payamvha/North_RAG huggingface dataset:
الکلی "امیل مایرهولد" بود لذا او به‌هیچ وجه جز یک خانواده فقیر نبود. بعد از اتمام مدرسه در سال ۱۸۹۵ او شروع به تحصیل در رشته قانون در "دانشگاه مسکو" شد اما هرگز نتواست آن را به اتمام برساند. در تولد ۲۱ سالگیش عقاید مذهبیش را از لوتریانیسم به ارتدکس مسیحی تغییر داد و نام وسولد را که یک نام ارتدوکس است (نام یک نویسنده روسی است، وسولد گارشین، که مایرهولد عاشق نثرش بود) انتخاب کرد. فعالیت بازیگری او از ۱۸۹۶ یعنی درست زمانیکه شروع به تحصیل در مدرسه درام و موسیقی مسکو کرد، تحت نظارت ولادیمیر نمیرویچ دانچنکو -
مسکو کرد، تحت نظارت ولادیمیر نمیرویچ دانچنکو - مدیر تئاتر هنری مسکو - شروع شد. "مایرهولد" در تئاتر هنری مسکو بالغ بر ۱۸ نقش را بازی کرد. بعد از ترک "تئاتر هنری مسکو" در سال ۱۹۰۲، مایرهولد در یک سری پروژه تئاتری در مقام بازیگر و کارگردان شرکت کرد. در تمام این پروژه‌ها از میدان باز برای تجربه و آزمایش و خلق متدهای جدید صحنه استفاده شد. مایرهولد یکی از طرفداران پروپاقرص نمادگرایی در تئاتر بود، بخصوص از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۷ یعنی زمانی که به عنوان مدیر تولید تئاتر "ورا کمیساروسکیا" بود. در این ایام او دوباره به
"ورا کمیساروسکیا" بود. در این ایام او دوباره به تئاتر هنری مسکو فراخوانده سد تا ایده‌های تجربی‌اش را ادامه دهد. مایرهولد تحقیقات خویش را پیرامون خلاقیت در تئاتر طی دهه ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۷ یعنی دوره‌ای که با تئاتر سلطنتی در سن پترزبورگ همکاری می‌کرد، پی گرفت. در این دوره، نمایشنامه‌های کلاسیک و همچنین نمایشنامه‌های مدرن و ستیزه‌جویانه افرادی چون فئودور سالوگاب، زینایدا گیپیوس و الکساندر بلاک را در حالتهای نوین و خارق‌العاده‌ای اجرا می‌برد. در این نمایش‌ها "مایرهولد" می‌کوشید تا شیوه بازی را به سبک سنتی کمدی
می‌کوشید تا شیوه بازی را به سبک سنتی کمدی هنرمندان برگرداند تا از ویژگیهای این سبک بازی در اجرای مدرن استفاده کند. مفاهیم تئاتری مورد نظر او به‌دقت در کتاب خودش به نام درتئاتر توضیح داده شده‌است. نظریه بیومکانیک. مایرهولد در برابر تئاتر ناتورالیستی به واکنش منفی پرداخت و بر این عقیده پای می‌فشرد که اجرا گران بسیار بیشتر از تقلید صرف، واجد ظرفیت و قابلیت گسترش حرکات بدن هستند. همین اعتقاد باعث شد تا او سیستمی به نام «بیومکانیک» را برای تمرینات بدنی طراحی کند. این نظریه شکلی از پرورش بازیگر است که هدفش به
این نظریه شکلی از پرورش بازیگر است که هدفش به وجود آوردن بازیگرانی است هم ورزشکار هم آکروبات‌باز و هم ماشین‌هایی متحرک. مایرهولد به‌عنوان مبتکر این سبک از بازیگرانش حرکت می‌خواست نه احساس و عاطفه. نظریات او را امروزه با عنوان «تئاتر بیومکانیک» می‌شناسند؛ مایرهولد برخلاف تأکید استادش کنستانتین استانیسلاوسکی که بر انگیزه‌های درونی بازیگران توجه عمده‌ای داشت، به انگیزه جسمانی و بازتاب حسی معتقد بود و عقیده داشت بازیگر برای آفریدن احساس شادمانی فراوان در خویشتن و در تماشاگر لازم نیست خود را به رفتارهایی که
