payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیوپسی آسپیراسیون در پزشکی به‌معنی نمونه برداری از یک بافت یا توده درون بدن توسط وارد کردن یک سوزن به درون بدن بیمار و مکش مقداری از توده یا سلول‌های بافتی بدرون سوزن برای انجام آزمایش است. مهمترین مورد استفاده این روش برای نمونه برداری از مغز استخوان می‌باشد. منابع. دانشگاه علوم‌پزشکی استان فارس: آسپیراسیون مغزاستخوان
اومه‌بوشی‌ نام یکی از انواع تسوکه‌مونو (انواع ترشی‌ها و شورها) در آشپزی ژاپنی است. برای تهیهٔ آن آلو را نخست نمک سود کرده و به‌طور طبیعی خشک می‌کنند. اومه‌بوشی معمولاً در تهیهٔ بنتو و اونیگیری بکار می‌رود. در صورتی که آلو فقط نمک سود شود و پس از آن خشک نشود به آن اومه‌تسوکه گفته می‌شود. زمان درست کردن اومه بوشی در ماه ژوئن و هنگام رسیدن آلو است که پس از بخارپز کردن آلو آن را نمک زده و سه روز در مقابل آفتاب خشک می‌کنند. اومه‌بوشی آماده شده ۲۰ درصد وزنشان را نمک تشکیل می‌دهد. هر چه مقدار نمک کمتر باشد مدت حفظ
تشکیل می‌دهد. هر چه مقدار نمک کمتر باشد مدت حفظ اومه کمتر است. اومه‌بوشی‌هایی که با برگ شین به رنگ قرمز در می‌آیند را شیسواومه می‌گویند. اومه‌بوشی‌هایی که با کونبو (یک نوع جلبک دریایی) مزه داده شده‌اند، کونبواومه نام دارند. از کاتسواوبوشی و عسل نیز برای مزه دادن استفاده می‌شود. اومه‌بوشی یکی از غذاهای ملی ژاپن به‌شمار می‌آید.
تسوکه‌مونو به‌طورکلی به انواع ترشیجات و شورها در آشپزی ژاپنی گفته می‌شود. در تهیهٔ تسوکه‌مونو، انواع مختلف موادغذایی و موادی مانند نمک، سرکه، برن، سس سویا، ساکه‌کاسو، یوشی که خاصیت بالا برندن فشار اسمزی و کاهش پ‌هاش را دارند یا خاصیت مسدود کردن ورود هوا به موادغذایی را دارا هستند، به همراه یکدیگر بکار می‌روند. تبدیل موادغذایی به تسوکه‌مونو یکی از روش‌های نگهداری غذا به‌شمار می‌رود. بسته به نوع تسوکه‌مونو عمل تخمیر با اسید لاکتیک صورت گرفته و منجر به ذخیره‌سازی و ثبات طعم و مزه موادغذایی می‌شود. در اثر عمل
و ثبات طعم و مزه موادغذایی می‌شود. در اثر عمل تخمیر صاعد شدن بوی مخصوص از تسوکه‌مونو بسیار شایع است و به زبان ژاپنی مواد معطر هم خوانده می‌شوند. از انواع معروف تسوکه‌مونو می‌توان به اومه‌بوشی در ژاپن و کیمچی غذای سنتی کشور کره و زا سای (Zha cai) از کشور چین نام برد.
فیزیولوگوس کتابی است آموزشی (معرفة الحیوان، جانورشناسی) نوشته یا تألیفی به زبان یونانی از نویسنده‌ای ناشناخته در اسکندریه که معمولأ کسانی که در آن شباهت‌هائی به نوشته‌های کلمنت اسکندریه می‌دیدند که خود اذعان داشته که کتاب را دیده‌است، آن را از سال دوم پیش از میلاد می‌دانند. هرچند آلن اسکات آن را از پایان سده سوم یا آغاز سده چهارم میلادی می‌داند. فیزیولوگوس شرح حیوانات، پرندگان و موجودات افسانه‌ای و گه‌گاه سنگ‌ها و گیاهان است که مطالب اخلاقی را نیز در خود جای داده‌است. پس از شرح هر حیوان حکایتی می‌آید تا
جای داده‌است. پس از شرح هر حیوان حکایتی می‌آید تا کیفیات اخلاقی و نمادین حیوان را بدست دهد. دست نوشته‌های این کتاب اغلب چنان مصور شده که گاه پهلو به افراط می‌زند. دور و بر سال ۷۰۰ میلادی نخست به لاتین، اتیوپیائی (گِعِز) و سُریانی و زان پس به بسیاری زبان‌های اروپا و خاور میانه برگردانده شد و بسیاری نسخه‌های مُذَهَّب آن که یک نمونه‌اش فیزیولوگوس برن باشد به دست امروزیان رسیده‌است. تأثیر فیزیولوگوس بر ایده‌های مربوط به «معنی» حیوانات به درازای یک هزاره در اروپا بر جای ماند. این کتاب نیای بسیاری از
در اروپا بر جای ماند. این کتاب نیای بسیاری از معرفةالحیوان‌ها بوده‌است. ادبیات شعری قرون وسطی آکنده از گریزهائی است که ریشه در همین ایده فیزیولوگوس دارند، ضمن اینکه این کتاب تأثیری شگرف بر نمادهای هنر دینی سده‌های میانه گذارد: نمادهائی چون سمندری که از خاکستر خویش سر برمی‌آورد و پلیکانی که خون خویش به جوجه‌هایش می‌دهد هنوز هم بس شناخته‌اند.
