payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از حال می‌رود و به بیمارستان منتقل می‌شود و آن‌جا زایمان می‌کند. نوزاد اگرچه نارس به دنیا می‌آید، اما سالم است، ولی آدریان به کما می‌رود. راکی خود را مقصر می‌داند و کنار تخت آدریان می‌ماند و حتی حاضر نمی‌شود نوزادش را ببیند تا زمانی که آدریان از کما خارج شود. وقتی آدریان به هوش می‌آید و راکی را در کنار خود می‌بیند، آن‌ها نوزاد خود را می‌بینند و نام او را رابرت «راکی جونیور» می‌گذارند. آدریان سرانجام اجازه می‌دهد راکی دوباره به رینگ برگردد و راکی به سرعت برای مسابقه آماده می‌شود. در شب عید شکرگزاری، مسابقهٔ
مسابقه آماده می‌شود. در شب عید شکرگزاری، مسابقهٔ دوم برگزار می‌شود. آپولو در برابر مردم اعلام می‌کند که قصد دارد راکی را در کمتر از دو راند شکست دهد تا ثابت کند که طولانی‌شدن مسابقهٔ قبلی تصادفی بوده است. بر خلاف مسابقهٔ اول، آپولو به‌سختی تمرین کرده‌است. برای محافظت از چشم آسیب‌دیده‌اش، راکی تصمیم می‌گیرد با دست راست مبارزه کند، نه با سبک طبیعی‌اش، یعنی سبک ساوت‌پا، اما همین باعث می‌شود در برابر آپولو آسیب‌پذیر باشد. راکی دو بار نقش زمین می‌شود و در بیشتر بخش‌های مبارزه مغلوب است. تا آغاز راند پانزدهم و
بخش‌های مبارزه مغلوب است. تا آغاز راند پانزدهم و پایانی، آپولو امتیاز بالایی دارد و تنها باید از راکی فاصله بگیرد تا با رأی داوران پیروز شود. اما او می‌خواهد با ناک‌اوت پیروز شود تا هیچ شکی دربارهٔ برتری‌اش باقی نماند و هشدارهای مربی‌اش برای عقب‌نشینی را نادیده می‌گیرد. در راند آخر، راکی دوباره به سبک طبیعی خود برمی‌گردد و در صحنه‌ای دراماتیک، مجموعه‌ای از ضدضربات را بر آپولو وارد می‌کند. هر دو، از شدت خستگی، مشت ردوبدل می‌کنند تا اینکه راکی موفق می‌شود آپولو را زمین‌گیر کند. اما خودش نیز تعادلش را از دست
را زمین‌گیر کند. اما خودش نیز تعادلش را از دست داده و هم‌زمان با او به زمین می‌افتد. در حالی‌که هر دو تلاش می‌کنند دوباره بلند شوند، راکی با شمارش تا ۹ روی پای خود می‌ایستد و آپولو از شدت خستگی فرو‌می‌ریزد. بدین ترتیب، راکی با ناک‌اوت پیروز می‌شود و قهرمان جدید سنگین‌وزن جهان می‌گردد. او در میان هیجان جمعیت، کمربند قهرمانی را بالا می‌برد و برای همسرش که مسابقه را از تلویزیون تماشا می‌کند، فریاد می‌زند: «آدریان! موفق شدم!» بازیگران. جف تمکین گوینده رینگ را به تصویر می‌کشد. داور لو فیلیپو و مفسران برنت
را به تصویر می‌کشد. داور لو فیلیپو و مفسران برنت ماسبرگر، استو ناهان و بیل بالدوین در نقش خودشان ظاهر می‌شوند. لروی نیمن در صحنه‌های تمرینی فیلم حضوری کوتاه و بدون صحبت دارد که در عنوان‌بندی ذکر نشده است. او در حین تمرین، تصویری از آپولو را می‌کشد. فروش فیلم. راکی ۲ با بودجه ۷ میلیون دلار ساخته شد و در گیشه ۲۰۰ میلیون دلار فروش کرد. این فیلم به همراه فیلم مون ریکر پرفروش‌ترین فیلم سال شد.