و در تماشاگر لازم نیست خود را به رفتارهایی که جامعه به‌صورت استاندارد درآورده، محدود کند. اگر بازیگری از سرسره‌ای بلغزد؛ یا بر طنابی آویزان شود؛ همان احساسی را القاء خواهد کرد که کنستانتین استانیسلاوسکی به آن معتقد بود. بر اساس این نظریه انسان به‌عنوان ماشین تلقی می‌گردد. او موظف است کنترل خویشتن را یاد بگیرد. مایرهولد در سیستم ابداعی خود، «بیومکانیک»، نه‌تنها سعی در ایجاد تیپ جدید هنرپیشه را دارد بلکه تلاش می‌کند «انسان جدید» ایده‌آل را که پاسخ‌گوی تئوری انقلابی است به وجود آورد. در این سیستم، مبنا همیشه
است به وجود آورد. در این سیستم، مبنا همیشه شخص نیست بلکه گروه است. بسیاری از تمرین‌های ژیمناستیکی ایجادشده توسط مایرهولد مثل «پرش»، «اسب و سوارکار» و «هرم» مستلزم همکاری تنگاتنگ دو یا چند هنرپیشه است و بدین ترتیب ایده‌آل در کار گروهی نمود پیدا می‌کند. این سیستم هم‌اکنون نیز توجه رجال و شخصیت‌های تئاتری تمام دنیا را برانگیخته است. دستگیری و مرگ. مایرهولد خیلی زود سبک رئالیسم استانیسلاوسکی را نفی کرده و به عنوان رهبر آوانگاردهای تئاتر، ایده‌های تازه‌ای را آزمود. سبک مبتکرانه و اکسپرسیونیستی وی، برای نمونه در
سبک مبتکرانه و اکسپرسیونیستی وی، برای نمونه در اجرای ساس و حمام اثر ولادیمیر مایاکوفسکی در سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰، به مذاق نقادان شوروی خوش نیامد چراکه نامتعارف بود. متهم به فرمالیسم شد و اجراهای بعدی‌اش را توقیف کردند. بعد از حمله کردن علنی‌اش به باید و نبایدهای رئالیسم سوسیالیستی، در ژوئن ۱۹۳۹ دستگیر شد. در زندان لوبیانکا در مسکو بازجویی و شکنجه شد و در فوریه ۱۹۴۰، کمی بعد از اعدام بابل نویسنده، او را نیز به جوخهٔ آتش سپردند. ۱۵ سال بعد دادگاه عالی شوروی به وی اعاده حیثیت کرد. او در قبرستانی در شهر مسکو
به وی اعاده حیثیت کرد. او در قبرستانی در شهر مسکو دریکی از سه آرامگاه عمومی قربانیان تبعیدی کمونیست به خاک سپرده شد.
بریژیت باردو (به ؛ زادهٔ ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۴) بازیگر، مُدل و خوانندهٔ پیشین فرانسوی است. او در حال حاضر در زمینهٔ دفاع از حقوق حیوانات فعالیت می‌کند. زندگی. بریژیت باردو در خانواده‌ای مرفّه در پاریس زاده شد. پدرش علاوه بر ادامه تحصیل در رشته مهندسی نزد پدربزرگ بریژیت مشغول به کار بود و مادرش زمانی که ۱۶ سال بیشتر نداشت در سال ۱۹۳۳ با پدر بریژیت ازدواج کرده بود. باردو فعالیت هنری‌اش را از سن نوجوانی و با رقص باله آغاز کرد. در کودکی به همراه خواهر کوچکترش مری ژان به کلاس رقص رفت و پس از چندی دوره تکمیلی آن را به
به کلاس رقص رفت و پس از چندی دوره تکمیلی آن را به پایان رسانید و در سال ۱۹۴۷ در دوره ۳ ساله کنسرواتوار ملی پاریس که تحت نظارت یوری نیازف روسی، پذیرفته شد. در سال ۱۹۴۹ مادرش او را به یکی از دوستانش به نام الن لازارف معرفی کرد. در ۸ مارس سال ۱۹۵۰ عکس بریژیت بر روی مجله Elle که مطالبش بیشتر در مورد زنان، زیبایی، بهداشت و سرگرمی است چاپ شد. کارگردانی به نام ژان بوایه عکس او را بر روی مجله دیده، از وی برای بازی در فیلم سوراخ نرمان دعوت به عمل آورد. بدین ترتیب و علی‌رغم میل والدینش، بریژیت باردو از سال ۱۹۵۲ به
علی‌رغم میل والدینش، بریژیت باردو از سال ۱۹۵۲ به بازیگری روی آورد و پس از هنرنمایی در ۱۶ فیلم، با ایفای نقش «ژولیت هاردی» در فیلم و خداوند زن را آفرید (۱۹۵۶) به کارگردانی روژه وادیم به شهرت بین‌المللی رسید. صحنه رقص موجود در این فیلم به تنهایی کافی بود تا بریژیت باردو یا ب.ب. را به سمبل سکس در دو دهه پنجاه و شصت میلادی تبدیل کند. در همین هنگام سیمون دوبوار فیلسوف و نویسنده فمینیست فرانسوی در مورد وی نوشت: زندگی خصوصی. بریژیت باردو چهار بار ازدواج کرده و بر اساس کتاب خودش، با مردان متعددی رابطهٔ عاشقانه