بنتو به خوراک قابل حمل در آشپزی ژاپنی گفته می‌شود. بنتوها به دو گروه بزرگ تهیه شده در منزل و گروه عرضه شده در بازار تقسیم می‌شوند. در کشور ژاپن تاریخ تهیهٔ بنتو به دوران باستان بازمی‌گردد. می‌توان ادعا کرد که از نظر گستردگی و تنوع، غذاهای قابل حمل ژاپنی در مقایسه با کشورهای دیگر بی‌نظیر هستند. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های بنتوی ژاپنی بکاربردن غذاهایی است که صرف آن‌ها به صورت سرد نیز مطبوع و خوشمزه باشد. بنتوی سنتی ژاپن معمولاً از گوهان (برنج پختهٔ ژاپنی)، انواع ماهی، گوشت (جانوران غیر دریایی)، و اوکازو (انواع
ماهی، گوشت (جانوران غیر دریایی)، و اوکازو (انواع غذاهایی که با برنج مصرف می‌شوند.) و همچنین ترشی‌جاتی مثل اومه‌بوشی و تسوکه‌مونو (ترشی) تشکیل می‌شود. همچنین اونیگیری و ایناری‌زوشی (یک نوع سوشی) نیز به عنوان بنتو بکار رفته و در بین مردم بسیار محبوب هستند.
طایفه عنوان فیلمی فرانسوی در ژانر وحشت است که توسط بنجامین روشر و یانیک دهن کارگردانی و در ۲۸ آگوست سال ۲۰۰۹ در فرانسه توزیع گردید. داستان فیلم. نبرد دراز مدت و خونبار دو طایفه، به کشتارهای عظیمی ختم شده است. گروه شکست خورده در پی انتقام خون عزیزان خود، شبانه به مقر دشمن حمله می کنند و چند تن از آنان را می‌کشند اما در پی یک غفلت، ورق برگشته و اسیر دشمن می‌شوند. آنها در یک قدمی مرگ هستند که ناگهان خود را در برابر لشکری از زامبی‌ها می‌بینند. چندین تن از هر دو گروه در برابر حملات زامبی ها کشته می‌شوند. سرانجام
در برابر حملات زامبی ها کشته می‌شوند. سرانجام هر دو طایفه تصمیم می‌گیرند تا برای مدتی آتش بس کرده و در برابر زامبی‌های خون آشام باهم متحد شوند. در کشمکش و نبرد با زامبی‌ها، میان سردسته هر دو گروه دوستی ایجاد می‌شود. اما در این میان، یک نفر قسم خورده است تا به هر طریق انتقام خود را بگیرد ... بازیگران. ژان-پیر مارتینز کلود پرون دویودویو ماستا اریک ابویانی جو پرستیا بوکی اسشایلر شناسنامه فیلم. کارگردانان : بنجامین راچل و یانیک داهن تهیه‌کننده : رافائل راچر موسیقی : کریستوفر لینیترز فیلمبردار : جولین میوریسی
: کریستوفر لینیترز فیلمبردار : جولین میوریسی تدوین : دیمیتی آماد مدت زمان فیلم : ۹۶ دقیقه / رنگی زبان فیلم : فرانسوی توزیع در فرانسه : ۲۰۰۹ توزیع در امریکا : ۲۰۱۰ منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
دلفین رودخانه‌ای چین یا بایجی (به چینی: 白鱀豚) گونه‌ای دلفین آب شیرین بود که تنها در رودخانه یانگ تسه در چین یافت می‌شد. این دلفین که در چین با نام «ایزدبانوی یانگ تسه» (در چینی سنتی: 长江女神، در چینی ساده‌شده: 長江女神) یاد می‌شد، با نام‌های دلفین رودخانه یانگ تسه و دلفین باله‌سفید و دلفین یانگ تسه نیز خوانده می‌شد. نام دو جمله‌ای این گونه ("Lipotes vexillifer") برگرفته از دو واژهٔ لاتین "Lipotes" به معنای جامانده و "vexillifer" به معنای پرچمدار آمده‌است. جمعیت دلفین رودخانه‌ای چین در پی دهه‌های گذشته که رشد
