکی در اقیانوس آرام را دفع کردند، اما سواستوپول سرانجام با شرایط شرافتمندانه تسلیم شد اما تنها پس از غرق شدن روس‌ها کشتی‌های خود برای جلوگیری از استفاده خارج از بندرگاه. بر اساس پیمان پاریس، روسیه حق خود را برای در دست داشت ناوگان نظامی در دریای سیاه از دست داد. به عنوان یک نتیجه، ناوگان قایقرانی روسیه اهمیت خود را از دست داد و به سرعت با قایق‌های بخار جایگزین شد، از جمله اولین کشتی مسلح زرهی فولادی Opyt و یکی از اولین آهن یدریانوردی پیتر ولیکی. در ۱۶ ژانویه ۱۸۷۷ دریاسالار استپان ماکاروف
ولیکی. در ۱۶ ژانویه ۱۸۷۷ دریاسالار استپان ماکاروف اولین باری شد که اژدرها را از یک قایق در مبارزه پرتاب کرد. او همچنین این ایده را پیشنهاد کرد و بر ساخت اولین یخ‌شکن اقیانوس شکن جهان یرمک نظارت داشت و فرماندهی آن را در دو سفر اکتشافی قطب شمال در سال‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۱ بر دست داشت. در حدود همان زمان الکسی کریلوف نظریه سیل پذیری مدرن را تشریح کرد. نیروی دریایی روسیه در آستانه جنگ روسو و ژاپن سومین نیروی دریایی قوی جهان محسوب می‌شد که به‌طور کلی و نیروی دریایی روسیه به‌طور خاص فاجعه ای برای ارتش روسیه تبدیل شد.
به‌طور خاص فاجعه ای برای ارتش روسیه تبدیل شد. اگرچه هیچ‌یک از دو حزب فاقد شجاعت نبودند، اما روس‌ها در نبرد پورت آرتور از ژاپنی‌ها شکست خوردند که این اولین بار در جنگ بود که از معادن برای مقاصد تهاجمی استفاده می‌شد. کشتی‌های جنگی ناوگان بالتیک که به شرق دور فرستاده شده بودند در نبرد تسونشیما از دست رفت. کمی بعد از جنگ روسیه بخش قابل توجهی از هزینه‌های نظامی خود را به یک برنامه بلندپروازانه کشتی سازی با هدف جایگزینی کشتی‌های جنگی از دست رفته با دریدنوت مدرن اختصاص داد. در طول جنگ جهانی اول، ناوگان‌ها به دلیل
داد. در طول جنگ جهانی اول، ناوگان‌ها به دلیل استخراج شدید دفاعی و تهاجمی از دو طرف، نقش محدودی در جبهه شرق ایفا کردند. از نظر مشخصه ناوگان دریای سیاه موفق به مسدودی بسفر شد و به این ترتیب مانع ورود ناوگان عثمانی به دریای سیاه شد. پس از انقلاب روسیه را مجبور به ترک جنگ کرد، ناوگان بالتیک در جریان کروز یخ ناوگان بالتیک از هلسینکی و تالین به کرونشتات تخلیه شد و بسیاری از کشتی‌های ناوگان دریای سیاه آخرین پناهگاه خود را به بیزرته پیدا کردند. نیروی دریایی شوروی. در اکثر موارد ملوانان روسی از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه
در اکثر موارد ملوانان روسی از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه استقبال کردند که در آن شرکت کردند. پیش از این در سال ۱۹۰۵ ملوانان کشتی جنگی پوتمکین در نیروی دریایی دریای سیاه شورش کردند. در سال ۱۹۰۶ سربازان سرکش در جریان رویدادهایی معروف به شورش ویاپوری که متعاقباً به زمین گذاشته شد، در پی بمباران کشتی‌های ناوگان بالتیک که به دولت تزار وفادار ماندند، کنترل برخی استحکامات ساحلی هلسینکی را به دست گرفتند. اولین کشتی نیروی دریایی شوروی را می‌توان رزمناو سرکش آوریورا در نظر گرفت که شلیک خالی اش از تفنگ پیش‌بینی شده اش بر اساس
