payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که این آهنگ‌ها از لیست خارج شوند. آهنگ‌هایی هم بودند که از نظر متالیکا و کی‌من برای سمفونی‌شدن مناسب نبودند("Ronnie" و "Mama Said").
شورانگیز، ‌سازی زهی مضرابی و تلفیقی از سه‌تار، تار و تنبور است که سال‌ها پیش برای اولین بار به پیشنهاد علی تجویدی و توسط ابراهیم قنبری مهر ساخته شده بود. شیوهٔ نواختن این ساز در اصل برگرفته از سه‌تار است گرچه خصیصه‌های صوتیِ آن در بعضی موارد تفاوت‌های اساسی دارد. به عنوان مثال، طنینِ بیشترِ شورانگیز به خاطرِ استفاده از کاسهٔ تنبور است که صفحهٔ آن علاوه بر چوب، از پوست هم بهره می‌برد. صدای شورانگیز کمی بم تر از سه‌تار معمولی است. شورانگیز دارای شش سیم (دو سیم اول و دوم به صورت جفت بسته شده) و ۲۴ پرده است.
اول و دوم به صورت جفت بسته شده) و ۲۴ پرده است. حوزهٔ صدایی شورانگیز از دو (نت موسیقی) تا می(نت موسیقی) کرن می‌باشد و از لحاظ طول ارتعاش نیز متفاوت از تار و سه تار و طولانی‌تر از آنهاست. به این ترتیب که طولِ کاسه ۳۶ سانتی‌متر و طول دسته از محل اتصال تا شیطانک حدود ۴۱ سانتی‌متر می‌باشد. حسین علیزاده در تعدادی از آثارش مانند ماه و مه، باده تویی، نوای نور و… از این ساز استفاده کرده‌است. شورانگیز یک تکنیک از ابداعات ابراهیم قنبری مهر در تولید سازهای زهی می‌باشد. اصل ترکیب پوست و چوب در قسمتی از صفحه روی (منطقهٔ
اصل ترکیب پوست و چوب در قسمتی از صفحه روی (منطقهٔ خرک) پایه این تکنیک می‌باشد. مشخصهٔ اصلی صدای این ساز حجم زیادتر و پر طنین تر در مقایسه با سازهای مشابه هم خانواده آن می‌باشد. پوست مورد استفاده در انواع شورانگیز نسبتاً ضخیم می‌باشد و در مقابل رطوبت حساسیت کمتری نسبت به پوست تار دارد. منابع. http://www.mbw.ir/index.php/detail.php?id=215 موسیقی فارس: مقاله سازهای ابداعی؛ از قنبری مهر تا حافظ ناظری
گری‌هوند، گونه‌ای از سگ‌های شکاری است که در درجهٔ اول آن‌ها را برای مسابقه‌های سرعتی آماده می‌کنند. هرچند اخیراً به دلیل شهرتی که این گونه از سگ‌ها پیدا کرده‌اند از آن‌ها به عنوان سگ‌های خانواده و حیوان خانگی نیز استفاده می‌شود. این نژاد از سگ‌ها بسیار رام و باهوش‌اند؛ پاهایی بلند و قدرتمند، سینه‌ای گود، ستون مهره‌های انعطاف‌پذیر و بدن باریک دارند؛ تمامی این ویژگی‌ها باعث می‌شود تا از آن‌ها در مسابقات سرعتی استفاده شود. این سگ می‌تواند با سرعتی بیش از ۱۸ متر بر ثانیه (۵۹ فوت بر ثانیه) یا ۶۳ کیلومتر در ساعت
بر ثانیه (۵۹ فوت بر ثانیه) یا ۶۳ کیلومتر در ساعت (۳۹ مایل در ساعت) بدود. توضیح. شکل ظاهری. جنس نَر این سگ‌ها معمولاً ۷۱ تا ۷۶ سانتی‌متر (۲۸ تا ۳۰ اینچ) بلندی آن‌ها تا جَدوگاه است و وزنی بین ۲۷ تا ۴۰ کیلوگرم (۶۰ تا ۸۸ پوند) دارند. جنس مادهٔ آن‌ها کمی کوتاه‌تر است و بلندی شانه‌هایش بین ۶۸ تا ۷۱ سانتی‌متر (۲۷ تا ۲۸ اینچ) است و وزنی بین ۲۷ تا ۳۴ کیلوگرم (۶۰ تا ۷۵ پوند) دارند. گری‌هوندها موهای بسیار کوتاهی دارند که این امر مراقبت از آن‌ها را آسان‌تر می‌کند. حدود ۳۰ رنگ مختلف از این سگ تا به حال دیده شده‌است که
