payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که یک سال بعد در مناطق شمالی اسیر شد، در اعترافات خود می‌گوید: در زمستان ۱۳۶۴ لشکر من در فاو مستقر بود. آن قدر تحرکات شما در هور زیاد شد که من مطمئن شدم حمله مجدد شما از هور است. برای همین، سه تیپ از نیروهایم را از فاو به هور منتقل کردم. عکس‌های هوایی از هور نشان می‌داد که شما تانک‌های زیادی را در هور مستقر کرده‌اید. جاسوس‌های ما خبر دادند که هر روز صدها کامیون تجهیزات و نفرات وارد هور می‌شوند. دیگر مطمئن شدیم که عملیات در هور خواهد بود. وقتی که نیروها خبر دادند ایران به فاو حمله کرده، گفتم نگران نباشید،
دادند ایران به فاو حمله کرده، گفتم نگران نباشید، حمله ایران به فاو یک فریب است، حمله اصلی از هور است. ما تا سه روز منتظر حمله شما در هور بودیم اما خبری نشد، این اشتباه من باعث شد که فاو را از دست بدهیم. کشته شدن. علی هاشمی فرمانده سپاه ششم سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، در ۴ تیرماه ۱۳۶۷ به دنبال تهاجم سراسری نیروی زمینی عراق به جزیره مجنون، اندکی پس از جدا شدن از علی‌اصغر گرجی‌زاده؛ رئیس ستاد سپاه ششم، به هنگام ترک مقر فرماندهی، هدف موشک هلی‌کوپترهای نیروی زمینی عراق قرار گرفت و در ۲۶ سالگی کشته شد. با توجه
عراق قرار گرفت و در ۲۶ سالگی کشته شد. با توجه به مجروح شدن و اسارت گرجی‌زاده توسط نیروهای ارتش عراق، تا مدت‌ها تصور می‌شد که هاشمی نیز در عراق اسیر شده است. در سال ۱۳۸۹ پیکر وی پس از ۲۲ سال، در نزدیکی محل استقرار قرارگاه فرماندهی سپاه ششم کشف شد و در اهواز به خاک سپرده شد. آثار پیرامون. زیر صفر مرزی. "زیر صفر مرزی" مستندی به کارگردانی مهدی افشارنیک دربارهٔ ناپدید شدن علی هاشمی در واپسین روزهای جنگ است. این مستند در پی سقوط جزیره مجنون، شایعات بسیاری را دربارهٔ جاسوس بودن او مطرح می‌کند. "زیر صفر مرزی" تلاش
جاسوس بودن او مطرح می‌کند. "زیر صفر مرزی" تلاش کرده تا قصه علی هاشمی را با غصه مردم منطقه در دشت آزادگان پیوند بزند و در پس آن، نگاهی انتقادی نیز به بخشی از مدیریت جنگ داشته باشد. گمشده من. کتاب "گمشده من" از انشارات سوره مهر؛ خاطرات محسن رضایی فرمانده کل وقت سپاه پاسداران، از علی هاشمی است. این کتاب ابتدا توضیحاتی را دربارهٔ برنامه عملیاتی که برعهده هاشمی گذاشته شده، ارائه می‌کند، سپس به شرح آنچه از وی در ذهن دارد، می‌پردازد. کتاب گمشده من، چهره ناشناخته علی هاشمی و تأثیرگذاری او در دوران جنگ را معرفی
علی هاشمی و تأثیرگذاری او در دوران جنگ را معرفی می‌کند. هوری. "هوری" از انتشارات هادی، به شرح خاطرات و بررسی زندگی‌نامه علی هاشمی می‌پردازد. اشک هور. "اشک هور" یک فیلم ایرانی به کارگردانی مهدی جعفری و تهیه‌کنندگی مجتبی فرآورده محصول سال ۱۴۰۳ است. این فیلم که برشی از روزهای آخر زندگی علی هاشمی را نشان می‌دهد، برشی سینمایی از یک سریال تلویزیونی پخش‌نشده به نام "قرارگاه سری نصرت" است.
پارک‌های توکیو به پارک‌های توکیو پایتخت ژاپن اشاره دارد. این پارک‌ها شامل پارک‌های اصلی شهر، پارک‌های ورزشی، پارک‌های منطقه‌ای و پارک‌های ویژه شامل: باغ‌های تاریخی، باغ‌وحش‌ها، پارک‌های گیاهان و مسیرهای سبز عابران پیاده می‌شود. به پارک به زبان ژاپنی کوئن گفته می‌شود. باغ‌وحش. در بین باغ وحشهای توکیو یک آکواریوم نیز قرار دارد. باغ فرهنگی. به پارک‌هایی که از نظر فرهنگی و تاریخی پرارزش هستند، باغ فرهنگی گفته می‌شود. تقویم گل‌های پارک. جدول زیر نوع گلی که هر پارک به داشتن آن معروف است و زمان شکوفایی این گل‌ها
به داشتن آن معروف است و زمان شکوفایی این گل‌ها را نشان می‌دهد.