دلفین رودخانه‌ای چین در پی دهه‌های گذشته که رشد اقتصادی چین باعث افزایش بیش از حد بهره‌گیری از آب رودخانه‌ها به منظور ماهی‌گیری و ترابری و به دست آوردن برق شد، کاهش چشم‌گیری پیدا کرد. تلاش‌هایی برای حفاظت از این گونه در حیات وحش انجام شد، با این حال در بررسی میدانی سال ۲۰۰۶، هیچ نمونه‌ای از این دلفین در رودخانه یانگ تسه پیدا نشد. متخصصان در آن سال باییجی را در عمل منقرض اعلام کردند. نابودی این گونه دلفین نخستین نمونه از انقراض عضوی از آب‌بازسانان به دلیل فعالیت‌های انسانی بوده‌است. با آنکه در ماه اوت سال
انسانی بوده‌است. با آنکه در ماه اوت سال ۲۰۰۷ مردی با دوربین خود از حرکت جانوری سفید رنگ در آب رودخانه یانگ تسه فیلم‌برداری کرد و یکی از اعضای آکادمی علوم چین امکان بایجی (baiji) بودن جانور دیده شده در این فیلم را تصدیق کرد، دیده شدن یک یا تعداد بسیار کمی نمونه (به احتمال زیاد با سن بالا) از جانوری در عمل منقرض، احتمال بازگشت آن را قوی نمی‌کند. واپسین نمونه دلفین رودخانه‌ای دیده شده در حیات وحش مربوط به سال ۲۰۰۲ بود. گستره. از لحاظ تاریخی دلفین رودخانه‌ای چین در گستره‌ای به طول ۱٬۷۰۰ کیلومتر از حوزه آبخیزی
در گستره‌ای به طول ۱٬۷۰۰ کیلومتر از حوزه آبخیزی میانه و پایین رودخانه یانگ تسه، که از ییچانگ آغاز می‌شد و تا دهانه این رود در شانگهای ادامه می‌یافت، زندگی می‌کرد. این حوزه به دلیل فعالیت‌های سدسازی کاهش زیادی پیدا کرده‌است. تخمین زده می‌شود که نزدیک ۱۲٪ کل جمعیت جهان در کنار این رودخانه زندگی و کار می‌کنند و این فشار بسیاری به این رودخانه وارد می‌کند. ساخته شدن سد سه‌دره و دیگر سدهای کوچکتر از آن باعث نابودی قلمرو این دلفین شد. حفاظت و وضعیت بقا. با آن که در دهه ۱۹۵۰ میلادی تعداد این دلفین‌ها ۶٬۰۰۰ عدد
در دهه ۱۹۵۰ میلادی تعداد این دلفین‌ها ۶٬۰۰۰ عدد تخمین زده می‌شد، فعالیت‌های انسانی در طی پنج دهه پس از آن باعث کاهش شدید تعداد آن‌ها شد. طبق بررسی اتحادیه بین‌المللی حفاظت از محیط زیست، در پی شکار این جانور در میان سال‌های یک گام بزرگ به جلو، ماهیگیری با بهره‌گیری از برق، گیر افتادن در تورهای ماهیگری، برخورد با قایق‌ها و کشتی‌ها، از میان رفتن قلمرو، آلودگی از عوامل نابودی و انقراض این گونه بوده‌اند. در دوران یک گام بزرگ به جلو به دلیل نابودی باورهای سنتی که به این جانور احترام می‌گذاشتند، این جاندار به
که به این جانور احترام می‌گذاشتند، این جاندار به منظور بهره‌گیری از گوشت و پوستش شکار می‌شد و به این دلیل به سرعت کمیاب گشت. در سال ۱۹۹۴ عملیات ساخت سد سه‌دره آغاز شد. دو سال پس آن در ۱۹۹۶، سازمان IUCN این دلفین را در فهرست جانداران در معرض انقراض گذارد. در بررسی سال ۱۹۹۷ تعداد کمتر از ۵۰ عدد باقی‌مانده از این گونه تخمین زده شدند (تنها ۱۳ عدد در بررسی دیده شدند). یک سال بعد در ۱۹۹۸ تنها ۷ دلفین زنده دیده شدند. با آغاز آبگیری دریاچه پشت سد سه‌دره در ۲۰۰۳، تنها یک سال طول کشید تا واپسین نمونه باییجی دیده شده
یک سال طول کشید تا واپسین نمونه باییجی دیده شده در حیات وحش در ۲۰۰۴ گزارش شود. از آن سال به بعد این گونه به عنوان گونه‌ای منقرض در نظر گرفته شد. گزارش انقراض این دلفین در سال ۲۰۰۷ در مجله "Biology Letters" به چاپ رسید.