بر اساس کتاب خودش، با مردان متعددی رابطهٔ عاشقانه داشته‌است. باردو سر فیلم با ژان لویی ترنتینیان (که در آن زمان با استفان اودران ازدواج کرده بود) قبل از جداییش از وادیم رابطه داشت؛ که دو سال با هم زندگی کردند. رابطه آن دو به خاطر غیبت‌های ترنتینیان به علت خدمت سربازی و ماجرای باردو با ژیلبر بکو موسیقیدان، بغرنج تر شد و سرانجام به جدایی انجامید. در ابتدای سال ۱۹۵۸، باردو از یک فروپاشی عصبی، که از او تنها یک پسر به نام نیکولا - ژاک شریه (متولد ۱۱ ژانویه ۱۹۶۰) دارد. پس از جداییشان در ۱۹۶۲ نیکولا در خانواده
دارد. پس از جداییشان در ۱۹۶۲ نیکولا در خانواده شریه بزرگ شد و تا بزرگسالیش هیچ رابطه نزدیکی با باردو نداشت. سومین ازدواج باردو با یک آلمانی میلیونر به نام گونتر ساش از ۱۴ ژوئیه ۱۹۶۶ تا اول اکتبر ۱۹۶۹ بود. در سپتامبر ۱۹۶۸، باردو پس از یک دوره کوتاه از جداییش از ساش، باردو با پاتریک ژیل آشنا شد که با او در فیلم خرس‌ها و عروسک همبازی بود. این رابطه هم در بهار ۱۹۷۱ به پایان رسید. در دهه ۱۹۷۰، باردو با یک مجسمه‌ساز به نام میروسلاو بروزک که برخی از کارهایش را برای او ارسال کرد ه بود زندگی می‌کرد. در ۱۹۷۴، باردو
او ارسال کرد ه بود زندگی می‌کرد. در ۱۹۷۴، باردو به صورت برهنه در تصاویر مجله پلی‌بوی ظاهر شد که ۴۰ سالگیش را جشن می‌گرفت. او همچنین با یک مالک کلوب به نام لوئیجی ریتسی، متصدی بار و مربی اسکی کریستین کال و لوران ورگز بازیگر قرار عاشقانه می‌گذاشت. چهارمین ازدواج باردو با برنارد دورمال، مشاور سابق ژان ماری لوپن، رهبر سابق حزب راست جبهه ملی، در ۱۹ اوت ۱۹۹۲ بود وی دارای پسری به نام نیکلا است که در ۱۱ ژانویه ۱۹۶۰ زاده شد و حاصل ازدواجش با ژاک شریه است. فعالیت‌ها و محکومیت‌ها. از سال ۱۹۷۳ و پس از کناره‌گیری از
و محکومیت‌ها. از سال ۱۹۷۳ و پس از کناره‌گیری از صنعت سینما به انجمن‌های دفاع از حقوق حیوانات پیوست و به یکی از سرشناس‌ترین فعالان حقوق حیوانات تبدیل شد. از دههٔ ۱۹۹۰ میلادی با صراحت به انتقاد از سیاست‌های دولت فرانسه در قبال پدیدهٔ مهاجرت، اختلاط نژادی، حقوق همجنسگرایان و مسلمانان فرانسه پرداخت که برایش مشکلات قانونی به‌همراه داشت. باردو در سال ۲۰۰۸ برای پنجمین بار به اتهام توهین به جمعیت مسلمان فرانسه محاکمه شد. او هم‌زمان با عید قربان در نامه‌ای به نیکلا سارکوزی (وزیر کشور وقت فرانسه) نوشته بود که از
سارکوزی (وزیر کشور وقت فرانسه) نوشته بود که از حضور و تأثیر مسلمانان در کشورش خسته شده‌است و آن‌ها را باعث ویرانی فرانسه می‌داند. او در این نامه از قربانی کردن گوسفندان و دیگر احشام در مراسم عید قربان انتقاد کرده و نوشته بود فرانسه را کسانی اشغال کرده‌اند که گوسفندان را قتل‌عام می‌کنند، علیه همجنس‌گرایان کتاب منتشر می‌کنند و مهاجرت غیرقانونی و بیکاری را رواج می‌دهند. در نهایت دادگاه بریژیت باردو را به اتهام توهین به مسلمانان به پرداخت ۲۴۰۰۰ دلار جریمه محکوم کرد. وی همچنین در ۵ ژانویه ۲۰۱۳ دولت را تهدید کرد
کرد. وی همچنین در ۵ ژانویه ۲۰۱۳ دولت را تهدید کرد در صورت اجرای دستور دادگاه برای کشته شدن دو فیل یک سیرک، با خروج از تابعیت فرانسه، تقاضای تابعیت و گذرنامه روسیه خواهد کرد.