۳۰ رنگ مختلف از این سگ تا به حال دیده شده‌است که به صورت تک‌رنگ یا ترکیبی از رنگ‌های سفید، خاکستری، سیاه، حنایی و قرمز بوده‌است. ساختمان بدن. دلیل سرعت زیاد گری‌هوندها را باید در بدن سبک ولی عضلانی آن‌ها، داشتن بزرگترین قلب در میان دیگران، کیفیت حرکت آن‌ها و انعطاف‌پذیری بسیار زیاد ستون مهره‌های آن‌ها جستجو کرد. منظور از کیفیت حرکت آن‌ها نحوه ویژه دویدنشان است که در سرعت‌های بالا هر ۴ پا را هم زمان از زمین جدا می‌کنند. رفتار. گری‌هوند با وجود اینکه در طول مسابقه پوزه بند بر دهان دارد اما بر خلاف ظاهرش و
مسابقه پوزه بند بر دهان دارد اما بر خلاف ظاهرش و اعتقاد برخی، سگ وحشی نیست. آن‌ها برای اینکه در طول مسابقه به یکدیگر آسیب نزنند باید پوزه‌بند داشته باشند. اما معمولاً بلافاصله پس از پایان مسابقه زمانی که هیجان ازبین رفت پوزه‌بند آن‌ها برداشته می‌شود. پوست آن‌ها بسیار نازک است و به راحتی در اثر دندان سگ‌ها، زخم می‌شود. البته مواردی در میان این سگ‌ها هست که باید در خارج از محیط مسابقه نیز پوزه‌بند داشته باشند، این به دلیل تمایل زیاد آن‌ها به دنبال کردن شکارهای کوچک است. گری‌هوندهای بالغ، به تمرین روزانه نیاز
کوچک است. گری‌هوندهای بالغ، به تمرین روزانه نیاز ندارند اما توله‌های آن‌ها که هنوز یاد نگرفته‌اند چگونه از انرژی خود استفاده کنند اگر زمان کافی در بیرون سپری نکنند می‌توانند مخرب باشند و باید صاحب آن‌ها باتجربه‌تر باشد. گری‌هوند به عنوان حیوان خانگی. صاحبان گری‌هوند معتقدند این حیوان به عنوان حیوان خانگی فوق العاده است؛ آن‌ها بسیار رام، ساکت و وفادار به صاحب خود هستند. برخلاف دیگر سگ‌ها اهل واق واق کردن زیاد نیستند و از بودن با انسان‌ها یا حیوان‌های دیگر لذت می‌برند و البته برخی از آن‌ها هستند که مشکلی با
می‌برند و البته برخی از آن‌ها هستند که مشکلی با بودن با دیگر حیوانات خانگی مانند گربه‌ها ندارند. گری‌هوندها در محیط‌های ساکت راحت ترند و به شرطی که بچه‌ها به اندازه کافی بزرگ باشند تا با گری‌هوند تعامل داشته باشند می‌توانند با بچه‌ها دوست شوند.
شیمر کالج یک دانشگاه کوچک خصوصی علوم مقدماتی در شیکاگو، ایلی‌نوی، آمریکا است. این دانشگاه به وسیله فرانسیس وود شیمر در سال ۱۸۵۳ در مونت کرول، ایلی‌نوی تأسیس شد. در بیشتر ۱۰۰ سال اول حیاتش یک مدرسه دخترانه به حساب می‌آمد. شیمر در سال ۱۸۹۶ به دانشگاه شیکاگو پیوست و یکی از اولین دانشکده‌های ۲ ساله ایالات متحده شد. در سال ۱۹۵۰ به یکی از دانشگاه‌های ۴ ساله با حضور دانشجویان دختر و پسر تبدیل شد و نام شیمر کالج را برای خود برگزید.
مارتا گراهام (۱۱ مهٔ ۱۸۹۴ – ۱ آوریل ۱۹۹۱) رقصنده آمریکایی بود که به عنوان یکی از پیشگامان رقص مدرن شناخته شده است. تأثیر او بر رقص را با تأثیر ایگور استراوینسکی در موسیقی، پابلو پیکاسو در نقاشی و فرانک لوید رایت در معماری مقایسه می‌کنند. گراهام زبان جدیدی در حرکات ابداع کرد و از آن برای بروز احساسات، هیجانات و لذت‌های مشترک بشر استفاده کرد. او برای هفتاد سال رقصید و اولین رقصنده‌ای بود که در کاخ سفید برنامه اجرا کرد و اولین رقصنده‌ای که به عنوان سفیر فرهنگی به کشور دیگری سفر کرده است. او همچنین اولین
به کشور دیگری سفر کرده است. او همچنین اولین هنرمندی در رشته رقص بود که بالاترین مدال شهروندی آمریکا یعنی مدال آزادی رئیس‌جمهوری را دریافت کرد. او می‌گوید «من تمام زندگی‌ام را در رقص و رقصندگی سپری کردم.»
