payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بحث و هماهنگی در مورد مسائل جهانی مهم، به‌ویژه در زمینه‌های تجارت، امنیت، اقتصاد و تغییر اقلیم تبدیل شده است. سران دولت یا کشور هر عضو، همراه با رئیس کمیسیون اروپا و رئیس شورای اروپایی، سالانه در اجلاس G7 دیدار می‌کنند؛ سایر مقامات ارشد G7 و اتحادیه اروپا نیز در طول سال جلساتی برگزار می‌کنند. نمایندگان سایر کشورها و سازمان‌های بین‌المللی اغلب به‌عنوان مهمان دعوت می‌شوند، با این حال روسیه که از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۱۴ به‌عنوان بخشی از G8 عضو رسمی بود، در سال ۲۰۱۴ اخراج شد. G7 بر اساس معاهده‌ای شکل نگرفته و
۲۰۱۴ اخراج شد. G7 بر اساس معاهده‌ای شکل نگرفته و دبیرخانه یا دفتر دائمی ندارد. این گروه از طریق ریاست دوره‌ای که سالانه بین کشورهای عضو می‌چرخد، سازمان‌دهی می‌شود و کشور رئیس اولویت‌های گروه را تعیین کرده و میزبان اجلاس است؛ کانادا در سال ۲۰۲۵ ریاست را بر عهده دارد. اگرچه G7 فاقد پایه قانونی یا نهادی است، اما به‌طور گسترده به‌عنوان گروهی با نفوذ بین‌المللی قابل‌توجه شناخته می‌شود؛ این گروه چندین ابتکار جهانی مهم را ترویج یا رهبری کرده است، از جمله تلاش‌ها برای مبارزه با همه‌گیری HIV/AIDS، ارائه کمک مالی به
مبارزه با همه‌گیری HIV/AIDS، ارائه کمک مالی به کشورهای در حال توسعه و مقابله با تغییرات اقلیمی از طریق توافق پاریس در سال ۲۰۱۵. با این حال، این گروه از سوی ناظران به دلیل عضویت منسوخ و محدود، نمایندگی جهانی ناکافی و ناکارآمدی مورد انتقاد قرار گرفته است. برای مثال، ظهور گروه بریکس+ با عضویت گسترده‌تر و تمرکز بر همکاری جنوب–جنوب، نشان‌دهنده تغییر گسترده‌تر در پویایی قدرت جهانی است که در آن اقتصادهای نوظهور نفوذ بیشتری در امور بین‌المللی به دست می‌آورند. کشورهای G7 در مجموع جمعیتی حدود ۷۸۰ میلیون نفر (تقریباً
G7 در مجموع جمعیتی حدود ۷۸۰ میلیون نفر (تقریباً ۱۰ درصد جمعیت جهان) دارند، حدود ۵۰ درصد از ارزش خالص اسمی جهانی را در اختیار دارند و تا سال ۲۰۲۴ بیش از ۴۴ درصد از تولید ناخالص داخلی اسمی جهان و حدود ۳۰ درصد از تولید ناخالص داخلی جهان بر اساس برابری قدرت خرید را تشکیل می‌دهند. تاریخچه. پیوستن کانادا. تا سال ۱۹۷۶ این گروه شش عضو داشت. در سال ۱۹۷۶ با پیوستن کانادا به جمع کشورهای عضو، این گروه به «گروه هفت» (G7) تبدیل گردید. اجلاس سران. اجلاس سالانه سران گروه ۷ با حضور رؤسای دولت‌های عضو برگزار می‌شود. کشوری
۷ با حضور رؤسای دولت‌های عضو برگزار می‌شود. کشوری که ریاست سالانه جی۷ را برعهده دارد، مسئول برنامه‌ریزی برای سازماندهی و میزبانی اجلاس سران است. به‌طور کلی هر کشوری هر هفت سال یک بار میزبان این اجلاس سالانه است. علاوه بر اجلاس سالانه سران که در ژوئن یا ژوئیه برگزار می‌شود، تعدادی از جلسات دیگر ممکن است در طول سال برگزار شوند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۲۱، جلساتی با موضوعاتی متفاوت در تاریخ‌های گوناگون برگزار شدند.
سهمو جنوبی، روستایی در دهستان چاه‌مبارک بخش چاه‌مبارک شهرستان عسلویه در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۲۲۵ نفر (۳۲۰ خانوار) بوده‌است.
سهمو شمالی، روستایی در دهستان چاه‌مبارک بخش چاه‌مبارک شهرستان عسلویه در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۳۴۰ نفر (۳۲۲ خانوار) بوده‌است.
