payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تابستان نیز میتوان اشاره کرد. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۴ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است. مردم کندیس‌کلا از قومیت طبری هستند. مردم کندیس‌کلا به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
لشکنار، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۴ نفر (۳۵خانوار) بوده‌است. مردم لشکنار از قومیت طبری هستند. مردم لشکنار به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
چتن، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶۸ نفر (۱۳۴خانوار) بوده‌است. مردم چتن از قومیت طبری هستند. مردم چتن به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
دشت نظیر، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۷ نفر (۶۹خانوار) بوده‌است. مردم دشت نظیر از قومیت طبری هستند. مردم دشت نظیر به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
ناصرآباد، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۹ نفر (۷۱خانوار) بوده‌است. مردم ناصرآباد از قومیت طبری هستند. مردم ناصرآباد به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
سادات آباد روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۹ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است. مردم سادات آباد از قومیت طبری هستند. مردم سادات آباد به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
خورشیدآباد، ناحیه‌ی کشاورزی از روستای حیرت از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران . اهالی روستای حیرت از صد ها سال پیش در منطقه ی خورشید آباد به کشت برنج،گندم و لوبیا می پرداختند. محصول اصلی ناحیه خورشید آباد حیرت برنج است.این امر به دلیل مجاورت رودخانه ای است که به دریای خزر میریزد. هر ساله مزارع برنج این ناحیه زیبایی خاصی به منطقه می‌بخشد که قابل توصیف نیست. حیرت خود یک زیستگاه جانوری غنی است ،در منطقه ی خورشید آباد این روستا حیواناتی چون خوک ،قورباغه و روباه در کنار پرنده ی سینه سرخ به
خوک ،قورباغه و روباه در کنار پرنده ی سینه سرخ به وفور وجود دارند و تعداد اندکی خرس قهوه ای در کنار چند آهو که طبق گزارشات اهالی در این ناحیه مشاهده شدند نیز به طور فصلی و یا دائمی این ناحیه را برای زیست برگزیدند. رودخانه ی خورشید آباد هر ساله در فصل تابستان غنی است از ماهی های ریز و درشت که به دلیل خشک شدن تدریجی این رودخانه روز به روز از تعداد ماهی ها نیز کاسته میشود. همچنین در نزدیکی این ناحیه چند آسیاب و اودنگ تاریخی نیز وجود داشت که به دلیل عدم مرمت و نگه داری ،امروز فقط یک آسیاب آبی از تشکیلات تاریخی
داری ،امروز فقط یک آسیاب آبی از تشکیلات تاریخی به جا مانده که آن هم نفس های آخر خود را می کشد. برای رسیدن به خورشید آباد سه راه وجود دارد که تنها یک راه آن اصلی و ماشین رو است ، راه مستقیم که از دل روستای حیرت و دامنه های کوه پرشین به منطقه ی خورشید آباد می‌رسید سال ها به عنوان راه اصلی استفاده می شد که با آسفالت شدن جاده ی مرزن آباد کجور و نقاط فرعی آن این راه راه دیگر استفاده نمی شود.البته راه مستقیم حیرت -خورشید آباد از همان ابتدا ماشین رو نبوده و فقط استان در کنار حیواناتی چون اسب می‌توانستند از آن
استان در کنار حیواناتی چون اسب می‌توانستند از آن استفاده کنند. جمعیت. این ناحیه در روستای حیرت از دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳ نفر (۴خانوار) بوده‌است. البته امروزه فقط شش ماه از سال آن هم به دلیل کشاورزی خانه های کاهگلی این ناحیه مملوع از سکنه است و میتوان گفت مابقی سال این بخش کاملا خالی از سکنه می شود،مردم حیرت از قومیت طبری هستند. مردم حیرت به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
هزارسم، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران حدود ۳ کیلومتر بعد از روستای دشت نظیر. درآمد مردم این روستا دامداری و کشاورزی است و اکثراً در این روستا خونه‌ها به صورت خونه باغ هست و بیشتر باغ گیلاس دارد که میوه‌هایی چون گردو هلو سیب گلابی آلوزرد به و… هم در کنارش وجود دارد این روستا حدود ۲۰ کیلومتر با شهر پول (مرکز بخش کجور) و ۴۰ کیلومتر با شهر چالوس و ۴۸ کیلومتر با شهر نوشهر فاصله دارد. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال
قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است. مردم هزارسم از قومیت طبری هستند. مردم هزارسم به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
نپر، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است. مردم نپر از قومیت طبری هستند. مردم نپر به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
سماء، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۱۸ نفر (۱۱۴خانوار) بوده‌است. مردم سما از قومیت طبری هستند. مردم سما به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
فیروزآباد، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۰۶ نفر(۳۵۰خانوار) بوده‌است. مردم فیروزآباد از قومیت طبری هستند. مردم فیروزآباد به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
کندوسر، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸ نفر (۱۳خانوار) بوده‌است. مردم کندوسر از قومیت طبری هستند. مردم کندوسر به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
کی کوه، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۶ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است. مردم کی کوه از قومیت طبری هستند. مردم کی کوه به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
منجیر، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پنجک‌رستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۱ نفر (۷۲خانوار) بوده‌است. مردم منجیر از قومیت طبری هستند. مردم منجیر به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
ترخانلش، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان توابع کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است. مردم ترخانلش از قومیت طبری هستند. مردم ترخانلش به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
فیروزکلاسفلی، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. این روستا در دهستان توابع کجور قرار دارد از نظر جغرافیایی: از شمال به جنگل‌های کدیر. از جنوب به جنگل‌های النگ و از شرق به جنگل‌های کب و کالج و از غرب به دره کارچلو منتهی است. جمعیت. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۹۰ نفر (۱۵۰خانوار) بوده‌است و در فصل گرما به علت مهاجرت فصلی این جمعیت به ۲۰۰۰ نفر نیز می‌رسد. مردم فیروزکلا سفلی از قومیت طبری هستند. مردم فیروزکلا سفلی به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
سفلی به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند. اکثر مردم این روستا به کشاورزی و دامپروری و باغبانی مشغول هستند.
برکن، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان توابع کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹ نفر (۶خانوار) بوده‌است. مردم برکن از قومیت طبری هستند. مردم برکن به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
بین، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان توابع کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۱ نفر (۱۱خانوار) بوده‌است. مردم بین از قومیت طبری هستند. مردم بین به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
کلیک، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان توابع کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۹ نفر (۳۱خانوار) بوده‌است. مردم کلیک از قومیت طبری هستند. مردم کلیک به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
کهنه ده، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان توابع کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۷ نفر (۲۳خانوار) بوده‌است. مردم کهنه ده از قومیت طبری هستند. مردم کهنه ده به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند.
چمرکوه، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان توابع کجور قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۲ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است. مردم چمرکوه از قومیت طبری هستند. مردم چمرکوه به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند.
