payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هنری بیکن (۲۸ نوامبر ۱۸۶۶ - ۱۶ فوریه ۱۹۲۴) معمار آمریکایی بود. از مشهورترین کارهای او بنای یادبود لینکلن در واشینگتن دی سی است. زندگی‌نامه. هنری بیکن در ۱۸۶۶ در واتسکای ایالت ایلینوی آمریکا زاده شد. او برای مدت کوتاهی در ۱۸۸۴ به تحصیل در دانشگاه ایلینوی پرداخت ولی آن را نیمه کاره رها کرد و به عنوان طراح در دفتر مک‌کیم، مید و وایت در نیویورک که مشهورترین شرکت طراحی آن زمان بود مشغول به کار شد. بیکن در ۱۸۹۷ از مک‌کیم، مید و وایت جدا شد و با مشارکت آرشیتکت دیگری به نام جیمز برایت، گروه معماری بیکن و برایت را
به نام جیمز برایت، گروه معماری بیکن و برایت را تأسیس نمود. پس از آن کار معماری کتابخانهٔ عمومی جرسی و تالار تاریخ دانشگاه آمریکایی واشینگتن به آنها سپرده شد. آنها چندین طرح دیگر را نیز با همکاری یکدیگر به پایان رساندند ولی با این حال شراکت آن دو نفر در ۱۹۰۲ به پایان رسید و بیکن و برایت از یکدیگر جدا شدند. آخرین پروژهٔ معماری هنری بیکن که بیشترین شهرت را برای او به ارمغان آورد، طرح بنای یادبود لینکلن در واشینگتن دی سی بود. بیکن این بنای یادبود را به سبک معماری دوریک یونان باستان طراحی نمود و کار ساخت آن در
دوریک یونان باستان طراحی نمود و کار ساخت آن در ۱۹۲۲ به پایان رسید. هنری بیکن در ۱۶ فوریه ۱۹۲۴ در نیویورک درگذشت.
ایویکا اولیچ (; زاده ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۹) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است. تیم ملی. اولیچ با ۷۷ بازی ملی سابقه حضور در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲، جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ ٬جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴ و جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ را دارد. همچنین سابقه بازی در تیم‌های هرتابرلین، دینامو زاگرب، زسکا مسکو، هامبورگ، بایرن مونیخ و وولفسبورگ را دارد. افتخارات. باشگاه. زاگرب دینامو زاگرب زسکا مسکو بایرن مونیخ
یانوس یا ژانوس، در اساطیر رومی، خدای دروازه‌ها، درب‌ها، گذرگاه‌ها و مسیرهای ورودی، و همین‌طور خدای آغازها و پایان‌ها بود. برجسته‌ترین میراث باقی‌مانده از ژانوس در فرهنگ مدرن، همنام او یعنی ماه ژانویه، اولین ماه سال است. زیرا از طرفی هر سال جدید، با این ماه آغاز می‌شود و از طرف دیگر، سال گذشته با این ماه خاتمه می‌یابد. ژانوس اغلب با دو چهره یا دو سر به تصویر کشیده می‌شود که از این دو سر، یکی به روبرو و دیگری در جهت مخالف آن، یعنی به پشت سر نگاه می‌کند. اعتقاد بر این است که این دو سر به آینده و گذشته
اعتقاد بر این است که این دو سر به آینده و گذشته می‌نگرند. معرفی. ژانوس خدای دروازه‌ها بود و نخستین ماه سال، یعنی ژانویه، نام خود را از این ایزد گرفته‌است. ژانوس نه تنها خدای دروازه‌ها، به‌شمار می‌آمد، بلکه خود نیز دروازه‌ای بود. در فوروم یا میدان عمومی رم، دروازه‌ای بود که دیواری نداشت و هیچ‌گاه گشوده نمی‌شد. این دروازه، ژانوس نام داشت و همانند سنگ‌های مقدس آتش زنه معبد ژوپیتر به نظر می‌رسید و از همین دروازه بود که ژانوس، خدای دروازه‌ها، بر همهٔ دروازه‌ها فرمان می‌راند و در این مسیر پاسدار در ِخانه‌های رم
می‌راند و در این مسیر پاسدار در ِخانه‌های رم نیز بود. شرح. به نظر می‌رسد که ژانوس (یانوس) تنها خدای کاملاً رمی باشد و گفته می‌شد آئین پرستش او که قبل از پیدایش رم، یک آیین کوچک و کم‌اهمیت محلی بوده، توسط خود رمولوس [بنیانگذار افسانه‌ای شهر رم]، در شهر جدید معرفی و متداول شده بود. ژانوس ایزد آغازها یا شروع به کارها بود. او بر درها و دروازه‌ها و راه‌های ورودی نظارت داشت و همین‌طور هم بر اولین ساعت روز، اولین روز ماه و اولین ماه سال (ژانویه). او همچون مردی با دو سر، که به جهت‌های مخالف هم می‌نگرند، نشان داده
