payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است که در آینده، سبب خواهدشد گروه بزرگی از مشاغل که امروز "مردانه" نامیده ‌می‌شوند از میان بروند. به باور وی، انتقال مشاغل سخت بدنی به ماشین و تحول پزشکی از دخالت‌های "خشونت‌آمیز" (جراحی) به دخالت‌هایی از نوع پرتونگاری از نشانه‌های آن هستند. به همان اندازه که جراح زن کم هست، می‌توان متخصص رادیولوژی زن زیاد داشت. به عقیده وی این صرفاً یک تقسیم کار نیست بلکه نوعی تغییر ایدئولوژی‌ها و رویکردهای نظری–کنشی‌است. نقد نژادپرستی. ناصر فکوهی در نقد نژادپرستی، دگر ستیزی، تحقیر دیگران و… توسط ایرانیان در مطالب و
ستیزی، تحقیر دیگران و… توسط ایرانیان در مطالب و سخنرانی‌هایش به این موضوع بارها پرداخته‌است. فکوهی معتقد است اگر رویه ای که صدا و سیمای ایران گاهی نسبت به اقوام انجام می‌دهد در یک کشور دموکراتیک و دارای پیشینه فرهنگی رخ دهد، هر یک از سازندگان این نوع فیلم و کلیپ‌ها قابل تعقیب قضایی هستند. وی بر این باور است، کسانی که در توئیت‌ها و کامنتهای شبکه‌ای خود، بدترین دشنام‌ها را نثار محرومترین مردم کشور ایران می‌کنند اگر در کشوری دموکراتیک بودند تقریباً همگی با مجازات‌های جریمه سنگین به جرم نژادپرستی و حتی با خطر
جریمه سنگین به جرم نژادپرستی و حتی با خطر زندان روبرو بودند. فکوهی در نقد فیلم لاتاری نوشت مردم ایران در زمان جنگ با عراق شعارهای نژادپرستانه نمی‌دادند اما الان با باز گذاشتن دست «متفکران پان‌ایرانیست» فاشیست رونق پیدا کرده‌است. مسئولان در برابر اینکه چرا کاری در این مورد، برای برخورد با پان ایرانیست‌ها و لمپن‌ها انجام نمی‌گیرد حتی به آن‌ها جایزه هم داده می‌شود و تقدیر هم می‌گردند، پاسخی ندارند باید متأسفانه و احتمالاً در انتظار خطرات و تهدیدات و تیره‌روزی‌های بزرگی در آینده باشیم. شعارهای نژادپرستانه در
بزرگی در آینده باشیم. شعارهای نژادپرستانه در ورزشگاه‌ها. فکوهی شعارهایی نژادپرستانه در ورزشگاه‌ها را در شأن هیچ مردم متمدنی نمی‌بیند. وی دامن زدن به آتش نژادپرستی را نقد می‌کند و می‌گوید این رویه می‌تواند در نهایت شعله نفرت را به خودمان برگرداند. تجربه قرن بیستم نشان داده که فحاشی‌های نژادپرستانه سرانجام به قتل‌عام‌ها و جنگ‌هایی کشیده شدند که میلیون‌ها قربانی بر جای گذاشتند. فکوهی نمونه و مصداق عینیِ نژادپرستی و توهین و تحقیر به دیگری را در کامنتهای موجود در شبکه‌های اجتماعی می‌بیند. فرهنگ. از نظر ناصر
در شبکه‌های اجتماعی می‌بیند. فرهنگ. از نظر ناصر فکوهی فرهنگ به مجموع مختصات مادی و غیرمادی عمدتاً اکتسابی و تا اندازه‌ای انتسابی در یک جامعه در یک مقطع زمانی/مکانی خاص اطلاق می‌شود که به آن جامعه هویت و انسجام درونی و بیرونی داده و آن جامعه برای حفظ خود، آن را به صورت نسلی و از طریق ابزارهای آموزشی در محور زمانی از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کند. از نظر وی دیگر جامعه‌ای با فرهنگ خالص وجود ندارد و مسئله اصالت فرهنگی مدت‌هاست که زیر سؤال رفته. به باور او همه فرهنگ‌ها در درجه‌های مختلف به یکدیگر پیوندخورده و
فرهنگ‌ها در درجه‌های مختلف به یکدیگر پیوندخورده و با یکدیگر آمیخته و در حال تبادل فرهنگی با یکدیگر هستند و فرهنگی که این تبادل با محیط را به هر شکلی قطع کند، خود را محکوم به نابودی دیر یا زود خواهد کرد. به عقیدهٔ وی آنچه همه با نام فرهنگ غرب می‌شناسند، چیزی نیست جز ترکیب فرهنگ یونانی – رومی از یک سو، فرهنگ یهودی-مسیحی از سوی دیگر و فرهنگ اسلامی از سوی سوم، که در ترکیبی تاریخی و در طول صدها سال در دو سوی دریای مدیترانه شکل گرفت و سپس به دلیل وقوع انقلاب صنعتی به وسیله اروپا جهانی شد؛ بنابراین برای یافتن
