payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چوب زرین شناخته شد. دخترش کلبریان، همسر الروند و مادر آرون، الادان و الروهیر بود. تالکین گالادریل را «نیرومندترین و منصفانه‌ترین الف‌هایی که در سرزمین میانی باقی مانده‌اند» (پس از مرگ گیل-گالاد) و «بزرگ‌ترین زنان الف» توصیف می‌کند. گالادریل این توانایی را داشت که به ذهن دیگران نگریسد تا آن‌ها را منصفانه قضاوت کند. او اغلب زیباترین الف‌ها، چه در آمان و چه در سرزمین میانه توصیف شده‌است. بارزترین ویژگی گالادریل موهای زیبای نقره‌ای-طلایی او بود. الف‌های تیریون گفتند که درخشش موهایش دو درخت والینور را نمایان
گفتند که درخشش موهایش دو درخت والینور را نمایان می‌کند. دونداین قد او را در حدود ۱۹۳ سانتی‌متر تخمین زده‌است. ترانه‌سرایان مدرن ترانه‌هایی را در مورد گالادریل ساخته‌اند. شعر کوئنیای تالکین به نام "Namárië" توسط دونالد سوان موسیقی متن شده‌است. گالادریل هم در فیلم‌های انیمیشن و هم در لایو اکشن‌ها حضور داشته‌است. در مجموعه‌فیلم‌های "ارباب حلقه‌ها" و "هابیت"، کیت بلانشت او را به تصویر کشیده‌است. نقش گالادریل را مورفید کلارک در "" ایفا کرده‌است. زندگی‌نامه داستانی. داستان‌های زندگی گالادریل پیش از جنگ حلقه هم
داستان‌های زندگی گالادریل پیش از جنگ حلقه هم در "سیلماریلیون" و هم در "قصه‌های ناتمام" دیده می‌شود. او تنها دختر و کوچک‌ترین فرزند فینارفین (شاهزاده نولدور) و ائارون (دختر الوه) و از بستگان دور لوتین بود. برادران بزرگتر او فین‌رود فلاگوند، آنگرود و آئگنور نام داشتند. گالادریل در والینور به دنیا آمد. او توانایی خواندن ذهن دیگران را داشت تا آن‌ها را منصفانه قضاوت کند. او یکی از اعضای خاندان سلطنتی فینوه بود. گالادریل را غالباً زیباترین الف‌ها، چه در آمان و چه در سرزمین میانه، می‌نامیدند. بر اساس شرح کهن‌تر
در سرزمین میانه، می‌نامیدند. بر اساس شرح کهن‌تر داستان او که چکیدهٔ آن به‌دست تالکین در "راه برای همیشه ادامه دارد" نگارش شده و در "سیلماریلیون" به‌کار رفته است، گالادریل یکی از شرکت‌کنندگان و رهبران مشتاق در شورش نولدور و عزیمت آن‌ها از والینور بود. او «تنها زنی بود که در آن زمان قد عَلَم کرد.» با این حال، گالادریل مدت‌ها بود که راه خود را با فئانور و پسرانش جدا کرده بود. در بلریاند، او با برادرش فین‌رود فلاگوند در نارگوتروند و دربار تینگول و ملیان در دوریات زندگی می‌کرد. در این حکایت، او با کلبورن (یکی
زندگی می‌کرد. در این حکایت، او با کلبورن (یکی از خویشاوندان تینگول) در دوریات ملاقات کرد. گالادریل برخی از اسرار تاریکی از آن دوران را به همراه داشت؛ او بخشی از داستان خشونت‌آمیز سیلماریل‌ها و کشتن فینوه به‌دست مورگوت را به ملیان گفت، اما به قتل‌عام الف‌ها به‌دست خود الف‌ها اشاره نکرد. دوران دوم. در ابتدا گالادریل و کلبورن عازم لیندون شدند و در آن‌جا بر گروهی از الف‌ها حکومت کردند و خودشان تحت حاکمیت گیل-گالاد بودند. طبق منبع "دربارهٔ گالادریل و کلبورن"، آن‌ها سپس به سواحل دریاچه نن اوییال (ایوندیم) رفتند
