payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او همواره در کنسرت‌های خود، متن ترانه‌هایش را به زبان‌های دیگر ترجمه می‌کند. این کار او سبب افزایش علاقه‌مندان موسیقی او در میان ملت‌های اروپایی شده‌است. طنز قوی مریم آخوندی و بهره‌گیری از شیوهٔ نمایشی در اجرای کنسرت، از دیگر نوآوری‌های اوست. زندگی‌نامه. مریم آخوندی در سال ۱۳۳۶ در تهران زاده شد. از نوجوانی به موسیقی عشق می‌ورزید و از همان زمان فعالیت‌های هنری‌اش را آغاز نمود و در مسابقات خوانندگی مدارس به پیروزی دست یافت. در یکی از همین پیکارها با استاد محمود کریمی که ممتحن آواز بود آشنا شد. او از گرایش و
کریمی که ممتحن آواز بود آشنا شد. او از گرایش و پیگیری مریم که دستگاه سه‌گاه و شور را بدون هیچ آموزگاری فقط از طریق گوش کردن یادگرفته بود استقبال کرده و او را به ادامهٔ کار تشویق کرد. در همین سال‌ها با کلاس‌های هنرمند بزرگ تئاتر و موسیقی استاد اسماعیل مهرتاش آشنا گردید و به مدت ۲ سال در تئاتر جامعه باربد که متعلق به ایشان و محل کلاسهای آواز او نیز بود شرکت نموده و به آموختن آواز ایرانی نزد او پرداخت. پس از اتمام دبیرستان در سال ۱۳۵۷ در رشتهٔ نمایشنامه‌نویسی دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک پذیرفته و یک سال بعد موفق
هنرهای دراماتیک پذیرفته و یک سال بعد موفق به دریافت بورس تحصیلی از مؤسسه تازه تأسیس فرهنگی و هنری چاووش شد و آنجا نزد استاد نصرالله ناصح‌پور یادگیری ردیف‌های آوازی را ادامه داد و در همان‌جا درکلاس‌های تئوری موسیقی استاد حسین علیزاده نیز شرکت نمود. مریم آخوندی قصد ورود به رادیو را داشت، که به علت پیروزی انقلاب اسلامی و ممنوع شدن پخش صدای زنان، به ناکامی انجامید. او در سال ۱۳۶۴ پس از ارائه پایان‌نامهٔ تحصیلی‌اش در رشتهٔ نمایشنامه‌نویسی به آلمان آمد. فعالیت هنری. آخوندی نخستین کارهای تک‌خوانی خود را با اجرای
آخوندی نخستین کارهای تک‌خوانی خود را با اجرای کنسرت‌هایی با گروه‌های موسیقی ایرانی در اروپا آغاز نمود. با گروه «نوا» به سرپرستی مجید درخشانی به کار دعوت شد و در چند فستیوال و کنسرت در آلمان آواز خواند. پس از آن به‌همراه حمید متبسم، مسیح مدنی، محمد حقیقی، احمد انوشه و مرتضی اعیان از دیگر موسقیدانان ایرانی در تبعید، گروه «چکاوک» را تشکیل داد و با این گروه کنسرت‌هایی در آلمان و کشورهای اسکاندیناوی برگزار نمود و همچنین اولین نوار کاست خود را با این گروه‌ها عرضه نمود. گروه باربد. مریم کار موسیقی سنتی را از سال
نمود. گروه باربد. مریم کار موسیقی سنتی را از سال ۱۳۷۱ با گروه «باربد» که خودش پایه‌گذاری کرده بود دنبال کرد. کار این گروه اجرای موسیقی ردیفی و بخش‌هایی از رپرتوار موسیقی قدیمی ایران، که شامل تار، کمانچه، تمبک، دف، آواز سلو و همخوانان بود می‌شد. این گروه تورهای کنسرت مختلفی در سراسر اروپا از جمله شهرهای کلن، فرانکفورت، وین، استانبول، ایتالیا، لوکزامبورگ، اوترخت و آخن برگزار کرد و به اجرای موسیقی پرداخت ولی به‌تدریج از زمینه فعالیت گروه کاسته شد. همکاری با گروه‌های دیگر. در سال ۱۳۷۳ مریم آخوندی به همکاری با
دیگر. در سال ۱۳۷۳ مریم آخوندی به همکاری با یک گروه براس باند آلمانی به‌نام شل سیک دعوت شد که این همکاری تا سال ۱۳۷۸ ادامه یافت. در این گروه مریم تصنیف‌ها و ترانه‌های ایرانی را با ترکیب ارکستر سازهای بادی و با تنظیمی جدید خواند که مورد توجه اروپایی‌ها قرار گرفت و گروه به تورهای بزرگی در شهرهای مختلف اروپا، مراکش، ترکیه، مصر، فلسطین، لبنان و کشورهای عربی دیگر از طریق انستیتو گوته فرستاده شد. حاصل کار با این گروه ۲ آلبوم بود با نام‌های "مجنون" و "چوپون" که هر دو جایزهٔ بهترین آلبوم در رشتهٔ موسیقی تلفیقی
