payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عبارتند از: درمان. درمان بسته به علت جنون متفاوت است. در اکثر موارد بستری شدن در بیمارستان‌های اعصاب و روان لازم است. داروهایی که توهم‌های شنوایی و هذیان‌ها را کاهش می‌دهند، و تفکر و رفتار را پایدار می‌کنند (داروهای آنتی سایکوتیک) مکمل هستند، یعنی اغلب به تنهایی مؤثر نمی‌باشند. گیرنده‌های دوپامینی در دو خانواده شبه D1 (شامل D1وD5) و خانواده شبه D2 (شاملD4 ،D3 ،D2) شناسایی شده‌اند. داروهای قدیمی (فنوتیازین‌ها، تیوگزانتین و بوتیروفنون) برای D2 انتخابی تر از D1 هستند. از داروهای جدید برخی مثل سولپیراید برای
D1 هستند. از داروهای جدید برخی مثل سولپیراید برای D2 انتخابی هستند و برخی مثل کلوزاپین برای D1 و D2 غیرانتخابی و تمایل زیادی به D4 دارند. گروه درمانی یا مشاوره روان‌شناسانه نیز کمک‌کننده است. دارودرمانی در روان‌پریشی. نسل اول ضدّ روان‌پریشی‌ها، نسل دوم آنتی سایکوتیک‌ها (جدیدترند) مانند الانزاپین، کلوزاپین، ریسپریدون، کوئتیاپین، زیپراسیدون نسل سوم مانند آری پیپرازول آلپرازولام عوارض داروها. آنتی سایکوتیک‌ها به‌جز انسداد گیرنده‌های دوپامینی موجود در مسیر درمان، می‌توانند بسته به نوع، مقدار و مدت مصرف موجب
می‌توانند بسته به نوع، مقدار و مدت مصرف موجب انسداد این گیرنده‌ها در مسیرهای دیگر و بلوک گیرنده‌های غیردوپامینی نیز بشوند و درجات متفاوت عوارض جانبی زیر را به‌وجود آورند: عوارض خارج هرمی: که از انسداد گیرنده‌های D2 در مسیر Nigrostriatal به وجود می‌آیند. افزایش پرولاکتین خون: که از انسداد گیرنده‌های D2 در مسیر Tunero infundibular در هیپوفیز رخ می‌دهد. اثر ضد استفراغ: با مهار گیرنده D2 در CTZ به عنوان ضد استفراغ عمل می‌کنند. کاهش فشار خون وضعیتی: به علت انسداد گیرنده آلفا آدرنرژیک (بیشتر توسط فنوتیازین‌ها)
گیرنده آلفا آدرنرژیک (بیشتر توسط فنوتیازین‌ها) سداسیون: ناشی از مهار گیرنده‌های H1 است عوارض آنتی موسکارینی: ممکن است محیطی باشد (احتباس ادرار، یبوست، خشکی دهان، تاکی کاردی، تاری دید، حمله گلوکوم، ناتوانی جنسی، وقفه در انزال) یا به‌صورت عارضه مرکزی (اختلال در حافظه و شعور که بیشتر در سال خوردگان پیش می‌آید) عوارض دیگر: این عوارض که شیوع کمتری دارند شامل آریتمی شبه کینیدی(تیوریدازین)، هیپوترمی (شایع)، هیپرترمی (در دوز بالا و محیط گرم) ژنیکوماستی، افزایش وزن، هیپرگلیسمی، آمنوره، هپاتیت، کدورت قرنیه و عدسی،
هیپرگلیسمی، آمنوره، هپاتیت، کدورت قرنیه و عدسی، کلواستاتیک، لکوپنی زود گذر، خونریزی لثه(کلوزاپین) و رتینوپاتی پیگمانته برگشت‌ناپذیر (تیوریدازین در دوز بالا 800 mg سبب رسوب در شبکه می‌شود). پیش‌آگهی. بیشتر بیماران مبتلا در صورتی که درمان مناسب را دریافت کنند، به شکل قابل توجهی بهبود می‌یابند. پیش‌آگهی به عواملی چون سن شروع، طول مدت بیماری درمان‌نشده، علایم همراه، جنسیت، تأهل و حمایت‌های اجتماعی بستگی دارد. عوارض. کاهش عملکرد شغلی، تحصیلی و اجتماعی ممکن است اتفاق بیفتد. در صورت درمان نشدن احتمال این عوارض
اتفاق بیفتد. در صورت درمان نشدن احتمال این عوارض بسیار بیشتر است. در وضعیت حاد احتمال آسیب زدن به خود و دیگران وجود دارد. جنون و مسئولیت حقوقی افراد. دیوانه در مقابل عاقل به کسی گفته می‌شود که نمی‌تواند به درستی از عقلش استفاده کند. به چنین فردی مجنون گفته می‌شود؛ روان‌پریش‌ها در اصطلاح عامه، دیوانه و در اصطلاح فقهی و حقوقی، جزو مجانین به‌شمار می‌روند. در حقوق کیفری به دلیل عدم وجود توانایی بیمار در آگاهی از رفتار خویش و عدم توانایی در ارزیابی عملکرد خودش، جنون رافع مسئولیت کیفری به حساب می‌آید و از نظر