تمندر یک روستا در ایران است که در شهرستان گلبهار استان خراسان رضوی واقع شده‌است. تمندر ۳۱ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان بیزکی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
جرج الوود اسمیت (زادهٔ ۱۰ مه ۱۹۳۰، در نیویورک) دانشمند آمریکایی فیزیک کاربردی است و یکی از کسانی است که در ساخت دستگاه جفت کننده بار نقش داشته‌است. در سال ۲۰۰۹ یک چهارم از جایزهٔ نوبل فیزیک به اسمیت تعلق گرفت. وی به دلیل همکاری در ساخت مدارهای نیمه‌هادی تصویری یا حس‌گر CCD این جایزه را دریافت کرد. اسمیت نخست در نیروی دریایی آمریکا خدمت می‌کرد او در سال ۱۹۵۵ مدرک لیسانس خود را از دانشگاه پنسیلوانیا و در سال ۱۹۵۹ مدرک دکتری خود را از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد درحالی که پایان‌نامهٔ او تنها سه صفحه بود. او از
درحالی که پایان‌نامهٔ او تنها سه صفحه بود. او از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۶ در آزمایشگاه‌های بل کار کرد و در آنجا بود که به تحقیق دربارهٔ لیزرهای نو و ابزارهای نیمه هادی پرداخت. او در طول مدت تحقیقاتش توانست بسیاری از جایزه‌های علمی را از آن خود کند. در سال ۱۹۶۹ اسمیت و ویلارد بویل دستگاه جفت کننده بار یا CCD را ساختند و برای آن در سال ۱۹۷۳، نشان افتخار استوارت بالانتین مؤسسه فرانکلین، در سال ۱۹۷۴ جایزهٔ IEEE یادبود موریس ان لیبمن، در سال ۲۰۰۶ جایزهٔ چارلز استارک دریپر و در سال ۲۰۰۹ جایزهٔ نوبل فیزیک را دریافت
دریپر و در سال ۲۰۰۹ جایزهٔ نوبل فیزیک را دریافت کردند.
رضا رشیدپور (زادهٔ ۱۹ مرداد ۱۳۵۷) مجری و بازیگر ایرانی است. زندگی و فعالیت‌ها. رضا رشیدپور در ۱۹ مرداد ۱۳۵۷ در تبریز زاده شد. مادرش خانه‌دار و پدرش مهندس برق و الکترونیک بود که برای جمع‌آوری تجهیزات لشکر عاشورا به دزفول اعزام شده بود، اما حین انجام وظیفه قطع نخاع شد و در سال ۱۳۷۶ درگذشت. او یک خواهر کوچک‌تر از خودش دارد که مهندس معمار است. رشیدپور در دو دانشگاه، در دو رشته عمران و کارگردانی فارغ‌التحصیل شد. مجری‌گری. رضا رشیدپور سابقه مجری‌گری در چند برنامهٔ تلویزیونی در شبکه تهران را بر عهده داشت که بعضی
تلویزیونی در شبکه تهران را بر عهده داشت که بعضی از آن‌ها توقیف شدند. رشیدپور در سال ۱۳۹۱ اقدام به تهیه ویدیوهای انتقادی و نشر آن‌ها از طریق سایت فیس‌بوک یا یوتیوب کرد. در ۱ تیر ۱۳۹۲ محمد رویانیان مدیرعامل پرسپولیس اعلام نمود تلویزیون جهانی پرسپولیس با مجری‌گری رضا رشیدپور افتتاح خواهد شد. برنامه "«دید در شب»" او از طریق آپارات منتشر شد. «دید در شب»، برنامه‌ای گفت‌وگو محور بود که رشیدپور در این برنامه، با دعوت از چهره‌های سرشناس، در گفت‌وگویی چالشی دربارهٔ حواشی مهم زندگی این افراد سؤال می‌پرسد. محمدجواد
حواشی مهم زندگی این افراد سؤال می‌پرسد. محمدجواد ظریف، اکبر عبدی، شیلا خداداد، امیر تتلو، حمید رسایی، شهرام جزایری، رضا کیانیان، مصطفی کواکبیان، حسین پاکدل، محمد صادق خرازی، محمد اصفهانی، سحر قریشی، بهاره افشاری، سیروان خسروی، الهام چرخنده و عمو فیتیله ای‌ها جزو مهمانان این برنامه بودند. علی‌اکبر جوانفکر مشاور احمدی‌نژاد هم جزء میهمانان این برنامه بود که به علت مخالفت مقامات مسئول ذیربط اجازه انتشار نیافت. او مجری برنامه "«شب شما به خیر»" در شبکهٔ ماهواره‌ای ایرانیان نیز بود. از ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۷ از شبکه
ایرانیان نیز بود. از ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۷ از شبکه تهران برنامه‌ای تحت عنوان "«مثلث شیشه‌ای»" با اجرای رشیدپور آغاز به کار نمود. در حالی که ۳۵ قسمت از این برنامه گذشته بود، ناگهان پخش آن متوقف شد، همان موقع عده‌ای دلیل این کار را نماد برنامه مثلث شیشه‌ای و شبیه بودن آن به نماد فراماسونرها دانستند. البته صحبت‌های مهمانان برنامه روی آنتن زنده هم مزید بر علت شد و باعث شد که وی از صداوسیما خداحافظی کند. پس از ۵ سال ممنوع‌التصویری در صداوسیما، او در خرداد ۱۳۹۲ اجرای برنامه‌های حسن روحانی کاندید وقت ریاست جمهوری را
