payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سکو در معماری سنتی ایرانی به محلی در دو سوی در ورودی، برای استراحت در هنگام انتظار برای ورود یا گفتگو با همسایه‌ها گفته می‌شود. سر در ورودی هلال تزئینی روی در و تنها قسمت خارج از خانه است که اغلب کاشی‌کاری دارد و معمولاً طوری ساخته می‌شده که در زمستان‌ها مانع از ریزش برف و باران بوده و در تابستان‌ها نیز مانعی برای تابش مستقیم آفتاب به شمار می‌رفته است. سکو عنصری است که عمومابه صورت زوج ساخته می شده است.در برخی از شهرها این سکو ها را "خواجه نشین" یا "پیر نشین" می نامیده اند. علاوه بر این سکو های پیرامون هشتی
می نامیده اند. علاوه بر این سکو های پیرامون هشتی هم دارای همین کارکرد بودند. این عنصر در فضاهای ورودی جدید حذف شده است.
دالان در معماری ایرانی، راهرویی است که وارد شونده را با پیچ و خم از هشتی به حیاط خانه هدایت می‌کرد. دالان‌ها بیشتر برای سازماندهی فضای بنا و ساختن فضاهای مرکّب و نسبتا پیچیده به کار می‌رفتند. نقش دیگر دالان، ارتباط دادن فضاهای مختلف است. از انجا که دالان‌ها پیش‌فضایی برای فضاهای اصلی بنا هستند، در کنترل و نگهبانی از فضای اصلی نیز نقش دارند. همچنین در بسیاری از بناها، دالان‌ها زاویه‌های نامتجانس را در درون خود حل کرده و به کل فضاهای مجاور خود زوایای مناسبی می‌دهند. از نخستین کاربردهای چشمگیر دالان در معماری
گویش خوئینی (به تاتی: "دی"، "دیه زوان") یکی از گویش‌های زبان تاتی از دستهٔ زبان‌های ایرانی شاخه شمال غربی است. این گویش در روستای خوئین در استان زنجان و پیرامون آن صحبت می‌شود ولی در دهه‌های اخیر بیشتر از پیش با زبان ترکی آذربایجانی جایگزین گردیده است. تاتی خوئینی جزء زبان‌های در خطر انقراض است. گویش خوئینی در میان گویش‌های تاتی، دارای ویژگی‌های خاصی می‌باشد. منابع‌ها. Yarshater, E., 2002. The Xo'ini dialect. Persica, Vol. 18, P. 85-102.
تالار در معماری سنتی ایرانی، عموماً فضایی بود با تزئینات بسیار زیبا و پرکار که در کنار اتاق‌های سادهٔ زندگی در خانه‌های سنتی کاملاً مشهود بود. تالار با گچ‌بری، آینه‌کاری، نقاشی روی گچ، مقرنس و با نقاشی روی چوب تزئین می‌شد. تالاریا کربال یا تروال به معنای ساختمان بزرگ است. تمامی بررسیها و کاوشهای باستانشناسی حکایت از آن دارد که تالار از دیر باز در معماری ایران جایگاهی ویژه داشته. این فضا برای استفاده درفصل گرما بوده و به هوای باز راه داشته است. در کنار تالار راهروهای بزرگی بنام تختگاه بوده که در انتهای آن
راهروهای بزرگی بنام تختگاه بوده که در انتهای آن راه پله ای برای زیر زمین و بالا خانه قرار می گرفته است. در طبقه بالای آن، بالا خانه که اتاقی دنج وراحت بود قرار داشته است. بالاخانه های دو طرف تالار را گوشوار نیز می گویند.در معماری سنتی در کل هر فضایی را که در وسط قرار گیرد میانوار و دو طرف آن را بروار می گویند. ساخت این فضاها بدلایل گوناگونی بوده است. با توجه به ارتفاع زیاد تالار و رانشی که از طرف طاقهای آن بوجود می آمد این فضاهای کمک در رفع رانش می کردند.جبهه رو به حیاط تالار با ارسی های ۵ دری یا ۷ دری به
رو به حیاط تالار با ارسی های ۵ دری یا ۷ دری به حیاط خانه مربوط می شدند. به غیراز جوانب فیزیکی و کالبدی، نوعی فضای ادراکی و نمادین هستند که با اجتماع و فرهنگ جامعه پیوندی ناگسستنی دارد و شکلی از فرهنگ درساختار آن نمایش داده میشود و این فضا به نوعی حامل میراث تاریخی جامعه است. تالار برای مراسمات ملی،مذهبی،آیینی و پذیرایی از مهمانان مخصوص مورد استفاده قرار می گرفت.