به وسیله اروپا جهانی شد؛ بنابراین برای یافتن "فرهنگ" خالص به احتمال قوی باید از موقعیت انسانی خارج شد تا فرهنگ‌هایی صرفاً مبتنی بر یک جامعه بسیار کوچک مثلاً یک دسته جماعتی پیدا می‌کرده‌ایم که رابطه‌ای با هیچ جامعه و جماعت دیگری نداشته باشند.به عقیدهٔ ایشان هر جامعه‌ای می‌تواند به صورت داوطلبانه و با تکیه بر گروهی از پیش شرط‌ها، در قالب قراردادی نوعی "اصالت" و "انسجام" فرهنگی ایجاد کند و همان را پایهٔ پیوند میان اعضایی کمابیش گسترده خود بگیرد. فکوهی زبان را یکی از این قراردادها می‌داند که با گسترش پهنهٔ
را یکی از این قراردادها می‌داند که با گسترش پهنهٔ مفهوم‌پذیری مشترک، ایجاد اشتراک و محوریت فرهنگی می‌کند. سایر باورهای نمادین و بسیاری از مهارت‌ها و محصولات مادی را نیز جز خاصیت‌هایی می‌داند که می‌توانند به‌عنوان قرارداد نقش اصالت فرهنگی را ایفا کنند. از نظر فکوهی به دلیل وقوع انقلاب اطلاعاتی و به وجود آمدن جهان شبکه‌ای باید در انتظار دگرگونی‌های بی‌شماری در ساختارها و مفاهیم و روابط اجتماعی باشیم. از این رو وی نظام‌های مربوط به فرهنگ عمومی و مفهوم دانشگاه را در حال دگرگون شدن می‌بیند و معتقد است که به
را در حال دگرگون شدن می‌بیند و معتقد است که به ‌زودی در سیمایی کاملاً جدید، جامعه با آن‌ها روبه‌رو خواهد بود. از نظر وی از سال‌های دهه ۱۳۳۰، تحولات عظیمی در ایران شروع به رخ دادن کردند که مهم‌ترین آن‌ها، بالا رفتن درآمدهای مادی جامعه بود. افزایش قیمت نفت در بازارهای جهانی و بالا رفتن تولید نفت ایران و ملی شدن آن، همگی سطح درآمدهای ملی را در ایران به شکل چشم‌گیری از دهه ۱۳۳۰ افزایش دادند، در دهه بعد این افزایش چنان سرسام‌آور بود که نظام اجتماعی را به کلی در هم ریخت و به یکی از دلایل اصلی انقلاب اسلامی بدل
هم ریخت و به یکی از دلایل اصلی انقلاب اسلامی بدل شد. وی ما حصل افزایش چشم‌گیر سطح درآمدهای ملی در ایران را، از جمله عواملی می‌داند که در سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۰، با افزایش امکان عملی سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های مادی جامعه، منجر به تغییرات کلی در فرهنگ عمومی شد. در طی این سه دهه مدارس و دانشگاه‌های زیادی ساخته شدند، سطح سواد عمومی بالا رفت. مراکز فرهنگی، مطبوعات، کتابخانه‌ها و ناشران و کتابفروشی‌ها، سینماها و نمایشگاه‌ها و تئاترها و غیره ساخته شدند. بعد از گذشتن از سه دهه و ورود جامعه جوان به دانشگاه‌ها باعث
از سه دهه و ورود جامعه جوان به دانشگاه‌ها باعث دیجیتال شدن جامعه ایران شد. به باور فکوهی جوان بودن جامعه کمک بسیار زیادی به این فرایند کرد؛ و این موارد برخی از پارامترهایی بوده‌اند که به افزایش این سرمایه فرهنگی دامن زدند. از جمله این پارامترها می‌توان به سازوکارهای سنتی در حوزه‌هایی همچون خویشاوندی و خانواده یاد کرد که برای مثال در ازدواج‌ها و روابط خانوادگی، سبب شد، سرمایه فرهنگی در قالب سرمایه تحصیلی به یک سرمایه اجتماعی تبدیل شود و بنابراین حتی فقیرترین قشرها جامعه نیز به دنبال کسب آن باشند. از نظر
قشرها جامعه نیز به دنبال کسب آن باشند. از نظر جامعه‌شناسان نظام‌های آموزش رسمی، پیش از انقلاب‌های بورژوازی قرون هجده و نوزده و به وجود آمدن دولت‌های ملی (یا دولت-ملت‌ها) چندان مطرح نبودند. اما با به وجود آمدن دولت‌های ملی همه چیز دچار دگرگونی شد و دولت‌های ملی اروپایی برای ایجاد سلطه خود ناچار بودند نه تنها زبان‌های میانجی یا رسمی را حاکم کنند بلکه باید نظام آموزشی همگانی و رایگانی را ایجاد می‌کردند تا همه افراد جامعه را از خلال آن به فرهنگ ملی نسبتاً یکسانی برسانند. هم‌اکنون سلطه اهداف ایدئولوژیک و
