payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۹۶۲ و ۱۹۶۳ سالانه به میزان ۲/۲۰٪ رو به کاهش بوده‌است و این در حالی است که تخمین نرخ رشد سالانه، برای سال ۲۰۰۹ ،۱/۱٪ است. سازمان جهانی سالانه تعداد زادگان، نرخ مرگ‌ومیر و نرخ رشد را به ترتیب ۱/۹۱۵٪ ،۰/۸۱۲٪ و ۱/۰۹۲٪ گزارش می‌دهد. در صد سال اخیر جمعیت به دلیل پیشرفت‌های پزشکی و افزایش کلان در قابلیت تولیدی کشاورزی که به مدد «انقلاب سبز» فراهم شد، با سرعت زیادی در حال رشد بوده‌است. در سال ۱۹۸۹ جمعیت انسانی از ۸۸ میلیون به پایین‌ترین سطح خود یعنی ۹/۷۳ میلون نفر در سال ۲۰۰۳ رسیده‌است، پس از افزایش به ۲/۷۵
نفر در سال ۲۰۰۳ رسیده‌است، پس از افزایش به ۲/۷۵ میلیون در سال ۲۰۰۶، رشد سالانه جمعیت تا سال ۲۰۰۹ که جمعیت به ۶/۷۴ میلیون می‌رسد، کاهش داشته‌است. از سال ۲۰۰۹ رشد جمعیت سالانه با شیب ثابت حدود ۴۱ میلیون نفر روبه افزایش بوده‌است، پیش‌بینی شده‌است که این رقم در سال ۲۰۵۰ به ۲/۹ بیلیون نفر می‌رسد. در دهه‌های اخیر، برخی مناطقی از جهان کاهش بسیاری در نرخ رشد داشته‌اند، این در حالی است که نرخ رشد در بسیاری از کشورهای خاورمیانه، جنوب صحرای آفریقا، و همچنین در آسیای جنوبی، جنوب شرقی آسیا و آمریکای لاتین، بالای ۲٪
جنوبی، جنوب شرقی آسیا و آمریکای لاتین، بالای ۲٪ باقی‌مانده‌است. برخی از کشورها به ویژه در اروپای شرقی، عمدتاً به علت نرخ پایین باروری، و میزان بالای مرگ و میر و مهاجرت، رشد منفی را تجربه می‌کنند. در آفریقای جنوبی رشد جمعیت به علت آمار بالای مرگ و میر ناشی از ایدز، رو به کند شدن است. تعدادی از کشورهای اروپای غربی نیز ممکن است با رشد جمعیت منفی روبه رو شوند. کاهش جمعیت ژاپن از سال ۲۰۰۵ آغاز شد چالش‌های افزایش جمعیت. جمعیت جهان در سال ۲۰۱۴ به ۸/۱ میلیارد نفر رسیده بود. از این میان، ۲/۱ میلیارد نفر در کشورهای
بود. از این میان، ۲/۱ میلیارد نفر در کشورهای توسعه یافته و ۶ میلیارد در کشورهای در حال توسعه زندگی می‌کردند (Population Reference Bureau, ۲۰۱۴). رشد پُرشتاب جمعیت، تقاضا برای زمین، غذا و آب آشامیدنی را به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه افزایش می‌دهد. رشد جمعیت در مقیاس جهانی تنش زیادی را بر منابع آب در دسترس وارد می‌کند. پیش‌بینی می‌شود، ۴۷ درصد از جمعیت جهان تا سال ۲۰۳۰ تحت تنش آبی شدید قرار گیرند؛ بنابراین تأمین آب سالم یکی از اولویت‌های مهم بسیاری از کشورها خواهد بود.