اتاق نشیمن فضای خصوصی و خودمانی خانه است؛ یعنی جایی که اعضای خانواده در آنجا دورهم جمع می‌شوند و به گفتگو، تماشای تلویزیون و استفاده از وسایل صوتی و تصویری و سرگرم‌کننده، مطالعهٔ روزنامه یا کتاب، بازی و غیره می‌پردازند. در این فضا معمولاً مجموعه‌ای مبل راحت، میز، لوازم صوتی و تصویری و وسایل مربوط به آن، قفسه کتاب، روزنامه، عکس و یادگاری‌های خانوادگی و… وجود دارد. اتاق نشیمن محیطی نیمه‌خصوصی محسوب می‌شود و باید به گونه‌ای طراحی شود که اگر مهمانی به خانه آمد باز هم اعضای خانواده بتوانند بدون برخورد با مهمان
باز هم اعضای خانواده بتوانند بدون برخورد با مهمان در آنجا به ادامه کارهایشان بپردازند. اتاق نشیمن در واقع محیطی است که بیشتر وقت اعضای خانواده در آن سپری می‌شود. لازم نیست متراژ بالایی داشته باشد، اما باید به‌گونه‌ای باشد که بتوان در آن یک کاناپه و تلویزیون قرار داد. معمولا بین ۲۰ تا ۳۰ متر مربع برای این فضا مناسب به‌نظر می‌رسد. این محیط نباید مستقیما به ورودی خانه متصل باشد، اما باید به آشپزخانه و اتاق‌ خواب‌ها دسترسی بی‌واسطه داشته باشد. چنانچه فعالیت‌های دیگری نظیر خیاطی، اتوکشی، پذیرایی از میهمانان
دیگری نظیر خیاطی، اتوکشی، پذیرایی از میهمانان غیررسمی، کار با رایانه و مانند آن نیز در این فضا صورت پذیرد، فضایی برای وسایل لازم برای این فعالیت‌ها نیز در آنجا درنظر گرفته می‌شود. یکی از مواردی که باید در طرح نشیمن خانه مدنظر قرار گیرد، فراهم ساختن شرایطی برای دور هم نشستن اعضای خانواده و تشکیل هرچه بهتر جمع خانوادگی است در نتیجه شاید بهتر باشد که در انتخاب فرم این فضا در پلان معماری، به اشکالی که امکان نشستن حلقه مانند را به خانواده می‌دهد فکر کرد و از اشکالی که خیلی کشیده و بی‌تناسب است، پرهیز کرد.
اشکالی که خیلی کشیده و بی‌تناسب است، پرهیز کرد. فرم‌هایی نظیر دایره، مربع، چند ضلعی‌ها، که مرکز یا کانون متمرکزی دارند، این امکان را بیشتر فراهم می‌کنند. علاوه بر انتخاب فرم مناسب برای نشیمن بهتر است که چیدمان وسایل آن نیز به شکلی باشد که آن‌ها در مسیر رفت و آمد قرار نداشته باشند و در بخش‌های دنج و گوشه‌ای قرار گیرد. در این حالت امکان دور هم نشستن یا تمرکز بیشتر فراهم می‌شود. در نظر گرفتن محور توجه جمع افراد نشسته به سوی تلویزیون، شومینه، منظره‌ای زیبا و چشم‌انداز و نظایر آن نیز از دیگر مسائلی است که باید
و نظایر آن نیز از دیگر مسائلی است که باید در چیدمان وسایل نشیمن مدنظر قرار گیرد. به‌طور مثال تلویزیون در نشیمن نباید به گونه‌ای باشد تا نوری که از پنجره به فضای داخلی نشیمن می‌تابد مانع از دید واضح و راحت آن برای تماشاگران باشد. برای اتاق نشیمن بهتر است از مبلمان راحتی و مینیمال استفاده شود چرا که این سبک مبلمان علاوه بر ایجاد حس راحتی بیشتر برای نشستن های طولانی مدت، ظاهر مینیمال مبل ها باعث حفظ آرامش بیشتر اعضای خانواده می شود و توجه دیداری بروی مبلمان آزاد شده و با یک ذهن آسوده از کنار هم بودن لذت
آزاد شده و با یک ذهن آسوده از کنار هم بودن لذت ببرند. پس پیشنهاد می شود از چیدن مبلمان سلطتنی و پر زرق و برق در فضای نشیمن خود خودداری کنید. اگر در نشیمن، از مبل یا صندلی برای نشستن استفاده نشده و افراد روی زمین می‌نشینند، کف نشیمن به کف‌پوشی نرم و کلفت همچون فرش یا موکت ضخیم و پرزدار نیاز دارد. ضمناَ در طرح تناسبات این نشیمن باید به ابعاد و اندازه‌های رایج و استاندارد فرش (۶ متری، ۹ متری، ۱۲ متری) توجه کرد. وجود دیوارهایی با ارتفاع مناسب برای تکیه دادن افراد نشسته روی زمین و همچنین توجه به فرم و جانمایی
نشسته روی زمین و همچنین توجه به فرم و جانمایی مناسب پنجره‌ها از دیگر مواردی است که باید در طراحی این نشیمن به آن دقت کافی داشت. توصیه‌هایی در طراحی اتاق نشیمن و چیدمان آن. در خانه‌های سنتی برای جواب‌گویی به این دو نیاز، اولاَ از پنجره‌هایی که تا کف اتاق ادامه داشت و دیدی مناسب برای افراد نشسته روی زمین را به حیاط فراهم می‌کرد و ثانیاً از ساخت طاقچه‌های در ارتفاعی بالاتر از سر فرد نشسته روی زمین کمک می‌گرفتند. ابعاد، اندازه و وسعت نشیمن با توجه به نوع فعالیت‌ها و مبلمان و وسایلی که در آن قرار دارد، تعیین
