payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ورزشگاه فرانسیسکو دل لا هرا با ظرفیت ۱۱٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر آلمندرالخو ایالت اکسترمادورا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۶ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال اکسترمادورا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه گران کاناریا با ظرفیت ۳۲٬۵۲۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر لاس پالماس ایالت جزایر قناری واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۳ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال لاس پالماس در آن برگزار می‌گردد. به علت جدایی جزایر قناری از خاک اصلی اسپانیا، این ورزشگاه بیشترین مسافت را با تمامی ورزشگاه‌های دیگر حاضر در لالیگا دارد.
ورزشگاه الیودرو رودریگز لوپز با ظرفیت ۲۳٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر تنریفه ایالت جزایر قناری واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۲۵ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال تنریف در آن برگزار می‌گردد. این ابعاد 107 * 70 متر، و آن را از ورزشگاه با بزرگترین منطقه از زمینه جزایر قناری. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه آنتونیو خوزه الولا با ظرفیت ۱۰٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر تودلا ایالت نابارا واقع شده است. این ورزشگاه در سال ۱۹۶۹ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال تودلانو در آن برگزار می‌گردد.
ورزشگاه خوزه ریکو پرز با ظرفیت ۳۰٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر آلیکانته ایالت والنسیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۷۴ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال هرکولسباشگاه فوتبال آلیکانته در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه جدید بالاسترا با ظرفیت ۸٬۱۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر پالنسیا ایالت کاستیا و لئون واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۴۳ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال پالنسیا در آن برگزار می‌کیرد جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه لاس‌گاوناس با ظرفیت ۱۶٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر لگرنیو ایالت لاریخا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۲ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال لگرنیوس در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه لاسساره با ظرفیت ۸٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر باراکالدو ایالت سرزمین باسک واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۱ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال باراکالدو در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه لینارخوس با ظرفیت ۱۲٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر لینارس ایالت اندلس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۵۶ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال لینارس در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه مندیزوروتسا با ظرفیت ۱۹٬۹۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر بیتوریا ایالت سرزمین باسک واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۲۴ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال دپورتیوو آلاوز در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه چند منظوره سان لازارو با ظرفیت ۱۳٬۵۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر سانتیاگو د کمپوستلا ایالت گالیسیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۳ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال کمپوستلا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه مونیفیپال چاپین با ظرفیت ۲۲٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر خرزدلا فرونترا ایالت اندلس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۸۸ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال خرز در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه مونیفیپال دلالینیا دلا کونفپفیون با ظرفیت ۲۰٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر کونفپفیون ایالت اندلس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۶۹ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال لیننسی در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه مونیسیپال خوان روخاس با ظرفیت ۱۲٬۵۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر آلمریا ایالت اندلس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۷۶ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال ب آلمریا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه جدید کلمبینو با ظرفیت ۱۹٬۸۶۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر هوئلبا ایالت اندلس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۱ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال ریکرتیوو اوئلوا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه جدید ویکتوریا با ظرفیت ۱۲٬۵۸۹ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر خائن ایالت اندلس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۱ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی رئال خائن در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه جدید لوس کارمنس با ظرفیت ۱۶٬۲۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر گرانادا ایالت اندلس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۵ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال گرانادا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه جدید ویورو با ظرفیت ۱۴٬۵۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر باداخوس ایالت اکسترمادورا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۸ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال باداخوس در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه پاسارون با ظرفیت ۱۲٬۵۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر پنتبدرا ایالت گالیسیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۶۵ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال پنتبدرا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه رینو لئون با ظرفیت ۱۳٬۴۵۱ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر لئون ایالت کاستیا و لئون واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۱ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال دیپورتیو لئونسا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه ال سادار با ظرفیت ۲۳٬۵۷۶ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر پامپلونا ایالت نابارا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۶۷ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی اوساسونا در آن برگزار می‌گردد. این ورزشگاه از سال ۲۰۰۵ به رینو د ناوارا تغییر نام داد و در سال ۲۰۱۲ دوباره به نام اولیه خود بازگشت. در اسپانیا استادیومهای زیادی هست که به پر سر و صدا بودن و حضور هواداران پرشور معروفند. اما استادیومی که بر اساس آمار رسمی و بر اساس معیار دسی‌بل اندازه‌گیری شده، در صدر فهرست قرار می‌گیرد
دسی‌بل اندازه‌گیری شده، در صدر فهرست قرار می‌گیرد ورزشگاه ال سادار، خانه باشگاه اوساسونا است. ر آخرین هفته فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۹ اوساسونا در خانه در حالی به مصاف رئال مادرید رفت که برای باقی ماندن در لالیگا به یک پیروزی نیاز داشت و هر نتیجه دیگری به سقوطش منجر می‌شد. آنها در حالی وارد این بازی شدند که در رتبه هیجدهم جدول قرار داشتند. پیروزی دراماتیک ۲–۱ اوساسونا در آن روز و تساوی ختافه و تساوی رو در روی بتیس و وایادولید باعث شد اوساسونا با سه پله صعود فصل را در رتبه پانزدهم تمام کرده و در لالیگا ماندگار شود.