گولدن‌آی یا چشم‌طلایی فیلمی در گونه جاسوسی اکشن و محصول سال ۱۹۹۵ میلادی است. این فیلم هفدهمین محصول شرکت ایون پروداکشنز از مجموعه فیلم‌های جیمز باند و نخستین اثری است که پیرس برازنان در آن به ایفای نقش جیمز باند پرداخت. این فیلم که به کارگردانی مارتین کمبل ساخته شد، نخستین فیلم این مجموعه بود که هیچ‌یک از عناصر داستانی آثار ایان فلمینگ، نویسنده داستان‌های جیمز باند، را در بر نداشت. داستان فیلم در ابتدا توسط مایکل فرنس نوشته و سپس با همکاری سایر نویسندگان تکمیل شد. در این فیلم، جیمز باند تلاش می‌کند تا از
شد. در این فیلم، جیمز باند تلاش می‌کند تا از اقدام یک مأمور سابق ام‌آی۶ با اسم رمز ۰۰۶ (با بازی شان بین) جلوگیری کند؛ چرا که قصد دارد با استفاده از یک سلاح ماهواره‌ای، لندن را هدف قرار داده و با ایجاد فروپاشی مالی، اقتصاد جهانی را به بحران بکشاند. به دنبال کناره‌گیری آلبرت آر. براکلی از تهیه‌کنندگی فیلم‌های جیمز باند، "گلدن‌آی" نخستین فیلم این مجموعه بود که بدون مشارکت مستقیم او تولید شد. تهیه‌کنندگی این فیلم را دختر او، باربارا براکلی، به همراه مایکل جی. ویلسون بر عهده داشتند. با این حال، آلبرت براکلی
ویلسون بر عهده داشتند. با این حال، آلبرت براکلی همچنان به عنوان مشاور تهیه‌کننده در روند ساخت فیلم حضور داشت و با درگذشت او در سال ۱۹۹۶، این اثر به آخرین پروژه سینمایی‌اش تبدیل شد. این فیلم نخستین اثر در مجموعه فیلم‌های جیمز باند بود که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و پایان جنگ سرد ساخته شد و وقایع آن، زمینه‌ساز رویدادهای فیلم شدند. تصویربرداری اصلی "گلدن‌آی" از ژانویه تا ژوئن ۱۹۹۵ در بریتانیا، روسیه، مونت‌کارلو و پورتوریکو انجام شد. این فیلم همچنین نخستین پروژه‌ای بود که در استودیوی تازه‌تأسیس لیوزدن
پروژه‌ای بود که در استودیوی تازه‌تأسیس لیوزدن فیلم‌برداری شد. "گلدن‌آی" نخستین فیلم جیمز باند بود که از تصاویرسازی رایانه‌ای بهره می‌برد و همچنین آخرین فیلمی بود که در دوران حرفه‌ای ناظر جلوه‌های ویژه، درک مدینگز، ساخته شد. به دنبال ایجاد اختلافات حقوقی، "گلدن‌آی" پس از یک وقفه شش‌ساله اکران شد. در این مدت، قرارداد تیموتی دالتون به پایان رسید و او از بازی در نقش جیمز باند کناره‌گیری کرد؛ در نتیجه، پیرس برازنان جایگزین او شد. نقش ام نیز با بازی جودی دنچ بازآفرینی شد. او نخستین زنی بود که در نقش این شخصیت
شد. او نخستین زنی بود که در نقش این شخصیت ظاهر می‌شد. سامانتا باند نیز برای نقش خانم مانی‌پنی جایگزین کارولین بلیس شد. تنها بازیگری که نقش پیشین خود را حفظ کرد، دزموند لولین در نقش کیو بود. "گلدن‌آی" با فروش بیش از ۳۵۶ میلیون دلار، عملکرد بسیار بهتری از سایر فیلم‌های جیمز باند در دهه ۱۹۸۰ داشت و به چهارمین فیلم پرفروش سال ۱۹۹۵ و پرفروش‌ترین فیلم جیمز باند از زمان مون‌ریکر (۱۹۷۹) تبدیل شد. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و بازی برازنان به‌عنوان جانشین شایسته شان کانری تحسین شد. این فیلم همچنین
جانشین شایسته شان کانری تحسین شد. این فیلم همچنین نامزد دریافت جوایز بهترین جلوه‌های ویژه بصری و بهترین صدا از آکادمی فیلم و تلویزیون بریتانیا شد. فیلم فردا هرگز نمی‌میرد پس از "گلدن‌آی" و در سال ۱۹۹۷ به نمایش درآمد. خلاصه داستان. در سال ۱۹۸۶، مأموران MI6، جیمز باند و الک ترولیان، به یک آزمایشگاه مخفی سلاح‌های شیمیایی شوروی نفوذ می‌کنند. پس از اینکه باند شاهد به‌ظاهر اعدام ترولیان توسط سرهنگ آرکادی گریگوروویچ اوروموف، فرمانده پایگاه، می‌شود، محل را نابود کرده و با یک هواپیمای دزدیده شده فرار می‌کند. نه سال
و با یک هواپیمای دزدیده شده فرار می‌کند. نه سال بعد و پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، باند تلاش می‌کند از سرقت یک هلیکوپتر هجومی یوروکوپتر تایگر توسط زنیا اوناتوپ، عضو سازمان جنایی جانوس، در نمایش نظامی مونت‌کارلو جلوگیری کند اما موفق نمی‌شود. در لندن، باند به همراه کارکنان MI6 حادثه در سورنایا، سیبری را زیر نظر می‌گیرند؛ هلیکوپتر دزدیده شده در یک سایت راداری ظاهر شده و ناگهان انفجاری الکترومغناطیسی باعث نابودی سایت، چند جنگنده روسی و اخلال در ماهواره‌های مدار می‌شود. M جدید باند را مأمور تحقیق می‌کند؛
