payamvha/North_RAG huggingface dataset:
محمداسماعیل خان وکیل‌الملک معروف به وکیل‌الملک اول چون استعداد و لیاقت شخصی و خانوادگی «میرزا علی‌اکبر خان نفیسی» را برای فرا گرفتن علم طبابت می‌دانست، او را برای آموختن این علم ترغیب نمود. در ۱۲۸۲ ه‍.ق در نوزده سالگی به تهران آمد و با جدیت تمام در دارالفنون به تحصیل علم طب پرداخت و چنان استعداد و علاقه‌ای در این کار از خود نشان داد که پس از اندک زمانی به دستیاری و معاونت استادان خود برگزیده شد و در سال ۱۲۸۵ ه‍.ق ضمن تحصیل در دارالفنون برای طبابت در فوج مهندسی قشون انتخاب گردید. در سال ۱۲۸۸ ه‍. ق، که قحطی
قشون انتخاب گردید. در سال ۱۲۸۸ ه‍. ق، که قحطی و امراض گوناگون تهران را فرا گرفت، علی‌اکبر خان نفیسی برای درمان بیماران خدمات و مجاهدات بسیاری کرد و مدت چهارماه در بیمارستان دولتی تهران مشغول خدمت به فقرا و نیازمندان بود. وی در سال ۱۲۸۹ ه‍.ق از طب فارغ‌التحصیل گردید. در سال ۱۲۹۰ ه‍.ق ناصرالدین شاه قاجار پس از بازگشت از سفر اول خود به اروپا در صدد برآمد که بیمارستانی به سبک اروپایی در تهران تأسیس کند و برای این کار «میرزا علی‌اکبر خان نفیسی» را انتخاب نمود. وی تا سال ۱۲۹۸ ه‍.ق مسئولیت این بیمارستان را که به
تا سال ۱۲۹۸ ه‍.ق مسئولیت این بیمارستان را که به مریضخانه دولتی شهرت یافت بر عهده داشت و به همین دلیل لقب حکیم‌باشی گرفت. ضمناً وی در سال ۱۲۹۳ ه‍.ق در تشکیل نخستین مجلس حفظ‌الصحة که در تهران تشکیل شده بود، ایفای نقش کرد. در سال ۱۲۹۸ ه‍.ق وی به عنوان طبیب مخصوص به همراهی حاج میرزاحسین خان مشیرالدوله معروف به سپهسالار که به حکومت خراسان و تولیت آستان قدس رضوی برگزیده شده بود، به مشهد رفت و پس از تشرف به آستان مبارک رضوی، حسب دستور «سپهسالار» بیمارستان رضوی را که رو به ویرانی می‌رفت با اصول و اسلوب
رضوی را که رو به ویرانی می‌رفت با اصول و اسلوب بیمارستانهای اروپایی بازسازی و تأسیس نمود، به طوری که به پاس خدماتش در این سفر و مأموریت به دریافت نشان و حمایل سرتیپی نایل آمد. در سال ۱۳۱۵ ه‍.ق میرزا علی‌اکبر خان نفیسی ناظم‌الاطبا مدرسهٔ شرف را پایه‌گذاری کرد و تا سال ۱۳۲۳ ه‍.ق نه تنها بدون دریافت پاداش مالی آن را به شیوهٔ اروپایی اداره می‌نمود بلکه بیشتر مخارج آن را شخصاً پرداخت می‌کرد. خانواده. ناظم‌الاطبا در آغاز همسری از خاندان دولتشاهی اختیار کرد که در جوانی درگذشت و از او دو فرزند ماند: یکی در کودکی
جوانی درگذشت و از او دو فرزند ماند: یکی در کودکی درگذشت و دیگری علی‌اصغر نفیسی نخستین وزیر بهداشت ایران شد. همسر دوم او نیز در جوانی درگذشت و فرزندی به جا نگذاشت و همسر سومش بنام جلیله جمال‌الدوله از خاندان خواجه نوری بود و از جانب مادر دخترزادهٔ میرزا فتح‌الله نوری برادرزادهٔ میرزا آقاخان نوری. جلیله خانم چهار پسر و دو دختر داشت که نخستین آنان سعید نفیسی بود.توراندخت و همدم الملوک دخترانش و دکتر مشرف الدوله ٫ حسین خان نفیسی و مهندس فتح ا لله نفیسی پسران دگرش بودند. آثار. وی گذشته از آن که مدت پنجاه و هفت