و مبلمان و وسایلی که در آن قرار دارد، تعیین می‌شود. علاوه بر مساحت لازم، نور کافی و داشتن دید زیبا به محوطهٔ بیرون از دیگر شرایط یک نشیمن مناسب است. دسترسی آشپزخانه و نشیمن باید راحت باشد تا پذیرایی از میهمانان به آسانی صورت گیرد. در صورتی که میز کار یا مطالعه در نشیمن قرار گیر باید در زاویه مناسب با پنجره باشد تا نور کافی را دریافت کند. مبلمان نشیمن نباید در مسیر رفت و آمد، جلوی درب اتاق‌ها یا درب ورودی قرار گیرد. بهتر است که دسترسی اتاق خواب به نشیمن راحت باشد. مبلمان یا فضای نشستن اعضای خانواده باید به
باشد. مبلمان یا فضای نشستن اعضای خانواده باید به محوطهٔ بیرون، یا فضایی زیبا دید داشته‌باشد تا نشستن را برای افراد لذت‌بخش‌تر کند. اگر نشیمن خانه در ادغام با پذیرایی نباشد، نباید از در ورودی دید داشته‌باشد. اگر حد واسط این دو فضا فضایی نیمه باز، همچون ایوان و بالکن، نیز طرح شود، ارتباط بین نشیمن و حیاط بیشتر و با مشکلات کمتری روبرو می‌شود. نشیمن خانه باید فضایی مناسب برای دور هم جمع شدن صمیمی، گرم، خودمانی و راحت باشد و محرمیت لازم را داشته باشد. این فضا با توجه به الگوی زندگی خانوادهٔ ساکن در آن می‌تواند
توجه به الگوی زندگی خانوادهٔ ساکن در آن می‌تواند به صورت فضایی کاملاً بسته و خصوصی طرح شود، یا اینکه با درجهٔ محرمیت کمتری به صورت باز و در ادغام و رابطهٔ قوی با پذیرایی و غذا خوری و آشپزخانه طرح شود. در معماری سنتی ایرانی، اتاق‌هایی بودند که نسبت به تالار اهمیت کمتری داشتند و از اتاق‌های ساده مهم‌تر بودند. نشیمن، محل تجمع افراد خانواده و مهمان‌های بسیار نزدیک به حساب می‌آمد این عناصر از نظر تزئینات بسیار ساده بودند.
باغچال یا گودال باغچه به حیاطی می‌گویند که پایین‌تر از سطح زمین ساخته شده باشد. این گونه از حیاط‌ها عموماً در مناطق گرم و خشک دیده می‌شود. معماری ایران. در معماری سنتی ایرانی، در وسط حیاط مرکزی ساخته می‌شده‌است و یک طبقه در داخل زمین فرومی‌رفته‌است. نمونه‌های این فضا در اقلیم‌های بسیار خشک کویری از جمله در کاشان، نائین و یزد دیده می‌شود. گودال باغچه علاوه بر تأمین خاک مورد نیاز خشت‌های استفاده شده در بنا، امکان دسترسی به آب قنات را هم فراهم می‌کرده‌است. این مسئله، در شهرهایی مثل نائین که یک شبکهٔ پیچیدهٔ
مسئله، در شهرهایی مثل نائین که یک شبکهٔ پیچیدهٔ قنات داخل شهر داشته‌اند بسیار مهم بوده‌است؛ بنابراین معمولاً در گودال باغچه آب روانی می‌بینیم که حوض میانی را پر می‌کرده و سر ریز آن به خانه‌های دیگر می‌رفته‌است. در حاشیهٔ این حیاط اغلب رواق و گاه چند اتاق به شکلی نیمه باز ساخته می‌شده و کاشت درخت انار، پسته و انجیر در این گودال باغچه‌ها مرسوم بوده‌است. با توجه به کوچکتر و پایین‌تر بودن این حیاط‌ها و استفاده از رطوبت و خنکی زمین، علاوه بر رطوبت گیاهان و خنکی آب، در واقع فضایی به مراتب اقلیمی تر از حیاط شکل
آب، در واقع فضایی به مراتب اقلیمی تر از حیاط شکل می‌گرفته‌است. گودال باغچهٔ خانهٔ پیرنیا در نائین و مسجد آقابزرگ در کاشان نمونه‌های خوبی از این فضاها هستند. معماری خانه طباطبایی‌ها به شیوه گودال باغچه متقارن و درون‌گرا است، در کویر خانه‌ها را گود می‌ساختند تا بنا عایق حرارت و صدا بوده و دسترسی به آب قنات هم راحت‌تر و در مقابل زلزله مقاوت تر باشد. تبدیل حیاط های بسته به پادیاو و گودال باغچه با تاکید بر معماری درونگرایانه ایرانی فضای ایمن و راحت را که با روحیات فرهنگی ایرانیان سازگار بود ایجاد میکرد. قابل به
فرهنگی ایرانیان سازگار بود ایجاد میکرد. قابل به ذکر است که این فضا به دلیل گود بودن نسبت به بقیه ساختمان با توجه به حمایت بستر زمین مقاوم بودن بنا در برابر زلزله را بیشتر میکرد و همانطور که در تابستان خنک بود با اقلیم زمستان هم سازگاری داشت و در فصل سرد سال فضای گرم تری ایجاد میکرد.