مدار می‌شود. M جدید باند را مأمور تحقیق می‌کند؛ مشخص می‌شود این انفجار از ماهواره‌ای نظامی شوروی به نام «گلدن‌آی» که مجهز به سلاح الکترومغناطیسی هسته‌ای است، نشأت گرفته. در حالی که جانوس مظنون اصلی است، باند به دخالت اوروموف، حالا ژنرال، مشکوک است، چون برای فعال کردن این سلاح دسترسی‌های سطح بالا لازم است. باند به سنت پترزبورگ می‌رود و با مأمور CIA جک وید تماس می‌گیرد که او را به ملاقات والنتین دیمیترویچ زوکوفسکی، مأمور سابق KGB و حالا گنگستر، راهنمایی می‌کند تا واسطه ملاقات با جانوس شود. در ملاقات با
می‌کند تا واسطه ملاقات با جانوس شود. در ملاقات با جانوس، همراه با اوناتوپ، باند متوجه می‌شود رهبر گروه، ترولیان، که مرگش ساختگی بود، انتقام والدینش را می‌گیرد؛ والدینی که در جریان جنگ جهانی دوم به خاطر همکاری با متفقین به اتحاد جماهیر شوروی بازگردانده شده و توسط بریتانیا رها شده بودند. باند و برنامه‌نویس ناتالیا سیمونوا که از حمله سورنایا جان سالم به در برده، در همان هلیکوپتر تایگر دزدیده شده اسیر می‌شوند. آن‌ها موفق به فرار می‌شوند اما توسط وزیر دفاع روسیه، دمیتری میشکین، بازداشت و مورد بازجویی قرار
روسیه، دمیتری میشکین، بازداشت و مورد بازجویی قرار می‌گیرند. میشکین تأیید می‌کند اوروموف در حمله گلدن‌آی دست دارد و برنامه‌نویس دیگر، بوریس گریشِنکو، نیز در قید حیات و در خدمت جانوس است. پیش از اقدام میشکین، اوروموف او را می‌کشد و ناتالیا را می‌دزدد. باند سوار تانک T-55 شده و اوروموف را در قطار موشکی جانوس تعقیب و می‌کشد و پیش از انفجار قطار با ناتالیا فرار می‌کند. باند و ناتالیا به کوبا می‌روند و بوریس را در جنگل‌های جزیره پیدا می‌کنند. هنگام پرواز، مورد حمله قرار می‌گیرند؛ اوناتوپ از هلیکوپتر پایین آمده
قرار می‌گیرند؛ اوناتوپ از هلیکوپتر پایین آمده حمله می‌کند اما باند هلیکوپتر را نابود و او را فلج می‌کند. آن‌ها پایگاه مخفی زیر دریاچه مصنوعی‌ای را کشف می‌کنند که آنتن ماهواره در آن قرار دارد. باند حین نصب بمب دستگیر می‌شود و ترولیان هدف خود برای دزدیدن پول بانک انگلستان و نابود کردن سوابق مالی با گلدن‌آی را فاش می‌کند. هدف ترولیان از انفجار الکترومغناطیسی ایجاد فروپاشی اقتصادی و بازگشت انگلستان به عصر حجر است. ناتالیا با هک ماهواره، آن را برای ورود به جو و نابودی خود برنامه‌ریزی می‌کند اما دستگیر می‌شود.
نابودی خود برنامه‌ریزی می‌کند اما دستگیر می‌شود. بوریس تلاش می‌کند برنامه را لغو کند اما با بمب مخفی‌شده در قلم Q Branch مواجه می‌شود که باند آن را به داخل مواد شیمیایی پرت می‌کند و انفجاری ایجاد می‌شود که به فرارشان کمک می‌کند. باند با ایجاد اختلال در سیستم آنتن، مانع بازگشت کنترل ماهواره توسط بوریس می‌شود. ترولیان تلاش می‌کند باند را متوقف کند اما در درگیری درون آنتن گیر می‌افتد و باند او را به پایین پرتاب می‌کند. ماهواره گلدن‌آی نابود می‌شود. ناتالیا باند را با هلیکوپتر نجات می‌دهد و پایگاه منفجر
باند را با هلیکوپتر نجات می‌دهد و پایگاه منفجر می‌شود. بقایای پایگاه روی ترولیان سقوط کرده و او کشته می‌شود، در حالی که بوریس نیز در انفجاری ناشی از مخازن نیتروژن مایع جان می‌دهد. پس از فرود در مرتع، باند و ناتالیا آماده لذت بردن از آرامش هستند که جک وید و نیروهای تفنگداران آمریکایی می‌رسند و آن‌ها را به پایگاه دریایی گوانتانامو منتقل می‌کنند.
لاته ماکیاتو نام نوعی نوشیدنی قهوهٔ ایتالیایی است که از شیر جوشیده‌شده کف کرده و مقدار کمی قهوهٔ پررنگ (اسپرسو) تهیه می‌شود. طرز تهیه. در زبان ایتالیایی لاته (Latte) به معنای شیر و ماکیاتو (Macchiato) به معنای خال‌خال، نقش‌دار یا لکه‌دار شده است و لاته ماکیاتو، معنای شیر نقش‌دار یا لکه‌دار شده را می‌دهد. برای تهیهٔ این نوشیدنی در حدود ۲۴۰ میلی‌لیتر شیر داغ کف کرده را درون فنجان یا لیوان ریخته و روی آن را با مقدار کمی اسپرسو (در حدود ۴۵ میلی‌لیتر) «لکه‌دار» می‌کنند. اسپرسو از لایهٔ کف‌مانند روی شیر عبور کرده
اسپرسو از لایهٔ کف‌مانند روی شیر عبور کرده و با حرکت به سمت پایین به سطح مایع آن می‌رسد و نوشیدنی‌ای سه لایه و سه رنگ (سفید-قهوه‌ای-سفید) را به‌وجود می‌آورد.