یکسانی برسانند. هم‌اکنون سلطه اهداف ایدئولوژیک و هژمونیک را در تمام نظام‌های رسمی آموزش می‌توان به روشنی دید. نظام آموزشی ایران همچون سایر نظام‌های آموزشی دارای ایراداتی‌است و از نظر فکوهی همان آسیب‌هایی که در کل نظام‌های آموزش رسمی در جهان وجود دارد در نزد ایران نیز به صورت حادتری وجود دارد. در ایران نظام‌های آموزشی از کودکان و نوجوانان "اطاعت" و "سر به زیری" و "آموختن" آنچه به آن‌ها آموزش داده‌می‌شود را می‌خواهند، کودکان نیز چنین کاری را به ظاهر انجام می‌دهند، اما در واقع هیچ‌یک از این موارد را در خود
اما در واقع هیچ‌یک از این موارد را در خود درونی نمی‌کنند. وی معتقد است که الزامات نظام‌های آموزشی آسیب‌هایی به روند آموزش وارد می‌کند و اگر این الزام‌های آموزشی وجود نداشته باشد، نظام آموزشی ایران با انحراف‌های کمتری در سطح نظام اجتماعی برخورد خواهد کرد؛ و پیشنهاد می‌کند که نظام آموزشی باید الزامات و شرایط جدید جامعه شبکه‌ای را بپذیرد و سپس آنکه ویژگی‌های محلی، ملی و جهانی را با یکدیگر در یک برنامه همگن و یکپارچه ترکیب کند و معتقد است در این جهان اصل نه بر "انباشت" و "حفظ" دانش و حتی شاید با کمی مبالغه
بر "انباشت" و "حفظ" دانش و حتی شاید با کمی مبالغه گفته شود، "تولید" دانش، بلکه بر سر چگونگی به "اشتراک" گذاشتن دانش و "توزیع" و "پراکنش" آن و مدارهای این توزیع و چگونگی پیوند خوردن مدارهای توزیع دانش با سایر مدارها از جمله مدارهای کنش، بازتعریف و بازتولید دانش و همچنین بر سر چگونگی تلفیق اشکال پیش اطلاعاتی شناخت، یعنی عمدتاً شناخت علمی، با به رسمیت شناخته شدن سایر اشکال شناخت از جمله شناخت‌های مردمی (دانش قومی) و شناخت‌های شهودی ‌است. همچنین ایشان آموزش در نظام‌های جدید رسمی را در صورتی که به سوی
آموزش در نظام‌های جدید رسمی را در صورتی که به سوی ایدئولوژیک شدن بروند را باعث به صفر رسیدن کارایی آن‌ها می‌داند. از سال ۱۳۸۷ طرح بومی‌گزینی توسط دولت وقت در پذیرش دانشجویان در ایران اعمال شد که این طرح با اعتراض‌هایی روبه‌رو شد و پس از مدتی این طرح توسط نمایندگان مجلس به بومی‌گزینی جنسیتی تبدیل شد. یکی از معترضان به این طرح فکوهی بود، وی این طرح را قابل اجرا نمی‌داند و معتقد است هر طرحی که قرار است اجرا شود باید دید که سیستم اجتماعی می‌تواند آن را بپذیرد و درونی کند یا نه. او طرح بومی گزینی را تنها به
و درونی کند یا نه. او طرح بومی گزینی را تنها به شیوه مکانیکی و در کوتاه مدت قابل اجرا می‌داند و این سیستم را بر اساس برابری نمی‌بیند. او دلیل را این چنین مطرح می‌کند که دانشگاه‌های بزرگ و مهم کشور در کلان‌شهرها احداث شده‌اند و اعتبار دانشگاه تهران یا دانشگاه شهرهای بزرگی همچون تبریز یا اصفهان را نمی‌توان با دانشگاه‌های کوچک مثلاً ایلام یا بابلسر مقایسه کرد؛ و اجرای این طرح نابرابری را چند برابر می‌کند. ایشان از منظر علمی نیز اجرای طرح را باعث ضعف دانشگاه‌های پیرامون می‌داند، و معتقد است که عرف جامعه تعیین
پیرامون می‌داند، و معتقد است که عرف جامعه تعیین می‌کند که جامعه چگونه باشد نه قانون؛ و حل کردن خیلی از مشکلات را قانون را بی‌نتیجه می‌داند و حل این مشکل را تنها از راه فرهنگی پیشنهاد کرد. او بار منفی طرح بومی گزینی را همچون طرح سهمیه بندی جنسیتی، از بار مثبت شان بسیار بیشتر می‌داند. ایشان در مورد طرح سهمیه بندی جنسیتی، طرح را موجب گرایش دختران به نظام‌های خصوصی آموزشی یا به کیفیت‌های پائین‌تر تحصیلی می‌داند که در نهایت موجب ضربه به دختران می‌شود. همچنین از مهم‌ترین پیامدهای این طرح و جلوگیری از تحصیل
