payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اندک او را از صورت صحرانشینی و بیابان‌گردی به یکجانشینی و تشکیل سکونتگاه‌های دائمی و دهکده‌های پایدار هدایت کرد. از اینرو زندگی انسان بر روی زمین به دو گونه صحرانشینی و یکجانشینی پدیدار شده‌است لیکن میان این دو شکل زندگی حالت یا مرحله دیگری نیز وجود دارد که آن را نیمه کوچندگی یا نیمه یکجانشینی می‌توان نامید. نیمه کوچندگی نوعی سکونت دوگانه ییلاق - قشلاقی است و انسان‌ها با این شیوه زندگی نیمی از سال را در دشت ها و نیمی دیگر را در کوهستانها می‌گذرانند و شاید بتوان این نوع زندگی را دو جانشینی یا سکونت دوگانه
بتوان این نوع زندگی را دو جانشینی یا سکونت دوگانه نیز اطلاق کرد. تاریخچه روستانشینی. به اعتقاد رالف لینتون (Ralph Linton) مؤلف کتاب معروف شیر تمدن در عصر نوسنگی یا حدود ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد در بسیاری از سرزمین‌ها از جمله منطقه آسیای جنوب غربی زندگی ده نشینی برقرار بوده و عموم قبایل مختلف با یک نوع الگوی کلی و متشابه به زندگی خود ادامه می‌دادند. بنابر پژوهش باستان شناسان قدیمی‌ترین دهکده‌های جهان که تاکنون به‌وسیله حفاران پیدا شده، در خاورمیانه واقع است. دو روستا در قلعه جرمو و تپه سربین واقع در ایران و
دو روستا در قلعه جرمو و تپه سربین واقع در ایران و عراق امروزی نشان می‌دهد که یکجانشینی با تشکیل اجتماعات روستایی دست کم در ۱۰۰۰۰ سال پیش و حدود دو هزار سال قبل از آن در اطراف شیراز آغاز شده‌است. آخرین تحقیقات باستان شناسان همچنین نشان می‌دهد که بسیاری از مراکز اجتماعات انسانی از ۱۰۰۰۰ تا ۳۵۰۰ سال قدمت دارد. معروف‌ترین و قدیمی ترین آن ها گنج تپه (چیاخزینه) با قدمت ۱۰۰۰۰ سال (۸۰۰۰سال قبل از میلاد) در انتهای شرقی دشت کرمانشاه و همچنین تپه سراب کرمانشاه و سیلک کاشان متعلق به ۶۰۰۰سال قبل از میلاد، تپه گوران
کاشان متعلق به ۶۰۰۰سال قبل از میلاد، تپه گوران لرستان ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد، قلعه خان واقع در خراسان شمالی شهرستان سملقان (سمنگان) ۶۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح گوی‌تپه نزدیک ارومیه ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد، تپه حصار دامغان ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد، منطقه نیسابی (روستای طاقبستان در شمال شهر کرمانشاه) ۳۵۰۰سال قبل از میلاد، تپه حسنلو و عقرب تپه ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد، چراغعلی‌تپه ۱۱۰۰ سال قبل از میلاد، املش گیلان ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد و همچنین شوش، تپه گیان نهاوند، تپه جمشیدی (در شمال شرقی الشتر) تل بگوم تخت جمشید و
جمشیدی (در شمال شرقی الشتر) تل بگوم تخت جمشید و کلاردشت هر یک از ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد قدمت دارند. همچنین گفته شده است که بیش از ۹۰درصد تمام بزهای جهان، اصل و نسبشان به بزهای اهلی شده به منطقه گنج تپه کرمانشاه برمی گردد. گونه‌های روستا. ساندرسن (Goordon Chaide) جامعه دهگانی را از لحاظ ثبات و تحرک به سه نوع تقسیم می‌کند: دهکده‌هایی هستند که هر چند در آن مختصری کشاورزی می‌شود، لیکن ساکنان آن زودبه‌زود تغییرمکان می‌دهند. نمونه این دهکده‌ها در ناحیه آمازون و نیز نزد بومیان مالایا وجود داشته‌است. در این
و نیز نزد بومیان مالایا وجود داشته‌است. در این نوع دهکده‌ها انسان‌ها در محلی سکونت می‌گزینند و تا چند سال آذوقه خود را از زمین های حاصلخیز اطراف به دست می‌آورند و سپس به علت کاهش بازدهی زمین و بی‌مایه شدن خاک، آن منطقه را ترک می‌کنند و در سرزمین دیگری ساکن می‌شوند. این امر در گذشته به ویژه در نواحی کوهستانی جنوب شرقی آسیا وجود داشت. از زمانی که فنون و ابزار کشاورزی پیشرفت کرد و به ویژه در منطقه آسیای جنوب شرقی که زراعت برنج معمول گردید و گاومیش اهلی و خیش اختراع شد و رواج یافت، دهکده‌های پایدار پدید آمد.