برنامه‌های حسن روحانی کاندید وقت ریاست جمهوری را بر عهده گرفت و پس از پیروزی حسن روحانی، از ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۳، رشیدپور رسماً دوباره به تلویزیون دولتی ایران برگشت و برنامهٔ طنز "«عینک آفتابی»" را در شبکه نسیم اجرا نمود. بازگشت وی واکنش‌هایی را در پی داشت. در اردیبهشت ۱۳۹۳ روزنامه کیهان وابسته به حاکمیت، چنین نوشت: «برنامهٔ عینک آفتابی که از هفتهٔ گذشته توسط یک مجری پرحاشیه روی آنتن شبکهٔ نسیم رفته است، در حرکتی قابل تأمل و مغایر با عرف جامعه، به تبلیغ فرهنگ و منش میلیونرها همت کرده است!» در پاییز ۱۳۹۳ تولید
منش میلیونرها همت کرده است!» در پاییز ۱۳۹۳ تولید این برنامه متوقف شد. از اوایل اردیبهشت ۱۳۹۵ رشیدپور اجرای برنامهٔ "«حالا خورشید»" از شبکه ۳ را آغاز نمود. وی سال ۱۳۹۶ در جریان سی و ششمین جشنواره فیلم فجر مجری برنامهٔ سینمایی "«هفت»" در تلویزیون ایران شد که هر شب به مدت ۱۰ شب از شبکه سوم سیما روی آنتن می‌رفت. این برنامه در روزهای ابتدایی با انتقاداتی روبرو بود، اما در اواسط موج مثبت و حمایت منتقدان و نویسندگان مهم سینمایی را به همراه داشت. همچنین وی در بهمن ۱۳۹۶ اجرای برنامه گفت و گوی زنده با رئیس‌جمهور را
۱۳۹۶ اجرای برنامه گفت و گوی زنده با رئیس‌جمهور را بر عهده داشت. این گفت‌وگو انتقادات مثبت و منفی بسیاری را به همراه داشت. آخرین برنامه او در تلویزیون، سیم آخر بود که در اسفند ۱۴۰۰ پایان یافت. بعضی از رسانه‌ها در تابستان ۱۴۰۲ از بازگشت دوباره رشیدپور با این برنامه خبر دادند، اما با واکنش‌های انتقادآمیز برخی از جمله محمدرضا شهبازی مجری برنامه پاورقی مسئولان صداوسیما از اینکار منصرف شدند. سینما. رشیدپور علاوه بر مجری‌گری به کارگردانی و ساخت و ساز نیز اشتغال دارد. وی در فیلم‌های سوپر استار، بی‌پولی، شیش و بش،
وی در فیلم‌های سوپر استار، بی‌پولی، شیش و بش، در امتداد شهر و قاتل اهلی نقش‌آفرینی کرده است. رشیدپور در خرداد ۱۳۹۸ خبر از ورود خود به عرصه تهیه‌کنندگی فیلم، با فیلمی با نام د"ر رادار بمانید" داد. رشیدپور در مورد این فیلم گفته است «قصهٔ خلبان یک هواپیمای مسافربری را روایت می‌کند که مجبور می‌شود در ارتفاع سی و سه هزار پایی خبری وحشتناک را که همان لحظه روی زمین اتفاق افتاده، برای مسافرانش بازگو کند. پیش تولید این پروژه پس از عید فطر آغاز می‌شود. تعداد زیادی از عوامل این فیلم جوان هستند و کارگردان این فیلم
از عوامل این فیلم جوان هستند و کارگردان این فیلم جوان و فیلم اولی است. نقش خلبان که یکی از نقش‌های مهم قصه است به یک بازیگر خارجی سپرده می‌شود». جایزه‌ها. در اسفند ۱۳۹۷ رشیدپور در کنار احسان علیخانی، محمد دلاوری و رامبد جوان به عنوان مجریان برتر جام جم برگزیده شدند.
تازه‌وارد در شهر فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ به کارگردانی جوناس المر است . در این فیلم رنی زلوگر، هری کانیک جونیور، جی کی سیمونس، سیوبحان فالن، فرانسیس کانروی بازی کردند. خلاصه داستان. لوسی هیل (رنی زلوگر) در یک شرکت بزرگ تولید مواد غذایی در میامی کار می‌کند اما مسئولان کمپانی که از تولیدات خودشان در یک شهر کوچک راضی نیستند تصمیم می‌گیرند او را به آنجا بفرستند تا مقدمات بسته شدن آن کارخانه را فراهم کند. اما زندگی در این شهر کوچک وسردسر مشکلات زیادی برای لوسی (رنی زلوگر) که از شهر بزرگ و گرم میامی به آنجا آمده به
زلوگر) که از شهر بزرگ و گرم میامی به آنجا آمده به وجود می آورد از جمله با بعضی کارکنان سنتی آنجا که حاضر به پذیرش یک مدیر زن نیستند دچار مشکل می‌شود ولی او می‌تواند با تد میچل (هری کانیک جونیور)که نماینده اتحادیه کارگران است ارتباط دوستانه ای برقرار کند . لوسی کم کم به آن شهرک واهالی آن وابستگی پیدا می‌کند وتصمیم میگیرد با کمک کارگران آنجا محصولی جدید تولید کند تا با بالا بردن فروش کارخانه از تعطیلی آن جلوگیری کند و در نهایت مسئولان کمپانی را قانع می‌کند تا کارخانه را تعطیل نکنند ولوسی (رنی زلوگر) که کار
کارخانه را تعطیل نکنند ولوسی (رنی زلوگر) که کار خود را انجام داده است به میامی برمیگردد. ولی او به شدت به مردم آن شهر سردسیر وابستگی پیدا کرده وعاشق تد میچل (هری کانیک جونیور) شده پس تصمیم میگیرد با خریدن آن کارخانه دوباره به شهرک باز گردد و...