پیدایش عکاسی و گسترش روش‌های گوناگون آن در ایران، با اختلاف حدود سه سال از اعلام موجودیت عکاسی در فرانسه روی داده است. صنعت عکاسی بر روی کاغذ حساس در سال ۱۸۳۹ میلادی به وجود آمد و در سال ۱۸۴۱ میلادی پلاک‌های شیشه برای عکاسی اختراع گردید و از نمونه موجود این اختراعات و همهٔ انواع وسایل عکسبرداری دو تا سه سال پس از اینکه به بازار می‌آمد به‌طور هدیه به‌دست پادشاه ایران می‌رسید. عکاسی در ایران در دوران پهلوی بر پایهٔ دانش اصولی و با لوازم روز، گسترش بسیاری یافت و زیرساخت آموزشی و انسانی قابل توجهی به‌دست‌آورد.
و زیرساخت آموزشی و انسانی قابل توجهی به‌دست‌آورد. پس از آن، در دوره جمهوری اسلامی نیز عکاسی در ایران با پیدایش شبکه‌های اجتماعی به رونق گسترده‌ای دست یافته است. سبک‌های عکاسی مد و تبلیغاتی توانستند در این دوران، بسیار درآمدزا باشند. پیشینه. دوران نخستین. نخستین دستگاه‌های عکاسی به روش داگرئوتیپ، به درخواست محمد شاه قاجار از کشورهای روسیه و انگلیس به دربار ایران وارد شد. دستگاه‌های عکس‌برداری روسیه که پیش‌کش‌های امپراتور بودند، زودتر رسیدند و نیکلای پاولوف دیپلمات جوان روس، این دستگاه‌ها را به تهران آورد و
جوان روس، این دستگاه‌ها را به تهران آورد و در میانهٔ دسامبر ۱۸۴۲ م (آذر ۱۲۲۱ ه‍.ش) نخستین عکس‌برداری در ایران را انجام داد. ملک قاسم میرزا شاهزادهٔ ایرانی و ژول ریشار فرانسوی نیز از جمله پیشروانی هستند که در ایران، به شیوه داگرئوتیپ، عکسبرداری کرده‌اند. بر پایهٔ نوشتارهایی دیگر، نخستین عکس‌برداری بر روی صفحهٔ نقره در سال ۱۲۶۰ هجری قمری در تبریز، هنگامی که ناصرالدین میرزا ولیعهد بود انجام شده است. این دو دستگاه دوربین داگرئوتیپ یکی اهدایی از طرف ملکه انگلیس و دیگری هدیه امپراتور روسیه بودند. به جز یک عکس،
و دیگری هدیه امپراتور روسیه بودند. به جز یک عکس، هیچ‌کدام از عکس‌های داگرئوتیپ ایرانی، باقی نمانده‌اند اما برخی از آن‌ها از جمله پرتره محمد شاه و ناصرالدین میرزای ولیعهد به دست کمال‌الملک رسیده و او از روی آنان، پرتره‌های نقاشی ساخته است. در سال‌های آغازین پیدایش عکاسی در ایران برخی از اروپاییانی که در مشاغل گوناگون در استخدام دولت ایران بودند نیز به تجربیاتی اندک در این زمینه دست زدند. این افراد بیشتر آموزگاران رشته‌های گوناگون دارالفنون بودند که آموزشگاهی فنی برای تربیت افسران، مهندسان نظامی و غیرنظامی،
فنی برای تربیت افسران، مهندسان نظامی و غیرنظامی، پزشکان و مترجمان زبان‌های خارجی به‌شمار می‌آمد و به دست امیرکبیر پایه‌ریزی و در سال ۱۸۵۰ م بنیان‌گذاری شده بود. شماری عکاس ایرانی در این دوران، کارهایی ثبت کرده‌اند؛ مانند شاهزاده ملک قاسم میرزا که شاید نخستین عکاس ایرانی باشد، آقا رضا عکاس‌باشی، نخستین عکاس حرفه‌ای و پرکار دربار ناصرالدین شاه که بسیاری از سفرها مراسم و جنبه‌های گوناگون دوران حکومت طولانی ناصرالدین شاه را ثبت کرده است. باید خاطرنشان ساخت که نمونه عکس‌های دوره محمدشاه (که البته هیچ‌کدام باقی
عکس‌های دوره محمدشاه (که البته هیچ‌کدام باقی نمانده‌اند) را نباید با صنعت عکاسی مرسوم امروز یکی دانست، زیرا صنعت عکاسی (فتوگرافی) در سال ۱۲۶۵ هجری قمری ۱۸۴۹ میلادی اختراع شده است یعنی یک سال بعد از درگذشت آن پادشاه، و آنچه در عهد محمدشاه وجود داشت و ریشار خان عمل می‌کرد دستگاه داگرئوتیپ بود که در سال ۱۸۳۹ میلادی به وجود آمده بود. در همان دورانی که ایرانی‌ها سرگرم آموختن عکاسی بودند، خارجی‌های مقیم ایران و گردشگران، مشغول عکاسی از ایران بودند. نخستین مجموعهٔ عکس از اثرهای تاریخی ایران توسط لوئیجی پشه،