شناساگر اشیاء دیجیتال یا شناسۀ شی دیجیتال یا نشانگر دیجیتالی شیء یا شناسانهٔ برنمود رقمی (به اختصار شبر) یا به اختصار (DOI)، یک رشتهٔ نویسه است که به طور انحصاری برای شناسایی سند الکترونیکی یا دیگر شیءها به کار می‌رود. فرادادهٔ مربوط به شیء، مرتبط با نام "شناساگر اشیاء دیجیتال" ذخیره می‌شود، و این فراداده می‌تواند شامل یک محل، همچون یک نشانی وب (URL) باشد، جایی که شیء را می‌توان در آن یافت. شناساگر اشیاء دیجیتال برای یک سند، دائمی است در حالی که محل آن و دیگر فراداده‌ها می‌توانند تغییر کنند. اشاره به یک سند
فراداده‌ها می‌توانند تغییر کنند. اشاره به یک سند برخط با استفاده از شناساگر اشیاء دیجیتال (DOI) آن، پیونددهی پایدارتری را نسبت به اشاره به آن با نشانی وب‌اش (URL) خواهد داشت، چراکه اگر نشانی وب آن تغییر کند، نیاز است تا ناشر فقط فراداده را برای شناساگر اشیاء دیجیتال (DOI) به‌منظور پیوند به نشانی وب جدید به‌روز کند. شناساگر اشیاء دیجیتال توسط چندنماینده در سراسر جهان صادر می‌شود. در ادامه فهرست این نمایندگی‌ها را می‌بینید:
برج اسکایلان در شهر نیاگارا فالز، انتاریو، یک برج برای مشاهده دو آبشار آمریکایی در نیویورک و آبشار بزرگ‌تر نعل اسب در استان انتاریو در بخش کانادایی رودخانه نیاگارا از بالا می‌باشد. ساختمان این برج در ماه می سال ۱۹۶۴ آغاز و در ششم اکتبر سال ۱۹۶۵ افتتاح شد. هزینه ساخت این برج ۷ میلیون دلار بوده است. ارتفاع برج اسکایلان از سطح خیابان ۱۶۰ متر می‌باشد.
کارده، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان مشهد در استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۷۰۹۶نفر (۱۷۴۵خانوار) بوده‌است.
میان ولایت، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان مشهد در استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۰۳۹۷ نفر (۴۸۸۵ خانوار) بوده‌است.
گوران پاندف ؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل مقدونیه شمالی است. او با ۳۸ گل بهترین گلزن تاریخ تیم ملی فوتبال مقدونیه شمالی است. افتخارات. لاتزیو اینتر میلان ناپولی گالاتاسرای
کنویست، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان مشهد در استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. بر اساس آخرین سرشماری جمعیت آن ۴۵۳۸ نفر (۷۰۳۱ خانوار) بوده‌است.
نیاگارا فالز شهری کانادایی با جمعیتی معادل ۸۳٬۱۸۴ (تا سال ۲۰۰۸) نفر در طول رودخانه نیاگارا در منطقه گلدن هورس‌شو از جنوب استان انتاریو می‌باشد. در طول رودخانه، شهر نیاگارا فالز آمریکا در ایالت نیویورک قرار دارد. فاصله این شهر از طریق جاده تا تورنتو برابر ۱۳۰ کیلومتر می‌باشد. مساحت منطقه نیاگارا ۱۸۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد.
درزآب، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان مشهد در استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۲۸۸۶ نفر (۳۱۸۸ خانوار) بوده‌است.
آبروان، دهستانی است از توابع بخش رضویه شهرستان مشهد در استان خراسان رضوی ایران. این دهستان با مرکزیت روستای ابروان شامل روستاهای نصرآباد آبروان، حسن‌آباد آبروان،. روستای تیمورآباد ماشورشک، چاهک، اره، ابمال، سلیمانی، نریمانی، شورک ملکی، کلاته سیدصادق و... است. شغل مردم منطقه کشاورزی و دامداری است. محصول تابستانی عمده منطقه خربزه است. از دیگر محصولات این منطقه چغندر قند، جو و گندم می‌باشد. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۳۵۶۱نفر (۳۱۶۵خانوار) بوده‌است.
میامی، دهستانی است از توابع بخش رضویه شهرستان مشهد در استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۴۳۴۸ نفر (۱۰۱۷۴ خانوار) بوده است.
درب قاضی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۰۴۱۱نفر (۲۷۲۱خانوار) بوده‌است.