جاناتان آدام «جی» باروشل (زادهٔ ۹ آوریل ۱۹۸۲ در اتاوا) بازیگر، کمدین، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس کانادایی است. او بیشتر برای صداپیشگی نقش هیکاپ در مجموعه فیلم‌های "چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم" و ایفای نقش‌های کمدی در فیلم‌هایی نظیر "باردار" (۲۰۰۸)، "تندر استوایی" (۲۰۰۸)، "پسرهای طرفدار" (۲۰۰۹)، "او از سطح من بالاتر است" (۲۰۱۰) و "این آخرشه" (۲۰۱۳) به شناخت رسید. وی همچنین به خاطر حضور در فیلم‌های "محبوب میلیون دلاری" (۲۰۰۴)، "شاگرد جادوگر" (۲۰۱۰) و مجموعه تلویزیونی "مرد در جستجوی زن" (۲۰۱۷–۲۰۱۵) نیز
تلویزیونی "مرد در جستجوی زن" (۲۰۱۷–۲۰۱۵) نیز شناخته شده‌است. اوایل زندگی. باروشل در اتاوا، انتاریو زاده شد. مادرش رابین رپل نویسنده و پدرش سرژ باروشل فروشنده عتیقه بود و یک خواهر کوچکتر از خود دارد. او در نزدیکی مونترآل، کبک بزرگ شد. پدر او در پاریس، فرانسه زاده شده‌بود. باروشل یک چهارم اصالت یهودی دارد و بقیه اجداد او فرانسوی و ایرلندی-کاتولیک هستند. باروشل معتقد است که ریشه‌های ایرلندی او از شهرستان مایو است. زندگی شخصی. باروشل از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ با الیسون پیل نامزد بود. در فوریه ۲۰۱۳، باروشل از طریق
پیل نامزد بود. در فوریه ۲۰۱۳، باروشل از طریق توئیتر اعلام کرد که او و پیل از یکدیگر جدا شده‌اند. در ماه مه سال ۲۰۱۸، او نامزدی خود را با ربکا-جو دانم اعلام کرد. آن‌ها در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۹ در پرتغال ازدواج کردند. باروشل دارای چندین خالکوبی است: یک صلیب سلتیک در بالای بازوی سمت راستش که برای احترام به تبار ایرلندی خود و یک برگ افرا قرمز بروی سینهٔ سمت چپش که نشان ملیت کانادایی‌اش است، در فیلم‌های "پسرهای طرفدار"، "باردار"، "تندر استوایی" و "این آخرشه" دیده‌می‌شود.
ابوعلی جمال‌الدین ماجد بن هاشم بن علی حسینی بحرانی، ادیب، شاعر، فقیه و محدث شیعی سده‌های دهم و یازدهم هجری قمری است. زندگی. بحرانی در روستای جد حفص بحرین زاده شد و در همان‌جا به یادگیری پرداخت. پس از آن به اصفهان رفت و از محضر شیخ بهایی بهره برد و از او اجازه گرفت. همچنین محمد بن احمد بن خاتون و فضل بن محمد بن فضل عباسی نیز به او اجازه دادند. بحرانی دوره‌ای نیز امام جمعه بحرین بود و منصب قضای آنجا را بر دوش داشت. سپس راهی شیراز شد و به نشر حدیث و گسترش دانش‌های دینی پرداخت. پس از مدتی شیخ‌الاسلام شیراز شد و
دینی پرداخت. پس از مدتی شیخ‌الاسلام شیراز شد و چندان شهرت یافت که دوستداران فقه و حدیث از حجاز و عراق نزد او می‌آمدند. بحرانی تا پایان زندگی، امامت جمعه و منصب قضای شیراز را به دوش داشت و در ۲۱ رمضان ۱۰۲۸ قمری درگذشت. او را در کنار احمد بن موسی به خاک سپردند. شاگردان. بحرانی در بحرین و شیراز شاگردان بسیاری پرورش داد، از جمله ملامحسن فیض کاشانی، محمد بن حسن بحرانی، محمد بن علی مقشاعی، زین‌الدین علی بن سلیمان بحرانی، سید عبدالرضا بحرانی، احمد بن جعفر بحرانی، احمد بن عبدالسلام بحرانی، جمال‌الدین فسایی، جعفر
احمد بن عبدالسلام بحرانی، جمال‌الدین فسایی، جعفر بن کمال‌الدین بحرانی و میر فضل‌الله دستغیب حسینی. آثار. بحرانی شعر نیز می‌سرود و با شاعر هم‌دورهٔ خود ابوالبحر بن محمد خطی بحرانی، دوستی نزدیکی داشت. آقابزرگ طهرانی دیوان او را شناسانده است. از او دو قصیده رائیه یاد کرده‌اند. برخی از دیدگاه‌های فقهی و اصولی او همچون باور او به وجوب نماز جمعه، توجه علما را جلب کرد.
شب‌های ورامین نام یکی از داستانهای صادق هدایت است که در مجموعه داستان سایه‌روشن به چاپ رسیده است. این داستان کوتاه با جملات زیر آغاز می‌شود: «از لای برگهای پاپیتال، فانوسی خیابان سنگفرش را که تا دم در می‌رفت روشن کرده بود. آب حوض تکان نمی‌خورد، درخت‌های تیره فام کهنسال در تاریکی این اول شب ملایم و نمناک بهار بهم پیچیده، خاموش و فرمانبردار بنظر می‌آمدند .»