عکس از اثرهای تاریخی ایران توسط لوئیجی پشه، سرهنگی از ناپل در گردش ایران تهیه شد. ناصرالدین‌شاه بارها به وی لقب «عکاس‌باشی» داد. نسخه دومی نیز از این مجموعه در همان سال تهیه و برای ویلیام یکم، پادشاه پروس فرستاد شد. آلبوم دیگری نیز به موزه متروپولیتن نیویورک اهدا شده که شامل ۷۵ قطعه عکس است و احتمالاً همان آلبومی است که برای پادشاه پروس ارسال شده بود. این آلبوم دراصل متعلق به اردشیر میرزا، نوه فتحعلی شاه بود. اهداکننده این آلبوم معتقد است که «پشه» یک از چندین عکاسی است که آثارشان در آن مجموعه گردد آمده
چندین عکاسی است که آثارشان در آن مجموعه گردد آمده است. آلبوم متروپولیتن شامل موضوعات متعددی است. قدیمی‌ترین عکس‌های این آلبوم بین سال‌های ۱۸۵۲ (میلادی) تا ۱۸۵۵ م گرفته شده‌اند. سه پرتره از ناصرالدین‌شاه در جوانی و یک عکس گروهی در این مجموعه وجود دارد. بیشتر تصاویر این آلبوم نشان‌دهندهٔ معماری آن روزگار است. عکس‌های وی سند تاریخی‌ای است که گویای وضعیت زندگی مردم و درباریان است. گرچه در این عکس‌ها زنان وجود ندارند، اما مردان طبقه‌های گوناگون اجتماع حضور مشخص دارند و سلسله مراتب اجتماعی آن‌ها با چگونگی قرار
دارند و سلسله مراتب اجتماعی آن‌ها با چگونگی قرار گرفتن در تصویر نشان داده شده است. عکس‌های او از مکان‌های تاریخی ایران در نمایشگاه جهانی هاریس به نمایش درآمد و نشان افتخار دریافت کرد. برجسته‌ترین و پرکارترین عکاس حرفه‌ای ایران در پایان قرن نوزدهم، آنتوان سوریوگین بود که سراسر ایران را زیر پا نهاد و از مردم، مناظر، معماری و اشیاء عکس‌های زیادی گرفت. عکس‌های وی در سفرنامه‌ها و داستان‌ها فراوان مورد استفاده قرار می‌گرفت بی‌آنکه نامی از وی برده شود. سوریوگین محیط خود را با دید همه‌جانبه‌ای تصویر می‌کرد. کارگاه
خود را با دید همه‌جانبه‌ای تصویر می‌کرد. کارگاه وی در خیابان دولت در تهران قرار داشت و عکس‌هایش در نمایشگاه بروکسل در ۱۸۹۷ (میلادی) به کسب مدال طلا نایل شد. سوریوگین به کیفیت نور و تغییرات آن توجه خاص داشت و پیداست که اغلب عکس‌هایش را در اواسط روز می‌گرفته است. وی اغلب فرد یا گروهی را در زمینهٔ عکس‌هایش قرار می‌داد تا ضمن نشان دادن تاریخی بودن موضوع، مقیاس را نیز ببینند. یکی از تکنیسین‌های عکاسخانه عبداله‌میرزا به نام ایوانوف که برای خود اسم ایرانی روسی‌خان را انتخاب کرده بود، پس از سفر به روسیه، با یکی از
را انتخاب کرده بود، پس از سفر به روسیه، با یکی از شرکت‌های لوازم عکاسی برای تهیه شیشه، کاغذ و مقوای عکاسی قراردادی منعقد نمود و در خیابان علاءالدوله عکاسخانه‌ای دایر نمود. عکس‌های او همه مارک روسی‌خان دارند. در انقلاب مشروطه و چند سال بعد، این عکاس‌خانه مرکز آزادیخواهان و اغلب عکس‌های آن مربوط به بزرگان مشروطه و مهاجرت و غیره بوده است. این عکاسخانه تا سال ۱۲۹۹ هجری شمسی دایر بوده است. روسی‌خان با محمدعلی شاه به اروپا رفت و کارهای عکاسخانه توسط مهدی مصورالملک ادامه یافت و سپس تعطیل شد. تصاویری که از
ادامه یافت و سپس تعطیل شد. تصاویری که از ساختمان‌ها و کاخ‌های آن دوران به جا مانده، برای پژوهش ایران عهد قاجار ارزشی مستند دارند و داده‌هایی از نظام حکومتی آن دوره را فراهم می‌کنند. گسترش بیشتر در دوره قاجار. دوره پنجاه ساله سلطنت ناصرالدین شاه را باید دوره شکوفایی عکاسی در دوران قاجار یا ایران قرن نوزدهم میلادی دانست. او که خود اهل هنر بود، به عکاسی علاقه‌مند گردید و بر گسترش آن در درون دربار همت گماشت. او با بنیان‌گذاری عکاسخانه کاخ گلستان و پشتیبانی از عکاس‌ها، توانست تصاویر یا اسناد هنری و تاریخی