اختراع شد و رواج یافت، دهکده‌های پایدار پدید آمد. کشت برنج آبی با استفاده از گاومیش زمینه را برای استقرار جمعیتهای انبوه فراهم کرد. همچنین در آسیای جنوب غربی ترکیب غله و گاومیش نیز سبب روی کارآمدن جمعیتهای بزرگ شد. منابع. دانشنامه رشد.
قلعه جَرمو محلی باستان‌شناسی مربوط به دوران نوسنگی در کوهپایه زاگرس واقع در شرق شهرستان چهمچهماڵ در استان (سلێمانی) اقلیم کوردستان عراق است. تاریخ سکونت انسانی در جرمو به 7 هزار سال پیش از میلاد می‌رسد و از آن به عنوان قدیمی‌ترین اجتماع کشاورزی در جهان یاد می‌شود. سکونت در این محل در بازه‌ای زمانی آغاز شد که اریحا در شرق مدیترانه و چاتال‌هویوک در آناتولی هم حدوداً در همان بازه زمانی قرار می‌گیرند. کاوشگاه جرمو در حدود ۱۲ تا ۱۶ هزار متر مربع مساحت دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۸۰۰ متر است. کمربندی از بیشه‌های
آن از سطح دریا ۸۰۰ متر است. کمربندی از بیشه‌های بلوط و پسته این محل را دربر گرفته‌است. یافته شدن ابزاری از جنس سنگ ابسیدین که از دریاچه وان آمده و صدف‌های تزئینی خلیج فارس در میان ابزار کاوشگاه جرمو، نشان می‌دهد که مردم این محل تا اندازه‌ای به بازرگانی سازمان‌یافته نیز می‌پرداختند. منابع. L. S. Braidwood et al. , Prehistoric Archeology Along the Zagros Flanks, Oriental Institute Publications 105, 1983
بنیاد ملی نخبگان از است که به شناسایی، جذب و پشتیبانی مادی و معنوی از نخبگان می‌پردازد. اساسنامه این سازمان در پانصد و شصت و دومین جلسه شورای عالی انقلاب فرهنگی در دهم خردادماه ۱۳۸۴ تصویب شد. هیئت امنای بنیاد در اردیبهشت ۱۳۸۵ اولین جلسه خود را تشکیل داد. رئیس این بنیاد، معاون رئیس‌جمهور است. این بنیاد مأموریت دارد تا با فراهم کردن شرایط مناسب، نخبگان ایرانی را در مسیر شکوفایی توانمندی‌ها و نوآوری‌هایشان یاری دهد و ارتباط مؤثری میان این استعدادها و نیازهای علمی و صنعتی کشور برقرار کند. از دیگر اهداف این
علمی و صنعتی کشور برقرار کند. از دیگر اهداف این بنیاد می‌توان به جلوگیری از مهاجرت نخبگان، تشویق به فعالیت در حوزه‌های تخصصی و ارتقای جایگاه علمی کشور اشاره کرد.