رِیْوَنْد؛ دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی ایران است. این ناحیه به خاطر بناهای تاریخی گنبدهای آجرین مهرآباد و همچنین پیوند با ریوند باستانی نیشابور، از سرشناسی و شهرت برخوردار است. موقعیت جغرافیایی. دهستان رِیْوَنْد؛ در محدوده عرض ′۴°۳۶ تا ′۱۴°۳۶ شمالی و طول ′۳۵°۵۸ تا ′۴۸°۵۸ شرقی، واقع شده‌است. این دهستان، با مساحت ۲۳۸/۸ کیلومتر مربع، به مرکزیت شادمهرک، از توابع بخش مرکزی شهرستان نیشابور است. ریوند در جبهه جنوب و جنوب غربی شهر نیشابور، گسترده شده‌است. خط راه‌آهن، در محدوده
نیشابور، گسترده شده‌است. خط راه‌آهن، در محدوده شمالی؛ جاده نیشابور - تهران، در محدود غربی؛ و رودخانه فصلی کال شور در محدوده جنوبی، سه عارضه شاخصی هستند که این دهستان را در میان گرفته‌اند. واحدهای جغرافیایی-سیاسی همجوار دهستان ریوند عبارتند از: دهستان مازول، در جبهه شمالی؛ دهستان درب‌قاضی در جبهه شرقی؛ دهستان عشق‌آباد (بخش میان‌جلگه) در جبهه جنوبی؛ و دهستان تحت جلگه (بخش مرکزی شهرستان فیروزه). نام‌شناخت و پیشینه. واژه رِیْوَنْد، به معنی دارنده جلال و شکوه و فروغ، دگرگونی‌یافته واژه رَئِوَنت از زبان اوستایی
فروغ، دگرگونی‌یافته واژه رَئِوَنت از زبان اوستایی به پهلوی است. در کتاب اوستا و متون پهلوی؛ رئونت یا ریوند، نام کوهی است در نیشابور که به سبب آتشکده بزرگ آذربرزین مهر که در آن بوده، شهرت یافته‌است. ریوند به عنوان یک نام جغرافیایی در سرتاسر دوران‌های تاریخ نیشابور حضور داشته و در منابع مختلف تاریخی و جغرافیایی؛ این نام بر کوه، ربع، شهر و بلوکی در جغرافیای تاریخی این منطقه، بازیابی می‌گردد. در نگاهی کلی به منابع جغرافیایی و تاریخی قدیم؛ ریوند، منطقه‌ای است که از شهر نیشابور آغاز شده و در جهات مختلف، تا
که از شهر نیشابور آغاز شده و در جهات مختلف، تا مرزهای ولایت‌های طوس و بیهق و بُشت، گسترده شده و مرکز آن، شهر یا قریه‌ای به همین نام (ریوند) بوده‌است. ریوند دوره اسلامی، خاستگاه عالمان و مشایخ حدیث، همچون: سهل بن احمد ریوندی (ابوسعید مزکّی) و محمد بن احمد ریوندی (ابوبکر شافعی نیشابوری)، ابراهیم بن احمد بن محمد بن عبدالله ریوندی است. دهستان ریوند (در تقسیمات جغرافیایی معاصر)، بخشی از ریوند تاریخی است که از یک سوی؛ پیوسته به شهر نیشابور است و از سوهای دیگر؛ ولایت‌های طوس و بیهق و بشت آن را در میان گرفته‌اند.
طوس و بیهق و بشت آن را در میان گرفته‌اند. در گویش نیشابوری، ریوند با «ر» مکسور و به صورت (Reyvand = رِیْوَنْد) بیان می‌شود. جمعیت و سکونتگاه‌ها. بر پایه سرشماری ۱۳۹۰، دهستان ریوند سکونتگاه ۲۶۰۲ خانوار مشتمل بر ۸۸۳۵ نفر بوده بنابراین، تراکم نسبی این دهستان ۳۶٫۹ نفر در هر کیلومتر مربع می‌باشد. همچنین این دهستان، دارای ۸۶ آبادی مشتمل بر ۴۴ آبادی داری سکنه و ۴۲ آبادی خالی از سکنه است. آبادی‌های دارای سکنه. آبادی‌های مسکونی دهستان ریوند، بر پایه سرشماری ۱۳۹۰ و به ترتیب حروف الفبا و با یادکرد جمعیت عبارتند از:
به ترتیب حروف الفبا و با یادکرد جمعیت عبارتند از: آب جقان (۱۱۲)؛ آرزومنده (۸۰)؛ آهنگران (۲۴۹)؛ اسلامیه (۴۵)؛ اله‌جگرد (۶۱)؛ انجیدن (۱۷۶)؛ بلقشه (۱۱۱)؛ حسین‌آباد مختاری (۵۲)؛ حشمتیه (ذکر نشده)؛ حکیم‌آباد (۱۶۱)؛ ده‌حبه (۱۰۵)؛ ده‌داروغه (۱۲۶)؛ دهنو (۱۰۴)؛ رحیم‌آباد (۱۵۶)؛ روح‌آباد (۱۱۶)؛ سمرجان (ذکر نشده)؛ شادمهرک/مهرآباد (۷۵۷)؛ شاه‌آباد (ذکر نشده)؛ شاه‌آباد حسینی (ذکر نشده)؛ شفیع‌آباد (۲۹)؛ شمس‌آباد (۱۲۰)؛ شمسیه (۱۴۱)؛ صالح‌آباد (۱۶۲)؛ صومعه (۶۳)؛ طاهرآباد (۳۵)؛ علی‌آباد تکه (۵۹)؛ فرخ‌آباد (۸۶)؛ فیض‌آباد
