payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از جمله مقالهٔ مفصّلی از حمید امجد به نامِ «این «نقد» کجا ایستاده است؟». دیگرانی هم بودند که فیلم را پسندیدند؛ مثلاً جهانبخش نورایی «کیفیت» آن را همچون «نمایش ذبح و مثله کردن خلاقیت . . . به عنوان جلوه‌ای از موقعیت دردبار بشری در پای‌بندی به حقیقت و خلوص در برابر دروغ و ناخالصی» ماندگار و «از زمان و مکان و روزگار ما فراتر» می‌دانسته‌ و منیژه حکمت آن را «مانیفست سینمای ایران» شمرد.
کلاغ فیلمی به نویسندگی و کارگردانیِ بهرام بیضایی با بازیِ حسین پرورش و آنیک شفرازیان و پروانه معصومی است که – پس از کوششِ نافرجام برای ساختنِ فیلمِ "حقایق درباره‌ی لیلا دختر ادریس" – در سالِ ۱۳۵۶ ساخته شد. این سوّمین فیلمِ بلندِ بیضایی است. خلاصهٔ داستان. اصالت (حسین پرورش) در جستجوی موضوعی برای ساختنِ یک برنامهٔ تلویزیونی است که یک آگهی در روزنامهٔ عصر می‌بیند که نوشته دختر جوانی گم شده و یابنده با نشانیِ مندرج در آگهی تماس بگیرد. عکس دختر گمشده به نظرِ اصالت آشنا می‌آید، و می‌کوشد به یاد آورد که او را کجا
آشنا می‌آید، و می‌کوشد به یاد آورد که او را کجا دیده است. شب‌هنگام آسیه (پروانه معصومی) به دورهٔ هفتگیِ همکاران می‌رود، و موضوعِ دخترِ گمشده را به‌طورِ شوخی‌آمیز به میان می‌آورد. آسیه آموزگار مدرسهٔ کر و لال‌هاست و در منزل خاطراتِ مادرشوهرش را می‌نویسد، که از خانوادهٔ اصیل و متجدّدی بوده است. اصالت به نشانیِ داده شده در آگهی می‌رود و می‌فهمد که نشانی مربوط به سی سال پیش است: سنگلج. آسیه نیز به موضوعِ دخترِ گمشده علاقه نشان می‌دهد. همکارانِ اصالت موفّق می‌شوند با یک تلفنِ دروغین او را به تهیهٔ گزارشی از
با یک تلفنِ دروغین او را به تهیهٔ گزارشی از آلودگیِ هوا بکشانند. مادر در بازگفتنِ خاطراتش آسیه را به دوره‌ای دور می‌برد، به دیدارِ جاها و مردمی که دیگر نیستند. مادر در جوانی نامزدش را از دست داده و به ازدواجی کوتاه و بی‌عشق تن درداده، و اصالت را، که فرزندخوانده‌اش است، در شلوغیِ زمانِ جنگ در بیمارستان یافته است. چندی بعد مادر با شنیدنِ خبرِ دروغِ پیدا شدنِ دخترِ گمشده منقلب می‌شود، و آسیه که بو برده که همهٔ این مسائل با هم مربوط است به جستجو می‌پردازد و در اتاقِ مادر عکسِ دخترِ گمشده را می‌یابد و می‌فهمد
اتاقِ مادر عکسِ دخترِ گمشده را می‌یابد و می‌فهمد که گمشده همانا جوانیِ مادر است. ساخت. مردادِ ۱۳۵۵: توافق نهایی مابین تهیه‌کننده فیلم کلاغ «شرکت گسترش صنایع سینمایی ایران» و بهرام بیضایی و همچنین ادامه نگارش فیلم‌نامه «کلاغ» توسط بهرام بیضایی در جریانِ فیلمبرداری سکانسِ نهایی نزاعی میانِ کارگردان و پروانه معصومی درگرفت، که با میانجی‌گریِ همکاران برطرف شد. نمایش. تهیه‌کننده "کلاغ" را به جشنوارهٔ جهانیِ فیلمِ تهران برد. بیضایی هم از این کار حمایت کرد: «اینکه هیچ کاری نکنیم که کاری کرده باشیم در زندگی هیچ جا
هیچ کاری نکنیم که کاری کرده باشیم در زندگی هیچ جا به نتیجه نرسیده. اینکه هیچ کاری نکنیم که مبادا دستمان آلوده شود در هیچ جای دنیا نتیجه‌ای نداشت.» ولی نه جایزه‌ای به فیلم رسید و نه نمایشِ عمومیِ خوبی داشت: آتش‌سوزیِ سینماها در جریانِ انقلابِ ۱۳۵۷ مانعِ نمایشش شد. ولی پس از انقلاب در تلویزیون نشانش دادند. دربارهٔ فیلم. خاطره شیبانی بر این باور بوده است که مسئلهٔ بنیادین در فیلم‌های بیضایی این است که آدمی جهان را چگونه می‌بیند؛ و بدین ترتیب بیضایی را پیشگامِ برتری دادن به درونیّات قهرمان در سینمای ایران
برتری دادن به درونیّات قهرمان در سینمای ایران می‌داند. وی توضیح می‌دهد که روی همین اصل دوربینِ بیضایی به زاویهٔ دیدِ آسیه، قهرمانِ فیلم، نزدیک می‌شود. در فرهنگِ عامّه. سالِ ۱۳۹۵ دامون نوردین ترانه‌ای به نامِ «رگبار» خوانده که در آن به فیلم‌های بیضایی، از جمله "کلاغ" و شخصیتِ آسیه، اشاره می‌شود.