غلامحسین فیض اللهی (زاده ۱۳۰۷ در چادگان؛ درگذشته ۱۳۷۶ در اصفهان) از برجسته‌ترین میناسازان ایرانی است. وی نزدیک به شصت سال در این رشته فعالیت داشت و آثار نفیسی از خود باقی گذارد که برخی از آنان در موزه‌های مختلف نگهداری می‌شوند. زندگی. غلامحسین فیض اللهی در بهار سال ۱۳۰۷ در چادگان به دنیا آمد. پدرش جعفرقلی نام داشت که به جهت علاقه به حسین بن علی وی را غلامحسین نامید. در کودکی و زمانی که هفت سال بیشتر نداشت پدرش را از دست داد و سرپرستی مادر و دو خواهرش را بر عهده گرفت. از همان زمان علاقه به هنر و ترسیم نقش و
گرفت. از همان زمان علاقه به هنر و ترسیم نقش و نگار در وی وجود داشت از این‌رو با پول اندکی که بدست می‌آورد وسیله نقاشی تهیه می‌کرد. به جهت علاقه‌ای که به هنر به ویژه میناکاری داشت در سن ۱۸ سالگی به اصفهان رفت تا در این زمینه هنرآموزی کند. وی نزد شکرالله صنیع زاده که از برجسته‌ترین میناساز آن زمان بود آموزش میناسازی دید و بیش از بیست سال در کارگاه وی فعالیت کرد. رابطه بین او و استادش رابطه‌ای صمیمی و همچون یک مرید بود که نقش شگرفی در پرورش وی داشت. سپس کارگاه شخصی‌اش را ایجاد کرد و سال‌ها به آفرینش آثار هنری
شخصی‌اش را ایجاد کرد و سال‌ها به آفرینش آثار هنری مشغول بود. در زمانی که وی به میناسازی روی آورد این هنر در محدوده تزیین نگین انگشتری و دستبند گستره داشته که با تلاش و زحمت بسیاری که میناسازان آن زمان متحمل شدند پهنه این هنر سنتی را به حالت فعلی افزایش دادند. وی کارگاه ((مینای هنر))را در بازار هنر اصفهان، که در کنار مدرسه چهار باغ قرار داشت به همراه حسین هنردوست و مهدی غفاریان تأسیس کرد. فیض اللهی علاوه بر میناسازی در هنرهای نقاشی، تذهیب و مینیاتور نیز مهارت بالایی داشت. از این رو در تعاونی صنایع دستی
مهارت بالایی داشت. از این رو در تعاونی صنایع دستی اصفهان و شرکت تعاونی کشورهای اسلامی در پاکستان نیز عضویت داشت. غلامحسین فیض اللهی در نیمه شب هشتم آذر ماه ۱۳۷۶ درگذشت و در گلشن نام آوران باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد. غلامحسين فيض اللهي ٩ فرزند دارد كه ٥ فرزند او در رشته‌های هنری فعالیت دارند .دخترانش «زهره»و «مريم»و «ليلا» نگارگر و تذهیب کار هستند و هنر میناسازی و آبگینه را نیز نزد پدرشان فرا گرفته‌اند. همچنین دو پسرش به نام‌های «غلامعلی» و «غلامرضا» از میناسازان اصفهانی می‌باشند که پسر بزرگ وی
از میناسازان اصفهانی می‌باشند که پسر بزرگ وی غلامعلی مدتی نیز به عنوان رئیس اتحادیه صنایع دستی اصفهان فعالیت داشته‌است. آثار. وی آثار زیبایی از خود در زمینه میناکاری بر جای گذاشته که برخی از آن‌ها در موزه‌های داخلی نگهداری می‌شوند. همچین در شهرهای نجف، کربلا و دمشق و برای حرم‌های شیعیان آثاری ساخته است. برخی از مهم‌ترین آثار وی چنین می‌باشند: افتخارها. وی در طول بیش از پنجاه سال فعالیت هنری خود تقدیرنامه‌ها و نشان‌های متعددی دریافت کرد که برخی از آن‌ها چنین می‌باشند:
پژمان جمشیدی (زادهٔ ۲۰ شهریور ۱۳۵۶) بازیگر ایرانی و بازیکن سابق فوتبال است. او در طول فعالیت حرفه‌ای خود در فوتبال برای باشگاه‌هایی مانند سایپا، پرسپولیس، پاس تهران، فولاد خوزستان، استیل آذین و نیز برای تیم ملی ایران بازی کرد. جمشیدی از پول‌سازترین و فعال‌ترین بازیگران سینمای ایران است. او حرفهٔ بازیگری‌اش را نخست در سال ۱۳۹۰ با بازی در قسمتی از مجموعهٔ تلویزیونی "ساختمان پزشکان" و سپس در سال ۱۳۹۲ و با بازی در نقش اصلی مجموعهٔ تلویزیونی "پژمان" آغاز کرد. او برای نقش‌آفرینی در فیلم‌های "سوءتفاهم" (۱۳۹۶)،