خره، روستایی در دهستان نایبند بخش چاه‌مبارک شهرستان عسلویه در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۷۷ نفر (۱۶۵ خانوار) بوده‌است.
زبار، روستایی در دهستان نایبند بخش چاه‌مبارک شهرستان عسلویه در استان بوشهر ایران است. ابن روستا، مرکز دهستان نایبند است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۱۳۸ نفر (۳۰۵ خانوار) بوده‌است.
شهرستان ابوالعباسیکی از شهرستان‌های استان خوزستان و در جنوب غربی ایران است که در شمال غربی شهرستان باغملک و در جنوب غربی شهرستان ایذه می‌باشد. نام باستانی این شهر [باراواس] بوده که بطلمیوس جغرافیدان یونانی در کتابش بدین نام آورده. باراواس در مسیر جاده شاهی بوده که پارسه و شوش را به یکدیگر متصل میکرده و در زمان هخامنشیان از اهمیت بسزایی برخوردار بوده است. و آثاری چند از آن هنوز پابرجاست. داریوش بزرگ و خشایارشا جهت فتح مصر و یونان از سواره نظامان باراواس بهره می برده اند. در دوره ایلامیان بعد از شوش مهمترین
می برده اند. در دوره ایلامیان بعد از شوش مهمترین شهر آنها بوده که آثار دوران ایلامی هنوز در مجاورت شهر باستانی باراواس مشاهده می‌شود. در دوران پیش از ایلام سایر مناطق اطراف باراواس ازجمله ایذه ، باغملک ، رامهرمز و مسجد سلیمان تحت سلطه و خراجگذار باراوس بوده اند. دین. مردم این شهرستان مسلمان و شیعه دوازده امامی میباشند.
کلات، روستایی در دهستان اخند بخش مرکزی شهرستان عسلویه در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۲۹ نفر (۲۳۳ خانوار) بوده‌است.
گود اخند، روستایی در دهستان اخند بخش مرکزی شهرستان عسلویه در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۴ نفر (۱۰ خانوار) بوده‌است.
ثبت‌نام دامنه اینترنتی (به انگلیسی:Domain Name Registry)، عملیاتی است که به درخواست کاربر و توسط خدمات‌دهنده ثبت دامنه انجام می‌شود. معمولاً ثبت دامنه‌ها به صورت برخط انجام می‌گیرد. بسته به این که دامنه، از نوع سطح‌بالای عمومی یا سطح‌بالای کد کشوری یا سطح‌دوم باشد، وب‌گاه و نهاد خاصی با شرایط خاصی به ثبت آن می‌پردازد. ثبت دامنه‌های سطح‌بالای کد کشوری، معمولاً به دست نهادهای اینترنتی دولتی انجام می‌گیرند. برای مثال دامنه سطح‌بالای کد کشوری ایران، .ir و مراتب دوم آن، در وب‌گاه "مرکز ثبت دامنه‌های مرتبه‌اول
دوم آن، در وب‌گاه "مرکز ثبت دامنه‌های مرتبه‌اول کشوری نقطه-آی‌آر (.ir) و نقطه-ایران (. ایران)" (ایرنیک) و به دست پژوهشگاه دانش‌های بنیادی انجام می‌گیرد. دامنه‌های سطح‌دوم کد کشوری، بسته به عنوان‌شان، نیازمند مدارکی برای ثبت هستند. مانند دامنه .co.ir که تنها برای شرکت‌های ایرانی و با احراز هویت فرد نماینده شرکت و مدارک شرکت صورت می‌پذیرد. دامنه‌های سطح‌بالای عمومی، مانند .com و .org و ... معمولاً به دست شرکت خاصی ثبت می‌شوند. برای مثال، ثبت دامنه .org به دست شرکت اینترنتی ثبت منافع عمومی (Public Interest
شرکت اینترنتی ثبت منافع عمومی (Public Interest Registry) انجام می‌گیرد.
منطقه ویژه پارس جنوبی ۱، منطقه‌ای مسکونی در دهستان عسلویه بخش مرکزی شهرستان عسلویه در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این منطقه مسکونی برابر با ۱٬۷۸۹ نفر (۵ خانوار) بوده‌است.
برکه چوپان، روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان کنگان در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۲۳۵ نفر (۲۲۳ خانوار) بوده‌است.