هویج‌پلو یکی از انواع پلوها در آشپزی ایرانی است. این غذا را معمولاً با هویج فرنگی که رنگ بهتری دارد درست می‌کنند. طرز پخت هویج‌پلو. برای تهیهٔ هویج‌پلو، هویج را با کمی روغن ۱۰ دقیقه روی شعله ملایم تفت می‌دهند. شکر را با نیم پیمانه آب روی آن می‌ریزند تا بجوشد. برنج را مانند چلو ساده آب‌کش می‌کنند. هویج را با قاشق سوراخ‌دار از شربت شکر جدا کرده و لابه‌لای برنج همراه با مرغ یا گوشت پخته شده در دیگ می‌ریزند. دیگ را روی شعله می‌گذارند تا دَم بدهد بعد شربت شکر باقی‌مانده را با روغن داغ روی برنج می‌دهند. دم‌کنی
را با روغن داغ روی برنج می‌دهند. دم‌کنی می‌گذارند و شعله را ملایم می‌کنند. بعد از ۴۵ دقیقه هویج‌پلو دم کشیده است، آن را در دیس پلو می ریزند و با زعفران یا خلال پسته که کمی تفت داده شده‌است تزیین می‌کنند. منابع. دریابندری، نجف با همکاری فهیمه راستکار، "کتاب مستطاب آشپزی از سیر تا پیاز"، تهران: نشر کارنامه، تابستان ۱۳۸۴، جلد اول، ص ۷۸۸.
خیابان پائولیستا خیابانی مهم در سائوپائولو و معروف‌ترین خیابان این شهر است که مرکز اصلی مالی آن نیز به‌شمار می‌آید. پیوند به بیرون. خیابان پائولیستا
ایتالیایی جنوبیگویشی است از زبان‌های رومی از گروه ایتالیایی غربی که در کشور ایتالیا در مناطق جنوبی تکلم می‌شود و حدود یازده میلیون تن گویشور دارد. برخی‌ها آن را گویشی از زبان ناپلی و برخی گویشی از زبان ایتالیایی می‌دانند. به نوبه خود لهجه‌های متعددی نیز دارد.
گویش ایتالیایی مرکزی گویشی از زبان ایتالیایی است که در نواحی مرکزی کشور ایتالیا به آن تکلم می شود.و شباهت های زیادی نیز با زبان توسکانی دارد.
زبان ایستریوت زبانی از شاخهٔ زبان‌های رومی که در کشور ایتالیا و در منطقهٔ شبه جزیره ایستریا حدود دوهزار گویشور دارد. این زبان از زبان‌های در خطر محسوب می‌شود.
آرامگاه منسوب به ابوسعید ابوالخیر آرامگاهی در روستای مهنه از توابع شهرستان مه‌ولات در استان خراسان رضوی است که به ابوسعید ابوالخیر نسبت داده‌اند. بنای این آرامگاه در ۷ کیلومتری فیض آباد در روستایی به نام مهنه قرار دارد که به اعتقاد برخی محل دفن شیخ ابوسعید ابی الخیر پیرمهنه است. نویسنده اسرار التوحید به روشنی محل خاکسپاری شیخ را میهنه خاوران ذکر کرده است که در حال حاضر این نقطه خارج از مرزهای ایران واقع می‌باشد، اما نظر به ارادتی که اشخاص بسیاری به شیخ ابوسعید داشته‌اند در این امر شکوه نموده و محل آرامگاه
داشته‌اند در این امر شکوه نموده و محل آرامگاه وی را در مهنه شهرستان مه ولات می‌دانند. این بنا در روستای مهنه قرار دارد و منسوب به آرامگاه شیخ ابوسعید ابوالخیر است که معماری آن شامل ضلع شمالی محل آرامگاه و ضلع شرقی مشتمل بر اتاق خدمه، نمازخانه و مسجد بوده و مجموعه بناهای آن فضای مناسبی را برای زیات و اقامت فراهم آورده است. در سال ۱۳۸۸ بازسازی دیوار ضلع شمالی، بهسازی و تثبیت گنبدخانه‌های شبستان‌های ضلع شمالی، کف‌سازی یا آجر فرش شبستان‌های ضلع شمالی و بازسازی سرویس بهداشتی آن انجام گرفته است و در سال ۸۹
سرویس بهداشتی آن انجام گرفته است و در سال ۸۹ کف‌سازی آرامگاه و طرح محوطه‌سازی صحن آرامگاه در دستور کار قرار دارد. این آرامگاه در ردیف آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ثبت ملی. این آرامگاه که مربوط به دوره قاجار است در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران توسط سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری به ثبت رسیده است.
