payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اصولگرا معرفی کرده است. در حال حاضر، باید منتظر ماند و دید چه اتفاقی می‌افتد. با توجه به اینکه میرباقری در مسیر احتمالی پیش روی خود رقبای کمی دارد، به نظر می‌رسد که آینده سیاسی او روشن باشد». با این وجود، برخلاف این قبیل پیش‌بینی‌ها، میرباقری به جای فعالیت‌های سیاسی تا کنون بیشتر به فعالیت‌های علمی، دینی و تبلیغی در قم مشغول بوده است. به نظر می‌رسد او به جای رهبری سیاسی، در پی هدایت‌گری فکری و گفتمانی جریان‌های حامی انقلاب ۱۳۵۷ است. همچنین، این رویکرد با فعالیت‌های فرهنگستان علوم اسلامی قم که او سال‌هاست
فرهنگستان علوم اسلامی قم که او سال‌هاست مدیریت آن را بر عهده دارد، هماهنگ‌تر است. این فرهنگستان به دنبال ایجاد تحول علمی و انقلاب فرهنگی در ساختارهای علم و فرهنگ است. در زمینه حکمرانی نیز، میرباقری بیشتر به دنبال تئوری‌پردازی و کمک به توسعه تئوری حکمرانی اسلامی است و تاکنون هیچ نشانه‌ای از تلاش او برای رسیدن به مناصب حکومتی وجود نداشته است. او هیچ منصب اجرایی در حکومت ندارد و تمام مسئولیت‌هایی که تاکنون پذیرفته، حوزوی یا فرهنگی بوده‌اند. اندیشه‌ها. اسلام تمدنی و اجتماعی. میرباقری معتقد است که دین اسلام
تمدنی و اجتماعی. میرباقری معتقد است که دین اسلام برای ادارهٔ اجتماع و تمدن‌سازی برنامه دارد. او مدافع اسلام حداکثری است و در تحلیل خیزش ۱۴۰۱ ایران در برنامه جهان‌آرا شبکه افق گفت: «آن‌هایی که اسلام حداقلی را پیاده کرده‌اند عامل اتفاقات این روزها هستند. ما مخالف تحصیل و اشتغال زنان نیستیم، اما با الگوی غربی آن مخالفیم». اسلامی‌سازی علوم و دانشگاه‌ها. به باور میرباقری، لازمهٔ ساخت تمدن و تحقق طرحِ اسلام در جهان، داشتن نظامی علمی است که از آن طرح حمایت کند و آن ویژگی‌ها را به ساختار و روابط تبدیل کند.
کند و آن ویژگی‌ها را به ساختار و روابط تبدیل کند. بدین‌ترتیب، او از حامیان اسلامی‌کردن دانشگاه و علوم است: «اسلامی کردن دانشگاه یعنی دانشگاه‌ها به دنبال پیدا کردن معادلات اجتماعی باشند که برای انسان متدین و مؤمن، جامعه را ساختاربندی کند و او را به بهینگی در ارتباط با طبیعت و دیگر انسان‌ها برساند». او در تحلیل خیزش ۱۴۰۱ ایران معتقد است در غیاب تلاش جدی حاکمیت برای اسلامی کردن علوم و دانشگاه‌ها، «برخورد با رستوران‌دار و راننده و آن جوان و زنی که مرتکب بی‌حجابی شده، ظلم به آن‌هاست، چرا که این امور فقط ارتکاب
شده، ظلم به آن‌هاست، چرا که این امور فقط ارتکاب جرم است، اما آن کارشناسان تصمیم‌سازی که با تبعیت از کارشناسی غربی، ساختار جامعه را تغییر داده‌اند و بی‌عفتی در جامعه دینی اقامه شده است، چهار دهه است که رها هستند و به عنوان دانشمند و کارشناس مدال هم می‌گیرند و مدام در مشکلات به همان‌ها رجوع می‌شود». ارتباط با جهان غرب. میرباقری مخالف ارتباط منفعلانه با جهان غرب است و معتقد است که انقلاب اسلامی ایران، آغاز احیاء دوباره اسلام از لحاظ اجتماعی و بازگشت آن به عرصه تمدنی است و برای این کار نیازمند به یک انقلاب
تمدنی است و برای این کار نیازمند به یک انقلاب فرهنگی و علمی هستیم، نه مبارزات سیاسی و نظامی. نسبت علم و دین. او نظراتِ گوناگونِ خود دربارهٔ علم و دین، دین و فناوری، دین و توسعه، و چگونگی اسلامی‌سازی علوم را در مقالات، کتاب‌ها، سخنرانی‌ها، و مصاحبه‌های مختلف بیان کرده است. او دربارهٔ نسبت بین علم و دین معتقد است هماهنگی بین منابع معرفت به صورت قهری اتفاق نمی‌افتد؛ لذا برای اسلامیت علوم، نیازمند مقید شدن معارف نقلی، عقلی و تجربی، در منزلت منطق و روش تحقیق هستیم. میرباقری معتقد است این کار امکان‌پذیر نیست،
میرباقری معتقد است این کار امکان‌پذیر نیست، مگر اینکه مسئله «دلالت» به عنوان عنصر مشترک همه عرصه‌های معرفت مورد توجه قرار گیرد و عوامل دخیل در آن شناسایی شود. تقاریر وی از علم، ریشه در معارف دینی دارد. همچنین هدفی که او از علم ترسیم کرده است نیز دارای نکاتی اختصاصی است. او در یکی از سخنرانی‌های خود گفته است: «علم حقیقی را به کسی می‌دهند که عبد شود، اگر انسان طالب بندگی باشد، علم به او عنایت می‌شود و می‌تواند از اسرار و معارف کتاب آسمانی قرآن کریم که نزد امام زمان (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه) است، بهره‌مند شود».