عددنویسی مصری دستگاه شمارش دهدهی‌ بود که با هیروگلیف مصری نوشته می‌شد و در بازهٔ زمانی ۳۰۰۰ پیش از میلاد تا آغاز هزارهٔ یکم میلادی در مصر باستان به کار می‌رفت. عددنویسه‌ها. این دستگاه از شش نماد که در جدول زیر نشان داده شده استفاده می‌کرده است: برای نوشتن یک عدد، این نمادها آنقدر پشت سر هم تکرار می‌شدند که از جمع آن‌ها عدد موردنظر به دست آید. مثلاً عدد ۱۵۲٬۱۲۳ (= ۱۰۰٬۰۰۰+۵۰٬۰۰۰+۲٬۰۰۰+۱۰۰+۲۰+۳) — اگر نوشته چپ‌به‌راست می‌بود — به این صورت نمایش داده می‌شد: نمادهای کوچک‌تر (نمادهای اعداد یک، ده و صد) معمولاً
کوچک‌تر (نمادهای اعداد یک، ده و صد) معمولاً به صورت گروهی رسم می‌شدند و ترتیب رسم نمادها، از نماد با ارزش عددی بیشتر به کمتر بوده‌است، چنان که پیشتر رسم شد. برای اعداد بزرگ‌تر از ده‌هزار، گاه از روشی دیگر استفاده می‌شده‌است بدین طریق که مقدار عددی هر نماد بالایی در مجموع مقادیر عددی نمادهای پایین آن ضرب می‌شده‌است. برای نمونه، عدد ۴۷۰٬۰۰۰ (= ۴ × ۱۰۰٬۰۰۰ + ۷ × ۱۰٬۰۰۰) به این صورت نمایش داده می‌شود: برای یک‌میلیون نیز نماد جداگانه وجود داشت ولی مصریان دوران میانه از آن بیشتر برای نمایش عددی تعریف‌نشده
میانه از آن بیشتر برای نمایش عددی تعریف‌نشده استفاده می‌کردند و برای نوشتن یک‌میلیون و اعداد بزرگ‌تر از آن، گاه از روش ذکرشده در بالا نیز استفاده می‌شد. برای صفر نمادی وجود نداشت و برایش فضای خالی قرار داده می‌شد. اعداد کسری. شکل دهان که در هیروگلیف به معنی "بخش" ("part") است، برای نمایش کسر (با صورت کسر یک) استفاده می‌شد. برای کسرهای یک‌دوم و دوسوم و سه‌چهارم نماد خاصی وجود داشت که در جدول زیر آمده‌است. اگر صورت کسر بیش از یک می‌بود، به صورت جمع چند کسر با صورت ۱ در نظر گرفته می‌شد. مثلاً ۴/۷ به صورت ۱/۲
صورت ۱ در نظر گرفته می‌شد. مثلاً ۴/۷ به صورت ۱/۲ + ۱/۱۴ در نظر گرفته و نوشته می‌شد (و نه به صورت مجموع چهار ۱/۷). اعداد کاردینال. در زبان مصری باستان نیز همچون زبان‌های امروزی برای هر عدد نامی وجود داشت، لیک هنگام نوشتن، بیشتر از عددنویسه‌ها استفاده می‌شد تا نام آن‌ها، جز عدد یک. برای اعدادی که در جدول ذکر نشده‌ است، نام عدد از کنار هم قرارگرفتن نام هر جزء (یکان و دهگان و الخ) از آن به دست می‌آید، مثل زبان انگلیسی، ولی تفاوت‌هایی هم دارند.
قلعه‌میان، روستایی در دهستان تمبک بخش مرکزی شهرستان کنگان در استان بوشهر ایران است. این روستا، مرکز دهستان تمبک است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۲۸ نفر (۲۵۳ خانوار) بوده‌است.
نخل غانم، روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان کنگان در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۷۱ نفر (۹۳ خانوار) بوده‌است.
باغ شیخ، روستایی در دهستان طاهری بخش سیراف شهرستان کنگان در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۹ نفر (۱۷ خانوار) بوده‌است.
باغ کو روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کنگان در استان بوشهر جنوب ایران. این روستا در دهستان طاهری قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۰۹ نفر بوده است.
پشت‌تنگ، روستایی در دهستان طاهری بخش سیراف شهرستان کنگان در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۰ نفر (۱۲ خانوار) بوده‌است.
تمبک یا تمبک جدید، روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان کنگان در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۲۴ نفر (۲۱۵ خانوار) بوده‌است.