روز عصای سفید یک مراسم بزرگداشت ملی در ایالات متحده آمریکا است؛ که هر ساله در ۱۵ اکتبر مصادف با اغلب (23) مهر و در برخی سال‌ها (۲۴ مهر) از سال ۱۹۶۴ میلادی جشن گرفته می‌شود. این روز برای پاسداشت و گرامیداشت دستاوردهای کسان نابینا که چه به گونهٔ مادرزادی نابینا زاده شده‌اند و چه با بروز رخدادهای ناگوار و بر سر حوادث نابینا شده‌اند جشن گرفته می‌شود. در ایران روز بیست و پنجم مهر را روز عصای سفید نامیده‌اند
منظور از سیاست‌های دیاسپورا، رفتار سیاسی دیاسپوراهای قومی فراملی، رابطه آنها با سرزمین مادری و دولتهای میزبانشان و نقش مؤثر آنها در مخاصمات قومیتی است. مطالعه سیاستهای دایاسپورا، بخشی از رشته گسترده‌تر مطالعات دایاسپوراست. برای فهم سیاست‌های یک گروه دیاسپورایی، باید نخست زمینه تاریخی و دیگر زمینه-های مرتبط آن را شناخت.یک گروه دیاسپورایی، یک اجتماع فراملی است که خود را به عنوان یک گروه قومی خاص و دارای هویت مشترک تعریف می‌کند و نتیجه مهاجرت تاریخی افراد از یک سرزمین اصلی است. در حالت مدرن آن این مهاجرتها
یک سرزمین اصلی است. در حالت مدرن آن این مهاجرتها می‌تواند از نظر تاریخی مستند و مرتبط با یک قلمرو جغرافیایی مشخص قلمداد گردد ولی اینکه آیا یک قلمرو واقعاً به گروه قومی خاصی تعلق دارد یا نه، خود یک موضوع سیاسی است؛ و هر چه مهاجرت قدمت بیشتری داشته باشد، شواهد کمتری در مورد آن وجود دارد. برای مثال، سرزمین مادری و مسیر مهاجرت رومی‌ها هنوز به طور دقیق مشخص نشده‌است. گروههای دایاسپورایی دارای هویت خود تعریف (self-identified diasporas)، به دلیل داشتن پیوندهای قومی و فرهنگی با سرزمین مادری شان، اهمیت زیادی به آن
و فرهنگی با سرزمین مادری شان، اهمیت زیادی به آن می‌دهند؛ بویژه اگر سرزمین مادری شان اشغال یا از بین رفته باشد. این احساس باعث حرکت‌های ملی و قوم گرایانه در میان تعدادی از گروههای دیاسپورایی شده‌است و غالباً منجر به تأسیس یک سرزمین مستقل می‌گردد؛ ولی حتی در صورت تأسیس چنین سرزمینی، به ندرت تمامی جمعیت دیاسپورا به آن سرزمین باز می‌گردند و جمعیت باقی‌مانده آنها عمدتاً، احساس تعلق عاطفی شان را با مردم سرزمین مادری خود و گروههای قومی آن ادامه می‌دهند. متفکران در حال حاضر جوامع دیاسپورای قومی را به عنوان یک
در حال حاضر جوامع دیاسپورای قومی را به عنوان یک ویژگی غیرقابل اجتناب و همیشگی در سیستم بین‌المللی می‌دانند. در این رابطه یوسی شین (Yossi Shain) و تامارا کافمن (Tamara Cofman) معتقدند: منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
تنگهٔ یوکاتان یا کانال یوکاتان، تنگه‌ای به پهنای ۲۱۷ کیلومتر در بین دماغه کاتوچی واقع در شبه‌جزیره یوکاتان در مکزیک و دماغه سن آنتونیو در کوباست که خلیج مکزیک را به دریای کارائیب متصل می‌سازد. جریان‌های استوایی شمالی و جنوبی از سمت جنوب شرقی این تنگه وارد کانال شده و به سمت شمال جریان می‌یابند. قدرت این جریان چنان است که سبب انباشت آب و افزایش سطح آن در خلیج مکزیک می‌گردد که این افزایش سطح به‌نوبه‌ی خود یکی از دلایل ایجاد جریان گالف استریم در این خلیج است. ژرفترین قسمت تنگهٔ یوکاتان در نزدیکی کوبا قرار دارد
قسمت تنگهٔ یوکاتان در نزدیکی کوبا قرار دارد و حداکثر عمقش به ۲٬۷۷۹ متر می‌رسد.