هر دو جایزهٔ بهترین آلبوم در رشتهٔ موسیقی تلفیقی اروپا را دریافت داشتند. از آن پس او به گروه‌ها و پروژه‌های موسیقی تلفیقی دعوت می‌شود تا قطعاتی را به فارسی بخواند و آواز اصیل ایرانی را با موسیقی دیگر ملل تلفیق کند و تاکنون در ده‌ها سی‌دی و کنسرت با گروه‌های موسیقی تلفیقی همکاری داشته و دارد. از دیگر همکاریهایش می‌توان به کار با مایک هرتینگ در جریان فستیوال موسیقی روهرتریناله آلمان در سال ۲۰۰۸ و نیز همکاری‌اش با بابی مک‌فرین در سال ۲۰۰۹ اشاره کرد. تازه‌ترین همکاری او با گروه حافظ است. در این گروه مریم
همکاری او با گروه حافظ است. در این گروه مریم به‌همراه هولگر فالک خوانندهٔ باریتون تصنیفهای کلاسیک ایرانی و آلمانی را به هردو زبان می‌خوانند. همچنین می‌توان به مشارکت او در آلبوم تردید اشاره نمود که آهنگساز آن مصطفی آخوندی است و شعرهای آن از شاعر بزرگ ایران احمد شاملو است. موسیقی اندرونی. در سال ۱۳۷۵ آخوندی دست به ساختن یک تابلو موزیکال اصیل ایرانی زد که موضوع اصلی‌اش موسیقی عامیانهٔ قدیمی ایران و داستانش مربوط به زندگی امروز بود. وی این تلفیق را که موسیقی‌ای است نمایشی و برداشتی است از تابلو موزیکال‌های
است نمایشی و برداشتی است از تابلو موزیکال‌های قدیمی ایرانی، موسیقی اندرونی نامید. این کار مورد توجه جمعی از ایرانیان قرار گرفت و پس از اینکه بخش اول این نمایش به‌نام «آشنایی با ایران خانم» در بعضی شهرهای اروپایی چندین بار بروی صحنه رفت او بحش دوم آن را نیز نوشت و در کلن، فرانکفورت، هامبورگ، هایدلبرگ، دوسلدرف، بروکسل، کپنهاگ، وین، زوریخ و… به اجرا گذاشت. تازه‌ترین بخش آن نیز «ایران خانوم در گیلان» نام دارد که قرار است روی صحنه بیاید. گروه بانو. مریم آخوندی در سال ۱۳۷۹ با همراهی شماری از هنرآموزان کلاس آوازش
سال ۱۳۷۹ با همراهی شماری از هنرآموزان کلاس آوازش دسته‌ای را در زمینهٔ موسیقی محلی ایرانی با نام گروه بانو، پدیدآورد که تنها گروه موسیقی سنتی زنانه خارج از کشور می‌باشد. تکیهٔ او بر صدای زنان بدون استفاده از هیچ ساز ملودیک همراهی‌کننده (به استثناء سازهای ریتمیک آنهم به نشانهٔ ریتم کار) بود. زنانی که آواز خواندن برایشان هنر یا خوانندگی نبود بلکه این آوازها جزئی اززندگی‌شان بود. این گروه به فستیوال‌ها و برگزار کنندگان در سراسر اروپا و کشورهای دیگر معرفی شد و در جشنواره‌هایی در بسیاری از شهرهای اروپایی به روی
جشنواره‌هایی در بسیاری از شهرهای اروپایی به روی صحنه رفت. در سال ۱۳۸۳ اولین آلبوم بانو با نام "بانو، ترانه‌های زنان ایرانی" که شامل همین ترانه‌ها بود از طریق شرکت لایکا منتشر شد. در این مجموعه ترانه‌هایی از سراسر ایران با زبان‌ها و لهجه‌های گوناگون که با زندگی و موضوعات زنان ربط داشت از زبان خود آنان خوانده شد که به دیداری با فرهنگ زنان ایران مبدل شد. گروه کنسرت‌هایی در کشورهای محتلف اروپایی و تونس اجرا نموده و در اروپا طرفداران بسیاری دارد. بانو گوناگونی و غنای فرهنگ ایران را نه‌تنها در زمینهٔ موسیقی
و غنای فرهنگ ایران را نه‌تنها در زمینهٔ موسیقی محلی، بلکه در نمایش لباس و فرهنگ رفتاری نیز عرضه نموده‌است. علی‌رغم عدم استفادهٔ از سازهای موسیقی بجز سازهای کوبهای چون دف و تنبک، این گروه توانسته با تماشاچیان ارتباط نزدیکی را برقرار سازد و جو شادی را گسترش دهد. بازگشت باربد و آلبوم سرمست. پس از چند سال بالاخره در سال ۱۳۸۵، مریم آخوندی نخستین آلبوم گروه باربد را با نام سرمست منتشر ساخت که شامل آواز و تصنیف‌هایی با شعرهای حافظ، خیام و عطار دربارهٔ شراب بود که آهنگ آن‌ها را خودش ساخته بود. این آلبوم مورد توجه