(۳۵)؛ علی‌آباد تکه (۵۹)؛ فرخ‌آباد (۸۶)؛ فیض‌آباد (ذکر نشده)؛ قاسم‌آباد (ذکر نشده)؛ قبد (۵۳)؛ کارجیج (۱۶۱)؛ گلشن (۳۷۶)؛ لطف‌آباد (۱۰۲۷)؛ مبارکه (۱۵۹۷)؛ محمدآباد (۱۲۵)؛ محیط‌آباد (۱۰۲۰)؛ مسیح‌آباد (ذکر نشده)؛ مظفرآباد (۱۵۳)؛ ملکنده (۱۵۷)؛ میرآباد (۱۳۹)؛ نصرآباد (ذکر نشده)؛ هاشم‌آباد سلطانی (۸۲)؛ هلالی (۸۵۸)؛ هندآباد/حنط‌آباد (۳۴). آبادی‌ها در منابع قدیم‌تر. افزون بر آبادی‌هایی که در بالا آمد؛ در منابع قدیم‌تر، از آبادی‌های دیگری نیز در دهستان ریوند نام برده‌اند که (به ترتیب الفبا) عبارتند از: آبگینه،
برده‌اند که (به ترتیب الفبا) عبارتند از: آبگینه، اردسمان، ارغشنه، الامیه، اله‌آباد، باغات دستگردان، باطان، بکاول، بوالحسنی، بیرم‌آباد، جغرتی (جغراتی)، جیران، چهاربرج، حاجی‌آباد، حسن‌آباد خرابه، خضرآباد، خمار، داودآباد، دالاسان، دستگردان، دلقند، ده‌جوری، ده‌حاجی، ده‌زرگر، ده‌لاری، دهنو سربر، دیگلانی، دین‌علی، رحمت‌آباد، رمان، سعدآباد، سمرجان، سیاوش، شاداب، شریف‌آباد، عبدالله‌آباد، علی‌آباد شور، عین‌آباد، فرهاد، فیض‌آباد، قاضی‌آباد، گزاری، محسن‌آباد، محمدآباد مطلق، محمودآباد بازه، شایخ، معموری، معین‌آباد،
مطلق، محمودآباد بازه، شایخ، معموری، معین‌آباد، موسی‌آباد، مهتاب‌آباد، میان‌آباد، نجم‌آباد، نصرآباد، نوکاریز، نیم‌ایستگاه و هلوله. شبکه راه‌ها. شبکه راه‌های دهستان ریوند در برگیرنده راه‌های شوسه و آسفالته می‌باشد. راه‌های شوسه، مواصلات محلی آبادی‌ها و اماکن دهستان را بر عهده دارند. شبکه راه‌ها در بخش شمالی دهستان که بیشترین آبادی‌ها در آن استقرار یافته‌اند دارای تراکم بالایی است و با نزدیک شدن به بخش‌های جنوبی‌تر، از تعداد آبادی‌ها و همچنین تراکم شبکه راه‌ها کاسته می‌شود. دهستان ریوند، در جنوب شهر نیشابور
کاسته می‌شود. دهستان ریوند، در جنوب شهر نیشابور گسترده شده و با دربر گرفتن جاده مواصلاتی نیشابور به کاشمر، از موقعیت ممتاز مواصلاتی در منطقه جنوب دشت نیشابور برخوردار است. جاده بین‌شهری نیشابور به کاشمر که با گذر از کران روستاهای مبارکه، شادمهرک، علی‌آباد، شفیع‌آباد، محمدآباد و صومعه، وارد بخش میان‌جلگه شده و سرانجام به شهر کاشمر می‌رسد مهم‌ترین راه مواصلاتی در شبکه راه‌های دهستان ریوند می‌باشد. پراکنش آبادی‌ها. پراکنش آبادی‌ها و تراکم استقرار سکونتگاه‌ها در گستره دهستان ریوند، به سوی ناحیه شمالی گرایش
در گستره دهستان ریوند، به سوی ناحیه شمالی گرایش دارد به گونه‌ای که ۶۰ درصد از آبادی‌ها در ناحیه شمالِ عرض جغرافیایی '۱۰°۳۶ استقرار یافته‌اند و تمامی آبادی‌ها در ناحیه شرقِ ′۴۰°۵۸ شرقی استقرار یافته‌اند. به‌طور کلی؛ الگوی استقرار آبادی‌ها در این دهستان، نمایانگر پراکنشی فزاینده، از جنوب به شمال و از غرب به شرق می‌باشد. ناحیه جنوب غربی و باریکه جنوبی (نزدیک کال شور) دهستان، فاقد آبادی و سکونتگاه دائمی است. توپوگرافی و خاک‌شناسی. دهستان ریوند که در ناحیه مسطح میانی دشت نیشابور، گسترده شده، تابع جهت کلی شیب
میانی دشت نیشابور، گسترده شده، تابع جهت کلی شیب این دشت؛ دارای شیبی ملایم، از شمال (شرقی) به جنوب (غربی) می‌باشد. ارتفاع این ناحیه، با نزدیک شدن به کال شور، در یک‌سوم جنوب غربی سرزمین دهستان، به ۱۱۰۰ متر و کمتر از آن، میل پیدا می‌کند. این دهستان از دیدگاه ویژگی‌های خاک‌شناسی، در سه ناحیه قابل بررسی است: ۱) ناحیه شمالی: نیمه شمالی سرزمین دهستان؛ دشت دامنه‌ای با شیب ملایم و بدون پستی و بلندی، و فرسایش آبی. ۲) ناحیه جنوبی: قسمت اعظم نیمه جنوبی دهستان؛ دشت سیلابی با آبراهه‌های کم‌عمق موازی متوسط تا زیاد، و
با آبراهه‌های کم‌عمق موازی متوسط تا زیاد، و شوری و قلیاییت زیاد. ۳) باریکه جنوب غربی: حوزه کرانه رودخانه کال شور؛ دشت دامنه‌ای نسبتاً مسطح، بدون پستی و بلندی، و فرسایش آبی، با شوری و قلیاییت متوسط تا زیاد. اقلیم و زمین‌شناسی. اقلیم ریوند، جلگه‌ای و دارای آب و هوای معتدل است. بخش عمده اراضی دهستان، به جز باریکه جنوبی، دارای کاربری زراعتی آبی است؛ و باریکه جنوبی) تقریباً در میان عرض‌های ′۴°۳۶ تا ′۷°۳۶)، مرتعی و دارای پوشش گیاهی ۵ تا ۲۵ درصد است. از دیدگاه زمین‌شناسی؛ بیشتر اراضی دهستان (در میان عرض‌های ′۷°۳۶
