payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دهستان کوخرد و در هزار متری غرب دهستان کوخرد واقع شده‌است. محل آن سیصد متر از محله تازه‌بنیاد «دهنو» کوخرد فاصله دارد. در لهجه محلی به آرامگاه زیارت گفته می‌شود. سید مظفر سید منصور که در دوران جوانی از چاه بنارد به روستای کوخرد کوچیده و در آنجا مکتبخانه ای دایر کرده و به کودکان آموزش دینی می‌داده و در همان‌جا هم به خاک سپرده شده. وی جَّد اعلای قاضی کوخرد می‌باشند. آرامگاه سید مظفر سید منصور در کوخرد و در هزار متری جنوب آرامگاه شیخ عبدالرحمن بزرگ و در محوطه‌ای جداگانه قرار دارد. سید محمد سید منصور برادر سید
جداگانه قرار دارد. سید محمد سید منصور برادر سید مظفر سید منصور در چاه بنارد مدفون است.
مدرسه شریعتمدار مربوط به دوره قاجار است و در سبزوار، خیابان بیهق، کوچه سروستان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۹۶۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بانی احداث این مدرسه میرزا ابراهیم علوی بود که در سال ۱۳۸۲ قمری در شهر سبزوار متولد شد. پس از مراجعت از سفر حج به عتبات عالیات رفت و از محضر آخوند خراسانی و سید محمد کاظم طباطبایی یزدی (صاحب کتاب عروه‌الوثقی) استفاده نمود و در سال ۱۳۴۱ قمری به سبزوار مراجعت کرد و همواره مورد توجه عموم مردم بود و سرانجام در سال ۱۳۶۶ قمری درگذشت. وی را
مردم بود و سرانجام در سال ۱۳۶۶ قمری درگذشت. وی را در خیابان بیهق و مقبره‌ای که همجوار مدرسه‌اش بود دفن کردند. مقبره وی اکنون محل پایگاه مقاومت بسیج شهید شجیعی و در مرکز شهر سبزوار است.
محوطه فیروزآباد مربوط به دوره‌های تاریخی تا دوره تیموریان است و در شهرستان بردسکن، بخش مرکزی، جنوب و جنوب غربی روستای فیروزآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۹۱۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار هلر مربوط به اواخر دوره قاجار - دوره پهلوی اول است و در شهرستان قشم، بخش مرکزی، روستای هلر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۹۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. در لغتنامه دهخدا در مورد واژه چالو می‌نویسد: (گوی را گویند که زیاده از دو سه گز عمق نداشته باشد). چالوها هم مانند برکه هستند، با این تفاوت که مخزن آن‌ها در زیر زمین قرار دارد و به‌طور معمول در دامنه سنگی تپه‌ها و در بیرون آبادی‌ها ساخته شده‌اند. در جنوب شرق روستای هلر و در کنار جاده‌ای که به روستای رمچاه متصل
هلر و در کنار جاده‌ای که به روستای رمچاه متصل می‌شود ۱۷ حلقه قنات وجود دارد این قناتهای ۱۷ گانه قدمت ۴۰۰ ساله دارد بعلت نوع خاک منطقه آب در این چاه‌ها به زمین نفوذ نمی‌کند و پس از بارندگی آبی که از کوه سرازیر می‌شود وارد این چاه‌ها شده و در آنجا ذخیره می‌شود ۱۴ عدد از این چاه‌ها به هم متصل هستند؛ و ۳ عدد دیگر مشهور به چالو زیارت جدا هستند حلقه چاه‌ها، دایره‌ای شکل، قطری برابر ۱٫۵متر، بدنه چاه‌ها: سنگ رسوبی و ماسه، انتهاء چاه چهار گوش، ظرفیت کل این چاه‌ها ۱۱۴۳ متر مکعب می‌باشد آب این چاه‌ها به مصرف شرب
۱۱۴۳ متر مکعب می‌باشد آب این چاه‌ها به مصرف شرب اهالی روستا و رهگذران می‌رسد. معمولاً هر ساله این چاه‌ها در یک روز تعطیل توسط اهالی به صورت دسته جمعی لایروبی می‌شود که این لایروبی علاوه بر انجام یک کار خدا پسندانه یک سرگرمی مفید برای اهالی می‌باشد و موجب دوستی و همدلی بیشتر اهالی می‌گردد. اهالی روستا در زمان قدیم بر این باور بودند که این چالوها توسط یکی از مقربان و اولیای خدا به نام رئیس محمود وهمدستانش حفر شده که ۱۴عدد آن متصل به هم هستند و چون قصد آن‌ها خدمت به خلق خدا بوده آب آن‌ها کم نمی‌شود ولی دیگر