آهنگ آن‌ها را خودش ساخته بود. این آلبوم مورد توجه شرکت لایکا قرار گرفت و تکثیر و نشر آن را به‌عهده گرفت. در کنسرت‌های این گروه اشعار زیبای آهنگ‌های این آلبوم برای تماشاچیان غیرایرانی نیز ترجمه می‌شوند. آهنگ‌سازی. مریم آخوندی در زمینهٔ آهنگ‌سازی نیز فعالیت دارد. او این کار را بیشتر یک جور نغمه‌پردازی می‌داند که در دستگاه‌های موسیقی ایرانی انجام می‌شود. در این زمینه او گفته: «کسانی که سیستمایتک موسیقی ایرانی را می‌شناسند، اینجور است که ما گام‌هایی داریم، دستگاه‌هایی داریم که از آنها نغمه‌ها و ملودی‌هایی
دستگاه‌هایی داریم که از آنها نغمه‌ها و ملودی‌هایی منشعب می‌شود که هرکدام از این‌ها فواصلی دارد که در آنها، اگر کسی بشناسد، می‌تواند نغمه‌پردازی کند و قطعه بسازد. معنی‌اش این است که این کار من آهنگسازی موسیقی نیست، بلکه یک‌جور نغمه‌پردازی‌ست.» دیگر فعالیتها. علاوه‌بر این‌ها مریم دوره‌های فشردهٔ آموزشی و تدریس آواز و دف و تئوری نیز دارد. همچنین سمینارهایی در زمینه‌های متفاوت مثل موسیقی عامیانه، تصنیف‌های شیدا و… ارائه داده‌است.
سال نو روزی است که آغاز یک سال گاه‌شماری جدید را رقم می‌زند، و در آن سال‌شمارِ یک تقویم مشخص افزایش داده می‌شود. در بسیاری از فرهنگ‌ها، این رویداد را به مناسبت پایان سال قدیم و آغاز سال جدید جشن می‌گیرند. امروز در استفاده جهانی، سال جدید از گاه‌شماری میلادی در ۱ ژانویه اتفاق می‌افتد که عادتی از گاه‌شماری رومی می‌باشد. سال نو پارسی، نوروز یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران باستان است که در کشورهای ایران، افغانستان، تاجیکستان و بخش‌های دیگری از آسیای جنوبی و دیگر نقاط دنیا به عنوان روز نخست سال جشن
جنوبی و دیگر نقاط دنیا به عنوان روز نخست سال جشن گرفته می‌شود. سال نو میلادی در ۱ ژانویه هر سال اتفاق می‌افتد و بیشترین استفاده را در کشورهای دنیا دارد. در ۱ ژانویه ۱۶۰۰ میلادی، اسکاتلند نخستین کشوری بود که ۱ ژانویه را به عنوان نخستین روز سال اتخاذ کرد. گاهشمارهای متعددی هستند که به صورت استفاده منطقه ای باقی می‌ماند و سال نو را منحصراً سنجش می‌کند. سال نو خورشیدی. معمولاً سال نو را در نخستین روز بهار جشن می‌گیرند. در این حالت، سال نو از لحظه اعتدال بهاری یا همان ((لحظه تحویل سال نو و جدید خورشیدی)) آغاز
یا همان ((لحظه تحویل سال نو و جدید خورشیدی)) آغاز می‌شود. در دانش ستاره‌شناسی، اعتدال بهاری یا اعتدال ربیعی در نیم‌کره شمالی زمین به لحظه‌ای گفته می‌شود که خورشید از صفحه استوای زمین می‌گذرد و به سوی شمال آسمان می‌رود. این لحظه، لحظه اول برج حمل نامیده می‌شود، و در گاه‌شماری هجری خورشیدی با نخستین روز ("هرمز روز" یا "اورمزد روز") از ماه فروردین برابر است. این روز را در بسیاری از کشورهای آسیای میانه نوروز می‌نامند. این روز در گاه‌شماری میلادی با ۲۱ یا ۲۰ مارس مطابقت دارد. نوروز یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا
مطابقت دارد. نوروز یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران باستان است. خاستگاه نوروز در ایران باستان است و هنوز مردم مناطق مختلف فلات ایران نوروز را جشن می‌گیرند. زمان برگزاری نوروز، در آغاز فصل بهار ۱ فروردین در ایران مطابق با ۱ حمل در افغانستان و دیگر کشورهای برگزارکننده نوروز است. نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب می‌شود و در برخی دیگر از کشورها تعطیل رسمی است. جغرافیای نوروز با نام نوروز یا مشابه آن، سراسر خاورمیانه، بالکان، قزاقستان، تاتارستان، در آسیای میانه چین شرقی (ترکستان چین)،