ملیسا آرنته «میسی» الیوت (زاده ۱ ژوئیه ۱۹۷۱) خواننده، ترانه‌سرا، بازیگر، تهیه‌کننده، رقاص و طراح لباس آمریکایی است. میسی الیوت با فروش هفت میلیون نسخه در ایالت متحده، تنها رپر زن است که شش آلبوم وی موفق به دریافت گواهینامه پلاتنیوم از انجمن صنفی ضبط موسیقی آمریکا (RIAA) شده‌اند. او به عنوان ترانه‌نویس و تهیه‌کننده با هنرمندان زیادی همکاری کرده. او دوست دوران کودکی تیمبالند است. از ترانه‌ها و ویدئوهایی مشهور او به آثار زیر اشاره کرد:
ارتش سرخ ژاپن (日本赤軍، Nihon Sekigun) نامی است که یک سازمان پنهانی ژاپنی بر خود نهاده بود. این سازمان که دارای ایدئولوژی انقلابی بود، از میان جنبش دانشجویان ژاپن در ۱۹۶۹ پدید آمد. با فشار در این دوره که ما می‌توانیم یک ابرقدرت منطقه ای و حتی جهانی باشیم را سازماندهی و حملهٔ پلیس ژاپن به نهانگاه‌های ارتش سرخ، این گروه پایگاه عملیات خود را به خاورمیانه و اروپا برد و در آلمان و ایتالیا، سازمان‌های همانندی در ارتباط با آن ایجاد شد. این ارتش‌های سرخ با «آرمان فلسطین» و «جنبش آزادی‌بخش فلسطین» در ارتباط بودند و با
و «جنبش آزادی‌بخش فلسطین» در ارتباط بودند و با برخی گروه‌های فلسطینی همکاری داشت. از جمله عملیات ارتش سرخ ژاپن، حمله (مه ۱۹۷۲) به فرودگاه لود در اسرائیل و کشتار ۲۶ تن و زخمی کردن ۷۱ تن از جمعیت حاضر در فرودگاه با تیراندازی به آنان بود. همچنین از جمله کارهای آنان چند مورد هواپیماربایی و حمله به پالایشگاه نفت در سنگاپور (فوریهٔ ۱۹۷۴) بود. در آوریل سال ۲۰۰۱ فوساکو شیگه‌نوبو رهبر این گروه که دوران محکومیت بیست ساله خود را در ارتباط با اشغال سفارت فرانسه در پراگ سپری می‌کرد، انحلال ارتش سرخ ژاپن را اعلام کرد.
میشل پتروچیانی (زاده۲۸ دسامبر ۱۹۶۲ - درگذشته ۶ ژانویه ۱۹۹۹) موسیقیدان و نوازنده فرانسوی پیانوی جاز بود. او در اورانژ به دنیا آمد و دچار بیماری نقص استخوان مادرزاد بود. از کودکی زیر نظر پدرش نواختن پیانو را آموخت. آموزش او نخست در زمینه موسیقی کلاسیک بود اما بعدها به جاز روی آورد و تا پایان زندگی با بسیاری از بزرگان جاز نواخت. در سال ۱۹۸۲ به آمریکا رفت و در آنجا اقامت کرد. سبک نواختن او را از نظر حسی با بیل اونس و کیت جرت و از نظر مهارت با اسکار پترسون مقایسه کرده‌اند. او در بخش‌های بداهه نوازی گاهی در اوج
کرده‌اند. او در بخش‌های بداهه نوازی گاهی در اوج متوقف می‌شد و سپس فرود می‌آمد. بیشتر نوازندگی می‌کرد تا تنظیم و هارمونیزاسیون و می‌گفت: «من وقتی می‌نوازم با روح و قلبم می‌نوازم»
ویلیام جان ایوانز معروف به بیل ایوانز (۱۶ اوت ۱۹۲۹ – ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۰) پیانونواز آمریکایی در سبک جاز بود.. سبک ویژه او در نواختن و بداهه‌نوازی بر نوازندگان مهم دیگری مانند هربی هنکاک و ماریان مک‌پارتلند و کیت جرت و چیک کوریا و میشل پتروچیانی اثر گذاشته‌است. سبک نواختن او شامل هارمونی‌های امپرسیونیست، کلیدهای سیاه و جاز سنتی می‌باشد که همگی سر منشأ بسیاری از پیانیست‌های این دوره زمانی می‌باشند مشهورترین ساخته او "" است که در اصل برای دخترش دبی نوشت و امروز از استانداردهای جاز است. در کل می‌توان دوره‌های زندگی