فضل‌الله بن احمد بن محمد بن ابراهیم میهنی مشهور به شیخ ابوسعید ابوالخیر (۱ محرم ۳۵۷–۴ شعبان ۴۴۰ ه‍.ق) عارف و شاعر نامدار ایرانی سده چهارم و پنجم بود. ابوسعید ابوالخیر در میان عارفان مقامی بسیار برجسته و ویژه‌ای دارد و نام او با عرفان و شعر آمیختگی عمیقی یافته است. چندان که در بخش مهمی از شعر پارسی چهرهٔ او در کنار مولوی و عطار قرار می‌گیرد، بی آنکه خود شعر چندانی سروده باشد. در تاریخ اندیشه‌های عرفانی‌اش در بالاترین سطح اندیشمندان این گُسترهٔ پهناور در کنار منصور حلاج، بایزید بسطامی و ابوالحسن خرقانی بشمار
منصور حلاج، بایزید بسطامی و ابوالحسن خرقانی بشمار می‌رود. همان کسانی که شهاب‌الدین سهروردی آن‌ها را ادامه دهندگان فلسفه باستان و ادامه حکمت خسروانی می‌خواند. از دوران کودکی نبوغ و استعداد او بر افراد آگاه پنهان نبوده است. زندگی. شیخ ابوسعید ابوالخیر از عارفان بزرگ و مشهور سده چهارم و اوایل سده پنجم هجری در روز شنبه ۲۱ آذر ۳۴۶ هجری خورشیدی در مهنه متولد گردید و در ۲۲ دی ۴۲۷ هجری خورشیدی در زادگاهش دیده از جهان فروبست.میهنه، زادگاه و آرامگاه ابوسعید ابوالخیر، ناحیه‌ای میان سرخس و ابیورد، اکنون شهرکی در خاک
ناحیه‌ای میان سرخس و ابیورد، اکنون شهرکی در خاک ترکمنستان در ۱۳۰ کیلومتری جنوب شرقی عشق آباد، مقابل چهچهه در خاک ایران است. او سال‌ها در مرو و سرخس فقه و حدیث آموخت تا در پی یک رویداد مهم در زندگی‌اش، درس را رها کرده و به جمع صوفیان پیوست و به وادی عرفان روی آورد. شیخ ابوسعید پس از آشنایی با طریقه تصوف در نزد شیخ ابوالفضل سرخسی و ابوالعباس قصاب آملی به دیار اصلی خود (میهنه) بازگشت و هفت سال به ریاضت پرداخت و در سن ۴۰ سالگی به نیشابور رفت. وی به مدت یک سال در خانقاه آمل خدمت ابوالعباس قصاب آملی بود. در این
خانقاه آمل خدمت ابوالعباس قصاب آملی بود. در این سفرها بزرگان علمی و شرعی نیشابور با او به مخالفت برخاستند، اما چندی نگذشت که مخالفت‌ها به موافقت بدل شد و مخالفان وی تسلیم شدند. او تمام عمر خویش را در تربیت مریدانش سپری کرد. نوهٔ شیخ ابوسعید ابوالخیر، محمد بن منور، در سال ۵۹۹ کتابی به نام اسرار التوحید دربارهٔ زندگی و احوالات شیخ نوشته است. او پیرو مذهب شافعی بود، اما روایت شده که با دیدن خودداری صوفیان خانقاه از صلوات گفتن بر آل رسول (صلی الله علیه و اله و سلم) در تشهد اول و در قنوت، پیش‌نماز خانقاه را
و سلم) در تشهد اول و در قنوت، پیش‌نماز خانقاه را ملامت کرده و گفته «ما در موکبی نرویم که آل محمد در آن‌جا نباشد». ابوسعید در روز پنجشنبه (شب آدینه) چهارم شعبان ۴۴۰ قمری در میهنه درگذشت. دیدگاه‌ها نسبت به ابوسعید. ابن سینا پس از دیدار با ابوسعید گفته است: هرمان اِته، خاورشناس نامی آلمانی دربارهٔ شیخ ابوسعید ابوالخیر می‌نویسد: دیدار با ابن سینا. داستان دیدار او با ابن سینا که در کتاب اسرارالتوحید آمده بسیار پر آوازه است: گویند ابوسعید ابوالخیر به شیخ الرئیس نوشت: مبادا بر مباحث معقول اعتماد کنی؛ زیرا