تاتارستان، در آسیای میانه چین شرقی (ترکستان چین)، سودان، زنگبار، در آسیای کوچک سراسر قفقاز تا آستراخان و نیز آمریکای شمالی، هندوستان، پاکستان، بنگلادش، بوتان، نپال و تبت را شامل می‌شود. همچنین کشورهایی مانند مصر و چین جزو سرزمین‌هایی نیستند که در آنها نوروز جشن گرفته می‌شد، اما امروزه جشن‌هایی مشابه جشن نوروز در این کشورها برگزار می‌شود. سازمان ملل متحد در تاریخ ۲۴ فوریه ۲۰۱۰ با تصویب یک قطعنامه در مقر سازمان در نیویورک، عید نوروز را به عنوان روز بین‌المللی نوروز و فرهنگ صلح در جهان به رسمیت شناخت. سال نو
نوروز و فرهنگ صلح در جهان به رسمیت شناخت. سال نو میلادی. در کشورهایی که از گاه‌شمار (تقویم) میلادی استفاده می‌کنند، سال نو معمولاً در یکم ژانویه برگزار می‌گردد. راسته ماه‌ها در گاه‌شمار رومی، از زمان پادشاه نوما پومپیلیوس در حدود ۷۰۰ پیش از میلاد، از ژانویه تا دسامبر می‌باشد. در حال حاضر، جشن گرفتن سال نو یکی از بزرگترین رویدادهای جهانی می‌باشد. در شب ۳۱ دسامبر هر سال، آخرین روز یک سال میلادی و روز قبل از روز سال نو در بسیاری از کشورهای جهان، عموماً قاره‌های اروپا، آمریکا، استرالیا و بخش‌هایی از آسیا و
اروپا، آمریکا، استرالیا و بخش‌هایی از آسیا و آفریقا مراسم سال نو برگزار می‌شود. در فرهنگ جدید غرب این روز با گردهمایی‌هایی در مجالس و مهمانی‌ها برگزار می‌شود که انتقال سال را ساعت ۱۲:۰۰ شب جشن می‌گیرند. بسیاری از فرهنگ‌ها در این شب از آتش‌بازی و دیگر روش‌های پرصدا برای جشن گرفتن استفاده می‌کنند. شب سال نو به صورت جهانی مطابق با تولد مسیح یا عرف‌نامه پس از میلاد در کشورهای مسیحی و حتی غیر مسیحی در ۳۱ دسامبر برپا می‌شود. شب سال نو همچنین به عنوان هفتمین روز کریسمس در مسیحیت غربی شناخته می‌شود. نمونه‌هایی از
در مسیحیت غربی شناخته می‌شود. نمونه‌هایی از آتش بازیهای شب سال نو را می‌توان با شهرهای سیدنی، ولپریسو، لندن و نیویورک مثال زد. سیدنی، ۸۰٬۰۰۰ آتش‌بازی را در نیمه‌شب برگزار کرد و بیش از یک و نیم میلیون شرکت‌کننده داشت. همچنین این رویداد بزرگترین رویداد دیده شده در سال ۲۰۰۹ از تلویزیون بود. در ولپریسو شیلی بیش از دو میلیون تماشاچی، نظاره‌گر بزرگترین آتش بازی بودند که در مکانی بزرگتر از ۲۱ کیلومتر از آتش‌بازی در بندر تجارتی شهر در ۲۵ دقیقه از شادی و سرور برگزار شد. لندن زمانی که ساعت بیگ بن نیمه‌شب را در شب
شد. لندن زمانی که ساعت بیگ بن نیمه‌شب را در شب سال نو اعلام می‌کند، در اطراف چشم لندن با آتش‌بازی بسیاری بزرگی همراه می‌باشد. در نیویورک در کنار میدان تایمز جشن روی یک توپ کریستالی بزرگ متمرکز می‌شود که یک دقیقه تا آغاز سال جدید را ثانیه‌شماری می‌کند. در هند. در هندوستان تقویم‌های مختلفی در بین گروه‌های مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ بنابراین سال جدید در مواقع مختلفی جشن گرفته می‌شود که بستگی دارد در چه روزی و در چه تقویمی به آن اشاره شده. روز نو در یکم ژانویه در تقویم گریگوری، یک تعطیلی محدود در
یکم ژانویه در تقویم گریگوری، یک تعطیلی محدود در هندوستان است. مردم در تمام نقاط هندوستان در فعالیت‌های مختلف مانند آوازخوانی، بازی و سرگرمی، رقص، و مهمانی شرکت می‌کنند. در شهرهای بزرگ مانند بمبئی، دهلی، بنگلور و چنای، کنسرت‌های زنده ای سازماندهی می‌شوند که ستارگان بالیوود نیز در آنها شرکت می‌کنند. جشن‌های دیگر سال نو. شهرهای زیادی در دنیا سال نو را جشن می‌گیرند. سال نو عموماً همراه با آتش‌بازی، ساز و سرود و دیگر فستیوال‌ها جشن گرفته می‌شود. نوع، جشن و تاریخ سال نو در کشورهای مختلف مطابق به فرهنگ و تاریخ هر
سال نو در کشورهای مختلف مطابق به فرهنگ و تاریخ هر جامعه متفاوت است.