جاز است. در کل می‌توان دوره‌های زندگی وی را به سه دسته کامل تقسیم کرد ۱. پیش‌درآمد (تمام کردن تحصیلات و عضویت در بند مایلز دیویس و همکاری با چت بکر و ضبط آلبوم ) ۲. دوران ظهور (جدایی از بند مایلز دیویس و تشکیل اولین بند سه نفره خود تا مرگ اسکات لافارو) ۳. دوران اوج (آشنایی با ادی گومز و کار کردن با او بمدت ۱۱ سال و ضبط قطعات ماندگار بسیار) ۴. دوران افول (خود کشی برادرش و مصرف بی‌رویه کوکائین) زندگی. ایوانس در یک خانواده نسبتاً مرفه زندگی می‌کرد، پدر او هری یک معتاد الکلی بود که مشکل قمار داشت و مادر او یک
یک معتاد الکلی بود که مشکل قمار داشت و مادر او یک نوازنده ارگ در کلیسا، برادری کوچکتر از خود به اسم هری (هارولد) داشت که وابستگی خاصی نسبت به او داشت. بخاطر شخصیت مخرب پدرش بر روی بچه‌ها مادرشان همیشه آن‌ها را به خانه ای خواهرش در نزدیکی سامرویل می‌برد. هری در خانه سامرویل مشغول یادگرفتن پیانو از استاد محلیشان به اسم هلن لیاند بود و بیل کوچک‌تر از آن بود که بتواند نت‌ها را درک کند ولی هر نتی را که می‌شنید درست ادا می‌کرد و بنابراین او و برادرش هر دو پیانو را یادگرفتند. او در سن هفت سالگی موفق شد ویلون را
را یادگرفتند. او در سن هفت سالگی موفق شد ویلون را کامل فرا بگیرد، بدنبال آن فلوت و پیکولو را فرا گرفت که بعدها باعث شد که سبک خاص خود را در نواختن پیانو پیدا کند. او در سن۱۲ سالگی و بعد از شنیدن کارهای تامی دروسی و هری جیمز مشتاق نواختن در سبک جاز شد بطوریکه در سن ۱۳ سالگی در بند بادی والنتینو به‌عنوان پیانیست ذخیره انتخاب می‌شد با حقوق یک دلار در ساعت، در همین حین بود که او دان الیوت را دید و دوستی این دو از اینجا نشأت گرفت و در سال ۱۹۴۶ از دبیرستان پینفیلد شمالی فارغ‌التحصیل شد. الگوهای بیل در سنین جوانی
شمالی فارغ‌التحصیل شد. الگوهای بیل در سنین جوانی عبارت بودند از ارل هاینز، کولمن هاوکینز، باد پاول، جرج شرینگ، استن گتز (که بعدها با هم یک آلبوم ضبط کردند) و نت کینگ کول. او شخصاً کول را ستایش می‌کرد. سربازی، کالج و سالهای جوانی. او بعد از تمام کردن دبیرستان راه خود را با بورسیه ای که از طریق نواختن فلوت در دانشگاه لویزیانا گرفته بود هموار کرد. او موسیقی کلاسیک می‌خواند و همین نقطه عطفی برای شروع کار او بود زیرا با کمک استادش، گرتچن مگی توانست اولین کارهای خود را بنویسد. او در سال سوم کالج، یکی از
کارهای خود را بنویسد. او در سال سوم کالج، یکی از بیادماندنی‌ترین و تقریباً اولین قطعه هنری رسمیش را به اسم "خیلی زود" نوشت؛ و در همان مدت زمان هم قطعه دیگری را به اسم" صلح تکه ای (Peace Piece)" را نوشت و تنظیم کرد. در همان سال در بین دو نیمه تیم فوتبال کالجشان نواخت و از عضو ثابت قدم بند کالجش بود. در سال ۱۹۵۰ او سمفونی شماره ۳ بتهوون را برای رسیتال پایانی نواخت و با اخذ مدارک: کالج را به پایان برد. او همیشه سه سال پایانی کالجش را به عنوان خوشحالترین لحظات زندگیش نام می‌برد.
ران مکگاونی (زادهٔ ۲ نوامبر ۱۹۶۳) نوازندهٔ گیتار بیس اهل آمریکا است که بیشتر به عنوان اولین باسیست متالیکا شناخته می‌شود.او پیش‌تر به همراه جیمز هتفیلد در سال ۱۹۸۱، در یک گروه به اسم Leather Charm به اجراهای زنده می‌پرداخت و در اجراهای اولیه از متالیکا نیز حضور داشت.
«مُحَلِّل» داستان کوتاهی از صادق هدایت است که آن را در سال ۱۳۱۱ در مجموعه داستان کوتاه "سه قطره خون" انتشار داد. در این داستان آشنایی تصادفی مردی با محلل همسر سابقش روایت می‌شود. این دو مرد کهنسال پس از شرح زندگی خود، یکدیگر و آشنایی قدیمی خود را به یاد می‌آورند. این داستان پیش از این در ۲۶ تیر ۱۳۱۰ با عنوان «درد دل میرزا یدالله» در شمارهٔ ۲۸ نشریهٔ "افسانه" چاپ شده بود.