عمو سیبیلو فیلمی ۲۹دقیقه‌ای است به نویسندگی و کارگردانیِ بهرام بیضایی از سالِ ۱۳۴۹. فیروز شیروانلو بانی ساخت این فیلم شد. بازیگرانِ این فیلم بچّه‌های کوی کن هستند و صادق بهرامی در نقشِ عمو سیبیلو. داستان. مردی میانه‌سال برای فرار از شلوغی به منزلی جدید در حاشیهٔ شهر پناه آورده است و تنها زندگی می‌کند. کنارِ خانه‌اش زمینی است که کودکانی در آن فوتبال بازی می‌کنند. مرد از سر و صدای کودکان ناراضی است و کودکان هم سبیل او را مسخره می‌کنند. نام «عمو سیبیلو» را هم بچه‌ها برایش انتخاب کرده‌اند. مرد توپ بچه‌ها را
بچه‌ها برایش انتخاب کرده‌اند. مرد توپ بچه‌ها را قایم می‌کند و کودکان هر بار بیشتر اذیتش می‌کنند. تا این که مرد عصبی می‌شود و وقتی دنبال آن‌ها می‌کند، یکی از بچه‌ها از دیوار می‌افتد. چندی بعد که مرد احساس تنهایی می‌کند، کودکان را در شهر می‌یابد و آن‌ها را تا بیمارستانی تعقیب می‌کند. او با کودک آسیب‌دیده و بقیه بچه‌ها آشتی می‌کند و بچه‌ها دوباره برای بازی به کنار خانهٔ او برمی‌گردند.
سفر فیلمی ۳۴دقیقه‌ای از بهرام بیضایی است که سالِ ۱۳۵۱ ساخته شد. داستان. دو پسربچّهٔ کارگرند که یکی در جستجوی پدر و مادرش است و دیگری او را همراهی می‌کند، به این امید که این والدینِ موهوم کارِ بهتری برایشان پیدا خواهند کرد . . . در نظرِ دیگران. فضای "سفر" خیال‌آمیز و افسانه‌وار است. علی میرزایی به یاد آورده که این فیلم «کلی برای» بیضایی «و کانون گرفتاری ایجاد کرد.» کیومرث پوراحمد در مجلّهٔ "ستاره سینما" (مردادِ ۱۳۵۲) نقدی بر این فیلم نوشت. بهمن مقصودلو این فیلم را «فوق‌العاده» می‌دانسته، از این حیث که «در
فیلم را «فوق‌العاده» می‌دانسته، از این حیث که «در اتمسفری قوی و در مدتی کوتاه حرفش را می‌زند.» فرّخ غفّاری هم بر آن بوده که "سفر" «شاید شاهکار او باشد.»
سایه‌های بلند باد فیلمی از بهمن فرمان‌آرا است که براساس داستان «معصوم اول» هوشنگ گلشیری و با بازی فرامرز قریبیان، سعید نیک‌پور و حسین کسبیان سال ۱۳۵۷ در روستای هنجن ساخته شد. خلاصه. مترسکی با چهره‌ای سفید و دو دست چوبی، که دو پرنده به آن آویزان است، در کشتزار است. عبدالله (فرامرز قریبیان)، که تنها رانندهٔ روستا است، روی چهرهٔ سفید مترسک چشم و دهان و بینی می‌کشد و کلاه خود را سر آن می‌گذارد. صبح روز بعد پیرزنی به نام ننه صغری در مواجهه با مترسک از هوش می‌رود...
