payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این رشد در حال توسعه‌اند و تسهیلات جدیدی در بندر چیانگ سائن برنامه‌ریزی شده است. در لائوس، کشتی‌هایی با ظرفیت ۵۰ تا ۱۰۰ تن برای تجارت منطقه‌ای به‌کار گرفته می‌شوند. کالاهای حمل‌شده شامل چوب، محصولات کشاورزی و مصالح ساختمانی هستند. تایلند طیف گسترده‌ای از محصولات را از چین وارد می‌کند، از جمله سبزی، میوه، محصولات کشاورزی و کود شیمیایی. صادرات اصلی تایلند شامل لانگان خشک‌شده، روغن ماهی، فرآورده‌های لاستیکی و کالاهای مصرفی است. تقریباً تمام کشتی‌های باربری رفت‌وآمدکننده از بندر چیانگ سائن، کشتی‌های ۳۰۰ تنی با
از بندر چیانگ سائن، کشتی‌های ۳۰۰ تنی با پرچم چین هستند. تجارت آبی در کشورهای پایین‌دست مانند ویتنام و کامبوج رشد چشم‌گیری داشته است. روند رشد بار کانتینری در بندر پنوم‌پن و بار عمومی در بندر کن‌ته تا سال ۲۰۰۹ روند صعودی داشت، اما در آن سال، کاهش حجم بار به بحران مالی ۲۰۰۸ و افت تقاضای پوشاک صادراتی به آمریکا نسبت داده شد. در سال ۲۰۰۹، افتتاح بندر آب‌عمیق کای مپ در ویتنام، جهش قابل‌توجهی به تجارت در مکونگ بخشید. ترمینال‌های کانتینری این بندر می‌توانند کشتی‌هایی با آبخور ۱۵٫۲ متر را پذیرش کنند، که برابر با
با آبخور ۱۵٫۲ متر را پذیرش کنند، که برابر با بزرگ‌ترین کشتی‌های کانتینری جهان است. این کشتی‌های مادر به‌طور مستقیم به اروپا یا ایالات متحده حرکت می‌کنند، و این امکان را فراهم می‌کنند که کالاها تنها با یک بار انتقال در کای مپ، به‌صورت بین‌المللی به‌سوی پنوم‌پن و بالعکس جابه‌جا شوند. به‌عنوان یک رودخانهٔ بین‌المللی، چندین توافق‌نامه میان کشورهای حوزه مکونگ وجود دارد تا امکان تجارت و تردد میان آن‌ها فراهم شود. مهم‌ترین این توافق‌ها که کل مسیر رود را در بر می‌گیرند، عبارت‌اند از: توافق چین و لائوس دربارهٔ
می‌گیرند، عبارت‌اند از: توافق چین و لائوس دربارهٔ حمل‌ونقل بار و مسافر در رود لانسانگ–مکونگ، نوامبر ۱۹۹۴ توافق‌نامه همکاری برای توسعه پایدار حوضه رود مکونگ، ماده ۹، آزادی ناوبری، ۵ آوریل ۱۹۹۵، چیانگ‌رای توافق هانوی میان کامبوج و ویتنام دربارهٔ حمل‌ونقل آبی، ۱۳ دسامبر ۱۹۹۸ توافق‌نامه میان دولت‌های لائوس، تایلند و ویتنام برای تسهیل حمل‌ونقل مرزی کالا و مسافر، امضاشده در وینتیان، ۲۶ نوامبر ۱۹۹۹ (اصلاح‌شده در یانگون، میانمار) توافق‌نامه ناوبری بازرگانی در رود لانسانگ–مکونگ میان دولت‌های چین، لائوس، میانمار و
لانسانگ–مکونگ میان دولت‌های چین، لائوس، میانمار و تایلند، امضاشده در تاچیلیک، ۲۰ آوریل ۲۰۰۰ توافق پنوم‌پن میان کامبوج و ویتنام دربارهٔ ترانزیت کالا، ۷ سپتامبر ۲۰۰۰ توافق‌نامه جدید حمل‌ونقل آبی میان ویتنام و کامبوج، امضاشده در پنوم‌پن، ۱۷ دسامبر ۲۰۰۹ در دسامبر ۲۰۱۶، کابینه تایلند به ریاست پرایوت چان‌اوچا به‌طور اصولی با برنامه‌ای برای لایروبی مسیرهایی از رود مکونگ و انفجار صخره‌های مانع در مسیر کشتیرانی موافقت کرد. طرح بین‌المللی بهسازی ناوبری رود لانسانگ–مکونگ برای دوره ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵، به ابتکار چین،
برای دوره ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵، به ابتکار چین، میانمار، لائوس و تایلند طراحی شده و هدف آن فراهم‌سازی مسیر برای کشتی‌های باری ۵۰۰ تنی در فاصلهٔ یون‌نان تا لوآنگ پرابانگ به‌طول ۸۹۰ کیلومتر است. چین محرک اصلی این طرح است و هدف آن گسترش تجارت در منطقه می‌باشد. این طرح در دو مرحله اجرا می‌شود. مرحله نخست (۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰) شامل بررسی، طراحی و ارزیابی تأثیرات زیست‌محیطی و اجتماعی است که باید توسط چهار کشور یادشده تأیید شود. مرحله دوم (۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵) شامل بهسازی مسیر ناوبری از سیمائو چین تا مرز ۲۴۳ پُست در چین و میانمار
از سیمائو چین تا مرز ۲۴۳ پُست در چین و میانمار به‌طول ۲۵۹ کیلومتر است. گروه‌های محلی اما معتقدند که مردم بومی هم‌اکنون نیز در طول سال از این مسیر استفاده می‌کنند و هدف این طرح نه کمک به مردم منطقه، بلکه فراهم‌کردن عبور کشتی‌های بزرگ تجاری چینی در تمام طول سال است. در ۴ فوریه ۲۰۲۰، کابینه تایلند رأی به توقف این پروژه داد، چرا که دولت چین در تأمین هزینهٔ مطالعات تکمیلی ناحیهٔ مورد نظر کوتاهی کرد. پل‌ها. ساخت پل دوستی میانمار–لائوس در ۱۹ فوریهٔ ۲۰۱۳ آغاز شد. این پل ۶۹۱٫۶ متر طول خواهد داشت و یک بزرگراه دو
این پل ۶۹۱٫۶ متر طول خواهد داشت و یک بزرگراه دو بانده به عرض ۸٫۵ متر خواهد داشت. پل نخست دوستی تایلند و لائوس شهر نونگ خای را به وینتیان در لائوس متصل می‌کند. این پل که ۱٬۱۷۰ متر طول دارد، در ۸ آوریل ۱۹۹۴ گشایش یافت. پل دو خط عبور ۳٫۵ متری دارد و یک خط ریلی در وسط آن قرار گرفته است. در ۲۰ مارس ۲۰۰۴ دولت‌های تایلند و لائوس توافق کردند که خط ریلی تا ایستگاه «تا نالائنگ» در لائوس امتداد یابد که این پروژه اکنون کامل شده است. پل دوم دوستی تایلند و لائوس، موکداهان را به ساواناکت متصل می‌کند. این پل دو بانده، ۱۲
را به ساواناکت متصل می‌کند. این پل دو بانده، ۱۲ متر عرض و ۱٬۶۰۰ متر طول دارد و در ۹ ژانویه ۲۰۰۷ به بهره‌برداری عمومی رسید. پل سوم دوستی تایلند و لائوس در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱ به روی ترافیک گشوده شد و استان ناخن فانوم در تایلند را به تاکه‌ک در لائوس متصل می‌کند. این پل بخشی از بزرراه آسیایی شماره ۳ است و ساخت آن با همکاری دولت‌های چین و تایلند و با هزینهٔ تقریبی ۳۳ میلیون دلار انجام شد. پل چهارم دوستی تایلند و لائوس در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۳ به بهره‌برداری رسید. این پل استان چیانگ رای در تایلند را به بن هوای‌سای در لائوس
چیانگ رای در تایلند را به بن هوای‌سای در لائوس پیوند می‌دهد. یک پل نیز وجود دارد که به‌طور کامل در درون خاک لائوس قرار دارد و برخلاف پل‌های دوستی، گذرگاه مرزی نیست. این پل در شهر پاکسه در استان چامپاساک قرار دارد، ۱٬۳۸۰ متر طول دارد و در سال ۲۰۰۰ ساخته شده است. پل کیزونا در کامبوج و در شهر کامپونگ چام قرار دارد، در مسیر جاده‌ای که پنوم‌پن را به استان‌های دورافتادهٔ راتاناکیری، موندول‌کیری و کشور لائوس متصل می‌کند. این پل در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۱ افتتاح شد. پل پرک تاماک در ۴۰ کیلومتری شمال پنوم‌پن قرار دارد و در
تاماک در ۴۰ کیلومتری شمال پنوم‌پن قرار دارد و در سال ۲۰۱۰ گشایش یافت. خود شهر پنوم‌پن هنوز پل جدیدی در دست ساخت ندارد، هرچند دو پل تازه روی تونله ساپ به‌تازگی افتتاح شده‌اند و پل اصلی مسیر بزرگراه به هوشی‌مین نیز در سال ۲۰۱۰ دوبرابر شده است. پل نئاک لونگ نیز در مسیر بزرگراه ملی شماره ۱ کامبوج میان پنوم‌پن و هوشی‌مین و با کمک دولت ژاپن ساخته شد و در سال ۲۰۱۵ افتتاح گردید. در ویتنام، پل می‌تئون در سال ۲۰۰۰ افتتاح شد. این پل از شاخهٔ نخست مکونگ — شاخهٔ چپ و اصلی با نام سونگ تیئن یا «تیئن‌جیانگ» — در نزدیکی
اصلی با نام سونگ تیئن یا «تیئن‌جیانگ» — در نزدیکی وین لانگ عبور می‌کند. از سال ۲۰۰۸، پل راچ میئو نیز این شاخه را در نزدیکی می‌تُو و بین استان‌های تیئن‌جیانگ و بن‌تره قطع می‌کند. پل کن‌ته‌ر از شاخهٔ دوم مکونگ — شاخهٔ راست و فرعی اصلی به‌نام «باساک» (سونگ هاو) — می‌گذرد. این پل که در سال ۲۰۱۰ افتتاح شد، طولانی‌ترین پل کابلی تک‌طاق در آسیای جنوب‌شرقی به‌شمار می‌رود. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
معین‌الدین محمد زمجی اسفزاری از تاریخ نگاران، دانشمندان و خوشنویسان عصر تیموری در قرن نهم هجری است؛ که در برخی منابع به اشتباه تاریخ حیاتش را قرن دهم ذکر کرده‌اند. وی مؤلف کتاب روضات الجنات فی تاریخ مدینة هرات است که آن را در سال ۹–۸۹۷ هـ. ق. تألیف کرده و به سلطان حسین بایقرا تقدیم کرد. این کتاب که تاریخی است از شهر هرات وقایع را تا سال ۸۷۵ هـ. ق. ذکر کرده‌است. معین الدین اسفزاری در خط تعلیق یا ترسل نیز مهارت داشته و به شغل انشاء نامه‌ها و منشورهای دولتی مشغول بوده و رساله‌ای هم در این باره تألیف کرده‌است.
بوده و رساله‌ای هم در این باره تألیف کرده‌است. افزون بر آن دستی هم در شاعری و علوم ادبی زمانه داشته‌است. زندگی. معین الدین محمد اسفزاری از آغاز جوانی دراسفزار آغاز به کسب علم و هنر نمود و نزد استادان زمان به تحصیل پرداخت اما از سال ۸۷۳ به هرات رفت و از محضر نورالدین عبد الرحمن جامی عارف و شاعر پر آوازه بهره برد. او مدتی بعد درسن ۲۳ سالگی در دیوان خواجه مجد الدین محمد، وزیر سلطان حسین بایقرا، به منشی گری مشغول شد. وی درهرات مهارت خود را در علوم گوناگون چون صرف و نحو، منطق، معانی و بیان، زبان و ادبیات عرب،
صرف و نحو، منطق، معانی و بیان، زبان و ادبیات عرب، فقه حنفی، تفسیر و احادیث، زبان و ادبیات فارسی و هراتی و ترکی جغتایی و قواعد انشاء و علم تاریخ و جغرافیا و هنرهایی چون شعر و خوشنویسی و نیز مختصری هیئت و نجوم و طب و موسیقی تکمیل کرد. هنگامی که معین الدین محمد زمجی اسفزاری هنوز در اسفزار به تحصیل مشغول بود، درزمان سلطان ابوسعید تیموری، مولانا شرف الدین عبد القهار متخلص به شریف که ازدانشمندان روزگار بود از آنجا گذشت و معین الدین را ملاقات کرد. مولانا شرف الدین به بدیهه این شعر را گفت: "دارد نشانی از بهشت آب و
به بدیهه این شعر را گفت: "دارد نشانی از بهشت آب و هوای اسفزار"؛ معین الدین اسفزاری نیز درپاسخ وی چنین سرود: "اکنون زیمن مقدمت دارد به جنت افتخار " افزون بر عبد الرحمن جامی که اولین استاد عرفانی او در هرات بود، معین الدین محمد با دانشمندانی چون محمد فرهی، میرخواند امیر علیشیر نوایی، مولانا عبد الواسع نظامی (منشی ومورخ)، شیخ عبدالله دیوانه (خوشنویس)، خواجه غیاث‌الدین ده‌دار (ندیم سلطان حسین بایقرا) معاصر و همنشین بوده‌است. معین الدین محمد زمجی اسفزاری عمده عمر خود را در زمان سلطان حسین بایقرا تیموری گذراند و
خود را در زمان سلطان حسین بایقرا تیموری گذراند و از حمایت قوام الدین نظام الملک وزیر برخوردار بود. از سال ۸۹۷ خواجه قوام الدین نظام الملک به وزارت سلطان حسین بایقرا رسید و اسفزاری به خدمت او درآمد. به فرمان وی کتاب «روضات الجنات فی اوصاف مدینه هرات» را درتاریخ شهرهرات شروع به تألیف کرد. هدف وزیر هم خدمت به شاه و هم جاویدان کردن اثری بوده‌است از نویسنده‌ای دانا وادیبی کامل. گویا اسفزاری نیز از مدت‌ها پیش درچنین اندیشه‌ای بوده‌است. اسفزاری درصد افزودن کتاب دیگری در ادامه شرح وقایع کتاب روضات الجنات بوده‌است
در ادامه شرح وقایع کتاب روضات الجنات بوده‌است که به‌دلیل نا آرامی‌های ناشی از کشته شدن خواجه قوام الدین نظام الملک در ۹۰۳ هـ ق این کارصورت نپذیرفت. مشاغل. معین الدین محمد زمجی اسفزاری منشی دربار سلطان بایقرا و تحت حمایت وزیر وی قوام الدین نظام الملک بود. وی پیش از قوام الدین، در خدمت خواجه مجد الدین محمد (وزیر سابق سلطان حسین بایقرا) بوده‌است. از این رو امیر علیشیر نوایی (وزیر بعدی سلطان حسین) که با خواجه قوام الدین نظام الملک نزاع سیاسی داشته، تنها به ذکر نامی از معین الدین اسفزاری اکتفا نموده‌است.
ذکر نامی از معین الدین اسفزاری اکتفا نموده‌است. اسفزاری در دربار سلطان بایقرا تا آنجا ترقی کرد که نشان شاهی راکه مهر رسمی دربار سلطنت بود و به وی سپرده بودند. معین الدین محمد زمجی اسفزاری منشی صاحب ذوقی بوده‌است و در انشای مترسل ایرانی نسبت به ایرانیان معاصر خود شیوه‌ای ساده‌تر و روانتر را برگزیده بود. چنان‌که نثر او از منشیان معاصر وی همچون مولانا حسین واعظ کاشفی نویسنده انوار سهیلی و مولانا کمال الدین عبد الواسع نظامی و وقایع نگاری که سجع و قافیه‌های بسیاری در نثر به‌کار می‌برد، نثری ساده‌تر داشته‌است.
در نثر به‌کار می‌برد، نثری ساده‌تر داشته‌است. از نظر مذهبی گویا وی به فقه حنفی گرایش داشته و در این زمینه از کودکی آموزشهایی را کسب کرده بود و علاقه‌ای در حد تعصب به مذهب خود ابراز می‌کرد؛ و شیعیان آن زمان را خارج از دین می‌دانست. با این وجود در همه جای کتاب خود به اولاد علی، به‌ویژه علی بن موسی‌الرضا همانند یک شیعه خالص، ارادت می‌ورزید. از این گذشته، وی در راه سلوک و عرفان از مریدان شیخ عبد الرحمن جامی نیز به‌شمار می‌رود. معین الدین محمد اسفزاری افزون بر منشی‌گری، به شاعری و خطاطی نیز می‌پرداخت. او در خط
به شاعری و خطاطی نیز می‌پرداخت. او در خط تعلیق یا ترسل مهارت داشت و بیشتر اوقات در هرات به تعلیم قواعد این هنر مشغول بود. وی درمدارس هرات نیز به عنوان استاد به تدریس اشتغال داشته‌است. شعرهای او بر زبان مردم هرات جاری بود. او اشعاری در مدح سلطان حسین بایقرا، مرثیه شیخ عبد الرحمن جامی، رباعی، غزلیات، قصاید و مثنویاتی سروده و به «نامی» تخلص می‌کرده‌است. از اشعار اوست: ز سرمه است آنکه می‌بینی به چشم هر پری پیکر که از غوغای چشمش می‌کند خاک سیه بر سر
نیکلاس ری (زاده ۷ اوت ۱۹۱۱ – درگذشته ۱۶ ژوئن ۱۹۷۹) کارگردان آمریکایی بود. او بیشتر به‌خاطر فیلم "شورش بی‌دلیل" شناخته شده‌است. حرفه. نیکلاس ری با نگارش و کارگردانی برنامه‌های رادیویی فعالیت هنری را آغاز کرد. از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ در چند فیلم دستیار کارگردان بود. پس از ساخت چند فیلم بلند از سال ۱۹۴۸، در سال ۱۹۵۲ فیلم ماکائو به کارگردانی جوزف فن‌اشترن‌برگ را بدون ذکر نام به پایان رساند. ری در سال ۱۹۵۵ فیلم شورش بی‌دلیل را کارگردانی که موفق‌ترین و پرفروش‌ترین فیلم او بود. ناتالی وود و سال مینئو بازیگران نوجوان،
او بود. ناتالی وود و سال مینئو بازیگران نوجوان، با نقش‌آفرینی در این فیلم، به پیشرفت قابل ملاحظه‌ای در حرفه خود دست یافتند. زندگی شخصی. ری در سال ۱۹۳۰ با جین اوانز، روزنامه‌نگار ازدواج کرد و در ۱۹۴۰، در حالی که پسری سه ساله به نام تونی داشتند (زاده ۱۹۳۷ با نام آنتونی) از هم جدا شدند. ری در سال ۱۹۴۸ با گلوریا گریهام ازدواج کرد و دو سال بعد، پس از افشای رابطه جنسی گلوریا با تونی پسر ۱۳ ساله نیکلاس از او جدا شد و در سال ۱۹۵۲ طلاق گرفت. (گلوریا و تونی در سال ۱۹۶۰ با هم ازدواج کردند) ری در سال ۱۹۵۸ با بتی یوتی،
با هم ازدواج کردند) ری در سال ۱۹۵۸ با بتی یوتی، رقصنده ازدواج کرد و در ۱۹۶۴ از او جدا شد. آخرین ازدواج او در سال ۱۹۶۹ با سوزان شوارتز بود.
شاید وقتی دیگر فیلمی سینمایی ساختهٔ بهرام بیضایی به سالِ ۱۳۶۶ با بازیِ سوسن تسلیمی و داریوش فرهنگ است، از روی فیلم‌نامه‌ای به نامِ "وقت دیگر، شاید . . ." کارِ بیضایی. داستان. مدبّر، گویندهٔ گفتارِ متنِ فیلم‌های تلویزیونی، در نمایی از یک فیلمِ مستند زنش، کیان، را در سواریِ مردِ ناشناسی می‌بیند. با کمکِ کارگردان و تدوین‌گر مردِ بیگانه را، که عتیقه‌فروش است و حق‌نگر نام دارد، می‌جوید. در دیدار با حق‌نگر درمی‌یابد که زنی که در فیلم دیده ویدا است که خواهرِ دوقلوی کیان است و همسرِ حق‌نگر. مدبّر به بهانهٔ ساختنِ
کیان است و همسرِ حق‌نگر. مدبّر به بهانهٔ ساختنِ فیلمی دربارهٔ آثارِ عتیقه با همکارانش به خانهٔ حق‌نگر راه یافته و از کیان می‌خواهند که به جمعشان بپیوندد. کیان پس از دیدارِ ویدا پی‌می‌برد که پدرشان در کودکی مرده و مادر نیز کیان را از سرِ تنگدستی سرِ راهی گذاشته و او را زن و مردی دیگر پرورده‌اند. کیان پس از ترکِ خانهٔ حق‌نگر آسوده می‌شود که خود را بازیافته است. فیلم‌نامه. فیلم‌نامهٔ این فیلم با نامِ "وقت دیگر، شاید . . ." با طرحی از آیدین آغداشلو بر جلد به سالِ ۱۳۶۸ به وسیلهٔ انتشاراتِ ابتکار چاپ شد. موسیقی.
۱۳۶۸ به وسیلهٔ انتشاراتِ ابتکار چاپ شد. موسیقی. بابک بیات موسیقیِ این فیلم را ساخت. در رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۸۷ مجلّهٔ "صنعت سینما" این بهترین موسیقیِ فیلم در تاریخ سینمای ایران شناخته شد. نمایش. سالِ ۱۳۶۶ فیلم‌برداری به انجام رسید و، علی رغمِ گمانِ بیضایی که فیلم به جشنواره نمی‌رسد، در جشنواره فجر ۱۳۶۶ به نمایش درآمد. چند سال پس از نمایشش در سینماها، "شاید وقتی دیگر" عصرِ روزِ جمعه‌ای در اسفندِ ۱۳۷۰ از شبکهٔ ۱ تلویزیونِ دولتیِ ایران هم پخش شد. دربارهٔ فیلم. "شاید وقتی دیگر" نه فیلمِ جنایی است و نه فیلمِ وحشت؛
وقتی دیگر" نه فیلمِ جنایی است و نه فیلمِ وحشت؛ و، از این حیث، علیرضا کاوه این فیلم را جزوِ گونه‌ای از ملودرامِ جهانِ سوّمی دانسته که در تنگنای کارِ سینمایی از ویژگی‌های سینمای دلهره بهره می‌برد. نگار متّحده دربارهٔ فنِّ تدوینِ بیضایی در این فیلم نظریاتِ نوینی پیش نهاده است. کیومرث پوراحمد از نخوتِ و تلخیِ نگاهِ بیضایی گله کرد. بازیگران. حمید سمندریان هم دعوت شده بود، ولی بازی در این فیلم را نپذیرفت.
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۶۵
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۷۲
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۶۴
پُشتَک یکی از حرکات ژیمناستیک است که در آن شخص ورزشکار حول یک محور یک دور به‌گرد خود گردیده و پای خود را از فراز سر می‌گذارند. در ورزش شنا و آکروباتیک نیز به جَستن شناوران به آب یا ورزشکاران بر زمین بدان‌گونه که در هوا به طول یک‌بار به گرد خود گردیده باشند پشتک زدن می‌گویند. پشتک ممکن است هوایی یا زمینی باشد و می‌تواند رو به جلو، عقب، یا طرفین اجرا شود. پشتک رو به عقب را وارو می‌گویند. گونه کوتاهی از پشتک به نام نیم‌پشتک شناخته می‌شود. پشتک خوب زمانی اجرا می‌شود که شخص در آغاز ارتفاع زیادی به سوی بالا بجهد
که شخص در آغاز ارتفاع زیادی به سوی بالا بجهد و چرخش سریع و کاملی در هوا انجام داده و به صورت کنترل‌شده‌ای به زمین بنشیند. پیوند به بیرون. واژه‌نامه تخصصی انگلیسی-فارسی ژیمناستیک
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۶۳
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۶۲
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۶۱
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۶۰
پرتوی از قرآن نام یکی از تفاسیر قرآن به قلم محمود طالقانی است. این تفسیر شش جلدی و ناتمام طی سال‌های ۱۳۴۱ تا ۱۳۵۷ فراهم آمده و به تدریج (۱۳۴۲ – ۱۳۶۰) منتشر شده است. مؤلف. سید محمود طالقانی فرزند سید ابوالحسن حسینی طالقانی ۱۳ اسفند سال ۱۲۸۹ در گلیرد طالقان به دنیا آمد. پس از خواندان دروس مقدماتی نزد پدرش ابتدا به قم رفت و سپس نجف رفت ولی دوباره به قم بازگشت. از سال ۱۳۱۸ تا زمان فوتش بجز ایامی که در زندان بود جلسات تفسیر قرآن داشت که ابتدا در منازل برگزار می‌شد و بعد از مدتی در مسجد هدایت تهران برگزار می‌شود.
و بعد از مدتی در مسجد هدایت تهران برگزار می‌شود. از سال ۱۳۳۰ در مبارزات علیه حکومت پهلوی حضور داشت و در مخالفت با دولت اسرائیل در کنفرانس‌های اسلامی از جمله موتمر شعوب المسلمین در کراچی سال۱۳۳۱ و موتمر اسلامی قدس در سال۱۳۳۸ و موتمر اسلامی قاهره در سال۱۳۴۰ شرکت کرده بود. وی اولین امام جمعه تهران پس از انقلاب ۱۳۵۷، عضو شورای بررسی قانون اسلامی و عضو مجلس خبرگان قانون اساسی بود. وی سرانجام در ۱۹ شهریور ۱۳۵۸ درگذشت و در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد. نگارش. مفسر این تفسیر را در طی سالیانی که در زندان بوده
مفسر این تفسیر را در طی سالیانی که در زندان بوده با نگاهی نو و آزاد اندیشی می نویسد. روش شناسی. طالقانی در مقدمه کتابش شیوه خود را چنین بیان کرده که ابتدا ترجمه آیات را آورده سپس معانی مترادف و ریشه آنها را بیان میکند. در بعضی موارد احادیث مرتبط و نظر مفسران دیگر را نیز اورده و سپس آنچه بر فکر و ذهن مفسر از آیات می رسد تفسیر میکند. چاپ. در مهر ۱۳۹۸، کتاب «پرتوی از قرآن» توسط محمدرضا دین‌پرور، ویرایش ویژه و تلخیص و با تقریظ بهاءالدین خرمشاهی و مقدمه‌ٔ محمدمهدی جعفری توسط انتشارات قدیانی منتشر شد.
نیم‌پُشتَک یکی از حرکات ژیمناستیک و آکروباتیک است که در آن شخص ورزشکار از حالت ایستاده سر را به جلو متمایل کرده و بر روی دست‌ها قرار می‌گیرد و سپس با پرش بر روی دست‌ها مجدداً به حالت ایستاده بازمی‌گردد. نیم‌پشتک در رشته‌های گوناگونی انجام می‌شود از جمله در رقص آکرو، رقص هلهله‌چی‌ها، و ژیمناستیک. در ژیمناستیک هنری نیم‌پشتک بیشتر در حرکات زمینی، پرش از پرش از خرک و حرکات چوب موازنه انجام می‌شوند. پیوند به بیرون. واژه‌نامه تخصصی انگلیسی-فارسی ژیمناستیک
در تاریخ‌نویسی سنتی سامی/عرب در بین مورخان معمول براین است که سلسله‌نسب شخصیت‌ها را بعضاً تا آدم ذکر می‌کنند. از این روی تاریخ‌نگاران مسلمان سلسله نسب محمد را هم ذکر کرده‌اند. هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که محمد خود شجره‌نامه کتبی داشته‌است. بلکه شجره‌شناسان مسلمان چندین قرن پس از زندگی محمد آن را راساً خلق کرده‌اند. انساب محمد، در منابع مختلف، به گونه‌های مختلف آمده‌است، ولی مشهور در بین سیره‌نویسان و مورخان از نسب محمد، تا آدم چنین است: محمّد پسر عبدالله پسر عبدالمطّلب پسر هاشم پسر عبدمناف پسر قصی پسر کلاب
عبدالمطّلب پسر هاشم پسر عبدمناف پسر قصی پسر کلاب پسر مره پسر کعب پسر لوی پسر غالب پسر فهر پسر مالک پسر نضر پسر کنانه پسر خزیمه پسر مدرکه پسر الیاس پسر مضر پسر نزار پسر معد پسر عدنان پسر عاد پسر آذار پسر اوص پسر الهمیس پسر سلامن پسر الپسرت پسر حمل پسر سامی پسر وضیح پسر عدوع پسر عرام پسر قیدار نبی پسر اسماعیل پسر ابراهیم پسر تارخ پسر ناحور پسر شروغ پسر ارغو پسر فالغ پسر ابر پسر عابر پسر کینن پسر شالح پسر ارفکشاد پسر سام پسر نوح پسر لمک پسر متوشلخ پسر اخنوخ پسر یارد پسر مهلائیل پسر قینان پسر انوش پسر شیث پسر
یارد پسر مهلائیل پسر قینان پسر انوش پسر شیث پسر آدم. در این سلسله نسب‌ها بعد از عدنان هماهنگی اندک است، و از عایشه نقل است که محمد خود گفته‌است: «چون نسب من به عدنان رسید خودداری کنید (و از آن بالاتر نروید).» با فرض ۳۰ سال برای هر نسل، عدنان می‌بایستی حدود ۶۳۰ سال پیش از محمد زیسته باشد. اما در سنت عربی عدنان معاصر بخت‌النصر متصور می‌شود. این مهم نشان می‌دهد که شجره‌نامه شخصیت‌های برجسته، از جمله محمد، وابسته به شرایط اجتماعی و سیاسی روز ترسیم می‌شدند. پس اهل تتبع صدر اسلام به وقت تلاش برای همگون‌سازی
پس اهل تتبع صدر اسلام به وقت تلاش برای همگون‌سازی شجره‌نامه محمد ناچار از این شرایط پیروی می‌کردند. از منظر شیعه، تبار حقیقی پیامبر اسلام (ص) از طریق دختر ایشان، حضرت فاطمه زهرا (س)، و نسل ائمه دوازده‌گانه ادامه یافته‌است. عدنان. عدنان، جد عرب‌های عدنانی ساکن غرب، مرکز و شمال شبه‌جزیره عربستان، در مقابل عرب‌های قحطانی مناطق جنوبی شبه‌جزیره عربستان بود. او جد بیستم محمد بن عبدالله بود. نسب. پدر. دربارهٔ نسب و تبار عدنان تا اسماعیل نظریاتی وجود دارد: مادر. مورخین دربارهٔ مادر عدنان دو نظریه دارند: همسران و
دربارهٔ مادر عدنان دو نظریه دارند: همسران و فرزند. فرزند. عدنان، صاحب پسری بنام معد بود که تاریخ‌نگاران دربارهٔ مادر معد بین تیمه و مهدد در اختلافند. همچنین او پسری بنام عک (حارث) داشت. پدر عدنان « اُدد » و مادرش « بلهاء » بود. در ایام کودکی آثار رشد و شهامت به خوبی در چهره‌اش دیده می‌شد؛ به طوری که کاهنان و ستاره‌شناسان پیش‌گوئی می‌کردند که از نسل وی شخصی پدید خواهد آمد که جن و انس مطیع او گردند. هنگامی که عدنان به سن رشد رسید، بزرگی او را پیدا نمود، چنانچه پس از مدتی بزرگ اعراب و رئیس قبایل گردید. تمام
پس از مدتی بزرگ اعراب و رئیس قبایل گردید. تمام ساکنان بطحاء و یثرب و دیگر قبایل از او اطاعت می‌کردند. در آن زمان کار « بخت النصر » بالا گرفت و نقاط زیادی مانند بیت المقدس را تصرف کرد و تصمیم داشت به اعراب حمله کند و سرزمین‌هایشان را تصرف نماید. بین او و سپاه اعراب به رهبری عدنان جنگی درگرفت که با پیروزی بخت النصر پایان یافت. وی عده زیادی از مردم را کشت و اسیر کرد؛ طوری که امکان توقف برای دیگر مردم نمانده بود. لذا هر کس به سمتی گریخت. عدنان نیز با فرزندان خود به سوی یمن رفت و در آن جا سکنی گزید تا این که از
به سوی یمن رفت و در آن جا سکنی گزید تا این که از دنیا رفت. وی ده پسر به یادگار گذاشت؛ اما نور روشن رسول خدا به معد یکی از فرزندانش منتقل گردیده بود. نوری که از صلبی به صلبی منتقل می‌شد تا سرانجام رسول خدا متولد شد. همانطور که گفته شد نسب عدنان با چند واسطه به اسماعیل می‌رسد و لذا فرزندان اسماعیل که در حجاز ساکن بودند، عدنانیان خوانده می‌شوند. فرزندان عدنان به تیره‌هایی گوناگونی تقسیم شدند و از هر تیره قبایلی به وجود آمدند؛ مانند: قبایل ربیعه، بنی اسد، مضر، غطفان، هوازن، بنی‌تمیم، کنانه و قریش. خود قریش نیز
هوازن، بنی‌تمیم، کنانه و قریش. خود قریش نیز به قبایلی مانند: عدی، محزوم، زهره و بنی عبدالدار مشعب گردید. منابع: منتهی الآمال؛‌ سیره حلبی، ‌ج1، ص 26، کامل ابن اثیر، ‌ج 2، ‌ص 210؛ لغت‌نامه دهخدا معد. معد بن عدنان، جد نوزدهم محمد بن عبدالله بود. طبق گفته‌های مختلف او مکنی به اباقضاعه، ابانزار و اباحیده بود. نسب. پدر. پدر معد، عدنان بن أدد از نسل قیدار بن اسماعیل بن ابراهیم بود که ابراهیم خود از نسل ارفخشذ بن سام بن نوح بن لامک بود که لامک از نسل شیث بن آدم بود. مادر. سه نظریه در رابطه با مادر معد وجود دارد:
مادر. سه نظریه در رابطه با مادر معد وجود دارد: نزار. نزار بن معد، جد هجدهم محمد بن عبدالله بود. بلاذری می‌گوید: نزار مکنی به اباحیده بود. نسب. پدر. پدر نزار، معد بن عدنان بن أدد از نسل قیذار بن اسماعیل بن ابراهیم بود. مادر. مادر نزار، معانه بنت جوشم بن جلهمه بن عمرو/عامر بن عوف بن عدی بن دب بن جرهم بود. هشام بن کلبی در این باره می‌گوید: جلهمه بن عمرو بن هلینیه بن دوه از جرهم. مدرکه. مدرکه بن الیاس، جد پانزدهم محمد بن عبدالله بود. او مکنی به ابی‌هذیل و گفته‌شده ابوخزیمه بود. اسم او عامر بود و به اباهذیل
ابوخزیمه بود. اسم او عامر بود و به اباهذیل مکنی بود. نسب. پدر. او مدرکه بن الیاس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان بود. مادر. لیلی بنت حلوان بن عمران بن حاف بن قضاعه بن معد بن عدنان بود. خزیمه. خزیمه بن مدرکه مکنی به ابااسد، جد چهاردهم محمد بن عبدالله بود. نسب. پدر. او خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان بود. مادر. مادر خزیمه "سلمی" یا "هند" نام داشت و در میان مورخان در نسب مادرش اختلاف نظر وجود دارد: کنانه. کنانه بن خزیمه جد سیزدهم محمد بن عبدالله و مکنی به ابی‌نضر بود. همچنین قبیله کنانه
عبدالله و مکنی به ابی‌نضر بود. همچنین قبیله کنانه به وی منتسب است. نسب. پدر. او کنانه بن خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان بود. مادر. مادر کنانه، عوانه بنت سعد بن قیس عیلان بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان بود؛ و گفته‌شده دخترعمویش هند بنت عمرو بن قیس بعیلان بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان بود. همسران و فرزندان. فرزندان. همچنین ابوجعفر طبری از این فرزندان برای کنانه سخن میان آورده‌است: نضر. نضر بن کنانه جد دوازدهم محمد بن عبدالله و مکنی به ابی‌یخلد بود. بعضاً می‌گویند که "قریش" لقب نضر
به ابی‌یخلد بود. بعضاً می‌گویند که "قریش" لقب نضر بوده ولی بعضی دیگر بر این عقیده‌اند که "قریش" لقب نوه‌اش فهر بود. نسب. پدر. او نضر بن کنانه بن خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان بود. مادر. مادر نضر، بره بنت مر بن أد بن طابخه بن الیاس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان بود. نضر، خواهرزاده تمیم بن مر بود که جد قبایل بنو تمیم است. مالک. مالک بن نضر، جد یازدهم محمد بن عبدالله است. او مکنی به ابی‌حارث بود. نسب. پدر. او مالک بن نضر بن کنانه بن خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضر بن نزار بن معد بن
خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان بود. مادر. عکرشه یا عاتکه بنت عدوان و او حارث بن عمرو بن قیس بن عیلان بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان بود. فهر. فهر بن مالک، یا به‌طور خلاصه فهر در سنت‌های اسلامی جد دهم پیامبر محمد بن عبدالله، پسر مالک بن نضر و پدر غالب بن فهر بود. فهر بن مالک، نزدیکترین نیای مشترک بین عشره مبشره که همگی متعلق به قبیله قریش بودند است. نسب. پدر. او فهر بن مالک بن نضر بن کنانه بن خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان بود. مادر. مادر او جندله بنت عامر بن
معد بن عدنان بود. مادر. مادر او جندله بنت عامر بن حارث بن مضاض بن عمرو جرهمیه. همچنین سلمی بنت أد بن طابخه بن الیاس بن مضر و جمیله بنت عدوان بن بارقیه أزدیه نیز گفته‌شده‌است. غالب. غالب بن فهر، جد نهم پیامبر اسلام، محمد بود. نسب. پدر. او غالب بن فهر بن مالک بن نضر بن کنانه بن خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان بود. مادر. مورخین بین دو نفر به عنوان مادر غالب در شکند: لؤی. در سنت‌های اسلامی، لؤی بن غالب، جد هشتم محمد، پیامبر اسلام بود. شعر سروده‌شده برا لؤی. ندیدهٔ او، قصی بن کلاب که مکه
سروده‌شده برا لؤی. ندیدهٔ او، قصی بن کلاب که مکه را برای قریش فتح نمود، این شعر را دربارهٔ پدربزرگش لؤی سرود: کعب. در سنت‌های اسلامی، کعب بن لؤی، یکی از اجداد پیامبر اسلام، محمد (جد هفتم او) بود. اجداد. کعب بن لؤی در سال ۳۰۵ میلادی (۳۱۷ پیش از هجرت) در مکه به دنیا آمد. پدر او لؤی بن غالب و مادرش ماویه بنت کعب بن القین بن جسر بن شیع‌الله بن اسد بن وبره بن تغلب بن حلوان بن عمران بن الحاف بن قضاعه بود. مره. مره بن کعب بن لؤی بن غالب، جد ششم محمد و پیشوای قریش در مکه است. نسب. مره جد ششم پیامبر اکرم است که