زمان (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه) است، بهره‌مند شود». مخالفت با جهان‌بینی عرفان ابن‌عربی، مولوی و حافظ. میرباقری معتقد است که جهان‌بینی مثنوی مولوی نمی‌تواند منبع حکمت عملی متناسب برای حضور فعال مسلمانان در جهان معاصر باشد. چرا که نمی‌تواند مفاهیمِ دینی حق و باطل و نور و ظلمت را به نحوی توضیح دهد که تقابل بین آن‌ها معنادار باشد. او به عنوان نمونه به این بیت از دفتر اول مثنوی اشاره می‌کند که «چون که بی‌رنگی اسیر رنگ شد/ موسیی با موسیی در جنگ شد» و آن را شاهدی می‌گیرد که تفکر مثنوی توان توضیح تقابل انبیاء با
می‌گیرد که تفکر مثنوی توان توضیح تقابل انبیاء با فرعون‌ها و نمرودها را ندارد و نمی‌تواند آن را به درستی معنا کند؛ لذا انقلاب اسلامی نمی‌تواند با این نوع حکمت عملی پیش رفته و به این طریق عرفانی تکیه کند. او در سخنرانی شب چهارم و دهم محرم سال ۱۳۸۸ در مدرسه فیضیه قم در نقد جهان‌بینی مولوی و حافظ چنین گفته است:من این را دارم در حوزه علمیه قم می‌گویم: با عرفان مولوی نمی‌شود جهان را اداره کرد!... در این جنگ فرهنگی این‌ها در اردوگاه دشمن‌اند؛ این‌ها اسلام آمریکایی است؛ از دل این عرفان، حکومت در نمی‌آید. البته این
است؛ از دل این عرفان، حکومت در نمی‌آید. البته این عرفان‌ها را می‌گویم، عرفان امام را نمی‌گویم. عرفان امام عرفانی است که از دلش حکومت در می‌آید، جنگ در مِی‌آید. [اما] از دل عرفان مولوی ببینید چه کسی درمی‌آید! الآن شاگردش کیست؟ [عبدالکریم سروش]. آیا برای کفار خطر دارد؟ منتها او رویش می‌شود حرف‌های مولوی را تا آخر می‌زند، ما دور یک جاهایی از آن را خط می‌کشیم! یک عرفان حداقلی درست کردیم و می‌خواهیم با تمدن حداکثری غرب بجنگیم! اینطور که نمی‌شود بجنگی! بصیرت یعنی درگیری اسلام و کفر را تاریخی دیدن… توحیدی که صلح
درگیری اسلام و کفر را تاریخی دیدن… توحیدی که صلح کلی باشد، خود این تلقی از توحید خلاف بصیرت است… برخی قرائت‌ها از اسلام بصیرت را از آدم می‌گیرد؛ آن قرائتی که می‌گوید: «چون که بی‌رنگی اسیر رنگ شد/ موسئی با موسئی در جنگ شد!». اگر شما اینطور گفتید، الآن هم جنگ موسی با موسی است دیگر! آدمی که قائل به این قرائت از اسلام باشد که می‌گوید: «جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه/ چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند!»، می‌نشیند بالای بلندی کربلا را تماشا می‌کند و با یک نگاه عاقل اندر سفیه می‌گوید: «چون ندیدند حقیقت ره افسانه
اندر سفیه می‌گوید: «چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند!همچنین او در فرازی دیگر از این سخنرانی‌ها، نقدِ خود را متوجه ابن عربی کرده و گفته است:[ابن عربی] می‌گوید همه دنبال خدا هستند! من دیگر بعضی چیزهای دیگر را نقل نمی‌کنم؛ این چه قرائتی است از «اخذ برأس اخیه یجره الیه»؟ موسای کلیم موهای هارون را گرفت و پرسید: این چه بساطی است؟ چرا این‌ها گاوپرست شدند؟ آن آقا [ابن عربی] می‌گوید: «اخذ برأس اخیه یجره الیه» یعنی به هارون گفت: چه کارشان داشتی؟ این‌ها خدا را می‌پرستیدند! چرا مزاحمشان شدی؟! از دل این قرائت از اسلام و
چرا مزاحمشان شدی؟! از دل این قرائت از اسلام و این‌طور توحید را تعریف و تفسیر کردن که صف قتال در نمی‌آید! از دل آن مبارزه و درگیری بیرون نمی‌آید! این نوع قرائت از اسلام بصیرت‌سوز است؛ اگر امیرالمؤمنین «قاسم الجنه و النار» است، آنجایی هم که مُقسم نار است، ما باید به حضرت بگوییم: دست مریزاد؛ نه فقط آنجایی که بهشتی‌ها را بهشت می‌برد. این‌طور نباشد که آن موقعی که حضرت شمشیر را می‌کشند، ما از حضرت فاصله بگیریم. فقط آن موقع که نان درب خانه فقرا و یتیمان می‌برند و بار دیگران را نیمه شب به دوش می‌کشند، دنبال حضرت