که شلیک خالی اش از تفنگ پیش‌بینی شده اش بر اساس روایت‌های شوروی نشانه انقلاب اکتبر بود. در مارس ۱۹۲۱ ملوانان کرونشتات علیه بلشویک‌ها شورش کردند و خواستار آزادی بیان و بستن اردوگاه‌های کار اجباری شدند، اما این شورش ملحوظ بی رحمانه توسط لئون تروتسکی سرکوب شد. پس از انقلاب، مرمت نیروی دریایی کند بود و تنها با آغاز صنعتی شدن در سال ۱۹۳۰ یک برنامه بزرگ کشتی سازی توسعه یافت، اما قبل از آغاز جنگ بزرگ میهن پرانی، بخش اتحاد جماهیر شوروی از جنگ جهانی دوم به انجام نمی‌رسید. در نتیجه نیروی دریایی شوروی در طول جنگ
نمی‌رسید. در نتیجه نیروی دریایی شوروی در طول جنگ جهانی دوم شامل برخی کشتی‌های قدیمی دوران جنگ جهانی اول، برخی رزمناوها و ناوشکن‌های مدرن پیش از جنگ و تعدادی قایق اژدر ساختند. متاسفانه بخش عمده ای از ناوگان شوروی در دریای بالتیک در لنینگراد و کرونشتات توسط میادین مین فنلاندی و آلمانی در طول سال‌های ۱۹۴۱–۱۹۴۴ مسدود شد و با مین‌ها و حملات هوایی زخمی شد، با این وجود مرتب‌سازی‌های متعددی با قایق‌های حمله ای و اقدامات زیردریایی‌ها انجام شد. در دریای سیاه با از دست دادن پایگاه اصلی دریایی—سواستوپول، و اقدامات
دست دادن پایگاه اصلی دریایی—سواستوپول، و اقدامات مؤثر هوانوردی محور و همچنین میدان‌های مین اثربخشی کشتی‌های سطحی بزرگ محدود شد. ناوگان شمالی که بیشتر از ناوشکن‌ها (جنگ جهانی اول نویک کلاس و کشتی‌های طراحی مدرن تر ۷ و ۷U) تشکیل شده بود، در دفاع ضدهوایی و ضد زیردریایی کاروان‌های متفقین که به مورمانسک می‌روند نقش داشت. در طول جنگ سرد، روس‌ها به نیروی دریایی خود تعدادی مأموریت دادند، علاوه بر نقش آن به عنوان یکی از پاهای سه‌گانه هسته ای، قرار بود نیروی دریایی اس اس بی اس‌های آمریکایی و گروه‌های حامل، خطوط
اس اس بی اس‌های آمریکایی و گروه‌های حامل، خطوط ارتباطی ناتو را به هم پیوسته نابود کند و به نیروهای زمینی در حمله‌های تئاتر قاره ای کمک کند. آنها سریع به تجهیز ناوگان سطحی خود را با موشک از انواع مختلف. در واقع به مشخصه ای از طراحی شوروی تبدیل شد تا موشک‌های بزرگ ضد کشتی را بر روی قایق‌های موشکی نسبتاً کوچک و سریع قرار دهد. نیروی دریایی شوروی همچنین دارای چندین رزمناو موشک هدایت شونده بسیار بزرگ با قدرت شلیک بزرگ مانند رزمناوهای کلاس کیروف و رزمناوهای کلاس اسلاوا بود. در دهه ۱۹۸۰ نیروی دریایی شوروی اولین
اسلاوا بود. در دهه ۱۹۸۰ نیروی دریایی شوروی اولین ناو هواپیمابر واقعی خود به نام تفلیس (که متعاقباً به ناوگان دریاسالار کوزنتسوف اتحاد جماهیر شوروی تغییر نام داد) را به دست آورد. از برخی جهات از جمله سرعت و فناوری رآکتور، بعدها زیردریایی‌های شوروی بودند و باقی می‌مانند که برخی از بهترین‌های جهان هستند. کاستی‌های اولیه آن‌ها میمیرش سر و صدا کافی نبود (قایق‌های آمریکایی آرام‌تر بودند) و فناوری سونار روس‌ها دارای زیردریایی‌های موشکی هدایت شونده هدف متعددی مانند زیردریایی کلاس اسکار و همچنین بسیاری از