بودند. آثار. وی گذشته از آن که مدت پنجاه و هفت سال تمام، شب و روز به فنّ خود یعنی مداوای بیماران اشتغال داشته و حتی این وظیفه را تا پایان عمر خویش که علیل و ناتوان شده بود، ادامه داده‌است، هرگاه که فراغتی حاصل می‌کرد در فن خویش یا فنون دیگر به تألیف و ترجمه (از زبان فرانسوی) نیز می‌پرداخت. از جمله آثار او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
نازی‌زدایی یکی از اهداف متفقین بود تا جامعه، فرهنگ، مطبوعات، اقتصاد، قضا و سیاست آلمان و اتریش را از هرگونه آثار حکومت رایش سوم پاک سازند. این روند خصوصاً با برکناری افراد درگیر، از موقعیتهای پرنفوذ و منحل کردن یا ضعیف سازی سازمانهای وابسته به آن صورت گرفت. برنامه نازی‌زدایی پس از پایان جنگ جهانی دوم شروع شد و با معاهده پوتسدام تبلور یافت. اصطلاح «نازی‌زدایی» برای اولین بار به عنوان یک اصطلاح حقوقی در سال ۱۹۴۳ توسط پنتاگون ایالات متحده ابداع شد و در نظر گرفته شد که به معنای محدود با اشاره به سیستم حقوقی
شد که به معنای محدود با اشاره به سیستم حقوقی آلمان پس از جنگ به کار رود. با این حال، بعدها معنای گسترده‌تری پیدا کرد. در اواخر سال ۱۹۴۵ و اوایل سال ۱۹۴۶، ظهور جنگ سرد و اهمیت اقتصادی آلمان باعث شد که ایالات متحده علاقه خود را به این برنامه از دست بدهد، که تا حدودی منعکس کننده مسیر معکوس در ژاپن تحت اشغال آمریکا بود. بریتانیایی‌ها در ژانویه ۱۹۴۶ پانل‌های نازی‌زدایی را به آلمانی‌ها تحویل دادند، و آمریکایی‌ها نیز در مارس ۱۹۴۶ همین کار را کردند. فرانسوی‌ها خفیف‌ترین تلاش‌ها را برای نازی‌زدایی انجام دادند.
خفیف‌ترین تلاش‌ها را برای نازی‌زدایی انجام دادند. نازی‌زدایی به شیوه‌ای به‌طور فزاینده‌ای ملایم‌تر و آرام انجام می‌شد تا اینکه در سال ۱۹۵۱ به‌طور رسمی لغو شد. به‌علاوه، این برنامه در آلمان غربی، جایی که بسیاری از نازی‌ها موقعیت‌های قدرت خود را حفظ کردند، بسیار محبوبیت نداشت. دولت جدید کنراد آدناور در آلمان غربی با مخالفت دولت جدید آلمان غربی روبرو شد و اعلام کرد که پایان دادن به این روند برای تسلیح مجدد آلمان غربی ضروری است. از سوی دیگر، نازی‌زدایی در آلمان شرقی عنصری حیاتی برای تبدیل به جامعه سوسیالیستی
شرقی عنصری حیاتی برای تبدیل به جامعه سوسیالیستی تلقی می‌شد و این کشور در مخالفت با نازیسم سختگیرتر از همتای خود بود. با این حال، همه نازی‌های سابق با قضاوت مواجه نشدند. انجام وظایف ویژه برای دولت‌های اشغالگر می‌تواند از اعضای نازی در برابر تعقیب محافظت کند، و آنها را قادر می‌سازد تا به کار خود ادامه دهند و در برخی موارد به شهرت برسند، و به ارتباطات ویژه با اشغالگران دست پیدا کنند. یکی از قابل توجه‌ترین موارد مربوط به ورنر فون براون بود که در میان دانشمندان آلمانی دیگری بود که از طریق عملیات گیره کاغذ توسط
آلمانی دیگری بود که از طریق عملیات گیره کاغذ توسط ایالات متحده به خدمت گرفته شد و بعداً موقعیت‌های کلیدی را در برنامه فضایی آمریکا به‌دست آورد. کارزار گناه جمعی. در ۱۹۶۹ مجله "تایم" اظهار داشت: بیانیه‌های صادر شده توسط دولت بریتانیا و آمریکا، هر دو پیش و بلافاصله پس از تسلیم شدن آلمان، نشان می‌دهد که با استفاده از الفاظ «گناه جمعی» و «مسئولیت جمعی» کل ملت آلمان مسئول اعمال حکومت نازی شمرده می‌شد. برای رسیدن به این هدف متفقین تلاشهای نازی‌زدایی پس از جنگ شان را آغاز کردند، شاخه جنگ روانی فرماندهی کل نیروهای