بار دیگران را نیمه شب به دوش می‌کشند، دنبال حضرت امیر برویم؛ آن موقع هم که در صف قتال می‌آیند، آن موقع هم کنار حضرت امیر باشیم؛ آنجایی که حضرت شمشیر می‌زنند بگوییم: دست مریزاد و آنجا هم که دست نوازش می‌کشند، بگوییم: دست مریزاد. حوزه علمیه. وی قائل به ضرورت توجه حوزه‌های علمیه به مصالح و مفاسد واقعی مسلمانان بوده و در مورد نقش حوزه‌های علمیه گفته است: «امروز وظیفه و رسالت حوزه‌های علمیه این است جلوی نفوذ دشمن در دنیای اسلام و جامعه مسلمین را بگیرند». محدودیت فضای مجازی. مهدی میرباقری معتقد به محدودیت شدید
فضای مجازی. مهدی میرباقری معتقد به محدودیت شدید فضای مجازی است و اینترنت را بساط شیطان می‌داند. او باور دارد حکمرانی جمهوری اسلامی بر مجازی ممکن نیست. چون این مسئله مبتنی بر ایدئولوژی غربی است: «این که گمان کنیم حضرت (امام دوازدهم شیعیان) می‌آیند از موبایل و ماهواره و اینترنت استفاده می‌کنند اوهام است. اینها بساط شیطان است. وقتی بساط نور می‌خواهد در عالم پهن بشود این بساط جمع می‌شود» و «ارتباط ما یا از طریق ارتباط با خدا و اولیای خدا می‌گذرد که منجر به خیر می‌شود یا از طریق ارتباط با شیطان است که شر
خیر می‌شود یا از طریق ارتباط با شیطان است که شر می‌شود.». جنگ دائمی جبههٔ حق و باطل. تقابل جبهه حق و باطل از دید محمدمهدی میرباقری بدین گونه است: «ما قائل به صلح هستیم ولی صلح پایدار که بعد از یک جنگ و جهاد پایدار است و تا این جهاد پایدار را پشت سر نگذارید و جبهه باطل را حذف نکنید، صلح پایدار در عالم برقرار نمی‌شود.» و «ساده لوحی و سطحی‌نگری است که بگوییم ما هم طرفدار صلحیم، باید فتنه را جمع کنید تا صلح واقع بشود. باید از یک جنگ طولانی عبور کنیم و اصلاً جای کوتاه آمدن نیست». ولایت مطلقه فقیه. محمدمهدی
جای کوتاه آمدن نیست». ولایت مطلقه فقیه. محمدمهدی میرباقری می‌گوید دولت باید کمترین تصدی‌گری و ولایت باید بیشترین تصدی‌گری را داشته باشد و دولت در عمل زیر دست و مجری دستورات ولی فقیه باشد. همچنین مجلس خبرگان رهبری حق نظارت بر رهبری را ندارد بلکه باید به «حمایت از رهبر» بپردازد. گرانی. او دربارهٔ گرانی و سختی کشیدن مردم گفته بود: «چه کسی است که نداند مردم عزیز ما در سختی هستند و گرانی و کمبود بر طبقه مستضعف فشار می‌آورد، ولی هیچ‌کس هم نیست که نداند پشت کردن به فرهنگ دول دنیای امروز و پایه‌ریزی فرهنگی جدید بر
فرهنگ دول دنیای امروز و پایه‌ریزی فرهنگی جدید بر مبنای اسلام در جهان و برخورد قاطع اسلامی با آمریکا و شوروی، فشار و سختی و شهادت و گرسنگی را به دنبال دارد و مردم ما این راه را خود انتخاب کرده‌اند و بهای آن را هم خواهند پرداخت و بر این امر هم افتخار می‌کنند». این گفته‌های او باعث واکنش‌های بسیار شد. کرونا. میرباقری ویروس کرونا را پدیده‌ای فراتر از یک پدیدهٔ یک‌بُعدیِ بهداشتی و پزشکی دانسته بود: «امروز این بیماری با تهدیدِ سلامت بشر و مخیر کردن بشر بین انتخاب سلامتی یا انتخاب پیوستارهای کنونی، فضای سیاست،
سلامتی یا انتخاب پیوستارهای کنونی، فضای سیاست، فرهنگ و اقتصادِ جهانی را به‌شدت تحت‌تأثیر قرار داده است. این بیماری نوعی گسست اجتماعی ایجاد کرده است، به طوری که بعضی از صاحب‌نظران جهانی دربارهٔ دنیای پساکرونا شروع به نظریه‌پردازی کرده‌اند. این حوادث نشان می‌دهد که این واقعه، جدی‌تر و فراتر از یک پدیدهٔ یک‌بُعدیِ بهداشتی و پزشکی است». او احتمال داده بود که ممکن است «دست‌های پشت صحنه» با استفاده از کرونا به دنبال حکمرانی مجازی بر دنیا باشند.