خدمت به خلق خدا بوده آب آن‌ها کم نمی‌شود ولی دیگر همدستانش ۳عدد جداگانه نیز حفر کردند که هم‌اکنون مشهور است به چالو زیارت و چون از بقیه چالوها جدا هستند به مرور زمان آب آن‌ها کم می‌شود. قبر این أولیای خدا نیز در زیارت گپو وجود دارد و از دیگر قبرها فاصله دارد به عقیده برخی عده‌ای می‌خواستند روی قبرش گنبد درست کنند ولی چون صاحب قبر راضی نبوده خود به خود گنبد خراب می‌شود و تا به امروز سنگهائی که نشانی از خرابی گنبد است دور قبر نمایان است. در مورد استفاده از آب این قنات واقعه‌ای رخ داده که منجر به شکسته شدن
آب این قنات واقعه‌ای رخ داده که منجر به شکسته شدن کوزه‌ها یا جهله‌های زنان روستای مجاور (درگهان) می‌شود و کار به شرع می‌کشد تا جائی که یکی از زنان شیر دل روستا نزد عالم شرع حاضر می‌شود و طبق دلائل وشواهدی که در آن زمان اهالی روستا داشتند قسم یاد می‌کند و گواهی می‌دهد که آب این چالوها از آن اهالی روستا می‌باشد وعالم شرع در این مسئله با علمای بالاتر از خود در بلاد عرب مکاتبه می‌نماید که طبق آن شواهد منجر به فتوای حرام بودن استفاده از آب چالوها به غیر از اهالی روستا می‌گردد و تا به امروز نص فتوا در یکی از کتب
روستا می‌گردد و تا به امروز نص فتوا در یکی از کتب فتاوی قدیم موجود می‌باشد. در حال حاضر با وجود آب‌انبارهای زیر زمینی در خانه‌های اهالی روستا به ندرت از آب چالوها استفاده می‌شود ولی در حدود ۳۰ سال پیش هر روز شاهد حمل جهله بر سر زنان روستا بودیم که صبحگاه وگاهی شامگاه برای آوردن آب از چالوها روانه کوه چالو می‌شدند، که این خود نماینگر نیازمندی اهالی روستا در آن زمان به آب شرب بود امروزه تانکر و آب شیرین کن جای تمام دشواری‌های کمبود آب زمان گذشته گرفته‌است.
خانقاه نعمت الهی اثری تاریخی مربوط به اواخر دوره قاجار - اوایل دوره پهلوی است و در مشهد، خیابان شیرازی، کوچه حاج هاشم، جنب هتل طبرستان كوچه حمام برق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۹۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه کماچخور مربوط به سدهٔ ۸ تا ۱۱ ه.ق است و در شهرستان درگز، بخش چاپشلو، روستای کماچخور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۹۲۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقایای ساختمان چاه ماه مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان درمیان، حاشیه شرقی شهر طبس مسینا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۳۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ساختمان چاه ماه طبس مسینا در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است و طبق گفته هایی که سینه به سینه نقل شده، گفته میشود در قدیم الایام شب هنگام ماهی از درون چاه بر فراز شهر می‌رفته و شهر را نورانی میکرده است و این کار توسط شخصی به نام المقنع انجام شده است. تا حدود دهه ۵۰ شمسی هم مردم طبس مسینا شکل ماه رو
تا حدود دهه ۵۰ شمسی هم مردم طبس مسینا شکل ماه رو داخل چاه میدیدن. اطلاعات موجود در کتب تاریخی حکایت دارد که المقنع آدمی باسواد و مسلط به علوم زیادی بوده است و در شهر نخشب که امروزه در ازبکستان قرار دارد و جزو خراسان قدیم بوده، معجزه ی خودش یعنی ماه رو شب از چاه میبرده بالای شهر و مساحتی در حدود ۴ فرسخ در ۴ فرسخ را روشن می کرده است. حالا اینکه پیروان زیادی داشته و با حاکمان عباسی در مبارزه بوده می‌گذریم. اما نکته ی جالب و سوال برانگیز ماجرا این است که با گذشت بیش از ۱۲۰۰ سال از ماجرای ماه نخشب و شخص المقنع،
بیش از ۱۲۰۰ سال از ماجرای ماه نخشب و شخص المقنع، ساختمان چاه ماه در طبس مسینا وجود دارد، همچنین نحوه ی کارالمقنع از بزرگترین معماهای تاریخی است که حتی دانشمندانی مانند ابوریحان بیرونی نیز روی این موضوع تحقیق کردند و جواب دقیقی نیافتند. به هر حال چند حالت رو میشود متصور شد: ۱. اینکه المقنع در دو شهر نخشب و طبس مسینا معجزه ی خود یعنی ماه رو اجرایی کرده است. ۲. با توجه به وجود ساختمان چاه ماه در طبس مسینا این ماه فقط در طبس مسینا قرار داشته است. نکته ی جالب حکایت حمدالله مستوفی از طبس مسینا در سال ۷۴۰ هجری
