payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۲۰۱۱ شدند. مرحله گروهی. قرعه‌کشی مرحله گروهی در کوالالامپور، مالزی در ۷ دسامبر ۲۰۱۰ برگزار شد. باشگاه‌های یک کشور نمی‌توانند در یک گروه قرار بگیرند. تیم‌های اول و دوم هر گروه به مرحله حذفی راه یافتند. مرحله حذفی. یک‌هشتم نهایی. بر اساس نتایج مرحله گروهی، مسابقات مرحله یک‌هشتم نهایی به شرح زیر تعیین شد. هر مسابقه به صورت تک‌بازی برگزار شد که میزبان آن برندگان هر گروه (تیم ۱) در مقابل نایب قهرمانان گروه دیگر (تیم ۲) بودند. !colspan="3"|منطقه غرب !colspan="3"|منطقه شرق یک‌چهارم نهایی. قرعه‌کشی مراحل یک‌چهارم
شرق یک‌چهارم نهایی. قرعه‌کشی مراحل یک‌چهارم نهایی، نیمه نهایی و فینال در ۷ ژوئن ۲۰۱۱ در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. در این قرعه‌کشی، قانون «حمایت از کشور» اعمال شد: اگر دقیقاً دو باشگاه از یک کشور در این مرحله حضور داشته باشند، نمی‌توانند در مرحله یک‌چهارم نهایی با یکدیگر روبرو شوند؛ با این حال، اگر بیش از دو باشگاه از یک کشور باشند، می‌توانند در مرحله یک‌چهارم نهایی با یکدیگر روبرو شوند. فینال. فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۱ به میزبانی یکی از فینالیست‌ها و با قرعه‌کشی برگزار شد. این فرمت، تغییری نسبت به
و با قرعه‌کشی برگزار شد. این فرمت، تغییری نسبت به نسخه‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ بود که فینال در یک مکان بی‌طرف برگزار می‌شد.
سرتیپ دوّم درجه‌ای است که در نیروهای نظامی و انتظامی جمهوری اسلامی ایران به کار می‌رود. این درجه بالاتر از درجهٔ سرهنگی و پایین‌تر از درجهٔ سرتیپی قرار دارد. ترفیع افسران به این درجه بر اساس لیاقت و طبق نظر مقامات بالای نظامی امکان‌پذیر است. در ارتش جمهوری اسلامی ایران افسرانی موفق به اخذ این درجه می‌شوند که دوره‌های مقدماتی و عالی ارتش را طی کرده باشند و توانسته باشند دورهٔ دافوس ارتش را نیز با موفقیت پشت سر گذاشته باشند. البته طی سه دورهٔ فوق دلیلی بر دریافت این درجه نیست بلکه لزوم اخذ درجهٔ سرتیپ دومی
این درجه نیست بلکه لزوم اخذ درجهٔ سرتیپ دومی گذراندن دوره‌های فوق می‌باشد. نام‌های درجه‌های امرا در ایران (به جز امرای نیروی دریایی) برگرفته از یگان‌های بزرگ نیروی زمینی می‌باشند و از این دید همانند کشورهای فرانسه و ترکیه اند. درجهٔ «سرتیپ دوم» در ارتش شاهنشاهی ایران وجود نداشته است و از سال ۱۳۶۶ به کار گرفته شده است و در دیگر ارتش‌ها معادلی ندارد.
ساعت رسمی ایران (کد بین‌المللی IRST یا IT) نسبت به زمان گرینویچ با توجه به تفاضل نصف‌النهار، به اضافهٔ ۳:۳۰+ () در نظر گرفته می‌شود. ساعت تابستانی در ایران از سال ۱۳۷۲ اعمال گردید و در ۱ خرداد ۱۴۰۱ ساعت تابستانی در ایران رسماً ابطال و از تاریخ ۱ فروردین ۱۴۰۲ عدم اعمال ساعت تابستانی در ایران اجرایی شده و ساعت تابستانی اعمال نمی‌گردد. ایجاد ساعت رسمی ایران. ایرج حسابی از قول پدرش محمود حسابی می‌نویسد: «یکی از مشکلات آمدن هواپیما [...] به ایران، نداشتن ساعت در ایران بود. ساعت‌ها در ایران غروب‌کوک بود، و هر
در ایران بود. ساعت‌ها در ایران غروب‌کوک بود، و هر شهری یک ساعتی داشت، و ما فاقد وقت بین‌المللی بودیم. با دانشجویان، یک گروه تشکیل دادیم. محاسبهٔ طول و عرض جغرافیایی را آغاز کردیم، و سپس با انگلستان مکاتبه کردیم. گرینویچ بین‌المللی هم، به ما جواب داد [...] و با ۳٫۵ ساعت اختلاف، ساعت ایران تعیین شد.» به نظر می‌رسد که یکسان شدن وقت رسمی کل ایران با ۳٫۵ ساعت فاصله با گرینویچ، در تاریخ ۲۲ خرداد ۱۳۱۴ و بنا به مصوبهٔ هیئت وزیران صورت گرفته‌است. در بخشنامه‌ای به تاریخ فوق، "از طرف" وزیر عدلیه، احمد متین‌دفتری
تاریخ فوق، "از طرف" وزیر عدلیه، احمد متین‌دفتری می‌نویسد: «برحسب تصویب هیئت محترم دولت مقرر است که من بعد در کلیهٔ ولایات داخلهٔ ایران دوائر دولتی و رسمی ساعت خود را مطابق ساعت طهران (سه ساعت و نیم قبل از ساعت گرینویچ) قرار بدهند[...]». چهار روز بعد، روزنامهٔ اطلاعات به نقل از آژانس پارس می‌نویسد: «طبق تصویب هیئت محترم وزراء عظام ساعت رسمی واحد در کلیه نقاط مملکت شاهنشاهی باید برقرار باشد این ساعت در تمام روابط عمومی مملکت بکار می‌رود و در هر شهر یا قصبه که دفتر تلگراف باشد همهٔ ادارات و مؤسسات ساعت خودشان
دفتر تلگراف باشد همهٔ ادارات و مؤسسات ساعت خودشان را باید با ساعت تلگرافخانه مطابق نگاهدارند تا همیشه ساعت شهرها با ساعت تهران یکسان باشد. بدیهی است که تطبیق این ساعت که ساعت رسمی مملکت است مانع این نیست که هر شهری ساعت محلی خود را نیز بتناسب افق آن شهر معین نموده و در احتیاجات خصوصی خود بکار برند بنابر این از طرف وزارت پست و تلگراف و تلفن به کلیه مراکز تلگرافی ایالات و ولایات دستور لازم صادر گردیده که همه روزه ساعت صحیح را از تلگرافخانه تهران گرفته و به نقاط تابعه بدهند و ضمناً به بلدیه حوزه ادارات مربوط
تابعه بدهند و ضمناً به بلدیه حوزه ادارات مربوط نیز اطلاع بدهند که ساعت خود را از روی ساعت تلگرافخانه تنظیم نمایند». فردای آن روز، همان روزنامه تحت عنوان «تغییر ساعات مختلف در ولایات بساعت واحد» می‌نویسد «از ولایات خبر می‌دهند که برطبق تصویب نامه هیئت وزراء ساعت واحد در ادارات کشوری و لشکری برقرار و متحدالشکل شدن ساعت واحد هم فوق‌العاده جالب توجه گردیده‌است». در نقشه‌های ساعت رسمی کشورهای مختلف، در نقشه‌ای چاپ ۱۹۲۷ میلادی (حدود ۱۳۰۶ شمسی) ایران وقت محلی دارد (با اختلاف ۳:۲۵:۴۴ با گرینویچ)، در نقشه‌ای چاپ
(با اختلاف ۳:۲۵:۴۴ با گرینویچ)، در نقشه‌ای چاپ ۱۹۴۰ میلادی (حدود ۱۳۱۹ شمسی) اختلاف زمان با گرینویچ دقیقاً سه ساعت و ۲۵ دقیقه، و در نقشه‌ای چاپ ۱۹۴۱–۱۹۴۳ میلادی (حدود ۱۳۲۰–۱۳۲۲ شمسی)، دقیقاً سه ساعت و نیم است. (توجه شود که ممکن است این نقشه‌ها در تصویر شرایط داخل ایران تأخیر داشته بوده باشند) پیش از ساعت رسمی. پیش از وجود ساعت رسمی کشور، ظاهراً مرسوم بوده که هر صبح، هر ظهر و هر غروب، عقربهٔ ساعت شمار روی ساعت ۱۲ (روی دسته) قرار داده می‌شده‌است. به عبارت دیگر، در زمان‌های یادشده، ساعت را صفر منظور نموده و
در زمان‌های یادشده، ساعت را صفر منظور نموده و آغاز جدیدی برای محاسبهٔ ساعت در نظر می‌گرفته‌اند. به عنوان مثال ساعت چهار به معنای گذشت چهار ساعت از صبح یا از ظهر یا از شب (بسته به موقعیت زمانی) بوده‌است. در بیشتر موارد ساعت ظهر تیم و سپس غروب‌تیم بوده که با تنظیم بر روی ساعت دوازده کاربرد شرعی هم داشته و هر چند روز یک‌بار تنظیم دقیق می‌شده‌است. تغییر ساعت در ایران. در ایران، برای نخستین‌بار، در سالهای ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷، ساعت رسمی کشور به ساعات تابستانی و زمستانی تقسیم شد. در سال ۱۳۵۶، از اول فروردین تا اول مهر،
تقسیم شد. در سال ۱۳۵۶، از اول فروردین تا اول مهر، ساعت یک ساعت جلو کشیده شد تا چهار ساعت و سی دقیقه با گرینویچ اختلاف داشته باشد. در مهرماه آن سال، ساعت به جای یک ساعت، نیم ساعت عقب کشیده شد و اختلاف ساعت با گرینویچ شد دقیقاً چهار ساعت. در ۴ فروردین ۱۳۵۷ ایران مجدداً ساعت تابستانی اختیار کرد و یک ساعت ساعتها را جلو کشید، که در نتیجه اختلاف ساعت با گرینویچ پنج ساعت شد. اما با وجودی که قرار بود ساعت تابستانی مجدداً در ابتدای مهرماه پایان یابد، هیئت وزرا در ۲۵ تیر ۱۳۵۷ تصویب کرد که ساعت تابستانی در ۱۴ مرداد
تیر ۱۳۵۷ تصویب کرد که ساعت تابستانی در ۱۴ مرداد آن سال (در آستانهٔ ماه رمضان) پایان یابد. به این ترتیب ایران در ۱۴ مرداد ۱۳۵۷ مجدداً به چهار ساعت بعد از گرینویچ برگشت. در اواخر ۱۳۵۷، در زمان دولت ازهاری یا بختیار، ایران مجدداً به سه ساعت و نیم فاصله از وقت گرینویچ برگشت. با وجود مخالفت روح‌الله خمینی با تغییر ساعت پیش از انقلاب اسلامی ایران، بعد از انقلاب در سالهای ۱۳۵۸ (۴ خرداد تا ۳۰ شهریور) و ۱۳۵۹ (۱ فروردین تا آخر شهریور) ساعت تابستانی (با چهار و نیم ساعت اختلاف با گرینویچ) مجدداً احیا شد ولی در سالهای
اختلاف با گرینویچ) مجدداً احیا شد ولی در سالهای بعد از آن به حالت تعلیق درآمد. در سال ۱۳۷۰ (در زمان ریاست‌جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی) بر اساس محاسباتی هیئت وزیران ایران مصوبه‌ای را به تصویب رساند که طی آن ساعت رسمی کشور همه‌ساله در یکم فروردین یک ساعت جلو کشیده شود و در سی‌ویکم شهریور به حالت نخست بازگردد. ادامهٔ مطالعات در آن دوره نشان داد که حدود ۱۰۰ مگاوات کاهش مصرف در زمان پیک (اوج مصرف) حاصل شده‌است. اما دولت ایران در اسفندماه سال ۱۳۸۴ (پس از ۱۵ سال و در زمان ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد) این مصوبه
در زمان ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد) این مصوبه را ابطال نمود. غلامحسین الهام سخنگوی وقت دولت، در زمان اعلام این تصمیم دولت اعلام نمود که بررسی کارشناسانه‌ای مبنی بر این که تغییر ساعت در کشور منجر به صرفه‌جویی در مصرف انرژی در کشور شده باشد، وجود ندارد. وی دلیل لغو مصوبهٔ پیشین هیئت دولت را «سردرگمی بخش‌های زیادی از جامعه در اثر تغییر ساعت رسمی کشور» و «عدم وجود بررسی‌های دقیق و کارشناسانه برای تأیید صرفه‌جویی در مصرف برق با روش تغییر ساعت» اعلام نمود. این ادعا در حالی مطرح می‌شد که مدتی پیش‌تر از آن مدیر
ادعا در حالی مطرح می‌شد که مدتی پیش‌تر از آن مدیر دفتر مدیریت مصرف برق شرکت توانیر از کاهش ۱٫۵ درصدی مصرف برق با تغییر ساعت رسمی کشور در یکم فروردین خبر داده بود، و میزان این صرفه‌جویی ظرف ۶ ماه را بیش از ۷۵ گیگاوات ساعت تخمین زده بود. همچنین برخی نمایندگان مجلس در موافقت با توقف تغییر ساعت، ثابت بودن ساعت را کمکی به بجا آوردن فریضه‌های دینی و کم‌کردن اتلاف زمان میان نماز و ساعت کار معرفی کردند. پس از آن در سال‌های ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ نمایندگان مجلس شورای اسلامی، طرح‌هایی را در دستور کار خود قرار دادند تا دولت را
را در دستور کار خود قرار دادند تا دولت را مکلف به تغییر ساعت رسمی کشور در شش‌ماههٔ نخست سال نمایند اما در نهایت این طرح‌ها به‌صورت قانون در نیامدند. این در حالی بود که منابع مختلف پیشنهادهای مختلفی، همچون تاریخ‌هایی جدید برای آغاز و پایان تغییر ساعت در سال را مطرح می‌کردند. در نهایت در روز ۳۱ مرداد ۱۳۸۶ قانونی مشتمل بر یک مادهٔ واحده مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید. بنا بر این قانون، ساعت رسمی کشور «ایران» هر سال در ساعت ۲۴ روز یکم (ساعت ۰۰:۰۰:۰۰ روز دوم) فروردین، یک ساعت به
یکم (ساعت ۰۰:۰۰:۰۰ روز دوم) فروردین، یک ساعت به جلو کشیده می‌شد و در ساعت ۲۴ روز سی‌اُم (ساعت ۰۰:۰۰:۰۰ روز سی‌ویکم) شهریور؛ به عقب کشیده شده، یعنی به حالت اوّل برگردانده می‌شد. تغییر ساعت به‌جای آخرین روز تابستان (۳۱ شهریور) به این دلیل در روز ۳۰ شهریور انجام می‌شد تا تداخلی در ساعت بازگشایی مدارس در روز یکم مهرماه نداشته باشد. قانون لغو تغییر ساعت در ایران. تعدادی از نمایندگان دوره یازدهم مجلس شورای اسلامی ایران طرحی را تدوین کردند که به موجب آن قانون تغییر ساعت رسمی کشور مصوب سال ۱۳۸۶ مجلس شورای اسلامی
ساعت رسمی کشور مصوب سال ۱۳۸۶ مجلس شورای اسلامی را لغو و تغییر ساعت رسمی کشور اتفاق نیفتد. طرح مذکور پس از بررسی در صحن علنی مجلس شورای اسلامی در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۰ تصویب شد اما به دلیل ابهاماتی که شامل مشخص نبودن زمان اجرای قانون و مشخص نبودن اختیار دولت در ارتباط با صلاحیت تصمیم‌گیری برای تغییر ساعت می‌شد مورد تأیید شورای نگهبان قرار نگرفت و پس از برگشت به مجلس و رفع ابهامات در تاریخ ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۱ شورای نگهبان طرح مذکور را خلاف موازین شرع و قانون اساسی تشخیص نداد و این طرح به قانون تبدیل شد. این طرح
تشخیص نداد و این طرح به قانون تبدیل شد. این طرح به وسیله رئیس‌جمهور ایران سید ابراهیم رئیسی در تاریخ ۱ خرداد ۱۴۰۱ به تمام نهادهای دولتی و حاکمیتی ابلاغ شد و از تاریخ ۱ فروردین ۱۴۰۲ لازم‌الاجراست و تا آن زمان دولت ایران باید مقدمات، فرایند و زیرساخت‌های لازم را فراهم کند.
سنگ، کاغذ، قیچی فیلمی به کارگردانی و نویسندگی سعید سهیلی و تهیه‌کنندگی حمید اعتباریان محصول سال ۱۳۸۵ است که در تاریخ ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۶ بر روی پرده سینما رفت. خلاصه فیلم. این فیلم به داستان زندگی جوانی به نام جهانگیر می‌پردازد که بر اثر توطئه‌ای زندانی می‌شود. او پس از آزادی تصمیم به انتقام می‌گیرد و همراه با دوستش و نامزد او دست به گروگانگیری می‌زند و… جشنواره‌ها. فیلم "سنگ، کاغذ، قیچی" در بیست و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور داشته است. همچنین این فیلم در بیست و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور داشت که
بیست و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور داشت که توانست عنوان سیمرغ بلورین بهترین نمونه فیلم (آنونس) در بخش مسابقه مواد تبلیغاتی فیلم‌ها را کسب کند. این فیلم در یازدهمین دوره جشن خانه سینما نیز حضور داشته است.
سعید سهیلی (زادهٔ ۲۵ بهمن ۱۳۳۸) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده سینمای اهل ایران است. وی فعالیت هنری خود را از حوزه هنری خراسان با تئاتر و فیلم‌سازی آغاز کرد. او ابتدا در سال ۱۳۷۵ با فیلم مردی شبیه باران توجه اهالی سینما را به خود جلب کرد. در همان سال فیلم توفان شن به کارگردانی جواد شمقدری نیز عرضه شد که فیلمنامه‌اش به صورت مشترک توسط شمقدری و سهیلی نوشته شده بود. سهیلی در اواخر دهه هشتاد و در دهه نود با فیلم‌های چارچنگولی و گشت ارشاد توانست رکورد پرفروش‌ترین‌های سینمای ایران را برای مدتی از آن خود
سینمای ایران را برای مدتی از آن خود کند.
کوله‌پشتی، یا کیف کولی در شکل ساده‌اش، کوله‌ای پارچه‌ای است که بر پشت فرد حمل می‌شود و با دو بند که روی شانه‌ها قرار دارند نگه داشته می‌شود، هرچند ممکن است استثناهایی هم وجود داشته باشد. انواع سبک‌وزن کوله‌پشتی می‌توانند بر یک شانه انداخته شوند. معمولاً برای حمل بارهای سنگین، به دلیل محدودیت توانایی در حمل وزن‌های سنگین با دست برای مدت طولانی، کوله‌پشتی‌ها به کیف‌دستی‌ها ترجیح داده می‌شوند. بند سر شانه در کوله‌پشتی نیز وجود دارد. عرض بند سرشانه کوله‌پشتی و لایه گذاری مناسب آن اهمیت زیادی در سلامت
و لایه گذاری مناسب آن اهمیت زیادی در سلامت استفاده‌کننده دارد. کوله پشتی‌ها کاربرد بسیار گسترده‌ای دارند و در تمام سنین، برای کاربردهای مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند، در مدارس برای دانش آموزان مورد استفاده قرار می‌گیرد تا کتاب، دفتر و لوازم التحریر خود را در آن قرار داده و به راحتی حمل نمایند؛ در دانشگاه‌ها و مراکز آموزشی، برای استفاده‌های روزمره، در برنامه‌های طبیعت گردی و مسافرت‌های سبک، در کوهنوردی و انواع ورزش‌ها استفاده می‌شود. به سفر گردشی با کوله‌پشتی، کوله‌گردی می‌گویند. نکته‌ای که در خرید کوله
کوله‌گردی می‌گویند. نکته‌ای که در خرید کوله باید به آن توجه کنید این است که علاوه بر کیفیت آن جهت تحمل وزن اشیا، باید خود کوله سبک باشد زیرا سنگینی بیش از حد آن باعث فشار به شانه‌ها و کمر می گردد.
اسدالله کیان‌ارثی (متولد ۱۳۱۷ در فریدن) روحانی، سیاستمدار و نماینده مردم منطقه فریدن در دوره‌های اول، دوم، چهارم و ششم مجلس شورای اسلامی است. او دارای سابقه تحصیلات حوزوی خارج فقه و اصول در حوزه‌های علمیه قم و نجف است. وی داماد صادق خلخالی است.
ادارهٔ پلیس شهر راکون که به شکل کوتاه شده R.P.D می‌باشد، نام یک ادارهٔ پلیس در سری رزیدنت ایول است. آر. پی. دی مرکز اصلی تأمین امنیت و مأموریت‌های پلیسی در شهر راکون بود. گروه S.T.A.R.S و Raccon SWAT زیرمجموعهٔ این اداره محسوب می‌شدند. پیش‌زمینه. RPD پلیس شهر راکون بود و وظیفهٔ اعمال قانون، تأمین امنیت و آرامش شهروندان و مبارزه با مجرمان را برعهده داشت. آن‌ها با در اختیار داشتن دو گروه سرامد و باتجربه (استارز و جانشین آن Raccon SWAT) به خوبی موفق به انجام وظیفه‌هایشان شدند و مردم شهر با وجود چنین پلیسی در
شدند و مردم شهر با وجود چنین پلیسی در آرامش و امنیت زندگی می‌کردند. ساختمان اداره، درگذشته یک موزهٔ هنری در جنوب شهر راکون بود و در یکی از خیابان‌های اصلی و پرجمعیت شهر یعنی خیابان انردیل قرار داشت. طغیان. ساختمان این اداره، درگذشته یک موزهٔ هنری بود و رئیس ادارهٔ پلیس یعنی برایان آیرونز، در دفتر خود تعدادی از این آثار هنری را نگهداری می‌کرد. پس از شیوع ویروس T در شهر، بیشتر مردم شهر به زامبی تبدیل شدند. گزیده شدن یک شخص سالم توسط زامبی‌ها کافی بود تا آن شخص سالم نیز به زامبی تبدیل شود و این سبب شد تا شهر
سالم نیز به زامبی تبدیل شود و این سبب شد تا شهر راکون به طغیان در آید، RPD با ایجاد اردوگاه‌هایی از پناهندگان و بازماندگان حفاظت کرد. آن‌ها همچنین با ایجاد سنگرهایی در شهر راکون، ضمن تلاش برای خنثی کردن این طغیان، به جستجوی بازماندگان در شهر پرداختند. به نظر می‌رسید که طبقه‌های پایین‌تر از سطح شهر دارای امنیت بیشتری بودند؛ بِن بارتولوچی، خبرنگاری بود که خود را در زیرزمین ادارهٔ پلیس زندانی کرده بود تا از هجوم زامبی‌ها در امان بماند. به‌هر شکل، فاجعه بسیار گسترده بود و سلاح‌ها و مهمات جنگی چندانی برای آن‌ها
بود و سلاح‌ها و مهمات جنگی چندانی برای آن‌ها باقی نمانده بود و بسیاری از افسران پلیس به زامبی تبدیل شدند. زیرمجموعه‌های ادارهٔ پلیس شهر راکون. تیم‌های گشت. ماموران گشتی RPD ، در سطح شهر فعالیت می‌کردند و شناخته‌شده‌ترین افراد RPD برای مردم به حساب می‌آمدند. آن‌ها در بیشتر ساعت‌های شبانه‌روز به حل مشکلات ساکنین شهر می‌پرداختند. در جریان طغیان شهر راکون، این مأموران نیز در متن رویداد قرار داشتند و از سوی زامبی‌ها مورد حمله قرار گرفتند. بیشتر این مأموران، خود به زامبی تبدیل شده و به شهروندان سالم حمله
خود به زامبی تبدیل شده و به شهروندان سالم حمله می‌کردند. Raccoon S.W.A.T. تیم "'سلاح‌ها و تاکتیک‌های ویژه شهر راکون" که به شکل کوتاه شده (Raccoon S.W.A.T) نام داشت. این تیم توسط برایان آیرونز، به منظور جایگزینی با استارز، از اعضای باقی‌مانده از همین تیم ایجاد شد. پس از رویداد عمارت اسپنسر، اعضای باقی‌مانده از استارز، تلاش کردند تا فعالیت‌های غیرقانونی شرکت آمبرلا را افشا کنند. این کار با کارشکنی آیرونز روبه‌رو شد و سپس آیرونز گروه استارز را منحل اعلام کرد. تیم S.W.A.T از مأموران زبدهٔ استارز و مأموران
تیم S.W.A.T از مأموران زبدهٔ استارز و مأموران دیگری تشکیل شده بود و دارای ویژگی‌های خاص خود بود. اعضای این تیم، توانایی‌های زیادی در استفاده از انواع سلاح‌های سرد و گرم داشتند و دارای بدن‌های ورزیده و چالاکی بودند. S.T.A.R.S. گروه "'تاکتیک‌های ویژه و خدمات امداد و نجات" که به شکل کوتاه شده (S.T.A.R.S) نام داشت به منظور مبارزهٔ ویژه با قانون‌شکنی و تروریسم در سال ۱۹۹۶ بنیانگذاری شد. این گروه مأموریت‌های ویژهٔ RPD، بخشی از ایده‌های شهردار شهر راکون برای روشن‌تر شدن آیندهٔ شهر را سامان داد. گروهی که در حقیقت
شدن آیندهٔ شهر را سامان داد. گروهی که در حقیقت به توصیهٔ شرکت آمبرلا و توسط آلبرت وسکر بنیانگذاری شد. استارز از دوازده مأمور زبده و بسیار کاردان تشکیل شده بود که در غالب دو تیم در یک مجموعه گرد هم جمع شده بودند. تیم نخست، آلفا نام داشت که فرماندهی آن را آلبرت وسکر برعهده داشت. نام تیم دوم، براوو بود که فرماندهی آن در اختیار انریکو مارینی قرار داشت. دو سال پس از تشکیل این گروه، رویدادهای عجیبی در کوهستان آرکلی رخ می‌دهد. چندین قتل که به شکل بسیار ددمنشانه‌ای اتفاق افتاده بود. در شامگاه ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۸، یک
اتفاق افتاده بود. در شامگاه ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۸، یک قطار مسافربری، در نزدیکی کوهستان آرکلی به دلایل نامشخصی منهدم می‌شود. دوساعت پس از این رویداد استارز خود را وارد این ماجرا کرد. تیم براوو. تیم براوو ، تیم دوم گروه استارز محسوب می‌شد که فرماندهی آن را انریکو مارینی برعهده داشت. این تیم در کل از شش مأمور تشکیل می‌شد. استارز در مرحلهٔ نخست، تیم براوو را به منظور بررسی و تحقیق دربارهٔ این پرونده به کوهستان آرکلی فرستاد. بالگرد تیم دچار نقص فنی شد و سقوط کرد، اما اعضای تیم همگی از این حادثه زنده ماندند. جستجو و
اعضای تیم همگی از این حادثه زنده ماندند. جستجو و تحقیق پیرامون دلیل این حادثه آغاز شد. ربکا که از اعضای تازه‌کار گروه محسوب می‌شد نیز در این مأموریت حضور داشت. او پس از یافتن قطار وارد آن شد و پس از مدتی با بیلی کوئن ملاقات کرد. آن دو با یکدیگر به تحقیق پیرامون این رویداد پرداختند. زامبی‌ها و مخلوقات عجیب دیگری در آن قطار وجود داشت. این مخلوقات پیش از این انسان‌ها و موجودات معمولی بودند که پس از ابتلا به ویروس T، ساختار بدن آن‌ها به این شکل در آمده بود.. هر جانداری که به این ویروس مبتلا شود، کشته می‌شود و
جانداری که به این ویروس مبتلا شود، کشته می‌شود و در برابر، جریان الکتریکی ضعیفی را در بدن شخص مبتلا ایجاد می‌کند. این جریان الکتریکی ضعیف سبب به کار افتادن مجدد برخی از سیستم‌های حیاتی بدن می‌شود اما این شخص دیگر یک موجود مرده و بی‌خرد است و فقط سعی می‌کند نیاز خود را به غذا برطرف کند. فقط یک‌بار گزش توسط زامبی‌ها کافی است تا ویروس تی از زامبی به بدن فرد سالم منتقل شود، تا یک زامبی جدید متولد شود. این ویروس توسط دکتر جیمز مارکوس کشف شده بود. اوزول ای اسپنسر به مارکوس خیانت کرده و دستور می‌دهد تا او را
به مارکوس خیانت کرده و دستور می‌دهد تا او را بکشند اما مارکوس توسط یک زالو که به بدنش وارد شده بود زنده ماند و پس از ده‌سال بدن او توسط زالوی ملکه به شکل کامل بازسازی شد. اینک مارکوس در اندیشهٔ انتقام از اسپنسر و شرکت آمبرلا برآمده و ویروس تی را در کوهستان آرکلی پخش می‌کند. ربکا و بیلی در ادامه به عمارت دکتر جیمز مارکوس وارد شدند و سرانجام او را نابود کردند. اما در تمام این مدت، هیچ پیامی از مأموران تیم براوو به دفتر گروه استارز نمی‌رسد. تیم آلفا. تیم آلفا ، تیم نخست و اصلی گروه استارز محسوب می‌شد که
آلفا ، تیم نخست و اصلی گروه استارز محسوب می‌شد که فرماندهی آن را آلبرت وسکر برعهده داشت. این تیم در کل از شش مأمور تشکیل می‌شد. پس از مفقود شدن تیم براوو، استارز تیم اصلی خود را در ۲۴ ژوئیه ۱۹۹۸ به کوهستان آرکلی روانه ساخت. تیم آلفا پس از فرود بالگردشان، به جستجو پرداختند اما طولی نکشید که آن‌ها هم در متن انتقام‌گیری دکتر مارکوس و طغیان ویروس تی افتادند. جوزف فراست نخستین عضو تیم آلفا بود که مورد حملهٔ سگ‌های مبتلا به ویروس تی قرار گرفت. جیل ولنتاین این رخداد را مشاهده کرد و سپس توسط سگ‌ها مورد حمله قرار
را مشاهده کرد و سپس توسط سگ‌ها مورد حمله قرار گرفت اما توسط کریس ردفیلد نجات یافت. در ادامه هر دو توسط آلبرت وسکر نجات یافتند و از سگ‌ها فرار کردند. براد ویکرز، خلبان تیم از ترس آنجا را ترک کرد و تیم برای در امان ماندن از سگ‌ها خود را به یک عمارت در آن منطقه رساندند. پس از ورود به عمارت، کریس و سایر اعضای تیم رویدادهای زیادی را مشاهده می‌کنند. در جریان این رویدادها، مشخص می‌شود که آلبرت وسکر، پژوهشگر شرکت آمبرلا بوده و فعالیت‌های غیرقانونی انجام می‌داده‌است. وسکر، کریس را با تایرانت آشنا می‌کند اما تایرانت
وسکر، کریس را با تایرانت آشنا می‌کند اما تایرانت در حرکتی عجیب وسکر را می‌کشد. کریس پس از روبه‌رو شدن با تایرانت - که یکی از پروژه‌های مخفیانه و اصلی شرکت آمبرلا بود - سرانجام پس از دو نبرد او را کشته و به همراه جیل، ربکا و بری بارتون پیش از انهدام عمارت از آنجا می‌گریزد. آلبرت وسکر گروه استارز را به منظور پیشبرد هدف‌های شرکت آمبرلا بنیانگذاری کرده بود. او پژوهشگر شرکت آمبرلا بود اما تصمیم داشت تا مستقل از آمبرلا، به هدف‌های خود دست یابد. پس از انتقام‌گیری مارکوس، وسکر و ویلیام برکین از این رویداد به سود
مارکوس، وسکر و ویلیام برکین از این رویداد به سود خود استفاده کردند تا خود را از آمبرلا جدا کنند. به همین دلیل وسکر از گروه استارز (که از بهترین و زبده‌ترین مأموران بودند) استفاده کرد تا میزان توانایی مخلوقات خود را بسنجد. در نهایت نیز مرگ او توسط تایرانت یک مرگ غیرواقعی بود. او با این نقشه به همگان وانمود کرد که مرده‌است تا با آسودگی بیشتر، مستقل از آمبرلا، به هدف‌های خود نزدیک شود. بازماندگان استارز، پس از ورود به شهر، قصد افشاگری فعالیت‌های غیرقانونی آمبرلا را داشتند اما مدرکی برای متهم کردن آمبرلا در
را داشتند اما مدرکی برای متهم کردن آمبرلا در اختیار نداشتند. آن‌ها پس از صحبت با آیرونز، از او درخواست کردند تا به آن‌ها کمک کند، اما آیرونز پیش از این‌ها از طرف آمبرلا رشوه دریافت کرده بود. آیرونز برای جلوگیری از اقدامات عدی، استارز را منحل اعلام می‌کند. شخصیت‌های ادارهٔ پلیس شهر راکون. شخصیت‌های گروه استارز. تیم آلفا آلبرت وسکر. "نوشتار اصلی: آلبرت وسکر" بری بارتون. "نوشتار اصلی: بری بارتون" کریس ردفیلد. "نوشتار اصلی: کریس ردفیلد" جیل ولنتاین. "نوشتار اصلی: جیل ولنتاین" براد ویکرز. براد ویکرز ، نام یکی
جیل ولنتاین" براد ویکرز. براد ویکرز ، نام یکی از عضوهای تیم آلفا بود. او در سال ۱۹۶۳ در شهر دلوچیا متولد شد. براد پیش از آنکه خلبان تیم آلفا باشد، مسئول حفاظت از مواد شیمیایی بود. او جنگجوی خوبی نبود و معمولاً عصبی بود. او همیشه از اینکه به عنوان نخستین فرد با خطر روبه‌رو شود گریزان بود. در جریان فرستاده شدن تیم آلفا به کوهستان آرکلی، براد خلبان بالگرد تیم بود. پس از رخ دادن نخستین خطر او از ترس فرار کرد اما چندین بار با هم تیمی‌هایش تماس برقرار کرد. سیستم رادیویی هم‌تیمی‌های او، دچار مشکل بود و صدای آن‌ها
هم‌تیمی‌های او، دچار مشکل بود و صدای آن‌ها را نمی‌شنید. او سرانجام پس از پایان مأموریت کریس در عمارت اسپنسر، با او تماس و گفت که این آخرین پیام است و اگر، زنده بودن هم‌تیمی‌هایش را متوجه نشود، دیگر برای کمک باز نخواهد گشت. کریس نیز با کمک یک منور، زنده بودن خود و سایر هم‌تیمی‌هایش را به او نشان داد و براد نیز به کمک آن‌ها رفت. سرانجام نیز کریس با راکتی که از براد گرفت، تایرانت را نابود کرد. در جریان طغیان شهر راکون، براد ویکرز نیز در شهر راکون حضور داشت. او سرانجام در ۲۸ ژوئیه ۱۹۹۸، به دست نمسیس کشته
او سرانجام در ۲۸ ژوئیه ۱۹۹۸، به دست نمسیس کشته می‌شود. کار صداگذاری این شخصیت را در Evan Sabba، در رزیدنت ایول (نسخهٔ بازسازی شده) Adam Paul و در Johnny Yong Bosch، انجام دادند. جوزف فراست. جوزف فراست ، نام یکی از عضوهای تیم آلفا بود. او در سال ۱۹۷۱ متولد شد. جوزفف دارای مهارت رانندگی بالا و شخصیت نکته‌سنجی بود. در جریان فرستاده شدن تیم آلفا به کوهستان آرکلی، جوزف نخستین عضو از تیم آلفا بود که پس از مورد حمله فرار گرفتن سگ‌های وحشی، کشته شد. کار صداگذاری این شخصیت را در رزیدنت ایول (نسخهٔ بازسازی شده) Adam
شخصیت را در رزیدنت ایول (نسخهٔ بازسازی شده) Adam Paul برعهده داشت. تیم براوو انریکو مارینی. انریکو مارینی ، نام فرماندهٔ تیم براوو و پس از آلبرت وسکر فرمانده کل استارز بود. او در سال ۱۹۵۷ متولد شد. پس از فرستاده شدن تیم براوو به کوهستان آرکلی، بالگرد آن‌ها سقوط می‌کند اما اعضای تیم زنده می‌مانند. آن‌ها به جستجو و تحقیق پیرامون جنایت‌های کوهستان آرکلی پرداختند. انریکو و همراهانش، یک خودروی ون نظامی را در حالیکه منهدم شده بود پیدا می‌کنند. در کنار این خودرو دو افسر پلیس که مرده بودند نیز وجود داشت. انریکو در
افسر پلیس که مرده بودند نیز وجود داشت. انریکو در خودرو پروندهٔ یک زندانی به نام بیلی کوئن را پیدا می‌کنند اما خود بیلی از آنجا فرار کرده بود. ربکا چمبرز و ادوارد دیوای دو عضو تیم او بودند که از تیم اصلی جدا شدند و از راه سیستم رادیویی با انریکو در ارتباط بودند. انریکو در جستجوهایش وارد مقر زیرزمینی آمبرلا در شهر راکون می‌شود و با ربکا ملاقات می‌کند و از او می‌خواهد که در کنار تیم به جستجو بپردازد، اما ربکا در جستجوی بیلی کوئن بود و از انریکو خواست تا این را بپذیرد. انریکو و تیمش، در ادامه عمارت اسپنسر را
بپذیرد. انریکو و تیمش، در ادامه عمارت اسپنسر را پیدا کردند. آن منطقه دارای مخلوقات عجیب زیادی بود. تیم براوو پس از حملهٔ این مخلوقات به شدت آسیب دیده و از یکدیگر جدا شدند. انریکو به سمت غارهای زیرزمینی آن عمارت فرار می‌کند. او در آنجا سندها و مدارکی را پیرامون آلبرت وسکر و کار کردن او برای آمبرلا پیدا کرد. او به خیانت وسکر پی برده بود. پس از ملاقات با کریس که به همراه تیم آلفا به آنجا آمده بود، قصد داشت تا خیانت وسکر را برای کریس افشا کند اما در این لحظه وسکر به شکل مخفیانه او را می‌کشد. کار صداگذاری این
به شکل مخفیانه او را می‌کشد. کار صداگذاری این شخصیت را Daniel Hagen انجام داد. ریچارد آیکن. ریچارد آیکن ، نام یکی از عضوهای تیم براوو بود. او در سال ۱۹۷۵ متولد شد. او در انجام کارهای ارتباطی و مخابراتی متخصص بود و به نوعی، مسئول ارتباطی تیم براوو بود. تیم براوو پس از پیدا کردن عمارت اسپنسر، مورد حملهٔ مخلوقات عجیبی قرار گرفت و اعضای آن برای نجات جان خویش، از یکدیگر جدا شدند. ریچارد وارد عمارت شد و در آنجا ربکا چمبرز را در حال استراحت مشاهده کرد. آن‌ها به جستجوی انریکو پرداختند و در ادامه توسط یک مار