به خلأ وارد شو یک فیلم انگلیسی‌زبان درام-هنری به نویسندگی و کارگردانی گاسپار نوئه است. این فیلم در مورد پسر جوانی است که در شهر توکیو ژاپن زندگی می‌کند و برای تأمین مخارج زندگی دست به فروش قرص‌های روانگردان می‌زند و در نهایت در توالت یک کلاب به نام خلأ گیر می‌افتد.
واقعهٔ میدان توپخانه مجموعه اتفاقاتی است که در بیست روز اواخر آذر و اوائل دی ماه ۱۲۸۶ ه‍.خ اتفاق افتاد و طی آن کشمکش بین محمد علی شاه و مجلس و مردم به اوج خود رسید و سپس به‌طور موقت فروکش کرد. پیشینه. بعد از برگزاری باشکوه سالگرد فرمان مشروطیت و تأسیس مجلس ملی و پس از کشته شدن علی‌اصغر خان امین‌السلطان، و هم چنین پافشاری مجلس برای تصویب متمم قانون اساسی، اختلاف بین مجلس و دربار شدت یافت و سعدالدوله و درباریان شاه را ضد مجلس تحریک و ترغیب می‌کردند. مجلس نیز با حمایت انجمن‌ها در صدد تقویت ارکان مشروطیت و
با حمایت انجمن‌ها در صدد تقویت ارکان مشروطیت و تجهیز و تدارک محافظت از خود بود. شروع واقعه. از روز شنبه ۸ و یکشنبه ۹ ذی‌القعده ۱۳۲۵ (۲۲ آذر ۱۲۸۶) گروه‌هایی از اراذل و اوباش به سرکردگی صنیع حضرت و مقتدر نظام و به اشارهٔ دربار به طرف مجلس و مسجد سپهسالار در میدان بهارستان هجوم برده، اقدام به عربده‌کشی و تظاهرات علیه مشروطه و مجلسیان نمودند. جبههٔ مجلس. به دنبال افزایش تنش بین مجلسیان و دربار، از روزهای پیش مجلس در تدارک اقدامات حفاظتی بوده‌است. هر انجمن در حجره‌ای از مسجد سپهسالار مستقر می‌شود و نام خود را
از مسجد سپهسالار مستقر می‌شود و نام خود را بالای حجره نصب می‌نماید. انجمن آذربایجان، شاه‌آباد و انجمن‌های دیگر، افراد خود را مسلح کرده، به نگهبانی می‌پردازند. سخنرانان و گویندگان مانند ملک المتکلمین، سید محمدرضا مساوات شیرازی، میرزا جهانگیر خان صوراسرافیل نطق‌های مهیج ایراد کرده، اعضای انجمن و مردم را به مقاومت دعوت می‌کنند. مخارج شام و ناهار از طرف کمیسیون مخصوص مجلس پرداخته می‌شود. در این ایام کار و کسب تعطیل می‌شود و مردم گروه‌گروه در مقابل مجلس و مسجد تجمع دارند و با وجودی که از مخالفان تحریکات ادامه
تجمع دارند و با وجودی که از مخالفان تحریکات ادامه دارد، اما نزاع و زدوخوردی جدی پیش نمی‌آید. احتشام‌السلطنه (رئیس مجلس) و وکلای آذربایجان ادارهٔ انجمن‌ها را نظارت می‌کنند. جبههٔ مخالف. پس از این که نیروهای طرفدار مشروطه اراذل و اوباش را از مسجد بیرون کردند آن‌ها بعد از دشنام و تهدید و تیراندازی به در مجلس به طرف میدان توپخانه رفته، چادرهایی برپا نمودند. جبههٔ استبداد از سه گروه تشکیل می‌شد. گروه اول جمعی اراذل و اوباش سنگلج به سرکردگی مقتدر نظام و لوطی‌های چاله‌میدان به سرکردگی صنیع حضرت. گروه دوم فراشان و
به سرکردگی صنیع حضرت. گروه دوم فراشان و غلامان کشیکخانه و سربازان فوج و اَستَرداران و شترداران امیر بهادر جنگ. گروه سوم دینداران عامی به سرکردگی شیخ فضل‌الله نوری و سید علی یزدی و میرزا ابوطالب زنجانی و ملا محمد آملی که گروه روحانیان دربار را تشکیل می‌دادند. این سه گروه حول محور مبارزه و مخالفت با مشروطه بودند و به دستور دربار از هیچ اقدامی فروگزار نمی‌کردند. وقایع آن چند روز. در جبههٔ استبداد، عربده‌کشی و تهدید مجلسیان ادامه داشت و روزها آش و پلو به‌طور مفصل تدارک دیده می‌شد و شب‌ها مشروب بسیار حاضر بود و
تدارک دیده می‌شد و شب‌ها مشروب بسیار حاضر بود و فواحش رفت‌وآمد می‌کردند. روحانیان حاضر در چادرها این گونه منکرات را علناً مشاهده می‌کردند و همه را صواب می‌دانستند. روز دوم سید محمد یزدی بالای توپ نشست و علیه مشروطه سخنرانی می‌کند، جوانی عنایت‌الله نام در میان مردم سخنی می‌گوید که بوی مخالفت با او را دارد. اراذل و اوباش به وی حمله کرده، با قمه او را قطعه‌قطعه می‌نمایند. در جبههٔ مجلس و مشروطه‌خواهان، تدارک دفاع از مجلس به عهدهٔ افراد انجمن‌ها که مسلح شده‌اند قرار داده می‌شود. ادارهٔ مدافعهٔ ملی به ریاست