حکایت حمدالله مستوفی از طبس مسینا در سال ۷۴۰ هجری قمری(هفتصد سال پیش) است که به وجود ۳ چاه در شهر ما اشاره دارد به شرح ذیل: (("طبس مسینان از اقلیم سیم است. شهری کوچک است و گرمسیر و عناب فراوان بود و آبش از کاریز. غلات این قصبه هر هفتاد روز آب خورد و غلات مواضع که در حوالی آن است هر هفت روز آب بخورد. و در آن ولایت چاهی بود که خاک آن مقداری دانه جاروس (2) ۞، هر که بخوردی در حال بمرد؛ اما در این نزدیکی آن چاه را انباشته‌اند و هم در آن ولایت چاهی است که در زمستان آب بسیار در آن چاه می‌رود و در تابستان بیرون
آب بسیار در آن چاه می‌رود و در تابستان بیرون می‌آید و بدان زراعت می‌کنند و چاهی دیگر هست که هر وقت در آن چاه نگاه می‌کنند شکل ماهی می‌نماید))" به هر حال با توجه به متون کتب تاریخی، بقایای ساختمان چاه ماه در طبس مسینا، ظهور و قیام شخصی بنام المقنع در سده ی دوم هجری شمسی در خراسان، اهمیت ساختمان چاه ماه و اهمیت کاری که المقنع انجام داده است قابل مطالعه و تحقیق می باشد و به قولی آب در کوزه و ما گرد جهان میگردیم. محققین تاریخ در ایران می توانند در شهری از کشور خودشان به نام طبس مسینا ناگفته هایی از دل تاریخ
خودشان به نام طبس مسینا ناگفته هایی از دل تاریخ خراسان بزرگ را آشکار کنند.
تپه گورستان عربلو مربوط به دوره اشکانیان است و در شهرستان همدان، بخش مرکزی، دهستان سنگستان، ۲/۵ کیلومتری ضلع شرقی روستای عربلو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۱۳۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.اکثریت ساکنین روستای عربلو از خاندان سادات حسینی(فرزندان سید هدایت الله) هستند
محوطه کفتار خون مربوط به دوره پارینه‌سنگی میانی است و در ۶ کیلومتری جنوب غربی کاشان، ۲ کیلومتری سمت چپ جاده دره واقع شده است. ارتفاع آن از سطح دریا ۱۲۰۰ متر است و مساحت پراکنش آثار دوره پارینه سنگی میانی در آن حدود دو هکتار است. این محوطه در بررسیهای باستان شناسی منطقه در طرح بازنگری سیلک در سال ۱۳۸۲ توسط فریدون بیگلری و سامان حیدری شناسایی شد. این اثر مهم در سالهای اخیر به علت گسترش معدن سنگ تراورتن در خطر قرار گرفته است.در سالهای ۱۳۹۸ تا ۱۳۹۹ نزدیک به نیم هکتار از محوطه پارینه سنگی به علت گسترش معدن
نیم هکتار از محوطه پارینه سنگی به علت گسترش معدن تراورتن به داخل محوطه از بین رفت. این محوطه باستانی در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۳۲۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. منابع. بيگلري، فريدون ۱۳۸۲، گزارش بررسي مقدماتي محوطه هاي پارينه سنگي منطقه كاشان، نقره كاران سيلك, به كوشش صادق ملك شهميرزادي, صص ۱۶۸- ۱۵۱, پژوهشكده باستان شناسي, سازمان ميراث فرهنگي كشور, تهران. مشکور، مرجان ۱۳۸۳، گزارش مقدمانی باستان جانورشناسی فصل سوم "طرح بازنگری سیلک"، سفالگران سیلک، گزارش فصل سوم، به کوشش صادق ملک
سفالگران سیلک، گزارش فصل سوم، به کوشش صادق ملک شهمیرزادی، صص.۱۰۸-۹۵، سلسله گزارشهای باستان شناسی (۵)، پژوهشکده باستان شناسی، تهران. Monchot, H., &amp; Mashkour, M. (2010). Hyenas around the city (Kashan, Iran). Journal of Taphonomy, 8 (1), 17-32. Djamali, M., Mashkour, M., Akhani, H., Belkacem, D., Gambin, B., Leydet, M., ... &amp; Gandouin, E. (2020). Pollen analysis of present-day striped hyena (Hyaena hyaena) scats from central Iran: Implications for dryland paleoecology and animal paleoethology. Review
paleoecology and animal paleoethology. Review of Palaeobotany and Palynology, 281, 104277.