از مهم‌ترین پیامدهای این طرح و جلوگیری از تحصیل دختران در مناطق دلخواه‌شان می‌توان به فرار از خانه یا ازدواج‌های زودرس که به طلاق‌های زود هنگام می‌انجامد اشاره کرد. ایشان از ابعاد منفی طرح بومی گزینی را افزایش فاصله بین مرکز و پیرامون کشور و موجب تنش بین آن‌ها می‌داند. فاصله افتادن بین پیرامون و مرکز را باعث تهدید شدن انسجام ملی می‌بیند. ایشان همچنین در مورد اجرای هر طرح پیشنهاد می‌کند که به طرح عقلانی تری که مورد تأیید جامعه‌شناسان و متخصصان دیگر حوزه‌ها نیز قرار گرفته رجوع شود و عقلانی‌تر آن است که به
نیز قرار گرفته رجوع شود و عقلانی‌تر آن است که به شکل پایلوت در جایی پیاده شود و در یک پروسه زمانی دو تا پنج ساله نتیجه‌اش را مورد ارزیابی قرار دهند. فکوهی اجرای طرح بومی‌گزینی را مغایر با دو سند برنامه چهارم توسعه و و سند چشم‌انداز ۲۰ ساله می‌داند. فکوهی کشور ایران را دارای پتانسیل و نیاز بالایی در زمینهٔ پژوهش‌های انسان‌شناسی می‌داند. از نظر وی ایران کشوری چند قومی و چند زبانی، با فرهنگی تاریخی و بسیار غنی و سبک‌های زندگی و انواع فرهنگی بی‌شمار است و این تنوع سبب می‌شود که تقریباً هیچ موضوعی را در هیچ
تنوع سبب می‌شود که تقریباً هیچ موضوعی را در هیچ زمینه‌ای، بدون در نظر گرفتن فرهنگ خاصی که آن موضوع به آن پیوند می‌خورد، نتوان بررسی کرد و هیچ برنامهٔ عمرانی و ساختاری و حتی برنامه‌های کوتاه و میان مدت را در زمینهٔ اجتماعی، بدون چنین پژوهش‌هایی نتوان به پیش برد یا امید به موفقیت آن‌ها داشت. همچنین او پژوهش‌های مردم‌شناسانه را حداقل تا ۵۰ سال آینده به‌طور روزافزونی رو به افزایش می‌داند. از نظر ایشان انسان‌شناسی در ایران عمدتاً هم‌چون سایر علوم اجتماعی به وسیلهٔ مردم‌شناسان غربی آغاز شد که تمایل داشتند روی
مردم‌شناسان غربی آغاز شد که تمایل داشتند روی آنچه برای آن‌ها "جالب" بود، به‌ویژه عشایر و زندگی روستایی مطالعه کنند و این مطالعات را نیز بیشتر با نگاهی "بیگانه‌گرا" یعنی بر چیزهایی انجام می‌دادند که برای‌شان "عجیب" و "شگفت‌آمیز" می‌آمد. اما در ایران افرادی از جمله علی بلوکباشی توانستند انسان‌شناسی جدید را در ایران ممکن سازند. همچنین نادر افشار نادری و هوشنگ پورکریم و دیگر استادان دانشکدهٔ علوم اجتماعی هم‌چون محمود روح‌الامینی که این رشته را در ایران راه‌اندازی کردند. فکوهی مشکل اصلی انسان‌شناسی در ایران را
کردند. فکوهی مشکل اصلی انسان‌شناسی در ایران را نبود و کمبود نیروی متخصص در سطح دکتری دانست، زیرا این رشته هنوز دارای مقطع دکتری در دانشگاه تهران و سایر دانشگاه‌ها نیست. فکوهی کارهای انجام شده توسط جامعه‌شناسان داخلی را در ارتباط با اندیشه‌های عربی و از آن هم کمتر اندیشه هندی و اندیشه چینی و غیره در ایران را در وضعیتی فاجعه بار می‌داند، از نظر وی جامعه ایرانی باید با اندیشمندان جهان عرب و با ترجمه و معرفی اندیشمندان عرب به کشور ایران مسیر تقارب و شناخت را بیشتر کنند. ایشان در علوم‌اجتماعی و تفکر تاریخی هیچ
کنند. ایشان در علوم‌اجتماعی و تفکر تاریخی هیچ اندیشمندی را به اهمیت ابن‌خلدون برای کشور ایران مهم نمی‌داند، این در حالی‌است که تقریباً هیچ کتاب ارزشمندی دربارهٔ او در ایران وجود ندارد و آمار کتاب‌های ابن‌خلدون که به صورت انتقادی ترجمه شده‌اند را در کشور اصلاً نمی‌بیند. حال آنکه در کشوری مانند فرانسه ترجمه‌های دقیق و انتقادی بسیاری نه فقط از ابن‌خلدون بلکه از اکثر متفکران اسلامی و ایرانی دوران کلاسیک وجود دارد. از نظر او غرب بر روی اندیشه عربی خوب کار کرده‌است؛ و پیشنهاد می‌کند که جامعه‌شناسان ایرانی به‌طور