انگیل، روستایی است، از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران. مردم بومی انگیل از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری صحبت می‌کنند. جمعیت. جمعیت اعلام شده در سرشماری سال ۱۳۹۵ خورشیدی ۱۳۰ نفر شامل ۵۳ خانوار در قالب ۵۶ مرد و ۷۴ زن می‌باشد که نسبت به آمار سال ۱۳۹۰ این روستا با کاهش ۱۴۶ نفری در جمعیت مواجه بوده است. مردم بومی انگیل از قومیت طبری هستند و به زبان طبری به گویش کجوری که به گویش مردم شهرستان نور و چالوس شباهت دارد صحبت می‌کنند. تاریخچه. دوران باستان. استان مازندران پیش از
تاریخچه. دوران باستان. استان مازندران پیش از اسلام تپورستان (به پهلوی: ) نامیده می‌شد که برگرفته از نام قوم تپوری (به یونانی: Τάπυροι) می‌باشد که پس از اسلام قوم طبری نام گرفتند و سرزمینشان طبرستان نامیده شد. تپورستان در اصل ناحیه‌ای در غرب مازندران و شرق گیلان بود و این ناحیه به کل مازندران گفته می‌شد. به اعتقاد مورخان آماردها نخستین سکنه باستانی مازندران بودند و آماردها از آمل تا تنکابن و تپورها از آمل تا گرگان سکونت داشتند. در عصر هخامنشی در کرانه جنوبی دریای مازندران اقوام، تپوری، آمارد، آناریاکه و
دریای مازندران اقوام، تپوری، آمارد، آناریاکه و کادوسی سکونت داشتند. مورخان آماردها را به مردمان داهه و سکایی و پارسی پیوند داده‌اند. هرودوت از قبیله مارد (mardes) در کنار دائی‌ها (daens)، دروپیک‌ها (dropiques)، و ساگارتی‌ها (sagarties) به عنوان پارس‌های کوچنشین و صحراگرد یاد کرده است. پلینیوس مورخ یونانی محل آماردها را قسمت شرقی مارگانیا شناسایی کرده است. استرابون(۶۳ ق. م) قوم آمارد را در کنار اقوام تپوری، کادوسی و کرتی به عنوان اقوام کوهستان نشین شمال کشور یاد می‌کند. استرابو می‌نویسد: تمام مناطق این کشور
یاد می‌کند. استرابو می‌نویسد: تمام مناطق این کشور به استثنای بخشی به سمت شمال که کوهستانی و ناهموار و سرد است و محل زندگی کوهنشینانی به نام کادوسی (Cadusii) و آماردی (Amardi) و تپوری (Tapyri) و کرتی (Cyrtii) و سایر مردمان دیگراست، حاصلخیز است. به گفته واسیلی بارتلد تپوری‌ها در قسمت جنوب شرقی ولایت سکونت داشتند و در قید اطاعت هخامنشیان درآمده بودند و آماردها مغلوب اسکندر مقدونی و بعد مغلوب اشکانیان شدند و اشکانیان در قرن دوم ق. م آنها را در حوالی ری سکونت دادند و اراضی سابق آماردها به تصرف تپوری‌ها درآمد و
و اراضی سابق آماردها به تصرف تپوری‌ها درآمد و بطلمیوس در شرح دیلم یعنی قسمت شرقی گیلان در ساحل بحر خزر فقط از تپوری‌ها نام می‌برد. به گفته مجتبی مینوی قوم آمارد و قوم تپوری در سرزمین مازندران می‌زیستند و تپوری‌ها در ناحیه کوهستانی مازندران و آماردها در ناحیه جلگه‌ای مازندران سکونت داشتند. در سال ۱۷۶ ق. م فرهاد اول اشکانی قوم آمارد را به ناحیه خوار کوچاند و تپوری‌ها تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به اسم ایشان تپورستان نامیده شد. به گفته یحیی ذکا در «کاروند کسروی» آورده است: آماردان یا
یحیی ذکا در «کاروند کسروی» آورده است: آماردان یا ماردان، در زمان لشکر کشی اسکندر مقدونی به ایران، این تیره در مازندران نشیمن می‌داشتند و آن هنگام هنوز قبایل تپوران به آنجا نیامده بودند. شهرهای آمل، چالوس، کلار، سعیدآباد و رویان جزئی از سرزمین قوم تپوری بودند. به گفته مجتبی مینوی قوم آمارد و قوم تپوری در سرزمین مازندران می‌زیستند و تپوری‌ها در ناحیه کوهستانی مازندران و آماردها در ناحیه جلگه‌ای مازندران سکونت داشتند. در سال ۱۷۶ ق. م فرهاد اول اشکانی قوم آمارد را به ناحیه خوار کوچاند و تپوری‌ها تمام ناحیه
را به ناحیه خوار کوچاند و تپوری‌ها تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به اسم ایشان تپورستان نامیده شد. سرزمین لنگا و تنکابن بخشی از سرزمین دو قوم تپوری و آمارد بود. رویان طبرستان. شهرستان نوشهر و منطقه کجور که انگیل نیز بخشی از آن است در گذشته بخشی از رویان محسوب می‌شد. از رویان به عنوان یکی از شهرها و نواحی طبرستان یاد شده است. شهرهای آمل، چالوس، کلار، سعیدآباد و رویان جزئی از سرزمین قوم تپوری بودند. مازندران بخشی از تپورستان است و شهرهای آمل، ساری، کجور و کلاردشت از مراکز تاریخی طبرستان محسوب
کجور و کلاردشت از مراکز تاریخی طبرستان محسوب می‌شدند. رویان به سرزمینی آباد در غرب مازندران گفته می‌شد که شامل بخش‌های کجور، کلارستاق، لنگا، تنکا، سختسر، هوسم، الموت، طالقان، لورا، ارنگه، رودبار قصران و لارقصران می‌شد. رویان از شهرهای قدیم و تاریخی و بومی خطه طبرستان بوده است. بطوریکه بزرگ‌ترین شهر طبرستان در دشت آمل و بزرگ‌ترین شهر طبرستان در کوهستان رویان بوده است. رویان در اوایل قرن هفتم با عنوان استندار یا استنداران و سپس رستمدار خوانده شده است؛ که حدود رستمدار کاملاً قابل انطباق با حدود خاک رویان بوده
رستمدار کاملاً قابل انطباق با حدود خاک رویان بوده و شهر قدیم کجور (به فاصله سه کیلومتری از شهر جدید کجور و در دامن کوه) از شهرهای معظم آن بوده است. یاقوت حموی، رویان را کرسی منطقه کوهستانی طبرستان و آمل را کرسی منطقه جلگه ای و اراضی پست ساحلی یاد کرده و قید نموده که در رویان ساختمان‌های خوب و باغستان‌های پر میوه وجود داشته و نزدیک رویان (یا کلار) شهر سعید آباد واقع است. ابن فقیه همدانی، رویان از کوره‌های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است.در کتاب حدود العالم من المشرق الی المغرب
است.در کتاب حدود العالم من المشرق الی المغرب که به سال ۳۷۲ قمری تألیف شده است چنین آمده که قسمتی از طبرستان سلطانی جداگانه به نام «استندار» داشت و شهرهای ناتل و چالوس و روذان(= رویان) و کلار جزء این قسمت بود. عبدالمومن که کتاب مراسد الاطلاع خود را در سال ۷۰۰ قمری می‌نوشت پس از ضبط اعراب کلمه می‌نویسد این نام بر شهر و کوره وسیعی از خاک طبرستان گفته می‌شود. این شهر بزرگ‌ترین شهر کوهستانی طبرستان است و حدود خاک آن به کوه‌های ری می‌رسد. موقعیت رویان در طبرستان. از رویان به عنوان یکی از شهرها و نواحی طبرستان
از رویان به عنوان یکی از شهرها و نواحی طبرستان یاد شده است. ابن رسته مورخ قرن سوم، طبرستان از جانب مشرق به گرگان و قومس و از طرف مغرب به دیلم و از طرف شمال به دریا و از طرف جنوب به به بعضی از نواحی قومس و ری محدود می‌شود. به گفته ابن رسته مراکز و بخش‌های طبرستان چهارده تا است و خورهٔ آمل که کرسی و مرکز آن ناحیت است و شهرهایش عبارتند از: ساری و مامطیر و تُرنجه و روُبست و میله و مرارکدیه (کدح) و مِهروان و طَمیس و تَمار و ناتل و شالوس (چالوس) و رویان و کلار. اصطخری می‌نویسد: آمل، ناتل، سالوس (چالوس)، کلار،
اصطخری می‌نویسد: آمل، ناتل، سالوس (چالوس)، کلار، رویان، میله، برجی، چشمهٔ‌الهم، ممطیر، ساری، مهروان، لمراسک و تمیشه در شمار طبرستان است. ابن حوقل در وصف طبرستان می‌نویسد: بزرگ‌ترین شهر طبرستان شهر آمل و در زمان ما حاکم نشین آنجاست. از پلور تا آمل یک منزل است و از آمل به شهر میله دو فرسخ و از میله تا تریجی دو فرسخ و از تریجی به ساری یک منزل و از ساری تا استرآباد چهار منزل و از استرآباد تا گرگان دو منزل راه است و از آمل تا ناتل یک منزل و از ناتل تا چالوس یک منزل و به سمت دریا تا عین الهم یک منزل است. ابن
منزل و به سمت دریا تا عین الهم یک منزل است. ابن حوقل می‌نویسد: شهرهای آمل، شالوس (چالوس)، کلار، رویان، میله، تریجی، عین الهم، مامطیر، ساریه و طمیسه جز ولایت طبرستان است. مقدسی نیز در احسن التقاسیم فی معرفة الاقالیم «جرجان، طبرستان، دیلمان و جیلان» را در اقلیم پنجم عالم معرفی کرده است. مقدسی همچنین طبرستان را دارای کوه‌های بسیار و باران فراوان، وصف کرده و آمل را مرکز طبرستان و چالوس، مامَطیر، تُرنجَه، ساریه، تمیشه و… را از شهرهای طبرستان دانسته است. به نقل از حدود العالم تمیشه، لمراسک، ساری، مامطیر، تریجی،
حدود العالم تمیشه، لمراسک، ساری، مامطیر، تریجی، میله، آمل، الهم، ناتل، رودان، چالوس و کلار در شمار طبرستان هستند. به گزارش مؤلف حدود العالم ناتل، رودان، چالوس و کلار شهرک هایی‌اند اندر کوه و شکستگی‌ها و این ناحیتی است هم از طبرستان و لکن پادشاهی دیگر است و پادشاه آن استندار خوانند. ابوالقاسم بن احمد جیهانی در کتاب اشکال‌العالم می‌نویسد: از شهرهای طبرستان: آمل، ناتل، سالوس (چالوس)، کلارودان، عین‌الهم، مامطیر، ساری، تمیشه، استرآباد، جرجان، آبسکون و دهستان است. راه آمل به دیلم، آمل تا ناتل از آنجا تا سالوس و
راه آمل به دیلم، آمل تا ناتل از آنجا تا سالوس و از آنجا تا کلار و از آنجا تا دیلم است. رابینو می‌نویسد: وسعت دیلم تا بیش از یک منزلی مغرب ناحیه کلار طبرستان نبوده است. حمزه اصفهانی مورخ قرن سوم در کتاب سنی ملوک الارض و الانبیا می‌نویسد: طبرستان دارای کوره‌های بسیار بود که یکی از آنها سرزمین دیلم است و ایرانیان دیلمیان را اکراد طبرستان می‌نامیدند چنان‌که عربان مردم عراق را اکراد سورستان می‌خواندند. ابن اسفندیار طبرستان را از شرق تا غرب، محدود به دینارجاری تا ملاط دانسته، که معادل تقریبی جرجان و رودسر کنونی
ملاط دانسته، که معادل تقریبی جرجان و رودسر کنونی هستند. ابن اسفندیار در کتاب تاریخ طبرستان از شهرهای طبرستان که دارای جامع و مصلی بودند چنین نام می‌برد: به هامون آمل، ساری، مامطیر، رودبست، تریجه، میله، مهروان، اهلم، پای‌دشت، ناتل، کنو، شالوس (چالوس)، بیخوری، لمراسک، طمیش و به کوهستان کلار، رویان، نمار، کجویه، ویمه، شلنبه، وفاد، الجمه، شارمام، لارجان، امیدوارکوه، پریم و هزارگری. ظهیرالدین مرعشی در کتاب تاریخ طبرستان و رویان و مازندران می‌نویسد: حد طبرستان از طرف شرقی دیناره‌جاری و از طرف غربی ملاط که آن
از طرف شرقی دیناره‌جاری و از طرف غربی ملاط که آن قریه شهر هوسم که اکنون به فرضه روده‌سر اشتهارد دارد. حد مازندران از طرف شرقی بیشه انجدان می‌باشد و از طرف غربی ملاط می‌باشد. حد گرگان حالیا که به استرآباد مشهور است و اصلاً دهستان می‌گفتند شرقی دیناره جاری است که حد شرقی تمام طبرستان است و غربی انجدان که حد شرقی مازندران است. به گفتهٔ ظهیرالدین مرعشی مازندران بخشی از طبرستان است و سرزمین طبرستان، گرگان و مازندران هر دو را در بر می‌گرفت. دربارهٔ انگیل. انگیل نام روستایی در شرق منطقهٔ کجور دهستان توابع کجور از
روستایی در شرق منطقهٔ کجور دهستان توابع کجور از توابع شهرستان نوشهر است. ساکنان این روستا از دو قوم طبری و کرد بودند. کردهای انگیل کردهای مهاجری هستند که در دوره‌های مختلف از افشاریه و قاجاریه به این منطقه گسیل شده‌اند. در ابتدا این روستا را «هنگ ایل» نامیدند، چرا که سنگر و مقر نظامی اولیه کردها در آن منطقه بوده است و به علت کثرت استعمال تبدیل به انگیل شده است. اکنون با عنایت به نزدیکی این روستا به شهر کجور و با ساخت و سازهایی که صورت گرفته و محیط مدرن و پیشرفته ای به این منطقه بخشیده نام این روستا به دشت
ای به این منطقه بخشیده نام این روستا به دشت ناز تغییر کرده است. در دوره قاجار پس از تبعید کردهای خواجوندی به منطقه کجور و کلاردشت دو دسته‌بندی و قشون بندی متفاوت با نام (ایل) و (گیل) توسط دستگاه حکومت قاجار در منطقه شکل گرفت. ایل به کردهای خواجوند گفته می‌شد که به این منطقه تبعید شده بودند و در آن دوره به گویش خواجوندی صحبت می‌کردند. اما شاهان قاجار به اشتباه سکنه غیر خواجوند ساکن در کجور و کلاردشت را گیل می‌خواندند که بخش بزرگی از آن از قومیت طبری بودند و بخشی نیز مهاجرین شیرازی و قزوینی بودند و به زبان
بخشی نیز مهاجرین شیرازی و قزوینی بودند و به زبان طَبَری (مازندرانی) صحبت می‌کردند. این دسته‌بندی و قشون بندی زمینه‌ساز یک قرن جنگ و نزاع بین گیل‌ها (بومیان) و ایل‌ها (غیربومیان) در منطقه کجور و کلاردشت شد که از پیدایش قاجار تا روی کار آمدن پهلوی ادامه داشت. علت ایجاد این دسته‌بندی و قشون بندی، ترس شاهان قاجار و جلوگیری از جنگ و شورش بومیان کجور و کلاردشت علیه حکومت مرکزی بود. گیل در زبان طبری به معنای کشاورز می‌باشد و ان پیشوند منفی ساز می‌باشد و انگیل به معنای غیر کشاورز می‌باشد. همچنین در زبان طبری گیل
معنای غیر کشاورز می‌باشد. همچنین در زبان طبری گیل در مفهوم گِل و جلگه نیز استفاده می‌شود و لفظ انگیل در معنای غیرگِلی و غیرجلگه ای نیز استفاده می‌شود. منابع. مرکز آمار ایران
روستای پیچلو از روستاهای توابع استان مازندران، بخش کجور و شهرستان نوشهر است این روستا در ۳۰ کیلومتری جاده چالوس، پل دوآب، بخش کجور، در مجاورت شهر تاریخی کجور قرار دارد. از مزایای این روستا می‌توان به آب و هوای بسیار عالی و تمیز آن اشاره کرد، فصل بهار و تابستان بسیار خنک و دلچسب و پاییز و زمستان پر باران و برف می‌باشد. جمعیت. جمعیت ساکن روستا در حال حاضر حدوداً ۵۰ نفر و جمعیت غیر ساکن روستا در ایام تعطیلات و خصوصاً ایام محرم به بیش از ۵۰۰ نفر افزایش پیدا می‌کند. مردم بومی پی‌چلو از قومیت طبری هستند. مردم
مردم بومی پی‌چلو از قومیت طبری هستند. مردم بومی پی‌چلو به زبان طبری و گویش کجوری سخن می‌گویند. این روستا در حدود ۷۰خانوار دارد. بومیان این روستا از قوم طبری هستند و به زبان طبری سخن می‌گویند. مهاجرین این روستا کردها و لک‌های تبعید شده از مناطق کردنشین و لک نشین ایران مانند کرمانشاه و کردستان هستند و به گویش خواجوندی صحبت می‌کنند. در سالهای اخیر، به دلیل خوش آب و هوا بودن و دنج بودن این روستا، مردمان غیر بومی از شهرهای دیگر نظیر تهران و اصفهان با ساختن خانه و ویلا در ایام تعطیل و خصوصا فصل بهار و تابستان در
ویلا در ایام تعطیل و خصوصا فصل بهار و تابستان در این روستا ساکن شده اند. فصل بهار زیبا و دیدنی و تابستان سرسبز و بسیار خنک می باشد بطوریکه حتی در این فصل ممکن است از فرط سرما به سراغ بخاری یا شومینه بروید. پاییز پر بارش و زمستان پر برف و سفید پوش می باشد. تاریخچه قدمت این روستا به دوران قاجار و پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار بر می گردد، حنیفه خان یافت آبادی از بازاریان بنام بازار تهران بود و همچنین از همفکران و یاران میرزارضای کرمانی بود، پس از ترور ناصرالدین شاه توسط میرزا رضای کرمانی، حنیفه خان از بیم
شاه توسط میرزا رضای کرمانی، حنیفه خان از بیم دستگیری، مخفیانه به منطقه کجور مهاجرت کرد و در محل کنونی روستای پیچلو سکنی گزید. خانواده های ترک پیچلو و نصراللهی این روستا از نوادگان حنیفه خان یافت آبادی می‌باشند. سوغات پیچلو. فعالیت اصلی مردمان ساکن روستا دامداری و کشاورزی است. محصولات لبنی محلی نظیر ماست، کره و دوغ محلی و همچنین نان محلی این روستا زبانزد همه است. همچنین بهترین لحاف‌های مازندران توسط مشهدی دلاور که ساکن این روستا است دوخته می‌شود و در تهران نیز طرفداران بسیاری دارد. افتخارات. این روستا ۳
نیز طرفداران بسیاری دارد. افتخارات. این روستا ۳ شهید در جنگ ۸ساله با عراق به میهن تقدیم کرده‌است و چندین آزاده و جانباز نیز دارد. ساکنین این روستا توانسته‌اند فرزندان تحصیلکرده ای را به جامعه ایران تقدیم کنند. نظیر پزشک، مهندس، وکیل دادگستری، استاد دانشگاه، صنعتگر و… اکثر پیچلویی‌های ساکن تهران در صنعت سماور سازی مشغول می‌باشند و آنها از پیشگامان این صنعت بوده‌اند.
خاچک، روستایی از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران در ایران است. آثار تاریخی. محوطه آفله یکی از آثار ملی ثبت شده ایران در نوشهر است که قدمت آن مربوط به دوره اشکانی (پارت) ـ ساسانی می‌باشد و در تاریخ ۱۳۸۱/۰۷/۰۷ به شماره ثبت ۶۲۷۱ در مجموعه آثار تاریخی ایران ثبت شده است. مشخصات. از مهم‌ترین محوطه‌های باستانی کجور تپه تاریخی آفله واقع در روستای خاچک از توابع بخش کجور است که جزء معدود محوطه‌های باستانی منطقه است که تاکنون در آن کاوش‌های باستان‌شناسی هم انجام شده است. این تپه تاریخی در شمال روستای
هم انجام شده است. این تپه تاریخی در شمال روستای خاچک و در ضلع شرقی جاده ارتباطی مابین کجور و روستاهای منطقه قرار دارد که در آن آثار یک کوره ذوب فلز مربوط به دوران اشکانی به دست آمده است. محوطه مذکور به شکل تپه کوچک و متصل به رشته کوه مشرف به روستای خاچک بوده و بیشتر سطح آن با قطعات سفال و سرباره –پسماند و باقیمانده از ذوب فلز در کوره- پوشیده شده است. طی فعالیت‌های انجام گرفته باستان‌شناسی در این محوطه در سال ۱۳۹۰ به سرپرستی دکتر محمد قمری فتیده، آثار دیوار سنگی متعلق به دوره اشکانی و تعدادی سکه و اشیاء
سنگی متعلق به دوره اشکانی و تعدادی سکه و اشیاء فلزی به دست آمد. با توجه به شواهد سفالی به دست آمده از این محوطه، کاوشگران آن را به دوران اشکانی نسبت می‌دهند. این منطقه بخشی از تاریخ کشورمان را در دل خود جای داده است با این حال براساس تصمیم متولیان، پروژه راه‌سازی کلید خورد که طی اجرای آن جاده آسفالته از ضلع غربی محوطه و نیز راه خاکی قدیمی بر روی بلندی آن احداث شد که منجر به وارد شدن آسیب شدیدی به بافت تاریخی آن شده است. علاوه بر این مشکلات، رشد ساخت و سازهای روستای خاچک در بین این اثر تاریخی، تهدید دیگری
روستای خاچک در بین این اثر تاریخی، تهدید دیگری برای آن به حساب می‌آید. از دوران اشکانی در منطقه کجور آثار معدودی مورد شناسایی و کاوش قرار گرفته که همین امر بر اهمیت این محوطه اضافه می‌کند و نیازمند توجه بیشتر از سوی متولیان است روایات تاریخی. محوطه آفله در ابتدای ورودی روستای خاچک واقع شده است. که خود شامل یک تپه از سلسه رشته کوه‌هایی که روستای خاچک در کوهپایه آن واقع شده می‌باشد. این تپه باستانی در دوره‌های مختلفی مورد کاوش قرار گرفته که در نسخ خطی بجا مانده از دوره اشکانی به اهمیت استراتژیکی خاچک اشاره
از دوره اشکانی به اهمیت استراتژیکی خاچک اشاره شده و نیز به واسطه آثار و بقایای بجا مانده از سنگ‌های این تپه باستانی که به رنگ سیاه و ذوب شده می‌باشد حکایت از بودن مرکز ساخت سلاح و زره و ادوات جنگی می‌دهد. آنگونه که از کتب قدیم بجا مانده خاچک را شهری پر رونق با ثروت فراوان و نیروی نظامی قوی عنوان کرده‌اند که منطقه وسیعی را زیر سلطه خود داشته و به واسطه قرارگیری در کوهپایه و حصار طبیعی کوه‌ها از گزند متجاوزین سالهای متمادی محصون مانده. گفته شده چند قرن پیش به دلیل رانش یخچال‌های طبیعی در ارتفاعات بالا دست و
دلیل رانش یخچال‌های طبیعی در ارتفاعات بالا دست و سیل هولناکی منطقه را فرا گرفت که منجربه نابودی کامل شهر خاچک و شهر کجور و چندین آبادی متمدن دیگر گردید که تا چندین سال مردم از ترس جان خود در کوهپایه‌ها ساکن شدند و بعد از چندین سال کم‌کم دوباره به دشت‌ها برای کشاورزی برگشتند و… گفته شده رونق شهر خاچک به واسطه قرارگیری در مسیر راه تجارتی به سمت تهران بوده که کاروانهای متعددی از این مسیر گذر می‌نمودند تا زمان دوره قاجار این مسیر برقرار بوده و اکنون کمتر آثاری از آن بجا مانده. البته در حال حاضر یک راه مال رو