سپس به سواحل دریاچه نن اوییال (ایوندیم) رفتند و ارباب و بانوی همه الف‌های اریادور به حساب می‌آمدند. بعداً به سمت شرق حرکت کردند و قلمروی اِرِگیون (هولین) را پایه‌گذاری کردند. آن‌ها با یکی از سکونتگاه‌های ناندوری‌ها در دره رودخانهٔ آندوین که به لوتلورین تبدیل شد، ارتباط برقرار کردند. کلبورن و گالادریل در مقطعی ارگیون را ترک کردند و در لوتلورین ساکن شدند. بر اساس برخی از روایت‌های تالکین، آن‌ها برای مدتی طی دوران دوم فرمانروای لوتلورین شدند؛ اما در همهٔ روایت‌ها پس از ناپیدا شدن آمروث در میانهٔ دوران سوم، به
پس از ناپیدا شدن آمروث در میانهٔ دوران سوم، به لورین بازگشتند تا حکومت آن‌جا را به دست گیرند. کلبورن و گالادریل صاحب دختری به نام کلبریان شدند که با الروندِ نیمه‌الف از ریوندل ازدواج کرد. در دوران دوم که حلقه‌های قدرت ساخته شدند، گالادریل به آناتار (استاد بزرگی که هنر حلقه‌ها را به کلبریمبور آموزش داد) سوء ظن داشت. در این مورد هم طبق برخی از روایت‌ها، کلبریمبور از دیدگاه گالادریل نافرمانی کرد و قدرت را در اِرِگیون به دست گرفت. در نتیجه، گالادریل از طریق دروازه‌های موریا به لورین رفت، اما کلبورن از ورود به
موریا به لورین رفت، اما کلبورن از ورود به قلعه دورف‌ها امتناع ورزید و در مکان کنونی خود ماند. بی‌اعتمادی گالادریل موجه بود، زیرا معلوم شد که آناتار همان ارباب تاریکی، سائورون، است. هنگامی که سائورون به اِرِگیون حمله کرد، کلبریمبور، ننیا (یکی از سه حلقه الف‌ها) را به گالادریل سپرد. کلبورن و الروند به هم پیوستند؛ با این حال نیروی آن‌ها نتوانست ارگیون را نجات دهد اما موفق شدند به ایملادریس بگریزند. وقتی جنگ تمام شد، کلبورن و گالادریل دوباره به هم رسیدند. طبق گزارش یکی از متن‌ها، پس از چند سال اقامت در
طبق گزارش یکی از متن‌ها، پس از چند سال اقامت در ایملادریس (که طی آن زمان الروند برای نخستین بار کلبریان را دید و عاشق او شد)، دلتنگی و اشتیاق به دریا در گالادریل چنان شدید شد که این زوج به بل‌فالاس رفتند و در مکانی که بعدها دول آمروث نامیده شد زندگی کردند. دوران سوم. در "یاران حلقه"، پس از جان سالم به در بردن یاران در موریا، گالادریل در لوتلورین از آن‌ها استقبال کرد. هنگامی که او با یاران در خانه درختی‌اش ملاقات کرد، به هر یک از اعضا نگاه دقیقی انداخت و عزم آن‌ها سنجید—اگرچه برومیر این آزمون را نوعی وسوسه
آن‌ها سنجید—اگرچه برومیر این آزمون را نوعی وسوسه تفسیر کرد. زمانی که فرودو بگینز پیشنهاد کرد حلقه را در اختیارش بگذارد، خود گالادریل نیز مورد آزمون قرار گرفت. گالادریل می‌دانست نفوذ تباه‌کننده حلقه او را بزرگ و مخوف خواهد کرد. او امید و آرزوهای آن زمان که او را به سرزمین میانه آورده بود را یادآور شد و از گرفتن حلقه امتناع ورزید. او پذیرفت که روزی قدرت حلقهٔ خودش از بین خواهد رفت و الف‌ها با نابودی حلقه یگانه کمتر و محو خواهند شد و تنها راه نجاتش از افول الف‌ها و سلطهٔ انسان‌ها، بازگشت به والینور است.
الف‌ها و سلطهٔ انسان‌ها، بازگشت به والینور است. به‌طور ضمنی و با تأیید نوشته‌های دیگر، گفته می‌شود که با چشم‌پوشی از قدرت، ممنوعیت شخصی او از ورود به والینور لغو شد.