آمون آمارث نام گروه وایکینگ/ملودیک دث متال سوئدی است که در ۱۹۸۸ با نام اسکام تشکیل شد، نام امروزی گروه در ۱۹۹۲ بر آن گذاشته شده است. آمون آمارث تنها از شرکت نشر متال بلید رکوردز برای نشر آثارش استفاده می‌کند. موضوع و مفاهیم اشعار و موسیقی آمون آمارث بیشتر مربوط به افسانه‌های حماسی و اساطیر وایکینگ‌ها و اروپای شمالی است. آن ها به واسطه ی گیتارهای غمالود و حماسی ، اجراهای زنده ی بسیار شور انگیز محبوب شده اند . پیشینه. در ۱۹۸۸ اسکام با اعضایی چون پائول مکیتولو (دارک فیونرال ) به عنوان خواننده، اولاوی میکونن،
(دارک فیونرال ) به عنوان خواننده، اولاوی میکونن، نوازنده گیتار و تد لانداستورم، نوازنده گیتار بیس آغاز بکار کرد، گروهی که سبکش در ابتدا گریندکور به نظر می‌رسید. اما پس از پیوستن یوهان هگ به گروه، سبک آنها به ملودیک دث متال تغییر پیدا کرد. پس از آلبوم دمو در ۱۹۹۱، نام گروه نیز به عنوان فعلی تغییر کرد، تا از این پس گروه با نام آمون آمارث شناخته شود. آلبوم. Sorrow Throughout the Nine Worlds (EP) (1996) (Once Sent from the Golden Hall (1998 (The Avenger (1999 (The Crusher (2001 (Versus the World (2002 (Fate of
Crusher (2001 (Versus the World (2002 (Fate of Norns (2004 (With Oden on Our Side (2006 (Twilight of the Thunder God (2008 (Surtur Rising (2011 (Deceiver of the Gods (2013 (Jomsviking (2016 (Berserker (2019
کوه بُل با ارتفاع ۴۰۵۰ متر از سطح دریا بلندترین قلهٔ کوهستان سفید از منطقهٔ زاگرس جنوبی و بلندترین قله استان فارس و نودویکمین قله مرتفع کشور است که واقع در جنوب شهرستان اقلید می باشد. این راه دسترسی به این قله از سمت جنوب شهر اقلید است. بل سرچشمه تعداد زیادی چشمه سار و رودخانه کوچک بوده،از جمله سردآب،بیدسبحان،چشمه پهن، مهری بسته،زانوگاه،بدورنا... که پس از بهم پیوستن رودخانه حرا را شکل میدهند که پس از پیوستن به رودخانه مرکزی شهراقلید در محل دشت طغر بسمت استان یزد و شهرابرکوه سرازیرمیشود.این رودخانه در زمان
یزد و شهرابرکوه سرازیرمیشود.این رودخانه در زمان طغیان و پرآبی پس از سرریز کردن 3سد روستای فراغه ابرکوه به کویر یزد میریزد. جان‌پناه. در جبههٔ غربی قله بُل و در ارتفاع حدود ۳٬۵۵۰ متری و بر سر گردنهٔ کوتاهی جان‌پناه بزرگی ساخته شده‌است. در کنار این جانپناه چشمهٔ بسیار زیبا با آب خنکی که از دل کوهستان بیرون میآید جاری‌ست. دره‌ای که کنار این جان‌پناه واقع شده به نام درهٔ زمستانی معروف است که می‌گویند در گذشته یخچال این کوهستان بوده‌است. این جان‌پناه در مسیر صعود از جبههٔ غربی (اقلید) می‌باشد و از جان‌پناه تا
از جبههٔ غربی (اقلید) می‌باشد و از جان‌پناه تا قله حدود ۱٫۵ کیلومتر راه می‌باشد. مسیرهای صعود. این کوه را می‌توان از دو جبههٔ غربی و شرقی صعود کرد. جبههٔ غربی صعود به قلهٔ بُل، از منطقه‌ای به نام لایشکفت آغاز می‌شود که برای رسیدن به آن می‌بایست از اقلید حدود ۸ کیلومتر به سمت جنوب رفت. این منطقه یک آبگیر کوچک هم دارد. از لایشکفت تا جان‌پناه بل حدود دو ساعت مسیر است که از طریق درهٔ لایشکفت و در جهت کلی جنوب شرقی می‌باشد و با میله و سنگچین مشخص است. از جان‌پناه تا قله هم مسیر به جهت شرق است. جبههٔ شرقی صعود
تا قله هم مسیر به جهت شرق است. جبههٔ شرقی صعود به قلهٔ بُل از منطقهٔ باغ ضرغامی در ظرق قله آغاز می‌شود که برای رسیدن به آن می‌توان از اقلید به سمت جنوب‌شرق رفت. مسیر از باغ ضرغامی تا قله به صورت یال کشیده‌ای می‌باشد که در ارتفاع حدود ۳٬۵۰۰ متری به یک قلهٔ فرعی می‌رسد و پس از آن با ادامهٔ حرکت به سمت غرب می‌توان به قله رسید.