را آغاز کردند، شاخه جنگ روانی فرماندهی کل نیروهای اعزامی متفقین یک کارزار پروپاگاندای روانی را با هدف تقویت حس مسئولیت جمعی آلمان آغاز کرد. گروه کنترل روابط عمومی و خدمات اطلاعاتی شاخه بریتانیایی کمیسیون کنترل متفقین در ۱۹۴۵ رهنمودهایی را در دسترس مسئولان تولید روزنامه و ایستگاه‌های پخش رادیویی برای مردم آلمان قرار داد که بر «مسئولیت اخلاقی همه آلمانی‌ها برای جرمهای نازی» تأکید می‌کرد. به‌طور مشابه، در بین مسئولان آمریکایی، چنین حس گناه جمعی پیشنیازی برای «آموزش طولانی مدت مردم آلمان» شمرده می‌شد. با
«آموزش طولانی مدت مردم آلمان» شمرده می‌شد. با استفاده از مطبوعات آلمانی، که تحت کنترل متفقین بودند، و همچنین پوسترها و کتابچه‌ها، برنامه‌ای برای مطلع کردن آلمانی‌های معمولی از آنچه در بازداشتگاه‌های اسرای جنگی انجام شده بود، انجام شد. برای نمونه با استفاده از پوسترهایی با عکس قربانیان بازداشتگاه‌های اسرای جنگی در کنار متنی مانند «شما مقصر این هستید!» یا «این بیرحمی‌ها: خطای شما!» تعدادی فیلم که بازداشتگاه‌های اسرای جنگی را نشان می‌داد ساخته و به مردم آلمان نمایش داده شد، مانند «Die Todesmühlen»، در ژانویه
نمایش داده شد، مانند «Die Todesmühlen»، در ژانویه ۱۹۴۶ در منطقه آمریکایی نمایش داده شد، و «Welt im Film No. ۵» در ژوئن ۱۹۴۵. فیلمی که هرگز، بخشی به خاطر تاخیرها و وجود فیلمهای دیگر تمام شد "خاطره اردوگاه‌هاً بود. بر اساس گفته سیدنی برنشتاین (رئیس PWD): بلافاصله پس از آزادسازی بازداشتگاه‌های اسرای جنگی بسیاری از مردم غیرنظامی آلمان مجبور شدند که وضعیت اردوگاه‌ها را ببینند، اجساد پوسیده را به خاک بسپرند و گورهای دسته جمعی را نبش قبر کنند. به خاطر خطر مرگ یا پس گرفتن غذا، مردم غیرنظامی همچنین مجبور می‌شدند که
گرفتن غذا، مردم غیرنظامی همچنین مجبور می‌شدند که اموال خود را به ساکنان سابق اردوگاه‌های اسرا بدهند.
لس ماچوکامبوس یک گروه موسیقی است که در ۱۹۵۹ توسط جولیا کرتس کاستاریکایی (نوهٔ رئیس‌جمهور اسبق کاستاریکا لئون کرتس کاسترو)، رافائل گایوسو اسپانیایی و میلتون زاپاتای پرویی در پاریس تشکیل شد. میلتون زاپاتا یک سال بعد جای خود را به رومانو زانوتی ایتالیایی داد. نام لس ماچوکامبوس از ماچوکامبو، پستانداری که در امریکای جنوبی زندگی می‌کند گرفته شده‌است. از پوست این حیوان برای ساخت نوعی ماندولین کوچک که توسط گروه نواخته می‌شود استفاده می‌شود. این گروه سه نفره به لطف شبکهٔ Jeunesses musicales de France به سرعت مشهور
شبکهٔ Jeunesses musicales de France به سرعت مشهور شد و توانست به کمک آن‌ها ترانهٔ “La bamba” را منتشر کند. این ترانه جایزهٔ بزرگ آکادمی موسیقی فرانسه را از آن خود کرد. اما موفقیت اصلی آن‌ها با ترانهٔ “Pepito” به دست آمد و پای آن‌ها را به صحنه‌های بین‌المللی باز کرد. این موفقیت به لطف صدای استثنایی و رسای جولیا کرتس ادامه پیدا کرد. کارنامه آن‌ها متشکل است از ترانه‌های light ، danceable و ترانه‌های متنوعی از امریکای لاتین و نیز ترانه‌هایی از خوانندگان نامداری چون شارل آزناوور و لئو فرره.