لگولاس () شخصیتی خیالی در "ارباب حلقه‌ها" نوشتهٔ جی. آر. آر. تالکین است. او یک الف سیندار از قلمروی وودلند و یکی از نه عضو یاران است که برای نابود کردن حلقه یگانه عازم سفر می‌شوند. او و گیملی دورف و آراگورن، دوست صمیمی هستند. او تنها پسر شاه تراندوئیل بود و قدرت او در دید قوی، گوش‌های تیز، پاهایی سبک و تیراندازی عالی‌اش بود. در بین یاران حلقه او نقش کمتری از بقیه ایفا می‌کند و در مورد گذشتهٔ او اطلاعات کمی وجود دارد. تاریخچه. اوایل زندگی. لگولاس هنگام جنگ پنج سپاه وارد داستان شد و چیزی از قبل این موضوع ذکر
سپاه وارد داستان شد و چیزی از قبل این موضوع ذکر نشده‌است. یاران حلقه. اولین حضور او در داستان به شورای الروند برمی‌گردد که لگولاس به عنوان فرستادهٔ پدرش، شاه تراندویل، به ریوندل آمده بود. او لباسی سبز و قهوه‌ای به تن داشت و چشمانش بسیار تیز بود. مخاطب اصلی پیام او گاندولف بود و پیام این بود که گالوم فرار کرده‌است. سپس آراگورن با تعجب بسیار شروع به صحبت کرد و گفت چگونه است که مردمان تراندویل اجازهٔ فرار به او دادند. لگولاس سریعاً پاسخ داد که این به خاطر عدم مراقبت الف‌ها نبوده و جزئیات قضیه را برای شورا
مراقبت الف‌ها نبوده و جزئیات قضیه را برای شورا تعریف کرد. بعد از آن لگولاس به صورت داوطلبانه (یا به انتخاب الروند) به عنوان تنها الف عضو یاران حلقه انتخاب شد. قابلیت‌های او برای گروه بسیار مفید بود و این سفر باعث شهرت او در ادامهٔ زندگی‌اش شد. در طی سفر، آن‌ها تصمیم گرفتند از کارادراس عبور کنند. لگولاس به راحتی می‌توانست بر روی برف قدم بزند بدون اینکه پاهایش در آن فرو رود ولی باقی گروه مجبور بودند راه خود را از بین برف و کولاک به سختی باز کنند. وقتی که کوهستان گروه را مجبور به عقب‌نشینی و برگشت از راه آمده
گروه را مجبور به عقب‌نشینی و برگشت از راه آمده کرد آراگورن و بورومیر سعی می‌کردند راهی برای بقیه گروه ایجاد کنند و لگولاس راه صحیح را به آن‌ها نشان می‌داد و در این بین طعنه‌ای هم در جواب سخن بورومیر که گفت "قوی‌ترها باید راه را باز کنند"، زد و گفت: «"می‌گویید قوی‌ترین فرد باید راه را پیدا کند؟ ولی من می‌گویم خرمن کوفتن را به کشاورز بسپارید، شنا کردن را به سمور آبی و سبک دویدن روی علف و برگ یا برف را به الف‌ها"» و قصدش از این حرف نشان دادن عدم ضعف و قابلیت‌های خود بود. وقتی که قرار شد بین گذر از موریا یا
خود بود. وقتی که قرار شد بین گذر از موریا یا شکاف روهان رای‌گیری کنند بورومیر گفت: «"سخن لگولاس و دوستان کوچکمان چیست؟"» اگرچه لگولاس با بورومیر موافق بود و گذز از شکاف روهان را انتخاب کرد ولی صدای زوزهٔ گرگ‌ها در دوردست نظر آن‌ها را تغییر داد و باعث شد که به سمت موریا حرکت کنند. قبل از رسیدن گروه به موریا در نیمه‌های شب وارگ‌ها آن‌ها را محاصره کردند و در بین افراد گروه لگولاس بیش از بقیه سودمند بود (البته به جز گندالف) و تعداد زیادی از وارگ‌ها را با تیر زد ولی در روز بعد او تیرهایش را صدمه ندیده بر روی
زد ولی در روز بعد او تیرهایش را صدمه ندیده بر روی زمین پیدا کرد به جز یکی را. در موریا لگولاس کمترین نقش را ایفا کرد. اگرچه گفته می‌شود که الف‌ها در تاریکی بهتر از بقیه می‌بینند ولی گفته شده که فرودو (به خاطر زخمی که از تیغهٔ مورگول خورده بود) بهتر از بقیه گروه (به جز گندالف) در تاریکی، محیط اطراف را می‌دید. در اتاق مزربول، لگولاس، گیملی را راضی به ترک آنجا کرد و هنگام مواجه با بلای جان دورین، لگولاس اولین کسی بود که تشخیص داد که آن بالروگ است یا حداقل اولین کسی بود که ترس خود را نشان داد. لگولاس برای رفتن
کسی بود که ترس خود را نشان داد. لگولاس برای رفتن به لوتلورین بسیار مشتاق بود و برای کل گروه از زیبایی‌ها و شکوه آن‌جا صحبت می‌کرد و تأکید داشت که الان زمستان است و زیبایی آن‌جا در اوج خود نیست. وقتی که آن‌ها توسط الف‌های نگهبان بیشه دستگیر شدند لگولاس نیز مجبور شد تا با چشم بسته به لورین وارد شود چرا که گیملی فقط در صورتی قبول می‌کرد که چشمش را ببندند که چشمان لگولاس را نیز ببندند و لگولاس نیز چاره‌ای جز قبول این نداشت. لگولاس ترانهٔ سوگواری گاندولف را برای گروه ترجمه نکرد و گفت من نه توانایی و نه دل این