دو سر، که به جهت‌های مخالف هم می‌نگرند، نشان داده می‌شد و نمادهای او عبارت بودند از: دسته کلیدها و یک چوبدستی دربانی. "ایانوس جمینوس" یا دروازهٔ رو به شمال شرق، در محل‌های تجمع یا میدان‌های رمی (فوروم) که به ژانوس اختصاص داشت، در زمان صلح (فقط چهار مرتبه تا قبل از عصر مسیحیت) بسته بود و در زمان جنگ باز می‌شد. روایت گریمال. ژانوس از کهن‌ترین خدایان رومی بود که غالباً او را با دو چهره، یکی چهره متمایل به روبرو و دیگری سیمای متمایل به پشت سر، تصویر می‌کردند. روایت‌های مربوط بدین خدا همه رومی بودند و با
روایت‌های مربوط بدین خدا همه رومی بودند و با خاستگاه شهر، پیوند داشتند. در افسانه‌ها، ژانوس ساکن رم بود و گفته می‌شد که وی دیرگاهی با کامس، شهریار افسانه‌ای که از او تنها نامی در دست است، بر رم فرمان می‌راندند. روایتی دیگر. در روایتی دیگر، ژانوس بیگانه‌ای از مردمان تسالی بود که به رم تبعید شد و با اقبال کامس در شهریاری، با او همداستان شد و بر فراز تپه‌ای که "ژانیکول" نام داشت، شهری بنا نهاد. در این روایت ژانوس همراه همسر خود، کامیس یا کاماسن به رم آمد و یکی از فرزندان او، تیبر نام داشت. ژانوس پس از مرگ
یکی از فرزندان او، تیبر نام داشت. ژانوس پس از مرگ کامس، به تنهایی بر لاسیوم فرمان راند. در روایتی، ژانوس پس از رانده شدن ساتورن، پسر ژوپیتر از یونان او را به گرمی پذیرفت و به هنگامی که ژانوس بر ژانیکول فرمان می‌راند، شهریاری منطقه‌ای در ارتفاعات کاپیتول به ساتورن واگذار شد. یادگارهای ژانوس. در بسیاری از روایت‌ها، بسیاری از پیشرفت‌های عصر زرین و درستکاری، فراوانی، صلح پایدار و جز آن را به ژانوس نسبت می‌دادند. از جمله در این روایت‌ها، ژانوس برای سفر از تسالی به ایتالیا از قایق بهره جست و هم از آن زمان به
به ایتالیا از قایق بهره جست و هم از آن زمان به بعد، کاربرد قایق رواج یافت. در روایتی دیگر، کاربرد سکه نیز از ابداعات ژانوس شمرده شده‌است و این بدان دلیل است که در برخی از سکه‌های کهن مفرغی، در یک سوی سکه تصویر ژانوس و در جانب دیگر آن، دماغهٔ یک کشتی دیده می‌شود. ژانوس، و در روایتی ساتورن، برای نخستین بار مردم لاسیوم را با تمدن و شهروندی آشنا ساخت. بدین روایت ژانوس پس از مرگ به مقام خدایی راه یافت و ازین پس، خاستگاه اسطوره‌هایی شد که با روایت‌های پیشین، پیوندی نداشت. نجات روم. در یکی از روایات کهن نقل شده
نداشت. نجات روم. در یکی از روایات کهن نقل شده که ژانوس، با معجزه‌ای رم را از تهاجم سابین‌ها نجات داد و زمانی که رومولوس و یاران او زنان سابین را ربودند، تاتیوس و تیتوس و سابین‌ها به شهر تاختند و در شبیخونی دختر نگهبان کاپیتول، یعنی تارپیا، شهر را به سابین‌ها تسلیم کرد. در این روایت، هنگامی که سابین‌ها (سابن) با بالا رفتن از بلندای کاپیتول، نزدیک بود که مدافعان را شکست دهند، به ناگاه به فرمان ژانوس، چشمه آب گرمی رو در روی آنان فوران می‌کند و سربازان سابین وحشت زده می‌گریزند و چنین بود که به یاد این اعجاز،
زده می‌گریزند و چنین بود که به یاد این اعجاز، درب معبد ژانوس، همیشه در طی جنگ‌ها گشوده می‌شد تا ژانوس بتواند هر دم که ضروری بود، به یاری رومیان بشتابد و فقط درب معبد، به هنگام صلح بسته بود. نزدیکان ژانوس. بر اساس برخی روایات، ژانوس با خدابانویی به نام ژوتورن، که چشمه و رواق او در نزدیکی معبد ژانوس در فوروم قرار داشت، ازدواج کرد. از این ازدواج پسری زاده شد که همانا، فونس یا فونتوس، خدای چشمه‌ها بود.