بیشتر اراضی دهستان (در میان عرض‌های ′۷°۳۶ تا ′۱۴°۳۶)، دربرگیرنده دشت سیلابی پهنه‌رسی (Floodplain Mudflat)؛ و در باریکه جنوبی (حوزه رودخانه کال‌شور؛ تقریباً در میان عرض‌های ′۴°۳۶ تا ′۷°۳۶)، متشکل از ماسه بادبزنی و پادگانه‌های جوان‌تر (Younger Gravel Fans and Terraces) می‌باشد. گردشگری و آثار تاریخی. دهستان ریوند، در حومه جنوبی شهر نیشابور واقع شده؛ کشتزارها و زمین‌های گسترده کشاورزی و بافت مسکونی روستایی در میان آن، چشم‌انداز عمومی این دهستان می‌باشد. این دهستان چندین بنا و محوطه تاریخی و فرهنگی را در خود
چندین بنا و محوطه تاریخی و فرهنگی را در خود جای داده که مهم‌ترین آنها عبارتند از: گنبدهای آجرین مهرآباد. مهم‌ترین اثر تاریخی و فرهنگی دهستان ریوند؛ در کناره شرقی جاده نیشابور به کاشمر، پس از روستای شادمهرک، دو بنای آجری تاریخی به فاصله کمی از یکدیگر قرار گرفته‌اند که به نام‌های مِهرَوا، مهرآباد یا شَه‌میر (شه‌مهر) خوانده می‌شوند. وجود کلمه مهر در نام‌های محوطه، از ارتباط تاریخی آن با دوران رواج آیین مهرپرستی خبر می‌دهد. پژوهشگران، کاربردهای گوناگونی همچون آرامگاهی، نیایشگاهی، ستاره‌شناسی (رصد)، و … را به
آرامگاهی، نیایشگاهی، ستاره‌شناسی (رصد)، و … را به این بناها نسبت داده‌اند. چهارسو و دالان‌ها (راهروها و نقب‌ها) ی زیرزمینی که در زیر بنای گنبد قرار دارد بر جنبه‌های رازآمیز این بناهای کهن آجرین افزوده‌است. این بناهای دوگانه به نام گنبد بزرگ و گنبد کوچک مهرآباد شناخته می‌شوند: گنبد آجری بزرگ مهرآباد. این بنای زیبای تاریخی، با پلان هشت‌ضلعی و دهانه‌های بلندبالای خود، از داخل و خارج، نماسازی شده و مجسم گویایی از گنبد سلطان محمد خدابنده، با ابعاد کوچکتر را به بیننده القاء می‌کند. مصالح به کار رفته در این بنا
بیننده القاء می‌کند. مصالح به کار رفته در این بنا در زیرسازی و دیوارها، آجرهای پخته‌است. قدمت این بنا به دوره سلجوقی می‌رسد. فائق توحیدی، باستانشناس پیشکسوت معاصر، در توصیف این بنا نوشته‌است: «گنبد آجری بزرگ مهرآباد؛ در نوع خود، یکی از شاهکارهای معماری به‌شمار می‌آید. نحوهٔ آجرچینی و اجرای قوس‌ها و طاق‌ها و پلان آن در زمرهٔ یک کار بسیار موفق و قابل افتخار محسوب می‌گردد.» این بنا در تاریخ ۱۳۵۶/۱۰/۰۵ به شماره ۱۵۴۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. گنبد آجری کوچک مهرآباد. این بنای آجرین تاریخی، از
گنبد آجری کوچک مهرآباد. این بنای آجرین تاریخی، از داخل دارای پلان مربع و از خارج دارای هشت ضلع می‌باشد. شواهد موجود گویای این است که این بنا بر روی یک بنای دیگر که مصالح آن، چینه و گل بوده‌است ساخته شده. نکته قابل توجه در این بنا، بزرگی بیش از حد فیلپوش‌ها و نورگیرها نسبت به دیواره‌های بنا است. سبک معماری در این بنا متناسب بوده و از سایر سبک‌های موجود در معماری دوره ایلخانیان پیروی می‌کند. این بنا با قدمت دوره ایلخانی در تاریخ ۱۳۷۵/۰۷/۲۵ به شماره ۱۸۰۴ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. آستان
در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. آستان امامزاده هلال. این زیارتگاه، مشهور به «شاهزاده هلال» و «مزار هلالی»، در روستای هلالی در شمال دهستان ریوند واقع شده‌است. امامزاده هلال از نوادگان علی بن حسین (سجاد) است. بنای آرامگاه، بقعه‌ای به شکل هشت‌ضلعی و دارای دو مناره می‌باشد. زمین زیارتگاه بیش از پنج هزار متر مربع است. تپه باستانی رحیم‌آباد. این تپه در ۱۰۰ متری شمال شرق روستای رحیم‌آباد از توابع دهستان ریوند واقع شده. یافته‌ها و بررسی‌های باستانشناسی بر مسکونی بودن این محوطه در گذشته، دلالت می‌نمایند.