آرامگاه شاه حسین ولی مربوط به دوره صفوی است و در تبریز، چای کنار، بعد از پل سنگی، مدرسه و مقبره شاه حسین ولی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۳۳۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. شاه حسین ولی و سید محمدحسین طباطبایی. مترجم تفسیر المیزان سید محمدباقر موسوی همدانی در جلد اول تفسیر المیزان با اجازهٔ سید محمدحسین طباطبایی داستانی را می‌آورد که در اصل عربی این تفسیر وجود ندارد. در آن داستان که از قول طباطبایی است، چنین آمده:
قبرستان گویم مربوط به دوره اوایل ورود اسلام است و در شهرستان شیراز، بخش مرکزی، دهستان دراک، روستای گویم، جنب منازل مسکونی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۲۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پناهگاه صخره‌ای پیر باصفا ۱ و ۲؛ دو پناهگاه صخره‌ای از دوره نوسنگی هستند، و در بخش مرکزی شهرستان ارسنجان، دهستان خبریز، ۵۰۰ متری غرب روستای صفرآباد واقع شده‌اند. این آثار باستانی در تاریخ ۸ و با شماره‌های ثبت ۱۷۰۷۸ و ۱۷۲۶۰ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌اند. پناهگاه پیر باصفا سکونتگاهی پیش‌از تاریخ با عمق ۱۱ متر؛ که عرض دهانهٔ آن ۲۳ متر با ارتفاع بیش از ۳۰ متر است، این دهانه چون پلی صخره‌ای در کوه نمایان است، و بخشهایی از این پناهگاه فرو ریخته‌است.
کلیسای پنطی کاستی کلیسایی متعلق به آشوریان است که در کرمانشاه، خیابان شریعتی، کوچه آرین واقع شده‌است. این اثر مربوط به دوره پهلوی دوم بوده و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۵۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. تاریخچه. کلیسای پنطی کاستی در سال ۱۹۵۵ میلادی به تقاضای کشیش توما ناصری تحت نظر یک مهندس روسی در شهر کرمانشاه بنا شد. در ۱۳ بهمن ۱۳۸۸ (۲ فوریه ۲۰۱۰ میلادی) کشیش ویلسون عیسوی، کشیش این کلیسا دستگیر شد و ۵۴ روز را در زندان دستگرد اصفهان در بازداشت به سر برد. کلیسای پنطی کاستی از آن زمان تعطیل
به سر برد. کلیسای پنطی کاستی از آن زمان تعطیل است. وجه تسمیه. پنطی کاستی واژه‌ای با ریشهٔ یونانی باستان (پـِنتِکُسته) به معنی پنجاهمین [روز]، و یکی از عیدهای اصلی در میان مسیحیان است. به باور مسیحیان پنجاه روز پس از برخاستن مسیح از مرگ (عید پاک)، روح‌القدس بنا بر وعده‌ای که مسیح داده‌بود بر حواریون نزول کرده‌است. این روز عید پنطیکاست یا "پنجاهه" نامیده می‌شود. چون تاریخ اتمام ساخت این کلیسا مصادف با عید پنطی کاستی بوده‌است، نام "پنطی کاستی" توسط کشیش توما ناصری برای آن انتخاب شده‌است. ویژگی‌های معماری.