قرار داده می‌شود. ادارهٔ مدافعهٔ ملی به ریاست معاضدالسلطنه تشکیل شد و انجمن آذربایجان امور اجرایی آن را عهده‌دار بود. صلح بی‌اساس. بعد از ۲۰ روز کشمکش بی‌نتیجه، محمدعلی شاه تسلیم درخواست مجلسیان شده، پشت جلد قرآن را امضا و مهر می‌کند که حافظ ارکان مشروطیت باشد و تبعیدشدگان را برگرداند و اوباش را از میدان جمع کند و صنیع حضرت و مقتدر نظام را تبعید نماید. البته مجلس نیز موقعیت مناسبی را که به دست آورده بود و می‌توانست با مقاومت خود حوادث آینده را خنثی کند از دست داد. آینده‌ای که ادامهٔ دسایس دربار و حوزهٔ
دست داد. آینده‌ای که ادامهٔ دسایس دربار و حوزهٔ استبدادی آن را رقم خواهد زد.
رود اورینوکو یا ریو اورینوکو رودی مهم در آمریکای جنوبی است که از ارتفاعات گویان در ونزوئلا سرچشمه گرفته و پس از طی مسافتی به‌طول تقریباً ۲٬۷۴۰ کیلومتر به اقیانوس اطلس می‌ریزد. این رود به استثنای بخشی از آن که مرز بین ونزوئلا و کلمبیا را تشکیل می‌دهد در بیشتر طول مسیر خود از داخل خاک ونزوئلا می‌گذرد. نام اورینوکو برگرفته از واژه‌ای گوارانویی است به معنای «مکانی برای پاروزدن» که خود به قابلیت کشتی‌رانی در آب‌های این رودخانه اشاره دارد. مشخصات. رود اورینوکو در نزدیکی کوه دلگادو چلبائو در ارتفاعات گویان واقع در
کوه دلگادو چلبائو در ارتفاعات گویان واقع در جنوب ونزوئلا سرچشمه می‌گیرد. این رود سپس با طی مسیر قوسی‌شکل وسیعی به طول تقریبی ۲٬۴۱۰ تا ۲٬۷۳۵ یا ۲٬۷۴۰ کیلومتر در درون جنگل‌های بارانی و ساواناهای گرمسیری و تشکیل بخشی از مرز کشور ونزوئلا با کلمبیا، با گذر از دلتایی باتلاقی به مساحت ۲۰٬۲۰۰ کیلومتر مربع موسوم به دلتای رود اورینوکو در شمال شرقی ونزوئلا به اقیانوس اطلس می‌ریزد. رود اورینوکو یکی از طولانی‌ترین رودهای آمریکای جنوبی است و حوضه آبریز آن که با کوه‌های آند در غرب و شمال، ارتفاعات گویان در شرق و حوضهٔ
آند در غرب و شمال، ارتفاعات گویان در شرق و حوضهٔ آبخیز آمازون در جنوب هم‌مرز است، مساحتی پیرامون ۹۴۸٬۰۰۰ کیلومتر مربع را در بر می‌گیرد. این منطقه همچنین تقریباً چهار پنجم مساحت ونزوئلا و یک چهارم مساحت کلمبیا را شامل می‌شود. رود آپوره مهمترین رودی است که به اورینوکو می‌پیوندد و آن را تغذیه می‌کند. خود رود اورینوکو نیز از طریق کانال طبیعی کاسیکیاره به رود آمازون می‌پیوندد. همچنین شدت جریان آب در این رود متغیر بوده و در هر فصل تغییر می‌کند. دو آبشار بزرگ آتوره و مایپوره، رود اورینوکو را به دو بخش بالایی و
و مایپوره، رود اورینوکو را به دو بخش بالایی و پایینی تقسیم می‌کند. این رود در بیشتر طول خود قابل کشتی‌رانی است و لایروبی آن، دسترسی کشتی‌های اقیانوس‌پیما تا شهر سیوداد بولیوار در ۴۳۵ کیلومتری بالادست رودخانه را امکان‌پذیر می‌سازد. سیوداد بولیوار همراه با سیوداد گوایانا از مهمترین شهرهای واقع در مسیر رود اورینوکو هستند که در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و در منطقه‌ای صنعتی توسعه یافتند. این دو شهر امروزه از طریق پلی بزرگ بر روی رودخانه به یکدیگر متصل شده‌اند. تاریخچهٔ اکتشاف. کریستف کلمب احتمالاً نخستین اروپایی‌ای است
کریستف کلمب احتمالاً نخستین اروپایی‌ای است که دهانهٔ رود اورینوکو را در سال ۱۴۹۸ کشف نمود و پس از او نیز احتمالاً لوپه ده آگره، ماجراجوی اسپانیایی، بیشتر طول رودخانه را در سال ۱۵۶۰ پیمود. در ۱۷۹۹ آلکساندر فون هامبولت، طبیعی‌دان آلمانی بخش‌های بالادست رودخانه را مورد کاوش قرار داد تا آنکه طی جستجویی هوایی در سال ۱۹۴۴، سرچشمهٔ رود اورینوکو در بلندی‌های دوردست شناسایی شد. همچنین کاوش‌های بعدی در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ منجر به کشف دو جویبار گردید که امروزه به‌عنوان سرچشمهٔ اورینوکو شناخته می‌شوند.
میرزا محمدتقی میر کازرونی مشهور به محمدتقی میر (۱۲۹۴ در کازرون - ۱۳۷۵ در شیراز) پزشک جراح، شاعر، نویسنده و مدرس دانشگاه ایرانی بود. وی بنیانگذار بیمارستان دکتر میر به‌عنوان نخستین بیمارستان خصوصی در شیراز بود. میر اولین رئیس سازمان نظام پزشکی شیراز در دورهٔ پهلوی دوم بود. زندگی و تحصیلات. محمدتقی میر در سال ۱۲۹۴ در کازرون زاده شد. او فرزند میر ابوطالب کازرونی، از تجّار کازرون بود و پس از پایان تحصیلات مقدماتی در زادگاهش، به تحصیل در رشتهٔ پزشکی در دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه تهران پرداخت. مدرک دکتری عمومی خود را
دانشگاه تهران پرداخت. مدرک دکتری عمومی خود را در سال ۱۳۱۷ و مدرک تخصص جراحی خود را در سال ۱۳۲۴ از دانشگاه تهران کسب کرد و برای ادامهٔ تحصیلات راهی اروپا و آمریکا شد. او پس از اخذ مدرک فوق تخصصی جراحی از دانشگاه کلرادو به ایران بازگشت. سوابق و اقدامات. میر پس از انتخاب به عنوان رئیس بیمارستان سعدی شیراز از تهران به شیراز نقل مکان کرد و همزمان به تدریس در دانشکده پزشکی دانشگاه شیراز مشغول شد. دکتر میر در سال ۱۳۴۸ به عنوان نخستین رئیس سازمان نظام پزشکی شیراز انتخاب شد و پس از آن یک دوره دیگر نیز به این سمت
انتخاب شد و پس از آن یک دوره دیگر نیز به این سمت منصوب شد. وی در سال ۱۳۵۸ بیمارستان دکتر میر را به عنوان نخستین بیمارستان خصوصی شهر شیراز تأسیس کرد. درگذشت. محمدتقی میر در سال ۱۳۷۵ درگذشت و در باغچهٔ شاه‌داعی‌الله شیراز به خاک سپرده شد. آثار. آثار و کتب دکتر میر به شرح زیر است:
مسجد و مدرسه حاج صفرعلی در ضلع جنوب غربی بلوار چای‌کنار، تقاطع خیابان دارایی در شهر تبریز واقع است. این مسجد در ضلع شمالی حیاط مدرسه حاج صفر علی، در یمنی دوز بازار، واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۵۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. نامگذاری. این مسجد به نام بانی فعلی آن، بازرگان معاصر نایب السطنه، حاج صفرعلی خوئی، خوانده شده‌است. تاریخ بنا. تاریخ ساخت این مسجد به زمان صفویه بر می‌گردد؛ و در زمان نایب‌السلطنه، عباس میرزا به صورت فعلی بازسازی شده‌است. معماری. این مسجد دارای
صورت فعلی بازسازی شده‌است. معماری. این مسجد دارای گنبدی بلند با مناره‌ای منقش به کاشی‌های آبی رنگ، که کلاهک و قسمتی از بالای آن فرو ریخته‌است. ساختمان این مسجد در حد اعلای تقارن و استحکام بناء شده‌است. با وجود اینکه در سیل معروف سال ۱۲۸۸ ه. ق تا بیشتر از نصف فضای مسجد را پر کرده بود ولی خوشبختانه آسیبی به آن نرسید.
پاکده (به تاتی: "پایده") روستایی در استان گیلان، در نیمه شرقی شهرستان رودبار ،۳۰کیلومتری جهت شرقی شهر لوشان، مرکزبخش عمارلو، شهرجیرنده، است. پاکده از توابع بخش عمارلو از شهرستان رودبار در استان گیلان واقع در ۳۰ کیلومتری لوشان می‌باشد. این روستا در جنوب غربی جیرنده جای گرفته است. بافت سنتی و تاریخی روستای پاکده در اثر زلزله مهیب ۳۱ خرداد سال ۱۳۶۹ به کل ویران گشت و تعداد زیادی از مردم نیز جانشان را از دست دادند. زبان مردم پاکده تاتی است. مردمان این روستا شامل اقوام‌های مختلف ایرانی است که در اثر مهاجرت به این
مختلف ایرانی است که در اثر مهاجرت به این روستا ماندگار شدند و هر یک از این اقوام با نام خاصی در این روستا از دیگر قومیت‌ها متمایز می‌شوند برای مثال قزوینی‌ها، کردها، سیدها، چاقری‌ها، جافری‌ها، بلنگ‌ها و ترک‌ها، البته تعداد قومیت‌ها کم نیست و موارد فوق بخشی از تمام موارد است. بر اساس کتاب تاریخ گیلان و دیلمستان میر ظهیرالدین مرعشی در بخشی از این کتاب که ایشان از سفر خویش یاد می‌کنند از روستای پاکده که دقیقاً با همین اسم از آن یاد شده است دوبار نام می‌برند، تاریخ تألیف این کتاب به قرن نهم هجری قمری بر
تاریخ تألیف این کتاب به قرن نهم هجری قمری بر می‌گردد و این بدان معناست که روستای پاکده دارای حداقل قدمتی ۶۰۰ ساله است.
ایشتوان سوم(زادهٔ ۱۱۴۷- مرگ ۴ مارس ۱۱۷۲) پادشاه مجارستان، کرواسی و دالماسی بود. او بزرگترین پسر گزای دوم بود و پدر مادرش هم لویی هفتم بود.و در خردسالی به پادشاهی رسید. بزرگترین چالش او با عمویش بود که با پشتیبانی امپراتوری روم شرقی مدعی تاج و تخت بود. او توانست تاج و تخت خود را نگاه‌دارد، ولی دالماسی و کرواسی را به ناچار به روم شرقی واگذاشت و هرگز نتوانست این سرزمین‌ها را پس بگیرد.
شبدیز (به معنی "شب‌رنگ" و "شب‌مانند") اسب سیاه‌رنگ خسرو پرویز بود شبدیز بسیار مورد علاقهٔ خسرو بود و گفته بود هرکس خبر مرگ شبدیز را بیاورد اعدام خواهد کرد. طبق داستانی که قدیمی‌ترین آن در شعر عربی خالد بن فیاض است، پس از مرگ شبدیز باربد قطعه ای بسیار غمناک برای خسرو پرویز اجرا کرد و در آن به‌تلویح به این خبر اشاره کرد، خسرو پرویز این را فهمید و گریست و گفت «شبدیز مرد!» و باربد گفت «این را [=خبر مرگ شبدیز] شاه گفت» و بدین‌ترتیب از مرگ رهایی یافت. مشابه این داستان در منابع دیگر نیز آمده‌است.
این کتاب‌فروشی بسته شده و دیگر دوباره باز نشد. کتاب‌فروشی دوم در خیابان سی‌وهفتم بوشری، واقع در منطقهٔ ۵ پاریس قرار گرفته‌است. این کتاب‌فروشی که در سال ۱۹۵۱ توسط "جرج ویتمن" افتتاح شد، در اصل «لو میسترال» نام داشت اما در سال ۱۹۶۴ برای ادای احترام به کتاب‌فروشی "سیلویا بیچ" به «شکسپیر و شرکاء» تغییر نام داد. امروزه این فروشگاه هم به عنوان کتاب‌فروشی معمول و هم به عنوان پاتوق کتاب‌خوانی در زمینهٔ تخصصی ادبیات انگلیسی خدمات می‌دهد. این فروشگاه در فیلم پیش از غروب اثر "ریچارد لینکلیتر" و نیمه‌شب در پاریس اثر
غروب اثر "ریچارد لینکلیتر" و نیمه‌شب در پاریس اثر "وودی آلن" مورد تأکید قرار گرفته‌است. کتاب‌فروشی سیلویا بیچ. "سیلویا بیچ"، آمریکایی مقیم خارج اهل نیوجرسی کتاب‌فروشی «شکسپیر و شرکاء» را در سال ۱۹۱۹ در خیابان هشتم دوپویترن پاریس تأسیس کرد. این فروشگاه به عنوان کتابخانهٔ قرضی و همچنین کتاب‌فروشی فعالیت می‌کرد. "بیچ" در ۱۹۲۱ به یک مکان بزرگتر در خیابان دوازدهم اودئون نقل مکان کرد که فروشگاه تا سال ۱۹۴۱ در همین مکان باقی‌ماند. در طول این مدت، این فروشگاه به رومرکز فرهنگ ادبی و نوگرایی انگلیسی-آمریکایی در