جائو یونگ یا چائو یونگ (چینی ساده: 赵雍، چینی سنتی: 趙雍، پین‌یین: Zhào Yōng، وید جایلز: Chao Yung) (زادهٔ ۱۲۸۹ - درگذشتهٔ ۱۳۶۰) نقاش چینی در زمان دودمان مغولی یوان بود. او همچنین در زمینهٔ شعر و خطاطی نیز مهارت داشت. زندگینامه. جائو یونگ در سال ۱۲۸۹ میلادی در هوجو، واقع در استان ججیانگ چین زاده شد. او دومین پسر جائو منگ‌فو، از شاهزادگان سونگ و ادیب، خطاط و نقاش در دودمان یوان بود و با کمک پدرش توانست تا به عنوان یکی از مقامات عالی‌رتبه در دربار امپراتوری مشغول به کار شود. جائو یونگ در نقاشی‌هایش از سبک دونگ
به کار شود. جائو یونگ در نقاشی‌هایش از سبک دونگ یوان و لی چنگ پیروی می‌کرد و مهارتش در کشیدن نگاره‌های انسانی، مناظر و اسبان با زین بود. جائو یونگ در سال ۱۳۶۰ میلادی درگذشت.
امیلی جین «اما» استون (؛ زادهٔ ۶ نوامبر ۱۹۸۸) بازیگر و تهیه‌کننده آمریکایی است. استون تاکنون نامزد و برنده جوایز متعددی از جمله اسکار، بفتا و گلدن گلوب شده‌است. در سال ۲۰۱۷، وی دریافت‌کنندهٔ بیش‌ترین دستمزد در بین بازیگران زن بود. نام استون دو بار در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۷ در میان ۱۰۰ ستارهٔ ثروتمند "فوربز" قرار گرفت. وی همچنین در سال ۲۰۱۷ از سوی مجلهٔ "تایم" به عنوان یکی از ۱۰۰ فرد تأثیرگذار در جهان انتخاب شد. اما استون در اوایل نوامبر ۱۹۸۸ در اسکاتسدیل به دنیا آمد و همان‌جا نیز بزرگ شد. استون فعالیت بازیگری
آمد و همان‌جا نیز بزرگ شد. استون فعالیت بازیگری خود را در زمان کودکی و در سال ۲۰۰۰ با بازی در نمایش "باد در درختان بید" آغاز کرد. در نوجوانی به همراه مادرش به لس آنجلس سفر کرد و برای نخستین بار بازیگری در تلویزیون را در سال ۲۰۰۴ با نقش‌آفرینی در سریال "خانواده پارتریج" تجربه کرد. سپس در نخستین تجربهٔ سینمایی خود در فیلم "خیلی بد" (۲۰۰۷) بازی کرد که با استقبال منتقدان همراه بود و در گیشه نیز به فروش خوبی رسید. او سپس با حضور در فیلم موفق "سرزمین زامبی‌ها" توانست توجه‌ها را به خود جلب کند. در سال ۲۰۱۰، استون
توجه‌ها را به خود جلب کند. در سال ۲۰۱۰، استون به عنوان نقش اول در فیلم "مثل آب خوردن" ظاهر شد که برای وی نامزدی گلدن گلوب و بفتا را در پی داشت. این موفقیت‌ها با حضور در دو فیلم "خدمتکاران" (۲۰۱۱) و "عشق، احمقانه، دیوانه‌وار" (۲۰۱۱) تداوم یافت. استون در سال ۲۰۱۲، نقش گوئن استیسی را در فیلم "مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز" و دنبالهٔ آن که در سال ۲۰۱۴ اکران شد ایفا کرد. بازی در فیلم کمدی‌سیاه "بردمن" (۲۰۱۴) باعث شد تا استون نخستین نامزدی اسکار خود را به‌دست بیاورد. در سال ۲۰۱۶ و با بازی در فیلم موزیکال "لا لا لند"،
سال ۲۰۱۶ و با بازی در فیلم موزیکال "لا لا لند"، استون موفق شد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به خود اختصاص دهد. پس از آن استون نقش بیلی جین کینگ را در درام ورزشی "نبرد دو جنس" (۲۰۱۷) ایفا کرد و با بازی در نقش ابیگل مسم در فیلم کمدی‌تاریخی "سوگلی" (۲۰۱۸) موفق شد یک‌بار دیگر نامزد جایزه اسکار و گلدن گلوب شود. پس از بازی در نقش اصلی مینی‌سریال کمدی سیاه "مجنون" (۲۰۱۸)، او در فیلم دنباله‌ای "" (۲۰۱۹) ظاهر شد و شخصیت کروئلا دویل را در کمدی جنایی "کروئلا" (۲۰۲۱) به تصویر کشید. استون برای تهیه‌کنندگی و
(۲۰۲۱) به تصویر کشید. استون برای تهیه‌کنندگی و بازی در فیلم فانتزی "بیچارگان" (۲۰۲۳) نامزد دو جایزهٔ اسکار شد و توانست برای دومین بار جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را کسب کند. استون در سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ با بازی در نمایش "کاباره" برای نخستین بار در برادوی به روی صحنه رفت. او و همسرش دیو مک‌کری بنیان‌گذار کمپانی تولیدی فروت تری هستند که تحت نظر این شرکت، فیلم‌های "وقتی که نجات جهان را تمام کردی" (۲۰۲۲)، "پرابلمیستا" (۲۰۲۳)، "یک درد واقعی" و "درخشش تلویزیون را دیدم" (هردو محصول ۲۰۲۴) را تهیه‌کنندگی
را دیدم" (هردو محصول ۲۰۲۴) را تهیه‌کنندگی کرده‌اند. تولد و خانواده. امیلی جین استون در ۶ نوامبر ۱۹۸۸ در اسکاتسدیل، آریزونا متولد شد. مادرش، کریستا جین استون، (متولدشده با نام خانوادگی یِیْگِر)، خانه‌دار، و پدرش، جفری چارلز استون، مؤسس و مدیر عامل اجرایی یک شرکت پیمان‌کاری عمومی بود. استون یک برادر کوچک به‌نام اسپنسر دارد. پدربزرگ پدری وی، کنراد استبرگ استن، از خانواده‌ای سوئدی بود که بعد از مهاجرت به آمریکا از طریق جزیره الیس، برای انگلیسی‌سازی اسامی، نام خانوادگی خود را به «استون» تغییر داد. استون از تبار
خود را به «استون» تغییر داد. استون از تبار آلمانی، اسکاتلندی، ایرلندی و انگلیسی است. کودکی و نوجوانی. استون در دوران نوزادی به قولنج نوزادان مبتلا شد و به‌طور دائم گریه می‌کرد. در نتیجهٔ این اتفاق، پرده‌های صوتی استون تقویت شد و این امر باعث گردید تا نسبت به دیگر کودکان دارای صدایی بلند و گرفته باشد. استون می‌گوید در دوران بلوغ، صدایی «بلند» و «رئیس‌مآب» داشته‌است. او دوران تحصیل خود را در مدرسهٔ ابتدایی سکویا آغاز کرد و سپس برای گذراندن کلاس ششم به مدرسهٔ راهنمایی کوکوپا رفت. استون مدرسه را دوست نداشت؛
راهنمایی کوکوپا رفت. استون مدرسه را دوست نداشت؛ اما به گفتهٔ خودش طبع وسواسی‌اش باعث شد که نمرات لازم را بگیرد. استون در دوران کودکی به حملات عصبی دچار می‌شد که به گفتهٔ خودش باعث شد تجربه‌های اجتماعی چندانی نداشته باشد. استون برای مقابله با این حملات عصبی مورد درمان قرار گرفت، اما به عقیدهٔ خودش این شرکت در نمایش تئاترهای محلی بود که باعث بهبودی او شد. استون حرفهٔ بازیگری خود را از چهار سالگی آغاز کرد. او ابتدا دوست داشت تا در زمینهٔ کمدی کوتاه مشغول به کار شود؛ اما سپس به سمت تئاترهای موزیکال متمایل شد و
شود؛ اما سپس به سمت تئاترهای موزیکال متمایل شد و چند سال در کلاس‌های پرورش صدا شرکت کرد. استون در سن ۱۱ سالگی توانست با بازی در نمایش "باد در درختان بید" در نقش شِنگ نخستین تجربهٔ حرفه‌ای خود را کسب کند. وی به مدت دو سال، بازیگری را در خانه آموزش دید و در این مدت در ۱۶ پروژهٔ تئاتر جوانان ولی، از جمله نمایش‌های "شاهزاده و نخود"، "آلیس در سرزمین عجایب" و "جوزف و کت رؤیایی رنگارنگ" ظاهر شد. استون همچنین در چندین تئاتر کمدی بداهه نیز ایفای نقش کرد. در همین دوران، استون به همراه مادرش به لس آنجلس سفر کرد و
دوران، استون به همراه مادرش به لس آنجلس سفر کرد و برای بازی در نمایش کمدی تلویزیونی "تمام این‌ها" از شبکهٔ نیکلودئون تست بازیگری داد اما نتوانست نقش را به‌دست‌آورد. بعد از مدتی، والدین استون او را برای یک دورهٔ خصوصی نزد یک مربی بازیگری محلی فرستادند که در دههٔ ۱۹۷۰ در آژانس استعدادیابی ویلیام موریس کار می‌کرد. استون دوران ۱۲ تا ۱۵ سالگی را در اطراف استراحتگاه کمل‌بک سپری کرد. سپس وارد دبیرستان کاتولیک دخترانهٔ زیویر در فینیکس، آریزونا شد اما یک ترم بیشتر به مدرسه نرفت و بعد از مدتی در پی رؤیای بازیگر شدن
مدرسه نرفت و بعد از مدتی در پی رؤیای بازیگر شدن دبیرستان را نیمه‌کاره رها کرد. او برای اجرایی کردن این تصمیم یک ارائهٔ پاورپوینت با عنوان «پروژهٔ هالیوود» درست کرد که در بخشی از آن از ترانه «هالیوود» مدونا استفاده کرده بود تا والدینش را متقاعد کند که برای دنبال کردن حرفهٔ بازیگری به کالیفرنیا برود. در ژانویهٔ ۲۰۰۴، استون به همراه مادرش به آپارتمانی در لس آنجلس نقل مکان کردند. استون دربارهٔ این دوره زندگی خود چنین توضیح داده‌است: «من برای هر سریالی که شبکهٔ دیزنی قصد ساختنش را داشت آزمون بازیگری دادم و برای
قصد ساختنش را داشت آزمون بازیگری دادم و برای گرفتن نقش در هر مجموعهٔ کمدی موقعیتی که ساخته می‌شد تلاش کردم، اما در هیچ‌کدام از آزمون‌ها موفق نبودم.» در این دوره استون در یک کلاس دبیرستان آنلاین ثبت‌نام کرد تا بتواند در زمان‌های خالی بین آزمون‌های بازیگری، درس خود را نیز ادامه دهد. او همچنین به عنوان یک شغل نیمه‌وقت، در یک فروشگاه تهیهٔ غذای سگ مشغول به کار شد. حرفه. ۲۰۰۸–۲۰۰۴: نقش‌های اولیه. هنگامی که استون قصد داشت در انجمن بازیگران ثبت‌نام کند، متوجه شد که شخص دیگری با اسم «امیلی استون» در فهرست قرار
که شخص دیگری با اسم «امیلی استون» در فهرست قرار دارد. او ابتدا نام «رایلی استون» را برای خود انتخاب کرد اما بعد از آن که به عنوان بازیگر مهمان در مجموعهٔ تلویزیونی "متوسط" از شبکه ان‌بی‌سی و سریال "دنیای مالکوم" از شبکه فاکس ظاهر شد، تصمیم گرفت تا نام هنری را برای خود انتخاب کند که با آن راحت‌تر باشد و از این رو به نام «اما استون» رسید. باوجود اینکه بسیاری تصور می‌کنند که «اما» مخفف نام امیلی است، ولی در اصل استون این نام را به خاطر علاقهٔ شدیدی که به اما بانتون و گروه اسپایس گرلز داشت برای خود انتخاب کرد.
و گروه اسپایس گرلز داشت برای خود انتخاب کرد. سرانجام در سال ۲۰۰۴ و با حضور در قسمت آزمایشی مجموعهٔ "در جستجوی خانواده جدید پارتریج" در شبکه وی‌اچ‌وان که برگرفته از مجموعهٔ "خانواده پارتریج" بود، استون توانست نخستین کار جدی خود را تجربه کند. در ادامهٔ این مسیر، استون در کمدی "خوش شانسی لوئی" از شبکه اچ‌بی‌او حضور پیدا کرد و توانست همکاری با لوئی سی.کی. را تجربه کند. در سال ۲۰۰۷، استون برای ایفای نقش کلر بنت در مجموعه تلویزیونی "قهرمانان"، محصولی از شبکه ان‌بی‌سی، آزمون بازیگری داد اما موفق نشد و این نقش به
آزمون بازیگری داد اما موفق نشد و این نقش به هیدن پنیتیر رسید. در آوریل همین سال، استون به گروه بازیگران سریال "راننده" پیوست. این سریال بعد از پخش هفت قسمت توسط شبکه فاکس لغو شد. استون نخستین حضور در سینما و نخستین نقش حرفه‌ای خود را با حضور در فیلم کمدی "خیلی بد" (۲۰۰۷) به کارگردانی گرگ موتلا تجربه کرد. استون که در زمان بازی در فیلم ۱۹ سال داشت توانست با جونا هیل و مایکل سرا هم‌بازی شود. داستان فیلم دربارهٔ دو پسر دبیرستانی است که قصد دارند برای رفتن به یک مهمانی، مشروبات الکلی تهیه کنند و این در حالی است
مهمانی، مشروبات الکلی تهیه کنند و این در حالی است که آن‌ها زیر سن قانونی هستند. استون که در اصل یک بلوند است برای بازی در این فیلم رنگ موهای خود را به قرمز تغییر داد. "خیلی بد" با استقبال منتقدان همراه بود و به فروش خوبی در گیشه رسید. منتقد "هالیوود ریپورتر" در نوشته‌ای اعلام کرد که با وجود ضعف در شخصیت‌پردازی، استون از جذابیت کافی برای ایفای این نقش برخوردار بوده‌است. استون دربارهٔ تجربهٔ نخستین کار خود در سینما گفته‌است: «بازی در این فیلم برایم تجربه‌ای شگفت‌انگیز بود … [ولی] با تجربه‌هایی که تا آن زمان