و پیشنهاد می‌کند که جامعه‌شناسان ایرانی به‌طور مستقیم اندیشه عربی را بشناسند و این شناخت نباید از طریق آثار غربی یا اندیشمندان عربی که در آکادمی‌های غرب، مانند ادوارد سعید، تحصیل کرده‌اند حاصل شود، بلکه بیشتر از طریق ترجمه مستقیم و انتقادی این آثار که لازمه این کار را تربیت نیروی متخصص می‌داند که هم زبان بدانند و هم حوزه علمی در این زمینه را بشناسد باید کسب شود. وی دربارهٔ جریانات بهار عرب این تحولات را ناشی از جریان‌های فکری در دنیای عرب می‌داند. در این زمینه وی به مقاله مهمی از العلاوی در اوت ۲۰۱۰ در
زمینه وی به مقاله مهمی از العلاوی در اوت ۲۰۱۰ در لوموند دیپلماتیک اشاره کرد که در آن این تحلیل مطرح می‌شود که بسیاری از روشنفکران عرب به دلیل وحشتی که از «بنیادگرایی دارند» در پناه دولت‌های استبدادی قرار گرفته و عملاً از آن‌ها حمایت می‌کنند. وی در دومین جلسه از جلسات نقد کتاب «انسان‌شناسی و فرهنگ» -که با همکاری پژوهشکدهٔ هنر و فرهنگ جهاد دانشگاهی برگزار می‌شود- به سخنرانی آدونیس در کتابخانهٔ ملی الجزایر اشاره کرد و گفت: آدونیس، شاعر معروف جهان عرب، در سخنرانی چند ماه پیش خود که پیش از تحولات کنونی جهان عرب
چند ماه پیش خود که پیش از تحولات کنونی جهان عرب بود روشنفکران عرب را افرادی ترسو و بی‌فایده قلمداد کرد که کار آن‌ها خدمت به قدرت‌های فاسد است. وی در همایش منطقه‌ای «تفکر اجتماعی و جامعه‌شناسی در خاورمیانه معاصر» که به مدیریت انجمن جامعه‌شناسی ایران و با همکاری و حمایت شماری از نهادهای پژوهشی داخلی و همچنین با همکاری انجمن بین‌المللی جامعه‌شناسی و بنیاد علم و فرهنگ استانبول ترکیه در خرداد ماه ۱۳۹۰ در ساختمان گنجینه اسناد ملی ایران با هدف توسعه مناسبات تفکر اجتماعی و جامعه‌شناسی در جوامع خاورمیانه و تعامل
اجتماعی و جامعه‌شناسی در جوامع خاورمیانه و تعامل علوم‌اجتماعی جدید و سنت‌های فرهنگی و دینی این جوامع با تأکید بر نقش متفکران اجتماعی مسلمان انجام شد در مورد بهار عرب علوم‌اجتماعی و در راس آن‌ها جامعه‌شناسی را دارای نقشی تعیین‌کننده درچشم‌انداز آتی این منطقه می‌داند که این نقش می‌تواند بسیار فراتر از نقش دانشگاهی و پژوهشی عمل کند، او در سخنرانی خود به طرح این موضوع و ارائه خطوط کلی که می‌توان میان یک استراتژی آکادمیک از یک سو و یک جامعه‌شناسی فعال سیاسی از سوی دیگر با هدف تأمین آینده بهتری برای مردم منطقه،
دیگر با هدف تأمین آینده بهتری برای مردم منطقه، ترسیم کرد را ارائه داد. سیاست. فکوهی می‌گوید: او بر این باور است که استفاده از ابزار زور بیشتر از آنکه یک درمان باشد، یک داروی مخدر و آرام‌بخش خطرناک است؛ زیرا علائم هشداردهندهٔ بیماری و نقاطی که باید بیشتر به آن‌ها توجه کرد را خاموش می‌کند. "درد" در سیستم آناتومیک بدن، معادلی برای "تنش" در سیستم اجتماعی‌است، بنابراین وقتی عضوی به درد می‌آید، علامتی به انسان داده‌می‌شود که "تشخیص" و درمان نیز تنها از همان نقطه می‌توان آغاز شود. داروی آرام‌بخش اما درد را از
می‌توان آغاز شود. داروی آرام‌بخش اما درد را از میان می‌برد و بیماری را از چشم پنهان و نقاط حساس را به نقاطی شبیه به سایر نقاط تبدیل می‌کند، از این رو در تشخیص، هیچ ‌چیز به اندازه مواد مخدر خطرناک نیستند. وی راه‌حل مشکلات فرهنگی و سیاسی را افزایش آزادی‌های مدنی، باز کردن فضای جامعه، بالا بردن امید و نشاط در آن و غیره می‌داند و معتقد است که جامعه اصل است و نه قدرت، بنابراین باید میان قدرت و جامعه هماهنگی به وجود بیاید. فکوهی بعد از مرگ بن لادن یادداشتی در روزنامه شرق با عنوان مرثیه‌ای برای یک هیولا نوشت.