آلفرد ریچارد اوراژ (زاده ۲۲ ژانویه ۱۸۷۳ در یورکشایر، انگلستان ـ درگذشته ۶ نوامبر ۱۹۳۴، لندن) روشنفکری انگلیسی بود که بیشتر برای ویراستاری مجلهٔ "عصر نو" شناخته می‌شود. زندگی. جیمز آلفرد اوراژ در دیکر نزدیک هروگیت در وست رایدینگ یورکشایر در خانواده‌ای سنت‌گریز دینی به دنیا آمد. اطرافیان معمولاً او را دیکی می‌نامیدند اما او کم‌کم جیمز را از نام خود حذف کرد و به جایش نام ریچارد را به عنوان نام میانی خود بین افراد جا انداخت. در بیست و یک سالگی آموزگار دبستانی در لیدز شد و به بنیاد نهادن شاخهٔ حزب خودمختار کارگر
لیدز شد و به بنیاد نهادن شاخهٔ حزب خودمختار کارگر (ILP) لیدز در ۱۸۹۴ کمک کرد. او هر هفته از ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۷ برای ستون ادبی روزنامهٔ رهبر کارگر قلم می‌زد. اوراژ دیدگاهی فلسفی را به روزنامه آورد و بیشتر به اندیشهٔ افلاطون و ادوارد کارپنتر می‌پرداخت. اوراژ در مجموع هفت سال از زندگی خود را (۱۸۹۳–۱۹۰۰) به پای مطالعهٔ افلاطون و ادوارد کارپنتر گذاشت؛ همچنین هفت سال از زندگی خود را (۱۹۰۰–۱۹۰۷) هم به پای مطالعهٔ فلسفهٔ نیچه گذاشت و در آخر از ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۴ شاگرد ماهاباراتا شد. آشنایی با هولبروک جکسون. در اواخر سال‌های
شد. آشنایی با هولبروک جکسون. در اواخر سال‌های ۹۰ سدهٔ نوزدهم میلادی از توهمی که نسبت به سوسیالیسم قراردادی داشت بیرون آمد و برای مدتی به تئوسوفی روی آورد. در ۱۹۰۰ در یک کتابفروشی در لیدز به هولبروک جکسون برخورد و نسخه‌ای از "باگواد گیتا" را به او قرض داد. در عوض جکسون "چنین گفت زردشت نیچه" را به او قرض داد که باعث شد از آن پس به مطالعهٔ ژرف آثار نیچه بپردازد. در ۱۹۰۳ اوراژ، جکسون و آرثور پنتی باشگاه هنرهای لیدز را که باشگاهی سرزنده و موفق بود بنیاد نهادند، با این نیت که کار اندیشمندان رادیکال از جمله
با این نیت که کار اندیشمندان رادیکال از جمله جی.بی. شاو را که اوراژ در ۱۸۹۸ دیده بود، و همین‌طور هنریک ایبسن و نیچه را ارتقا بخشند. در این دوره او به عقاید سوسیالیستی بازگشت، اما تا ۱۹۰۶ دیگر عزم جزم کرده بود که سوسیالیسم کارپنتر را با نیچه و الهیات درهم‌آمیزد. کانونمند شدن روی این و حضور بیتریس هیستینگز، جین همسرش را که با او در علاقه‌اش به الهیات و زیبایی‌شناسی فعالیت‌های آغازین اوراژ در باشگاه هنرهای لیدز سهیم بود، سرخورده کرد ولی با طلاق موافقت نکرد و در عوض رفت که با هولبروک جکسون زندگی کند و بقیه
و در عوض رفت که با هولبروک جکسون زندگی کند و بقیه زندگی خود را در مقام زنی کاردان در سنت ویلیام موریس گذراند. در ۱۹۰۶ بیتریس هستینگز که نام واقعیش امیلی آلیس‌های بود، زن زیبای بیست و شش سالهٔ چشم سبزی با بلندپروازی‌های ادبی همه جا با اوراژ دیده می‌شد و در نهایت یکی از نویسندگان مجلهٔ عصر نو شد. در یک سال بعد رابطهٔ آن‌ها بسیار نزدیک می‌شود و به قول بیتریس هستینگز «... آفرودیت به بهای ما خود را سرگرم می‌کرد.» اوراژ انگاره‌های تازه‌اش را در چندین کتاب کندوکاو کرد. او ابرمردم (ابرانسان) نیچه را استعاره‌ای
کرد. او ابرمردم (ابرانسان) نیچه را استعاره‌ای برای «حالت عالیتر آگاهی» می‌دید که متافیزیک در جستجویش بود و کوشید مسیری برای آن تعریف کند و اصرار داشت که این باید نفی تمدن و اخلاق قراردادی را دربربگیرد. در عوض از راه بزرگداشت دیونیسوس در این جهت حرکت کرد که خود را نه مدافع سوسیالیسم قانون‌مدار که جنبشی آنارشیستی اعلام کند. در مدت یک سال ۱۹۰۶–۱۹۰۷ سه کتاب منتشر کرد، "آگاهی: جانور، آدم و ابر آدم" بر پایهٔ تجربه‌اش با الهیات، "فردریک نیچه: روح دیونیسوسی عصر" و ن"یچه در طرحهای کلی و گفته‌های کوتاه". نقد عقلی