نوشت: مبادا بر مباحث معقول اعتماد کنی؛ زیرا بدیهی‌ترین استدلال شکل اول است، در حالی که شکل اول دوری است. افزون بر این، ثبوت نتیجه متوقف بر کلیت کبراست و کلیت کبرا بر صدق اکبر بر اصغر متوقف است؛ زیرا اصغر از جمله افراد اکبر است. شیخ الرئیس در پاسخ گفت: کلیت کبرا موقوف بر اندراج اصغر است به اجمال، و مقصود از نتیجه حصول نتیجه است به تفصیل. آثار. کتاب‌هایی که برپایهٔ سخنان ابوسعید گردآوری شده، عبارتند از: جایگاه ابوسعید در فرهنگ مشرق زمین از یک جهت یادآور سقراط است؛ گرچه او عملاً در معارف صوفیه اثر جداگانه‌ای
است؛ گرچه او عملاً در معارف صوفیه اثر جداگانه‌ای به قلم خود بر جای نگذاشته، در همه جا نام و سخن او هست. چندین کتاب از سخنان وی به وسیله دیگران نگارش یافته و دو سه نامه سودمند مهم که به ابن سینا، فیلسوف نامدار زمان خود، نوشته، از او بر جا مانده است. به رغم اینکه وی در معارف صوفیه اثر مهمی تألیف نکرده، از شواهد و قرائن برمی‌آید که در ذهن ابوسعید، یک جهان‌بینی عرفانی، به صورت کلی و منظم وجود داشته است. سخنان و داستان‌هایی دربارهٔ ابوسعید. او خود می‌گوید: «آن زمانی که قرآن می‌آموختم پدرم مرا به نماز آدینه برد.
که قرآن می‌آموختم پدرم مرا به نماز آدینه برد. در راه شیخ ابوالقاسم که از مشایخ بزرگ بود پیش‌آمد، پدرم را گفت که ما از دنیا نمی‌توانستیم رفت زیرا که ولایت را خالی دیدیم و درویشان تباه می‌شدند. اکنون این فرزند را دیدم، ایمن گشتم که عالم را از این کودک بهره خواهد بود.» نخستین آشنایی ابوسعید با راه حق و علوم باطنی به اشاره و ارشاد همین شیخ بود. چنان‌که خود ابوسعید نقل می‌کند که شیخ به من گفتند: ای پسر خواهی که سخن خدا گویی گفتم خواهم. گفت در خلوت این شعر می‌گویی: همه روز این بیت‌ها می‌گفتم تا به برکت این ابیات
همه روز این بیت‌ها می‌گفتم تا به برکت این ابیات در کودکی راه بر من گشاده شد. چنان‌که در برخورد وی با ابن سینا می‌توان این نکته را دریافت. در این دیدار با یکدیگر سه‌شبانه روز به خلوت سخن گفتند که کس ندانست. بعد از سه شبانه روز خواجه بوعلی سینا برفت، شاگردان او پرسیدند که شیخ را چگونه یافتی گفت: هر چه می‌دانم، او می‌بیند. مریدان از شیخ پرسیدند که ای شیخ بوعلی را چگونه یافتی گفت: هر چه ما می‌بینیم او می‌داند. بوسعید همچون حلقهٔ استواری زنجیره سنت‌های عرفانی پیش از خودش را به حلقهٔ نسل‌های پس از خویش پیوند
پیش از خودش را به حلقهٔ نسل‌های پس از خویش پیوند می‌دهد. وی تصوف را عبارت از آن می‌داند که: «آنچه در سرداری بنهی و آنچه در کف داری بدهی و آنچه بر تو آید نجهی.» با اینکه در روزگار زنده بودنش مورد تازش خشک مغزان مذهبی بود و اتهام لاابالیگری‌های او در دورهٔ زندگی تا اسپانیای اسلامی یعنی اندلس رفته بود. ابن حزم اندلسی در زمان زندگی او درباره‌اش می‌گوید: «شنیده‌ایم که به روزگار ما در نیشابور مردی است از صوفیان با کنیه ابوسعید ابوالخیر که گاه جامه پشمینه می‌پوشد، و زمانی لباس حریر که بر مردان حرام است، گاه در