سندرم ساوانت , یا ساوانتیسم، شرایطی است که در آن افرادی با ناتوانی ذهنی واضح، قابلیت‌های مشخصی فراتر از حد متوسط نشان می‌دهند. مهارت‌هایی که مبتلایان به این سندرم معمولاً بروز می‌دهند، بیشتر در ارتباط با حافظه است و می‌تواند شامل محاسبات سریع، علم پزشکی، توانایی هنری، نقشه‌نگاری یا توانایی در موسیقی باشد. معمولاً فقط یک مهارت وجود دارد. افراد مبتلا به این شرایط عموماً دچار اختلالات عصبی تکاملی از قبیل اختلال اوتیسم یا آسیب مغزی هستند. تقریباً نیمی از موارد دچار اوتیسم بوده که به آن‌ها ساوانت اوتیسمی گفته
دچار اوتیسم بوده که به آن‌ها ساوانت اوتیسمی گفته می‌شود. با اینکه این شرایط معمولاً در کودکی ظهور می‌کند، اما در برخی موارد در بزرگسالی ایجاد می‌شوند. این شرایط در دی‌اس‌ام-۵ به عنوان بیماری روانی شناخته نشده‌است. (هیچگونه بیماری روانیDSM-5 به نام ساوانت وجود ندارد) این نوع بیماری یک نوع اختلال عصبی است. این شرایط بسیار نادر است. یک برآورد نشان می‌دهد که تقریباً در هر یک میلیون نفر، یک نفر به آن دچار می‌شود. (یعنی به‌طور تقریبی۸۰ نفر در ایران به این سندرم مبتلا هستند). موارد مبتلایان مؤنث نیز بسیار نادرتر
هستند). موارد مبتلایان مؤنث نیز بسیار نادرتر از مبتلایان مذکر است. اولین مورد از این شرایط در سال ۱۷۸۳ گزارش شده‌است. از هر ۱۰ تا ۲۰۰ نفر اوتیسمی، یک نفر دچار سطوح مختلف از اوتیسم ساوانت است. سریال ترکی دکتر معجزه گر به این اختلال عصبی به صورت جدی پرداخته‌است. برآورد می‌شود که در حال حاضر کمتر از صد فرد مبتلا به ساوانت با مهارت‌های فوق‌طبیعی وجود داشته باشد. علائم و عوارض. مهارت‌های ساوان معمولاً در یک یا چندین حوزه از پنج حوزهٔ اصلی بروز می‌کند: هنر، حافظه، ریاضی، توانایی موسیقی و دستکاری تصویری. با وجود
ریاضی، توانایی موسیقی و دستکاری تصویری. با وجود اینکه این بیماری تشخیص پزشکی ندارد، ولی محقق دارولد ترفرت این سندرم را ارثی یا ژنتیکی می‌داند. با توجه به نظریهٔ ترفرت، تقریباً نیمی از مبتلیان به سندرم ساوان، از اوتیسم رنج می‌برند، در حالی که نیمهٔ دیگر به بیماری‌های عقب ماندگی ذهنی، بیماری‌های توسعه، ناهنجاری‌های مغزی یا بیماری‌هایی نظیر شیزوفرنی دچار هستند. او می‌گوید، همهٔ این کسانی که اوتیسم دارند، ساوان نیستند و برعکس این قضیه هم صادق است. دیگر دانشمندان ردپاهای این دو سندرم (اوتیسم و ساوانتیسم) را به
ردپاهای این دو سندرم (اوتیسم و ساوانتیسم) را به هم ربط می‌دهند، یا نظریه‌های قبلی در مورد جزیره‌ای بودن (خاص) بودن ساوان را رد کرده‌اند. با وجود اینکه این حالت بسیار نادرتر از خود سندرم ساوان است، ولی عده‌ای هستند که بدون داشتن ناهنجاری خاصی دارای توانایی‌های خاص هستند؛ یعنی این توانایی‌ها بر اثر یک آسیب مغزی ایجاد نمی‌شود. این نطریه ضربه‌ای بود به نظریهٔ معلول بودن افراد دارای سندرم ساوان. آثار هنری. فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی زیر به سندرم ساوان پرداخته‌اند:
ضرابخانه یا زرآبخانه محلی است که تولید و ساخت سکه در آن انجام می‌گیرد. در ضرابخانه، پس از ذوب فلزات، با استفاده از قالب، پتک ویا چکش مخصوص، نقش مورد نظر را بر روی سکه حک می‌کنند. بیشتر سکه‌ها از زَر و سیم ساخته می‌شدند. واژه ضراب و ضرابخانه. ضرابخانه در زبان ایتالیایی زِکَه Zecca (zéc·ca) است. به اسپانیایی و آراگونی سِکَه Ceca، و در کاتالانی Seca نوشته و خوانده میشود. سکه واژه‌ای پارسی برابر عملة در زبان عربی است. در زبانهای ایرانی چون کردی از واژه سکه (سککه) استفاده میشود. در زبان اردو و پشتو هم سکه را سکه
استفاده میشود. در زبان اردو و پشتو هم سکه را سکه و ایکی میگویند. ضرابخانه ‌Zarabkhaneh در عربی «دار سك العملة» خوانده می‌شود. «دار» در عربی برابر با سرا (سرای) در زبان پارسی است، و چنانکه گفته شد «عملة» نیز برابر سکه است. جایی که سکه ساخته میشود. هنگامیکه دریافت سجل یا شناسنامه در ایران اجرایی شد برای کسانیکه در ضرابخانه کار می‌کردند عنوان ضرّاب، ضرّابی و ضرابی بکارگرفته شد و باوجود برچیده شدن ضرابخانه‌ها یا زَرآبخانه‌ها (با ارزشترین سکه‌ها از زَر ساخته می‌شدند و از اینرو با این نام شناخته می‌شدند) این نام
و از اینرو با این نام شناخته می‌شدند) این نام از بازماندگان آنان برجای مانده، و یادآور نسب ایشان است. در پاسپورت یا گذرنامه‌ها و سندهایی که به لاتین نوشته می‌شوند با توجه به صورت نویسه‌ی فارسی این نام‌خانوادگی، مشدد و یا بدون تکیه به شکل Zarabi و Zarrabi نوشته می‌شود. به لحاظ حقوقی اعضای خانواده‌ها بهتر است از یک صورت نوشتاری استفاده کنند. خانواده‌های ضرابی کاشان و تهران (نوادگان آقا محمدخان ضرابی کاشانی و عبدالرحیم کلانتر ضرابی) ، خانواده ضرّاب در تبریز، و ضرّابیه یزد Zarrabieh یا Zarrabiyeh نمونه‌هایی از
ضرّابیه یزد Zarrabieh یا Zarrabiyeh نمونه‌هایی از این دست هستند. هر کسی از سرپرست زرآب‌خانه تا کارگر ساده عنوان ضرابی گرفت. بنابراین ضرابی بطور گسترده میتواند معنای سرپرست و استاد زرآب‌خانه و کسی که در ساخت سکه مشارکت میکند داشته باشد. از آنجا که افراد گوناگونی که نسبت خویشاوندی با یکدیگر نداشتند در ضرابخانه ها به مشاغل مختلفی مشغول بودند نامهای خانوادگی با جزئیاتی از هم سوا شد که نشان دهنده عدم خویشاوندی این افراد باشد. سرپرستان ضرابخانه‌ها. سپهسالار امیر غیاث‌الدین بیگ (معروف به ضرابی) امیر شریف بیگ
غیاث‌الدین بیگ (معروف به ضرابی) امیر شریف بیگ عباس‌منظورخان ضرابی «امیر غیاث‌الدین بیگ سردار و سپهسالار سپاه شاه عباس دوم بود،... شاه عباس اداره‌ نقاطی از جمله نیاسر، اسحق‌آباد و ضرابخانه کاشان را به او سپرد. بعد از فوت او پسرش امیر شریف بیگ ملقب به عباس‌منظورخان تیولات پدر از جمله ضرابخانه‌ کاشان را مدیریت می‌کرد. پسر وی آقامحمدخان ضرابی (معاصر نادرشاه و اوایل کریم‌خان زند) ابنیه و عمارات و مستحدثات خیریه فراوان از خود به یادگار گذاشت.» خاندان ضرابی کاشان نام خانوادگی خود را از او گرفته‌اند. محمد ابراهیم
نام خانوادگی خود را از او گرفته‌اند. محمد ابراهیم معاون‌الدوله (فرزند ابوطالب مشهور به فرخ‌خان امین‌الدوله) زاده‌ی ۱۲۷۶ هجری قمری، تهران. از کارگزاران دولت و رئیس خزانه و ضرابخانه کشور بود، همچنین در چند دولت به عنوان وزیر امور خارجه، وزیر پست و تلگراف و وزیر مالیه خدمت کرد. امین‌الضربی که از جمله شغل‌های دیوانی و دولتی بود در دوره ناصری با برچیده شدن ضرابخانه‌ها به پایان رسید. از شخصیت‌های مهم دارای سمت امین‌الضربی میتوان به محمدحسن امین‌الضرب اصفهانی که فنون ضرب سکه را در فرنگ آموخته بود (اولین