جنون رافع مسئولیت کیفری به حساب می‌آید و از نظر حقوقی این افراد محجور هستند که این امر دارای آثار حقوقی قابل توجهی است. باید توجه داشت که جنون با سفیه تفاوت دارد و آثار جنون نیز با سفاهت متفاوت است. دیوانگی یا جنون -از نظر شدت و ضعف، دائم یا ادواری بودن و… شکل‌های متعددی دارد. به همین دلیل در بسیاری از موارد، تعیین حدود و مسئولیت مجنون مشکلات زیادی به همراه دارد و نیاز به کارشناسی دقیق متخصصین دارد.
رنو ۴ (Renault ۴) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۴در فرانسه، والادولید، اسپانیا، بلژیک، کلمبیا، اسلوونی، گوآردا، پرتغال، مکزیک، شیلی، آرژانتین، جزیره ایرلند، میلان، ایتالیا، استرالیا، جزیره ایرلند، کازابلانکا و مراکش تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور وسط-محور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به صورت دستی است.این مدل اولین خودروی ۵ درب رنو بود، که در قشرها مختلف طرفدار داشته و تا دهه ۱۹۹۰ میلادی
در قشرها مختلف طرفدار داشته و تا دهه ۱۹۹۰ میلادی همچنان به شکل انبوه تولید می‌شد. از این مدل، بیش از ۸ میلیون دستگاه فروخته شد.
رنو ۷ (Renault ۷) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۴ – ۱۹۸۴تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور وسط-محور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی ، ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. رنو ۷ در واقع نسخه سدان رنو۵ است
سوبارو لگاسی (نسل اول) (Subaru Legacy (first generation)) خودرویی است که در سال‌ های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ تولید شده‌ است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو، خودروهای موتور جلو-چهار چرخ متحرک بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی ، ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است.
رنو ۳ (Renault 3) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲در فرانسه تولید شده‌است. حجم موتور آن ۶۰۳ سی‌سی است. این خودرو در واقع نسخه اولیه از خودروی رنو ۴ محسوب می‌شود.
اوپل سینگوم نامی آشنا در صنعت و طراحی آلمانی دارد که در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ تولید و به بازار ارائه شده‌است. این خودرو که همچنان از طراحی آلمانی‌ها برخوردار بوده به صورت هاچ‌بک و به‌طور انحصاری در بازار اروپا به فروش رفته‌است. این خودرو در بازار انگلستان تحت عنوان واکسول Signum rebadged به فروش رفته‌است. طراحی و ساخت این خودرو بر اساس پلت فرم‌های طرح وکترا کاروان ارائه شده‌است. خودرو طراحی شده بر اساس خودرویی که از نظر خانواده و مصرف بزرگ طراحی شده بوداین خودرو قیمت گرانتری نسبت به وکترا کاروان داشت ولی از
قیمت گرانتری نسبت به وکترا کاروان داشت ولی از آئودی ای۶ هم ارزانتر بود، بنابر این در بین سال‌های ذکر شده توانست بازار اروپا را به تصرف خود در بیاورد. از ماه مارس سال ۲۰۰۸، واکسول سینگوم با قیمتهای جدیدی وارد بازار شد. تولید آن در پایان سال ۲۰۰۸ در هر دو مدل Signum و VECTRA متوقف شد. اوپل جایگزینی برای این خودرو در نظر نگرفت. در مقایسه با استاندارد پنج در VECTRA, Signum فاصله بین محور جلو و محور عقب اتومبیل بر حسب اینچ کشیده شده بودکه اختلاف ۱۳ سانتی‌متر و عرض یکسان و که کمی (تا ۶ میلی‌متر) بلندتر تولید شد.