او برای نقش‌آفرینی در فیلم‌های "سوءتفاهم" (۱۳۹۶)، "شیشلیک" (۱۳۹۹) و "علفزار" (۱۴۰۰) نامزد دریافت جایزهٔ سیمرغ بلورین از جشنوارۀ فیلم فجر شده است. همچنین نقش‌آفرینی او در مجموعهٔ تلویزیونی "زیرخاکی" برایش تندیس جشن حافظ بهترین بازیگر مرد کمدی در تلویزیون را به همراه داشت. همچنین جمشیدی در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر (۱۴۰۱) برای بازی در نقش مکمل فیلم "یادگار جنوب" در جشنواره فجر نامزد شد و دیپلم افتخار این جشنواره را کسب کرد. فعالیت حرفه‌ای. فوتبال. پژمان جمشیدی فوتبال را به‌طور حرفه‌ای از نوجوانی و در تیم
فوتبال را به‌طور حرفه‌ای از نوجوانی و در تیم نوجوانان باشگاه دارایی تهران فراگرفت. در سال ۱۳۷۱ و درحالی‌که ۱۵ سال داشت به باشگاه کشاورز تهران پیوست و در ۶۷ بازی ۷ گل به ثمر رساند. در سال ۱۳۷۴ به تیم ملی نوجوانان ایران دعوت شد. او در باشگاه‌های کشاورز و سایپا تهران شش سال بازی کرد. استعداد جمشیدی در باشگاه سایپا تهران مورد توجه قرار گرفت و از همان‌جا به تیم ملی جوانان و تیم ملی امید ایران ملحق شد. او از سال ۱۳۷۹ به پرسپولیس تهران پیوست و در دفاع راست این تیم که آن زمان تیمی پرستاره با مربیگری علی پروین بود
که آن زمان تیمی پرستاره با مربیگری علی پروین بود تبدیل به بازیکن ثابت شد. او در طول ۵ سال حضورش در پرسپولیس به عنوان بازیکنی سرعتی و با تکنیک، نزدیک به ۱۰۰ بازی برای این تیم انجام داد و اولین مقام قهرمانی پرسپولیس در لیگ برتر را نیز در فصل ۸۱–۱۳۸۰ تجربه کرد. او در مسابقات آسیایی هم برای پرسپولیس به میدان رفت.جمشیدی در دوران حضور در پرسپولیس توسط میروسلاو بلاژویچ به تیم ملی ایران دعوت شد. او در ۱۳ بازی برای تیم ملی به میدان رفت و به همراه ستارگان آن دوران مانند علی کریمی و کریم باقری در مسابقات مقدماتی جام
علی کریمی و کریم باقری در مسابقات مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ آسیا حضور داشت. او در سال ۱۳۸۴ به دلیل خدمت سربازی دو فصل به تیم پاس تهران با مربی‌گری دنیزلی پیوست و در جام باشگاه‌های آسیا حضور داشت. او با پاس به نائب قهرمانی لیگ برتر در فصل ۸۵–۱۳۸۴ رسید. جمشیدی سپس به استیل آذین تهران پیوست و به همراه این تیم نتوانست در یک فصل حضورش از لیگ یک به لیگ برتر صعود کند تا او به فکر ترک این تیم افتاد. او در مرداد سال ۱۳۸۷ در مجموعه ورزشی انقلاب تهران به‌طور اتفاقی مجید جلالی را می‌بیند و با پیشنهاد او به فولاد خوزستان
جلالی را می‌بیند و با پیشنهاد او به فولاد خوزستان می‌رود. در بهمن ماه سال ۱۳۸۸ جمشیدی در ۳۳ سالگی و پس از ۱۵ سال بازی در سطح اول فوتبال ایران، از فوتبال کناره‌گیری کرد. بازیگری. جمشیدی نخستین تجربه بازیگری خود را سال ۱۳۹۰ در یک قسمت از سریال "ساختمان پزشکان" به صورت مهمان تجربه کرد. او سپس در سال ۱۳۹۲ در مجموعه تلویزیونی "پژمان" نقش‌آفرینی کرد. طرح اولیه این سریال با ایده خود جمشیدی شکل گرفته و روایتی از زندگی خود اوست. مجموعه "پژمان" مورد توجه و استقبال مردم قرار گرفت. او در همان سال به عنوان اولین
مردم قرار گرفت. او در همان سال به عنوان اولین تجربه‌اش در سینما در "آتش‌بس ۲" اثر تهمینه میلانی حضور پیدا کرد. ایفای نقش جمشیدی در "خوب بد جلف" مورد تحسین قرار گرفت و زوج هنری پژمان جمشیدی با سام درخشانی محبوبیت ویژه‌ای در میان مخاطبان پیدا کرد. او پس از آن پیشنهادهای بسیاری را دریافت کرد، به‌طوری‌که در سال ۱۳۹۷ در شش فیلم سینمایی، یک مجموعه تلویزیونی و یک تئاتر ایفای نقش کرد و از پرکارترین بازیگران این سال شد. او در سال ۱۳۹۸ نیز با اکران سه فیلم "ایده اصلی"، "ما همه با هم هستیم" و "تگزاس ۲" به عنوان