ناصری برای آن انتخاب شده‌است. ویژگی‌های معماری. کلیسای پنطی کاستی در زمینی به مساحت ۷۲۰ متر مربع و زیربنای ۱۷۰ مترمربع در سال ۱۹۵۵ میلادی (۱۳۳۴ خورشیدی) ساخته‌شد. ساختمان کلیسا از آجر قرمز و ملات ماسه و سیمان ساخته شده‌است. ورودی کلیسا در ضلع شمالی قرار دارد که به شکل طاقی رومی استوار بر روی دو ستون سنگی طراحی شده‌است. کتیبه‌ای سنگی به زبان آشوری بر روی ورودی ساختمان نصب شده‌است. ضلع شرقی و غربی بنا هر یک دارای یک در و چهار پنجره با قوس‌های هلالی است. اقامتگاه خادم کلیسا در انتهای زمین و در پشت نمازخانه در
خادم کلیسا در انتهای زمین و در پشت نمازخانه در دو طبقه به زیر بنای ۱۲۰ مترمربع در هر طبقه ساخته شده‌است. پلان نمازخانه به شکل مستطیل است، اما در ضلع جنوبی به فضایی مدور به شکل نیم‌دایره منتهی می‌شود که محل استقرار کشیش و خادمان و خواندن دعا است.
چهارطاقی سنگبَر یا چهارطاقی سنگور مربوط به دوره تیموریان است و در شهرستان مشهد، بخش مرکزی، روستای سنگبر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۱۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این بنا به نام چهارطاقی سنگور نیز شناخته می‌شود و در بخش رضویه و در ۱۸ کیلومتری شمال شرقی شهر مشهد قرار دارد. معماری بنا. معماری بنا مشتمل بر اتاقی است چهار ضلعی که هر ضلع آن بیش از ۶ متر طول داشته و گنبدی نسبتاً کم خیز و مدور بر فراز آن قرار گرفته‌است. ساختار بنا در نمای بیرونی شامل چهار درگاهی به صورت طاق
بنا در نمای بیرونی شامل چهار درگاهی به صورت طاق دار بوده که به دلیل وضعیت فعلی تشخیص ورودی اصلی ممکن نیست شالوده و بنیان چهارطاقی بر روی سنگ ایجاد گردیده‌است. بقایای نوعی آجر چینی جناغی در نمای بیرونی و شواهد معماری بر جای مانده نشان دهنده سبک و سیاق معماری دوران تیموری است.
تپه درکه مربوط به عصر مفرغ - قورن میانی دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان کوهدشت، بخش مرکزی، دهستان گل گل، روستای ابوالوفا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۱۸۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. جستارهای وابسته. در فاصله ۲۶ کیلومتری شهرستان کوهدشت روستای ابوالوفا واقع شده‌است. تپه درکه به فاصله یک کیلومتری در جنوب غربی این روستا قرار دارد. علت نامگذاری این تپه به درکه(derekeh) به‌ای دلیل است که در گویش محلی منطقه که لکی است کلمه درک (derek)به معنی خار می‌باشد و چون پیشتر
کلمه درک (derek)به معنی خار می‌باشد و چون پیشتر در غرب این تپه درختچه‌هایی پوشیده از خار (درک) وجود داشته به این دلیل به درکه مشهور شده‌است. در سمت جنوب غربی این تپه دو چشمه یکی آب شیرین ودیگری گوگرد وجود دارد که البته چشمه آب شیرین به صورت چاه درآمده و چشمه آب گوگرد هم به دلیل خشکسالی‌های اخیر خشک شده‌است. ارزش این تپه به دلیل پیشینه باستانی این تپه است که بدوران مفرغ پیش از اسلام بر می‌گردد. بیشتر یا شاید اکثر اشیائ این تپه در دهه چهل (۱۳۳۰–۱۳۴۰) توسط اهالی حفاری شده و به وسیلهٔ افراد سودجو به تاراج
اهالی حفاری شده و به وسیلهٔ افراد سودجو به تاراج رفته‌است. قضیه کشف آثار این تپه به این صورت است که چون خاک تپه نرم بوده و حیواناتی چون روباه در آن لانه حفر می‌کردند همراه خاک آثار باستانی کوچک به بیرون انتقال داده می‌شود و این امر باعث پی بردن اهالی ودیگران از وجودآثار باستانی می‌شود. بیشتر آثار بدست آمده از این تپه در جهت شمال، شرق وجنوب بوده و این نکته از آثار به جای مانده از حفاری‌ها مشخص است. این تپه در سال ۱۳۸۵ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده‌است.