پ مثل پلیکان به کارگردانی پرویز کیمیاوی و بازیگری آقا سید علی میرزا در سال ۱۳۵۱ خورشیدی ساخته شد. این فیلم یکی از تاثیرگذارترین و شاعرانه‌ترین فیلم‌های مستند تاریخ سینمای ایران است بازیگر اصلی آن آقا سید علی میرزا بود. سیدعلی میرزا پیرمردی بود که در خرابه‌های ارگ طبس زندگی می‌کرد و با کمک مردم، روزگار می‌گذراند. از جوانی به دلیل اختلاف با خانواده در خرابه‌های ارگ زندگی می‌کرد و به شهر طبس نمی‌آمد. موفقیت فیلم در نمایش فضای غریب، تنها و پر مهرِ آسیدعلی میرزا، او را تبدیل به شخصیت سینماییِ جذاب و ماندگاری
او را تبدیل به شخصیت سینماییِ جذاب و ماندگاری کرده بود. داستان. سید علی میرزا اهل طبس در ایام جوانی‌اش عاشق دختری به نام مریم می‌شود. اما خانواده سید علی میرزا با وصلت وی با مریم شدیدا مخالفت می‌کنند و زندگی را برای میرزا، پوچ و بی معنی می‌کنند. مریم نیز که از میرزا ناامید می‌شود بر حسب اجبار با مرد دیگری ازدواج می‌کند و زندگی میرزا را به یاس مطلق مبدل می‌کند. ادامه زندگی بدون مریم به حدی برای میرزا دردآور و غیر قابل تصور می‌شود که چاره ای جز جنون نمی‌یابد. میرزا با دلی شکسته جلای شهر و خانواده می‌کند و
میرزا با دلی شکسته جلای شهر و خانواده می‌کند و چون جغد شومی به مدت ۴۰ سال به تنهایی در ارگ مخروبه شهر طبس ماوا می‌گزیند. مردم وی را دیوانه می‌پندارند و دست به آزار و اذیتش می‌برند. پس از زلزله شایع شد كه مردم طبس پیکر او را از زیر آوار بیرون آورده اند و در محوطه امامزاده این شهر دفن كرده اند، اما پس از ۲۳ سال و در سال ۱۳۸۱ زمانی كه كارشناسان میراث فرهنگی برای بازسازی و احیای ارگ طبس به آن جا رفتند پیکر او را سالم پیدا كردند. زمانی كه ارگ طبس زیر نظر میراث استان خراسان بود، برای خاكبرداری و یافتن پلان اصلی
خراسان بود، برای خاكبرداری و یافتن پلان اصلی بنا اقدام شد. در مراحل پایان كار، در یكی از بخش های ارگ، پیکر او را تقریبا سالم، پیدا كردند. پوست بدن، صورت و لباس های او هیچ تغییری نكرده بود. اما به نظر می رسید پیکر از داخل پوسیده باشد، با این حال پیکر را به راحتی بلند كرده و حركت داده شد. صورت او سالم و از روی عكس و فیلم های موجود كاملا قابل شناسایی بود. و این تعجب همه را برانگیخته بود، چون طبس شهر گرمسیری است. برخی از مردم طبس برای او احترام زیادی قایل بودند با این حال مردم طبس خواستند او را در ارگ طبس دفن
با این حال مردم طبس خواستند او را در ارگ طبس دفن كنند. با موافقت مسئولان، پیکر او در یكی از راهروهای ارگ دفن شد. در این مراسم تمام مردم جمع شده بودند، به طوری كه تا به امروز در هیچ مراسم تشییعی در طبس، چنین جمعیتی دیده نشده بود شاید این جریان مردم را به یاد دفن کردن عزیزان و نزدیکانشان در زمان زلزله ۵۷ طبس می انداخت.در باره او می گویند: آدم خاصی بود و بعد از فوت پدرش رفتارهای بعضی از اقوام باعث شد از مردم دوری كند. حتی عده ای به او مجنون می گفتند. در صورتی كه او، شخصی باهوش، باسواد و خوش ذوق بود و شعر می
كه او، شخصی باهوش، باسواد و خوش ذوق بود و شعر می گفت و خط بسیار خوشی نیز داشت. اشعاری كه در فیلم خوانده می شود، متعلق به مرحوم آسید علی میرزا است. او روی دیوارهای ارگ نیز با خط خود اشعار زیادی نوشته بود.
ایران سرای من است فیلمی به کارگردانی پرویز کیمیاوی محصول سال ۱۳۷۷ است. خلاصه داستان. سهراب نویسنده جوان کرمانی در تدارک تألیف کتابی دربارهٔ تاریخ شعر کهن ایران است و برای دریافت مجوز چاپ کتابش در راه تهران در کویر گم می‌شود. در راه با شخصیت‌های عجیبی آشنا می‌شود و شاعران قدیمی در برابر او ظاهر می‌شوند. عاقبت از طریق قنات‌های خشک کویر از راهروهای متروی تهران سر درمی‌آورد.