از عکاس‌ها، توانست تصاویر یا اسناد هنری و تاریخی گران‌بهایی از ایران آن دوره ثبت کند. ناصرالدین شاه در شمار نخستین افراد از خانواده سلطنتی بود که پیش از بر تخت نشستن، تصویرش بر صفحه داگرئوتیپ ثبت شد. شاید همین موضوع، بعدها شیفتگی بیش از حد او به عکاسی و حمایت‌های گسترده او از این فن و هنر را در سال‌های طولانی سلطنت را به دنبال آورد و زمینه‌ساز رواج گسترده عکاسی در ایران و کاربردهای گوناگون آن شد. خود او عکاس توانایی بود و نه تنها از افراد خانواده سلطنتی عکس می‌گرفت، بلکه چهره‌های بسیاری نیز از خود به جا
می‌گرفت، بلکه چهره‌های بسیاری نیز از خود به جا گذاشته است. پیامدهای عکاسی بر کار نقاشان دوره قاجار نیز آشکار است. در نگاره‌هایی که خانزاد اسماعیل از ناصرالدین شاه کشیده، شاه با همان کتی نشان داده شده که در عکسی از همان دوره دیده می‌شود. عکاسان دورهٔ قاجار را سه دسته تشکیل می‌دادند: مبنای کار نخستین عکاس‌های اروپایی توجه به فرم و اصول زیباشناختی بود، اما عکاسان ایرانی اروپائیان را سرمشق خود قرار می‌دادند. آنچه از روی آثار و نوشته‌های دوران قاجار به‌دست آمده نشان می‌دهد که ایران در اواخر قرن نوزدهم در حال
نشان می‌دهد که ایران در اواخر قرن نوزدهم در حال دگرگونی بوده است و جامعهٔ سنتی ایران در تلاش برای انطباق خود با علوم و فنون و اندیشه‌های غرب به سر می‌برده است. از اوایل پادشاهی مظفرالدین‌شاه در ۱۳۱۴ قمری، عبداله میرزا در بالاخانه‌های دارالفنون عکاسخانه‌ای دایر نمود و عکاسی را پرکاربردتر کرد. بسیاری از عکاس‌های بعدی از شاگردان وی بوده‌اند. این عکاسخانه تا اوایل مشروطیت کار می‌کرد و عکاس دیگری کارهای عکاسی درباری را انجام می‌داد، به نام میرزا ابراهیم‌خان عکاس‌باشی که از خدمتگزاران دربار مظفرالدین‌شاه بوده
که از خدمتگزاران دربار مظفرالدین‌شاه بوده است. معروف است که مظفرالدین‌شاه سخت شیفتهٔ عکاسی بود و خود عکاس آماتور بوده است. دوران پهلوی اول. از ۱۳۲۷ تا ۱۳۳۲ ه‍.ش مطبوعات که سرچشمهٔ فعالیت آن‌ها از جنبش مشروطیت شروع شده بود، فعالیت وسیع‌تری یافتند و کاربرد عکس بیشتر شد و دگرگونی‌های اساسی در عکس‌ها نمایان شد. عکس‌های این دوران بسیار برجسته و متفاوت هستند. دوران پهلوی دوم. دوران پهلوی دوم، دوران ورود همه‌جانبه فنون و تجهیزات غربی به ایران و روی‌آوری هنرمندان به شیوه‌های مدرن غربی بود. در این دوران با پیشرفت
به شیوه‌های مدرن غربی بود. در این دوران با پیشرفت تجهیزات عکاسی و گسترش فعالیت مطبوعات، عکس به عنصری مهم و اثرگذار تبدیل گشت. عکاسی مطبوعاتی که کمابیش رونقی داشت با کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ ه‍.ش دوباره دچار رکود و رخوت شد و عکاسی در حاشیه قرار گرفت. عکس‌های دههٔ ۳۰ و ۴۰ شمسی بیشتر جنبهٔ تبلیغاتی و رسمی داشتند. در اواخر دههٔ ۴۰ به‌دلیل گسترش گرایش‌های هنری و پیچیده شدن مبارزه‌ها، به‌تدریج فضای تازه‌ای به وجود آمد که عکاسی را نیز زیر اثر خود گرفت. در این دوره، حکومت ایران درمی‌یابد که با بهره‌گیری از عکاسی،
حکومت ایران درمی‌یابد که با بهره‌گیری از عکاسی، می‌تواند دید همگانی را سودهی کند و برای نخستین‌بار در ایران، دانش و تجهیزات روز عکاسی به شکلی گسترده و سازماندهی‌شده به‌کار گرفته می‌شوند. در دوران پهلوی به ویژه در واپسین دو دههٔ آن، ایران توانست جایگاه خوبی در عکاسی به‌دست‌آورد و از زیرساخت آموزشی و انسانی قابل توجهی نیز در این زمینه برخوردار گردد. عکاسی در دوران معاصر. عکاسی در ایران معاصر، به‌ویژه پس از انقلاب ۱۳۵۷، مسیری چندلایه و متأثر از تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی طی کرده است. دههٔ ۱۳۶۰ با تمرکز بر