تپه برآفتاب‌ رومیانی مربوط به سده‌های میانی دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان رومشکان_ رومیانی قبرستان قدیمی( دی ور ) رومیانی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۱۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; پل شاهی یا پل منیم خان یا پل اکبری یا پل مغول یا پل جانپور یک پل قرن شانزدهمی بر روی رودخانه گومتی در جونپور، اوتار پرادش، هند است. این پل در شمال ایستگاه راه آهن جونپور، شمال غربی ظفرآباد، شمال-شمال شرقی مریهو و غرب – شمال غربی شهر کراکات قرار دارد. ساخت و ساز. اکبر امپراتور مغول دستور ساخت پل شاهی را داد که در سال ۱۵۶۸-۱۵۶۹ توسط منیم خان به پایان رسید. تکمیل پل چهار سال طول کشید. این بنا توسط معمار هزاره افضل علی طراحی شده‌است.
این بنا توسط معمار هزاره افضل علی طراحی شده‌است. کاربرد کنونی. این پل در زلزله ۱۹۳۴ نپال-بهار به شدت آسیب دید. هفت طاق آن باید بازسازی می‌شد. این پل علاوه بر اهمیت تاریخی، همچنان مورد استفاده قرار می گیرد. این پل از سال ۱۹۷۸ در فهرست حفاظت اداره باستان‌شناسی (UP) قرار دارد. این پل به طور کلی به عنوان مهم‌ترین سازه مغول جونپور شناخته می‌شود. یک پل جدید به موازات پل شاهی در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۶ توسط مولایام سینگ یاداو، رئیس وزیر وقت اوتار پرادش افتتاح شد. در ادبیات. ویلیام هاجز در کتاب «مناظر منتخب هند» درباره پل
ویلیام هاجز در کتاب «مناظر منتخب هند» درباره پل اشاره می‌کند: «بارها اتفاق افتاده است که سیلاب‌ها حتی از روی پل بالا می‌آیند به طوری که در سال ۱۷۷۴ یک تیپ کامل از نیروهای انگلیسی با قایق از روی آن عبور کردند.» در شعر "پل اکبر" رودیارد کیپلینگ به این پل اشاره شده‌است.
مقبره بابا قدرت مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان اسفراین، روستاهای دهنه اجاق و بابا قدرت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در این سازه درون کوهی حجره های وجود دارد که تعداد آن ۸ حجره است که به گفته مردمان محلی این حجره ها محل نشستن خود شخص بابا قدرت بوده است در نمای کلی داخلی این سازه ۸ حجره دیده میشود و آخر این سازه به یک در کوچک و کم ارتفاع می‌رسید که به محل دفن بابا قدرت می‌رسد ویرایش: سید صالح عباس زاده
سفره خانه سنتی تاریخی حاج مصطفی حمام قدیمی امزاجرد مربوط به سدهٔ ۱۴ ه‍.ق است و در شهرستان همدان، بخش مرکزی، دهستان هگمتانه، روستای امزاجرد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۱۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.این حمام با سرمایه گذاری بخش خصوصی توسط حاج مصطفی خرم روی مرمت ،بازسازی و تبدیل به سفره خانه سنتی شده است
روستای تاریخی درمیان مربوط به سدهٔ ۷ و ۸میلادی است و در شهرستان دورود، بخش مرکزی، دهستان ژان، واقع شده و قدمت این روستا به دوران ساسانیان بر میگردد و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۱۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار کهنه بجستان در بجستان در استان خراسان رضوی واقع شده است. این بنا مربوط به دوره قاجار می‌باشد که در کنار مسجد جامع شهر ساخته شده و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۵۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار سید باقر نام آب‌انباری تاریخی مربوط به دوره قاجار است و در بردسکن، خیابان قائم، خیابان سید باقر، جنب شهرداری بردسکن واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۳۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این آب‌انبار در مرکز شهر بردسکن واقع شده و به همت فردی بنام سید باقر موسوی ساخته شده که به همین نام مشهور است. ساختار معماری این آب‌انبار دارای ۲۲ پلهٔ آجری ورودی به پاشیر آب‌انبار را امکان‌پذیر می‌سازد و از ویژگی‌های آن وجود ۲ بادگیر که یکی بادگیر ۴ طرف بر فراز گنبد مخروطی آب‌انبار و
یکی بادگیر ۴ طرف بر فراز گنبد مخروطی آب‌انبار و دیگری به ارتفاع ۳ متر از پای دور گنبد مخروطی به جهت شرق ساخته و ورود هوای مناسب را به مخزن امکان‌پذیر می‌سازد که نقش به سزایی در سرد ماندن آب مخزن داشته‌است.