پشت‌بام، بام یا سقف پوشش بالایی یک ساختمان است که شامل کلیه مصالح و سازه‌های لازم برای حمایت از آن بر روی دیوارهای ساختمان یا روی ستون‌ها می‌باشد و از آن در برابر باران، برف، نور خورشید، سرما و گرما و باد محافظت می‌کند. بام یکی از حیاتی‌ترین اجزای ساختمان است. بام‌ها یکی از منابع اصلی دعاوی ساختمانی و شکایات مالکان ساختمان است. یک تخمین نشان می‌دهد که منشأ تقریباً ۶۵٪ از کل شکایت‌هایی که علیه معماران مطرح می‌شود، مشکلات مربوط به سقف یا بام است. دلیل اصلی این امر، شدت تخریب فیزیکی و شیمیایی ناشی از تشعشعات
امر، شدت تخریب فیزیکی و شیمیایی ناشی از تشعشعات خورشیدی، آب باران، برف، تگرگ و طوفان و باد است که یک سقف در معرض آن قرار می‌گیرد. دلیل دیگر پیچیدگی روزافزون ساختمان‌های معاصر و به‌ویژه سقف‌های معاصر است. بام کم‌شیب و بام شیب‌دار. سقف‌ها را می‌توان با مواد مختلفی پوشاند. این مواد را می‌توان به راحتی به دو گروه طبقه‌بندی کرد: موادی که برای سقف‌های شیب‌دار مناسب هستند و موادی که برای سقف‌های با شیب کم یا تقریباً مسطح مناسب هستند. توجه به این تمایز بسیار مهم است: یک سقف شیب‌دار به سرعت آب را تخلیه می‌کند و به
یک سقف شیب‌دار به سرعت آب را تخلیه می‌کند و به باد و نیروی جاذبه فرصت کمی برای فشار دادن یا کشیدن آب از درون مواد سقف می‌دهد؛ بنابراین، سقف‌های شیب‌دار را می‌توان با موادی پوشاند که در واحدهای کوچک و روی هم پوشانده می‌شوند؛ مانند توفال‌هاب چوبی، سنگی یا کامپوزیتی، کاشی‌هایی از خاک رس پخته شده یا بتنی یا حتی دسته‌هایی از نی، برگ‌ها یا علف‌ها که محکم پیچیده شده‌اند. چندین مزیت برای این مواد و سقف‌های شیب‌دار وجود دارد: اکثر آنها ارزان هستند. واحدهای کوچک و مجزا به راحتی قابل حمل و نصب هستند. تعمیر آسیب به
مجزا به راحتی قابل حمل و نصب هستند. تعمیر آسیب به سقف آسان است. اثرات انبساط و انقباض حرارتی و حرکات در سازه‌ای که سقف را نگه می‌دارد، به دلیل امکان حرکت واحدهای کوچک سقف به حداقل می‌رسد. بخار آب به راحتی از داخل ساختمان از درون درز کاشی‌ها یا اجزای سقف خارج می‌شود. علاوه بر همه این موارد، سقف شیب‌داری که از مواد مناسب ساخته شده و با مهارت چیده شده‌است، می‌تواند بسیار چشم‌نواز باشد. سقف‌های کم شیب هیچ‌کدام از این مزایا را ندارند. آب نسبتاً آهسته از سطوح خارج می‌شود و اشتباهات کوچک در طراحی یا ساخت می‌تواند
می‌شود و اشتباهات کوچک در طراحی یا ساخت می‌تواند باعث ایجاد گودال‌های آب راکد شود. غشاهایی که سقف‌های کم‌شیب را می‌پوشانند باید کاملاً ضدآب باشند. حتی سوراخ‌های بسیار کوچک، پارگی‌ها یا شکاف‌های درزها، ناشی از نقص در ساخت‌و ساز، سایش و پارگی فیزیکی، یا حرکات در ساختار ساختمان، می‌تواند به آب اجازه ورود به سازه ساختمان و فضای داخلی آن را بدهد و نتایج بالقوه فاجعه‌باری را به همراه داشته باشد. فشار بخار آب از داخل ساختمان می‌تواند باعث تاول زدن و پاره شدن غشا شود. اما سقف‌های با شیب کم مزایای مهمی نیز دارند:
شود. اما سقف‌های با شیب کم مزایای مهمی نیز دارند: سقف کم‌شیب می‌تواند ساختمانی با هر بعد افقی را بپوشاند، در حالی که سقف شیب‌دار زمانی که در ساختمان‌های بسیار وسیع استفاده می‌شود به‌طور غیراقتصادی بلند می‌شود. یک ساختمان با سقف کم‌شیب هندسه بسیار ساده‌تری دارد که اغلب هزینه ساخت آن کمتر است. سقف‌های با شیب‌کم، در صورتی که دارای جزئیات مناسب باشند، می‌توانند به عنوان بالکن، کف، پاسیو و حتی باغ یا پارک‌های محوطه‌سازی‌شده نیز عمل کنند. شیب سطح سقف به صورت عددی، به عنوان میزان خیز عمودی در یک فاصله افقی توصیف
به عنوان میزان خیز عمودی در یک فاصله افقی توصیف می‌شود. در ایالات متحده، شیب‌های سقف همیشه به صورت میزان صعود بر حسب اینچ در یک فاصله افقی ۱ فوتی (۱۲ اینچی) بیان می‌شود، مانند: ۱/۴:۱۲، ۳:۱۲، ۶:۱۲ و غیره. در سیستم متریک شیب سقف معمولاً به صورت درصد یا درجه بیان می‌شود. سقف کم‌شیب به سقفی گفته می‌شود که شیب کمتر از ۳:۱۲ (شیب ۲۵٪) و بیشتر از ۱/۴:۱۲ (شیب ۲٪) داشته باشد. ساخت سقف کاملاً مسطح طبق قوانین ساختمانی مجاز نیست. سقف شیب‌دار به سقفی گفته می‌شود که شیب آن بیشتر یا مساوی ۳:۱۲ (شیب ۲۵٪) باشد. بام کم‌شیب.
بیشتر یا مساوی ۳:۱۲ (شیب ۲۵٪) باشد. بام کم‌شیب. سقف‌هایی که از نظر شیب نزدیک به افقی هستند، یعنی شیبی کمتر از ۳:۱۲ تا ۲:۱۲ دارند، به عنوان سقف‌های کم شیب (یا اغلب به صورت نادرست)، به عنوان «سقف‌های مسطح» شناخته می‌شوند. سقف‌ها از چندین بخش وابسته تشکیل شده‌اند: "عرشه سقف"، سطح سازه‌ای است که سقف را پشتیبانی می‌کند. "عایق حرارتی" برای کند کردن عبور گرما به داخل و خارج ساختمان نصب می‌شود. یک "مانع هوا" (air barrier) نشت هوا را از درون مجموعه سقف محدود می‌کند و یک "کندکننده بخار" (vapor retarder) که در آب و
و یک "کندکننده بخار" (vapor retarder) که در آب و هوای سردتر یا هنگام محصور کردن فضاهای مرطوب استفاده می‌شود، از میعان شدن بخار آب در داخل آن جلوگیری می‌کند. "غشای سقف" ورق‌هایی از مواد غیرقابل نفوذ است که از ورود آب به داخل ساختمان جلوگیری می‌کند. لایه‌های اضافی در داخل مجموعه ممکن است مقاومت در برابر آتش را افزایش دهند. "اجزای زهکشی"، مانند کفشورهای سقف، ناودانی‌ها و آبریزها، آبی که بر روی غشاء جاری می‌شود را حذف می‌کنند. در اطراف لبه‌های غشا و هر جا که لوله‌ها، دریچه‌ها، درزهای انبساط یا دریچه‌های سقف به
دریچه‌ها، درزهای انبساط یا دریچه‌های سقف به آن نفوذ کنند، "فلاشینگ‌ها" (flashing) و نبشی‌های فلزی خاصی برای جلوگیری از نفوذ آب طراحی و نصب می‌شود. سقف کم شیب یک سقف مقاوم در برابر آب است و از یک غشای سقف پیوسته بر روی سطح سقف نسبتاً صاف تشکیل شده‌است. اگرچه به‌طور کلی باید از ایجاد حوضچه آب اجتناب کرد، یک سقف با شیب کم باید برای عمق معینی از تجمع آب باران طراحی شود که ممکن است در صورت انسداد سیستم زهکشی سقف رخ دهد. عمق تجمع آب باران بر اساس هندسه سقف و طراحی سیستم زهکشی آن از پیش تعیین شده‌است؛ بنابراین
سیستم زهکشی آن از پیش تعیین شده‌است؛ بنابراین غشای سقف در یک سقف با شیب کم باید به عنوان یک غشای ضدآب عمل کند و بتواند در برابر بار آب باران و نشت آب مقاومت کند تا زمانی که سیستم زهکشی بتواند دوباره کار کند. این دوره ممکن است از چند ساعت تا چند روز متغیر باشد. عرشه بام. سازه عرشه و اعضای نگهدارنده آن باید به اندازه کافی محکم و سفت باشند تا بارهای باران و برف را تحمل کنند و همچنین در برابر نیروهای بالابر باد مقاوم باشند. خود عرشه، یا مواد عایق بالای آن، باید به سمت نقاط زهکشی شیب داشته باشند تا آب در بالای
به سمت نقاط زهکشی شیب داشته باشند تا آب در بالای غشای سقف به‌طور مؤثر و قابل اطمینان تخلیه شود. معمولاً طبق قوانین ساختمانی و اکثر سازندگان غشا، سقف ساختمان‌های کم شیب باید حداقل ۲٪ شیب داشته باشند. اگر یک سقف با شیب کم به‌طور مؤثر زهکشی نشود، احتمال شکل‌گیری "حوضچه‌هایی" در آن وجود دارد، که در آن مناطق آب برای مدت طولانی ثابت می‌مانند. به جز غشاهای سقفی که مخصوصاً برای تحمل آب ساکن طراحی شده‌اند، این امر می‌تواند باعث خراب شدن غشا و افزایش احتمال نشتی شود. در سقف‌های پهناورتر، تجمع آب در نقاط کم‌عمق و
در سقف‌های پهناورتر، تجمع آب در نقاط کم‌عمق و بدون شیب یک نگرانی اصلی است. با عمیق شدن و افزایش وزن گودال‌ها، سازه ممکن است بیشتر منحرف شود و به تدریج آب بیشتری را جذب کند و سنگین و سنگین‌تر شود. اگر آب نتواند از این مناطق تخلیه شود و به تجمع ادامه دهد، بارگذاری بیش از حد و حتی فروپاشی سازه محتمل است. اگر عرشه از نظر وسعت بزرگ باشد، سیستم سقف باید دارای اتصالات حرکتی کافی باشد تا از انبساط و انقباض در داخل عرشه و فشار بر غشای سقف جلوگیری شود. در جایی که اتصالات جداسازی ساختمان در سازه ساختمان قرار دارد،
جداسازی ساختمان در سازه ساختمان قرار دارد، این اتصالات باید از درون سیستم غشایی سقف نیز عبور کنند. در مواردی که چنین اتصالاتی ساخته نمی‌شود یا برای برآوردن نیازهای غشاء خیلی از هم فاصله دارند، می‌توان از "تقسیم‌کننده‌های ناحیه‌ای" (area dividers) که بسیار شبیه درزهای جداکننده ساختمان هستند اما زیر سطح عرشه سقف امتداد نمی‌یابند، استفاده کرد. عایق حرارتی. مکان‌های عایق‌کاری برای سقف‌های کم‌شیب. در زیر عرشه سقف‌های چوبی، می‌توان رول‌های پشم‌شیشه یا الیاف معدنی را بین اعضای قاب نصب کرد. از آنجایی که این نوع
را بین اعضای قاب نصب کرد. از آنجایی که این نوع عایق‌ها در برابر جریان هوا قابل نفوذ هستند، معمولاً بالای عایق یک فضای هوایی تهویه شده به بیرون مورد نیاز است. این فضا اجازه می‌دهد تا بخار آبی که ممکن است از داخل فضای زیرین نفوذ کند پخش شود و از تراکم بیش از حد در سطح زیرین عرشه جلوگیری می‌کند. عایق‌های رولی پشم شیشه یا پشم‌های معدنی مقرون به صرفه بوده و در حالت کلی بدون مشکل نصب می‌شوند. مواد عایق صلب برای سقف‌های کم شیب. هنگامی که مواد عایق در بالای عرشه سقف قرار می‌گیرند، نه تنها باید مقاومت حرارتی خوبی
قرار می‌گیرند، نه تنها باید مقاومت حرارتی خوبی داشته باشند بلکه باید در برابر وزن موادی که در بالای آنها قرار می‌گیرد نیز مقاومت کنند. این بارها شامل بارهای تحمیل شده توسط باد، باران و برف؛ و فشارهای ناشی از رفت و آمد بر روی آن می‌شود. اگر این عایق‌ها بخشی از یک سیستم اعمال-گرم باشند، نباید هنگام قرار گرفتن در معرض آسفالت داغ ذوب شود یا در معرض شعله باز، آتش بگیرد. و اگر بخشی از سقف غشایی محافظت شده باشد، باید در برابر رطوبت مقاوم باشند. "بتن عایق سبک" (Lightweight insulating concrete) یک ماده عایق اقتصادی
insulating concrete) یک ماده عایق اقتصادی است که یک عرشه سقفی قابل میخ‌کوبی ایجاد می‌کند. چگالی این ماده که با سنگدانه‌های سبک‌وزن یا عوامل حباب‌زای هوا ساخته شده‌است، بین ۳۲۰ تا ۶۴۰ کیلوگرم بر متر مکعب است (در مقایسه چگالی بتن معمولی حدود ۲۳۲۰ کیلوگرم بر متر مکعب است). بام شیب‌دار. "سقف شیب‌دار" که "سقف آبریز" نیز نامیده می‌شود، معمولاً از واحدهای سقفی کوچک جداگانه (توفال) تشکیل شده‌است که روی یکدیگر همپوشانی دارند. سطح سقف باید شیب‌دار باشد تا آب بر اثر نیروی جاذبه از سقف خارج شود. شیب باید نیروی گرانشی
جاذبه از سقف خارج شود. شیب باید نیروی گرانشی کافی برای غلبه بر نیروهای تولید شده توسط باد، فشار آب و اثر مویینگی ایجاد کند که ممکن است آب را از شیب بین توفال‌های مجاور بالا برده و باعث نشت سقف شود. پوشش دوگانه در توفال و همپوشانی کافی برای جلوگیری از نشتی سقف ضروری است. میزان تخلیه آب از پشت بام نه تنها در خشک نگه داشتن سقف و فضای داخلی ساختمان بسیار مهم است، بلکه یکی از مهم‌ترین عوامل در ایجاد دوام سقف نیز می‌باشد. داده‌های بلندمدت کافی برای تأیید این موضوع وجود دارد که در شرایط کاملاً یکسان، دوام سقف
وجود دارد که در شرایط کاملاً یکسان، دوام سقف مستقیماً با شیب سقف افزایش می‌یابد. سقف‌های شیب‌دار به‌طور کلی بیشتر از سقف‌های با شیب کم باقی می‌مانند. پایداری و سقف‌سازی. پشت بام‌ها می‌توانند آب باران و برف ذوب شده را دریافت کرده و آنها را برای استفاده به عنوان آب خانگی، آب صنعتی یا آبیاری به یک مخزن یا حوضچه هدایت کنند. یک جلوآمدگی مناسب سقف می‌تواند پنجره‌های رو به جنوب را در مقابل آفتاب زیاد تابستان محافظت کرده و به نور گرمابخش خورشید در زمستان اجازه ورود دهد. پوشش سقف با رنگ روشن، اگر تمیز نگه داشته
دهد. پوشش سقف با رنگ روشن، اگر تمیز نگه داشته شود، می‌تواند نیمی یا بیشتر از تابش خورشیدی را که به سطح آن برخورد می‌کند منعکس کند، آسایش ساکنین را بهبود بخشد و بار گرمایشی را در داخل ساختمان کاهش دهد. حتی مواد سقف تیره‌تر، زمانی که با رنگ‌های روشن‌تر پوشانده شوند، می‌توانند ۲۵٪ یا بیشتر از تابش خورشید را منعکس کنند. سقف‌های روشن و خنک می‌توانند هزینه‌ها و انرژی خنک‌سازی ساختمان‌ها را کاهش داده و عمر مصالح سقف را افزایش دهند. آنها همچنین جذب گرمای خورشیدی را کاهش داده و افزایش دمای هوا در مناطق با تراکم
را کاهش داده و افزایش دمای هوا در مناطق با تراکم ساختمان بالا را کاهش می‌دهند، در نتیجه مشارکت غیرمستقیم ساختمان در مه دود، کاهش کیفیت هوا، ناراحتی‌های محیطی و سایر اثرات جزیره گرمایی را کاهش می‌دهند. سطح سقف می‌تواند از کلکتورهای حرارتی خورشیدی که برای کاهش هزینه‌های گرمایش ساختمان یا مجموعه‌ای از ماژول‌های فتوولتائیک برای تأمین برق استفاده می‌شوند، پشتیبانی کند. انرژی الکتریکی برای مصارف ساختمانی را می‌توان از مواد فتوولتائیک لایه نازک که مستقیماً روی انواع پوشش‌های سقف معمولی لمینت شده‌اند تولید کرد.
پوشش‌های سقف معمولی لمینت شده‌اند تولید کرد. بام‌های سبز عمر مواد پوشش سقف را افزایش می‌دهند، نوسانات دمایی در مجموعه سقف را کاهش می‌دهند، شدت جریان آب باران از پشت بام را کاهش می‌دهند، برای پرندگان زیستگاه طبیعی فراهم می‌کنند و مناظر بام را بهبود می‌بخشند. غشاهای سقف پوشیده شده با مواد فوتوکاتالیستی می‌توانند آلاینده‌های مختلف هوا را در حضور نور خورشید به مواد آلی بی‌ضرر تبدیل کنند. سپس باران، مواد آلی حاصل را از سقف می‌شوید. عملکرد انرژی. مواد عایق حرارتی در سقف‌ها و دیوارها ممکن است مقرون به صرفه‌ترین و
در سقف‌ها و دیوارها ممکن است مقرون به صرفه‌ترین و کم هزینه‌ترین مواد حافظ کره زمین مورد استفاده در ساختمان‌ها باشند. آنها با تعدیل دمای تابشی سطوح داخلی، راحتی سرنشینان را افزایش می‌دهند. عایق‌های حرارتی نیاز به انرژی گرمایشی و سرمایشی را چندین برابر کاهش می‌دهند. آنها هزینه خود را از طریق صرفه‌جویی در انرژی، در مدت زمان بسیار کوتاهی پرداخت می‌کنند.