شجاع الدین خورشید بن ابوبکر بن محمد بن خورشید (۵۸۰–۶۲۱) از امرای لر کوچک و بنیان‌گذار سلسله اتابکان بود. ولایت لر کوچک نامی است تاریخی برای استان‌های لرستان و ایلام امروزی. در سال ۵۸۰ ه‍.ق شجاع الدین خورشید یکی از روسای ایشان که از سرکردگان جنگروی شعبه سلورزی یا سللاحورزی یا سلاح بر زین ( کسانی که همیشه سلاحشان بر زین اسبشان بسته بود ) بود سلسله اتابکان لر کوچک را بنیان نهاد. آرامگاه وی در روستای شهنشاه، از توابع شهرستان خرم‌آباد قرار دارد. تأسیس اتابکان لر کوچک. در سال ۵۸۰ هجری قمری شجاع الدینی خورشید، که
کوچک. در سال ۵۸۰ هجری قمری شجاع الدینی خورشید، که یکی از رؤسای لر کوچک بود طوایف لر کوچک را تحت امر خود درآورد و بر قلعهٔ معتبر «مانرود» که از دژهای مستحکم لرستان بود مسلّط شد. اقتدار پیدا کردن شجاع الدین و پیروانش باعث نگرانی خلیفه عباسی، الناصرلدین‌اللّه شد. برای همین شجاع الدین و برادرش نورالدین محمد را به بغداد فراخواند و فرمان تسلیم قلعه مانرود را صادر کرد. اما شجاع الدین و برادرش حاضر به تسلیم قلعه نشدند. به دنبال این کار ناصر برادر شجاع الدین را زندانی کرد، تا اینکه در زندان مرد. شجاع الدین نیز حاضر
کرد، تا اینکه در زندان مرد. شجاع الدین نیز حاضر شد قلعه مانرود را واگذار کرد و در مقابل حکومت ولایت طرازک از ولایت خوزستان را به دست آورد. شجاع الدین قریب ۳۰ سال دیگر در آن حدود حکومت می‌کرد تا آنکه در سال ۶۲۱ هجری قمری از دنیا رفت، گفته می‌شود سن وی بیش از ۱۰۰ سال بوده‌است. شجاع الدین پسر خود بدر و برادرزاده اش سیف الدین رستم را در آخر عمر که از کار افتاده بود به اداره امور قبایل تابعه حکمرانی منصوب کرده بود و جانشینی خود را به ترتیب به بدر و بعد از او به سیف الدین رستم واگذار کرده بود. اما سیف الدین در
سیف الدین رستم واگذار کرده بود. اما سیف الدین در حیات شجاع الدین از پیری او استفاده کرده بدر را به خیانت نسبت به پدر متهم کرد و پدر را بکشتن بدر واداشت و خود بعد از مرگ شجاع الدین خورشید توانست به حکومت دست پیدا کند. گستره حکومتی. طوایف لر کوچک قبایلی بودند از لران ایرانی که در حدود بین عراق عجم و عراق عرب ییلاق و قشلاق می‌کردند و خراج خود را به دیوان بغداد می‌دادند و به بسیار کم حکومتی مستقل داشتند. سرزمین لرستان به دو قسمت لر کوچک و لر بزرگ تقسیم می‌شود. در کتاب تاریخ مغول در صفحه ۴۴۲ و در کتاب مجمل
تولید پراکنده، تولید نامتمرکز، انرژی نامتمرکز یا انرژی پراکنده که در زبان انگلیسی به اختصار نامیده می‌شود که مخفف است به تولید برق از منابع کوچک انرژی گفته می‌شود. تولید پراکنده به مواردی گفته می‌شود که برق در همان محل مصرف یا در نزدیکی محل مصرف تولید می‌شود. تولید پراکنده نیروگاه‌های مقیاس کوچکی هستند که ظرفیت حداکثری تولید آنها ۲۵ مگاوات می‌باشد. تولید پراکنده به آن دلیل به وجود آمد که در برخی از نقاط افت جریان و ولتاژ مشاهده می‌شد. این طرح جهت پرکردن این نقایص مطرح شد. تولید پراکنده به دو دسته تولید
این نقایص مطرح شد. تولید پراکنده به دو دسته تولید همزمان برق و حرارت و نیز برق، سرما و حرارت که مخفف تقسیم می‌شود. منظور از تولید همزمان، تولید برق در کنار صور دیگر انرژی و استفاده از همه موارد به‌طور همزمان است. مولد تولید همزمان مولدی است که اتلاف حرارت آن مستقیماً مورد استفاده قرار گرفته یا برای تولید آب گرم، بخار یا کاربردهای دیگر بازیافت می‌شود. از مزایای مهم تولید همزمان این است که بازده الکتریکی مؤثر آن بیش از ۱٫۵ برابر بازده نیروگاه‌های حرارتی است. در حال حاضر، کشورهای صنعتی بیشتر برق خود را در
در حال حاضر، کشورهای صنعتی بیشتر برق خود را در تأسیسات بزرگ متمرکز مثل سوخت فسیلی (زغال سنگ، گاز)، هسته‌ای یا برق‌آبی تولید می‌کنند. این نیروگاه‌ها هزینه‌ها را به خوبی کاهش می‌دهند، اما برق را معمولاً به مسافت‌های دور منتقل می‌کنند و محیط زیست را تحت تأثیر قرار می‌دهند. تولید پراکنده روش دیگر است. این روش حجم تلفات انرژی در برق منتقل شده را کم می‌کند زیرا برق بسیار نزدیک جایی که در آن مصرف می‌شود، یا حتی در همان ساختمان، تولید می‌شود. این کار اندازه و تعداد خطوط قدرتی که باید ساخته شوند را کم می‌کند.