یکسان و که کمی (تا ۶ میلی‌متر) بلندتر تولید شد. در قسمت صندلیهای عقب به جای سه مسافر صندلی Signum دارای دو کرسی مجزا در عقب، بود که از هر جهت قابل تنظیم بود. از جمله لغزش به جلو و عقب (درست مثل صندلیهای جلو) و backrests تکیه زده‌اند. بسیاری از قسمت‌های داشبورد و داخل ماشین مشابه با VECTRA بود، اما در عقب اتومبیل و طراحی سپر عقب Signum منحصر به فرد بود. لازم به توضیح است که همه Signums در کنار Vectras در کارخانه اوپل Rüsselsheim در آلمان ساخته شد. در طراحی مقاومت سپرها تستهای بسیار زیادی انجام گرفته بود.
فراری اف۵۰ (به انگلیسی: Ferrari F50) (نوع F130) یک خودروی اسپورت موتور وسط است که توسط خودروساز ایتالیایی فراری از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ تولید شد. این خودرو که در سال ۱۹۹۵ معرفی شد، یک تارگای دو در و دو صندلی است. این خودرو دارای موتور ۶۰ سوپاپ وی۱۲ تیپو F130B 4.7 لیتری تنفس طبیعی است که از موتور ۳٫۵ لیتری وی۱۲ استفاده شده در فراری ۶۴۱ فرمول یک در سال ۱۹۹۰ ساخته شده‌است. طراحی این خودرو تکامل یافته خودروی مفهومی فراری میتوس ۱۹۸۹ است. در مجموع ۳۴۹ خودرو ساخته شد که آخرین خودرو در ژوئیه ۱۹۹۷ از خط تولید خارج شد.
که آخرین خودرو در ژوئیه ۱۹۹۷ از خط تولید خارج شد. موتور اف۵۰ پیش از این ماشین بود. این خودرو در فراری ۳۳۳ اس‌پی برای مسابقات قهرمانی IMSA GT آمریکا در سال ۱۹۹۴ مورد استفاده قرار گرفت و به آن اجازه داد واجد شرایط برای موتورهای سهامی رده جهانی خودروهای اسپرت شود.
کرایسلر نیو یورکر (Chrysler New Yorker) نام یک اتومبیل ساخت شرکت کرایسلر است که در سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۹۶ تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب، خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده است.
دکاو اف۵ (DKW F۵) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به صورت دستی است.
دکاو اف۷ (DKW F7) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸ میلادی تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی ، ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن به صورت دستی است.
بریستول ۴۱۰ (Bristol ۴۱۰) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۸–۱۹۶۹&gt;۷۹ producedتولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است.
بریستول ۴۱۱ (Bristol ۴۱۱) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۹–۱۹۷۶&gt;۲۸۷ producedتولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به صورت خودکار است.
بریستول ۴۱۲ خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۵-۱۹۹۳ تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو با سقف جمع‌شونده قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است.
پژو تیپ ۵۴ (Peugeot Type 54) خودرویی است که در سال ۱۹۰۳ تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است. موتور آن ۶۵۲ سی‌سی است.
کلروکسیلنول رده درمانی: عوامل ضد عفونت اشکال دارویی: محلول موارد مصرف. کلروکسیلنول به عنوان یک ترکیب ضدعفونی کننده مثلاً در صابونها مصرف می‌شود. این دارو اثرات ضدمیکروبی نسبتاً ضعیفی دارد. مکانیسم اثر. این دارو با ایجاد اختلال در غشاء سلول اثرات ضدمیکروبی خود را انجام می دهد. کلروکسیلنول در انسان و سایر پستانداران بیخطر است ولی بر ماهیها اثرات سوء دارد. عوارض جانبی. تحریکات پوستی و آلرژی. جستارهای وابسته. بتادین
پژو تیپ ۵۶ (Peugeot Type 56) خودرویی است که سال ۱۹۰۳ تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور عقب-محور عقب بوده است. موتور آن ۸۳۳ سی‌سی است.
سیتروئن ۷یو (Citroën 7U) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۸تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده‌است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن به صورت دستی است.