هر شب تنهایی یک فیلم به کارگردانی رسول صدرعاملی محصول سال ۱۳۸۶ است. این فیلم در سال ۱۳۸۸ به سینماها رفت و توانست رتبه نوزدهم را در جذب مخاطب کسب کند. پس از آن در سال ۱۳۸۸ از تلویزیون نیز پخش شد. به این فیلم نقدهای متعددی نوشته شده‌است. خلاصه داستان. عطیه نویسنده و مجری یک برنامه خانوادگی رادیو است. او هر روز به سؤالات شنوندگان این برنامه پاسخ می‌دهد و به آنها توصیه می‌کند با همسرشان چگونه باشند تا زندگی زناشویی بهتری داشته باشند. او بیمار است و دکترها به او گفته‌اند تنها چهار ماه دیگر زنده است و دو ماه هم
گفته‌اند تنها چهار ماه دیگر زنده است و دو ماه هم از این چهار ماه گذشته و راضی به عمل جراحی هم نمی‌شود. به پیشنهاد همسرش، آنها برای زیارت به شهر مشهد می‌روند. اما او افسرده و درگیر مناسبات خود و همسرش است تا اینکه در حرم به دختری برمی‌خورد که مادرش را گم کرده. عطیه دخترک را به قسمت گم شدگان می‌سپرد اما دوباره پس می‌گیرد. آرامش می‌کند. برایش غذا می‌خرد. کفش و لباس نو تهیه می‌کند و در نهایت به وقت بیماری کودک، خطر متهم شدن به دزدی را به جان می‌خرد و به فوریت‌های پزشکی حرم مراجعه می‌نماید. عطیه ای که شاید به
پزشکی حرم مراجعه می‌نماید. عطیه ای که شاید به خاطر نزدیکی به مرگ قدری ارتباطش با خدا کم رنگ شده و هر بار که می‌خواهد به زیارت برود، با ذهنی آشفته توانایی این کار را در خود نمی‌بیند، پس از کمک به دخترک مشتاقانه به زیارت می‌شتابد. نقد فیلم. این فیلم با انتقادهای مثبتی و منفی همراه بود؛ این فیلم را به عنوان فیلمی که در مسیر رویدادهای جاری اجتماع حرکت می‌کند عنوان کرده‌اند و فیلمی دانسته‌اند که بر دل می‌نشیند. شخصیت اصلی فیلم، عطیه نام دارد که دارای شخصیتی پیچیده و چند بعدی است. انتخاب این کارکتر که دور از
و چند بعدی است. انتخاب این کارکتر که دور از قاعده‌های تکراری است، سبب شده‌است تا مخاطبان مختلفی با این فیلم ارتباط برقرار کنند. صدر عاملی از نقدهای این فیلم یاد می‌کند و بعضی از آنها را حیرت‌انگیز توصیف می‌کند. در اولین جلسه کارگردان و عوامل با رسانه‌ها بعد از پخش عمومی در سینماهای کشور، فیلم با انتقاد بی‌رمق بودن فیلم‌نامه مواجه شد که صدرعاملی در پاسخ به این منتقدان، از تلاش‌های خودش برای اینکه فیلم دچار شعارزدگی یا خرافه پرستی نشود سخن گفت. از دیگر انتقادهای وارد شده بر فیلم ضعف فیلمنامه بود. رضا درستکار
وارد شده بر فیلم ضعف فیلمنامه بود. رضا درستکار نیز از منتقدان سینما در خصوص این فیلم، آن را فیلمی سرگرم‌کننده اما با تصاویری شلخته و سرد توصیف کرد که نشان از بی‌ثباتی در کارگردانی دارد. آرش خوشخو در نقد این فیلم نوشته‌است: «آنچه هر شب تنهایی را از حافظه‌مان خارج نمی‌کند فراتر از کارگردانی صدرعاملی و صدابرداری ماهرانه فیلم و بازی متفاوت حامد بهداد، حضور حیرت‌انگیز لیلا حاتمی است… دوربین فرج حیدری با سلیقه‌ای قابل تحسین، لیلا حاتمی را در یکی از بهترین نقش آفرینی‌های زنان تاریخ سینمای ایران (حتی بهتر از نادره
زنان تاریخ سینمای ایران (حتی بهتر از نادره «اجاره نشین‌ها»، گلچهره سجادیه «دندان مار»، نیکی کریمی «سارا» و هدیه تهرانی «چهارشنبه سوری») در قاب خود می‌گیرد. لیلا حاتمی آرام و غمزده، در سکوت یا هنگام گفتن دیالوگ، نوعی از بازیگری را رقم می‌زند که از سقف و ظرفیت سینمای ایران فراتر است.» الهام طهماسبی از منتقدان سینما در روزنامه اعتماد نوشته‌است که چیزی که پس از شخصیت‌پردازی ظریف شخصیت عطیه در فیلم هر شب تنهایی به آن هویتی داده‌است، بازی لیلا حاتمی است. طهماسبی معتقد است که نقش عطیه هرچند ظاهری ساده دارد، اما