ایناری‌زوشی نوعی غذاست که لایهٔ بیرونی آن را آبوراآگه‌ای (فراورده‌ای از سویا) که در ضمن پختن شدن طعم ترش‌وشیرین به آن داده می‌شود، تشکیل می‌دهد. این فراورده دو لایه دارد و می‌توان آن را به شکل یک پاکت یا کیسه استفاده کرد. بعد از باز کردن دو لایه آبوراآگه با برنج سوشی، یا انواع دیگر برنج پر می‌شود. نام آن از ایناری اخدای آیین شینتو و خدای باروری، برنج، صنعت و کامیابی دنیوی گرفته شده‌است. این نوع سوشی در اوایل قرن نوزدهم در شهر تویوکاوا در استان آیچی به وجود آمده‌است. امروزه شهر تویوکاوا از مراکز اصلی تولید
آمده‌است. امروزه شهر تویوکاوا از مراکز اصلی تولید انواع گوناگون ایناری‌زوشی در ژاپن است. ایناری‌زوشی برای اولین بار در هنگام قحطی بزرگ تمپو (۱۸۳۷–۱۸۳۳) در جلوی دروازهٔ معبد ایناری در شهر تویوکاوا فروخته شده‌است. از زمان‌های قدیم با بحال ایناری‌زوشی خوراک عامهٔ مردم عادی بوده و در رستوران‌های سطح بالای سوشی به مشتریان عرضه نمی‌شود. پانویس.
آبوراآگه به یکی از انواع توفو در آشپزی ژاپنی گفته می‌شود. در آبوراآگه ابتدا توفو به صورت نازک برش داده می‌شود، آب آن گرفته شده و سپس در داخل روغنی که در حدود ۱۱۰ تا ۱۲۰ درجه سانتیگراد حرارت دارد، سرخ می‌شود. یکبار از روغن درآورده شده و برای بار دوم این بار با روغنی با درجه حرارت ۱۸۰ تا ۲۰۰ درجه سرخ می‌شود. برخی حتی برای بار سوم نیز آن را سرخ می‌کنند. آبوراآگه به خوبی قابلیت جذب داشی (یکی از چاشنی‌های آشپزی ژاپنی) را دارد و می‌توان آن را به صورت پاکت درآورده و موادغذایی را در داخل آن جای داد. آبوراآگه در
و موادغذایی را در داخل آن جای داد. آبوراآگه در بسیاری از غذاهای ژاپنی مصرف می‌شود.
کوره قوس الکتریکی که به صورت مخفف EAF نامیده می‌شود، کوره‌ای است که مواد فلزی در آن با استفاده از یک قوس الکتریکی ذوب می‌شود. این کوره‌ها اندازه‌های متفاوتی داشته و در ایران به صورت کوره‌های قوس الکتریکی سنتی (تخلیه از ناودان) و EBT (تخلیه از کف) استفاده می‌گردند. دمای ذوب و تخلیه در این کوره‌ها در حدود ۱۶۰۰ درجه و در بعضی از کوره‌های آزمایشگاهی گاهی دما به ۳۰۰۰ درجه سانتی‌گراد می‌رسد. مهم‌ترین مواد اولیه برای تولید فولاد و چدن در کوره‌های قوس الکتریکی عبارتند از آهن قراضه، آهن اسفنجی، شمش چدن کوره بلند،
از آهن قراضه، آهن اسفنجی، شمش چدن کوره بلند، فرو آلیاژهای آهک و فلورین می‌باشد. در ایران عمدتاً از آهن قراضه و از آهن اسفنجی به صورت گندله یا خشته استفاده می‌گردد که می‌تواند به دلیل فراوانی واحدهای احیای مستقیم باتوجه به در دسترس‌بودن منابع گاز طبیعی در ایران باشد. نوع دیگری از ماده شارژ کوره در برخی کشورها، تغذیه مداوم آهن اسفنجی خشته‌شده گرم است. کوره‌های قوس الکتریکی، از طریق ذوب شدن بار کوره توسط قوس الکتریکی ایجاد شده بین الکترودهای گرافیتی و بار فلزی، کار می‌کنند. در این روش، ابتدا آهن اسفنجی تولید
کار می‌کنند. در این روش، ابتدا آهن اسفنجی تولید شده در فرایند احیای مستقیم درون کوره قوس الکتریکی ریخته می‌شود تا ذوب گردد. دمای این کوره‌ها به حدی است که در همان ذوب اولیه فولاد با درصد کربن نسبتاً پایین تولید می‌شود. سپس فولاد تولیدشده درون کوره پاتیلی ریخته می‌شود تا در آنجا عملیات آلیاژسازی انجام شود. این عملیات شامل تنظیم کردن میزان کربن، اضافه کردن عناصر آلیاژی و یکدست‌سازی ترکیب فولاد است. تاریخچه. شروع فرایند اختراع و ساخت کوره‌های قوس الکتریکی امروزی به قرن نوزدهم بازمی‌گردد. اختراع اولیه کورهٔ
به قرن نوزدهم بازمی‌گردد. اختراع اولیه کورهٔ قوس الکتریکی بوسیلهٔ آقای همفری دیوی در سال ۱۸۰۸ اتفاق افتاد. همفری دیوی توانست یک قوس الکتریکی با نور شدید و دمای بالا بوجود آورد. البته اکتشاف آقای دیوی در آن زمان توجه زیادی را به خود جلب کرد، اما این اکتشاف برای چندین سال در حد یک کنجکاوی علمی باقی ماند و هیچ‌کس نتوانست آن را به صورت عملی به‌کارگیرد. اما بالاخره در سال ۱۸۷۸ فردی به نام ارنست ویلیام زیمنس اولین کورهٔ قوس الکتریکی را ساخت. او توانست در یک آزمایش ۲ کیلوگرم آهن قراضه را ظرف ۲۰ دقیقه بوسیله قوس
۲ کیلوگرم آهن قراضه را ظرف ۲۰ دقیقه بوسیله قوس الکتریکی ذوب کند که در آن زمان موفقیت بزرگی بود و در سال‌های بعد سبب تحویل چشمگیری در صنعت ذوب آهن شد. کوره‌های اولیه. اما پل هرویت (Paul Héroult) اولین کورهٔ قوس الکتریکی تجاری را در سال ۱۸۹۰ در شهر لپراز فرانسه ساخت. فولادسازان آمریکایی بسرعت متوجهٔ مزیت‌ها ذوب الکتریکی شدند و به همین منظور از هرولت دعوت کردند که بازدیدی از امکانات کشور آنها داشته باشد. بعد از آن به کمک پل هرویت در سال ۱۹۰۷ اولین کوره قوس الکتریکی در کارخانه شرکت فولادسازی هالکوم (halcomb)
در کارخانه شرکت فولادسازی هالکوم (halcomb) در نیویورک نصب شد. در ابتدا دستیابی به قوس الکتریکی به علت عدم تأمین برق بسیار محدود و گران بود. به تدریج با توسعهٔ صنعت برق، کوره‌های قوس الکتریکی نیز توسعه پیدا کردند و به‌تدریج کوره‌های بزرگ‌تری ساخته شدند، که بزرگ‌ترین آن تاکنون توسط شرکت دنیلی ایتالیا با وزن ۴۲۰ تن ساخته شده، که کارخانه فولادسازی توکیو در سال ۲۰۱۰ راه‌اندازی کرده‌است. اجزا و ساختمان کوره‌های قوس الکتریکی. بدنهٔ کوره. کوره‌های قوس الکتریکی اساساً یک حمام بزرگ و کم عمق با بدنهٔ فولادی هستند؛ که
یک حمام بزرگ و کم عمق با بدنهٔ فولادی هستند؛ که با مواد نسوز مقاوم در برابر حرارت پوشش داده می‌شوند. همچنین دما در این کوره‌ها بسیار بالا است (حدود ۳۰۰۰ درجه سانتی‌گراد) و تقریباً هیچ ماده نسوزی تحمل همچین دمایی را ندارد. به همین علت برای کاهش دما، بدنه و سقف این کوره‌ها را با لوله‌های آبگرد پوشانده شده‌است. به‌طور کلی بدنهٔ کوره‌های قوس الکتریکی از سه بخش اصلی تشکیل شده‌است که عبارت‌اند از: کف یا بوته (heats)، دیوار جانبی (shell) و سقف (roof). تجهیزات الکتریکی. تجهیزات الکتریکی از مهم‌ترین اجزای تشکیل
تجهیزات الکتریکی از مهم‌ترین اجزای تشکیل دهندهٔ کوره‌های قوس الکتریکی می‌باشد؛ که از سه قسمت زیر تشکیل شده‌است: کلید قطع و وصل مدار. به‌خاطر مصرف خیلی زیاد انرژی در کوره‌های قوسی، این کوره‌ها به یک منبع الکتریکی فشار قوی متصل می‌شوند. در این میان کلید خودکار وظیفهٔ حساس و مشکلی دارد؛ زیرا که در هر ذوب کوره حدود ۵یا۶ دفعه برق قطع می‌گردد. در نتیجه ضروری است که از یک کلید قطع و وصل فوق‌العاده مقاوم استفاده شود. راکتور و ترانسفورماتور. راکتور برای پایین آوردن نوسان‌ها و افزایش ناگهانی ولتاژ مورد استفاده قرار
نوسان‌ها و افزایش ناگهانی ولتاژ مورد استفاده قرار می‌گیرد. راکتور از یک سیم پیچ ساده که جریان الکتریکی از آن عبور می‌کند تشکیل شده‌است. جریان عبور کرده از سیم پیچ، ولتاژی را القا می‌کند که سبب ایجاد یک جریان مخالف در سیم پیچ مجاور می‌شود. به این ترتیب راکتور وارد خط شده و جلوی جریان را می‌گیرد و نتیجه باعث پایین آمدن نوسان‌ها می‌شود. در قسمت دیگر مدار، تراسفورماتور قرار گرفته‌است، که مهم‌ترین قسمت تجهیزات الکتریکی می‌باشد. تراسفورماتور اساساً یک وسیلهٔ الکترومغناطیسی است که میزان و جهت تغییر ولتاژ یک منبع