و ن"یچه در طرحهای کلی و گفته‌های کوتاه". نقد عقلی الهیات او پاسخی را از سوی مجلهٔ الهیات برانگیخت و او در ۱۹۰۷ ارتباط خود را با آن جامعه گسست. دو کتابش در بارهٔ نیچه نخست در انگلستان به عنوان آشنایی سیستماتیک با اندیشهٔ نیچه‌ای به چاپ رسید. فعالیت‌ها. اوراژ هنگامی که در مدرسه‌ای در لیدز آموزگار بود، علائق گوناگونی از جمله مطالب پیرامون افلاطون، حزب خودمختار کارگر و الهیات را دنبال می‌کرد. او در سال ۱۹۰۰ با فردی به نام هولبروک جکسون آشنا شد آن‌ها سه سال بعد باشگاه هنرهای لیدز را بنیاد نهادند که تبدیل به
باشگاه هنرهای لیدز را بنیاد نهادند که تبدیل به مرکز فرهنگ نوگرایی در بریتانیای پیش از جنگ جهانی اول شد. در ۱۹۰۵ اوراژ از آموزگاری استعفا داد و به لندن نقل مکان کرد او در سال ۱۹۰۷ هفته نامهٔ "عصر نو" را خرید و نخست با هولبروک جکسون به بیرون دادن این مجله همت گماشت و یکی از شخصیت‌های پرنفوذ در سیاست سوسیالیستی و فرهنگ مدرنیستی، به ویژه در اوج آوازهٔ مجله پیش از جنگ جهانی اول گشت. اوراژ در ۱۹۲۴ "عصر نو" را فروخت و به فرانسه رفت تا با گئورگ گورجیف آموزگاری معنوی که پی.دی. آسپنسکی به او معرفی کرده بود، مطالعه
که پی.دی. آسپنسکی به او معرفی کرده بود، مطالعه کند. پس از گذراندن آموزش ابتدایی سیستم گورجیف، اوراژ از سوی گورجیف به آمریکا فرستاده شد تا کلاسهای آموزش سیستم تازهٔ تکامل بخشیدن به خود را که روی کار هماهنگ کارکردهای اندیشمندی، عاطفی و متحرک تأکید داشت، به راه اندازند. از این گذشته، اوراژ در ترجمهٔ نخستین نسخهٔ "همه و همه چیز" گورجیف و همین‌طور "ملاقات با مردمان برجسته" از روسی به انگلیسی کار کرد؛ با این حال، هیچ‌کدام از آن‌ها در دوران زندگی آن دو به چاپ نرسیدند. اوراژ به همراه همسرش در حالی‌که هنوز در
نرسیدند. اوراژ به همراه همسرش در حالی‌که هنوز در نیویورک بود، اغلب به شخصیت‌های نامدار مانند پل روبسون که توری از لندن راه انداخته بود، جا می‌دادند. در ۱۹۳۰ اوراژ به لندن بازگشت و در ۱۹۳۱ "هفته نامهٔ انگلیسی نو" را منتشر کرد. اوراژ تا زمان مرگش در لندن ماند. ویراستاری در لندن. در ۱۹۰۶، اوراژ از آموزگاری استعفا داد و با دنباله‌روی از آرثور پنتلی، دوست باشگاه هنرهای لیدز خود به لندن رفت. اوراژ کوشید لیگی برای نوزایی سیستم اتحادیهٔ صنفی بیشتر به صورتی که ویلیام موریس توصیف کرده بود، راه‌اندازی کند. شکست در
موریس توصیف کرده بود، راه‌اندازی کند. شکست در این پروژه او را برانگیخت تا با پشتیبانی جورج برنارد شاو، مجلهٔ هفتگی عصر نو را با همیاری هولبروک جکسون بخرد. به زودی این مجله را به دریافتش از محل برخورد دادوستد آرا در بارهٔ سیاست، ادبیات و هنرها تبدیل کند. هر چند بیشتر نویسندگان فابینی بودند، ولی اوراژ می‌کوشید خود را از سیاست آن‌ها دور نگاه دارد و مجله پهنهٔ گسترده‌ای از دیدگاه‌های سیاسی را بازنمایی می‌کرد. در حالی‌که اوراژ در بارهٔ نیاز به آرمان‌شهرگرایی بحث می‌کرد، مجله به سیاست پارلمانی یورشی برد. از این
می‌کرد، مجله به سیاست پارلمانی یورشی برد. از این گذشته اوراژ به رهبری اتحادیه‌ها حمله می‌کرد در عین حال که از سندیکالیسم تا اندازه‌ای پشتیبانی می‌کرد و می‌کوشید آن‌ها را سیستم اتحادیه صنفی درهم‌آمیزد. نتیجهٔ درآمیختن این دو دیدگاه سوسیالیسم اتحادیهٔ صنفی، گونه‌ای فلسفهٔ سیاسی بود که او از ۱۹۱۰ به بحث در بارهٔ آن پرداخت. از ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۴ عصر نو بی‌تردید مهمترین مجلهٔ کوچک در بریتانیا بود. در پیشگامی آوانگارد بریتانیای، از وورتیسیسم (جنبش هنری الهام گرفته از کوبیسم و فوگردشگری) تا ایماژیسم (جنبشی در شعر با
کوبیسم و فوگردشگری) تا ایماژیسم (جنبشی در شعر با تأکید روی نگاره‌سازی و زبان روشن). برخی از نویسندگان این دوره عبارتند از: تی.ای. هولمه، ویندهم لوئیس، ارزا پاند، هربرت رید و بسیاری دیگر. جدا از نبوغ بی‌تردیدش در مقام ویراستار، در بارهٔ استعداد واقعی اوراژ می‌توان گفت که او گفتگوگرا و «گردهم آورندهٔ» مردمان بود. در سالهای ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۰ مدرنیست‌های لندن پراکنده بودند و از ۱۹۱۰ تا پیش از جنگ جهانی اول در سایهٔ اوراژ، حس «جنبشی» واقعی و پاک‌نهاد میانشان آفریده شد. به گفته‌ای دیگر اوراژ با موفقیت فورومی را