مانند زیردریایی کلاس اسکار و همچنین بسیاری از زیردریایی‌های موشک‌های بالستیک مانند زیردریایی‌های کلاس دلتا و زیردریایی‌های حمله مانند زیردریایی کلاس ویکتور و آکولا بودند. قایق‌های موشک‌های بالستیک کلاس گردباد نیروی دریایی شوروی بزرگترین زیردریایی‌های جهان هستند. نیروی زیردریایی حمله شوروی نیز مانند بقیه نیروی دریایی به سمت رهگیری و تخریب رو به جلو نیروهای دریایی آمریکا/ناتو به ویژه گروه‌های نبرد ناو هواپیمابر آمریکایی بشود. نیروی دریایی فدراسیون روسیه. انحلال سال ۱۹۹۱ اتحاد جماهیر شوروی منجر به کاهش شدید
سال ۱۹۹۱ اتحاد جماهیر شوروی منجر به کاهش شدید نیروی دریایی روسیه شد. هزینه‌های دفاعی به شدت کاهش یافت. بسیاری از کشتی‌ها به عنوان کشتی‌های اقامتی در پایگاه‌های دریایی خراشیده یا گذاشته شدند و برنامه ساختمان اساساً متوقف شد. ساخت سرگی گورشکوف در دوره شوروی بر کشتی‌ها بر تأسیسات پشتیبانی تأکید کرده بود، اما گورشکوف کشتی‌ها را نیز فراتر از طول عمر مؤثر خود در خدمت حفظ کرده بود، بنابراین کاهش در هر رویدادی اجتناب ناپذیر بوده‌است. این وضعیت توسط طیف غیر عملی از انواع کشتی که مجموعه نظامی - صنعتی شوروی، با حمایت
کشتی که مجموعه نظامی - صنعتی شوروی، با حمایت از رهبری، مجبور به نیروی دریایی تشدید شد -- با در نظر گرفتن اصلاحات، نیروی دریایی شوروی در اواسط دهه ۱۹۸۰ تا به حال نزدیک به ۲۵۰ کلاس‌های مختلف کشتی. هواپیمای کلاس کیف حامل رزمناوها و بسیاری کشتی‌های دیگر پیش از موعد بازنشسته شدند و ناو هواپیمابر کلاس دریاسالار کوزنتسوف ناقص در نهایت توسط اوکراین به جمهوری خلق چین فروخته شد. بودجه تنها برای تکمیل کشتی‌های سفارش داده شده قبل از فروپاشی USSR اختصاص داده شد، و همچنین برای بازسازی می کندو تعمیرات در کشتی‌های ناوگان
برای بازسازی می کندو تعمیرات در کشتی‌های ناوگان گرفته شده از خدمت از آن زمان. با این حال، زمان ساخت این کشتی‌ها تمایل به کشش گسترده داشت: در سال ۲۰۰۳ گزارش شد که زیردریایی کلاس آکولا نرپا پانزده سال است که در حال ساخت است. ذخیره‌سازی زیردریایی‌های هسته ای از کار افتاده در بندرهای نزدیک مورمانسک به مسئله قابل توجهی تبدیل شد و بنیاد بلونا جزئیات کاهش آمادگی را گزارش کرد. پایگاه‌های پشتیبانی نیروی دریایی در خارج از روسیه مانند خلیج کم ران در ویتنام به تدریج بسته شدند، به استثنای پایگاه حمایت فنی متواضعانه در
شدند، به استثنای پایگاه حمایت فنی متواضعانه در تارتوس سوریه برای حمایت از کشتی‌های اعزامی به دریای مدیترانه. هوانوردی دریایی و همچنین از ارتفاع خود به عنوان هوانوردی نیروی دریایی شوروی کاهش یافت و از حدود ۶۰٬۰ پرسنل با حدود ۱۱۰۰ فروند هواپیمای جنگی در سال ۱۹۹۲ به ۳۵٬۰ پرسنل با حدود ۲۷۰ فروند هواپیمای جنگی در سال ۲۰۰۶ کاهش یافت. در سال ۲۰۰۲، از ۵۸۴ خدمه هوانوردی دریایی تنها ۱۵۶ خدمه آماده مبارزه بودند، و ۷۷ خدمه آماده پرواز در شب بودند. میانگین زمان پرواز سالانه ۲۱٫۷ ساعت بود، در مقایسه با ۲۴ ساعت در سال
سالانه ۲۱٫۷ ساعت بود، در مقایسه با ۲۴ ساعت در سال ۱۹۹۹. آموزش و آمادگی نیز به شدت رنج می‌برد. در سال ۱۹۹۵ تنها دو زیردریایی موشکی در یک زمان در ایستگاه، از ناوگان شمالی و اقیانوس آرام نگهداری می‌شدند. این کاهش به از دست دادن زیردریایی کورسک درجه دو اسکار در جریان تمرین تابستانی ناوگان شمالی که برای حمایت از انتشار یک دکترین دریایی جدید در نظر گرفته شده بود، به اوج خود رسید. این تمرین قرار بود با اعزام گروه وظیفه دریاسالار کوزنتسوف به دریای مدیترانه به اوج خود رسید. تا فوریه ۲۰۰۸، نیروی دریایی روسیه دارای