تعداد خطوط قدرتی که باید ساخته شوند را کم می‌کند. تاریخچه. تولید پراکنده اگرچه مفهومی نوین در ادبیات اقتصادی صنعت برق است ولی ماهیت واقعی آن چندان جدید نیست. در روزهای نخستین تولید برق، تولید پراکنده یک اصل فراگیر بود، به این گونه که اولین نیروگاه‌های برق تنها مشترکان نزدیک و همسایه خود را تغذیه می‌کردند. با توجه به این‌که شبکه‌های جریان مستقیم اولین شبکه‌های برق بودند به منظور ایجاد تعادل بین تولید و مصرف از منابع ذخیره موجود در محل مانند باتری‌ها استفاده می‌شد. بعدها و بر اثر پیشرفت فناوری (مانند به وجود
بعدها و بر اثر پیشرفت فناوری (مانند به وجود آمدن شبکه‌های جریان متناوب) این امکان پیدا شد که برق در مسافت‌های طولانی انتقال پیدا کند. اندک اندک سیستم‌های عظیم الکتریکی شامل نیروگاه هاو شبکه‌های بزرگ انتقال و توزیع به وجود آمد. تعادل بین تولید و مصرف از طریق میانگین اثر تعداد زیادی از بارهای لحظه‌ای انجام شد و امنیت این شبکه‌های بزرگ افزایش پیدا کرد به این صورت که در صورت وقوع خطا و از مدار خارج شدن یکی از منابع، دیگر منابع موجود به شبکه وظیفه جبران تولید را بر عهده می‌گرفتند. در دهه‌های اخیر، پیشرفت‌های
را بر عهده می‌گرفتند. در دهه‌های اخیر، پیشرفت‌های فناوری، تغییرات اقتصادی و مقررات زیست‌محیطی سبب شده که نسبت به مفهوم تولید پراکنده علاقه‌مندیهای فراوانی به وجود آید. آژانس بین‌المللی انرژی در سال ۲۰۰۲ اعلام کرد که این ۵ عامل اساسی در فراگیر شدن مفهوم تولید پراکنده نقش داشته‌است: توسعه فناوریهای تولید پراکنده، محدودیت در ساخت خطوط انتقال، افزایش تقاضای انرژی پایدار از سوی مشترکان، خصوصی‌سازی بازار برق و نگرانی‌های تغییرات آب‌وهوا اهداف استفاده از تولیدات پراکنده. اهداف استفاده از تولیدات پراکنده از دید
پراکنده. اهداف استفاده از تولیدات پراکنده از دید شرکت توزیع و از دید مشترک متفاوت است. در واقع اگر مالک DG شرکت توزیع باشد، اهداف مورد نظر می‌تواند آزادسازی ظرفیت شبکه توزیع، بهبود قابلیت اطمینان سیستم، تولید همزمان برق و حرارت، بهبود کیفیت توان و پروفیل ولتاژ و کاهش تلفات باشد. اگر مالکیت DG در اختیار مشترک باشد، این اهداف می‌تواند فروش برق و شرکت در بازار انرژی، فروش برق به عنوان سرویس جانبی، بهبود قابلیت اطمینان خود یا تشویق‌های دریافتی از شرکت توزیع و…باشد. متأسفانه چون مالکیت بیشتر تولیدات پراکنده در
متأسفانه چون مالکیت بیشتر تولیدات پراکنده در اختیار مشترکین می‌باشد، لذا شرکت‌های توزیع کنترل کمتری روی اندازه و محل نصب تولیدات پراکنده دارند. در نتیجه برای جلوگیری از تأثیرگذاری منفی تولیدات پراکنده بر پارامترهای مختلف سیستم، باید یک استاندارد کلی و جامع برای کنترل، نصب و جایابی این تولیدات وجود داشته باشد. به‌طور کلی هدف از استفاده از منابع تولید پراکنده در شبکه‌های توزیع، تأمین تمام یا قسمتی از توان مصرفی شبکه به‌صورت تمام وقت یا پاره وقت می‌باشد که در این میان هدف اصلی تولید توان اکتیو است. علل رویکرد
میان هدف اصلی تولید توان اکتیو است. علل رویکرد به منابع تولید پراکنده. در ساختار قدیم صنعت برق در کشورهای پیشرفته و وضعیت موجود بسیاری از کشورها، وظایف تولید، انتقال و توزیع توان بر عهده شرکت‌های برق مجتمع (VIU) بود. افزایش میزان تقاضای توان در چند سال اخیر، در بسیاری از کشورها موجب شد که این شرکت‌ها نتوانند به صورت مؤثر، جوابگوی این میزان تقاضای زیاد باشند. در نتیجه خاموشی، قطع برق و معیوب شدن تجهیزات و… در بسیاری از کشورها، به ویژه ایالات متحده صورت گرفت و به تبع آن قیمت‌ها در دوره‌های پیک به شدت بالا