باغ سنگی فیلمی مستند داستانی به کارگردانی پرویز کیمیاوی، محصول سال ۱۳۵۵ خورشیدی است. این فیلم در سال ۱۹۷۶ جایزهٔ خرس نقره ای بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین را از آن خود کرد . داستان فیلم برگرفته از زندگی فردی بنام درویش خان اسفندیار پور است که نزدیکی شهر کوچکی بنام بَلوَرد در فاصله حدود ۴۰ کیلومتری شهر سیرجان در استان کرمان باغی بنام باغ سنگی ایجاد می‌کند. خلاصه داستان مستند. درویش خان اسفندیار پور، مردی کر و لال با خانواده‌اش از طریق چوپانی و باغبانی زندگی می‌کند. او پس از اصلاحات ارضی در سال
زندگی می‌کند. او پس از اصلاحات ارضی در سال ۱۳۴۰ برای اعتراض به از دست دادن املاکش، دست از باغ‌داری برمی‌دارد تا اینکه همهٔ درختان زمین باقی ماندهٔ او خشک شوند. او به همه شاخه‌های درخت‌های میوه سنگ آویزان می‌کند و از آنها چون میوه حقیقی مراقبت می‌کند. بر همین اساس بر سنگ آرامگاه او چند بیتی از شاعر به نام شهر سیرجان خانم سید رخساره شهیدی آورده شده است. در ادامه این ابیات (با تصحیح بر اساس متن اولیه کتاب افسانه محبت اثر رخساره شهیدی) آورده شده است: رهرويي دردآشنا ديدم که هستي باخته بعد عمري رنج و محنت باغ
ديدم که هستي باخته بعد عمري رنج و محنت باغ سنگي ساخته ميوه هاي آن درختان سنگ هاي گونه گون با دو صد خون جگر بر رشته اي افراخته باغ سنگش را دگر ظالم نمي گيرد از او با چنان اميد او اين چنينش ساخته
مغول‌ها فیلمی به کارگردانی پرویز کیمیاوی و بازیگری فهیمه راستکار و آسد علی میرزا ساخته سال ۱۳۵۲ می‌باشد. موضوع فیلم. پرویز کیمیاوی کارگردانی است که در تدارک ساخت فیلمش به دنبال مأموریتی فنی از سوی تلویزیون به زاهدان اعزام می‌شود، در حالی که همسرش دارد روی تز دکترا با موضوع حمله مغول‌ها کار می‌کند. حمله مغول‌ها و گسترش تلویزیون و آینده سینما به شکلی کمیک به هم متصل می‌شوند و فیلم در سیری رویاوار از یک دنیا به دنیای دیگری حرکت می‌کند.
اوکی مستربه کارگردانی و نویسندگی پرویز کیمیاوی ساخته شده است که در آن چند بازیگر غیرایرانی نیز نقش‌آفرینی داشته‌اند. این فیلم همزمان با به وقوع پیوستن انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ توقیف شد و هرگز به نمایش همگانی درنیامد. اوکی مستر از نخستین فیلم‌های توقیف شده پس از انقلاب به‌شمار می‌رود. فرخ غفاری در نقش یک آمریکایی استعمارگر نقش‌آفرینی کرده‌ است. داستان فیلم. ویلیام ناکس دارسی (با بازی فرخ غفاری) ناگهان وارد یکی از دهات ایران می‌شود. هدف او به دست آوردن امتیاز استخراج نفت است. اهالی از او استقبال
آوردن امتیاز استخراج نفت است. اهالی از او استقبال درخشانی نمی‌کنند، بنابراین سعی دارسی به تغییر دادن عقاید و سنت‌های اهالی صرف می‌شود. او با همیاری دستیارانش دختری به نام سیندرلا (با بازی اریکا ماز) را وارد ده می‌کند. با ورود سیندرلا محصولات و مصنوعات غرب هم وارد ده می‌شود: مثل کوکاکولا، رادیو و تلویزیون. در این ده تنها یک نفر به مقابله با این پدیده‌ها به پا می‌خیزد و او پیر ده است. به مرور زمان اهالی لهجه و زبان خود را از دست می‌دهند و به انگلیسی تکلم می‌کنند. با تمام این اوصاف ناکس دارسی هنوز اطمینان
با تمام این اوصاف ناکس دارسی هنوز اطمینان کامل به عقد قرارداد جهت استخراج نفت ندارد. در این بین تجاوزی به سیندرلا صورت می‌گیرد و این قضیه باعث می‌شود تا دارسی بتواند مستمسکی داشته باشد تا از اهالی ده ادعای خسارت کند. تاوان این خسارت هم استخراج و اکتشاف نفت است. پیر ده، در این میان، تنها کسی است که کوشش دارد اهالی را نسبت به اصالت هایشان آگاه کند. اما اهالی آنچنان جذب زرق و برق‌های وارداتی شده‌اند که این مسئله را فراموش می‌کنند. در انتها تجاوز به سیندرلا و توهینی که از طرف ناکس دارسی به اهالی می‌شود باعث
توهینی که از طرف ناکس دارسی به اهالی می‌شود باعث هوشیاری مردم شده و دست به اقدامی می‌زنند که موجب ویرانی خودشان و رفتن دارسی از ده می‌شود. در آخر ده می‌ماند و نفت فروش‌ها و تمام منازل و فضای ده را که پلاستیک و کاغذ رنگی پر کرده است.
گراند سینما فیلمی به کارگردانی حسن هدایت و بازیگری عزت‌الله انتظامی، مرتضی احمدی و اکبر عبدی محصول سال ۱۳۶۷ است. خلاصه فیلم. داستان دربارهٔ ورود و توسعهٔ سینما و سینماداری در ایران است و وصف مشاجره‌های موسیو روسی‌خان و موسیو آقایوف که جیره‌بگیر سفارت خانه‌های روسیهٔ تزاری و بریتانیای کبیر هستند. فردی به نام قراچه‌داغی که از مجاهدان مشروطه است، جوانی به نام معلا را نصیحت می‌کند که خود را در راه توسعهٔ سینما مانند عوامل اجنبی گرفتار نکند. بعد از هجوم مجاهدان به تهران و تسخیر شهر آقایوف و روسی خان بساط خود را
تهران و تسخیر شهر آقایوف و روسی خان بساط خود را برمی‌چینند. به توصیهٔ قراچه داغی ادارهٔ سینما به دست معلا می‌افتد.
سرایدار با نام کامل خوابنامه رحمان سرایدار فیلمی به کارگردانی خسرو هریتاش و با بازی علی نصیریان و سعید کنگرانی و با حضور پری امیرحمزه، محصول سال ۱۳۵۵ است. فیلمنامه این فیلم با برداشتی آزاد از از کتاب "کمدی حیوانی" نوشتهٔ : حسن شریفی مهر، توسط خود او و خسرو هریتاش نوشته شد. "سرایدار" به تهیه‌کنندگی "حسن شریفی‌مهر،" محصول "سازمان سینمایی مهر" می‌باشد. خلاصه داستان. داوود نجفی (سعید کنگرانی) با پدرش رحمان (علی نصیریان)، که سرایدار یک شرکت خصوصی است، و برادر عقب مانده اش نعمت زندگی می‌کند. خواهرش اقدس آبستن است
مانده اش نعمت زندگی می‌کند. خواهرش اقدس آبستن است و شوهرش برای کار به کویت رفته و نگهداری از او بر مشکلات رحمان و همسرش می‌افزاید. رحمان و همسایه اش جعفر (اسماعیل داورفر)، که همکار او در شرکت است، برای کمک خرج زندگی در میهمانی‌های رئیس شرکت (خشایار) به عنوان پیشخدمت کار می‌کنند. خودشیرینی‌های جعفر باعث ارتقای مقام او می‌شود، و نتیجهٔ ندانم کاریهای رحمان تنزل مقام او است. داوود به کار فیلمسازی هشت میلیمتری علاقه دارد و دلبستهٔ ناهید (نسرین قدیری)، دختر جعفر است. داوود با تهیهٔ یک دوربین هشت میلی‌متری از
است. داوود با تهیهٔ یک دوربین هشت میلی‌متری از پدرش، در حالتی عصبی و از خود بی خود به تلاش نافرجام برای سرقت از گاوصندوق شرکت دست زده، فیلم می‌گیرد. نمایش فیلم در تلویزیون باعث رسوایی پدر و اخراج او می‌شود. رحمان داوود را از خانه می‌راند و او به اتاقک نگهبانی پدربزرگش (اسماعیل محمدی)، که راهبان قطار است، پناه می‌برد. برادرش نعمت، در حالتی ناهوشیار، زیر قطار می‌رود و کشته می‌شود. مراسم عزاداری در شبی برگزار می‌شود که ناهید جامهٔ عروسی پوشیده‌است. بازیگران. اسامی بازیگران فیلم "سرایدار" به شکل* و ترتیب نمایش
بازیگران فیلم "سرایدار" به شکل* و ترتیب نمایش در عنوان‌بندی آغازین فیلم : نمایش فیلم. فیلم "سرایدار" برای بار نخست در تاریخ سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۳۵۵ خورشیدی در سینما کاپری (بهمن) تهران به نمایش درآمد . این فیلم جایگزین فیلم "نقص فنی" (نصرالله وحدت) در سینما کاپری شد. فیلم "سرایدار" پس از ۹ هفته نمایش (۶۴ روز) در تهران، در گروه سینمایی اونیورسال در تاریخ چهارشنبه ۲ تیر ۱۳۵۵ جای خود را به فیلم "شام آخر" (شهیار قنبری) در سینما کاپری داد. فیلم "سرایدار" بعد از این، دوباره از تاریخ چهارشنبه ۶ مرداد ۱۳۵۵ به نمایش
دوباره از تاریخ چهارشنبه ۶ مرداد ۱۳۵۵ به نمایش درآمد و پس از ۱۳ روز در تاریخ سه‌شنبه ۱۹ مرداد ۱۳۵۵ جای خود را به نمایش مجدد فیلم "شام آخر" (شهیار قنبری) داد. نقد و بررسی. سرایدار، فیلمی است که می‌خواهد به مردم زحمتکش و تهیدست توجه نشان دهد و به اصطلاح، دردها و مشکلات آنها را نشان دهد اما همه کوشش فیلمساز به دلیل عدم آشنایی او با این مردم و مسائلشان، ناموفق می‌ماند. هریتاش زمانی مدعی بود که با یک ماه زندگی در جنوب تهران، می‌تواند با مسایل مردم آنجا آشنا شود و ظاهراً آنچه در فیلم انعکاس یافته، بیان شکسته
و ظاهراً آنچه در فیلم انعکاس یافته، بیان شکسته بسته این آشنایی ناقص یه ماهه است. فیلم، مسائلی بی ارتباط با مردم مورد نظر را مطرح می‌کند و دست کم از نظر چگونگی اتفاق، شکل فکاهی به خود می‌گیرد، به علاوه که پرداخت فیلم نیز، وارفته و سطحی است. امین تارخ در گفتگو با فریدون جیرانی در برنامه ای اینترنتی به نام "سی و پنج" اعلام کرد که قرار بود نقش سعید کنگرانی را در این فیلم وی بازی کند ولی بنا به دلایلی این کار را قبول نکرده تا اینکه سعید کنگرانی برای ایفای این نقش انتخاب شده، تارخ، جدا شدن راه خود را از این نوع
انتخاب شده، تارخ، جدا شدن راه خود را از این نوع سینما، در نپذیرفتن همین کار می‌داند.