که فنون ضرب سکه را در فرنگ آموخته بود (اولین سرمایه‌گذار صنعتی ایران)، و فرزند وی محمدحسین امین الضرب (سرمایه‌دار و پدر برق ایران) نام برد. محمدحسن از طریق آشنایی با غرب و تجارتخانه‌های اروپایی و امریکایی ایران با شیوه‌های بازرگانی و تجارت آشنا شد و به تشکیل کمپانی پرداخت. آشنایی امین‌الضرب با غرب و تأثیراتی که از آن پذیرفت، موجب شد تا در زمینه‌های جدیدی مثل راه‌آهن و کارخانه نیز سرمایه‌گذاری کند. محمدحسن امین‌الضرب اصفهانی بزرگ‌ترین بازرگان قرن نوزدهم و اولین سرمایه‌گذار صنعتی در ایران و رئیس اتاق
و اولین سرمایه‌گذار صنعتی در ایران و رئیس اتاق بازرگانی تهران بود. همچنین میتوان از عبدالله جهان‌آرا نام برد که هفت سال، ریاست ضرابخانه کشور را برعهده داشت. تاریخچه. در ضرابخانه‌های سنتی در ایران از وسایل زیر استفاده می‌شد: از زمان ساسانیان نام زَرآبخانه بر سکه نوشته میشد. بررسی سکه‌های دوره ساسانی دانش گسترده‌ای در اختیار پژوهشگران می‌گذارد. اپرشهر، آترا، ایرانشهر شاپور، زرنج و سکستان، سمرکند از این دست است. (سکه‌های ساسانی و ضرابخانه‌های ساسانی) در دوران افشاریه و زندیه تا اواسط قاجاریه وضع ضرب سکه کم
افشاریه و زندیه تا اواسط قاجاریه وضع ضرب سکه کم وبیش به‌همان صورت بود تا در سال ۱۲۸۲ هجری قمری، ناصرالدین شاه دستور داد ضرابخانه‌ای با روش جدید و به‌صورت ماشینی از فرانسه خریداری و به ایران وارد شود و پس از وقفه‌ای دوازده ساله، ضرابخانه جدید در سال ۱۲۹۴ قمری به دستیاری مستشاری اتریشی به نام پشان، کار خود را آغاز نمود. فکر ایجاد چنین ضرابخانه‌ای، سال‌ها قبل از این تاریخ، یعنی به سال ۱۲۲۲ هجری قمری در زمان ولیعهدی عباس‌میرزا نایب‌السلطنه در تبریز مورد توجه بوده و اقدام به تهیه مسکوک رسمی یا چرخی شده بود، اما
و اقدام به تهیه مسکوک رسمی یا چرخی شده بود، اما به علت گرانی هزینه در حدود ۲۰۰ قطعه سکه سیمین (نقره‌ای) تهیه و ضرابخانه تعطیل شد. پیشینه‌ی ضرابخانه‌ها. پیش از تاسیس بانک، شهرهای گوناگون ضرابخانه‌ی جداگانه‌ی دولتی داشتند. بنابراین ضرابی‌های شهرهای گوناگون چون خاندان ضرابی کاشان، طایفه ضرابی کرمانشاه، شیراز، طایفه ضرابی گیلان... هیچیک نسبت خویشاوندی ندارند. تاریخچه‌ی چاپ اسکناس در ایران. در اواخر قرن هفتم هجری (قرن ۱۳ میلادی) و در دوره سلطنت گیخاتوخان (سال ۶۹۳ ه‍.ق) پنجمین پادشاه سلسله‌ی ایلخانیان، به
۶۹۳ ه‍.ق) پنجمین پادشاه سلسله‌ی ایلخانیان، به پیشنهاد عزالدین مظفر از نزدیکان صدر جهان (وزیر گیخاتو) با الهام از پول کاغذی چین، پول کاغذی (چاوه) برای مدت کوتاهی متداول شد و نخستین بار پول کاغذی به نام چاو(موسوم به چاو مبارک) در تبریز چاپ شد اما بر اثر مقاومت شدید مردم کنار گذاشته شد. اولین بانک ایرانی که به چاپ اسکناس پرداخت، بانک جدید شرق بود که مرکز آن در لندن قرار داشت و اسکناس‌های چاپ‌شده توسط این بانک در بانک بازرگانی ایران انتشار می‌یافت. اسکناس‌های چاپ شدهٔ این بانک از پنج قران به بالا بود. در سال