گروه ترجمه نکرد و گفت من نه توانایی و نه دل این کار را دارم. زمانی که در لورین ساکن بودند لگولاس و گیملی (به خاطر جادوی گالادریل در فضای محیط) به سرعت با هم دوست شدند و این دوستی به قدری عمیق شد که هیچ‌گاه از بین نرفت. او یکی از افرادی بود که قایق‌رانی بلد بود و با گیملی در یک قایق نشست. گالادریل به لگولاس کمان و تیردانی در هنگام ترک آن‌جا هدیه داد. وقتی که گروه توسط تیراندازان اورک مورد حمله قرار گرفتند لگولاس به سرعت بر سطحی خشک ایستاد و به دنبال هدفی برای زدن گشت و وقتی که وحشت بر گروه مستولی شد لگولاس
زدن گشت و وقتی که وحشت بر گروه مستولی شد لگولاس نام البرت گیتونیل را خواند و مرکب نزگول را در آسمان با تیر زد، تیری استادانه در تاریکی. سه نخجیرگر. در آمون‌هن وقتی به آن‌ها حمله شد لگولاس ارک‌های زیادی را با کمان و تیر کشت و وقتی که تیرهایش تمام شد جنگ را با چاقو ادامه داد. وقتی که یاران از هم جدا شدند، او ترانهٔ سوگواری‌ای برای بورومیر (که در جنگ کشته شد) خواند. در روزهای پس ار آن لگولاس کمک بزرگی برای آراگورن در تعقیب ارک‌ها بود و چشم‌هایش تا مدت‌ها می‌توانست آن‌ها را در دور دست‌ها ببیند. در هنگام
می‌توانست آن‌ها را در دور دست‌ها ببیند. در هنگام مواجههٔ گیملی با ائومر، لگولاس از دوستش، گیملی، طرفداری کرد و ائومر را به مرگ تهدید کرد اگر به دورف آسیبی برساند. او گیملی را پشت اسب خود نشاند و تا فنگورن برد. آن‌ها میلی برای رفتن به داخل جنگل نداشتند. همان شب چهره‌ای کلاه پوش در کنارهٔ جنگل خود را نشان داد و لگولاس اولین کسی بود که متوجه فرار اسب‌هایشان شد و همچنین نظر آراگورن را مبنی بر اینکه صدای اسب‌ها مشتاقانه بود و نه از روی ترس تأیید کرد. وقتی که وارد جنگل شدند لگولاس گفت که دوباره در بین این درختان
جنگل شدند لگولاس گفت که دوباره در بین این درختان احساس جوانی می‌کند و گفت که در روزهای پیش از این او می‌توانست اوقات خوشی را در آنجا بگذراند. وقتی که آن سه، چهره‌ای کلاه‌پوش را در نزدیکی خود دیدند گمان کردند که همان فرد دیشبی است و هر کدام دست به سلاح‌هایشان بردند ولی آن شخص گفت: «"آن کمان را کنار بگذار، ارباب الف".» و کمان لگولاس بی‌درنگ از دستش افتاد ولی بعداً آن را برداشت و وقتی مرد پشتش به آن‌ها بود تیری در کمان گذاشت و خواست که شلیک کند ولی در همان زمان پیرمرد چهرهٔ خود را نشان داد و لگولاس بلافاصله
پیرمرد چهرهٔ خود را نشان داد و لگولاس بلافاصله گندالف را شناخت و تیر را به سمت هوا شلیک کرد که در هوا آتش گرفت. گندالف رو به لگولاس کرد و گفت: «"دوباره می‌گویم؛ از دیدارتان خوشوقتم، لگولاس"» همراه با روهریم. در صحبت با گندالف، لگولاس نقش رهبر را برعهده داشت؛ اولین کسی بود که دربارهٔ مری و پی‌پین سؤال کرد و در مورد فرار معجزه‌آسای گندالف پرسید. بعد از داستان‌ها گندالف پیام گالادریل را به هرکدام از آن‌ها رساند. پیام لگولاس چنین بود: «"لگولاس سبز برگ، ای که در زیر درختاندیرزمانی به شادی زیسته‌ای. مراقب دریا
زیر درختاندیرزمانی به شادی زیسته‌ای. مراقب دریا باش!اگر فریاد مرغان نوروزی را در ساحل بشنویدیگر دلت را در جنگل آرامشی نخواهد بود."» چشمان تیزبین لگولاس بار دیگر به کمک گروه آمد و او از آیزنگارد و ادوراس هر دو، از دور جاسوسی کرد. در دروازهٔ مدوسلد لگولاس تنها کسی بود که سلاح‌هایش را بی‌درنگ بر زمین گذاشت. گیملی با ائومر نمی‌راند مگر لگولاس در کنار آن‌ها می‌بود و لگولاس نیز با خشنودی پذیرفت و ائومر گفت: «"لگولاس در سمت چپ من و آراگورن در سمت راستم و کسی را یارای ایستادگی در برابر ما نخواهد بود!"» شبِ جنگ،
یارای ایستادگی در برابر ما نخواهد بود!"» شبِ جنگ، وقتی لگولاس بر شاخ‌آواز ایستاده بود گفت که در اینجا احساس راحتی نمی‌کند ولی گیملی او را آرامش داد و لگولاس اذعان داشت که از اینکه در کنار دورف است بسیار خرسند است. همچنین لگولاس آرزو کرد که ۱۰۰ کماندار الف در اینجا با او می‌بود که بسیار بهتر از کمانداران روهریم هستند. در ابتدای جنگ لگولاس بیست اورک را با تیرهایش کشت و این برای گیملی بسیار سخت بود که در جنگ از الف عقب بی‌افتد وقتی گیملی برای بار دوم به سمت لگولاس رفت و آمارش را گرفت لگولاس ۲۴ و گیملی ۲۱ اورک