معتقد است که نقش عطیه هرچند ظاهری ساده دارد، اما نقشی دشوار است که با ظرافت‌های بازی و لحن لیلا حاتمی، شخصیتی جذاب را خلق کرده‌است و در غیر این صورت، یک شخصیت کلیشه‌ای از زنی سرطانی می‌شد. واکنش‌ها. صدر عاملی، کارگردان فیلم در خصوص این اثر می‌گوید: «سال‌ها بود که در پی نوشتن فیلم‌نامه‌ای بودم که مفهوم «زائر» را به معنای عام آن مورد بررسی قرار دهد و البته نزدیک‌شدن به این موضوع امری بسیار مشکل بود، چراکه ممکن بود به ریا متهم شوم یا سوءتفاهم ایجاد شود و این مسایل پرداختن به این موضوع را بسیار دشوارتر ساخته
مسایل پرداختن به این موضوع را بسیار دشوارتر ساخته بود.» احسان رحیم‌زاده در روزنامه خراسان، این فیلم را در کنار اثر دیگر صدرعاملی با نام شب مقایسه کرده‌است و هر دوی این فیلم‌ها را از معدود آثار حرفه‌ای و استاندارد سینمای رضوی دانسته‌است. کارگردان این اثر این فیلم را نزدیک به افکار خود نیز توصیف کرده‌است و تأکید می‌کند که این فیلم سفارشی ساخته نشده‌است. ویژگی‌ها. این فیلم جزء اولین فیلم‌هایی بود که توانست در حرم علی‌بن‌موسی‌الرضا فیلم‌برداری کند و در این مورد موفق بود و توانست از زوایای مختلفی در این بنا
موفق بود و توانست از زوایای مختلفی در این بنا فیلمبرداری داشته باشد. در این خصوص گزارش‌هایی وجود دارد که برخی خادمان حرم امام رضا با گروه فیلمبرداری همکاری و برخی در تقابل با آنها بودند. آستان قدس رضوی نیز برای فیلمبرداری این فیلم، مجوز مربوطه را صادر کرده بود. بیشتر سکانس‌های این فیلم در حرم فیلم‌برداری شده‌است. فیلم نماهای مختلفی از شب و روز حرم را به تصویر کشیده‌است. این فیلم با وجود حضور در بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر، اما موفق به کسب جایزه‌ای نشد. طرح قصه این فیلم را اصغر فرهادی نوشته‌است و
نشد. طرح قصه این فیلم را اصغر فرهادی نوشته‌است و مهدی فرجی از عوامل شبکه یک در زمان ساخت، این طرح را خریداری کرده‌است. صدر عاملی بازی لیلا حاتمی در کنار حامد بهداد در این فیلم را بسیار همدلانه وصف کرده‌است. این فیلم از معدود فیلم‌های مربوط به موضوع علی بن موسی الرضا است. ساخت، پخش و اجرا. ساخت این فیلم مربوط به سال ۱۳۸۶ است و نخستین بار در سال ۱۳۸۸ در سینما فلسطین تهران به روی پرده رفت. به گفته کارگردان این اثر، ۹ فیلمنامه در طی ۳ سال برای این اثر نوشته شد. کامبوزیا پرتوی نیز به عنوان نویسنده این اثر، از
کامبوزیا پرتوی نیز به عنوان نویسنده این اثر، از روایت ۱۴ داستان جدا در طرح‌های اولیه این فیلم گفت که سر آخر به یک داستان اکتفا شد. در زمانی که فیلم در سینما اکران بود، با فیلم‌های اخراجی‌های ۲ و خروس جنگی رقابت می‌کرد و توانست به رتبه نوزدهم از نظر مخاطبان برسد. تعداد مخاطبان جذب شده در سینما برای این فیلم را دویست و سی هزار نفر عنوان کرده‌اند. این فیلم نخستین بار در سال ۱۳۸۸ از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد.
پیتر هانس داکتر (؛ زادهٔ ۹ اکتبر ۱۹۶۸) فیلم‌ساز و پویانمای آمریکایی است که از سال ۲۰۱۸ به‌عنوان مدیر ارشد خلاقیت پیکسار فعالیت می‌کند. او را بیشتر به دلیل کارگردانی پویانمایی‌های "شرکت هیولاها" (۲۰۰۱)، "بالا" (۲۰۰۹)، "درون و بیرون" (۲۰۱۵) و "روح" (۲۰۲۰) و به عنوان شخصیت کلیدی و همکار در پیکسار می‌شناسند. او هفت بار برای جایزه اسکار، (۳ بار برنده برای "بالا" و "درون و بیرون" و "روح" جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی)، هفت بار برای جایزه آنی (۵ بار برنده)، یک بار برای بفتا (برنده) و یک بار برای جایزه فیلم
یک بار برای بفتا (برنده) و یک بار برای جایزه فیلم هوچی (برنده)، نامزد شده است. او تنها کارگردانی است که برای انیمیشن ۳ اسکار برده است. وی خود را به عنوان «بچه‌ای گیک، از مینه‌سوتا که دوست دارد کارتون بکشد» توصیف کرده است.