و زمانی لباس حریر که بر مردان حرام است، گاه در روز هزار رکعت نماز می‌گذارد و زمانی نه نماز واجب می‌گزارد نه نماز مستحبی و این کفر محض است. پناه بر خدا از این گمراهی.» با وجود این قدیس دیگری را نمی‌شناسیم که مردم تا این پایه شیفته او باشند و چهره او به عنوان رمز اشراق و اشراف بر عالم پنهان به گونه نشانه و رمزی درآمده باشد آن گونه که بوعلی رمز دانش و علوم رسمی است. ابوسعید نسبت به دو صوفی پیش از خودش بایزید بسطامی و حلاج که در تاریخ عرفان مهم‌ترین مقام را دارند، ارادتی خاص داشته است. وی در محیطی که بیشتر
دارند، ارادتی خاص داشته است. وی در محیطی که بیشتر صوفیان، حلاج را کافر می‌دانستند و گروهی مانند عبدالکریم قشیری در مورد او با احتیاط و سکوت برخورد می‌کردند او را به عنوان نمونه عیار و جوانمردی می‌دانست که به گفته خودش در اسرار التوحید «در علوم حالت در مشرق و مغرب کسی چون او نبود.» وی در فقه و کلام و منطق و حدیث و تفسیر و دیگر علوم رایج عصر از چهره‌های ممتاز به‌شمار می‌رفته است. ابوسعید بزرگ‌ترین علمای دوره از قبیل ابوعلی زاهد بن احمد فقیه و قفال مروزی و ابوعبدالله خضری سال‌های دراز به تحصیل علوم اشتغال
ابوعبدالله خضری سال‌های دراز به تحصیل علوم اشتغال داشته است. از جمع استادان او که بگذریم وی با شمار زیادی از فقها و محدثین و ادیبان و شاعران دورهٔ خود روابط دوستانه و عادلانه داشته است. نه تنها داستان‌های اسرار التوحید بلکه اسناد تاریخی غیر صوفیانه نیز گواهند بر اینکه علمای بزرگی چون ابومحمد جوینی پدر امام‌الحرمین جوینی که از بزرگ‌ترین علمای نیشابور در این دوره بود با وی روابط دوستی داشته است. در حکایت مشهوری از وی آمده است که: هرمان اته، خاورشناس آلمانی او را یکی از نوآوران قالب رباعی در زبان فارسی دانسته
را یکی از نوآوران قالب رباعی در زبان فارسی دانسته است. محمد بن منور نوادهٔ او نیز کتابی به اسم اسرارالتوحید فی مقامات شیخ ابی سعید ابی الخیر در وصف کمالات او نوشته که سه باب می‌باشد. آرامگاه ابوسعید ابوالخیر. آرامگاه مشهور ابوسعید ابوالخیر در ۵ کیلومتری شمال شهرک میهنه، زادگاه وی، ناحیه‌ای بین سرخس و ابیورد و در دل بیابان‌های ترکمنستان امروزی در ۱۳۰ کیلومتری جنوب شرقی عشق آباد، روبه‌رویِ چهچهه در خاک ایران است. ابوسعید نزد ترکمن‌ها بسیار مجرب بوده و همواره مرجع زیارت آن‌ها می‌باشد. علی‌رغم اینکه دسترسی