مسکونی بودن این محوطه در گذشته، دلالت می‌نمایند. قدمت آثار تاریخی این محوطه به قرن ۴ تا ۷ هجری می‌رسد. این تپه باستانی در تاریخ ۱۳۸/۰/۰۳ به شماره ۱۹۱۲۶ در فهرست آثار ملی ایران، ثبت گردیده‌است. تپه باستانی جیران. این تپه باستانی در دهستان ریوند و در حاشیه جاده نیشابور-تهران قرار گرفته‌است. از ویژگی‌های این محوطه، مواد فرهنگی متنوع آن است که که نشانگر غنی بودن آن می‌باشد. این تپه باستانی که قدمت آن به دوره اسلامی (قرن ۴ تا ۶ هجری) می‌رسد، در تاریخ ۱۳۸۶/۰۳/۰۳ به شماره ۱۹۱۹۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت
به شماره ۱۹۱۹۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. یخدان دولت‌آباد. این بنای یخدان قدیمی، در یک کیلومتری غرب روستای دولت‌آباد دهستان ریوند واقع شده‌است. این بنا دارای پلانی مدور به ارتفاع ۸ متر، به قطر ۵/۳۲ متر و محیط داخل ۵/۲۴ متر، بوده و دارای ورودی کم‌خیز ضربی است. عمق این یخدان در حدود ۲ متر، و مصالح به کار برده شده در ساخت بنا، خشت با ملات و اندود کاه و گل است. این بنای یخدان قدیمی که قدمت آن به دورهٔ قاجار می‌رسد، در تاریخ ۱۳۸۴/۱۲/۲۴ و به شمارهٔ ۱۵۲۴۰ در فهرست آثار ملی ایران، ثبت شده‌است.
مازول، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی ایران.مرکز این دهستان روستای قطن آباد است. این دهستان دارای ۵۵ آبادی با سکنه است. و در مجموع دارای۶۶ آبادی است جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن36053نفر (۷۸۷۲خانوار) بوده‌است.
اردوغش، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان زبرخان در استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۸۱۷۴ نفر (۲۷۸۴ خانوار) بوده‌است.
اسحق‌آباد، دهستانی از توابع بخش اسحاق‌آباد شهرستان زبرخان در استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۰۱۱۰نفر (۲۶۱۸خانوار) بوده‌است.
دهستان زبرخان، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان زبرخان در استان خراسان رضوی ایران با مرکزیت قدمگاه است. جمعیت. طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵) جمعیت دهستان زبرخان 14965 نفر(4977خانوار) بوده‌است.
سرولایت، دهستانی از توابع بخش سرولایت شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۰۵۶۷نفر (۲۹۴۷خانوار) بوده‌است.
بَرزَنُون یا بُورزنی، دهستانی است از توابع بخش سرولایت شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی ایران. مرکز این دهستان، روستای برزنون است. آرامگاه امامزاده حسین‌اصغر، یکی از زیارتگاه‌های مشهور در میان شهرستان‌های منطقه؛ و همچنین کوهی که از دیدگاه برخی ایران‌شناسان، محل برپایی آذر برزین‌مهر بوده و دین آنها در زمان حکومت ساسانیان زرتشت بوده (رشته‌کوه اردلان) در این دهستان قرار دارد. موقعیت و جغرافیا. دهستان برزنون، به مرکزیت «روستای برزنون» ، از توابع بخش سرولایت، در شمال غربی شهرستان نیشابور، و در محدوده عرض
در شمال غربی شهرستان نیشابور، و در محدوده عرض ′۳۱°۳۶ تا ′۴۲°۳۶ شمالی و طول ′۱۲°۵۸ تا ′۲۷°۵۸ شرقی، واقع شده‌است. این دهستان: از شمال، با دهستان سرولایت؛ از شرق، با دهستان بینالود؛ از جنوب شرقی، با دهستان فیروزه؛ از جنوب با دهستان طاغنکوه شمالی؛ از جنوب غربی با دهستان مشکان؛ و از شمال غربی با دهستان یام همسایه است. در محدود جنوبی دهستان (ارتفاعات محدوده امامزاده حسین‌اصغر) با ۲۰۰۰ متر، از بیشترین میزان ارتفاع؛ و در محدود شمالی دهستان؛ حوالی روستاهای اله‌آباد، خیرآباد و مورنی با ارتفاع ۱۴۰۰ متر کمترین ارتفاع
خیرآباد و مورنی با ارتفاع ۱۴۰۰ متر کمترین ارتفاع از سطح دریا مشاهده می‌شود. جمعیت و سکونت‌گاه‌ها. بر پایه سرشماری ۱۳۹۰، دهستان برزنون؛ سکونتگاه ۱۶۷۴ خانوار مشتمل بر ۵۶۹۳ نفر بوده و بر پایه سالنامه آماری ۱۳۹۰؛ این دهستان، دارای ۱۹ آبادی مشتمل بر ۸ آبادی داری سکنه و ۱۱ آبادی خالی از سکنه است. آبادی‌های مسکونی دهستان برزنون، بر پایه سرشماری ۱۳۹۰ و به ترتیب حروف الفبا و با یادکرد جمعیت عبارتند از: برزنون (۳۵۰۸)؛ تیران (۴۰۳)؛ خیرآباد (۲۴۸)؛ زهان (۹۵۱)؛ شترسنگ (۱۰۱)؛ قره‌گل (۲۳۲)؛ کلاته حاجی (۱۱۵)؛ گاوکش (۱۳۵).