مسجد جامع قدیم بردسکن نام مسجدی تاریخی مربوط به دوره قاجار است و در بردسکن، خیابان قائم، خیابان سید باقر، جنب مسجد جامع جدید شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۳۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد جامع سیف آباد مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بردسکن، بخش مرکزی، روستای سیف‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۳۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بیشترین فضای مسجد در بخش شرقی آن به صورت شبستان ستون دار با پایه‌های چهار ضلعی به ابعاد ۱٫۵ متر شکل گرفته‌است. بر رأس پوشش گنبد خانه، گنبدی با ظاهر ساده و بر بالای ایوان دو ستون کوچک آجری که نمادی از ماذنه می‌باشد به چشم می‌خورد. محراب داخل بنا و پوشش زیر گنبد با آجرهای خفته راسته تزئین شده‌است.
رباط قلعه وزیر مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان نیشابور، بخش زبرخان، روستای قلعه وزیر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۳۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. منابع. [[رده:رباط‌های تاریخی شهرستان نیشابور]
تپه آرایری باشو مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در استان قزوین، شهرستان آوج، بخش مرکزی شهرستان آوج، روستای لک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۷۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
غار پناهگاه‌های تیکاب از نخستین سکونتگاه‌های انسان نخستین در حدود ۱۸ هزار سال قبل از میلاد است که در دامنهٔ کوه شمالی شهر کازرون و در مجموعهٔ پارک کوهستانی تنگ تیکاب قرار گرفته است. این مجموعه غارها در سال ۱۳۸۲ به‌عنوان یکی از آثار مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان به ثبت ملی رسید. تاریخ. غار پناهگاه‌های تیکاب کازرون از نخستین سکونتگاه‌های انسان نخستین در ایران به‌شمار می‌رود. تاکنون کشفیات زیادی از جمله ابزارهای سنگی و استخوان‌های حیوانات در این غارها به دست آمده که بیانگر استفاده انسان‌های اولیه از
به دست آمده که بیانگر استفاده انسان‌های اولیه از این غارها به‌عنوان پناهگاه و محل زندگی بوده‌است. تحقیقات باستان‌شناسان در این منطقه به کشف آثاری از دوره‌های مختلف پیش از تاریخ و تاریخ ایران منجر شده است. این غارها به‌طور عمده در دوره‌های پیش از تاریخ و به‌ویژه دوران پارینه‌سنگی مورد استفاده قرار گرفته‌اند و به‌عنوان یکی از مهم‌ترین سایت‌های باستان‌شناسی در جنوب ایران شناخته می‌شوند. این آثار نشان‌دهنده تکامل ابزارسازی و شکارگری انسان‌های اولیه در منطقهٔ کازرون است.
ویله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران. جمعیت. این روستا در دهستان بیونیج قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۵۰خانوار) ۲۶۰نفر بوده‌است.
آرامگاه خواجه عکاشه مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان آباده، بخش مرکزی، برفراز کوه خواجه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۸۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. کشف کتیبه ۱۵۰۰ ساله. در فروردین ماه سال ۱۴۰۴، با اطلاع‌رسانی یکی از شهروندان آباده اطلاعاتی را دربارهٔ وجود یک کتیبه در مکان آرامگاه خواجه عکاشه به موزه تخت جمشید داد. این کتیبه که به زمان پهلوی یا فارسی میانه بازمی‌گردد توسط کارشناس و مسئول مرکز کتیبه‌شناسی تخت جمشید مورد بررسی قرار گرفته و اصالت و قدمت
تخت جمشید مورد بررسی قرار گرفته و اصالت و قدمت آن به تأیید رسیده است. این کتیبه نشان دهنده قدمت تاریخی شهر آباده است و کوه خواجه را به عنوان محل دفن مردگان معرفی می‌کند و ترجمه نوشته‌های روی کتیبه یادآور تدفین باستانی نیاکان ما در دوران زرتشت و ساسانی در محل کوه خواجه به عنوان محلی برای دفن ایرانیان باستان است. در این اثر باستانی نوشته است: در این جایگاه نهفته ابر هوکاشه (ورودی غار)، مهرداد دخمه ساخته است. این عبارت گویای آن است که سازنده این دخمه یا آرامگاه، فردی به نام مهرداد بوده است.