نصف‌النهار ۱۸۰ درجه، ۱۸۰مین نصف‌النهار از گرینویچ است که از لحاظ زمانی ۱۲ ساعت و ۰۰ دقیقه با گرینویچ اختلاف زمانی دارد. این نصف النهار مانند نصف‌النهار مبدأ مرز دو نیمکره شرقی و غربی جهان است و از قطب شمال شروع و از مناطق زیر گذشته و به قطب جنوب ختم می‌شود:
سد دریک (شهدای تازه شهرسلماس) در ۱۵ کیلومتری غرب شهرستان سلماس بر روی رودخانه دریک که از کوه‌های مرزی ایران و ترکیه سرچشمه می‌گیرد ساخته شده‌است. کارفرمای آن سازمان آب منطقه‌ای آذربایجان غربی و مشاور طرح، مهندسان مشاور آب نیرو بوده‌است. ساخت این‌سد در اواخر سال۱۳۸۳ توسط قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیاء آغاز و اوایل سال ۱۳۸۹ به بهره‌برداری رسید. هدف از احداث این سد تأمین آب زراعی ۶۰۰۰ هکتار از اراضی دشت سلماس، بهبود سیستم آبیاری اراضی پایین دست سد، ساخت اولین پارک آبی تفریحی منطقه، پرورش ماهی و… می‌باشد. حجم
پارک آبی تفریحی منطقه، پرورش ماهی و… می‌باشد. حجم مخزن آن ۲۲ میلیون مترمکعب، طول تاج ۱۳۷۴ متر و ارتفاع آن ۳۷ متر از بستر رودخانه می‌باشد. بیش از۴۶۵۰۰۰ مترمکعب خاکبرداری و نزدیک به ۱۸۵۰۰۰۰ متر مکعب خاکریزی برای احداث سد دریک انجام گرفته که در نوع خود کم‌نظیر است. مهندس امامی نماینده مجری طرح، مهندس فیض الهی ناظرعالی پروژه ومهندس سلیمانی مدیرساخت این پروژه بوده‌اند. سد دریک در فروردین ماه ۱۳۸۹ توسط معاون اول رئیس‌جمهور دکتر رحیمی افتتاح و به بهره‌برداری رسید.
ساتورن (به لاتین: ساتورنوس) از خدایان بزرگ روم بود که خدای کشاورزی و برداشت محصول به‌شمار می‌آمد، و دوران سلطنت و فرمانروایی او، توسط جمع زیادی از نویسندگان رومی، به عنوان عصر طلایی وفور و برکت و فراوانی و صلح توصیف شده‌است. در دوران قرون وسطی وی به عنوان خدای رومی رقص، کشاورزی، عدالت و اقتدار، شناخته می‌شد. ساتورن درحالی‌که ابزاری به شکل داس در دست چپ خود و یک دسته گندم در دست راست خویش دارد، به تصویر کشیده شده‌است. مادر او ترا و پدرش کائلوس بود. وی در عصر کلاسیک با کرونوس، ایزد معروف یونانی، یکی شناخته
کلاسیک با کرونوس، ایزد معروف یونانی، یکی شناخته شده و در نتیجه اسطوره‌شناسی مربوط به این دو تن از خدایان، به‌طور معمول با یکدیگر اختلاط حاصل کرده‌است. همسر ساتورن، اوپس بود که برابر رومی رئا به‌شمار می‌آمد. ساتورن همچنین در میان سایر خدایان، پدر سرس، ژوپیتر، وریتاس، پلوتو و نپتون، محسوب می‌شد. ساتورن معبدی در میدان اصلی یا فوروم رم داشت که مشتمل بر خزانه داری سلطنتی بود. ساتورن هم با سیاره کیوان که ساتورن نیز خوانده می‌شود، و هم با روز شنبه یا همان Saturday، که به زبان لاتین dies Saturni، یا روز ساتورن
که به زبان لاتین dies Saturni، یا روز ساتورن نامیده می‌شود، همنام است. ساتورن اغلب با کرونوس یونانی همسان شناخته شده‌است. در کتاب تئوگونیا یا همان تبارنامه خدایان که اثر هزیود است، شرحی اساطیری از نحوهٔ آفرینش جهان و به قدرت رسیدن زئوس [به‌عنوان خدای خدایان] ذکر شده‌است که بر اساس آن، کرونوس به عنوان فرزند اورانوس (که معادل یونانی کالئوس، خدای رومی می‌باشد)، به عنوان آسمان شناسانده شده و گایا (که معادل یونانی ترا می‌باشد)، نماد زمین معرفی شده‌است. هسیود، از نخستین شاعران شورانگیز (راپسودی سرای) یونانی است
نخستین شاعران شورانگیز (راپسودی سرای) یونانی است که سروده‌های خویش را در حال دوره‌گردی می‌سرود، و احتمالاً در حدود سالهای ۷۰۰ پیش از میلاد مسیح زندگی می‌کرد. او می‌نویسد که کرونوس، ضمن اخته کردن و سرنگون ساختن پدرش، اورانوس، قدرت را قبضه نمود. با این حال، این موضوع نیز پیشگویی شده بود که یک روز پسری از پسران کرونوس وی را سرنگون خواهد ساخت و قدرت را به‌دست خواهد گرفت، و در نتیجه کرونوس تمامی فرزندان خود را، به محض به دنیا آمدن آنها، می‌بلعید تا از آنچه پیشگویی شده بود، جلوگیری نماید. همسر کرونوس که رئا نام
شده بود، جلوگیری نماید. همسر کرونوس که رئا نام داشت (و اغلب با اوپس، الهه رومی یکسان معرفی می‌شود)، ششمین فرزند خود یعنی همان زئوس را، در جزیره کرت مخفی کرد و به جای او، قطعه سنگ بزرگی را در پارچه قنداقی پیچید و به کرونوس سپرد؛ کرونوس بی‌درنگ آن را نیز بلعید. [در نتیجه زئوس زنده ماند]، زئوس بعد از آن که کرونوس و سایر تیتان‌ها را سرنگون نمود، به فرمانروای جدید و اعلای هستی و کیهان و کائنات تبدیل گردید. در سنت‌ها و آداب و رسوم رومی، و در خاطرات باقی‌مانده از مردان عصر طلایی، در روزگاران اسطوره‌ای که ساتورن
مردان عصر طلایی، در روزگاران اسطوره‌ای که ساتورن بر جهان حکم می‌راند، جشن بزرگی به نام ساتورنالیا یا جشن ساتورن یا جشن خدای زحل، در طول ماه‌های زمستان و در حوالی زمان انقلاب زمستانی برگزار می‌شد. مدت زمان برگزاری این جشن، در اصل فقط طی یک روز طولانی، و معمولاً در روز ۱۷ دسامبر بود، اما بعدها این جشن، برای زمانی حدود یک هفته به طول می‌انجامید. در طی ساتورنالیا (جشن خدای کیوان)، نقش ارباب و برده، معکوس می‌شد، از محدودیت‌های اخلاقی کاسته می‌گردید، و اصول و قواعد آداب معاشرت نادیده گرفته می‌شدند. تصور می‌شود
آداب معاشرت نادیده گرفته می‌شدند. تصور می‌شود که از میان جشنواره‌های کهن، جشن ساتورنالیا و لوپرکالیا را بتوان ریشه و سر منشاء سال کارناوال دانست. شرح بیشتر. ساتورن یک خدای کهن کشاورزی در رابطه با کاشت بذرها و فراوانی محصول بود. نام او شاید از ساتر به معنای برزگر، یا ساتور به معنای انباشته یا کنده کاری شده ریشه گرفته باشد. در دوران‌های اولیه، همسر آیینی او، ایزدبانوی آتش، لوآ یا همان لوئس، به معنای آفت یا نابودی بود و بعدها وقتی به دلایل نه چندان مشخص و روشنی با کرونوس همسان شناخته شد، او را با رئا که همان
با کرونوس همسان شناخته شد، او را با رئا که همان الوهیت زمین بود، پیوند دادند. پرستشگاه ساتورن در تپه کاپیتول قرار داشت و خزانه کشور و نیز بیرق‌ها و نشان‌های لژیون‌ها، هنگامی‌که در جنگ نبودند، در آنجا نگهداری می‌شد. دور پاهای مجسمه آن ایزد، نوارهای پشمین پیچیده بودند تا مانع از فرار او شوند. یک جنبهٔ غیرعادی آیین پرستش ساتورن این بود که پرستندگان با سر برهنه و بدون پوشش سر برای او قربانی می‌کردند. ساتورنالیا بزرگترین جشن مربوط به این ایزد (ساتورن) بود که در ماه دسامبر برگزار می‌شد. نکات دیگر. ساتورن از
در ماه دسامبر برگزار می‌شد. نکات دیگر. ساتورن از ایزدان کهن ایتالیایی بود که بعدها با کرونوس یکی شد. قلمرو فرمانروایی این خدا در لاینوم بود و او را از خدایان عصر طلایی می‌پنداشتند. در منطقه پونیک نیز، ساتورن را با بعل که یکی از خدایان اساطیری خاور نزدیک بود، یکی می‌دانستند. در روایتی از روایات کهن آمده‌است که ساتورن پسر ژوپیتر از یونان رانده شد و ژانوس پس از رانده شدن ساتورن از یونان او را به گرمی پذیرفت و به هنگامی که ژانوس بر ژانیکول فرمان می‌راند، شهریاری منطقه‌ای در ارتفاعات کاپیتول را به ساتورن واگذار
منطقه‌ای در ارتفاعات کاپیتول را به ساتورن واگذار نمود. مراسم جشن و رقص سالی، یا رقص پر جست و خیز کاهنان، که در حقیقت رسم جنگی گروه مذهبی رومی بود، نه فقط با مارس، خدای جنگ، که با ساتورن، خدای کشت و زرع نیز پیوند داشت. ساتورن معمولاً با یک داس یا با خوشه‌های گندم به تصویر کشیده می‌شد.
لین لیانگ (چینی: 林良، پین‌یین: Lín Liáng، وید-جایلز: Lin Liang) از نقاشان سلطنتی چینی در دورهٔ پادشاهی مینگ (۱۳۶۸-۱۶۴۴) بود. زندگینامه. لین در حدود سال ۱۴۲۴ میلادی در نانهایی در استان گوانگ‌دونگ چین و در خانواده‌ای فقیر زاده شد. او زیر نظر دو هنرمند محلی به نام‌های یانگ زونگ و هو یین به فراگیری نقاشی پرداخت. کارهای او مورد توجه مقامات محلی قرار گرفت و همین امر موجب شهرت او شد. لین در زمان فرمانروایی جنگ‌تونگ (۱۴۵۷-۱۴۶۴) به کاخ امپراتوری راه یافت و به عنوان نقاش سلطنتی مشغول به کار شد. مهارت او در کشیدن
نقاش سلطنتی مشغول به کار شد. مهارت او در کشیدن نگاره‌هایی از پرندگان، شکوفه‌های آلو، گل‌ها و میوه‌ها بود. لین لیانگ در ۱۵۰۰ میلادی درگذشت.
کاتیا نادانوا شخصیت منفی زن بازی "همه چیز یا هیچ" که توسط شرکت الکترونیک آرتز در سال ۲۰۰۳ میلادی برای کنسولهای خانگی پلی استیشن ۲، ایکس باکس و گیم کیوب ساخته شد. به‌جای این شخصیت در بازی، "هِیدی کلوم صحبت نموده است نقش شخصیت در بازی. شخصیت کاتیا نادانوا، شخصیت منفی زن بازی "همه چیز یا هیچ" می باشد. او یک دانشمند از آکسفورد است که تخصص زیادی در علوم نانوتکنولوژی دارد. "کاتیا نادانوا" دوست دختر و دستیار "نیکولای دیاوولو" می‌باشد که در این بازی به جیمز باند خیانت کرده و بارها در طول بازی قصد کشتن جیمز باند و
کرده و بارها در طول بازی قصد کشتن جیمز باند و یارانش را می‌کند. فرجام. در ابتدای بازی یک ژنرال تاجیک سعی در ربودن او و استفاده از تخصص این زن در جهت پیشبرد اهداف خود مینماید، اما جیمز باند او را در مصر از دست این ژنرال نجات میدهد. در نهایت او در حادثه منفجر شدن هواپیمای خود و نیکولای دیاوولو که توسط جیمز باند صورت می پذیرد، می میرد. (هرچند شخصیت اصلی منفی بازی "نیکولای دیاوولو" از این حادثه جون سالم به در می برد).
ساتورنالیا() یا جشن ساتورن یا جشن خدای زحل، جشنواره ای در روم باستان بود که به افتخار ساتورن برگزار می‌شد. معرفی. در سنت‌ها و آداب و رسوم رومی، و در خاطرات باقی‌مانده از دوران موسوم به عصر طلایی، در روزگاران اسطوره‌ای که ساتورن بر جهان حکم می‌راند، جشن بزرگی به نام ساتورنالیا یا جشن ساتورن یا جشن خدای زحل، در طول ماه‌های زمستان و در حوالی زمان انقلاب زمستانی برگزار می‌شد. مدت زمان برگزاری این جشن، در اصل فقط طی یک روز طولانی، و معمولاً در روز ۱۷ دسامبر بود، اما بعدها این جشن، برای زمانی حدود یک هفته به طول
اما بعدها این جشن، برای زمانی حدود یک هفته به طول می‌انجامید. در طی ساتورنالیا (جشن خدای زحل)، نقش ارباب و برده، معکوس می‌شد، از محدودیت‌های اخلاقی کاسته می‌گردید، و اصول و قواعد آداب معاشرت نادیده گرفته می‌شدند. تصور می‌شود که از میان جشنواره‌های کهن، جشن ساتورنالیا و لوپرکالیا را بتوان ریشه و سرمنشاء سال کارناوال دانست. ساتورنالیا بزرگترین جشن مربوط به ساتورن، خدای کهن کشاورزی بود که در ماه دسامبر برگزار می‌شد و احتمالاً با کشت زمستانه در ارتباط بود. این جشن که در اصل یک جشن روستایی بود، به تدریج در
این جشن که در اصل یک جشن روستایی بود، به تدریج در شهرها هم رواج زیادی پیدا کرد و طول مدت آن را تکمیل کرده، به هفت روز رساندند. در این مدت، همه کسب و کارهای دولتی و خصوصی به کلی تعطیل بود. محاکم قضایی و مدارس بسته می‌شد و احکام مجازات مجرمین و فعالیت‌های نظامی به حالت تعلیق درمی‌آمد و به بعد موکول می‌شد. غلامان و بردگان موقتاً آزاد می‌شدند و اجازه داشتند هر کاری که دلشان می‌خواهد بکنند و هرچه بخواهند، بگویند. هدایایی، خصوصاً عروسک‌های سفالی یا مومی رد و بدل می‌شد و شهروندان همه روز را بر سر میز ضیافت
و بدل می‌شد و شهروندان همه روز را بر سر میز ضیافت می‌نشستند و می‌خوردند و می‌نوشیدند. رسم برگزیدن یک شاه دروغین برای یک روز، (که در طی این جشن به انجام می‌رسید)، رسمی بود که احتمالاً از یونان یا شرق نزدیک گرفته شده بود. تیتوس لیویوس در کتاب "از پیدایش روم" می‌گوید که در زمان کنسولی مارکوس مینوکیوس و آئولوس سمپرونیوس (سال ۴۹۷ قبل از میلاد) معبدی وقف ساترن شد و ساتورنالیا را از آن زمان جشن می‌گرفتند. شبیه رسم اخیر در پیشینه ایران نیز، با عناوینی همچون میر نوروزی سابقه دارد. شرح. با به پایان رسیدن کشت پاییزی
سابقه دارد. شرح. با به پایان رسیدن کشت پاییزی در هفدهم دسامبر، جشن ساتورنالیا که با ساتورن به معنی کشتن پیوند داشت، برپا و دو روز پیش از این، یعنی در پانزدهم دسامبر، جشن کانسوالیای دوم و دو روز بعد از ساتورنالیا، در نوزدهم دسامبر جشن اوپالیا انجام می‌گرفت. ساتورنالیا جمع ساتورن است و این جشن و اکثر جشن‌های شبیه آن با کار کشاورزی پیوند داشته‌اند و کاربرد آنها، مزید بر جامعه‌های روستایی در شهرهایی است که تا پایان جمهوری بر واردات غلات متکی بودند. این جشن تا پایان دوره چند خدایی، بعنوان جشن شاد زمستانی ادامه
دوره چند خدایی، بعنوان جشن شاد زمستانی ادامه یافت. مسیحیان امروزه فراموش کرده‌اند که جشن نوئل یا کریسمس، در واقع همان تداوم جشن ساتورنالیا است و کریسمس را بگونه‌ای نمادین با تولد عیسی مسیح در بیت اللحم پیوند می‌دهند.
سرنا جرمِین شخصیت مثبت زن بازی "همه چیز یا هیچ" که توسط شرکت الکترونیک آرتز در سال ۲۰۰۳ میلادی برای کنسولهای خانگی پلی استیشن ۲، ایکس باکس و گیم کیوب ساخته شد. بجای این شخصیت در بازی، شانون الیزابت صحبت نموده است نقش شخصیت در بازی. شخصیت سرنا جرمِین، شخصیت مثبت زن بازی "همه چیز یا هیچ" می‌باشد . او یک دانشمند زمین‌شناس آمریکایی است که مهارت بالایی در هدایت هلیکوپتر و هک نمودن کامپیوترها دارد. او در پرو به کمک جیمز باند می آید و در طول بازی دلباخته جیمز میگردد. فرجام. سرنا جرمِین در قسمتی از بازی توسط
میگردد. فرجام. سرنا جرمِین در قسمتی از بازی توسط "نیکولای دیاوولو" در پرو از صخره به پایین پرت می‌شود اما توسط جیمز باند نجات پیدا می‌کند. او در این بازی دلباخته جیمز باند گشته و در طول بازی کمک‌های بسیاری به او می نماید. او زنی قوی، زیبا با قابلیتهای بالا است که تا انتهای مأموریت جیمز باند در مسکو با او همراهی می‌کند.
متال هَمِر ماهنامهٔ موسیقی هوی متال است که در بریتانیا توسط انتشارات فیوچر و در چندین کشور دیگر به‌وسیلهٔ ناشرهای مختلف منتشر می‌شود. مطالب متال همر طیف وسیعی از موضوع‌ها، از جریان‌های اصلی موسیقی متال تا گروه‌های غیر متعارف این سبک را شامل می‌شود. متال همر پرفروش‌ترین مجلهٔ هوی متال در بریتانیا است و اغلب به‌عنوان یک نشریهٔ زیرزمینی مورد توجه قرار می‌گیرد. این مجله در آلمان از سال ۱۹۸۴ منتشر می‌شده است.
ترا یا مادر ترا یا تلوس، در اساطیر رومی، ایزدبانویی بود که به زمین تجسم می‌بخشید. اسامی مادر ترا و مادر تلوس هر دو در لاتین به معنی «مادر زمین» هستند. عنوان مادر، عنوانی است که برای تجلیل از مقام برخی ایزدبانویان بدانها اعطا می‌شده و جز ترا به برخی الهگان دیگر نیز داده شده‌است. ویژگی‌های تلاوس، خدای زمین، شامل خوشه‌های گل یا میوه و کُرُن‌کُپیا بود. او معمولاً به‌صورت دراز کشیده یا از یک حفره در زمین به‌طور نیمه‌نشسته به تصویر کشیده می‌شد. همتای مردانه او، یک خدای آسمان مانند کائلس (اورانوس) یا شکلی از
یک خدای آسمان مانند کائلس (اورانوس) یا شکلی از ژوپیتر بود. همتای یونانی او، گایا است، و در میان اترسکان‌ها، نام او سل بود. مایکل لیپکا استدلال کرده که تِرا مَتر که در دوره آگوستوس ظاهر شد، انتقال مستقیم خدای یونانی زمین (گِی مَتر) به عمل مذهبی رومانی است، در حالی که تلاوس، که معبد باستانی‌اش در مرز مقدس رم (پومیریوم) قرار داشت، نمایانگر الهه زمین اصلی است که توسط کاهنان دولتی پرورش داده می‌شد.
درخت شیرین و فرهاد یا درخت رحمت (به کردی جنوبی: "دار شیرن و فه‌راێ") نامی است که مردم کرمانشاه به درخت چنار ۶۰۰ ساله‌ای می‌دهند که در کنار محوطهٔ تاریخی طاق بستان در شهر کرمانشاه قرار دارد و در سال ۱۳۸۸ به ثبت آثار طبیعی ملی رسیده است. ارتفاع این درخت ۳۷٫۷ متر و عرض آن ۸٫۴۶ متر است که علاوه بر ارزش طبیعی، دارای ارزش فرهنگی و تاریخی برای مردم کرمانشاه است. درخت شیرین و فرهاد بعنوان میراث طبیعی در سال ۱۳۸۸ توسط سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری ایران به ثبت رسیده است. در اسفند ماه ۱۳۹۷ ارتفاع درخت
به ثبت رسیده است. در اسفند ماه ۱۳۹۷ ارتفاع درخت شیرین و فرهاد ۳۷/۷ متر و قطر آن ۸/۴۶ متر بوده است. تخمین زده شده که این درخت در سال ۱۴۲۳ میلادی کاشته شده‌باشد. وجه تسمیه. این درخت در فرهنگ عامهٔ مردم کرد شهر کرمانشاه، درخت شیرین و فرهاد نامیده می‌شود. با این حال از آنجا که پیرمردی کفاش به نام رحمت سالیان طولانی در حفرهٔ میان درخت به کفاشی مشغول بود، برخی آن را با نام "درخت رحمت" می‌شناسند. همچنین گاه از آن با عنوان «درخت چنار قدیمی طاق‌بستان» یاد می‌شود. در فرهنگ و ادبیات. درخت چنار طاق‌بستان در فرهنگ مردم
فرهنگ و ادبیات. درخت چنار طاق‌بستان در فرهنگ مردم شهر کرمانشاه به استعاره‌ای از قدمت و کهنسالی و نیز بزرگی و عظمت تبدیل شده است و یکی از نمادهای این شهر نیز به‌شمار می‌آید. فولکلور. در اشعار فولکلور و باورهای عامیانهٔ مردم کرد کرمانشاه، این درخت را شیرین در زمان شکسته شدن پای اسب خسرو پرویز و دیدار او با فرهاد در طاق بستان به عنوان نشانی از عشق خود به فرهاد می‌کارد و قدمت آن به دوران ساسانی بازمی‌گردد. به همین دلیل در فرهنگ عامه، این درخت را "درخت شیرین و فرهاد" (به کردی: "دار شیرن و فه‌راێ") می‌نامند.
و فرهاد" (به کردی: "دار شیرن و فه‌راێ") می‌نامند. ادبیات داستانی. علی‌اشرف درویشیان در رمان سال‌های ابری چندین بار به جایگاه این درخت در فرهنگ عامهٔ مردم شهر کرمانشاه اشاره کرده است: جشن تولد. در ۱۲ اسفند ۱۳۹۷ به مناسبت ۵۹۶مین سال (بنا بر تخمین) کاشت درخت شیرین و فرهاد، مراسمی از سوی سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری کرمانشاه برگزار شد که طی آن همزمان با هفتهٔ منابع طبیعی و روز درخت‌کاری برنامه‌هایی از قبیل نقاشی همگانی و نمایش عروسکی برای کودکان با محوریت محیط زیست برگزار شد و کیکی نیز به مناسبت
محوریت محیط زیست برگزار شد و کیکی نیز به مناسبت ۵۹۶مین سال تولد این درخت بریده شد. همچنین در روز سه‌شنبه ۱۵ اسفند ۱۴۰۲ همزمان با روز درختکاری جشن تولد ۶۰۲ سالگی درخت شیرین و فرهاد با حضور گروهی از مردم کرمانشاه برگزار شد.
وریتاس در اساطیر رومی به معنای حقیقت، ایزدبانو یا الهه حقیقت بود، وی یکی از دختران ساتورن و مادر ویرتوئه (پاکدامنی) محسوب می‌شد. اعتقاد بر این است که او در کف یا انتهای یک چاه مقدس مخفی شده بود، چرا که او [همچون خود حقیقت]، بسیار گریزان و دور از دسترس بود. تصویر او به صورت یک دختر جوان باکره در جامه‌ای سرتاپا سفید نشان داده شده‌است. وریتاس هچنین نامی بود که به هر رومی که واجد فضیلت راستگویی بود، داده می‌شد چرا که این فضیلت یکی از ارزشهای اصلی‌ای در نظر گرفته می‌شد که هر رومی خوب می‌بایست واجد آن باشد. در
می‌شد که هر رومی خوب می‌بایست واجد آن باشد. در اساطیر یونانی، وریتاس با عنوان آلتئیا شناخته شده بود. واژه لاتین وریتاس در حال حاضر به شعار نمادین بسیاری از کالجها و دانشگاههای جهان تبدیل شده‌است. وریتاس، در حال حاضر شعار دانشگاه بیلکنت، دانشگاه هاروارد، دانشگاه دریک، و کالج معتبر و مدرسه مستقل اسکاتلندی موسوم به فتیز کالج می‌باشد، و همچنین بنا به سفارش و درخواست کالج دومینیکن از کلیسای کاتولیک روم، و همین‌طور پروویدنس کالج آن، این شعار توسط کالج‌های دومنیکن نیز مورد استفاده قرار گرفته‌است. کالج کالدول که
نیز مورد استفاده قرار گرفته‌است. کالج کالدول که در کالدول نیوجرسی واقع است، جایزه‌ای موسوم به «جایزه وریتاس» ترتیب داده‌است که همه ساله به افتخار خواهران دومینیکن که در تأسیس و اداره دانشگاه نقش داشته‌اند، اعطا می‌گردد. کلمه وریتاس، همچنین در شعار مخصوص دانشگاه ایندیانا و دانشگاه ییل نیز، به صورت عبارت: Lux et Veritas که به معنای «نور و حقیقت» است، به چشم می‌خورد. همچنین این واژه در شعار دانشگاه ایالتی کالیفرنیا با عبارت: Vox Veritas Vita ظاهر شده‌است که ترجمه آن، این است: «با حقیقت سخن گفتن، راهی برای
ترجمه آن، این است: «با حقیقت سخن گفتن، راهی برای زیستن». به همین ترتیب، عبارت Veritas Curat به معنای «حقیقت درمان دردها»، شعار مؤسسه یا انستیتوی پزشکی آموزشی و پژوهشی جواهر لعل نهرو، و دانشکده پزشکی مهم و برجسته پوندیچری واقع در هند می‌باشد. دانشگاه هاروارد واقع در ماساچوست نیز، با شعار Veritas et Utilitas، که ترجمه آن «حقیقت و خدمت» می‌شود، به فعالیت خویش ادامه می‌دهد.
رئیس‌جمهور آلمان، با عنوان رسمی رئیس‌جمهور فدرال جمهوری فدرال آلمان (به آلمانی:"Bundespräsident")، عالی‌ترین مقام سیاسی و رئیس کشور آلمان است. رئیس‌جمهور کنونی آلمان، فرانک والتر اشتاین‌مایر است که در ۱۲ فوریه ۲۰۱۷ به این مقام رسید. بر اساس قانون اساسی ۱۹۴۹، آلمان دارای یک سیستم حکومتی پارلمانی است که در آن صدراعظم امور اجرایی را بر عهده دارد و نقش رئیس‌جمهور به‌عنوان رئیس کشور تشریفاتی است اما اختیارات و وظایف سیاسی هم دارد. رئیس‌جمهور می‌تواند به بحث‌های عمومی سیاسی و اجتماعی جهت دهد و طبق ماده ۸۱ قانون
عمومی سیاسی و اجتماعی جهت دهد و طبق ماده ۸۱ قانون اساسی، در صورت بی‌ثباتی سیاسی، «اختیارات ذخیره» مهمی دارد. رئیس‌جمهور همچنین این اختیار را دارد که از طرف جمهوری فدرال، با درخواست عفو موافقت کند و یا نشان افتخار بدهد. رئیس‌جمهور آلمان در مورد نحوه انجام وظایف رسمی خود اختیارات گسترده‌ای دارد. بر اساس ماده ۵۹ قانون اساسی، رئیس‌جمهور جمهوری فدرال آلمان را در مسائل حقوق بین‌الملل نمایندگی می‌کند، از طرف آن با کشورهای خارجی معاهدات منعقد می‌کند و دیپلمات‌ها را تأیید می‌کند. علاوه بر این، تمام قوانین فدرال قبل
تأیید می‌کند. علاوه بر این، تمام قوانین فدرال قبل از اجرایی شدن باید توسط رئیس‌جمهور امضا شود. رئیس‌جمهور ممکن است قانونی را وتو کند، اگر فکر کند که قانون اساسی را نقض می‌کند. اقدامات رئیس‌جمهور نشان دهنده خود دولت، موجودیت، مشروعیت و وحدت آن است. نقش رئیس‌جمهور یکپارچه است و شامل عملکرد کنترلی حمایت از قانون اساسی است. رئیس‌جمهور معمولاً در مورد موضوعات روزمره اظهار نظر نمی‌کند، به ویژه هنگامی که در میان احزاب سیاسی اختلاف نظر وجود دارد. این دوری از سیاست‌های روزمره و مسائل روزمره دولتی به رئیس‌جمهور این