قره‌گل (۲۳۲)؛ کلاته حاجی (۱۱۵)؛ گاوکش (۱۳۵). دیگر آبادی‌های این دهستان بر پایه جدول تقسیمات کشوری ۱۳۹۰ عبارتند از: باریک‌آب، تخته‌مشک، ته‌منگان، درویش‌علی مقری، رشم‌اوا (رستم‌آوا)، سه چاه، امامزاده حسین‌اصغر، قاسم‌آباد، کلاته صدوقی، مورنی و اله‌آباد. در تقسیمات کشوری. قرن معاصر تا ۱۳۶۵. بر اساس اسناد تقسیمات کشوری دوره معاصر (قرن چهاردهم خورشیدی)، دهستان برزنون امروزی دربرگیرنده بخشی از روستاها و نقاط دهستان «بار و معدن» (در برگیرنده: برزنون، تیران، خیرآباد، قره‌گل، گاوکش، تخته‌مشک، شاهزاده حسین‌اصغر،
قره‌گل، گاوکش، تخته‌مشک، شاهزاده حسین‌اصغر، باریک‌آب، ته‌منگان، مورنی، سرخ‌چشمه، ارمدک و …) به همراه چند روستا از توابع «دهستان سرولایت» (از جمله: زهان، شترسنگ، کلاته‌حاجی و اله‌آباد) قرن معاصر تا نیمه دهه ۱۳۶۰ شمسی می‌باشد. در تقسیم‌بندی که مهندس‌الملک در سال ۱۳۰۰ شمسی ارائه داده، «بار معدن فیروزه» یکی از بلوکات داوزه‌گانه ولایت نیشابور ایالت خراسان می‌باشد. مسعود کیهان نیز در کتاب «جغرافیای مفصل ایران» (تألیف سال ۱۳۱۱ ش) «بارمعدن» را در میان بخش‌های سیزده‌گانه ولایت نیشابور برشمرده است. تا اینکه طبق
ولایت نیشابور برشمرده است. تا اینکه طبق تصویب‌نامه شماره ۱۴۹۴۶ تاریخ ۱۳۲۳/۰۹/۱۸ بر پایه قانون تقسیمات جدید کشوری مصوب ۱۳۱۶؛ دهستان سرولایت به «بخش سرولایت» ارتقاء یافت و چنان‌که در جلد نهم کتاب «فرهنگ جغرافیائی ایران (چاپ ۱۳۲۹) آمده؛ بار معدن در کنار اربقائی، ماروسک و مرکزی، چهار دهستان بخش سرولایت شهرستان نیشابور را تشکیل می‌دهند. بار معدن، بر اساس اسناد سرشماری ۱۳۵۵ (اولین سرشماری رسمی کشور)، یکی از دهستان‌های سیزده‌گانه شهرستان نیشابور؛ و بر پایه اسناد سرشماری ۱۳۴۵ (دومین سرشماری رسمی کشور)، بار معدن
سرشماری ۱۳۴۵ (دومین سرشماری رسمی کشور)، بار معدن یکی از دهستان‌های چهارگانه بخش سرولایت شهرستان نیشابور (اربقایی (اربقاین)، بارمعدن، سرولایت، ماروسک) است. در سرشماری ۱۳۵۵ و ۱۳۶۵ نیز به همین گونه بوده‌است. سال‌های ۱۳۶۶ تا ۱۳۸۱. در تاریخ ۱۳۶۶/۱۰/۲۸، بر اساس تصویب‌نامه شماره ۱۱۷۹۵۲/ت۹۱۷؛ پانزده دهستان در شهرستان نیشابور ایجاد شد که یکی از آن‌ها «دهستان بینالود» بود و طبق مصویه شماره ۸۴۹۰۲/ت۱۲۵ک مورخه ۱۳۶۹/۰۸/۰۱، دهستان‌های دوگانه بینالود و سرولایت از توابع بخش سرولایت، شناسایی گردیده‌اند و چنان‌که در مستندات
سرولایت، شناسایی گردیده‌اند و چنان‌که در مستندات تقسیمات کشوری ۱۳۷۰، ۱۳۷۲، ۱۳۷۳، ۱۳۷۵، ۱۳۷۶ و ۱۳۸۱ آمده، تمامی نقاط و روستاهای حوزه دهستان برزنون امروزی، بخشی از «دهستان بینالود» را تشکیل می‌دهند. تأسیس دهستان برزنون. در اواخر سال ۱۳۸۱ و اوایل ۱۳۸۲، در پی تغییری در تقسیمات شهرستان، دهستان بینالود از بخش سرولایت منتزع شد و به بخش تحت جلگه پیوست و بخشی از این دهستان، «دهستان برزنون» امروزی را تشکیل داد. باری؛ بر پایه تصویب‌نامه شماره ۵۳۴۵۶ت۲۷۲۵۷ه‍ به تاریخ ۱۳۸۱/۱۱/۳۰ که در تاریخ ۱۳۸۱/۱۲/۲۷ به تأیید مقام