بابک و دوستان به کارگردانی داستین الیس و بازیگری شهره آغداشلو و کاترین بل ساخته شد. خلاصه فیلم. بابک و دوستان، داستان یک کودک ایرانی به نام بابک در آمریکاست که هنگام عید پاک مسیحی (Easter) خود را نسبت به دوستان و همسالان آمریکایی اش بیگانه و پوچ احساس می‌کند. از سوی دیگر سال نوی ایرانی نیز نزدیک می‌شود و پسر خاله و دختر خاله ی بابک به همراه پدر و مادر خود از ایران به دیدار آن‌ها آمده‌اند. بابک ناگهان خود را در فضایی متفاوت با گذشته و تنهایی اش احساس می‌کند. نخست نمی‌تواند خود را با فرهنگ، گفتار و رفتار
نخست نمی‌تواند خود را با فرهنگ، گفتار و رفتار مهمانانش سازش دهد اما رفته رفته با نزدیک شدن نوروز و شور و شوقی که برای نخستین بار در محیط خانوادگی او برای بزرگداشت نوروز و فراهم کردن سفرهٔ هفت سین به وجود آمده، با کمک عمو نوروز با آن‌ها کنار می‌آید و به شناخت تازه‌ای از فرهنگ و آداب و رسوم اصیل ایرانی می‌رسد
شوهر آهو خانم به کارگردانی و نویسندگی داوود ملاپور و بازیگری مهری ودادیان ساخته شد. خلاصه داستان. مردی میانه سال متدینی که همسر و فرزند دارد شیفته زن بیوه‌ای به نام «هما» می‌شود و در مقابل این عشق و مسئولیت‌های خانوادگی اش با نفس خویش مبارزه می‌کند…
گل‌های داوودی با نام اولیهٔ چشمهایم باش فیلمی به کارگردانی رسول صدر عاملی و نویسندگی فریدون جیرانی ساخته سال ۱۳۶۳ است. این فیلم بر اساس طرحی از قاضی ربیحاوی نوشته شده‌است. رسول صدر عاملی در گفتگویی با ماهنامهٔ سینمایی فیلم دربارهٔ عنوان فیلم گفت: «می‌دانید که گل‌ها در بین ملل مختلف، مفاهیم خاصی دارند که البته بیشتر این مفاهیم، در جوامع مختلف یکی است. گلِ سرخ نشانهٔ دوست داشتن و گل زرد نشانه نفرت است و گل داوودی یعنی صدایت را دوست دارم» خلاصهٔ داستان. عباس صفاری (داوود رشیدی) در جریان بروز مشاجره با دوست خود
(داوود رشیدی) در جریان بروز مشاجره با دوست خود باعث مرگ ناگهانی وی شده و به ۲۵ سال حبس محکوم می‌شود. با سپری شدن ۲۰ ساله محکومیت و عفو ۵ سال آخر قرار آزادی عباس صادر می‌گردد. اما روز موعود در شرایطی که همگان منتظر آزادی عباس هستند، استوار هدایت (جمشید مشایخی) خبر مرگ ناگهانی عباس را به همسرش، عصمت (پروانه معصومی) می‌دهد. اما عصمت از گفتن حقیقت به فرزند نابینای خود، جواد (بیژن امکانیان) که در آستانه برگزاری مراسم ازدواجش قرار دارد خودداری می‌کند. استوار هدایت که قبل از عزیمت به سفر عصمت را در جریان واقعیت
که قبل از عزیمت به سفر عصمت را در جریان واقعیت کشته شدن عباس به دست یکی از مأمورین زندان قرار داده بود با تقاضای وی مبنی بر معرفی خود به عنوان پدر جواد و حضور در مراسم عروسی او مواجه می‌شود. جواد که به‌طور ناگهانی در جریان مکالمه استوار و مادرش قرار می‌گیرد خانه را ترک کرده و از حضور در مراسم خودداری می‌کند. اما سرانجام توسط همسرش مریم (هیلدا پیرزاد) متقاعد شده و با واقعیت مرگ پدرش کنار می‌آید.
زمستان است فیلمی به کارگردانی رفیع پیتز و با بازیگری میترا حجار است. فیلم "زمستان است" بر اساس داستان "سفر" محمود دولت‌آبادی ساخته شده‌است. داستان فیلم. زمستان است ماجرای خانواده ای است که از فقر و تنگدستی رنج می برند، به همین دلیل مرد خانواده برای تأمین معاش، راهی سفر به خارج از کشور می‌شود. در همین زمان که دیگر خبری از مرد نمی‌شود، کارگر جوانی که به تازگی برای کار وارد این منطقه شده‌است، پایش به زندگی آن‌ها باز می‌شود. این کارگر که «مرحب» نام دارد، پس از دیدن چند باره زن، دل به او می بازد و سپس با او
از دیدن چند باره زن، دل به او می بازد و سپس با او ازدواج می‌کند. اما مرحب نیز که کار خود را از دست می‌دهد، ناچار به سفر می‌رود و داستان ادامه می یابد…
نار و نی فیلمی است که در سال ۱۳۶۷ به کارگردانی سعید ابراهیمی‌فر و بازیگری جهانگیر الماسی، علی‌اصغر گرمسیری، رسول نجفیان، حسین پناهی، محسن قاضی‌مرادی و بیوک میرزایی ساخته شد. خلاصه داستان. داستان فیلم دربارهٔ عکاس جوانی است که در جستجوی یافتن عکس‌های مناسبی برای نمایشِ در دستِ تمرینِ «قضیه اوپنهایمر» است که به‌طور اتفاقی با پیرمرد ناشناسی که دچار عارضه قلبی شده است، مواجه می‌گردد. عکاس جوانی، شب هنگام، او را به بیمارستان می‌رساند و بر نیمکت انتظار بیمارستان، با مرور دفترچهٔ خاطرات این پیرمرد، در فراگردی
با مرور دفترچهٔ خاطرات این پیرمرد، در فراگردی متافیزیکی، در پی روح او می‌افتد و خود را در قالب او می‌بیند و زندگی پیرمرد را از کودکی در کاشان، تا لحظهٔ مرگ مرور می‌کند و و در پایان این مسیر به معرفتی دست پیدا می‌کند که حاکی از اعتلای وجود انسانی و منش اخلاقی او است. چگونگی شکل‌گیری ایده اصلی فیلم و نگارش فیلم‌نامه. ایده این فیلم زمانی به ذهن ابراهیمی‌فر خطور کرد که روزی به اتفاق «حسین ایری» (که قبلاً در چند فیلمش دستیار کارگردان او بوده‌است و فیلم‌نامه نار و نی را هم بعداً به اتفاق هم نوشتند) به دیدن مرحوم
نی را هم بعداً به اتفاق هم نوشتند) به دیدن مرحوم ساموئل خاچیکیان رفته بودند و سالخوردگی این سینماگر، برای ابراهیمی‌فر، تداعی‌بخش این ایده بود که انسان شبیه به یک دفترچه خاطرات است و می‌توان فیلمی را ساخت که با محوریت بر این تشابه روایت خود را پیش ببرد. بدین ترتیب نگارش فیلمنامه‌ای با نام اولیه «کتابچه» آغاز شد که در نهایت به ساخت فیلم «نار و نی» منجر گردید ابراهیمی‌فر در یادداشتی دربارهٔ این فیلم، نوشته است: جوایز. برخی از جوایز فیلم «نار و نی» به شرح زیر است:
اسب دوپا فیلمی به کارگردانی سمیرا مخملباف و نویسندگی محسن مخملباف، محصول سال ۲۰۰۸ است. خلاصه داستان. پسری فقیر برای پیدا کردن شغل باید در مسابقه‌ای با بچه‌های فقیر دیگر شرکت کند. هرکدام از بچه‌ها بهتر بتواند بچه‌ای که پاهایش را در جنگ از دست داده‌است را برای رفتن به مدرسه کول بگیرد، برنده است. مسابقه آغاز می‌شود و سرانجام پسر فقیر برنده می‌شود. پسر در مقابل دریافت ۱ دلار دستمزد روزانه، هر روز پسر بی‌پا را مانند اسب به کول می‌کشد و با خود به مدرسه می‌برد و می‌آورد. وقتی که او را بر کول خود دارد با خرها و
می‌آورد. وقتی که او را بر کول خود دارد با خرها و اسب‌هایی که در کوچه رفت و آمد می‌کنند، مسابقه می‌دهد. او را در خانه به حمام می‌برد و بر تاب سوار می‌کند اما پسر بی‌پا از او ناراضی است، چون آن‌طور که او می‌خواهد هنوز برایش اسب نشده‌است. انفجار در هنگام فیلم‌برداری. فیلم اسب دوپا در شهر سر پل در شمال افغانستان فیلم‌برداری شده‌است. در هنگام فیلم‌برداری بمبی دستی به سوی دوربین پرتاپ شد که منجر به زخمی شدن چند نفر و کشته شدن یک اسب شد. چند ساعت پس از حادثه نیروهای آمریکایی مردی را که گفته می‌شد ایرانی است به
آمریکایی مردی را که گفته می‌شد ایرانی است به اتهام دست داشتن در این انفجار دستگیر کردند. ۲ ماه پس از حادثه، یکی از زخمی شدگان در بیمارستان درگذشت. در اردیبهشت ۱۳۸۶، محسن مخملباف که برای شرکت در شصتمین سالگرد جشنوارهٔ کن به فرانسه دعوت شده بود، ضمن شرح این انفجار در گفت و گویی گفت: «اگر من یا اعضای خانواده‌ام کشته شوند، کار حکومت ایران است.»
حادثهٔ قریب‌الوقوع () نام فیلم درامی به کارگردانی سوسن تسلیمی است. سوسن تسلیمی، کارگردان فیلم، در گفتگوی اختصاصی با «ماهنامهٔ سینماییِ فیلم»، دربارهٔ عنوان فیلم چنین گفت: «این یک اصطلاح سوئدی است. اگر بخواهیم تحت‌اللفظی به فارسی ترجمه‌اش کنیم می‌شود «خانه در جهنم». ولی در واقع به معنی خانه در جهنم نیست. سوئدی‌ها اصطلاحی دارند، می‌گویند: «vi tar det hus i helvete». منظورشان این است که "به زودی اتفاقی می‌افتد"، "حادثه‌ای در راه است". اسم فیلم را اگر بخواهیم ترجمه کنیم، باید چنین مفهومی را برساند…» خلاصه
ترجمه کنیم، باید چنین مفهومی را برساند…» خلاصه داستان. داستان این فیلم دربارهٔ تقابل فرهنگی میان دو نسل از مهاجران در یک خانواده در کشور سوئد است. در خانواده‌ای ۶ نفری متشکل از یک مادربزرگ، پدر، مادر، ۲ دختر و ۱ پسر، یک عروسی در راه است: عروسی دختر کوچکشان «گیتا». پدر خانواده که بیکار است، قدرت و اختیار سنتی خود را، مدتی است که از دست داده‌است و از این موضوع خشنود نیست، با این حال هنوز سعی می‌کند فرزندانش را تحت کنترل خود داشته باشد و عقاید و ارزش‌های خود را، به آنان بقبولاند. زندگی و امور خانواده، با
را، به آنان بقبولاند. زندگی و امور خانواده، با خیاطی و تلاش مادر می‌گذرد. گیتا می‌خواهد با ازدواجش، از یوغ تحکم‌های پدر خارج شود. دختر بزرگتر خانواده «مینو» با یک پسر سوئدی آشنا و از او باردار شده بود و به اجبار خانواده، بچه را سقط کرده بود. او به دلیل این سرکشی و همچنین به آن سبب که مدتی، به‌عنوان استریپر کار کرده بود، از سوی خانواده طرد شده بود و پیش آنها زندگی نمی‌کرد. اینک بخاطر عروسی خواهرش گیتا، مینو به خانه آمده تا مراسم حضور داشته باشد؛ اما این مراسم، آنگونه که انتظار می‌رود، واقعه‌ای شاد و پرنشاط
آنگونه که انتظار می‌رود، واقعه‌ای شاد و پرنشاط نیست، چرا که پدر سعی می‌کند قدرت و تحکم سابق خود را بازیابد و آن را بر خانواده اعمال کند و بدین ترتیب، وقایع و حوادثی در راه است…
در غربت فیلمی به کارگردانی سهراب شهید ثالث و بازیگری پرویز صیاد است که در سال ۱۳۵۴ ساخته شد. نام دیگر این فیلم "دور از خانه" است و نخستین فیلمی است که شهید ثالث بیرون از ایران ساخت. "در غربت" در بیست و پنجمین جشنواره فیلم برلین مورد تحسین قرار گرفت. این فیلم در سال ۲۰۲۲ توسط شرکت «پرو ووبیز» در لابراتوار فیلم شیفت در آلمان اسکن و مرمت شده‌است و قرار است در سی و ششمین جشنواره فیلم ایل چینما رتیراتو (سینمای دوباره کشف‌شده) در شهر بولونیای ایتالیا نمایش داده شود. = داستان = حسین (پرویز صیاد)، کارگر مهاجر ترک،
= داستان = حسین (پرویز صیاد)، کارگر مهاجر ترک، در کارخانهٔ پرس کاری در آلمان غربی کار می‌کند. او هر روز بعد از کار با مترو به محلهٔ کروتیزبرگ برلین می‌رود، که در آنجا با چند کارگر هموطنش در یک مجتمع مسکونی زندگی می‌کند. آنها، که قادر نیستند با مردم و محیط اطرافشان ارتباط برقرار کنند، زندگی یکنواخت و اندوهباری دارند. روزی هم‌اتاق حسین، که از این وضع به تنگ آمده، چمدان خود را می‌بندد و آپارتمان محل سکونتش را به قصد بازگشت به وطن ترک می‌کند. = منابع =
درخت بید فیلمی به کارگردانی سهراب شهیدثالث که در سال ۱۹۸۴ ساخته شد.