تام مور کارگردان ایرلندی می باشد.وی ۳ بار نامزد جایزه اسکار بهترین انیمیشن شده است. زندگی شخصی. مور در شهر نیوری ، شهرستان داون واقع در ایرلند شمالی متولد شد. او در کودکی به دلیل شغل پدرش به عنوان یک مهندس همراه با خانواده به شهر کیلکنی واقع در جنوب شرقی ایرلند نقل مکان کرد. مور در سال های نوجوانی به انجمن فیلمسازان جوان کیلکنی پیوست. او تحصیلات ش را کالج سنت کیران گذراند سپس در کالج بالی فرموت در دوبلین انیمیشن کلاسیک خواند. کارنامه حرفه ای. مور در سال پایانی تحصیلات ش در کالج بالی فرموت به همراه نورا
پایانی تحصیلات ش در کالج بالی فرموت به همراه نورا توومی و پاول یانگ استودیو انیمیشن کارتون سالون را در کیلکنی تاسیس کرد. نخستین فیلم بلند مور راز کلز بود که به آن را به همراه نورا توومی کارگردانی نمود. این فیلم در سال ۲۰۰۹ در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین به نمایش در آمد. در سال ۲۰۱۴ مور دومین فیلم بلند خود را یعنی ترانه دریا را ساخت. این فیلم همانند راز کلز بر اساس داستان های عامیانه ایرلندی است به خصوص سلکی هاست. این فیلم یک موفقیت بزرگ برای مور بود و توانست نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی در آن
نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی در آن سال شود. علاوه بر این مور در سال ۲۰۱۴ بخشی از کارگردانی انیمیشن پیامبر را به تهیه کنندگی سلما هایک را برعهده داشت. مور در سال ۲۰۱۵ در وبلاگ خود در تامبلر و فیسبوک ش گفت که انیمشن بعدی او گرگ واکر ها نام دارد که همراه با راس استورات در استودیو کارتون سالون کارگردانی و تولید خواهد شد.
ویرا آن فارمیگا بازیگر آمریکایی است. از جمله فیلم‌های معروف او می‌توان به "یتیم"، "رفتگان"، "پسری در پیژامه راه راه"، "بالا در آسمان" و "احضار" اشاره‌کرد. شروع زندگی. او فرزند یک زوج مهاجر اوکراینی است که در نیوجرسی زندگی‌می‌کردند. پدرش میخایلو یک آنالیزور کامپیوتر بود و مادرش، لوبا، معلم مدرسه. وی تا ۶ سالگی انگلیسی نمی‌دانست و در یک مدرسه مذهبی اوکراینی ثبت‌نام کرد. او در سال ۱۹۹۱ از مدرسه رقص سنتی اوکراینی فارغ‌التحصیل‌شد. خواهر او بازیگر است و نامش تیسا فارمیگا است. همسرش رن هاکی نام دارد و موسیقیدان
فارمیگا است. همسرش رن هاکی نام دارد و موسیقیدان است.
مارگلیت روث «مگی» جیلنهال (؛ زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۷) بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی است. او دختر فیلم‌سازان استیون جیلنهال و نائومی فونر جیلنهال و خواهر بزرگتر بازیگر جیک جیلنهال است. جیلنهال کار خود را در نوجوانی با نقش‌های کوتاه در چندین فیلم پدرش آغاز کرد و با برادرش در فیلم "دانی دارکو" (۲۰۰۱) ظاهر شد. او سپس در "اقتباس"، "اعترافات یک ذهن خطرناک" (هر دو ۲۰۰۲) و "لبخند مونا لیزا" (۲۰۰۳) ظاهر شد. جیلنهال به خاطر بازی در نقش اصلی کمدی عاشقانهٔ شهوانی "منشی" (۲۰۰۲) و درام "شری‌بیبی" (۲۰۰۶) مورد توجه منتقدان قرار
و درام "شری‌بیبی" (۲۰۰۶) مورد توجه منتقدان قرار گرفت و برای هر یک نامزد جوایز گلدن گلوب شد. پس از حضور در چندین فیلم از دید تجاری موفق در سال ۲۰۰۶، از جمله "مرکز تجارت جهانی"، او برای بازی در نقش ریچل داوز در فیلم ابرقهرمانی "شوالیه تاریکی" (۲۰۰۸) نگاه‌ها را بیشتر به خود جلب کرد. جیلنهال برای بازی در نقش مادر مجرد در فیلم "دل دیوانه" (۲۰۰۹) نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. او سپس در کمدی‌ها و درام‌های "ننی مک‌فی و بیگ بنگ" (۲۰۱۰)، "هیستری" (۲۰۱۱) و "عقب‌نشینی نمی‌کنم" (۲۰۱۲) نقش اصلی را بازی
و "عقب‌نشینی نمی‌کنم" (۲۰۱۲) نقش اصلی را بازی کرد. از دیگر نقش‌های او می‌توان به مأمور سرویس مخفی در فیلم اکشن و هیجان‌انگیز "سقوط کاخ سفید" (۲۰۱۳)، موسیقی‌دانس در "فرانک" (۲۰۱۴) و نقشی در "مربی مهدکودک" (۲۰۱۸) اشاره کرد. در سال ۲۰۲۱، جیلنهال نخستین کار نویسندگی و کارگردانی خود را با درام روانشناختی "دختر گمشده" تجربه کرد که برای آن جایزه بهترین فیلم‌نامه جشنواره فیلم ونیز را دریافت کرد و نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی شد. جیلنهال از سال ۲۰۰۰ در پنج نمایش تئاتر حضور یافته است. او نخستین حضور
در پنج نمایش تئاتر حضور یافته است. او نخستین حضور خود در برادوی را با احیای نمایش "چیز واقعی" تجربه کرد. او در چندین مجموعهٔ تلویزیونی، از جمله مینی‌سریال سیاسی-مهیج "زن محترم" بازی کرده است. او برای بازی در این مینی‌سریال برنده گلدن گلوب بهترین بازیگر زن و نامزد دریافت جایزه امی ساعات پربیننده شد. او همچنین در مجموعهٔ درام تاریخی "دوس" (۱۹–۲۰۱۷) به ایفای نقش پرداخت و تهیه‌کنندهٔ آن بود. جیلنهال در سال ۲۰۰۹ با بازیگر پیتر سارسگارد ازدواج کرد و آن‌ها دو فرزند دارند. آغاز زندگی. جیلنهال در منهتن به دنیا آمد.