مرجع زیارت آن‌ها می‌باشد. علی‌رغم اینکه دسترسی مناسبی جهت زیارت آرامگاه وی وجود ندارد اما همواره پذیرای مردم ترکمنستان می‌باشد. ابوسعید در ترکمنستان به منه بابا مشهور است. چرا که هر پیر و صاحب‌دلی با پسوند بابا شهرت دارد. بنای آرامگاه وی بسیار قدیمی و برپا می‌باشد. چندین مقبره دیگر نیز در حوالی مزار وی مدفون می‌باشند. آرامگاهی نیز در روستای مهنه از توابع شهرستان مه‌ولات واقع در استان خراسان رضوی را به ابوسعید ابوالخیر نسبت داده‌اند. بنای این آرامگاه در ۵۵ کیلومتری جنوب شرقی تربت حیدریه و ۷ کیلومتری
در ۵۵ کیلومتری جنوب شرقی تربت حیدریه و ۷ کیلومتری فیض‌آباد در روستایی به نام مهنه قرار دارد که به اعتقاد برخی مدفن شیخ ابوسعید ابی‌الخیر پیر مهنه است. گردآورنده اسرار التوحید به روشنی محل دفن شیخ را میهنه خاوران ذکر کرده است که اکنون این نقطه در خارج از مرزهای ایران می‌باشد. باستانی پاریزی، در مورد آرامگاه ابوسعید ابوالخیر در کتاب «بارگاه و خانقاه: در کویر هفت کاسه» چنین گفته است که: «... مزار ابوسعید ابوالخیر در مهنه دشت خاوران است و هم‌اکنون آثار آن در جمهوری ترکمنستان جاودان است ولی در خراسان رضوی نیز
ترکمنستان جاودان است ولی در خراسان رضوی نیز دو جا به نام مزار ابوسعید ابوالخیر شهرت دارد: یکی در مهنه شهرستان مه‌ولات و دیگری در شهرستان جلگه‌رخ در نزدیکی کدکن در میان دشت ساختمانی است که گذشته سندی هم ندارد ولی بر سر آن اشعاری نوشته شده و آن را به نام مزار شیخ ابوسعید ابی الخیر معرفی کرده‌اند و همگان مردم بدین نام جای تبرک می‌جویند و حدس من این است که هر دو جا یک روزی قدمگاه شیخ ابوسعید بوده است…» کرامت. کرامت نیز در جهان بینی عرفانی ابوسعید نه بر آب رفتن است، نه بر هوا پریدن و نه طی ارض کردن. کراماتی که
است، نه بر هوا پریدن و نه طی ارض کردن. کراماتی که به او نسبت، یا از او بازگفته اند، همگی از گونه فراست و آگاهی از اندرون دل دیگران بوده است. وی به این ویژگی در تاریخ تصوف مانند شده است، زیرا که سرتاسر زندگی خانقاهی او پراست از اندرون دل خوانی‌ها و فراست‌هایی که ردکنندگان را در حق او به اقرار و قبول وامی‌داشته است. بیشتر مشایخ صوفیه او را به این صفت ممتاز دانسته و از او با عنوان‌های «آگاه بر همه سینه‌ها»، «فارس غیوب» و «جاسوس یا حارس القلوب» و حتی «مشرق الضمائر» یاد کرده‌اند.
ورزشگاه کولیسیوم آلفونسو پرز با ظرفیت ۱۶٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر ختافه ایالت مادرید واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۸ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال ختافه در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
نهضت روحانیون ایران، کنابی است تاریخی تالیف علی دوانی. دوانی با پیروزی انقلاب اسلامی، به جمع آوری منابع تاریخی، اعلامیه‌ها و بیانیه‌ها همت گماشت. پس از گردآوری منابع، کتاب ۱۰ جلدی «نهضت روحانیون ایران» را در سال ۱۳۵۸ منتشر کرد که از آثار قابل توجه وی در زمینه تاریخ انقلاب اسلامی می باشد.