بود … [ولی] با تجربه‌هایی که تا آن زمان کسب کرده بودم متفاوت بود.» استون برای بازی در این نقش نامزد جایزهٔ بهترین چهرهٔ جدید در مراسم جوایز هالیوود جوان شد. در سال ۲۰۰۸، استون در فیلم کمدی "راکر" ایفای نقش کرد. او در این فیلم در نقش دختری به نام امیلیا استون ظاهر شد که به عنوان گیتاریست بیس در یک گروه موسیقی فعالیت می‌کند. او برای بازی در این فیلم نحوهٔ نواختن گیتار بیس را آموخت. استون که همواره خودش را «لبخندزنان و خندان» توصیف کرده‌است، در این فیلم نقش دختری با صورت بی‌احساس را ایفا کرد. خودش در
نقش دختری با صورت بی‌احساس را ایفا کرد. خودش در مصاحبه‌ای اذعان کرد که هنگام بازی در این فیلم متوجه شد که قرار گرفتن در قالب کسی که از شخصیت خودش دور است برایش بسیار سخت است. فیلم و بازی استون با نظرات منفی منتقدان همراه بود و همچنین در گیشه نیز به توفیق نرسید. استون در قدم بعدی در فیلم کمدی رمانتیک "خانهٔ خرگوشی" ظاهر شد که علی‌رغم واکنش عموماً منفی منتقدان عملکرد نسبتاً خوبی در گیشه داشت و یک موفقیت تجاری متوسط محسوب می‌شد. استون در این فیلم در نقش رئیس یک باشگاه زنان ظاهر شد و در بخشی از این فیلم،
یک باشگاه زنان ظاهر شد و در بخشی از این فیلم، ترانهٔ کلاسیک "من می‌دانم پسرها چه چیزی دوست دارند" را بازخوانی کرد. بازی در این فیلم به عنوان نقش مکمل مورد ستایش منتقدان قرار گرفت. منتقد "تی‌وی گاید" دربارهٔ بازی وی نوشت: «استون به طرز مثبتی تابناک است. بدون درخشش استون، با فیلمی تاریک و مبهم طرف هستیم.» ۲۰۱۱–۲۰۰۹: موفقیت. در سال ۲۰۰۹ استون در سه فیلم ظاهر شد. نخستین فیلم "ارواح دوست‌دخترهای سابق" ساختهٔ مارک واترز بود که در آن استون با متیو مک‌کانهی و جنیفر گارنر هم‌بازی شد. این فیلم که اقتباسی آزاد از
گارنر هم‌بازی شد. این فیلم که اقتباسی آزاد از رمان کوتاه "سرود کریسمس" نوشته چارلز دیکنز است با واکنش منفی منتقدان همراه بود اما در گیشه به فروش نسبتاً خوبی رسید. حضور موفق‌تر استون در این سال با بازی در فیلم کمدی ترسناک "سرزمین زامبی‌ها" به کارگردانی روبن فلیشر رقم خورد. داستان این فیلم در دنیایی پسارستاخیزی رخ می‌دهد و ماجراهای افرادی را دنبال می‌کند که سعی دارند از دست زامبی‌ها فرار کنند. "سرزمین زامبی‌ها" با فروش ۱۰۲٫۳ میلیون دلاری در گیشه همراه بود. جسی آیزنبرگ، وودی هارلسون و ابیگیل برسلین از دیگر
جسی آیزنبرگ، وودی هارلسون و ابیگیل برسلین از دیگر بازیگران فیلم هستند. منتقد "امپایر"، کریس هیویت، در نقدی که بر بازی استون نوشت، حضور او را «کمی سطحی» دانست. منتقد "دیلی تلگراف" نیز نوشت: «استون که پیش‌تر او را در فیلم "خیلی بد" دیده بودیم در این‌جا توانسته سکانس‌های مشترک خوبی را با جسی آیزنبرگ خلق کند. بازی استون نویدبخش ظهور بازیگری است که شناخت خوبی از کاراکتر خود دارد.» آخرین فیلم استون در این سال کمدی-درام "مرد کاغذی" به کارگردانی کیران مولرونی بود که بازیگرانی همچون رایان رینولدز و جف دانیلز نیز در
بازیگرانی همچون رایان رینولدز و جف دانیلز نیز در آن حضور داشتند. فیلم توجه منتقدان را جلب نکرد و با فروشی ناامیدکننده در گیشه همراه بود. در سال ۲۰۱۰، استون به گروه صداپیشگان "مارمادوک" به کارگردانی تام دی پیوست. این فیلم بر اساس داستانی مصور به همین نام ساخته شد و استون در آن صداپیشگی سگی از نژاد شپرد استرالیایی به نام مِیْزی را برعهده داشت. در همین سال، استون با حضور در نقش اول فیلم "مثل آب خوردن" ساختهٔ ویل گلوک توانست موفقیت بزرگی را در کارنامهٔ حرفه‌ای خود ثبت کند. این فیلم با الهام از رمان "داغ ننگ"