اصلی"، "ما همه با هم هستیم" و "تگزاس ۲" به عنوان پرکارترین بازیگر مرد سینما در شش ماه نخست سال معرفی شد. او در تئاتر نیز حضور فعالی پیدا کرد و در بین سال‌های ۹۳ تا ۹۸ در ۲۰ نمایش حضور پیدا کرد. همچنین در سال ۱۳۹۸ درخشش جمشیدی در مجموعه تلویزیونی "زیرخاکی" در نقش فریبرز باغ‌بیشه مورد تحسین قرار گرفت و این سریال در شبکه یک با جذب ۴۴ درصد مخاطب در صدر آثار تلویزیونی قرار گرفت. سال ۱۴۰۰ برای ایفای نقش در "زیرخاکی ۱" و "۲"، در بیست و یکمین دوره جشن حافظ برنده تندیس بهترین بازیگر مرد کمدی تلویزیونی شد. او با
تندیس بهترین بازیگر مرد کمدی تلویزیونی شد. او با ایفای نقش در فیلم‌های کمدی پرفروش و موفق، در فهرست پولسازترین و محبوب‌ترین بازیگران سینمای ایران قرار گرفته است. او در سال ۱۳۹۸ پنج فیلم را در سینما داشت که در مجموع ۶۲ میلیارد و ۷۹۱ میلیون تومان فروش داشتند تا او پرفروش‌ترین بازیگر این سال شناخته شود. جمشیدی نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در دوره‌های سی و ششم و سی و نهم جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم‌های "سوءتفاهم" و "شیشلیک" شد. او در چهلمین دوره این جشنواره نیز برای بار سوم نامزد دریافت
دوره این جشنواره نیز برای بار سوم نامزد دریافت این جایزه شده است. او در فیلم "شیشلیک" در سال ۱۳۹۹ برای نخستین بار با رضا عطاران هم‌بازی شد. مجری‌گری. در سال ۱۳۹۸ جمشیدی یک برنامه اینترنتی فوتبالی ساخته عادل فردوسی‌پور به نام "کلاسیکو" را اجرا کرد که با حضور علی دایی همراه بود و این برنامه رکورد پربیننده‌ترین برنامه اینترنتی را به‌دست‌آورد. او در سال ۱۴۰۰ نیز در یک تاک‌شوی اینترنتی متفاوت با نام "پیشگو" به مجری‌گری پرداخته که از پلتفرم نماوا پخش می‌شود و با حضور شخصیت‌های مشهور همراه است. زندگی شخصی. پژمان
حضور شخصیت‌های مشهور همراه است. زندگی شخصی. پژمان جمشیدی در یک خانواده فرهنگی متولد شده که پدرش دبیر زیست‌شناسی و مادرش آموزگار بوده است. او یک برادر و یک خواهر دارد که برادرش ۲ سال از او بزرگ‌تر و خواهرش از او کوچک‌تر است. او دانشجوی کارشناسی رشته مهندسی عمران بوده که پس از گذراندن ۱۱۰ واحد، به دلیل فعالیت در فوتبال از ادامه تحصیل انصراف داده است.
پیر کسی‌ست که دچار کهنسالی شده است. پیر همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مالیخولیا یک فیلم علمی تخیلی به کارگردانی لارس فون تریه و محصول سال ۲۰۱۱ می‌باشد. کیرستن دانست به خاطر بازی در این فیلم، در جشنواره کن، جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن را برد. مالیخولیا دومین بخش از سه گانهٔ افسردگی فون تریه است که دو قسمت دیگر آن ضدمسیح و نیمفومانیاک هستند. داستان. فیلم روایت گر ۲ داستان جداگانه است؛ داستان اول مربوط به دختری به نام «جاستین» (کریستن دانست) است که در شُرف یک مراسم عروسی بسیار مجلل با مرد مورد علاقه‌اش، «مایکل» (الکساندر اسکارگارد) قرار دارد. جاستین بعد از عروسی، دچار نوعی
قرار دارد. جاستین بعد از عروسی، دچار نوعی افسردگی شدید می‌شود که به سبب آن، وی تمام اتفاقات پیرامونش را بد تعبیر می‌کند و به خصوص رابطه ناخوشایندی را با خواهرش آغاز می‌کند، این در حالی است که یک سیاره به نام «مالاخولیا» در حال نزدیک شدن به زمین است و این یعنی پایان دنیا. داستان دوم مربوط به خواهر جاستین به نام «کلیر» (شارلوت گاینزبرگ) و همسرش «جان» (کیفر ساترلند) است. جان ستاره‌شناسی است که پی برده سیاره مالاخولیا در حال نزدیک شدن به زمین می‌باشد… فیلم در شهر ترولهتان سوئد فیلمبرداری شده‌است.
شن نمایشی است به نویسندگی و کارگردانی کتایون حسین‌زاده که در اردیبهشت و خرداد ۱۳۹۰ در سالن سایه مجموعه تئاتر شهر به روی صحنه رفته است. الهام پاوه‌نژاد و پریزاد سیف بازیگران این نمایش بودند و طراحی صحنه آن بر عهده ناصح کامگاری بود. در اتاقی پر از شن، دو زن نشسته‌اند و یکی مدام بافتنی می‌بافد و می‌شکافد، و دیگری گاه مشغول مراقبه است و همیشه منتظر زنگ تلفنی که هیچگاه زنگ نمی‌زند. آن‌ها دنیا را ترک کرده و در اتاق خود، کنج تنهایی گزیده‌اند. اتاق هر روز بیشتر در شن‌های ساحل دریا پایین می‌رود و هر روز دانه‌های شن
ساحل دریا پایین می‌رود و هر روز دانه‌های شن بیشتری از درزها وارد اتاق شده و همه چیز را در خود مدفون می‌کند. نقد نمایش. بهزاد صدیقی، منتقد تئاتر، این نمایش را جهان‌شمول می‌داند که مفاهیم مطرح شده در آن می‌تواند دغدغه هر انسانی در هر زمان و مکان باشد. او تصویرسازی این نمایش را از ویژگی‌های مثبت و بدیع آن می‌داند. صدیقی معتقد است فضاسازی نمایش شن بسیار خلاقانه است و در تئاتر ایران بسیار بدیع بوده‌است. او همچنین نوع دیالوگ‌نویسی و موقعیتی که شخصیت‌های نمایش را گرفتار کرده‌است مورد توجه دانسته و این نمایش‌نامه
گرفتار کرده‌است مورد توجه دانسته و این نمایش‌نامه را مدرن می‌داند که در نوع دیالوگ‌نویسی و شخصیت‌پردازی محدود نمی‌شود بلکه مفاهیم هم مد نظر نویسنده بوده‌است. مصطفی محمودی منتقد تئاتر، این نمایش را یک موقعیت فراواقع‌گرایانه و اعتراض به دنیای کنونی دانسته و معتقد است «در این نمایش با تضادی رو به رو هستیم که تضادی مثبت است. با اینکه زندگی، زندگی یکنواختی است اما زمان عامل مهمی است که مدام به آن تأکید می‌شود.» کتایون حسین‌زاده کارگردان این نمایش دربارهٔ مفهوم «زمان» توضیح می‌دهد «زمان از نظر من مسئله پیچیده‌ای
توضیح می‌دهد «زمان از نظر من مسئله پیچیده‌ای است چرا که ما همیشه با دو زمان ایستاده و درجریان روبه‌رو هستیم. پس کدام از ما مطمئن هستیم در کدام زمان ایستاده‌ایم؟ بنابراین مسئله زمان به دلیل پیچیدگی‌هایی که دارد برای من در این نمایشنامه جذابیت‌هایی داشت که سعی کردم در نگارش نمایشنامه به آن توجه کنم.» مهدی نصیری، منتقد تئاتر، این نمایش را «نبرد برای فراموشی» نامیده و می‌نویسد «زندگی با حرکت (در وجه بیرونی) و باور و معنا (در وجه درونی) تعریف پیدا می‌کند. ایمان به معنا داشتن زندگی و «انتخاب» و «تشخیص» مسیر حرکت
معنا داشتن زندگی و «انتخاب» و «تشخیص» مسیر حرکت و «تحمل» هراس‌ها و دشواری‌ها، مهم‌ترین مؤلفه‌هایی هستند که زندگی بشر و تمایل به ادامه دادن آن را باعث می‌شوند و درست در نقطه مقابل، فرار از دشواری‌ها و هراس‌ها و فاصله گرفتن از معنا، مانع تحرک و پویایی می‌شود و انسان را از باور و معرفت زندگی دور می‌کند.» نصیری شن را نماد جهان و حتی عالم ماده دانسته و می‌گوید «دو نوع تعبیر و تفسیر را می‌توان از ژرف‌ساخت اثر نتیجه گرفت. نخست آنکه؛ «شن» بیهودگی و سکون را مورد انتقاد قرار می‌دهد و در نهایت قصد دارد تا نوعی معرفت
قرار می‌دهد و در نهایت قصد دارد تا نوعی معرفت خداشناسانه را نتیجه‌گیری کند. دوم اینکه: به واسطه مورد انتقاد قرار دادن مظاهر پست زندگی در گستره اجتماعی آن (خیانت، دلتنگی، عشق، حرص، پول و ...) اصلاً رویکردی اجتماعی دارد و از این منظر به شورش و اعتراض قهرمانانش علیه جهان می‌پردازد.» نصیری تلاش کارگردان برای به چالش کشیدن این مفاهیم را موفق ارزیابی کرده و بر طرح مفهوم زمان، شخصیت پردازی، زبان اثر، و بازی بازیگران به عنوان عوامل موفق نمایش تأکید می‌کند ولی صحنه‌پردازی را قابل بهبود می‌داند. کتایون حسین‌زاده
را قابل بهبود می‌داند. کتایون حسین‌زاده نویسنده و کارگردان این نمایش می‌گوید سه سال به نمایشنامه شن فکر کرده است. ایده اولیه این اثر هنگامی که مشغول تماشای یک مستند بود ایجاد شد، با دیدن دانه قندی که روی شن رها شده بود و اگر نیرویی به آن وارد نمی‌شد به مرور در زیر شن‌های ساحل فرومی‌رفت. حسین‌زاده با یادآوری اینکه هر یک از مخاطبان نمایش می‌توانند برداشت شخصی خود را از اثر داشته باشند، دربارهٔ دیدگاه‌های خود می‌گوید «در این نمایش سعی کردم دو آدمی را تصویر کنم که زندگی را با تمام سختی‌های خود رها کردند و خود
که زندگی را با تمام سختی‌های خود رها کردند و خود را در زیر شن‌های دریا دفن کردند و در این شرایط است که انسان می‌فهمد که هنوز خدا وجود دارد. انسانی که اعتراض به جایی می‌کند که در آن فرورفته است، جایی که آدم‌های دنیا ممکن است با تصویر غلط انتخاب کنند و راه برگشتی هم برای آنها وجود ندارد. از سویی دیگر من در اغلب نوشته‌هایم سعی کردم این مفاهیم را دنبال کنم. راه این دو نفر راهی از سر ضعف بود که به نظر من راه غلطی بود که منجر به فرورفتن آنها در شن شد. راهی که برگشت‌پذیر نیست.» حسین‌زاده در گفتگویی می‌گوید همه
نیست.» حسین‌زاده در گفتگویی می‌گوید همه چیز در صحنه رنگ خاکستری دارد زیرا زندگی‌ای بوده که الان نیست، درست همانند شخصیت‌ها. این دو نفر در زمانی نامعلوم، شاید صدها سال پیش، خودکشی کرده‌اند و روحشان از بدشان جدا شده‌است ولی مشکل اینجاست که جسم آن‌ها هنوز زنده است و زندگی می‌کند. به همین دلیل است که نمی‌توانند گریه کنند یا بخندند. «اینها مرتکب یک اشتباه شده‌اند و اشتباه اینها خودکشی‌شان بوده است. همان‌طور که در دیالوگ زنِ یک می‌بینیم می‌گوید ما اشتباه کردیم. ما باید مثل همه آدم‌ها می‌ماندیم و آن زندگی را هرچه
باید مثل همه آدم‌ها می‌ماندیم و آن زندگی را هرچه که بود تحمل می‌کردیم. شاید روزی همه چیز درست می‌شد.» حسین‌زاده معتقد است تصمیم‌گیری‌های انسان در زندگی بسیار مهم است. «اینکه من کدام راه را انتخاب کنم آیا از ضعف خودم راه را انتخاب کنم یا از قدرتم؟» انتخاب از روی ضعف به خطا می‌رود و انسان را به نفرین ابدی دچار می‌کند. حسین‌زاده دربارهٔ انتخاب شخصیت‌های زن برای نمایش می‌گوید برای وی جنسیت شخصیت‌ها مطرح نبوده‌است و چون خود نویسنده زن بود، خلق شخصیت‌های زن برای وی راحت‌تر بوده‌است. اما به راحتی می‌توان دو مرد
وی راحت‌تر بوده‌است. اما به راحتی می‌توان دو مرد را با اندکی تغییر در نمایشنامه (آن هم در گذشته آنها) جایگزین این دو زن کرد و نگاه زنانه‌ای وجود ندارد.
کتایون حسین‌زاده سلماسی (زاده ۱۳۵۱ تهران) نویسنده و کارگردان تئاتر است. او کارشناسی ادبیات نمایشی را از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی را از دانشگاه هنر دریافت کرده‌است و سپس دکتری فیلولوژی (تبارشناسی) را از دانشگاه ملی تاجیکستان (مسکو) دریافت کرده‌است. حسین‌زاده عضو هیئت مدیره کانون منتقدان ملی تئاتر ایران و نخستین منتقد ایرانی عضو هیئت مدیره کانون منتقدان جهان (کانون جهانی منتقدان تئاتر) است و فعالیت در زمینه نویسندگی، ترجمه و کارگردانی را از سال ۱۳۷۲ آغاز کرده‌است. حسین‌زاده دربارهٔ روند و
سال ۱۳۷۲ آغاز کرده‌است. حسین‌زاده دربارهٔ روند و سبک کار خود می‌گوید: «من در نمایشنامه‌هایم اول موقعیت را خلق می‌کنم و بعد شخصیت‌ها را در این موقعیت می‌گذارم. بعد به این کاراکترها کم‌کم هویت می‌دهم. پیش از این که نمایشنامه را بنویسم مدت‌ها به کاراکترها فکر می‌کنم و با آنها زندگی می‌کنم.» «من معمولاً تصویر می‌سازم و یک موقعیتی را تشریح می‌کنم. بعد از این کار شخصیت‌ها را در داخل موقعیت قرار می‌دهم و با ساخت گذشته‌ای که داشتند به شخصیت نمایشنامه هویت می‌دهم.» آثار. کتایون حسین‌زاده نویسنده ۱۹ نمایشنامه و
آثار. کتایون حسین‌زاده نویسنده ۱۹ نمایشنامه و کارگردان بیش از ۱۲ اثر در حوزه تئاتر و سینما بوده‌است که برخی از آنان عبارتند از:
آیین کهن ایرانی به دین کهن اقوام ایرانی‌تبار، پیش از زرتشت گفته می‌شود. دین ایرانی در دوره باستان همان دین ساده آریایی طبیعت‌پرستی بوده است. ایرانی‌های باستان مانند همه اشکال اولیه دین، خدایان «طبیعت» را می‌پرستیدند که برخی از پدیده‌های فیزیکی را به نمایش می‌گذاشتند، سپس خدایان ذهنی وجود داشتند، معمولاً به شکل انسان‌وار، که هسته خدایان قرار داشتند. ایرانی‌های باستان بر این باور بودند که قانونی طبیعی وجود دارد به نام اشه که تضمین می‌کند جهان به مسیر منظم خود ادامه می‌دهد و هستی ادامه می‌یابد. عبادت و فداکاری
می‌دهد و هستی ادامه می‌یابد. عبادت و فداکاری مردان برای کمک به حفظ این نظم کیهانی با تقویت خود خدایان و جهان طبیعی بود. همچنین تصور می‌شد اشه بر جهان بشری به عنوان یک اصل اخلاقی راستی و درستی حکومت می‌کند و نقطه مقابل آن اصل کیهانی بی‌نظمی و دروغ است. در آیین کهن ایرانی پرستش خدایانی چون آناهیتا، تیر، میترا، بهرام، ارته، رشن، فروشی، زامیاد و هوم رایج بوده است. زرتشت اولین دین یکتاپرستی در تاریخ را پایه‌گذاری کرد. او برخلاف بنیانگذاران دیگر ادیان توحیدی پس از خود، نه از طریق سرنگونی چندخداپرستی ایرانی، بلکه
خود، نه از طریق سرنگونی چندخداپرستی ایرانی، بلکه از طریق اصلاحات عمیق آن به این امر دست یافت. پرستش چند ایزد. در آیین کهن آریایی آسمان شب و آسمان روز در جفت خداوند میترا-وارونا خلاصه شده بودند تا سده ۱۴ پیش از میلاد این جفت خدا به این صورت در بین آریائیان پرستیده می‌شد. توصیف و سرودهای وارونا در ریگ ودا بسیار به توصیف اهورامزدا در گاهان شباهت دارند. به عبارت دیگر نام ویژه قدیمی «سرور دانا»، وارونا بوده است. در ایران این جفت خدای باستانی میترا و وارونا از یکدیگر جدا شده و هر یک به تنهایی گرایش پیدا می‌کنند
جدا شده و هر یک به تنهایی گرایش پیدا می‌کنند که که همه یا بخشی از وظایف دیگری را برعهده بگیرند و به صورت خدای آسمانِ فراگیرندهٔ همه چیز، تکامل پیدا کنند. پاره ای از ایرانیان میترا را به عنوان بالاترین خدا پذیرفتند. محفل دیگر ایرانی گرد سرور دانا اهورامزدا که تاکنون وارونا نامیده می‌شد، متمرکز شدند. اهورامزدا یک واژه مرکب است و معنای تمام این دو بخش روی هم «سرور دانا» است. اهوره به معنای «سرور، خداوند» و مزدا «خردمند، دانا». در محفل میترایی در ایران دیگر خدایان و گوناگون آریایی به زندگی خود ادامه می‌دهند.
و گوناگون آریایی به زندگی خود ادامه می‌دهند. مرتضی راوندی می‌نویسد، در آیین مزداپرستی بالاترین ایزد اهورامزدا نام داشت و در واقع خدای خرد بود و بر آسمان‌ها و سراسر کاینات فرمان می‌راند. شاهان ایران برتری او را بر سایر خدایان تأیید می‌کردند اما پس از اهورامزدا به خدایان کوچکتری نیز معتقد بودند که آنها را ایزدان می‌نامیدند و مظهر قوای طبیعت یعنی آب، آتش، خورشید، باد، ماه، آسمان و زمین و غیره بوده‌اند. هریک از عناصر مقدس نامبرده به نحوی خاص مورد پرستش قرار می‌گرفت و با خواندن سرودهای مخصوص و اهدای قربانی‌ها و
و با خواندن سرودهای مخصوص و اهدای قربانی‌ها و ریختن شراب و شیره بعضی از نباتات معطر مهر و محبت آنان جلب می‌شد. پرستش اهورامزدا به عنوان خدای برتر. از نشانه‌ها چنین برمی‌آید که ایرانیان کم‌کم در آیین کهن آریاییها دگرگونی‌هایی انجام دادند، چنان‌که از هنگامی که تاریخ ایرانیان، روشن است، اهورامزدا خدای بزرگ مردمان شهرنشین و متمدن شرقی و غربی ایران، شمرده می‌شده است. مزداپرستی کهن‌تر از دین زرتشت است. مزدا خدای نژاد یا مردمانی ویژه نیست و خدای جهان و پروردگار همه مردمان است. وابستگی میان اهورامزدا و آیین زرتشت