خود رسید. تا فوریه ۲۰۰۸، نیروی دریایی روسیه دارای ۴۴ زیردریایی هسته ای با ۲۴ زیردریایی عملیاتی بود؛ ۱۹ زیردریایی دیزل الکتریکی، ۱۶ عملیاتی؛ و ۵۶ رزمنده سطح رتبه اول و دوم، ۳۷ عملیاتی. با وجود این بهبود، حادثه نوامبر ۲۰۰۸ در هیئت مدیره قایق حمله زیردریایی کلاس آکولا نرپادر طول آزمایش‌های دریایی قبل از اجاره به هند نشان دهنده نگرانی برای آینده بود. در سال ۲۰۰۹ دریاسالار پوپوف، فرمانده سابق ناوگان شمالی روسیه گفت که نیروی دریایی روسیه در صورتی که نرخ فعلی ساخت کشتی‌های جدید بدون تغییر باقی بماند، به دلیل
ساخت کشتی‌های جدید بدون تغییر باقی بماند، به دلیل بازنشستگی کشتی‌های اقیانوس رفتن، تا سال ۲۰۱۵ توانایی‌های رزمی را تا حد زیادی کاهش خواهد داد. قدرت و کیفیت نیروی دریایی روسیه از دهه ۲۰۱۰ شروع به بهبود کرده‌است. در سال ۲۰۱۲ به عنوان بخشی از یک تلاش بلندپروازانه بازسازی، ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهوری روسیه طرح ساخت ۵۱ کشتی مدرن و ۲۴ زیردریایی را تا سال ۲۰۲۰ اعلام کرد. از ۲۴ زیردریایی، قرار بود ۱۶ زیردریایی با نیروی هسته ای باشد. در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۳، نیروی دریایی روسیه سرانجام اولین SSBN کلاس بوری جدید خود (یوری
روسیه سرانجام اولین SSBN کلاس بوری جدید خود (یوری دولگوروکی) را برای خدمت پذیرفت. بوری دوم (الکساندر نوسکی) تحت آزمایش‌های دریایی قرار گرفت و در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۳ وارد خدمت شد. سومین قایق کلاس بوری (ولادیمیر مونوماخ) راه اندازی شد و در اوایل سال ۲۰۱۳ محاکمه‌ها را آغاز کرد، و در اواخر سال ۲۰۱۴ سفارش داده شد. تا اوایل سال ۲۰۲۲، پنج قایق کلاس بوری به همراه سه زیردریایی حمله هسته ای کلاس یاسن در خدمت هستند. کشتی‌های بیشتری از این کلاس‌ها به همراه لادای اضافی و زیردریایی‌های حمله متعارف کلاس بهبود یافته کیلو در
حمله متعارف کلاس بهبود یافته کیلو در حال ساخت هستند. ناوگان سطحی نیز در حال مدرن شدن است، عمدتاً با معرفی حداقل شش کلاس جدید از کشتی‌های گشت ناوچه سبک/دریایی، کلاس جدیدی از فریگیت (کلاس دریاسالار گورشکوف)، و همچنین کلاس‌های جدید کشتی‌های آمفیبیوس و کشتی‌های پشتیبانی. در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱ نیروهای روسیه درگیر حادثه ای با یک کشتی نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا در آب‌های کریمه شدند. رهبری. ADM نیکولای یومنوف اوت ۱۹۹۲ – نوامبر ۱۹۹۷، FADM فلیکس گروموف نوامبر ۱۹۹۷ – سپتامبر ۲۰۰۵، FADM ولادیمیر کورویدوف سپتامبر ۲۰۰۵ –
۲۰۰۵، FADM ولادیمیر کورویدوف سپتامبر ۲۰۰۵ – سپتامبر ۲۰۰۷، FADM ولادیمیر ماسورین سپتامبر ۲۰۰۷ – مه ۲۰۱۲، ADM ولادیمیر ویسوتسکی مه ۲۰۱۲ - فوریه ۲۰۱۶، ADM ویکتور چیرکوف فوریه ۲۰۱۶ – مه ۲۰۱۹، ADM ولادیمیر کورولویوف مه ۲۰۱۹ -- در حال حاضر، ADM نیکولای یومنوف ساختار. از سال ۲۰۱۲ مقر نیروی دریایی روسیه (کارکنان اصلی نیروی دریایی روسیه) بار دیگر در دریاسالاری در سن پترزبورگ قرار دارد. نیروی انسانی دریایی روسیه مخلوطی از سربازان سربازی است که دوره‌های یک ساله و داوطلبان (افسران و رتبه‌بندی‌ها) را خدمت می‌کنند. در