روزنامه شرق با عنوان مرثیه‌ای برای یک هیولا نوشت. تحلیل وی از مرگ بن لادن این چنین است که وی بن لادن را نه در رأس یکی از مخوف‌ترین سازمان‌های تروریستی جهان بلکه در رأس یکی از گسترده‌ترین دستکاری‌های ایدئولوژیک تاریخ جهان بعد از جنگ جهانی دوم، می‌داند که خود را در قالب ایدئولوژی وهابیت و سازمان القاعده نشان می‌داد، سازمانی ساخته و پرداخته آمریکا با هدف از پیش اعلام‌شده و روشن از پای درآوردن نفوذ شوروی در افغانستان و ممانعت از پیش‌رفت رقیب اصلی ایالات متحده در جنگ سرد به سوی آب‌های گرم جنوبی. وی مرگ بن لادن
جنگ سرد به سوی آب‌های گرم جنوبی. وی مرگ بن لادن را نوعی دستکاری افکار عمومی می‌داند و معتقد است که قدرتمندان و نظامی‌گرایان جهان کنونی، هر بار بیش از پیش نشان می‌دهند که هنوز از قدرت بزرگی برای دستکاری افکارعمومی برخوردارند و می‌توانند دیدگاه‌های انتقادی را به ساده‌ترین دیدگاه‌های تقلیل یافته به جنگ "خوب"ها با "بد"ها در یک فیلم "وسترن" تبدیل کنند؛ و همین خطرات آتی را برای جهان می‌سازد. وی اساسی‌ترین نکته را نه در مرگ و سرنوشت محتوم دیکتاتورها و تروریست‌ها بلکه در بلایی می‌داند که در این میان بر سر مردمان
بلکه در بلایی می‌داند که در این میان بر سر مردمان بی‌دفاع و قربانی این بازی‌های استراتژیک می‌آید. نقد نظرات و اندیشهٔ فکوهی. حامد قدوسی در مقاله‌ای تحت عنوان "در نقد تورم روشن‌فکرانه چپ" مقالهٔ فکوهی را که در ویژه‌نامهٔ نوروزی سال ۱۳۸۳ با عنوان "لذت مقاومت‌ناپذیر چرخش به راست" چاپ کرده بود را مورد نقد قرار داد. فکوهی در مقالهٔ خود روشن‌فکران را به علت تمایل تدریجی به ایده‌های اقتصاد بازار و نیز چیزی که فرایند جهانی‌سازی می‌نامید را انتقاد کرد و در مقابل قدوسی مقاله فکوهی را این چنین معرفی می‌کند: در
قدوسی مقاله فکوهی را این چنین معرفی می‌کند: در یادداشتی تحت عنوان "آدورنو در نازی‌آباد" فکوهی از واحد صنف استادان دانشگاه حمایت کرده و این یاداشت و حمایت او توسط نویسنده‌ای در خبر آنلاین مورد نقد قرار می‌گیرد. نویسنده در خبرآنلاین صنف دانشگاه را همچون دیگر اصنافی که دادوستد یا فعالیت در صنف خود را مخصوص اعضای خود می‌دانند، و مثلاً وارد کردن یا ارائه محصولی مختص به کار خویش توسط افراد غیر عضو را خلاف اخلاق صنفی می‌شمارند، استادان صنفی دانشگاه را نیز از نظر وی نویسنده ناصر فکوهی را به خاطر یادداشتش در دفاع
وی نویسنده ناصر فکوهی را به خاطر یادداشتش در دفاع از واحد صنفی، از هواداران ضمنی تأسیس چنین صنفی می‌داند. به باور نویسندهٔ خبرآنلاین فکوهی هنوز صلاح ندیده‌است که این هواداری را علناً اعلام کند. نویسندهٔ خبرآنلاین مثالی از واحد مترجمان می‌آورد و می‌گوید: درست شبیه توصیه برخی مترجمان برای تأسیس نوعی سازمان یا مؤسسه نظارت بر ترجمه، با این هدف که هر از راه رسیده‌ای که چهار ترم انگلیسی یا آلمانی خوانده‌است به سراغ ترجمه ادبیات و فلسفه نرود. حقوق بشر مورد نظر ایشان را باید شاملِ حقوق این قشر نیز دانست. همچنین
را باید شاملِ حقوق این قشر نیز دانست. همچنین نگارندهٔ نقد، یاداشت فکوهی را نوعی شکایت که واجد نوعی ته صدای دولت است می‌داند. همچنین آوردن لفظ "کار احمقانه" را توسط یک استاد دانشگاه انسان‌شناس نکوهیده می‌شمارد. در بخشی دیگری از این نقد، نویسنده فکوهی را مرتکب تپقی فرویدی می‌داند و این تپق را در تیتر یادداشت فکوهی با عنوان "آدورنو درنازی‌آباد" می‌کاود. فکوهی در یاداشت خود تئودور آدورنو را در ردیف متفکران پست‌مدرن آورده‌است، و از نظر منتقد یادداشت فکوهی، آدورنو در تقسیم‌بندی‌های آکادمیک نیز اصلاً در ردیف