زمستان‌نشین در معماری ایرانی پیش از آنکه نام فضای معینی باشد، به همه فضاهایی که در وجه شمالی حیاط ساخته می‌شوند تا از آفتاب زمستان که با زاویه‌ای مایل به درون اتاق‌ها می‌تابد استفاده کنند، گفته می‌شود، اما مجموعه معینی از فضاها با رابطه‌ای خاص، مجموعه فضاهای زمستان‌نشین را تشکیل می‌دهند که عبارتند از سه‌دری، پنج‌دری و شکم‌دریده، که روی محور اصلی قرار می‌گرفته‌اند و دو فضای ارتباطی که می‌توانند راهرو یا تخت‌گاه باشند و گوشواره‌هایی که از سه‌دری، اتاق ارسی یا تهرانی و اتاق دودری تشکیل شده‌اند و گوشه‌های این
تهرانی و اتاق دودری تشکیل شده‌اند و گوشه‌های این بخش را تشکیل می‌دهند. فضای اصلی زمستان‌نشین روی محور اصلی قرار گرفته‌اند و برای ورود بیشتر نور خورشید اغلب پنجره‌های آن را از ارسی‌های بزرگ می‌ساخته‌اند. داخل فضاهای مرکزی با توجه به بسته بودن فضا، تزیینات پیچیده‌ای چون قطارهای مقرنس و آیینه کاری‌های بسیار پیچیده دیده می‌شود.
کیلیتی یکی از گویش‌های زبان تاتی از دستهٔ زبان‌های ایرانی شاخه شمال غربی است. این گویش در روستای کیلیت در ۱۲ کیلومتری جنوب باختری اردوباد در نخجوان، جمهوری آذربایجان و پیرامون آن روستا صحبت می‌شده است و تنها گویش شناخته شده تاتی در پایانگاه غربی و شمال غربی مناطق تاتی بوده است.. تاتی کیلیتی به احتمال زیاد منقرض شده و جای خود را به زبان ترکی آذربایجانی داده است. اطلس زبان‌های در خطر یونسکو آن را منقرض‌شده اعلام نموده است.
یک قلم یا فونت رایانه‌ای به صورت یک دیجیتال، شامل مجموعه‌ای از گلیف‌های مرتبط از نظر گرافیکی، پیاده‌سازی می‌شود. یک قلم رایانه‌ای به کمک یک طراحی و ساخته می‌شود. به مجموعه‌ای از یک الفبای کامل و هم‌خانواده، با حالت‌های مختلفِ حروف و دیگر گلیف‌های (اعداد و علائمِ) مورد نیاز حروف‌چینی، قلمِ رایانه‌ای و در انگلیسی تایپ‌فیس گفته می‌شود. از سویِ دیگر، به هر یک از حالت‌ها و اجزای این مجموعه که شامل حروف، اعداد و دیگر علائم نگارشی می‌باشند، فونت می‌گویند. تایپ‌فیس‌ها، دارای وزن‌ها و استایل‌های مختلف هستند. وزن
دارای وزن‌ها و استایل‌های مختلف هستند. وزن فونت، همان مقدار ضخامت فونت است و استایل فونت به معمولی، ضخیم، ایتالیک و.. تقسیم می‌شود. امروزه در محافل عمومی و با توجه به حروف‌چینی جدید و نوری، واژهٔ فونت نسبت به تایپ‌فیس، رواج بیشتری یافته است. می‌توان گفت، مجموعهٔ حرف‌هایی که با رابطه‌های گرافیکی تصویر نوشتاری، یک زبان را نشان می‌دهند، قلم رایانه‌ای نامیده می‌شود که گاه در فارسی نیز، به‌پیروی از انگلیسی، آن را فونت می‌خوانند. هم در حروف‌چینی سنتی و هم در کاربرد مدرن واژهٔ فونت برای اشاره به مکانیسم طراحی
مدرن واژهٔ فونت برای اشاره به مکانیسم طراحی تایپ‌فیس به‌کار می‌رود. در حروف‌چینی سنتی فونت از جنس چوب یا فلز ساخته می‌شد. امروزه فونت یک فایل دیجیتال است. هر فونت، چهرهٔ خاص خود را دارد. به‌طور مثال فونت‌های کودکانه، نرم‌تر و فونت‌های جدی، لبه‌های تیزی دارند. از این رو طراحان از روی حس و حال طراحی خود، فونت مناسب را انتخاب می‌کنند. تفاوت فونت‌های سنتی با فونت دیجیتال. فونت در چاپ سنتی عموماً از قطعه‌های فلزی (سربی) ساخته می‌شد. به این صورت که سرب گداخته را در قالب‌هایی که به شکل حرف‌های الفبا بود — و گاهی