چاپ شدهٔ این بانک از پنج قران به بالا بود. در سال ۱۲۶۷ هجری قمری، امتیاز چاپ اسکناس از بانک جدید شرق به بانک شاهی واگذار شد. بانک شاهنشاهی ایران طبق قرارداد رویترز حق انحصاری چاپ اسکناس را داشت، اما چاپ اسکناس همچنان در بانک جدید شرق انجام میگرفت و سیاست‌های پولی را نیز همین بانک تعیین میکرد. در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی، نمایندگان نخستین مجلس شورای ملی خواستار تأسیس بانک ملی شدند، سرانجام در ۱۷ شهریور ۱۳۰۷ بانک ملی شروع به کار کرد. بانک شاهنشاهی تا سال ۱۳۰۹ شمسی به فعالیت خود ادامه می‌داد و در این سال ایران حق
به فعالیت خود ادامه می‌داد و در این سال ایران حق انحصاری نشر اسکناس را به مبلغ ۲۰۰ هزار لیرهٔ انگلیس خریداری کرد و مسئولیت چاپ اسکناس به بانک ملی ایران واگذار شد. در سال ۱۳۱۰ هجری شمسی اسکناس‌های چاپ‌شدهٔ قبلی از رده خارج شدند و به موجب مادهٔ ۵ قانون اصلاح (قانون واحد و مقیاس پول) حق انحصاری انتشار اسکناس به مدت ۱۰ سال به بانک ملی واگذار شد. از این تاریخ به بعد تعیین نوع طرح و مبلغ، نوع اسکناس و تعداد آن‌ها را بانک ملی تعیین می‌کرد و اسکناس‌ها همچنان در لندن چاپ می‌شدند. اولین اسکناس بانک ملی در فروردین
چاپ می‌شدند. اولین اسکناس بانک ملی در فروردین ۱۳۱۱ چاپ شد. بانک ملی تا سال ۱۳۳۹ اقدام به نشر اسکناس می‌کرد تا اینکه با تأسیس بانک مرکزی، حق نشر اسکناس به بانک مرکزی ایران داده شد. تا پیش از سال ۱۳۶۲ شمسی، ایران اسکناس مورد نیاز خود را به کشورهای خارجی و بیشتر انگلستان سفارش می‌داد. اما از این سال به بعد با تأسیس کارخانه تولید کاغذ اوراق بهادار، رفته‌رفته اسکناس‌ها روی کاغذ ایرانی چاپ شدند و از سال ۱۳۶۷ کل اسکناسهای ایران در داخل چاپ می‌شوند اما تا سال ۱۳۸۱ همچنان کاغذ مورد نیاز از خارج کشور وارد می‌شد.
همچنان کاغذ مورد نیاز از خارج کشور وارد می‌شد. محله ضرابخانه. محله ضرابخانه (سه راه ضرابخانه) در شهر تهران منطقه ۴ در تقاطع خیابان شریعتی، بزرگراه همت - زین الدین و ابتدای خیابان پاسداران است. هنوز آثاری از بنای ضرابخانه قجری و پهلوی در آنجا باقی است. محل نشر سکه و اسکناس و مؤسسه عالی بانکداری، موزه و مسجد ضرابخانه، در ابتدای خیابان پاسداران، یادگار همان دوران است. بخش‌های مرتبط:باغ ضرابخانه سلطنت‌آباد (پاسداران کنونی)
یارا سایه شهیدی (؛ زادهٔ ۱۰ فوریهٔ ۲۰۰۰) بازیگر و مدل آمریکایی است. از جمله آثار سینمایی او می‌توان به "تصورش کن" (۲۰۰۹)، "پاکوچولو" (۲۰۱۸) و نقش اصلی "خورشید هم یک ستاره است" (۲۰۱۹) اشاره کرد. "تایم" نام او را در فهرست «۳۰ فرد تأثیرگذار نوجوانان سال ۲۰۱۶» قرار داد. او از پدری ایرانی و مادری آفریقایی-آمریکایی است. زندگی اولیه. یارا شهیدی از پدری ایرانی‌آمریکایی به نام افشین شهیدی در مینیاپولیس ،مینه‌سوتا به دنیا آمد، پدرش عکاس بود و مادرش با نام کری سالتر شهیدی آفریقایی‌آمریکایی وچاکتاو است. زمانی که یارا
آفریقایی‌آمریکایی وچاکتاو است. زمانی که یارا چهار ساله بود به خاطر کار پدرش افشین به کالیفرنیا رفتند. او خواهر بزرگتر هنرپیشه کودک و مدل سعید شهیدی است، آن‌ها یک برادر کوچکتر به نام احسان هم دارند. رپر آمریکایی ناز که با نام ناس هم شناخته می‌شود خویشاوند (پسردایی) آنهاست. جوایز. یارا شهیدی در پانزده‌سالگی توانست جایزهٔ بهترین بازیگر زن سریال‌های کمدی را از NAACP Image دریافت کند.