و فرهنگی طی کرده است. دههٔ ۱۳۶۰ با تمرکز بر عکاسی جنگ (دفاع مقدس) آغاز شد که در آن، ثبت لحظات جبهه و زندگی روزمره در شرایط جنگی، رویکردی مستند و گاه شاعرانه به خود گرفت. در دهه‌های بعد، به‌ویژه از اوایل دههٔ ۱۳۸۰، عکاسی هنری و مفهومی در ایران رشد چشم‌گیری یافت. هنرمندانی مانند شیرین نشاط، شادی قدیریان، نیوشا توکلیان، مهران مهاجر و احمدرضا احمدی، با پرداختن به مفاهیمی چون هویت زن، سنت و مدرنیته، مهاجرت، خودسانسوری، خاطره و سکوت، آثارشان را در صحنه‌های بین‌المللی به نمایش گذاشتند. در این دوره، گسترش
بین‌المللی به نمایش گذاشتند. در این دوره، گسترش رسانه‌های دیجیتال، شبکه‌های اجتماعی، جشنواره‌های داخلی و بین‌المللی (مانند جشن تصویر سال)، و ظهور ژانرهایی مانند عکاسی خیابانی، طبیعت بی‌جان، و پرتره‌ی مفهومی موجب شد نسل تازه‌ای از عکاسان مستقل وارد فضای حرفه‌ای شوند و مرزهای میان مستندسازی و بیان هنری را جابه‌جا کنند. سبک‌های عکاسی در ایران. عکاسی فشن (مد). عکاسی فشن و مد در ایران، به‌عنوان زیرشاخه‌ای از عکاسی تبلیغاتی، با هدف معرفی کالاهای مد و پوشاک از راه عکس‌ها و مدل‌ها، رواج داشته است. این زمینه اگرچه
عکس‌ها و مدل‌ها، رواج داشته است. این زمینه اگرچه در دهه‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰ با رشد شبکه‌های اجتماعی و برندهای ایرانی رونق گرفته است اما همواره با چالش‌هایی مانند محدودیت‌های فرهنگی، کمبود مدل‌های زن حرفه‌ای و هزینه‌های بالای تجهیزات و تولید روبرو بوده است. اقتصاد عکاسی فشن در ایران به‌طور عمده وابسته به همکاری با برندهای پوشاک، مجله‌های مد و پلتفرم‌های آنلاین است؛ اما رقابت فشرده و نبود زیرساخت‌های استاندارد، توسعه آن را در دوران جمهوری اسلامی محدود کرد. با این حال، عکاسان ایرانی با تکیه بر خلاقیت و بهره‌گیری
حال، عکاسان ایرانی با تکیه بر خلاقیت و بهره‌گیری از لوکیشن‌های ویژه، توانسته‌اند سبک‌های بومی و مدرن را در این ژانر تلفیق کنند. محدودیت‌های نمایش بدن زنان در عکاسی فشن و مدلینگ در ایران، تحت تأثیر هنجارهای دیکته‌شده توسط حکومت جمهوری اسلامی و قوانین پوشش این حکومت، یکی از چالش‌های اصلی این زمینه بوده است. این محدودیت‌ها، عکاسان و برندها را به بهره‌گیری از سبک‌های خلاقانه‌تر در ارائه پوشاک و اکسسوری زنانه واداشته، اما گاه مانع از رقابت با استانداردهای جهانی شده است. الزام به رعایت پوشش کامل، به‌ویژه در
شده است. الزام به رعایت پوشش کامل، به‌ویژه در تبلیغات تجاری و رسانه‌های همگانی، تنوع ژست‌ها و زوایای عکاسی را کاهش داده و خلاقیت عکاسان را به سمت تأکید بر جزئیات پوشاک، آرایش، چهره و پس‌زمینه‌ها سوق داده است. این شرایط، اگرچه فرصت‌هایی برای نوآوری ایجاد کرده، اما هزینه‌های تولید و زمان موردنیاز برای دستیابی به تصاویر جذاب را افزایش داده است. در نمونه‌ای، بهره‌گیری از لگ و جوراب‌شلواری برای مدل‌های زن، برای پیشگیری از نمایش پاها رخ می‌داده است. عکاسی ورزشی. عکاسی ورزشی در ایران، به‌طور حرفه‌ای از دورهٔ
عکاسی ورزشی در ایران، به‌طور حرفه‌ای از دورهٔ پهلوی آغاز گردید. این حوزه، از پوشش رویدادهای درون‌مرزی تا همکاری با رسانه‌ها و فدراسیون‌های ورزشی، به خلاقیت و تجهیزات پیشرفته وابسته است. محدودیت‌های نمایش بدن زنان در عکاسی ورزشی، به‌ویژه در رشته‌هایی مانند شنا یا ژیمناستیک، چالش‌هایی ایجاد کرده است. قوانین پوشش حکومت جمهوری اسلامی، عکاسان را به استفاده از زوایای ویژه و تمرکز بر چهره، نماهای کلی زمین مسابقه و تجهیزات ورزشی سوق داده و گاه گوناگونی بصری تصاویر را محدود کرده است. این محدودیت‌ها، اگرچه خلاقیت در