(افسران و رتبه‌بندی‌ها) را خدمت می‌کنند. در سال ۲۰۰۶ IISS ارزیابی کرد که ۱۴۲٬۰ پرسنل در نیروی دریایی روسیه وجود دارد. تا سال ۲۰۰۸ دوره سربازی به یک سال کاهش یافت و کوچک سازی و سازماندهی مجدد عمده ای در جریان بود. در سال ۲۰۰۸ برنامه‌هایی برای انتقال مقر به ساختمان دریاسالارتی در سن پترزبورگ، محل تاریخی مقر نیروی دریایی امپراتوری روسیه اعلام شد. کارکنان نیروی دریایی سرانجام در نوامبر ۲۰۱۲ به آنجا نقل مکان کردند. نیروی دریایی روسیه به چهار سرویس رزمی - نیروهای سطحی، نیروهای زیردریایی، هوانوردی دریایی و
سطحی، نیروهای زیردریایی، هوانوردی دریایی و سربازان ساحلی سازماندهی شده‌است. علاوه بر این نیروی دریایی نیز شامل واحدهای پشتیبانی شناور و ساحل. شامل نیروهای ویژه نمی‌شود. تیپ‌های اسپتسنز نیروی دریایی بخشی از مدیریت اطلاعات اصلی متصل به ناوگان‌های مربوطه هستند و نیروهای ضد انحرافی و دارایی‌ها (ПДСС) (که واحد هستند، حفاظت از نیروی دریایی در برابر هجوم نیروهای ویژه دشمن) در داخل نیروهای ساحلی قرار می‌گیرد. در طول جنگ سرد نیروهای مسلح شوروی تمایز بین فرماندهی‌های مختلف دریایی را ایجاد کردند. ناوگان‌های اصلی
مختلف دریایی را ایجاد کردند. ناوگان‌های اصلی ناوگان شمالی و اقیانوس آرام بودند. آن‌ها وظیفه داشتند عملیات مستقلی بر روی دریاهای مرتطب انجام دهند و به همین دلیل شامل سطح استراتژیک، زیردریایی و نیروهای هوایی از جمله بازدارنده هسته ای دریایی این کشور بود. با توجه به جغرافیای محدود بالتیک و دریاهای سیاه ناوگان دریای بالتیک و سیاه مربوطه نقش دور بیشتری در حمایت از تشکیل زمین مجاور (فرماندهی اصلی سربازان جهت غربی در لگنیتسا (لهستان) و فرماندهی اصلی سربازان جهت جنوب غربی در سال کیشیناو) داده شد. این دو ناوگان به
غربی در سال کیشیناو) داده شد. این دو ناوگان به سیستم‌های تسلیحات کوتاه بردتر از ناوگان‌های اصلی (زیردریایی‌های دیزلی-الکتریکی، جنگنده-بمب افکن‌های سوخو سو-۲۴ و مقدار بیشتری فریگیت و ناوچه سبک) مسلح بودند. با توجه به ماهیت بسته دریای خزر (هنوز هم متصل به دریای بالتیک و سیاه از طریق رودخانه ولگا و سیستم رودخانه‌ها و کانال‌ها و قابل کشتی با اندازه ناوچه سبک) ناوگان خزری آن نقش حتی محدودتر از ناوگان‌ها داشت و نقش دفاعی حمایت از فرماندهی اصلی سربازان جهت جنوبی در باکو را داشت. با پایان جنگ سرد کاهش قابل توجهی
در باکو را داشت. با پایان جنگ سرد کاهش قابل توجهی در نیروها به دنبال داشت. پیش از اصلاحات نظامی روسیه در سال ۲۰۰۸، این چهار ناوگان از نظر وضعیت برابر با شش منطقه نظامی رتبه‌بندی شدند. با اقدامات اصلاحاتی که به اجرا درآمد تعداد مناطق نظامی کاهش یافت و به فرماندهی‌های استراتژیک مشترک جدید تبدیل شد و چهار ناوگان و یک ناوگان با وضعیت برابر با نیروهای زمینی و ارتش‌های نیروهای هوایی زیرمجموعه آن‌ها قرار گرفت. با توجه به افزایش منافع روسیه در منطقه قطب شمال و اهمیت دفاع دریایی غربی/شمال غربی روسیه ناوگان شمالی که