ورزشگاه ال مونینون با ظرفیت ۲۹٬۰۲۹ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر خیخن/کسیکسن ایالت آستوریاس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۰۸ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی اسپورتینگ گیخون در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه بالر با ظرفیت ۱۸٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر پالما د مایورکا ایالت جزایر بالئارس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۶۰ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال اتلتیکو بالئارس در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه کمپ دل کنتناری با ظرفیت ۱۰٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر بادالونا ایالت کاتالونیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۷۲ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال بادالونا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه آرسی‌دی‌ئی با نام قبلی ورزشگاه کرنلا-ال پراتبا ظرفیت ۴۰٬۵۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر بارسلون ایالت کاتالونیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۹ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال اسپانیول در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه نارسیس سالا با ظرفیت ۱۸٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر بارسلون ایالت کاتالونیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۷۰ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال یوا سانت آندرو در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه المپیک تراسا با ظرفیت ۱۱٬۵۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر تراسا ایالت کاتالونیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۶۰ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال تراسا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه آلوارز کلارو با ظرفیت ۱۲٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر ملیلیه ایالت ملیلیه واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۳۳ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال ملیلیه در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه آنوئتا با ظرفیت ۳۲٬۰۷۶ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر سان سباستین ایالت سرزمین باسک واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۳ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی رئال سوسیداد در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه باییا سور با ظرفیت ۱۰٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر سن فرناندو ایالت اندلس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۲ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال سان فرناندو در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه بالایدوس با ظرفیت ۳۱٬۸۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر ویگو ایالت گالیسیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۲۸ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال سلتاویگو در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه کمپ دسپورتس با ظرفیت ۱۳٬۵۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر لریدا ایالت کاتالونیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۰۹ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال لریدا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه کارلوس بلمونته با ظرفیت ۱۷٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر آلباسته ایالت کاستیا-لامانچا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۶۰ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال آلباسته بالومپی در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه کارلوس تارتیره با ظرفیت ۳۰٬۵۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر ابیدو ایالت آستوریاس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۰ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال رئال ابیدو در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه کارتاگونوا با ظرفیت ۱۵٬۱۰۵ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر کارتاخنا ایالت مورسیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۸۷ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال کارتاخنا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه سیوداد والنسیا با ظرفیت ۲۵٬۴۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر والنسیا ایالت والنسیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۶۹ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال لوانته در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه دل لا مالاتا با ظرفیت ۱۲٬۰۴۲ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر فرول ایالت گالیسیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در ۱۸ آوریل سال ۱۹۹۳ بازگشایی شد و بازی ریسینگ و اتلتیکو در آن انجام گرفت که اتلتیکو با نتیجه ۳ بر ۲ بازی را به حریف خود واگذاری کرد. در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال ریسینگ فرول در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
]ورزشگاه ال هلمانتیکو با ظرفیت ۱۷٬۳۴۱ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر سالامانکا ایالت کاستیا و لئون واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۷۰ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال سالامانکا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه دلا سرامیکا با ظرفیت ۲۶٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر ویارئال ایالت والنسیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۲۳ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال ویارئال در آن برگزار می‌گردد. تا پیش از سال 2017 این ورزشگاه با نام ال مادریگا شناخته می شد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه ال مالکون با ظرفیت ۸٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا می باشد که در شهر تورلاوگا ایالت کانتابریا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۲۲ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال خیمناستیک تورلاوگا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه ال پالانتیو با ظرفیت ۱۴٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر بورگوس ایالت کاستیا و لئون واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۶۴ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال بورگوس در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه ال ساردینرو با ظرفیت ۲۲٬۱۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر سانتاندر ایالت کانتابریا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۸۸ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال ریسینگ سانتاندر در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه ال سوتو با ظرفیت ۱۴٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر موستولس ایالت مادرید واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۸۱ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال موستولس در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه ال تورالین با ظرفیت ۸٬۲۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر پومفرادا ایالت کاستیا و لئون واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۰ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال پومفرادینا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا