payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است و از طریق بارانهای موسمی آب مورد نیاز دوباره پر می‌شود. تلاشهایی هم برای لوله‌کشی آب از دیگر منابع وجود دارد از قبیل ویرانام که محّلی غنی از آب در تامیل نادو است، که آنهم از رودخانه کریشنا تغذیه می‌گردد. اقدامات متناوب از قبیل اوسموسیس معکوس و جمع‌آوری آب باران نیز انجام شده. آب‌های زیرزمینی چنای نیز در حال حاضر به مزایده گذاشته شده‌اند تا برای ساختن کارخانه اوسموسیس معکوس (مخالف) با ظرفیت ۱۰۰ میلیون لیتر به ازای هر روز بکار آیند. زمین چنای متشکلّ از خاک رس، شیل و ماسه سنگ می‌باشد. شهر نیز بر مبنای
خاک رس، شیل و ماسه سنگ می‌باشد. شهر نیز بر مبنای زمین‌شناسی به ۳ ناحیه طبقه‌بندی شده‌است، مناطق شنی، مناطق خاک رسی و ناحیه سنگ‌های سفت و سخت نواحی شنی در طول کرانه‌های رودخانه و سواحل یافت شده‌اند. نواحی خاک رسی (گلی) بیشتر شهر را پوشش می‌دهد. مناطق سنگ سخت هم شامل گوئیندی و ولاچری، آرامباکام و قسمتی از سایداپت می‌باشد. در بعضی از مناطق شنی از قبیل تیرو وانمیور، آدیا روکوتیواکام، سانتومه، جرج تادون و باقی‌مانده (منطقه) ساحلی چنای، آب باران با سرعت از صافی رد می‌شود. در نواحی خاک رسی و سنگی، آب باران به
رد می‌شود. در نواحی خاک رسی و سنگی، آب باران به آرامی از صافی رد می‌شود اما به وسیلهٔ خاک برای مدت زیادی نگه داشته می‌شود. نواحی خاک رس شامل بامبالام غربی آناناگار، کولاتور و ویروگامباکام می‌باشد. آب و هوا. چنای دارای آب و هوای استوایی است و به‌همین دلیل دارای درجه حرارت فصلی متغّیر می‌باشد. همجواری آن با دریا باعث آب و هوای مرطوب و داغ برای آن ناحیه شده آنهم برای بیشتر طول سال بالاترین درجه حرارت در اواخر ماه مه و اوایل ژوئن و معمولاً بین ۳۸ درجه سلسیوس (۱۰۰٫۴ درجه فارنهایت) تا ۴۲ درجه سلسیوس (۱۰۷٫۶ درجه
درجه فارنهایت) تا ۴۲ درجه سلسیوس (۱۰۷٫۶ درجه فارنهایت) می‌باشد. هر چند که بعضی اوقات دما تا ۴۵ درجه سانتیگراد بالا می‌رود. دمای متوسط در ماه ژانویه ۲۴ درجه سلسیوس (۷۵ درجه فارنهایت) است اما گاهی دما تا ۱۸ درجه سلسیوس (۶۴ درجه فارنهایت) تقلیل می‌یابد. حداکثر و حداقل دماهای ثبت شده به ترتیب عبارتند از: ۴۷۰۱درجه سلسیوس (۱۱۶٫۸ درجه فارنهایت) و ۱۵٫۸ درجه سلسیوس (۶۰٫۴ درجه فارنهایت). میزان بارش میانگین سالانه در حدود ۱۳۰۰ میلی‌متر (۴۷٫۲ اینچ) می‌باشد. بیشتر بارش سالیانه باران از بادهای موسمی شمال شرقی می‌باشد
سالیانه باران از بادهای موسمی شمال شرقی می‌باشد آنهم از میانه اکتبر تا میانه دسامبر. گاهی اوقات گردبادهای خلیج بنگال شهر را درمی‌نوردد. مشخصات شهری. برای مقاصد اجرائی، کلانشهر چنای به ۵ تالوکا تقسیم شده: ناحیه شهری چنای شامل سه ناحیه‌است که مجموعاً چنای یستی نامیده می‌شوند و همین‌طور نواحی کانچیپورام و تیروالور مساحت شهر ۱۷۴ کیلومتر مربع یا ۶۷ مایل مربع می‌باشد. محدوده ابر شهر مساحتی بالغ بر ۱۱۷۷ کیلومتر مربع یا ۴۵۵ مایل مربع دارد. شهر بر مبنای ساخت و ترکیب به ۴ ناحیه و قسمت اصلی تقسیم شده: شمال، مرکز،
به ۴ ناحیه و قسمت اصلی تقسیم شده: شمال، مرکز، جنوب و غرب. چنای شمالی اساساً ناحیه‌ای صنعتی است. چنای مرکزی قلب تجاری شهر و مرکز شهر می‌باشد. چنای جنوبی و چنای غربی، قبلاً نواحی اقامتی و مسکونی بودند که سریعاً تبدیل به نواحی بازرگانی شدند و از شمار زیادی از شرکت‌های سرمایه‌ای (مالی) و فناوری اطلاعات میزبانی کردند. شهرک‌های ماهواره و مخابراتی نیز شامل [ماهابالیپورام] در جنوب، چنگال پتو به سمت جنوب غرب کانچیپورام شهر سریپرو مپودار و تیرو والور و آراکونام به سمت غرب می‌باشد. مدیریت شهری و ایالتی. شهر چنای به
غرب می‌باشد. مدیریت شهری و ایالتی. شهر چنای به وسیلهٔ تعاونی چنای اداره می‌شود که شامل شهردار و ۱۵۵ مشاور به نمایندگی از ۱۵۵ بخش می‌باشد (که همه آن‌ها مستقیماً به وسیلهٔ ساکنان شهر انتخاب می‌شوند) و یکی از آن‌ها به وسیلهٔ دیگر مشاوران و افراد عضو شورا به عنوان شهردار و معاون شهردار انتخاب می‌شوند. شهردار و معاونش ریاست ۱۰ کمیته را نیز بر عهده دارند. این تعاونی و اتحادیه مراقبت از کارکرد شهری را نیز بر عهده دارد. منطقه شهری چنای بیشتر حومه آن را قسمتی از کانچیپورام و ناحیه تیرو والور می‌باشد را نیز پوشش
کانچیپورام و ناحیه تیرو والور می‌باشد را نیز پوشش می‌دهد. چنای پایتخت تامیل نادو و دولت اجرائی آن نیز می‌باشد و مرکز فرماندهی و ریاست مشروع دولت تامیل نادو هم می‌باشد. دادگاه عالی مدرس، که حوزه استحفاظی آن به اطراف تامیل نادو نیز گسترش می‌یابد، در واقع بالاترین مقام قضائی در ایالت بوده و در داخل شهر واقع است. چنای همچنین دارای سه پارلمان است. شمال چنای، چنای مرکزی و چنای جنوب اعضای فعلی پارلمان کوپوسامی، دایانیدی ماران و تی آربالو می‌باشند. چنای همچنین ۱۸ عضو در اجلاس قانونی ایالتی را دارا است. اداره پلیس
در اجلاس قانونی ایالتی را دارا است. اداره پلیس چنای، دایره تامیل نادو، آژانش قوی و تقویت شده در این شهر می‌باشد. نیروی پلیس شهر به وسیلهٔ کمیسیونر پلیس و رؤسای کنترل حکومتی (اداری) همراه با وزیر داخلی تامیل نادو اداره می‌شود. ترافیک شهر توسط پلیس ترافیک(CCTP) کنترل می‌شود. امنیت نواحی حومه شهر بر عهده ادارات پلیس Kanchipuram و Thiruvallurاست. خدمات شهری. تعاونی یا اتحادیه چنای و شهرداری‌های مختلف حومه این شهر همگی به‌دنبال خدمات شهری هستند. رسیدگی به امور زباله بر عهده خدمات onyx می‌باشد که شرکتی خصوصی
زباله بر عهده خدمات onyx می‌باشد که شرکتی خصوصی است. تدارک آب آشامیدنی و خدمات فاضلاب بر عهده هیئت سازمان مربوطه‌است که آب‌های زیرزمینی را نیز شامل می‌شود. برق نیز به وسیلهٔ هیئت برق تامیل نادو تأمین می‌گردد. خدمات تلفن شهری به وسیلهٔ چهار کمپانی BSNL, tata indicom, Reliance In focomm و Airtel تأمین می‌شود. ۶ شرکت موبایل نیز وجود دارد: هوچ _ BSNL – ایرتل – ایرسل و تاتاایندی‌کام شرکت‌های تلفنی نیز برای دستیابی اینترنت مخابراتی پیشنهادهایی را ارائه می‌دهند. چنانی تنها شهر هند است که مجّهز به سیستم دستیابی
چنانی تنها شهر هند است که مجّهز به سیستم دستیابی مشروط برای تلویزیون کابلی است. اقتصاد. چنای دارای مبنای اقتصادی گسترش یافته‌ای است. صنایع اصلی آن اتومبیل‌سازی، خدمات نرم‌افزاری، تولید سخت‌افزار و خدمات مالی می‌باشد. دیگر صنایع مهم آن شامل پتروشیمی و نساجی است. بندر چنای و بندر انور سهم زیادی در اهمیت این صنایع دارند. شهر دارای بازار بورس کامپیوتری می‌باشد که معروف بهبازار بورس مدرس است. چنای دارای چهارمین رتبه از لحاظ تولید ناخالص شهری در هند است. از اواخر دهه ۹۰ به بعد، توسعه نرم‌افزار و فرایند بازرگانی
دهه ۹۰ به بعد، توسعه نرم‌افزار و فرایند بازرگانی و اخیراً تولید، ظهوری تازه در اقتصاد شهر داشته چنای دارای بیشترین نرخ جذب برای خدمات فلات قاره بوده‌است آنهم براساس شاخص سال ۲۰۰۵ مربوط به جذب خدمات شهری تعاونی‌ها. ارائه دهندگان خدمات نرم‌افزاری مانند اینفوسیس، TCS ویپرو، کوگنیزانت، Satyam، و HCL, EDS, CSC, IBM، ورایزون، اکسنچر، سان مایکروسیستمز وHP در شهر نمایندگی دارند. IT Corridor در جاده قدیمی Mahabalipuram در جنوب شهر دارای چندین پارک نرم‌افزار است. Mahindra World City یک منطقه آزاد تجاری در حومه چنای
World City یک منطقه آزاد تجاری در حومه چنای است که یکی از بزرگ‌ترین پارک‌های نرم‌افزاری جهان در آن در حال ساخت است. شرکتهای چند ملّیتی ای مثل دل، موتورولا، سامسونگ، زیمنس، فلکس ترونیکس و فاکسکن در حال بررسی فرایند تأسیس کارخانجات تولیدی سخت‌افزاری الکترونیکی در اینجا می‌باشند و اریکسون و آلکاتل دارای تحقیق و توسعه و تسهیلات آن در شهر بوده‌اند و شرکت تگزاس اینسترومنتس تسهیلاتی در امر خط لوله شهر پدیدآورده‌است. چنای پایگاهی برای ۴۸٪ از اجزای صنایع اتومبیل‌سازی هند بوده و ۲۹ درصد از صنعت کل وسایل نقلیه هند را
هند بوده و ۲۹ درصد از صنعت کل وسایل نقلیه هند را تشکیل می‌دهد. شمار بزرگی از شرکت‌های اتومبیل در هند دارای پایگاهی در چنای می‌باشند. چندین شرکت جهانی اتومبیل‌سازی نیز از قبیل شرکت هیوندای موتور شرکت فورد موتور میتسوبیشی TVs و شرکت فورد موتور کاترپیلار دارای کارخانه تولیدی در این شهر می‌باشند. شرکت هیوندائی در فرایند تأسیس کارخانه تولید موتور در شهر کاملاً درگیر می‌باشد. شرکت نازااتو نیز به ساخت کارخانه‌ای با سرمایه‌گذاری ۲۵۹ میلیون دلاری اقدام نموده‌است. کارخانه وسایل نقلیه سنگین آ او دی به تولید وسایل
کارخانه وسایل نقلیه سنگین آ او دی به تولید وسایل نقلیه نظامی، شامل تانک رزمی، آرخون مشغول می‌باشد. کارخانه تولید واگن و لوکوموتیو به صنعت راه‌آهن هند کمک زیادی می‌کند. چنای مرکزی مهّم برای بانکداری و سرمایه‌گذاری اعتباری می‌باشد. در حال حاضر سه بانک ملّی مهم بانک‌های بازرگانی و بانک‌های مشارکتی در این محل واقع است. چندین بانک اعتباری بزرگ و شرکت بیمه دارای دفاتر سرپرستی در شهر چنای می‌باشند. اغلب بانک‌های هندی چند ملّیتی در این شهر واقع‌اند. دیگر تسهیلات تولیدی مهم از تولید کوچک تا تولیدات بزرگ صنعتی مثل
مهم از تولید کوچک تا تولیدات بزرگ صنعتی مثل پتروشیمی و کارخانجات خودرو در اینجا فعّالیت دارند. این شهر همچنین دارای صنعت وسایل یدکی و چرم می‌باشد. چنای همچنین میزبان صنعت تصویر متحرک و ضبط موسیقی می‌باشد که دومین شهر بزرگ در مورد صنعت سرگرمی می‌باشد. جمعیت. ساکنان چنای «چنایتیس» نامیده می‌شوند. همان‌طور که در سال ۲۰۰۱، جمعیت آن ۲/۴ میلیون نفر بود، جمعیت کل آن با حومه حدود ۴/۶ میلیون نفر بود. جمعیت کل آن با حومه در حدود ۷ میلیون نفر در سال ۲۰۰۶ تخمین زده شده‌است. پراکندگی جمعیت در شهر به ازای هر کیلومتر
شده‌است. پراکندگی جمعیت در شهر به ازای هر کیلومتر مربع حدود ۲۴۴۱۸ نفر می‌باشد. نسبت جنسیت آن ۹۸۴ زن به ازای هر ۱۰۰۰ مرد می‌باشد که کمی بالاتر از میانگین ملّی ۹۳۴ می‌باشد. جمعیت شهر نیز براساس شرایط زندگی و رفاهی طبقه‌بندی شده‌است. متوسط سواد مردم ۸۰٫۱۴ است. که بسیار بالاتر از میزان ۵۹٫۵ درصد در کل کشور است. ۱۸ درصد جمعیت شهر در مناطق پایین شهر و خرابه‌ها زندگی می‌کنند. یکی از مشکلات که چنای با آن روبروست رشد بیش از حدّ جمعّیت بوده و موجب کمبود آب شده و افراد ساکن در آسمانخراش‌ها معمولاً راضی به این شرایط
ساکن در آسمانخراش‌ها معمولاً راضی به این شرایط نیستند. زبان. اکثریت افراد ساکن در چنای تامیلی می‌باشند و به زبان تامیلی صحبت می‌کنند. افراد زیادی نیز به انگلیسی تکلّم می‌کنند؛ اغلب هنگام کار، تجارت و تحصیل، زبان تامیلی در چنای با بکار بردن لغات انگلیسی همراه‌است. همچنین میزان قابل توجّهی گویشور به زبان‌های مالایائی، تلوگو و اردو وجود دارد. فرهنگ. فرهنگ چنای بازتاب جمعیت آن می‌باشد. این شهر بخاطر نمایش رقص کلاسیکش شناخته شده می‌باشد و همین‌طور بخاطر معابد هندوهایش هر سال در ماه دسامبر چنای بمدت ۵ هفته فصل
هر سال در ماه دسامبر چنای بمدت ۵ هفته فصل موسیقی مدرس را برگزار می‌کند که به عنوان بزرگ‌ترین رویداد فرهنگی جهان تشریح شده‌است. صدها هنرمند در شهر و اطراف آن حرکات موزون ("kutcheries") مربوط به موسیقی سنتی کارناتیک را اجرا می‌کنند. چنانی همچنین بخاطر رقص کلاسیک هندیش باراتاباتیام معروف می‌باشد که در واقع رقص رسمی تامیل نادو می‌باشد. یک مرکز فرهنگی مهم برای باراتاناتیام، کالاکشترا و سانسکریت می‌باشد که در ساحل جنوبی شهر واقع شده‌است. چنای همچنین دارای سالن تئاتر می‌باشد که با شمار بزرگی از بازیگران تامیلی
تئاتر می‌باشد که با شمار بزرگی از بازیگران تامیلی همراه‌است. تئاتر این شهر به دو نوع صبحا و غیر صبحا تقسیم می‌شود که اولی بیشتر کمدی و سیاسی است و دومی بیشتر شامل اجراهای جدی تر و تاریخی است. مدارس و کالج‌های هنری که culfest خوانده می‌شوند محل مناسبی برای بروز استعداد جوانان هنرمند شهر است. همچنین گروه‌های متأثر از فرهنگ غرب نیز به فعالیت می‌پردازند. چنای پایگاهی برای صنعت سینما می‌باشد که اصطلاحاً کالی وود نامیده می‌شود و این نام از مرکز تهیه فیلم‌های سینمایی با نام Kodambakkam به عاریت گرفته شده‌است.
با نام Kodambakkam به عاریت گرفته شده‌است. صنعت سینما در این شهر سالانه ۳۰۰ فیلم را روانه بازار می‌کند. چنای هر ساله شماری از فستیوالها را برگزار می‌کند. پونگال در ماه ژانویه برگزار می‌شود که مهم‌ترین فستیوال در طول سال است. آغاز سال نو در فرهنگ تامیل ۱۴ آوریل است که با جشن‌های بسیار در این منطقه همراه‌است. این شهر شهری چند فرهنگی است و تقریباً تمامی مراسم‌های دینی مانند دیوالی، عید فطر و کریسمس در آن جشن گرفته می‌شود. چنای رستوران‌های معروفی دارد که اغلب غذاهای سنتی برنج‌دار را عرضه می‌کنند مانند پونگال،
سنتی برنج‌دار را عرضه می‌کنند مانند پونگال، دوسا، ایدلی و وادا که با قهوه بسیار تلخ هندی عرضه می‌شوند. این نوع از غذاها با نام"مدرس کافه" در سراسر هند معروف هستند. طبق سفرنامه حافظ محمد کرناتکی و تصحیحش پر پنجاه سفرنامه حج قجری توسط رسول جعفریان، احتمالاً تأثیر شدیدی فرهنگ ایرانی-شیعی در سده ۱۳ هجری داشته‌است. حمل و نقل. حمل و نقل به صورت عمومی به عنوان «دروازه ورود به جنوب هند» نامیده می‌شود. چنای به خوبی به سایر نقاط دنیا و دیگر بندرهای هند متصّل شده ۵ بزرگراه اصلی هند این ناحیه را به کلکته، بنگلور،
۵ بزرگراه اصلی هند این ناحیه را به کلکته، بنگلور، تریچی، تیرووالار و پوندیچیری متصّل می‌کند. جاده‌ای. ترمینال اتوبوس‌های موفوسیل چنای (CMBT) بزرگ‌ترین ترمینال لتوبوس‌های بین شهری در جنوب آسیا است. ۷ وزارتخانه مالک اتحادیه حمل و نقل بوده و آن صنعت را در داخل شهر راه‌اندازی کرده‌اند. در واقع این مالکان خدمات اتوبوس شهری به شهر چنای و خارج از آن را کنترل می‌کنند. هوایی. فرودگاه بین‌المللی چنای هم در بخش پروازهای داخلی و هم بین‌المللی به ارائه خدمات مشغول می‌باشد. شهر متصّل به مراکز اصلی جنوب آسیا است. خطوط
شهر متصّل به مراکز اصلی جنوب آسیا است. خطوط هوایی امکان مسافرت به اروپا، نواحی مختلف آسیا و آمریکای شمالی را فراهم می‌آورند. این فرودگاه همچنین دومین ترمینال پرکار حمل و نقل در کشور هند است. قطار. همچنین دو ترمینال اصلی راه‌آهن شامل ایستگاه مرکزی چنای است که بزرگ‌ترین ایستگاه راه‌آهن می‌باشد که دارای قطار به تمامی شهرهای اصلی مثل مومبای، کلکته، بنگلور، دهلی و حیدرآباد است. اتوبوسها و قطارها رایج‌ترین شکل حمل و نقل عمومی می‌باشند. مترو. متروی چنای در سال ۲۰۱۵ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۱۳ ایستگاه
۲۰۱۵ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۱۳ ایستگاه می‌باشد. رسانه‌ها. چنای دارای ۶ گروه اصلی صنعت چاپ می‌باشد که حدود ۸ روزنامه اصلی و مجله را به چاپ می‌رسانند. روزنامه روزانه انگلیسی به نام "هندو (روزنامه)"، "The New Indian Express", "The Deccan Chronicle" و روزنامه عصر "The Trinity Mirror" و "The News Today" از آن جمله‌اند. روزنامه‌های تجاری اصلی روز از این قرارند: "ایکانامیک تایمز"، "The Hindu Business Line", "Business Standard' و "The Financial Express" مهم‌ترین روزنامه‌های تامیل عبارتند از: "Dina
مهم‌ترین روزنامه‌های تامیل عبارتند از: "Dina Thanthi", "Dinakaran", "Dina Mani", "Dina Malar", "Tamil Murasu" "Makkal Kural" و"Malai Malar" روزنامه هندی"Rajasthan Patrika" و روزنامه تلوگوی " Eenadu " و در چنای چاپ می‌شوند. علاوه بر این روزنامه‌های محلی مهمی در این شهر وجود دارند: "The Annanagar Times" و "The Adyar Times". مجله‌های مهم شهر عبارتند از: 'Ananda Vikatan", "Kumudam", "Kalki", "Kungumam", "Frontline" و "Sportstar" Doordarshan دو کانال تلویزیونی و دو کانال ماهواره‌ای را از چنای هدایت می‌کند.
و دو کانال ماهواره‌ای را از چنای هدایت می‌کند. کانال‌های ماهواره‌ای خصوصی تامیل در چنای عبارتند از: Sun TV, Raj TV، Star Vijay و Jaya TV شهرداری ۲ ایستگاه رادیویی AM و ۸ ایستگاه رادیویی FM دارد که توسط Anna University, All India Radio و شرکت‌های خصوصی اداره می‌شوند. ایستگاه‌های رادیویی FM عبارتند از: Anna University FM (۹۰٫۴)، Radio City (۹۱٫۱)، Big FM (۹۲٫۷)، Suryan FM (۹۳٫۵)، Radio Mirchi(۹۸٫۳)، AIR Gold FM (۱۰۵٫۰)، Hello FM (۱۰۶٫۴)و FM Rainbow (۱۰۷٫۱). آموزش و آموزش عالی. مدارس در چنای بوسیله دولت تامیل
و آموزش عالی. مدارس در چنای بوسیله دولت تامیل نادو به‌صورت عمومی یا خصوصی اداره می‌شوند و برخی از آن‌ها هم با کمک مالی دولت اداره می‌شوند. متوسط آموزش و پرورش در مدارس خصوصی به زبان انگلیسی است. دولت، مدارس را با پیشنهاد انگلیسی بودن و تامیلی بودن اداره می‌کند، هر چند که مدارس انگلیسی بوسیله اکثریت ترجیح داده می‌شود. مدارس خصوصی معمولاً به عضویت هیئت ملی ایالت تامیل نادو در می‌آیند. سن مدرسه هم از سه سالگی شروع می‌شود. بعد از ۲ سال کودکستان و ۱۲ سال مدرسه رفتن، دانش آموزان به دوره‌های حرفه‌ای یا غیر
رفتن، دانش آموزان به دوره‌های حرفه‌ای یا غیر حرفه‌ای دانشگاهی رهنمون می‌شوند. دانشگاه مدرس هند تأسیس ۱۸۵۷ دارای ۳ دانشکده می‌باشد که شامل تجارت، علوم و هنر هستند. اکثریت غالب دانشگاه‌های شهر به عضویت دانشگاهی ملی درآمده‌اند و برنامه‌ها و رشته‌های پزشکی، حقوق، علوم و هنر را ارائه می‌دهند. برخی از دانشگاه‌های قدیمی شهر عبارتند از: Madras Christian College (۱۸۳۷)، Presidency College (۱۸۴۰)، Pachaiyappa's College (۱۸۴۲)، the Madras Medical College (۱۸۳۵)، StanleyMedical College (۱۹۳۸) و Vivekananda College
College (۱۹۳۸) و Vivekananda College (۱۹۴۸)، New College Chennai (۱۹۵۱) که همه در ابتدا به دانشگاه مدرس وابسته بوده‌اند. دیگر مراکز آموزشی مستقل و مهم عبارتند از: Women's Christian College (۱۹۱۵)، Loyola College, Chennai (۱۹۲۵)، Stella Maris College، (۱۹۴۷) National Institute of Fashion Technology (۱۹۹۵)، Asian College of Journalism (۲۰۰۰) و Madras School of Social Work (۱۹۵۲). انستیتو فناوری مدرسIndian Institute of Technology (IIT) Madras (۱۹۵۹) در جنوب شهر واقع شده و از لحاظ بین‌المللی دارای آوازه و
شهر واقع شده و از لحاظ بین‌المللی دارای آوازه و شهرتی زیاد آنهم به خاطر برنامه‌های مهندسی می‌باشد. در نزدیکی آن دانشگاه آنا قرار دارد که از به هم پیوستن این دانشگاه‌ها به وجود آمده‌است: College of Engineering, Guindy (۱۷۹۴)، Madras Institute of Technology (۱۹۴۹)، Alagappa College of Technology (۱۹۴۴) و School of Architecture and Planning (۱۹۵۷). تقریباً تمامی دانشگاه‌های تامیل نادو که دارای رشته‌های مهندسی، فنی و معماری هستند به دانشگاه آنا وابسته‌اند. بقیه دانشگاه‌ها مستقل هستند. Dr. Ambedkar Government