کنسرت یانی در آکروپولیس اولین آلبوم زنده توسط یانی است. این آلبوم در اودئون هرودس آتیکوس واقع در شهر آتن در یونان در تاریخ به صورت زنده ضبط شد، و در ۱۹۹۴ انتشار یافت. این آلبوم رتبهٔ نخست را در دسته‌بندی «آلبوم عصر نوی برتر» مجله بیلبُرد و نیز رتبهٔ ۵ را در جدول «۲۰۰ برتر "بیلبُرد"» در همان سال بدست آورد. فیلم این آلبوم بمدت ۲۲۹ هفته در جداول «برترین ویدئو موزیک» و جداول «پرفروشترین وی‌اِیچ‌اِس» قرار داشت، و نامزدی یک جایزه امی را برای "دستاورد برجسته فردی در نورپردازی (الکترونیک) برای سریال درام، سریال
در نورپردازی (الکترونیک) برای سریال درام، سریال متفرقه، سریال کوتاه، فیلم، یا ویژه‌برنامه" در سال ۱۹۹۴ بدست آورد. این کنسرت در ۶۵ کشور جهان پخش شده و بیش از نیم میلیارد نفر آن را مشاهده کرده‌اند. این آلبوم با ۷ میلیون نسخه فروش جهانی، پرفروش‌ترین آلبوم ویدئویی جهان بعد از «تریلر مایکل جکسون» است. آهنگ "آکرویالی/ایستادن در جنبش" از این آلبوم از طرف "ژورنال جامعه سلطنتی پزشکی" () دربردارندهٔ اثر موتزارت دانسته شد، زیرا ترکیب آن از لحاظ ضرب‌آهنگ، ساختار، هم‌آوایی ملودیک و هارمونیک و قابلیت پیش‌بینی مشابه
ملودیک و هارمونیک و قابلیت پیش‌بینی مشابه "سونات شماره ۴۴۸ موتزارت" است، ویژگی‌هایی که پنداشته می‌شود در کاهش حملات صرع و بهبود کارایی تجسم فضایی مؤثر باشند. این کنسرت به رهبریِ شهرداد روحانی آهنگساز ایرانی در آکروپولیس مکان باستانی شهر آتن برگزار شده‌است.
اکبرآباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸۱ نفر بوده است.
بابامبارکی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری رسمی ایران در سال ۱۳۹۵ آمار جمعیت آن ۸۴۰ نفر می‌باشد. بر همین اساس در سال ۱۳۸۵ آمار جمعیت آن ۵۳۱ نفر بوده‌است.
بندانو روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۳۵ نفر بوده است.
تل‌قلعه روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۹۰ نفر بوده است.
چم‌دره روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۶۵ نفر بوده است.
ذکی‌علمداری روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. جمعیت. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۵ نفر بوده است.
کوچو خرزهره روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸۲ نفر بوده است.
قائدی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۹۷۵ نفر (۲۸۴ خانوار) است.
قصاب روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۱ نفر (۷ خانوار) بوده است.
نیلاب روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹۱ نفر بوده است.
بیدبلند روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۸ نفر بوده‌است.
جان ادگار هوور یا به‌صورت مخفف جی. ادگار هوور (۱ ژانویهٔ ۱۸۹۵ – ۲ مه ۱۹۷۲) اولین گرداننده و رئیس اداره تحقیقات فدرال (پلیس فدرال آمریکا یا اف‌بی‌آی) بود. او در سال ۱۹۲۴ به مقام ریاست «ادارهٔ آگاهی» که یک ادارهٔ دولتی بود منصوب گشت، او این اداره را که بعداً در ۱۹۳۵ به اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی) تغییر نام داد ظرف مدت نسبتاً کمی به یک سازمان خوش‌نام و مورد احترام تبدیل کرد که در حوزهٔ جاسوسی و اطلاعات فعال بود. هوور همچنین یک لیست سیاه ملی را ایجاد و گسترش داد. در طول جنگ سرد، وی اف‌بی‌آی را به‌عنوان یک
داد. در طول جنگ سرد، وی اف‌بی‌آی را به‌عنوان یک ارگان ضدکمونیستی به‌کار انداخت. هوور تا پایان عمرش (۱۹۷۲) یعنی به‌مدت ۴۷ سال ریاست اف‌بی‌آی را به عهده داشت. بعدها در زندگی و پس از مرگش، هوور به چهره‌ای بحث‌انگیز تبدیل شد، زیرا شواهدی از سوءاستفاده‌های مخفیانه او از قدرت آشکار شد. زندگی و تحصیلات. هوور در اول ژانویهٔ ۱۸۹۵ در واشینگتن، دی.سی. به دنیا آمد. پدرش «دیکرسون نیلور هوور» در ادارهٔ نقشه‌برداری و چاپ دولتی کار می‌کرد و مادرش «آنا ماری» از تبار آلمانی بود. هوور پس از پایان دبیرستان، در کتابخانه کنگره