رفت و آمارش را گرفت لگولاس ۲۴ و گیملی ۲۱ اورک را کشته بودند. در همان زمان آتش اورتانک دیوار را تخریب کرد و آخرین تیر لگولاس باعث نجات آراگورن شد که بر روی زمین افتاده بود. در انتهای جنگ لگولاس تعداد ۴۱ اورک را کشته بود و گیملی به یک عدد از او جلوتر بود. در راه آیزنگارد لگولاس علاقهٔ زیادی نسبت به هورنها نشان داد و در این باره با گندالف بحثش شد و صدای نارضایتی گیملی را درآورد. لگولاس پس از شنیدن سخنرانی گیملی در مورد غارهای درخشان آگلاروند به او قول داد که با او به آن غارها بیاید اگر گیملی با او به دیدن
با او به آن غارها بیاید اگر گیملی با او به دیدن فنگورن برود. در آیزنگارد او از هم غذایی با گیملی، آراگورن و هابیتها بسیار لذت برد. بازگشت شاه. وقتی آراگورن راه خود را مشخص کرد و گفت که از جادهٔ مردگان می‌گذرد، لگولاس و گیملی با قاطعیت تمام با او همراه شدند. در میان راه‌های مردگان همراه با گروه خاکستری، لگولاس تنها کسی بود (به جز الادان و الروهیر، پسران الروند) که ترسی از مردگان به خود راه نداد و این احتمالاً قدرت الف‌های برین را در دنیای دیدنی‌ها و نادیدنی‌ها اثبات می‌کند؛ ولی او نیز به نحو خود در آن سفر
اثبات می‌کند؛ ولی او نیز به نحو خود در آن سفر دل‌شکسته شد - وقتی که او در پلارگیر صدای مرغان دریایی را شنید و پیش‌بینی گالادریل به حقیقت پیوست. در آینده وقتی که به داستان این سفر می‌رسیدند لگولاس بازمی‌ایستاد و گیملی می‌گفت: «"من علاقه‌ای به یادآوری آن خاطرات ندارم"». لگولاس وقتی آراگورن را هنگام رهبری لشکر مردگان دید با خود فکر کرد که آراگورن چه قدرتی می‌داشت اگر از حلقهٔ یگانه استفاده می‌کرد. لگولاس همراه با آراگورن توسط کشتی به نبرد دشت‌های پله‌نور رسیدند و همراه یارانش در آن نبرد شرکت کرد. او در آن جنگ
و همراه یارانش در آن نبرد شرکت کرد. او در آن جنگ زنده ماند و بارها پس از آن در مورد احتمال تسلط و سلطهٔ انسان‌ها بر زمین با گیملی صحبت کرد. نبرد مورانون و بعد از آن. لگولاس برای آخرین بار در کنار دوستانش در نبرد مورانون شرکت کرد. او شاهد سقوط برج تاریک بود و در جشن قدردانی از کارهای فرودو و سام، در دشت کورمالن شرکت کرد. آن شب او نخوابید و به جنگل رفت و از ترانه‌ای از دریا خواند. پس از تاج‌گذاری شاه اله‌سار، لگولاس (به اصرار آراگورن) برای مدتی در میناس‌تریت ماند. در هنگام عزیمت یاران حلقه، لگولاس همراه با
ماند. در هنگام عزیمت یاران حلقه، لگولاس همراه با گیملی به غارهای درخشان رفت و از آن‌جا دیدن کرد. سپس لگولاس همراه با گیملی در کنار جنگل فنگورن از بقیه یاران جدا شدند و برای دیدن جنگل به آن وارد شدند. بعد از جنگ حلقه. همان‌طور که در ضمیمهٔ الف:"مردم دورین" آمده‌است، لگولاس همراه گروهی از الف‌های جنگلی به میناس‌تریت برگشت و آن‌ها ایتیلین را دوباره به سرزمینی سبز و زیبا تبدیل کردند. پس از مرگ شاه اله‌سار، لگولاس با کشتی به غرب دریا سفر کرد. گفته شده که او گیملی را نیز با خود برده‌است. شخصیت. لگولاس به صورتی
را نیز با خود برده‌است. شخصیت. لگولاس به صورتی نمایش داده شده که به سختی از چیزی ناراحت می‌شود، این را می‌توان در گذر از کارادراس و جادهٔ مردگان دید که در او اثر بسیار ناچیزی گذاشتند. طبیعت جوان او را می‌توان در طعنه‌ای که در کارادراس به بورومیر انداخت تشخیص داد. شهرت او را می‌توان در دوستی عمیقش با گیملی دورف دانست و در همین دوستی بود که وفاداری و عشق به زیبایی او دیده شد. از آنجایی که او تا زمان جنگ حلقه دریا را ندیده بود سن او را می‌توان بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ سال تخمین زد ولی گفته شده که او در اوایل دوران سوم
تخمین زد ولی گفته شده که او در اوایل دوران سوم به دنیا آمده ولی در جایی خودش گفته که سفرهایش از آراگورن کمتر بوده و این نشانهٔ خامی او بود. ریشه‌یابی نام. نام لگولاس شکل سیلوانی از شکل اصلی آن در سینداری است. در سینداری این نام به شکل «"لیگولاس"» تلفظ می‌شود که به معنی سبزبرگ است. این به این معنی است که سبزبرگ برخلاف ایدهٔ بعضی نام دوم یا لقب وی (مثل "سپر بلوط") نیست بلکه معنی نامش است. این نام از ریشهٔ سینداری "«لیگ»"(laeg) به معنی "«سبز»" و "«گولاس»"(golas) به معنی "«برگ»" گرفته شده‌است. معادل کوئنیایی
به معنی "«برگ»" گرفته شده‌است. معادل کوئنیایی نام او (آنچنان که در "کتاب داستان‌های گم‌شده" آمده‌است) "«لایکولاس»" است.