تپه جین جین داشی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در استان قزوین، شهرستان آوج، بخش مرکزی، روستای منصور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۷۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه یوخاری سگز ناب مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تاکستان، بخش ضیاءآباد، روستای سگز ناب واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۷۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
نقوش صخره‌ای کفترلو مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان شهریار، بخش ملارد، روستای دولت‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۹۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. صخره‌کندهای کفترلی در ۳۵ درجه و ۳۷ دقیقه شمالی، ۵۰ درجه و ۴۰ دقیقه شرقی، با ارتفاع ۱۳۰۳ متر از سطح دریا و حدود ۳۰ متر از سطح عمومی دشت، در دامنه جنوبِ جنوب شرقی کوهی به همین نام در شمال قلعه و روستای متروکه احمدآباد و در فاصله حدود ده کیلومتری شرق اخترآباد شهریار قرار دارند. چشم‌انداز عمومی منطقه، دشت
شهریار قرار دارند. چشم‌انداز عمومی منطقه، دشت حاصلخیزی با حدود سی رشته قنات و بازمانده‌های روستاها و قلعه‌های فراوانی است که تقریباً تمامی ساکنان آن از منطقه کوچ کرده‌اند. این دشت در گذشته ناحیه‌ای آبادان و سرسبز بوده که خشک‌رودهای فراوان در پیرامون کوه کفترلو بازمانده‌ای از چشم‌انداز خرم روزگاران باستان است. سرسبزی منطقه بخصوص وامدار آب‌های زیرزمینی فراوان که گاه تنها در عمق دو متری زمین هستند، می‌باشد. در فصل بهار، دشت اخترآباد بخاطر رویش گونه‌های فراوانی از گل‌ها و گیاهان خودرو و از جمله گل شقایق، به
از گل‌ها و گیاهان خودرو و از جمله گل شقایق، به دشت شقایق‌ها معروف شده است. کوه کفترلی از نوعی «تله سنگ» و سنگ‌های آذرین درونی که شباهت زیادی به سنگ سماق دارد، بوجود آمده و هوازدگی‌های هزاران ساله موجب تشکیل لایه صیقلی قهوه‌ای رنگی بر سطح سنگ‌ها شده است. بجز بخش باریک و بلندی از کوه که حدود پنج متر پهنا و یکصد متر درازا دارد و سنگ‌نگاره‌ها و سنگ‌نبشته‌ها بر آن نگاشته شده است، بقیه بخش‌های سنگی این کوه آتشفشانی در دل خاک فرو رفته‌اند. پاره‌های کوچکی از سنگ کوه به فراوانی تمامی دشت پیرامون را تا شعاع صدها متر
به فراوانی تمامی دشت پیرامون را تا شعاع صدها متر پوشانده‌اند. در پیرامون نگارکندها اثری از دوره‌های استقراری یا پاره‌های سفال دیده نمی‌شود. صخره حامل سنگ‌نگاره‌ها و سنگ‌نبشته‌های کفترلی، به دلیل اینکه برخلاف کتیبه کن چرمی در جایی قابل دسترس نگاشته شده، به مرور زمان و نیز بر اثر تخریب‌های انسانی، آسیب دیده و بخش‌های فراوانی از آن نابود شده است. از مجموع نشان‌‌های این کتیبه، حدود پانزده نشان توسط این نگارنده شناسایی و شمرده شده‌اند. اما جستجوهای بیشتری برای یافتن حروف دیگر در شرایط متفاوتی از زاویه تابش
یافتن حروف دیگر در شرایط متفاوتی از زاویه تابش خورشید، ادامه دارد. در پیرامون سنگ‌نبشته کفترلی، چند کتیبه چند صد ساله به خط فارسی و نیز چند یادگارنوشته وجود دارد. این آثار اهمیتی فراوان در تعیین دیرینگی و قدمت کتیبه دارند. از آنجا که سطح تراشیده شده سنگ، رنگ روشن‌تری نسبت به زمینه خود دارد و به مرور رو به اکسیده‌شدن و تیرگی می‌گراید؛ با مقایسه مقدار و میزان تغییر رنگ بخش‌های تراشیده‌شده در دوره‌های گوناگون، می‌توان یک ارزیابی تقریبی از قدمت هر بخش را بدست آورد. از سوی دیگر، نوع خط، شکل و سبک نشان‌‌ها نیز