دارند. آغاز زندگی. جیلنهال در منهتن به دنیا آمد. او دختر نائومی فونر جیلنهال و استیون جیلنهال است. پدرش کارگردان سینما و شاعر و مادرش فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان است. پدرش یکی از اعضای خانواده نجیب‌زادهٔ جیلنهال است که اصلیت سوئدی و انگلیسی دارد. نام نخستش در شناسنامه «مارگلیت» است. او تا سال ۲۰۱۳ که نام خانوادگی همسرش را برگزید، این نام را آشکار نکرده بود. مارگالیت (מרגלית) یک کلمه عبری به معنای «مروارید» است. برخی اخبار آن را «مارگولیت» نوشته‌اند. او یک برادر کوچکتر به‌نام جیک دارد که بازیگر است و یک برادر
کوچکتر به‌نام جیک دارد که بازیگر است و یک برادر ناتنی از ازدواج دوم پدرش به‌نام لوک. مادرش از خانواده‌های یهودی اشکنازی است که از روسیه و لهستان مهاجرت کردند. جیلنهال بیان کرده است که او «از دید فرهنگی اکثراً یهودی رشد کرده» و خود را یهودی معرفی می‌کند، اگرچه او در مدرسه عبری شرکت نکرده است. والدین او در سال ۱۹۷۷ ازدواج کردند و در اکتبر ۲۰۰۸ درخواست طلاق دادند. جیلنهال در لس آنجلس بزرگ شد و در مدرسه مقدماتی هاروارد-وستلیک تحصیل کرد. او چهار ماه را به عنوان دانش‌آموز در مدرسه مونتن گذراند. در سال ۱۹۹۵، او
دانش‌آموز در مدرسه مونتن گذراند. در سال ۱۹۹۵، او از هاروارد-وستلیک فارغ‌التحصیل شد و به نیویورک نقل مکان کرد تا در دانشگاه کلمبیا تحصیل کند و در آنجا ادبیات و ادیان شرقی را مطالعه کرد. او همچنین برای یک ترم تابستانی در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک در لندن، انگلستان، بازیگری را مطالعه کرد. زندگی شخصی. در سال ۲۰۰۲، جیلنهال با بازیگر پیتر سارسگارد رابطه برقرار کرد. این دو در آوریل ۲۰۰۶ نامزدی کردند و در ۲ مهٔ ۲۰۰۹ در یک کلیسای کوچک در بریندیزی، ایتالیا ازدواج کردند. آن‌ها دو دختر دارند که در اکتبر ۲۰۰۶ و
کردند. آن‌ها دو دختر دارند که در اکتبر ۲۰۰۶ و آوریل ۲۰۱۲ به دنیا آمدند.
آنا کندریک (زاده ۹ اوت ۱۹۸۵) هنرپیشه و خواننده آمریکایی است. او حرفه خود را از کودکی در تئاتر شروع کرد. اولین نقش اصلی او در سال ۱۹۹۸ در تئاتر برادوی در نمایش موزیکال High Society بود که برای او نامزدی در بهترین بازیگر زن تئاتر موزیکال در جوایز تونی را به همراه داشت"." او بازیگری در فیلم را با Camp آغاز کرد و با بازی در مجموعه‌فیلم گرگ‌ومیش و مجموعه‌فیلم آوازخوان حرفه‌ای شناخته شد. او با بازی در کمدی-درام بالا در آسمان(Up In The Air) محبوبیت بیشتری کسب کرد، به طوری که نامزدی در جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش
طوری که نامزدی در جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را به‌دست‌آورد. از کندریک همچنین به خاطر بازی در فیلم‌هایی مانند اکشن-کمدی اسکات پیلگریم در برابر دنیا، کمدی-درام ۵۰/۵۰، جنایی-درام آخرین گشت، موزیکال-فانتزی به سوی جنگل، درام کیک، کمدی مایک و دیو همراه عروسی می‌خواهند، انیمیشن-کمدی ترول‌ها، کمدی-سیاه یک لطف ساده، فانتزی-کمدی نوئل و انیمیشن-کمدی تور جهانی ترول‌ه"ا" نیز یاد می‌شود. او همچنین موسیقی متن برخی از فیلم‌هایش را خوانده و خاطراتش را در قالب کتاب و کتاب صوتی Scrappy Little Nobody در سال ۲۰۱۶