۱۳۸۱/۱۱/۳۰ که در تاریخ ۱۳۸۱/۱۲/۲۷ به تأیید مقام ریاست جمهوری اسلامی ایران رسید؛ پیرو جلسه تاریخ ۱۳۸۱/۱۲/۱۸ کمیسیون سیاسی ـ دفاعی هیئت وزیران؛ دهستان برزنون به مرکزیت روستای برزنون، مشتمل بر ۵۱ روستا، مزرعه و مکان، در برگیرنده: آرمدک، آغل بزنقوره، الله‌آباد، امامزاده حسین‌اصغر، باریک‌آب، برزنون، بینوا، تخته‌مشک، ته‌دره، به‌منگان، تیران، چشمه، خواجه‌حسن، خیرآباد، درمانگاه برزنون، درویش‌علی مقری، دیلق، رستم‌آواه، زهان، سرخ‌چشمه، سعدی، سلمه‌کاریز، سه‌چاه، شاداب، شباغوتی، شترسنگ، عشرت‌آباد، قاسم‌آباد، قره‌گل،
شباغوتی، شترسنگ، عشرت‌آباد، قاسم‌آباد، قره‌گل، قره‌مراد، رضاآباد، کارجی، کلاته آقا خودرو، کلاته آقامحمد، کلاته حاجی، کلاته حاجی غلامعلی، کلاته محمد، کلاته صدوقی، کلاته موسی، کلوتی، کلوخی سفلی، کلوخی علیا، کوره ایوب، گاوکش، گرجی دره، گرجی کو، مورفی، موزائیک‌سازی اطمینان، نهربند، یکه لنگه؛ در تابعیت بخش سرولایت شهرستان نیشابور، ایجاد و تأسیس گردید. دهستان برزنون و دهستان سرولایت، در تقسیمات کنونی، بخش سرولایت شهرستان نیشابور را تشکیل می‌دهند. پیشینه تاریخی. سرولایت، ارغیان و پیش از آن. دهستان برزنون، در بخش
ارغیان و پیش از آن. دهستان برزنون، در بخش جنوبی بخش سرولایت امروزین قرار گرفته، و سرولایت؛ چنان‌که در پیشینه‌های اسناد رسمی تقسیمات کشوری آمده، محدوده نسبتاً گسترده‌ای است که از حدود جنوب قوچان امروزی تا دهستان بار و معدن (قدیم) و از جلگه ماروسک تا مشکان و دریه یام را در قلمرو خود داشته‌است. این منطقه چنان‌که در کتب تاریخی آمده، بخشی از ولایت ارغیان قدیم بوده یا پیوندهایی ژرف با آن دارد. فریدون گرایلی، تاریخ‌نگار، سرولایت را گذرگاه ایران و توران دانسته، از پیوند تاریخ این منطقه با دوران پارتیان و از وجود
پیوند تاریخ این منطقه با دوران پارتیان و از وجود شهری تاریخی به نام جوزگان در این بوم خبر می‌دهد و تصریح می‌نماید که سرولایت اصرار زیادی را در طی قرون و اعصار در دل خویش، جای داده و کوه‌های سر به فلک کشیده آن شاهدی بر این فراز و نشیب‌هاست. آثاری همچون آرامگاه امامزاده حسین‌اصغر (ع)، گوردخمه‌ها و سرداب‌های تیران و گاوکش در دهستان برزنون، نشانه‌هایی از حیات تاریخی این بخش از بوم سرولایت نیشابور می‌باشند. همچنین باید افزود که بوم برزنون به گونه ویژه‌ای با ناحیه رِیوَند باستانی و آتشکده معروف آن، بُرزین‌مِهر،
رِیوَند باستانی و آتشکده معروف آن، بُرزین‌مِهر، پیوند دارد. پیوند با ریوند کهن. در دسته‌بندی محدوده‌های جغرافیایی و تقسیمات اوایل قرن معاصر، ناحیه دهستان برزنون، در زمره توابع دهستان «بار معدن» یا «بار و معدن» قدیم آمده‌است. دهستان بار و معدن؛ ناحیه‌ای بود نسبتاً گسترده که تخته‌مشک و گاوکش را در شرق و مرزان و ینگ را در غرب، در بر می‌گرفت و جای‌ها و آبادی‌هایی همچون تیران، برزنون، امامزاده حسین‌اصغر، معدن فیروزه، معدن نمک، برزنون، اردلان، گرماب شاهزاده و … در این ناحیه قرار داشت. در جغرافیای امروز؛ رشته‌کوه