شد. به گفته‌ای دیگر اوراژ با موفقیت فورومی را گردانید که دست‌کم گونه‌ای همانندی را میان فلسفه‌ها و آداب هنری که در ظاهر بسیار با هم فاصله داشتند و در آن زمان پدید می‌آمدند، فرض می‌داشت (و شاید حتی آن را آفرید). سیاست اوراژ. اوراژ خود را سوسیالیست اعلام می‌کرد و از جورجس سورل در این بحث پیروی می‌کرد که اتحادیه‌ها باید سیاست تهاجمی فزاینده‌ای را نسبت به موضوعاتی مانند دستمزدها و شرایط کار دنبال کنند. نظامی‌گری فزایندهٔ اتحادیه‌ها را در عصر پیش از جنگ تأیید می‌کرد و به نظر می‌رسد در باور سورل به ضرورت اعتصاب
و به نظر می‌رسد در باور سورل به ضرورت اعتصاب عمومی که اتحادیه کارگری آن را رهبری کند، و به وضعیت نوتکاملی برسد، سهیم بود. با این حال، از دید اوراژ قدرت اقتصادی پیش از قدرت سیاسی می‌آمد و اصلاحات سیاسی بدون اصطلاحات اقتصادی بی‌ثمر می‌نمود. در شماره‌های اول عصر نو، اوراژ از جنبش آزادی زنان پشتیبانی می‌کرد، اما با برجسته‌تر و ستیزه‌جوتر شدن اتحادیهٔ اجتماعی و سیاسی زنان به شکل فزاینده‌ای با این جنبش دشمنی ورزید. پس از ۱۹۱۰ دیگر مقالاتی در دفاع از آزادی زنان به چاپ نرسانید، اما به شعلهٔ بحثهایی که در ستون
به چاپ نرسانید، اما به شعلهٔ بحثهایی که در ستون همخوان در بارهٔ این موضوع درمی‌گرفت می‌دمید. در زمان جنگ جهانی اول، اوارژ از منافع طبقهٔ کارگر دفاع می‌کرد. در ۶ اوت ۱۹۱۴ (۱۲۹۳) در یادداشتهای هفتهٔ عصر نو نوشت: «... ما بر این باوریم که انگلستان ناگزیر است به راه سوسیالیسم رود، همان‌طور که سوسیالیسم برای کل دنیا ضروری است.» در ۱۹۱۷ (۱۲۹۶) در اثر به چاپ رسیدهٔ آرمانهای سیاسی، برتراند راسل برای نخستین بار به سوسیالیسم اتحادیهٔ صنفی اوراژ اشاره می‌کند. (۱۰) در ۱۴ نوامبر ۱۹۱۸، اوراژ از پیمان ورسای خبر داد: «...
نوامبر ۱۹۱۸، اوراژ از پیمان ورسای خبر داد: «... جنگ جهانی بعدی، اگر متأسفانه قرار باشد جنگ دیگری از راه رسد، به احتمال بسیار زیاد در چارچوب مفاد و شرایطی روی خواهد داد که به پیمان صلح کنونی پیوست شده‌است.» در پایان جنگ، اوراژ متقاعد شده بود که سختیهای طبقهٔ کارگر نتیجهٔ سیاست‌های پولی بانک‌داری و حکومت است. اگر بریتانیای بزرگ می‌توانست پوند را از معیار طلا در زمان جنگ بردارد و معیار طلا را یک بار دیگر پس از جنگ از نو جا بیندازد، آن‌گاه معیار طلا به اندازه‌ای که جرگه‌سالاران (الیگارشی) انگشت‌شمار پولی
که جرگه‌سالاران (الیگارشی) انگشت‌شمار پولی می‌خواهند پرولتاریا باور کند، لازم نخواهد بود. در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۲۰ اوراژ نوشت: «... نخست ما باید بپذیریم که دریافتن موضوع پول دشوار است. وجود آن نیت جرگه‌سالاران انگشت‌شماری است که دنیا را به یاری آن اداره می‌کنند.» پس از جنگ جهانی اول، او زیر نفوذ سی.اچ. دوگلاس قرار گرفت و پشتیبان اعتبار سوسیال شد. در ۱ ژانویه ۱۹۱۹ (۱۲۹۸)، نخستین مقالهٔ دوگلاس را به نام دیدگاه مکانیکی اقتصاد، در عصر نو به چاپ رسانید. گورجیف. اوراژ پی.دی. آسپنسکی را که انگاره‌هایش تأثیر ماندگاری روی
آسپنسکی را که انگاره‌هایش تأثیر ماندگاری روی او گذاشت در ۱۹۱۴ ملاقات کرد. در ۱۹۲۱ وقتی آسپنسکی به لندن رفت، اوراژ حضور در سخنرانی‌های او در بارهٔ «پاره‌های آموزه‌ای ناشناخته» را آغاز کرد که دیرتر در قالب در جستجوی معجزه‌آسا به چاپ رسید. از این دیدگاه اوراژ علاقه‌اش به ادبیات و هنر را بیشتر و بیشتر از دست داد و توجه خود را از دههٔ بیست میلادی بیشتر به پرسشهای نظریه و آداب عرفان کانونمند کرد، بی‌آنکه ناگزیر از دنیا بگریزد. نامه‌نگاری او با هاری هودینی در بارهٔ این موضوعات او را واداشت تا انگاره‌های زندگی پس