دانشگاه‌ها مستقل هستند. Dr. Ambedkar Government Law College دانشگاه حقوق معروف تامیل نادو است که در سال ۱۸۹۱ تأسیس شده‌است. Madras Medical Collegeدر سال۱۸۳۵ تأسیس شده‌است. و یکی از مهم‌ترین دانشگاه‌های علوم پزشکی شبه قاره هند است. Stanley Medical College, Kilpauk Medical College وSri Ramachandra Medical College and Research Institute از دانشگاه‌های علوم پزشکی مهم شهر هستند. Madras Veterinary College که در سال۱۹۰۳ تأسیس شده اولین دانشکده دامپزشکی هند بوده‌است. [کتابخانه عمومی کانمارا] در ۱۸۹۰ ساخته شد که
[کتابخانه عمومی کانمارا] در ۱۸۹۰ ساخته شد که یکی از چهار مرکز ملّی می‌باشد. این مرکز هر روزه یک کپی از تمامی روزنامه‌ها و کتاب‌های منتشر شده در هند را دریافت می‌کند. همچنین مرکز اعلان اطلاعات یونسکو نیز می‌باشد. ورزش. کریکت رایج‌ترین ورزش در چنای می‌باشد. استادیوم چیدا مبارام سابقاً تحت عنوان کلوب کریلت مدرس در چپائوک واقع شده و به صورت عمومی MAC نامیده می‌شود، یکی از قدیمی‌ترین استادیومهای کریکت در هند است که در سال ۱۹۱۶ ساخته شده‌است. ظرفیت آن ۵۰ هزار نفر بوده و در واقع میزبان تیم اتحادیه کریکت تامیل
نفر بوده و در واقع میزبان تیم اتحادیه کریکت تامیل نادو می‌باشد. این استادیوم بخاطر لیست رکوردها مشهور است که شامل اولین پیروزی برای تیم هند در سال ۵۲–۱۹۵۱ بود آنهم موقعیکه انگلستان را شکست دادند. اما بیشتر از رکوردها، این جوّ ورزشگاه و تماشاگران می‌باشد که زبانزد کشور هند است. این مسئله در تشویق ورزشکاری چون سعید انور در جام ۱۹۹۷ و برد پاکستان در مسابقه دوستانه سال ۱۹۹۹ کاملاً واضح بود. حتی جمعیت زیاد پاکستانی‌ها تشویق‌های هندی‌ها در مسابقه را ستودند. زمین کریکت Chemplastدر IIT Madras از مراکز مهم ورزشی
کریکت Chemplastدر IIT Madras از مراکز مهم ورزشی است. تنیس در چنای طرفداران زیادی دارد. زمین اصلی تنیس استادیوم مرکزی تنیس SDAT گنجایش حدود ۶۰۰۰ نفر را دارد. در این استادیوم مسابقات تنیس آزاد مجمع حرفه‌ای‌های تنیس Chennai Openبرگزار می‌شود. این تورنومنت در سال دوم برگزاری از سوی مجمع حرفه‌ای‌های تنیس به عنوان بهترین تورنومنت جدید معرفی شد. چنای در تنیس قهرمانان زیادی دارد مانند:.Vijay Amritrajو راماناتان کریشنان، رامش کریشنان، ماهش بوپاتی Leander Paes در چنای تمرین کرده و آموزش دیده‌است. استادیوم
در چنای تمرین کرده و آموزش دیده‌است. استادیوم دادهاکریشنان مرکزی برای مسابقات هاکی می‌باشد با ظرفیت ۴۰۰۰ نفر. "Chennai Veerans" لیگ اصلی هاکی در چنای است. در سال ۲۰۰۵ این استادیوم مسابقات جهانی را با حضور ۶ تیم برتر جهان برگزار کرد. استادیوم جواهر لعل نهرو نیز دارای ۴۰ هزار صندلی بوده و از ورزشهای رقابت فوتبال و دو و میدانی میزبانی می‌کند. این تجمع ورزشی میزبان استادیوم‌های سر پوشیده زیادی با ظرفیت ۸ هزار نفر می‌باشد که شامل والیبال، بسکتبال، و تنیس روی میز می‌باشد. چنای همچنین میزبان مسابقات فدراسیون
میز می‌باشد. چنای همچنین میزبان مسابقات فدراسیون آسیای جنوبی(SAF) Games ۱۹۹۵ بوده‌است. کورس اسبدوانی گوئیندی نیز برای این مسابقات در سال ۱۷۷۷ تأسیس شد. موتورسواری و رویدادهای آن در مجموعه سریپورو مبودور برگزار می‌شود. باشگاه قایقرانی مدرس نیز در سال ۱۸۶۷ در Basin Bridge افتتاح شد. این شهر دارای ۲ زمین گلف ۱۸ حفره‌ای می‌باشد: مین‌های بازی Cosmopolitan Club&amp; Gymkhana Club که هر دو باشگاه که در قرن ۱۹ افتتاح شده‌اند. چنای همچنین در سال ۲۰۰۶ میزبان مسابقات قهرمانی شمشیربازی کشورهای مشترک‌المنافع بود.
بَنگلور (تلفظ رسمی در زبان هندی: بَنگَلورو) مرکز ایالت کَرناتَکه و شهری در کشور هند است و با ۲۰۰ کیلومتر مربع وسعت و جمعیتی بیش از شش میلیون و دویست هزار نفر (در سال ۲۰۰۷) هفدهمین شهر پر جمعیت دنیا به حساب می‌آید. بنگلور شهری آرام و دانشجویی در فلات دکن است و یکی از سرسبزترین و خوش‌آب و هواترین شهرهای هند می‌باشد که به «شهر باغ‌ها» مشهور است. بنگلور از چند جهت مورد توجه قرار دارد: آب و هوای خوب، امنیت اجتماعی بالا، دانشگاه دیرپا و ممتاز و امکانات زیربنایی خوب در زمینه‌های آموزشی و پژوهشی، تعداد زیاد
خوب در زمینه‌های آموزشی و پژوهشی، تعداد زیاد دانشجویان خارجی، تمرکز صنعت نرم‌افزار، علوم پزشکی و همچنین مرکز فناوری اطلاعات در هند. واقع شدن بنگلور بر سر راه‌های ارتباطی مهم هند بر اهمیت و اعتبار آن افزوده‌است. تاریخ. در سال ۱۵۳۷ میلادی کمپه گودا شهر جدیدی را بنا نهاد که امروزه آن را بنگلور یا بنگلورو می‌نامند. در سال ۲۰۰۶ دولت ایالت کرناتکه نام شهر را از «بنگلور» که تلفظ انگلیسی نام این شهر بوده و در دوران استعمار بریتانیا در هند رواج یافته به نام «بنگلورو» تغییر بازگرداندند که به لفظ اصلی مردم این سرزمین
تغییر بازگرداندند که به لفظ اصلی مردم این سرزمین و نزدیک‌تر است. با این وجود این تغییر هنوز مورد تأیید دولت مرکزی قرار نگرفته و اکثریت مردم آن را هنوز با نام بنگلور خطاب می‌کنند و بسیاری از این تغییر نام استقبال نمی‌کنند. این واژه مرکب از دو واژهٔ «بِنگلو» به معنی لوبیا و «اورو» به معنی شهر است و سبب نام‌گذاری را چنین نقل کرده‌اند: ویرا بَلالة دوم، از پادشاهان هویْسَلا که به شکار رفته بود، چون از ملازمان دور افتاد، به کلبه پیرزنی پناه برد و پیرزن با لوبیای پخته از او پذیرایی کرد؛ به همین سبب، دهکده‌ای را
پخته از او پذیرایی کرد؛ به همین سبب، دهکده‌ای را که بعدها در این محل ساخته شد، بنگلورو دهکده لوبیا پخته خواندند «فرهنگ سلطنتی…» بر اساس یافته‌های باستان‌شناسی و کشف سکه‌های رومی، پیشینهٔ تاریخی شهر به قبل از میلاد مسیح می‌رسد. کتیبهای متعلق به نیمهٔ دوم سدهٔ ق/م در دهکدهٔ بِگور در شرق بنگلور که نام «بنگلورو» در آن دیده می‌شود، حکایت از تاریخ کهن این شهر و ناحیه دارد. کِمْپه گودای اول (۱۵۱۳–۱۵۶۹م) حکمرانِ محلیِ "یِلاهانکا" در ۱۵۳۷م قلعهٔ بنگلور را ساخت و کمپه گودای دوم (۱۵۷۸–۱۶۵۸م) برج برای مشخص کردن
و کمپه گودای دوم (۱۵۷۸–۱۶۵۸م) برج برای مشخص کردن محدودهٔ شهر بنا کرد. از ۱۵۱۰ تا ۱۵۶۵م پادشاهِ ویجایانَگَر، بنگلور را در اختیار داشت. در سال ۱۶۳۸م شاه جی، پدر شیواجی (درگذشت ۱۶۸۰م) نخستین پادشاهِ مراتهه، شهر را برای محمد عادل شاه (حک ۱۶۲۶–۱۶۶۰م)، سلطان بیجاپور فتح کرد و وی نیز بنگلور و چند شهر دیگر را به عنوان جاگیر به او داد. در سال ۱۶۸۷م سپاهیان اورنگ زیب (حک ۱۶۵۷–۱۷۰۶م) شهر را تصرف کردند سرکار، و در ۱۶۹۰م اورنگ زیب آن را در مقابل «۵لک» به وُدِیار، حکمرانِ میسور واگذار کرد (هر لک مساوی با ۱۰۰ هزار است) و
میسور واگذار کرد (هر لک مساوی با ۱۰۰ هزار است) و او نیز در۱۷۵۹م آن را به حیدر علی (درگذشت ۱۷۸۲م) هدیه داد. در جریان سومین جنگ کرناتاکا، حیدرعلی به قلعهٔ بنگلور پناه برد و در۱۷۶۱م‌آن را توسعه داد و مستحکم کرد. در ۱۷۹۱م، در جریان جنگ سومِ میسور ۱۷۹۰–۱۷۹۲م لرد کُرنْوالیس فرماندهِ نیروهای انگلیسی، بنگلور را تصرف کرد، اما شهر بار دیگر در اختیار تیپوسلطان (حک ۱۷۸۲–۱۷۹۹م) قرار گرفت. پس از کشته شدن تیپوسلطان در جنگ چهارم‌میسور، انگلیسی‌ها ناحیهٔ بنگلور را به ودیار حکمران میسور واگذار کردند. در فاصلهٔ سال‌های۱۸۳۱
حکمران میسور واگذار کردند. در فاصلهٔ سال‌های۱۸۳۱ تا ۱۸۸۱م بنگلور به عنوان مرکز اداری و نظامیِ انگلیسی‌ها در میسور، با نظارت کامل آنان اداره می‌شد و هر چند در ۱۸۸۱م ادارهٔ آن به حکمران میسور بازگردانده شد، اما انگلیسی‌ها تا ۱۹۴۷م (سال استقلال هند) همچنان بر ادارهٔ امور شهر نظارت داشتند. در سدهٔ نوزدهم میلادی این شهر از رشد چشمگیری برخوردار شد به‌طوری که تبدیل به یکی از مراکز نظامی و اجرایی هند شد. در حال حاضر نیز رشد صنعتی و تجاری این شهر محسوس است. جغرافیا و وضعیت آب و هوا. بنگلور با ۷۴۱ کیلومتر مربع وسعت
و وضعیت آب و هوا. بنگلور با ۷۴۱ کیلومتر مربع وسعت در ۲ و ۸ عرض شمالی و ۷ و ۸ طول شرقی و در ارتفاعِ ۹۲۰متری از سطح دریا واقع شده‌است. بنگلور در جنوب هندوستان و در مرکز فلات میسور واقع شده‌است؛ فلاتی که میانگین ارتفاع آن از سطح دریا ۹۰۰ متر است. محل بنگلور در جنوب شرق ایالت کرناتکه است. شهر بنگلور عموماً سطحی هموار دارد اما در بخش‌های غربی شهر تپه‌ماهورهایی دیده می‌شود. بلندترین نقطهٔ شهر «ویدیارانیاپورا دودابتاهالی» نام دارد که در شمال غرب شهر جای گرفته‌است. این شهر رودخانه بزرگی ندارد اما یکی از شاخه‌های
این شهر رودخانه بزرگی ندارد اما یکی از شاخه‌های رود آرکاواتی به نام وریشاباواتی از داخل شهر سرچشمه گرفته و در شهر جریان دارد. آرکاواتی و وریشاباواتی بیشتر فاضلاب شهر را با خود به بیرون حمل می‌کنند. سامانه تصفیه فاضلاب شهر که شامل پنج مرکز تصفیه است در سال ۱۹۲۲ ساخته شده و ۲۱۵ کیلومتر مربع از سطح شهر را پوشش می‌دهد. این شهر دارای سه فصل آب و هوایی است: ۱- فصل باران‌های موسمی از اول ماه ژوئن به مدت ۴ تا ۶ ماه. ۲- فصل سرما از اول ماه نوامبر به مدت ۴ ماه ۳- فصل گرما از اواسط ماه مارس به مدت ۳ ماه. آب و هوای
گرما از اواسط ماه مارس به مدت ۳ ماه. آب و هوای بنگلور معتدل و مرطوب است به‌طوریکه در طول سال نیازی به استفاده از بخاری نیست؛ ولی استفاده از لباس گرم و پتو در فصل سرما، ضروری به نظر می‌رسد. به‌طور کلی این شهر دارای آب و هوایی سازگار و ملایم بوده و متوسط درجه حرارت در گرمترین ماه (بخشی از فروردین و اردیبهشت) بالغ بر ۲۷٫۱ درجه سانتیگراد و در سردترین ماه (دی ماه) به ۲۰٫۴ می‌رسد. درجه حرارت در طول روز به ندرت بالاتر از ۳۴ درجه در گرمترین ماه‌ها (بخشی از فروردین، اردیبهشت و خرداد ماه) و همچنین کمتر از ۱۵٫۵ درجه
اردیبهشت و خرداد ماه) و همچنین کمتر از ۱۵٫۵ درجه در سردترین ماه‌ها (آذر، دی و بهمن) می‌رسد. هوای داخل شهر معتدل است. متوسط درصد رطوبت نسی در مرطوبترین زمان (شهریور و بخشی از مهرماه) و خشک‌ترین زمان (دی ماه) به ترتیب ۷۶ و ۶۳ درصد است. در ماه‌های آبان تا بهمن مه گرفتگی در صبح زود مشاهده می‌شود که بیشتر در ماه‌های آذر و دی محسوس است. بهترین ماه‌ها از لحاظ آب و هوایی ماه‌های خرداد تا مهر ماه می‌باشند. این شهر از باران‌های موسمی جنوب غربی و شمال شرقی بهره‌مند و متوسط بارندگی حدود ۸۷۰ میلی‌متر می‌باشد. بارندگی