کچورستاق روستایی در بخش زواره شهرستان اردستان در استان اصفهان است. آب و هوا. آب و هوای این روستا گرم و خشک است. جمعیت. روستای کچورستاق در دهستان ریگستان قرار دارد و بر اساس سرشماری عمومی سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۴۹۷ نفر (در ۱۳۸ خانوار) است.
نیکیتا سرگیویچ میخالکوف (زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۴۵ در مسکو) بازیگر و کارگردان برنده جایزه اسکار اهل شوروی و روسیه است. زندگی. نیکیتا میخالکوف در سال ۱۹۴۵ در مسکو و در خانواده‌ای هنرمند و شناخته‌شده زاده شد. پدربزرگش فرماندار منطقه یاروسلاو روسیه بود. پدرش سرگئی میخالکوف ترانه‌سرا و شاعری سرشناس و مادرش ناتالیا کونچالفسکی فرزند پیوتر کونچالفسکی بازیگر معروف روسی بود. حرفه. میخالکوف پس از فراگیری بازیگری تئاتر، در تئاتر واختانقف روسیه بازی کرد. او نخستین حضورش در سینما را در سال ۱۹۶۴ با بازی در فیلم قدم زدن در
سینما را در سال ۱۹۶۴ با بازی در فیلم قدم زدن در خیابان‌های مسکو ساخته گیورگی دانلیا تجربه کرد. میخاکوف پس از آن با بازی در فیلم‌های دیگری مانند آشیانه کوچک (آندری کونچالوفسکی) به هنرپیشه‌ای معروف تبدیل شد. او به دلیل علاقه به فیلمسازی، زیر نظر استادانی همچون میخاییل روم و آندره کونچالفسکی به یادگیری کارگردانی پرداخت. نخستین اثر او فیلم کوتاه «"به زودی به خانه برمی‌گردم"» (۱۹۶۸) بود. او تاکنون افزون بر کارگردانی حدود ۲۰ فیلم، در در بیش از ۲۰ فیلم نیز بازی کرده‌است. میخالکوف سپس فیلم درام ماجراجویانه «نزدیک
میخالکوف سپس فیلم درام ماجراجویانه «نزدیک بهشت» (۱۹۹۱) را کارگردانی، نویسندگی و در آن بازی کرد که برای آن جایزه شیر طلایی جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز و نامزدی جایزه اسکار را دریافت کرد. او همچنین برای فیلم آفتاب سوخته (۱۹۹۴) برنده جایزه اسکار فیلم خارجی شد.
ابوطاهر سلیمانِ گناوه‌ای (به ) جنگ سالار ایرانی حاکم دولت قرمطی در بحرین (عربستان شرقی) بود که در سال ۹۳۰ غارت مکه را رهبری کرد. ابو طاهر پسر کوچک‌تر ابوسعید جنابی، بنیانگذار دولت قرمطیان، پس از برکناری برادر بزرگترش ابوالقاسم سعید، در سال ۹۲۳ به رهبری دولت رسید. او بلافاصله مرحله توسعه‌طلبی را آغاز کرد و در آن سال به بصره حمله کرد. او در سال ۹۲۷ به کوفه یورش برد و در این فرایند لشکر عباسی را شکست داد و در سال ۹۲۸ بغداد پایتخت عباسیان را تهدید کرد، پیش از این‌که عراق را فتح کند، زیرا نتوانست وارد شهر شود.