در تقسیم‌بندی‌های آکادمیک نیز اصلاً در ردیف پست‌مدرن نمی‌گنجد. منتقد یادداشت، آوردن لفظ نازی‌آباد در تیتر را به این دلیل می‌داند که نازی‌آباد جایی‌است که دورترین فاصله را با این قسم تفکر دارد و همچنین اشاره به محله‌های دیگر تهران و ایران می‌کند که محله‌های دیگر تهران و حتی ایران نیز به یکسان دچار این فاصله مفروض‌اند؛ و در انتهای پاراگراف چنین سؤال و جوابی را مطرح و پاسخ می‌دهد. فکوهی در مقالهٔ خود پسامدرن و دخالت و آمیختگی فلسفه با علوم‌اجتماعی را اسلحه‌ای مخرب برای علوم‌اجتماعی و بلای جان آن در ایران
مخرب برای علوم‌اجتماعی و بلای جان آن در ایران امروز می‌داند. جدای از منتقد در خبرآنلاین نویسنده‌ای دیگر با نام آرمان شهرکی این مورد را در تارنمای انسان‌شناسی و فرهنگ نقد کرد. منتقد این یادداشت بخش عمده‌ای از انسان‌شناسی چه به‌عنوان یک اندیشه و بسته فکری و چه به‌عنوان یک رشته دانشگاهی، "پادرهوا" و "معلق" می‌داند. "سیاست فرق"، "نسبی بودن در عین حفظ مشترکات"، "بدیل‌های نگرشی" جهت پرداختن به موضوعاتی در جهان‌ سوم و آمریکای لاتین، به چالش طلبیدن "روایتهای کلان" و به‌طور کل آشتی‌دادن انسان‌شناسی و توسعه، همگی را
به‌طور کل آشتی‌دادن انسان‌شناسی و توسعه، همگی را از رهاوردها و تحفه‌های پست‌مدرن برای علوم‌اجتماعی به‌طور اعم و انسان‌شناسی و توسعه به‌طور اخص می‌داند. آثار. تألیفات. ناصر فکوهی تا سال ۱۳۹۰، ۱۱ کتاب نوشته‌است که ۲ جلد از آن‌ها در دست انتشارند. آثار تألیفی وی عبارتند از: ترجمه‌ها. ناصر فکوهی کتاب‌های زیادی در حوزه‌های مختلف من‌جمله، ادبیات، هنر و تاریخ را ترجمه کرده‌است، اما بیشتر ترجمه‌های او در زمینهٔ انسان‌شناسی بوده‌است. فکوهی تاکنون ۲۰ کتاب را ترجمه کرده‌است. این کتاب‌ها عبارتند از: سمت‌های مورد تصدی.
این کتاب‌ها عبارتند از: سمت‌های مورد تصدی. سمت کنونی ناصر فکوهی، مدیر وبگاه و عضو هیئت مؤسس "مؤسسهٔ انسان‌شناسی و فرهنگ" است.
آرشاک قوکاسیان (۶ مهر ۱۳۲۳ – ۶ آبان ۱۴۰۳) صداپیشه و دوبلور ایرانی ارمنی‌تبار بود. او صداپیشهٔ بسیاری از شخصیت‌های جوان در فیلم‌های سینمائی و سریال‌های ایرانی و خارجی بود. دوران اوج صداپیشگی آرشاک قوکاسیان به سال‌های ۱۳۳۹ تا ۱۳۵۶ بازمی‌گردد. از مشهورترین کارهای او می‌توان صداپیشگی به جای شخصیت عمار در فیلم سینمائی "محمد رسول‌الله" و نیز شخصیت سعید با بازی سعید کنگرانی را در سریال "دایی جان ناپلئون" مثال زد. عطاءالله کاملی معصومیت و نجابت را ویژگی صدای او می‌داند. زندگی. آرشاک قوکاسیان در سال ۱۳۲۳ در یک
می‌داند. زندگی. آرشاک قوکاسیان در سال ۱۳۲۳ در یک خانوادهٔ ارمنی به دنیا آمد. پدرش به کار طلاسازی اشتغال داشت و او نیز در نوجوانی این حرفه را از پدرش آموخت. آرشاک کار حرفه‌ای دوبله را از سال ۱۳۴۲ شروع کرد، وی ورود خود به دنیای دوبله و موفقیت خود را در این حرفه مدیون مدیران دوبلاژی چون هوشنگ لطیف‌پور، سعید شرافت و احمد رسول‌زاده می‌داند. بر اساس آنچه که خود او گفته، وی قبل از انقلاب ۱۳۵۷ فعالیت خود را تا سال ۱۳۵۴ ادامه داده است، هرچند که صدای او در برخی نقش‌ها در سال‌های بعد نیز شنیده می‌شود، مثلاً به جای
در سال‌های بعد نیز شنیده می‌شود، مثلاً به جای سعید کنگرانی در فیلم سینمائی "در امتداد شب" (ساخته پرویز صیاد) محصول سال ۱۳۵۶. یکی دیگر از نمونه کارهای آرشاک، دوبله او در نقش عمار در فیلم سینمایی "محمد رسول‌الله" بود، که پس از اکران در سینماها از تلویزیون ایران نیز پخش شد. وی همچنین دوبلور شخصیت اصلی سریال تلویزیونی "دارا و ندار" بود. وی در سال ۱۳۶۱ به کانادا رفت و تا سال ۱۳۸۸ در سکوت محض در آن کشور اقامت داشت و درحرفهٔ طلاسازی فعالیت می‌کرد. بازگشت به ایران. در اسفند ۱۳۸۸ امیرهوشنگ زند مدیر دوبلاژ فیلم "هوش
در اسفند ۱۳۸۸ امیرهوشنگ زند مدیر دوبلاژ فیلم "هوش مصنوعی" ساخته استیون اسپیلبرگ با اعلام بازگشت آرشاک قوکاسیان به ایران از ادامه فعالیت‌های او در عرصه دوبله خبر داد. در این فیلم او به جای سَـم روباردز گویندگی کرد. برخلاف نقش‌هایی که آرشاک پیش از این می‌گفت، نقش او درهوش مصنوعی حدود ۴۰ سال سن داشت. بزرگداشت. آیین بزرگداشت آرشاک قوکاسیان و رونمایی از مستند "قصهٔ آرشاک" به تهیه‌کنندگی و کارگردانی ابوالفضل توکلی شامگاه یکشنبه ۶ مهر ۱۳۹۹ در سالروز تولد او برگزار شد. درگذشت. وی که در سال‌های آخر عمر به بیماری
شد. درگذشت. وی که در سال‌های آخر عمر به بیماری آلزایمر مبتلا شده بود، سرانجام در روز یکشنبه ۶ آبان ۱۴۰۳ در کانادا درگذشت. برخی از کارها. برخی از به یاد ماندنی‌ترین کارهای او عبارتند از: آرشاک قوکاسیان در فیلم "ندارها" ساختهٔ محمدرضا عرب در صحنهٔ کوتاهی ایفای نقش کرده است.
فیروزه‌ای نام مجموعه‌ای از رنگ‌های بین طیف سبز و آبی است؛ شبیه سنگ فیروزه.
با سفید خان اشتباه نشود سفید یخچالی یا سفید یخی رنگ سفید است که حالت سرد داشته باشد. این رنگ از ترکیب سفید با مقدار بسیار اندکی آبی به دست می آید. در تاریخ هند از رنگ سفید یخچالی برای لباس محمدشاه در زمان گورکانی هند استفاده شده است
تائیس رمانی است از آناتول فرانس رمان‌نویس فرانسوی دربارهٔ زنی به نام تائیس. این رمان که در ۱۸۹۰ چاپ شد، داستان زاهدی مسیحی به نام پافنوس است که شیفتهٔ تائیس روسپی اسکندرانی می‌شود و به زهد چندساله اش پشت پا می‌زند. منابع. فرانس، آناتول؛ "خدایان تشنه‌اند"، ترجمه کاظم عمادی، نشر جامی
رنگ کرم یا رنگ خامه‌ای، گستره رنگ روشنی است که از ترکیب هر سه رنگ اصلی (زرد، سرخ، آبی و صورتی) و سفید به دست می‌آید و سفید غلبه دارد. گسترهٔ کرم شامل رنگهایی گرم، خنثی، تا گرم است. نام این رنگ از کرم خوراکی (خامه یا سرشیر) در زبان‌های اروپایی گرفته شده است و همرنگ خامه طبیعی است. رنگ سفید مایل به زردی به مناسبت رنگ کرم (خامه)، نخودی. رنگ‌های نزدیک: شیری، استخوانی، نخودی، بژ، نبات، خاکی.
مانی مشعوف، یک تاجر آمریکایی-ایرانی است. او فارغ‌التحصیل رشته علوم سیاسی، از دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو در سال ۱۹۶۶ میلادی است. وی همچنین بنیان‌گذار و رئیس فروشگاه‌های زنجیره‌ای بی‌بی استورس است. مانی مشعوف، مبلغ ۱۰ میلیون دلار به عنوان کمک به دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو هدیه داد. در سال ۲۰۰۶ ماهنامه فوربس وی را با ثروتی در حدود۱/۵ میلیارد دلار به عنوان سومین ثروتمند ایرانی جهان معرفی کرده است.
زبان رومانش (به رومانش: rumantsch)، یکی از چهار زبان رسمی کشور سوئیس به‌همراه زبان‌های آلمانی، فرانسوی و ایتالیایی است. زبان رومانش، یکی از زبان‌های خانواده زبانی ایتالیک و از شاخه زبان‌های رائتی-رومی است. زبان‌شناسان، زبان لاتین عامیانه رومیان ساکن این منطقه را، که در عصر روم باستان بدان سخن می‌گفتند، مادر این زبان می‌دانند. البته این زبان، با زبان‌های دیگر خانواده زبان‌های ایتالیک، ازجمله زبان فرانسوی، زبان لمباردی و زبان اکسیتان در ارتباط است. در سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی در سوئیس، این زبان توسط ۳۵٬۰۹۵ تن
سال ۲۰۰۰ میلادی در سوئیس، این زبان توسط ۳۵٬۰۹۵ تن از ساکنان کانتون گراوبوندن (گریسون) به‌عنوان زبانی که بیشترین تسلط را بر آن داشته‌اند، انتخاب شد.