دفاع دریایی غربی/شمال غربی روسیه ناوگان شمالی که در اصل بخشی از فرماندهی استراتژیک مشترک غرب (منطقه نظامی غربی) بود، در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴ پایه و اساس پنجمین فرماندهی استراتژیک مشترک ناوگان شمالی تازه تشکیل شد. نیروهای زیردریایی و سطحی. زیردریایی و نیروهای سطحی ستون فقرات نیروی دریایی را تشکیل می‌دهند. زیردریایی‌ها بخشی از اسکادران‌ها و فلوتیل‌های اختصاصی زیردریایی یا بخشی از اسکادران‌ها و فلوتیلاهای ترکیب مختلط را به همراه رزمندگان بزرگ سطحی تشکیل می‌دهند. نیروی دریایی روسیه یک ساختار سفت و سخت را حفظ می‌کند
دریایی روسیه یک ساختار سفت و سخت را حفظ می‌کند که سطوح فرماندهی آن می‌تواند بر اساس مقررات نظامی مستقیماً با همتایان مربوطه نیروهای زمینی و هوایی برابر باشد: سربازان ساحلی. سربازان ساحلی شامل پیاده‌نظام دریایی و سربازان موشکی و توپخانه ساحلی هستند. پیاده‌نظام نیروی دریایی روسیه نیروی آمفیبیوس نیروی دریایی روسیه است و می‌تواند ریشه‌های آن‌ها را به سال ۱۷۰۵ ردیابی کند، زمانی که پیتر کبیر فرمانی برای یک هنگ پیاده‌نظام «از هم‌ارزی دریایی» صادر کرد. از زمان شکل‌گیری آن شاهد اقدام در جنگ‌های ناپلئونی، جنگ کریمه،
آن شاهد اقدام در جنگ‌های ناپلئونی، جنگ کریمه، جنگ روسو و ژاپن، جنگ جهانی اول و دوم و درگیری‌های چچن و گرجی بوده‌است. تحت رهبری دریاسالار گورشکوف در طول جنگ سرد، نیروی دریایی شوروی دامنه پیاده‌نظام دریایی را گسترش داد و در مناسبت‌های متعدد آن را در سراسر جهان مستقر کرد، اما از زمان انحلال اتحاد جماهیر شوروی نقش آن تا حد زیادی کاهش یافته‌است. پیاده‌نظام نیروی دریایی شوروی و جانشینان روسی آن‌ها به عنوان سربازان شوک نخبه شهرت دارند. آن‌ها به خاطر لباس‌های سیاه و عملکرد وحشی خود در مبارزه در مناطق دریای سیاه و
و عملکرد وحشی خود در مبارزه در مناطق دریای سیاه و دریای بالتیک در طول جنگ جهانی دوم لقب «مرگ سیاه» (آلمانی: der schwarze Tod) را دریافت کردند. پیاده‌نظام نیروی دریایی روسیه یک نیروی مکانیزه است که در تیپ‌ها، هنگ‌های مستقل و گردان‌های مستقل سازماندهی می‌شود. لشکر ۵۵ پیاده‌نظام نیروی دریایی ناوگان اقیانوس آرام در سال ۲۰۰۹ منحل شده و دو تیپ جداگانه جایگزین آن شده‌اند. هر تیپ دارای یک گردان تانک، یک گردان توپخانه خودکششی، یک گردان دفاع هوایی خودکششی، گردان‌های پیاده‌نظام دریایی مکانیزه، دیگر واحدهای پشتیبانی و
دریایی مکانیزه، دیگر واحدهای پشتیبانی و یک گردان پیاده‌نظام نیروی دریایی یورش هوابرد (گردان پیاده‌نظام هوابرد)، چتر نجات و حمله هوایی واجد شرایط، با مأموریت به سرنیزه فرود آمفیبیوس. سربازان دفاع ساحلی نیروی دریایی روسیه تیپ‌های مکانیزه معمولی هستند که وظیفه اصلی جلوگیری از فرود آمفیبیوس دشمن را دارند. نمونه ای از سربازان دفاع ساحلی سربازان ناوگان بالتیک هستند. با اعلام استقلال استونی، لتونی و لیتوانی در پایان اتحاد جماهیر شوروی عملاً منطقه نظامی بالتیک از هم پاشید. سازندهای عظیم نیروهای زمینی که در اوبلاست