رومرکز فرهنگ ادبی و نوگرایی انگلیسی-آمریکایی در پاریس بدل شد. نویسندگان و هنرمندان «نسل گمشده»، مانند "ارنست همینگوی"، "ازرا پاوند"، "اسکات فیتزجرالد"، "گرترود استاین"، "جرج آنتیل" و "من ری" زمان زیادی را در «شکسپیر و شرکاء» می‌گذراندند. این فروشگاه توسط "جیمز جویس" که از آن به عنوان دفتر کار خود استفاده می‌کرد به «استراتفورد در اودئون» ملقب گشته بود. کتاب‌های «شکسپیر و شرکاء» کیفیت بالایی داشته و منعکس‌کنندهٔ ذوق ادبی شخص "سیلویا بیچ" بود. در پاریس جشن بیکران "همینگوی" از «شکسپیر و شرکاء» با همان ساکنین
"همینگوی" از «شکسپیر و شرکاء» با همان ساکنین ادبی‌اش یاد شده‌است. در این کتاب‌فروشی مراجعان می‌توانستند کتاب‌های بحث‌برانگیزی نظیر فاسق خانم چترلی اثر "دیوید هربرت لارنس"، که در انگلستان و ایالات متحده ممنوع شده بود را خریده یا امانت بگیرند. با وجودی که اولیس "جیمز جویس" در ایالات متحده و انگلستان ممنوع اعلام شده بود، بیچ در سال ۱۹۲۲ اولین ناشری بود که آن را منتشر کرد. ویرایش‌های بعدی از اولیس در سال‌های بعد تحت مشخصات ناشر «شکسپیر و شرکاء» منتشر شد. شکسپیر و شرکای اصلی در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰، در دوران اشغال
و شرکای اصلی در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰، در دوران اشغال فرانسه توسط آلمان در دوران جنگ جهانی دوم بسته شد . گفته می‌شود ممکن است به این دلیل دستور تعطیلی فروشگاه رسیده باشد که "سیلویا بیچ" آخرین نسخهٔ رستاخیز فیلیگان "جیمز جویس" را به یک افسر آلمانی نداد. وقتی جنگ تمام شد، "ارنست همینگوی" فروشگاه را «شخصاً آزاد کرد»، با این وجود فروشگاه هرگز بازگشایی نشد. کتاب‌فروشی جورج ویتمن. در سال ۱۹۵۱ کتاب‌فروشی انگلیسی‌زبان دیگری در ساحل چپ پاریس توسط "جرج ویتمن" آمریکایی، تحت نام «لو میسترال» بازگشایی شد. محل آن، مکان یک صومعهٔ
«لو میسترال» بازگشایی شد. محل آن، مکان یک صومعهٔ قرن شانزدهمی، در خیابان سی‌وهفتم بوشری، در نزدیکی میدان سن-میشل، در چند قدمی سن، کلیسای نوتردام و ایل دولاسیته است. درست همانند «شکسپیر و شرکا»ی اصلی، این فروشگاه نیز به یک نقطهٔ کانونی برای فرهنگ ادبی کولی‌وار پاریس و بسیاری از نویسندگان نسل بیت، از جمله "آلن گینزبرگ"، "گرگوری کورسو" و "ویلیام اس. باروز" بدل گردید. در سال ۱۹۶۴، پس از مرگ "سیلویا بیچ"، "ویتمن" برای ادای احترام به جسارت اولیه، نام فروشگاهش را به «شکسپیر و شرکاء» تغییر داد. او نام کتاب‌فروشی
به «شکسپیر و شرکاء» تغییر داد. او نام کتاب‌فروشی را «رمانی در سه کلمه» می‌داند و این ریسک را «آرمانشهر سوسیالیستی در لباس مبدل یک کتاب‌فروشی» می‌خواند. مشتریان این کتاب‌فروشی کسانی نظیر "هنری میلر"، "آنائیز نین" و "ریچارد رایت" بوده‌اند. این کتاب‌فروشی شامل امکانات خواب با ۱۳ تخت بوده، و "ویتمن" مدعی است که در طول سالیان بیش از ۴۰،۰۰۰ نفر در فروشگاه خوابیده‌اند. فعالیت‌های منظمی که در کتاب‌فروشی رخ می‌دهد شامل مراسم چای یکشنبه، شعرخوانی و نشست‌های نویسندگان است. در حال حاضر سیلویا بیچ ویتمن، دختر ویتمن،
است. در حال حاضر سیلویا بیچ ویتمن، دختر ویتمن، فروشگاه را اداره می‌کند. سیلویا بیچ ویتمن. هم‌اکنون گردانندهٔ فروشگاه "سیلویا بیچ ویتمن"، دختر "جرج ویتمن" است که ادارهٔ فروشگاه را با همان رویهٔ پدرش ادامه داده و اجازه می‌دهد نویسندگان جوان در فروشگاه به کار و زندگی بپردازند. او همچنین بی‌ینال جشنوارهٔ ادبیای راه انداخته که پذیرای نویسندگانی همچون "پل استر"، "سیری هاستودت"، "جانت وینترسن"، "جونگ چانگ" و "مرجان ساتراپی" است. "سیلویا ویتمن" همچنین در قسمت‌های پاریس شوی خیلی خیلی دیروقت با کریگ فرگوسن ظاهر شد
پاریس شوی خیلی خیلی دیروقت با کریگ فرگوسن ظاهر شد که در ۱ اوت ۲۰۱۱ روی آنتن رفت.