و به تبع آن قیمت‌ها در دوره‌های پیک به شدت بالا رفت. این در حالی بود که همراه با رشد اقتصادی کشورها که منجر به افزایش میزان انرژی مورد نیاز آن‌ها بود، مسئله کیفیت توان و قابلیت اطمینان آن نیز اهمیت پیدا نمود. علاوه بر این، بحران نفت در سال ۱۹۷۳ موجب شد که بسیاری از کشورهایی که در صنعت خود به سوخت‌های فسیلی وابسته بودند، در پی یافتن جایگزینی مناسب برای این سوخت‌ها باشند. همچنین با افزایش آگاهی عمومی در مورد مسائل زیست‌محیطی، یافتن جایگزینی مناسب برای سوخت‌های فسیلی اهمیت بیشتری پیدا کرد. مطالعات انجام شده
فسیلی اهمیت بیشتری پیدا کرد. مطالعات انجام شده نشان می‌دهد که انرژی‌های تجدیدپذیر شامل انرژی خورشید، باد، آب، بیوماس، زمین گرمایی و… که از نظر زیست‌محیطی مناسب بوده، می‌توانند جایگزین مناسبی برای سوخت‌های فسیلی باشند. بدین ترتیب عواملی مانند تجدید ساختار صنعت برق، نیاز به افزایش ظرفیت سیستم و پیشرفت تکنولوژی‌ها به‌طور همزمان، پایه و اساس معرفی تکنولوژی‌های تولید پراکنده می‌باشند. عوامل محرک فراوانی باعث افزایش تمایل به‌کارگیری سیستم‌های تولید پراکنده شده‌است که به‌طور کلی این عوامل را می‌توان در پنج گروه
که به‌طور کلی این عوامل را می‌توان در پنج گروه به شرح زیر تقسیم‌بندی نمود: مزایای اقتصادی DG از دید مشترکین. ۵- منبع جدید درآمد: DG این امکان را به مشترکین می‌دهد که بتوانند انرژی تولیدی خود را به فروش رسانده یا حالت کمکی برای بازاریابی داشته باشد. مزایای اقتصادی DG از دید شرکت توزیع الکتریکی. ۹- افزایش قابلیت توان: استفاده از DG می‌تواند سبب کاهش یا حذف خاموشی در نقاط معینی از شبکه توزیع شود. معایب استفاده از تولیدات پراکنده. علیرغم تمام مزایای DG باید توجه خاصی به اثرات منفی احتمالی آن روی شبکه توزیع
توجه خاصی به اثرات منفی احتمالی آن روی شبکه توزیع داشته باشیم که شاید بیشترین این تأثیرات، مسائل مربوط به سطح ولتاژ و هماهنگی حفاظتی باشد. همچنین موجب پیچیده شدن شبکه و در نتیجه توسعه سیستم حفاظت شبکه شده و نیز بهره‌برداری و کنترل شبکه را نیز مشکل می‌سازد. اتصال DGها به شبکه باعث ایجاد هارمونیک در شبکه و کاهش امپدانس اتصال کوتاه می‌شود. ضمناً اگر در هنگام خاموشی، DG متصل به شبکه به صورت جزیره ای کار کند می‌تواند برای تعمیرکاران شبکه خطرناک باشد.
براَفزا (به انگلیسی: Add-on)، عبارتی کلی است که اسنپین‌ها (snap-in)، افزایه‌ها (plug-in)، افزونه‌ها (extension) و پوسته‌ها (theme)، همه را شامل می‌شود. برای مثال می‌توان به برافزاهای موزیلا (Mozilla Add-ons) اشاره کرد که افزونه‌ها، افزایه‌ها، و پوسته‌هایی که نرم‌افزارهای کاربردی موزیلا محور را بهبود می‌بخشند شامل می‌شود. انواع برافزا. انواع مختلف برافزا شامل موارد زیر است:
ورنر ادوارت فریتس فون بلومبرگ (۲ سپتامبر ۱۸۷۸ – ۱۴ مارس ۱۹۴۶) یک فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود. سال‌های اولیه. ورنر فون بلومبرگ روز ۲ سپتامبر سال ۱۸۷۸ در شهر اشتارگارت در ایالت پومرانیا به دنیا آمد. پدرش یک سرهنگ پروسی بود. دوره دانشسرای نظامی را در گروس‌لیشترفلده گذراند و سال ۱۸۹۷ با درجه ستوان دومی به هنگ ۷۳ فوسیلیر پیوست. ترفیع فون بلومبرگ به درجه ستوان یکمی، طبق معمول شرایط روز، تا سال ۱۹۰۷ به طول انجامید. بین سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۷ در دانشکده جنگ به تحصیل پرداخت و سپس سال ۱۹۰۸ وارد ستاد کل شد.
به تحصیل پرداخت و سپس سال ۱۹۰۸ وارد ستاد کل شد. فون بلومبرگ سال ۱۹۱۱ به درجه سروانی نائل آمد. فون بلومبرگ در جریان جنگ جهانی اول عملکرد متمایزی به عنوان افسر ستاد کل و افسر رزمی در جبهه غربی از خود نشان داد تا مفتخر به دریافت نشان پور لو مریت درجه سرگردی گردد. رایشسور. ترفیع درجات: پس از جنگ با تشکیل رایشسور، فون بلومبرگ بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۱ ریاست ستاد یک تیپ و سپس تا سال ۱۹۲۴ ریاست ستاد منطقه نظامی شماره ۵ را عهده‌دار بود. سپس توسط سپهبد هانس فن زکت ریاست ستاد آموزش نیروی زمینی مصوب گشت. ارتشبد ویلهلم
ستاد آموزش نیروی زمینی مصوب گشت. ارتشبد ویلهلم هایه، جانشین فن زکست، با علاقه‌ای که به فون بلومبرگ داشت، سال ۱۹۲۷ او را به درجه سرتیپی ترفیع و در جایگاه ریاست دفتر نیرو (عنوان پوششی ستاد کل در رایشسور) قرار داد. فون بلومبرگ سال ۱۹۲۹ به دست هایه به درجه سرلشکری رسید. فون بلومبرگ سال ۱۹۲۸ از اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بازدید کرد و به شدت تحت تأثیر وضعیت خوب و قدرتمند ارتش سرخ قرار گرفت. این بازدید عقاید او در مورد قدرت حکومت تک حزبی که منجر به تبدیل به قدرت نظامی قوی می‌شد را تحت تأثیر قرار داده بود و آن
نظامی قوی می‌شد را تحت تأثیر قرار داده بود و آن را تأیید می‌کرد. فون بلومبرگ باور داشت که جنگ جهانی بعدی، همانند جنگ جهانی پیشین، به جنگ تمام‌عیار بدل خواهد شد و نیازمند بسیج و تجهیز کامل و گسترده جامعه و اقتصاد آلمان است. بر این اساس حکومت تک حزبی گزینه‌ای مناسب برای آماده‌سازی نظامی و اقتصادی جامعه در دوران صلح بود. فون بلومبرگ با سرتیپ کورت فن شلایشر، رئیس دفتر امور وزارتی، در مورد اداره سربازان دچار اختلاف شد. ماه اوت سال ۱۹۲۹، زمانی که فون بلومبرگ بر تقویت حفاظت مرزی با فرانسه تأکید می‌کرد، فن شلایلر
حفاظت مرزی با فرانسه تأکید می‌کرد، فن شلایلر اخباری را به واسطه روزنامه‌ها درز داد که فون بلومبرگ و نیروهای داوطلب رزمایش نظامی در وستفالیا برگزار کرده‌اند. فن شلایشر نمی‌خواست قبل از آن که فرانسه از راینلانت عقب‌نشینی کند، با تهدید این کشور نقض پیمان ورسای کرده باشد. هنگامی که ویلهلم گرونر، وزیر دفاع، فون بلومبرگ را به برلین احضار کرد و از وی توضیح خواست، فن شلایلر در مقابل گرونر به او به عنوان کسی که به فرانسوی‌ها بهانه لازم برای ماندن در راینلانت می‌داد، حمله کرد. در نتیجه فون بلومبرگ از مقام خود کنار
حمله کرد. در نتیجه فون بلومبرگ از مقام خود کنار گذاشته و به فرماندهی منطقه نظامی شماره ۱ در پروس شرقی گماشته شد. از آنجا که پروس شرقی از بقیه خاک آلمان جدا شده بود و تنها یک لشکر پیاده در آن مستقر بود، فون بلومبرگ شروع به تهیه لیستی از تمام مردانی که آمادگی خدمت نظامی را داشتند کرد تا تعداد سربازان را در صورت وقوع جنگ با لهستان افزایش دهد. فون بلومبرگ در دوران فرماندهی این منطقه نظامی تحت تأثیر افکار لودویگ مولر قرار گرفت و با ناسیونال سوسیالیسم آشنا شد. فون بلومبرگ به خودی خود اهمیت اندکی به این عقاید
فون بلومبرگ به خودی خود اهمیت اندکی به این عقاید می‌داد اما تنها باور او بر اینکه تنها یک استبداد می‌توانست آلمان را از نظر نظامی قوی کند و این ایدئولوژی بهترین گزینه برای ایجاد چنین استبداد در آلمان بود، انگیزه وی برای پشتیبانی از آن شد. از آنجا که بلومبرگ تنها فرماندهی یک لشکر پیاده‌نظام در پروس شرقی را بر عهده داشت، به شدت به حفاظت مرزی برای افزایش تعداد نیروها در دسترس متکی بود. این مسئله منجر به همکاری نزدیک وی با اس‌آ، نیروی شبه نظامی حزب ناسیونال سوسیالیست، به عنوان منبعی از داوطلبان برای نیروهای
به عنوان منبعی از داوطلبان برای نیروهای حفاظت مرزی شد. بسیاری پروس شرقی را به عنوان الگویی برای همکاری آینده نیروهای مسلح و حزب ناسیونال سوسیالیست می‌دیدند. به هر صورت فون بلومبرگ اس‌آ را تنها شریک نیروهای مسلح می‌دید اما مخالف جایگزینی اس‌آ با رایشسور به عنوان نیروی نظامی اصلی آلمان بود. همانند اغلب ژنرال‌های آلمان، بلومبرگ نیز آینده را به صورت ارتشی نازی پیش‌بینی می‌کرد که در آن نازی‌ها به افراد عادی عقاید ملی گرایانه فوق‌العاده و ارزش‌های نظامی القا کرده و آن‌ها را شست و شوی مغزی می‌دادند و در حالی که
و آن‌ها را شست و شوی مغزی می‌دادند و در حالی که نیمه سربازانی بودند وارد رایشسوهر می‌شدند که تنها کنترل نظامی آن‌ها برای ژنرال‌ها مطرح بود و همین مسئله باعث می‌شد تا ژنرال‌ها و بلومبرگ دنبال موضوع را نگیرند و آسوده‌خاطر باشند. در ۱۹۳۱، بلومبرگ از آمریکا بازدید کرد و در این کشور عقاید خود در مورد مزایای دولت نازی برای آلمان را آشکارا و با جدیت اعلام کرد. شارلوت، همسر اول بلومبرگ در ۱۱ می ۱۹۳۲ از دنیا رفت و بلومبرگ را به همراه دو پسر و سه دخترش تنها گذاشت. در سال ۱۹۳۲، بلومبرگ عضو هیئت اعزامی آلمان به
در سال ۱۹۳۲، بلومبرگ عضو هیئت اعزامی آلمان به «کنفرانس خلع سلاح بین‌المللی» ژنو بود، که در آن وی به عنوان رئیس هیئت نظامی آلمان نه تنها عقاید خود در مورد طرفداری از نازی‌ها به مطبوعات اعلام کرد بلکه از موقعیت خود به عنوان رئیس هیئت نظامی آلمان استفاده کرد تا اظهارات خود را به گوش پاول فون هیندنبورگ برساند که موقعیتش به عنوان رئیس‌جمهور وی را به فرمانده کل قوا تبدیل نموده بود. بلومبرگ در گزارش خود به هیندنبورگ نوشت که تلاش رقیب سرسختش شلایلر برای ایجاد دولت توتالیتر نظامی (Wehrstaat-مفهومی شامل تلفیقی از
توتالیتر نظامی (Wehrstaat-مفهومی شامل تلفیقی از ارتش و بخش‌های غیرنظامی با ارجحیت بر نظامیان) بی‌ثمر بوده و با شکست مواجه شده است و آنچه که نیاز است یک دیدگاه جدید برای ایجاد دولت توتالیتر نظامی است. تا اواخر ژانویه ۱۹۳۳ مشخص شد دولت شلایلر تنها به زور حکومت نظامی و فرستادن رایشسوهر برای برخورد با مخالفین می‌تواند در قدرت بماند. در اینجا نیروی نظامی مجبور بود صدها بلکه هزاران نفر از غیرنظامیان آلمانی را بکشد: هر گونه نظامی که با این وضعیت ثبات می‌یافت نمی‌توانست اتفاق نظر عمومی ملی را برای ایجاد دولت
نمی‌توانست اتفاق نظر عمومی ملی را برای ایجاد دولت توتالیتر نظامی به دست آورد. ارتش تصمیم گرفت که تنها شخص هیتلر قادر است به صورت صلح‌آمیز وحدت ملی را ایجاد کند که اجازه می‌داد تا دولت توتالیتر نظامی ایجاد شود، از این رو ارتش به هیندنبورگ فشار آورد تا هیتلر را به عنوان صدراعظم انتخاب کند. بلومبرگ یکی از کانال‌های اصلی بود که خواسته رایشسوهر در مورد انتخاب هیتلر به عنوان صدراعظمی را به گوش هیندنبورگ رساند. اواخر ژانویه ۱۹۳۳، رئیس‌جمهور هیندنبورگ بدون اطلاع صدراعظم، شلایلر یا فرمانده ارتش ژنرال کورت فن
صدراعظم، شلایلر یا فرمانده ارتش ژنرال کورت فن هامرشتاین-اکورد، بلومبرگ را از "کنفرانس خلع سلاح" ژنو به برلین فراخواند. وقتی شلایلر از موضوع مطلع شد، به درستی حدس زد که فراخواندن بلومبرگ به برلین به معنی محکوم به شکست بودن دولتش بود. وقتی بلومبرگ در ۲۸ ژانویه ۱۹۳۳ به ایستگاه قطار برلین رسید، سرگرد "دون کونتزن" و سرگرد اوسکار فون هیندنبرگ" –آجودان و پسر رئیس جمهور هیندنبورگ وی را ملاقات کردند. کونتزن حامل دستوراتی برای بلومبرگ از طرف "هامرستین" بود تا گزارشهای خود را بلافاصله به وزارت دفاع ارائه کند، در حالی
خود را بلافاصله به وزارت دفاع ارائه کند، در حالی که "اوسکار فون هیندنبرگ" حامل دستوری بود که بلومبرگ باید به کاخ ریاست جمهوری برود. بعد از اعتراض‌های کونتزن، بلومبرگ ملاقات با رئیس‌جمهور را انتخاب کرد و در مقابل وی به عنوان وزیر دفاع سوگند وفاداری یاد کرد. انتخاب بلومبرگ (و برکناری شلایلر از پست وزارت دفاع) به سرعت و خلاف قانون اساسی انجام گرفت زیرا در اواخر ژانویه ۱۹۳۳ شایعاتی در برلین پخش شده بود که شلایلر قصد کودتا و سرنگونی دولت را دارد. برای مقابله با کودتای احتمالی از طرف شلایلر، هیندنبورگ می‌خواست