محدود کرده است. این محدودیت‌ها، اگرچه خلاقیت در کادربندی را تقویت کرده، اما نیاز به آموزش تخصصی و هماهنگی با نهادهای حکومت را افزایش داده است. چالش‌ها. در گزارشی در سال ۲۰۱۶، رئیس انجمن عکاس‌های کرمانشاه، ایران، با اشاره به قیمت دلار گفت که قیمت بالای لوازم عکاسی در ایران، مهم‌ترین مشکل عکاس‌های ایرانی است. تبعیض علیه زنان نیز در عکاسی ایران دارای پیشینه است. یلدا معیری در این باره گفت: «دلیل این مسئله (مشکل اشتغال عکاس‌های خبری زن) فقط جنسیت است. به خاطر اینکه از نگاه جامعه، عکاسی یک کار مردانه است، زنان
از نگاه جامعه، عکاسی یک کار مردانه است، زنان را اصلاً استخدام نمی‌کنند و می‌گویند ما اصلاً با زن کار نمی‌کنیم». معیری افزود: «۹۵ درصد زنانی که عکاس خبری و مستند هستند بیکار هستند یا قراردادهای موقت و بعضاً ظالمانه دارند». عکاسان مد ایرانی نیز در دوران جمهوری اسلامی ایران، دچار محدودیت‌های قانونی شدند. نیاز به مجوز برای بسیاری از سبک‌ها و لوکیشن‌های عکاسی، باعث کاهش یا کندی توسعه عکاسی در ایران بوده است. همچنین عکاسانی که از رویدادهای سیاسی‌اعتراضی دوره جمهوری اسلامی ایران عکاسی کرده‌اند، با مشکلاتی روبرو
اسلامی ایران عکاسی کرده‌اند، با مشکلاتی روبرو شده‌اند.
حبیب‌الله بدیعی (زادهٔ ۴ فروردین ۱۳۱۲ در ازان‌ده سوادکوه – درگذشتهٔ ۲۷ مهر ۱۳۷۱ در تهران)، موسیقی‌دان و نوازندهٔ ویلن اهل ایران بود. او از سال ۱۳۲۹ به عنوان تک‌نواز با برنامهٔ موسیقی ارتش همکاری کرد و سال بعد بود که رسماً وارد ارکستر ابراهیم منصوری شد. حبیب‌اللّه بدیعی در سال ۱۳۳۱ در فیلم «ولگرد» صدای قوامی و شمس را با ویلن همراهی کرد. در سال‌های ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۴ ارکستر کوچکی تشکیل داد که خوانندهٔ آن شمس بود. همکاری هنری وی با شمس بالآخره منجر به ازدواج این دو شد. ازدواجی که حواشی بسیار داشت و سرانجام به طلاق
شد. ازدواجی که حواشی بسیار داشت و سرانجام به طلاق انجامید. این ارکستر تا پایان سال ۱۳۳۶ هر شب جمعه برنامهٔ رادیویی داشت. یک سال بعد وی وارد برنامهٔ گل‌ها شد و با خوانندگانی چون مرضیه، الهه، پوران، دلکش، رؤیا و شمس همکاری کرد. وی حدود ۲۰۰ آهنگ ساخته است که یکی از معروف‌ترین آن‌ها کعبهٔ دل‌ها با صدای الهه است. زندگی‌نامه. حبیب‌اللّه بدیعی در ۴ فروردین ۱۳۱۲ در روستای ازان‌ده از توابع شهرستان سوادکوه متولد شد. دو ساله بود که پدرش سواد کوه را ترک و در شهر ساری اقامت گزید و به کار فلاحت و تجارت پرداخت. او هنگام
گزید و به کار فلاحت و تجارت پرداخت. او هنگام ۸ سالگی به همراه خانوادهٔ خود به تهران آمد و مقیم این شهر شد. در ساری برادر بزرگ حبیب برای خود ویولنی تهیه کرده و نزد یک نوازندهٔ ارمنی به فراگرفتن ویولن مشغول می‌شود ولی بعد از دو سال از ادامهٔ کار خسته شده و نواختن ویولن را ترک می‌کند. در این زمان حبیب گهگاهی بدون اجازه و دور از چشم برادر مشتاقانه دستی به آرشهٔ ویلن برده و می‌نواخت. این عمل از دید برادر مخفی نماند و وقتی علاقهٔ شدید او را نسبت به موسیقی می‌بیند، ویولن را به او هدیه می‌کند. پدر و مادرش که به
ویولن را به او هدیه می‌کند. پدر و مادرش که به تعلیم و تربیت وی مانند سایر فرزندان خود علاقه‌مند بودند، بر تحصیلات او نظارت دقیق داشتند و او تا اخذ لیسانس از دانشکده علوم، تمام مراحل تحصیلی را با موفقیت به پایان رسانید. سال ۱۳۲۶ بود که حبیب نوجوان پس از مدتی تمرین نزد خود به کلاس لطف‌الله مفخم پایان می‌رود. لطف‌الله مفخم پایان یکی از شاگردان ابوالحسن صبا بود چنان‌که اغلب ردیفهای صبا به خط و اهتمام این هنرمند نوشته و چاپ شده است. وی برای سه سال حبیب‌الله بدیعی را در فراگیری ردیف‌های صبا تعلیم می‌دهد. بدیعی