عراق را فتح کند، زیرا نتوانست وارد شهر شود. در سال ۹۳۰، او بزرگ‌ترین حمله قرمطیان را رهبری کرد که به مکه حمله کرد و پس از شکست دادن لشکر محمد بن اسماعیل آنجا را فتح کرد. خواجه نظام الملک در کتاب سیاست‌نامه نقل می‌کند هنگامی که جنابی به احسا بازآمد هر کجا مصحف ها بود از قرآن و انجیل و تورات و زبور به صحرا افکند و گفت :در دنیا مردمان را سه کس تباه کردند شبانی(موسی)، و طبیبی(عیسی) ،و شتربانی(محمد) و غیظ من از شتربان بیشتر است که از دیگران که ایشان مشعبد و سبک دست و محتال بودند. آغاز زندگی. جَنّابی‌، ابوطاهر
دست و محتال بودند. آغاز زندگی. جَنّابی‌، ابوطاهر سلیمان‌بن‌ ابی‌سعید حسن‌ بن بهرام ، متولد ژوئن-جولای 906 در جنابه (گناوه) بود. ابوسعید بن بهرام جنابی، پدر ابوطاهر، از رهبران قبیله‌ای بود که آغازگر نظامی کردن قرمطیان بود. ابوسعید در حدود سال ۸۹۰ پس از آموزگار ش، حمدان قرمط، اهل کوفه، که فرقه قرمطیه از نام او گرفته شده است، تبلیغ علیه اسلام سنی را آغاز کرد. ابوسعید پیش از این‌که هواداران زیادی را جمع کند شروع به چپاول کاروان‌ها، بازرگانان و زائران در مسیر مکه کرد. قرمطیان به زودی لشکری را بسیج کردند و برای
کرد. قرمطیان به زودی لشکری را بسیج کردند و برای محاصره بصره حرکت کردند. ولی والی بصره از مقدمات آن‌ها آگاه شد و خلیفه عباسی، المکتفی را در بغداد آگاه کرد. خلیفه سردار عباس بن عمر را برای نجات بصره فرستاد، ولی عباس شکست خورد و افرادش اعدام شدند و محاصره قرمطیان در تصرف شهر موفق شد. به قدرت رسیدن. بیشتر منابع عربی هم‌رای‌اند، که ابوسعید پسر ارشدش، ابوالقاسم سعید، را به عنوان وارث خود منصوب کرد و ابوطاهر بر او شورید و قدرت او را غصب کرد. از سوی دیگر، روایت دیگری از جدلی کوفیان ضد اسماعیلی، ابوعبدالله محمد بن
از جدلی کوفیان ضد اسماعیلی، ابوعبدالله محمد بن علی بن رزام الطایی، نقل می‌کند که ابوسعید همواره قصد داشته که ابوطاهر جانشین او شود و ساع را نامیده است. شناسه تنها به عنوان نایب‌السلطنه بر اساس این دیدگاه، سعید در سال ۹۱۷/۹۱۸ قدرت را به برادر کوچک‌تر خود (که در آن زمان به سختی ده سال داشت) سپرد. این گزارش با داستان ابن حوقل همراه است که ابوسعید به دیگر پسرانش دستور داده است که از کوچک‌ترین پیروی کنند. در واقع، این احتمال وجود دارد که قدرت اسمی در میان همه پسران ابوسعید سرمایه‌گذاری شده باشد و ابوطاهر در
پسران ابوسعید سرمایه‌گذاری شده باشد و ابوطاهر در میان آنها غالب باشد. وقایع واقعی هر چه بود، ابوالقاسم اعدام نشد، بلکه تا زمان مرگش در سال ۹۷۲ زنده بود. آغاز پادشاهی. خلیفه مقتدر به زودی پس از جانشینی المکتفی، بصره را بازپس گرفت و دستور استحکام دوبارهٔ شهر را صادر کرد. ابوطاهر بار دیگر شهر را با موفقیت محاصره کرد و سپاه عباسی را شکست داد. قرمطیان پس از تصرف بصره به چپاول آن پرداختند و سپس عقب‌نشینی کردند. ابوطاهر دوباره برگشت و آن را به کلی ویران کرد و مسجد جامع را ویران کرد و بازار را به خاکستر تبدیل کرد.
جامع را ویران کرد و بازار را به خاکستر تبدیل کرد. او در این مدت با موفقیت بر بحرین حکومت کرد و با حاکمان داخلی و خارجی تا شمال آفریقا مکاتبه کرد، ولی با موفقیت به مبارزه با حمله‌های ایرانیانی که با خلیفه در بغداد هم‌پیمان بودند، ادامه داد. سرزمین‌گشایی‌ها. تنها چهار روز پس از برکناری ابن الفرات، در تاریخ ۱۱ اوت ۹۲۳، حدود ۱۷۰۰ قرمطی تحت فرماندهی ابوطاهر در شب به بصره حمله کردند. آن‌ها از نردبان‌ها برای بالا رفتن از دیوارها استفاده کردند، نگهبانان دروازه را شکستند و دروازه‌ها را با شن و سنگ مسدود کردند تا در
و دروازه‌ها را با شن و سنگ مسدود کردند تا در داخل محبوس نشوند. فرماندار محلی، سبوک المفلیحی، با تصور اینکه این یک حمله بدوی است، بدون احتیاط با مردانش برای مقابله با مهاجمان خارج شد و کشته شد. پس از مرگ او، خانواده‌اش به بردگی درآمدند. بصره‌ای‌ها مقاومت کردند، اما بدون حمایت نظامی شکست خوردند و به طور دسته‌جمعی توسط قرمطی‌ها کشته شدند. قرمطی‌ها سربازان عباسی را قتل‌عام کردند و به مدت ۱۷ روز بدون مزاحمت به غارت شهر پرداختند و غنائم زیادی را به همراه بسیاری از اسیران، به عنوان برده به همراه بردند. تنها پس از
اسیران، به عنوان برده به همراه بردند. تنها پس از خروج آن‌ها از شهر بود که نیروهای عباسی به محل رسیدند. این موضوع به یک الگوی رایج در واکنش نظامی عباسی‌ها به حملات قرمطی‌ها تبدیل شد: گروه‌های حمله‌کننده قرمطی کوچک بودند، اما بسیار متحرک، که همین شکست آن ها را بسیار مشکل می‌ساخت. ابوطاهر شروع به یورش مکرر به حجاج کرد و تا منطقه حجاز رسید. در یکی از لشکرکشی های خود در سال ٩٢۴ موفق شد سردار عباسی ابوالحیجه بن حمدون را دستگیر کند. در سال ۹۲۶ لشکر خود را به عمق عراق عباسی هدایت کرد و تا شمال کوفه رسید و عباسیان
عباسی هدایت کرد و تا شمال کوفه رسید و عباسیان را وادار کرد که مبالغ هنگفتی را برای او بپردازند تا با آرامش شهر را ترک کند. در راه بازگشت به خانه، حومه کوفه را ویران کرد. ابوطاهر در بازگشت نه تنها برای خود بلکه برای هم‌نوعانش در شهر احساء شروع به ساختن قصر کرد و این شهر را پایتخت همیشگی خود اعلام کرد. در سال ۹۲۸ خلیفه مقتدر به اندازهٔ کافی اعتماد به نفس داشت تا یک بار دیگر با ابوطاهر مقابله کند و سرداران خود یوسف بن ابی الساج از آذربایجان، معنس المظفر و هارون را فراخواند. پس از یک نبرد سنگین، همه شکست
هارون را فراخواند. پس از یک نبرد سنگین، همه شکست خوردند و به بغداد رانده شدند. ابوطاهر به عنوان آخرین هشدار به عباسیان، استان جزیره را ویران کرد و به احساء بازگشت. قرمطیان دو سال بعد به مدینه نیز حمله کرده و آنجا را غارت کردند. ابوطاهر گمان می‌کرد که مهدی را یک اسیر جوان ایرانی اصفهانی به نام ابوالفضل اصفهانی می‌دانست که مدعی بود از نوادگان پادشاهان ایرانی ساسانی است. اصفهانی از حمله قرمطیان به عراق در سال ۹۲۸ به بحرین بازگردانده شد. در سال ۹۳۱، ابوطاهر حکومت را به این خلیفه مهدی سپرد که گفته می‌شود در
حکومت را به این خلیفه مهدی سپرد که گفته می‌شود در واقع احیاگر زرتشتی با احساسات ضد عرب است. او حرمت آتش را دوباره برقرار کرد و در یک حکومت هشتاد روزه به سوزاندن کتاب‌های دینی پرداخت. همچنین گمان می‌رود اصفهانی به عنوان کاهن اعظم زرتشتیان، با ارتدوکس تثبیت شده زرتشتی ارتباط داشته باشد، اسفندیار آدرآباد پس از متهم شدن به همدستی با ابوطاهر به دست خلیفه عباسی اعدام شد. اوج سلطنت او با اعدام اعضای خانواده‌های سرشناس بحرین از جمله اعضای خانواده ابوطاهر به پایان رسید. مادر ابوطاهر برای خلاصی از شر ابوالفضل توطئه
مادر ابوطاهر برای خلاصی از شر ابوالفضل توطئه کرد. او مرگ خود را جعل کرد و رسولی فرستاد تا مهدی را بخواند تا او را زنده کند. هنگامی که او نپذیرفت، به عنوان یک انسان عادی آشکار شد و برادر ابوطاهر، سعید، ابوالفضل را پس از آن که مهدی تنها هشتاد روز سلطنت کرد، کشت. گزارش‌های دیگر می‌گویند که ابوطاهر از ترس جان خود اعلام کرد که اشتباه کرده‌است و اصفهانی را به عنوان مهدی دروغین محکوم کرد. ابوطاهر با طلب بخشش از دیگر بزرگان، او را اعدام کرد. غارت مکه. پیش از حکومت ابوطاهر، قرمطیان حمله‌های متعددی را در طول مسیرهای