مردمان است. وابستگی میان اهورامزدا و آیین زرتشت آنچنان نزدیک است که گروهی چنان می‌پندارند که پرستش این خدا از دین زرتشت سرچشمه گرفته است ولی نشانه‌هایی بسیار در دسترس است که نشان می‌دهد اهورامزدا ایزدی بسیار کهن است و زرتشت در دین‌آوری خود این نام را برای نامیدن خدای یگانه به کار برده است. نیاز به یادآوری نیست که گاه پیش می‌آید که آیینی نو، نام‌های کهن را کاربرد تازه می‌بخشد. نام خودِ مزدا باستانی‌تر از دین زرتشت است و حتی نقش بنیادی‌ای که در مزدیسنا به دوش این ایزد واگذار شده است نیز به دوران پیش از زرتشت
این ایزد واگذار شده است نیز به دوران پیش از زرتشت برمی‌گردد. می‌توان باور داشت که در پایان هزارهٔ دوم و آغاز هزارهٔ اول پیش از میلاد که نژادهای ایرانی هنوز از یکدیگر جدا نشده‌بودند، پرستش خدایی به نام اهورامزدا در میان ایشان شکل گرفته بوده است که نماد خرد، دادگری و آفرینش بوده است. پس از او بخشی از خدایان کهن هندوایرانی، اهوراها، با کاهشی در خویشکاری‌های کهن‌شان، تا اندازه ای سیمای فرشتگان یافته، گروه دیگر خدایان هندوایرانی، دیوها، نماد بدی گشته‌بودند. سپس در گام پیشرفته‌تری از دین، در فرهنگ اوستایی شرق
در گام پیشرفته‌تری از دین، در فرهنگ اوستایی شرق ایران، اهورامزدا به خدایی یکتا پرستیده و خدایان دیگر کنارگذاشته شده‌اند و اهریمن نماد و سرور دیوان گشته است، با آن که در بخش‌های دیگر این بوم، مانند پارس دین ایرانی بر همان پایه کهن بجامانده است. ریشه فراگیری دین زرتشتی را در ایران می‌توان در همین پیشروتر بودن گاهان زرتشت در برابر دیگر بخش‌ها دید. چهار آخشیج. در اساطیر ایرانی اهریمن در نخستین نبرد با اهورمزدا سه هزار سال مدهوش بود. پس اهورمزدا، آفرینش مینوی هستی را صورت مادی بخشید و از گوهر بنیادین خود که
هستی را صورت مادی بخشید و از گوهر بنیادین خود که روشنی بود، چهار آخشیج (آخشیجان) را آفرید و به ترتیب، آتش، باد، آب و خاک؛ یکی را از دیگری زایاند. آنگاه نخستین چیزی که دیدنی بود آمد، یعنی قطره‌ای مایع، مانند دانه اشکی زلال و بزرگ به پهنای همه آب‌های جهان. از این اشک، آسمان آفریده شد که نخستین آفریده از آفریده‌های شش‌گانه است. ایزد آسمان وظیفه دارد که در نبرد با اهریمن، دیوان را زندانی کند. ایرانیان باستان چهارعنصر یا چهار آخشیج آتش، باد، آب و خاک را بسیار گرامی و مقدّس می‌شمردند و آنها را به‌وجودآورندهٔ
گرامی و مقدّس می‌شمردند و آنها را به‌وجودآورندهٔ هستی و گردانندهٔ جهان می‌دانستند. طبیعت همواره در پیدایش تحولات مذهبی مردمانِ باستان و به ویژه آریایی‌های ساکن ایران و هند، نقشی بی‌بدیل داشته است. اعتقاد به قوای طبیعت به مرور زمان در میان آریایی‌ها، به صورت اعتقاد به خدایان مختلف درآمد و کم‌کم برای عناصری چون خورشید، ماه، ستارگان و باد، علائمی را اختراع کردند و آنها را قوای خدایی نامیدند. اهمیت چهار عنصر آب و آتش و باد و خاک، بارزترین مظاهر طبیعت از آن نظر بوده که بنابر کهن‌ترین عقاید و باورهای پیشین، این
بوده که بنابر کهن‌ترین عقاید و باورهای پیشین، این عناصر نمایندهٔ پاکی و سرچشمهٔ زندگی در هستی بوده‌اند. ایزد آناهیتا. باتوجه به اهمیت آب در زندگی بشر، در ایران باستان، برای آب فرشتة نگهبان قایل بودند که مورد ستایش و احترام ایرانیان بوده است. آناهیتا، ایزد آبها، یکی از بزرگ ایزدان پیش از زرتشت وهم مرتبه میترا (مهر) و اهورامزدا بوده است. آناهیتا/ناهید، آناهید، ایزدبانویی بسیار برجسته است که قدمت ستایش او به قبل از زرتشت می‌رسد. این ایزدبانو در اواخر دورهٔ هخامنشی، در کتیبه‌های پادشاهان اردشیر دوم و اردشیر