هوندا سیویک تیپ آر (Honda Civic Type R) خودرویی است که از سال ۱۹۹۷ تاکنون تولید می‌شود. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده‌است. نسل پنجم این خودرو، با یک موتور ۲ لیتری توربو VTEC (زمان بندی متغیر سوپاپ‌ها و کنترل الکترونیکی لیفت) با حداکثر قدرت خروجی ۳۰۶ اسب بخار با ۶۵۰۰ دور بر دقیقه و ۴۰۰ نیوتن متر گشتاور با ۲۵۰۰ تا ۴۵۰۰ دور بر دقیقه و گیربکس شش سرعته دستی دیفرانسیل جلو، در نمایشگاه خودروی اندونزی ۲۰۱۷ رونمایی شد.
اشکودا اکتاویا (Škoda Octavia) خودرویی است که از سال ۱۹۹۶ تا کنون تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو کامپکت قرار گرفته، طراحی آن موتور جلو، خودرو محور جلو، خودرو چهار چرخ محرک بوده است.
هیوندای آی۲۰ (به انگلیسی: Hyundai i20) خودرویی است که در سال‌های ۲۰۰۸ تا کنون توسط هیوندای موتور در چنای، هند، ایران و ترکیه تولید شده‌است. مونتاژ در ایران. آی۲۰ مونتاژی پس از امضای قرارداد مشارکت هیوندای و کرمان‌موتور، از اوایل سال ۲۰۱۷ (زمستان ۹۵) به ایران آمد تا بدین ترتیب ایران بعد از هندوستان و ترکیه، سومین پایگاه تولیدی نسل دوم این خودرو در جهان باشد. نمونه عرضه شده هیوندای آی ۲۰ در ایران از یک موتور ۱.۴ لیتری و گیربکس ۴ دنده اتوماتیک بهره می‌برد. کرمان موتور برای کم شدن هزینه مونتاژ بسیاری از
کرمان موتور برای کم شدن هزینه مونتاژ بسیاری از ویژگی‌های این خودرو از جمله سانروف، ایربگ های جانبی و روکش چرم صندلی ها را حذف کرد که با توجه به برچسب قیمت در حدود ۱۰۰ میلیونی خودرو در زمان عرضه مورد انتقاد برخی قرار گرفت؛ و به همین دلیل نیز از ابتدای سال ۹۷، کرمان موتور با اضافه‌کردن چندین ویژگی جدید، آی۲۰ آپشنال را معرفی کرد. همچنین استفاده از دستگیره‌های کرومی (به‌جای دستگیره‌ها هم‌رنگ بدنه)، تغییر محل نصب دوربین (انتقال به زیر لوگو هیوندای) و اضافه‌شدن نمایشگر دوربین به آینه وسط، از دیگر تفاوت‌های ظاهری
دوربین به آینه وسط، از دیگر تفاوت‌های ظاهری آی۲۰ آپشنال با نسخه‌های قبلی این خودروست. مونتاژ هیوندای آی ۲۰ در سال ۱۳۹۷ هجری شمسی در ایران، به پایان رسید‌.
هوندا سیویک (نسل هشتم) (Honda Civic (eighth generation)) خودرویی است که در سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱در انگلند، ژاپن، ایالات متحده آمریکا، ایالات متحده آمریکا، کانادا، لاهور، پاکستان، تایوان (جزیره)، ترکیه، برزیل، اوتار پرادش، هند، آیوتایا و ویتنام تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو کامپکت قرار گرفته و طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی و عرض آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
تاترا تی۶۱۳ (Tatra T۶۱۳) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۶تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو سایز بزرگ قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور عقب-محور عقب بوده است.
یوام‌ام ۴x۴ (UMM 4x4) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴در ستوبال و پرتغال تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودروی بیابانگرد قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب و خودرو چهار چرخ محرک بوده ‌است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به صورت دستی است.
رنو ۱۹ (Renault ۱۹) خودرویی از شرکت رنو است که در سال‌های ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۰در تایوان (جزیره)، والادولید، پالنسیا، ستوبال، کلمبیا، ونزوئلا، آرژانتین، کوریتیبا، برزیل، بورسا و ترکیه تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو کامپکت قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی ، ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. این مدل یکی از با کیفیت‌ترین خودروهای رنو می‌باشد و نخست بعنوان یک خودروی هاچ‌بک عرضه شد، سپس در تابستان ۱۹۸۹ مدل سدان آن نیز ساخته شد. در
سپس در تابستان ۱۹۸۹ مدل سدان آن نیز ساخته شد. در سال ۱۹۹۱ توسط شرکت کارمن توسعه پیدا کرد.
دایهاتسو اپتی (Daihatsu Opti) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲تولید شده‌است. حجم موتور این خودرو ۶۵۹ سی‌سی است.
رولز-رویس ۱۰ اچ‌پی (Rolls-Royce 10 hp) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۶ تولید شده‌است. طول آن در حالت طبیعی و عرض آن در حالت طبیعی است. موتور آن ۱۸۰۰ سی‌سی است. رولزرویس 10 اسب بخاری اولین خودرویی بود که در نتیجه توافقنامه 23 دسامبر 1904 بین چارلز رولز و هنری رویس [1] تولید شد و نشان رولز رویس را نشان داد.[2] 10 اسب بخار توسط شرکت رویس، رویس با مسئولیت محدود، در کارخانه خود در ترافورد پارک، منچستر تولید شد و به طور انحصاری توسط نمایندگی موتور رولز، C.S.Rolls &amp; Co، به قیمت 395 پوند به فروش رسید. 10
&amp; Co، به قیمت 395 پوند به فروش رسید. 10 اسب بخار در دسامبر 1904 در سالن پاریس به همراه ماشین های 15 اسب بخار و 20 اسب بخار و موتور برای مدل های 30 اسب بخاری به نمایش گذاشته شد. 10 اسب بخار توسعه اولین خودروی هنری رویس، رویس 10 بود، که او سه نمونه اولیه از آن را در سال 1903 تولید کرد. این خود بر اساس یک دکویل دست دوم متعلق به رویس بود که او به درستی معتقد بود می تواند آن را بهبود بخشد. به ویژه، رویس موفق شد خودروی خود را به میزان قابل توجهی بی صداتر از خودروهای موجود کند. بر خلاف رویس 10 که دارای
از خودروهای موجود کند. بر خلاف رویس 10 که دارای رادیاتور با سطح صاف بود، رولز رویس 10 اسب بخاری دارای رادیاتوری با سقف مثلثی بود که در تمام خودروهای بعدی ظاهر می شد. این موتور یک سیلندر دوقلوی 1800 سی‌سی است که با آب خنک می‌شود و در خودروهای بعدی به حجم 1995 سی‌سی بزرگ شده است، با سوپاپ‌های ورودی و خروجی جانبی، [3] و بر اساس موتور رویس اصلی اما با میل لنگ بهبودیافته. توان خروجی 12 اسب بخار (9 کیلووات) در 1000 دور در دقیقه بود. حداکثر سرعت این خودرو 39 مایل در ساعت (63 کیلومتر در ساعت) است. یک ترمز گیربکس
در ساعت (63 کیلومتر در ساعت) است. یک ترمز گیربکس در پشت گیربکس تعبیه شده است که با پدال پایی کار می کند و ترمزهای درام منبسط داخلی در محور عقب که توسط اهرم ترمز دستی کار می کند. فنر زدن توسط فنرهای برگی نیمه بیضوی در هر دو محور جلو و عقب انجام می شود. این یک ماشین کوچک با فاصله بین دو محور Template:Auto in و یک مسیر از Template:Auto in است.[3]
فراری ۳۲۸ (Ferrari ۳۲۸) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو اسپورت قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور وسط عقب-محور عقب بوده است.
فورد گرانادا (آمریکای شمالی) (Ford Granada (North America)) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۲تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو سایز متوسط قرار گرفته و است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به صورت دستی است.
پونتیاک ۶۰۰۰ (Pontiac ۶۰۰۰) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۱در اکلاهوما سیتی، ایالات متحده آمریکا، اوشاوا، کانادا و ایالات متحده آمریکا تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو سایز متوسط قرار گرفته، طراحی آن موتور جلو، خودرو محور جلو و خودرو چهار چرخ محرک بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۵ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
رنو ۲۱ (Renault 21) یکی از خودروهای کلاس سدان خانوادگی ساخت شرکت خودروسازی فرانسوی رنو است. این خودرو در زمان طراحی و تولید خود توانست به محبوبیت و فروش بسیار خوب جهانی دست پیدا کند. رنو این خودرو را ما بین سالهای ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۴ میلادی به بازار عرضه کرد. این خودرو بازار آمریکای شمالی با نام رنو مدالیون (Renault Medallion) و سپس با نام ایگل مدالیون (Eagle Medallion) به فروش رسید؛ علت این نام گذاری تفاوت نمایندگی‌های فروش این خودرو در آن منطقه بودند. مطابق برآوردهای حدود بیش از ۲ میلیون دستگاه از رنو ۲۱ تولید و
حدود بیش از ۲ میلیون دستگاه از رنو ۲۱ تولید و فروخته شده‌است. سدان رنو ۲۱ در اوایل سال ۱۹۸۶ میلادی به عنوان جانشین خودروی موفق رنو ۱۸ معرفی شد. مجله وات کار در سال ۱۹۸۷ این خودرو را به عنوان بهترین خودروی خانوادگی سدان انتخاب کرد. رنو همچنین چند ماه پس از عرضه رنو ۲۱ یک مدل واگن استیشن از آن را با نام رنو ۲۱ نوادا به بازار معرفی کرد که این خودرو هم توانست جایزه بهترین خودروی استیشن سال را از آن خود کند. جورجتو جوجارو (Giorgetto Giugiaro) طراح سرشناس ایتالیای وظیفه طراحی این محصول رنو را بر عهده داشت؛ وی
وظیفه طراحی این محصول رنو را بر عهده داشت؛ وی یکی از برترین طراحان دنیا است و در سال ۱۹۹۹ «طراح اتومبیل قرن» نام گرفت و در سال ۲۰۰۲ به تالار مشاهیر صنعت اتومبیل‌سازی وارد شد. اتومبیل طراحی شده توسط جوجارو یک سدان موتور جلو بود که ۴۴۶۲ میلیمتر طول، ۱۷۱۵ میلیمتر عرض و ۱۴۱۵ میلیمتر ارتفاع داشت و فاصله بین دو محور آن ۲۶۰۰ میلیمتر بود. رنو برای اولین بار در ۲۰ نوامبر سال ۱۹۸۵ از این محصول خود رونمایی و آن را به‌طور رسمی در فوریه ۱۹۸۶ وارد بازار کرد. این خودرو بازیگر تازه‌نفس رنو برای مبارزه در این کلاس خودرویی
تازه‌نفس رنو برای مبارزه در این کلاس خودرویی بود که پس از ۸ سال حضور رنو ۱۸ نیار به خون تازه ای در رگ‌های خود داشت. طراحی این خودرو با خودروهای همدوره آن مانند «فورد سیه را» و «اوپل آسکونا» تفاوت زیادی داشت. این خودرو در سال ۱۹۸۹ به‌طور قابل توجهی از لحاظ فنی و زیبایی ارتقا یافت و ظاهر بی نظیر جدید آن به رنو ۲۵ که آن هم در آن زمان دچار تغییراتی شده بود شباهت پیدا کرد. همچنین مهندسین رنو نسخه هاچ‌بک آن را هم عرضه کردند که توانست خیلی زود محبوبیت نسخه سدان را در فرانسه پشت سر بگذارد. آنها همچنین یک نسخه
را در فرانسه پشت سر بگذارد. آنها همچنین یک نسخه اسپرت تر از این محصول خود را با موتور ۲ لیتری توربو به خانواده رنو ۲۱ اضافه کردند. مدل TXi با موتور ۲ لیتری به صورت دو دیفرانسیل تولید شد و می‌توانست تا ۲۲۷ کیلومتر بر ساعت سرعت بگیرد. رنو در اوایل سال ۱۹۹۴ همزمان با رونمایی از مدل جدید رنو لاگونای هاچ‌بک به تولید رنو ۲۱ سدان و هاچ‌بک بنزی پایان داد اما مدل‌های با موتور دیزلی و همچنین مدل نوادا تا زمان عرضه مدل‌های هم‌رده لاگونا درچنده ماه بعد در بازارهای خودرو باقی ماندند. رنو ۲۱ در سایت تولیدی سانتا ایزابل
باقی ماندند. رنو ۲۱ در سایت تولیدی سانتا ایزابل رنو در کشور آرژانتین بین سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۶ نیز تولید می‌شد. این تولید تا چند سال پس از توقف در اروپا نیز ادامه داشت. رنو ۲۱ در دو مدل سدان و استیشن در این کشور تولید و به فروش می‌رسید و هر دو مدل بنزینی و دیزلی قابل انتخاب بودند. رنو ۲۱ در اوایل دهه ۱۹۹۰ در ترکیه نیز تولید شد و در مدل‌های اپتیما، منیجر و کونکورد در این کشورو به فروش می‌رسید. تولید و فروش رنو ۲۱ تا اواخر سال ۱۹۹۶ در کشور ترکیه ادامه داشت. موتورها. رنو ۲۱ در طول عمر خود با موتورهای مختلفی عرضه
رنو ۲۱ در طول عمر خود با موتورهای مختلفی عرضه شد که می‌توانید اطلاعات مربوط به آنها را در جدول زیر مطالعه کنید: رنو موتور این خودرو خود را با جعبه دنده ۵ سرعته دستی یا جعبه دنده‌های ۳ یا ۴ سرعته خودکار همراه می‌کرد تا بتوند نیروی تولید شده توسط موتور را به محور جلوی خودرو که در واقع محور متحرک خودرو به حساب می‌آمد منتقل کند. رنو ۲۱ در ایران. شرکت خودرو سازی سایپا به عنوان یکی از دو غول خودروسازی ایران در سال ۱۳۷۰ برای رقابت با دیگر خودروساز ایرانی یعنی ایران خودرو که در آن سال‌ها خودروی پژو ۴۰۵ را در سبد
خودرو که در آن سال‌ها خودروی پژو ۴۰۵ را در سبد محصولات خود داشت اقدام به تولید رنو ۲۱ در ایران کرد. سایپا در آن زمان تجربه موفق تولید و فروش رنو ۵ را همراه خود داشت و قصد داشت که موفقیت دیگری را در کارنامه خود ثبت کند. اما پیش‌بینی‌ها برای این شرکت درست از آب در نیامد و سایپا پس از مدتی در تأمین قطعات لازم برای تولید رنو ۲۱ با مشکلاتی مواجه شد که در نهایت باعث شد فرایند تولید رنو ۲۱ در سال ۱۳۷۴ در ایران متوقف شود. البته این خودرو کماکان پس از پایان تولید در ایران وجود داشت و حتی تا سال ۱۳۷۶ مدل‌هایی از آن
ایران وجود داشت و حتی تا سال ۱۳۷۶ مدل‌هایی از آن به بازار ارائه می‌شد که در حقیقت تولید سالهای قبل تر بودند. مدلی از رنو ۲۱ که در ایران عرضه شده بود از موتور ۴سیلندر ۱۷۲۱ سی سی بهره می‌برد که می‌توانست ۷۵ اسب بخار قدرت تولید کند. این رنو ۲۱ ظرف ۱۲ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر می‌رسید و حداکثر سرعت آن به ۱۷۵ کیلومتر می‌رسید. این خودرو از نظر ایرانی‌ها به استهلاک پایین مشهور بود و با گذشت سال‌های زیاد از تولید آن، مشکل فنی جدی پیدا نمی‌کرد و در ضمن از یک کابین جادار و مناسب بهره می‌برد تا به این حد که در یک
جادار و مناسب بهره می‌برد تا به این حد که در یک بازه زمانی سازمان تاکسیرانی شهرداری تهران از این خودرو در ناوگان حمل و نقل عمومی شهر استفاده کرد.
اوپل جی‌تی (Opel GT) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۳&gt;۲۰۰۶—۲۰۰۹در آلمان و ویلمینگتن و دلاویر و ایالات متحده آمریکا تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده طول آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
ایگل ویستا (Eagle Vista) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲در اوکایاما و ژاپن تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو کامپکت کوچک قرار گرفته و است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
جگوار ایکس۳۵۰ (Jaguar X۳۵۰) خودرویی است که در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷در بیرمنگام و انگلند تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۶ دنده به صورت خودکار است.
از خودروهای تویوتا است که مدل‌های مختلفی از آن، از سال ۱۹۸۴ تاکنون تولید شده‌است. در آمریکای شمالی و روسیه نسخهٔ لوکس‌تری از این خودرو با نام لکسوس جی‌ایکس به فروش می‌رسد. تویوتا بعد از عرضه تویوتا لندکروزر سری ۸۰ تصمیم گرفت خودرویی کوچک‌تر و ارزان‌تر از سری ۸۰ ولی با توانایی‌های زیاد در سبد محصولات خود قرار دهد. تویوتا تصمیم گرفت برای تولید و عرضهٔ چنین خودرویی به‌جای طراحی یک محصول تماماً جدید از یکی از مدل‌های موجود کمک بگیرد و به سراغ سری ۷۰ رفت که مدل محبوبی بود ولی تا آن زمان در دو مدل وانت و
که مدل محبوبی بود ولی تا آن زمان در دو مدل وانت و شاسی‌بلند ۳ در عرضه می‌شد و بیشتر برای مصارف تجاری مورد توجه بود. تویوتا پس از ایجاد تغییراتی در سیستم تعلیق و افزایش طول شاسی یک مدل ۵ در از این خودرو با کد شاسی J78 تولید کرد که در جلو طراحی متفاوتی داشت و در داخل کابین هم نسبت به مدل وانت زیباتر بود و البته نسبت به مدل وانت هم موتورهای ضعیف‌تری داشت که از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۶ تولید می‌شد. این خودرو در بازار ژاپن با نام پرادو و در سایر بازارها با نام‌های لندکروزر پرادو و لندکروزر عرضه شد. این مدل به‌مانند
پرادو و لندکروزر عرضه شد. این مدل به‌مانند مدل‌های قبلی لندکروزر به اکسل یک‌پارچه در جلو مجهز بود و قابلیت‌های خوبی برای عبور از مسیرهای ناهموار داشت که این مشخصه به شاخص‌ترین مشخصهٔ این سری تبدیل شد و عملاً خواسته‌های اولیهٔ تویوتا را ارضا نکرد پس این مدل پس از تغییر چهره به‌عنوان زیرمجموعه لندکروزر سری ۷۰ به حیات خود ادامه داد. سپس تویوتا مجدداً دست به کار شد و سری ۹۰ را روانهٔ بازار کرد که این بار از سیستم فنربندی مستقل در جلو بهره می‌برد و خبری از فنربندی یک‌پارچه در آن نبود. ابعاد سری ۹۰ در قیاس با
یک‌پارچه در آن نبود. ابعاد سری ۹۰ در قیاس با لندکروزر سری ۸۰ کوچک‌تر بود و داخل کابین آن به خودروهای روز آن زمان شباهت بیشتری داشت و سواری آن نیز بهتر بود. این مدل تا سال ۲۰۰۲ عرضه می‌شد و در نهایت در سال ۲۰۰۳ جای خود را به سری ۱۲۰ داد. سری ۱۲۰ ضمن افزایش ابعاد، پیشرفت بیشتری در امکانات رفاهی داشت و سواری نرم‌تری هم داشت، اما هنوز قابلیت آفرود کافی در پرادو به چشم می‌خورد. سری ۱۲۰ نهایتاً در سال ۲۰۰۹ جای خود را به سری ۱۵۰ داد. تمام این خودروها همانند نسل اول خود با نام‌های مختلف به فروش می‌رسیدند. در ژاپن
خود با نام‌های مختلف به فروش می‌رسیدند. در ژاپن فقط نام پرادو را داشتند، در بخش‌های زیادی از اروپا به‌دلیل عدم عرضهٔ لندکروزر سری ۸۰، ۱۰۰ و ۲۰۰ در آن بخش‌ها با نام لندکروزر عرضه شدند و در برخی بازارها از جمله استرالیا و خاورمیانه هر دو نام لندکروزر و پرادو به چشم می‌خورد. تا سال ۲۰۲۳، پرادو در همه بازارهای تویوتا به جز مکزیک، کره جنوبی و برخی از بازارهای آسیای جنوب شرقی و آمریکای جنوبی (جایی که مدل فورچونر مبتنی بر هایلوکس به جای آن عرضه می‌شود) در دسترس است. بسیاری از بازارهایی که پرادو را دریافت نکردند،
بسیاری از بازارهایی که پرادو را دریافت نکردند، در عوض بخش بازار خود را با تویوتا ۴رانر جایگزین کردند که بسیاری از قطعات مشابه را داشت. نام «پرادو» در زبان اسپانیایی و پرتغالی به معنی چمن‌زار یا مزرعه است.
ب‌ام‌و سری ۷ (ای۳۸) (BMW 7 Series (E38)) یک سری خودرو است که در سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱&gt; ۳۴۰،۲۴۲ built در آلمان تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۵ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
نیسان دیزل اسپیس رانر آرای (Nissan Diesel Space Runner RA) خودرویی است که از سال ۲۰۰۵ تا کنون تولید شده‌است. این خودرو در کلاس اتوبوس قرار گرفته و است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۵ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
دکاو اف۸ (DKW F۸) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۲ (DKW) 1948 – 1955 (IFA)تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. موتور آن ۶۰۰ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن به صورت دستی است.
نیسان دیزل اسپیس رانر آرام (Nissan Diesel Space Runner RM) خودرویی است که از سال ۱۹۷۵ تا کنون تولید شده‌است. این خودرو در کلاس اتوبوس قرار گرفته، است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن به دو صورت خودکار و دستی است.