رتبه پانزدهم تمام کرده و در لالیگا ماندگار شود. ۱۹هزار تماشاچی حاضر در استادیوم از خود بیخود شده بودند و صدای شادی آنها ۱۱۵٫۱۷ دسی‌بل ثبت شد. این صدایی است که شدت آن با صدای یک موتور جت برابری می‌کند. رکوردی که تا امروز به عنوان بلندترین صدای ثبت شده در تاریخ لالیگا پابرجا مانده‌است. رکورد قبلی ۱۱۲ دسیبل بود که در سال ۲۰۰۰ در ال‌کلاسیکو ثبت شده بود. در همان روزی که لوئیس فیگو بعد از انتقال جنجالی‌اش به رئال مادرید، به نوکمپ بازگشته بود. در این دیدار تاریخی جواد نکونام ملی پوش کشورمان هم با پیراهن اسپانیا
جواد نکونام ملی پوش کشورمان هم با پیراهن اسپانیا در میدان حضور داشت و یک کارت زرد از داور دریافت کرد. ولی تنها فوتبالیست ایرانی اوساسونا در آن روزها نکونام نبود. مسعود شجاعی هم در این بازی تاریخی فیکس اوساسونا بود و در دقیقه ۷۹ تعویض شد و جای خود را به کیکه سولا داد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا منابع. ورزش۳
ورزشگاه رومانو با ظرفیت ۱۴٬۶۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر مریدا ایالت اکسترمادورا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۵۴ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال ماریداباشگاه فوبتال امپریو ماریدا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه مونیفیپال سانتو دومینگو با ظرفیت ۳٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر آلکورکون ایالت مادرید واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۷۱ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال آلکورکون در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه جدید کاستلین با ظرفیت ۱۸٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر کاستلین ایالت والنسیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۸۷ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال سی‌دی کاستلین در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه جدید تاراگونا با ظرفیت ۱۲٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر تاراگونا ایالت کاتالونیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۷۲ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی |باشگاه فوتبال خیمناستیک تاراگونا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه جدید لوس پاخاریتوس با ظرفیت ۹٬۵۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر سریا ایالت کاستیا و لئون واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۹ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال نومانسیا در آن برگزار می‌گردد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
ورزشگاه ویزیت مایورکا با ظرفیت ۲۳,۱۴۰ نفر ، ۲۶مین ورزشگاه بزرگ از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر پالما د مایورکا ایالت جزایر بالئارس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۹ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی رئال مایورکا در آن برگزار می‌گردد. این ورزشگاه در طول همه‌گیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰ در تلاشی مشترک با کنسل دی مایورکا و سایر نهادهای عمومی برای فعال کردن مجدد فعالیت‌های توریستی در جزیره تغییر نام داد. جستارهای وابسته. تیم ملی فوتبال اسپانیا
زبان ناپولی زبانی از شاخه زبانهای ایتالیک-دالماتی است که جزو زبان‌های رومی از خانواده هندواروپایی محسوب می‌شوند. این زبان در جنوب کشور ایتالیا و منطقه ناپولی و پالرمو در حدود هفت میلیون تن گویشور دارد. همچنین برخی گویشوران این زبان در کشورهای آمریکا، ونزوئلا، آرژانتین، استرالیا و کانادا به سر می‌برند.
شکارچی داینو و یک بازی ویدئویی به سبک لایت گان شوتر است که توسط توس کو توسعه یافته و به‌وسیلهٔ کپ‌کام به‌طور انحصاری برای کنسول پلی‌استیشن ۲ منتشر شد. این بازی برای نخستین بار در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۲ در ژاپن منتشر شد و در ۹ و ۲۰ سپتامبر همان سال به ترتیب در منطقه آمریکای شمالی و منطقه پال نیز منتشر گشت. سبک بازی ترس و بقا است که به شکل تیراندازی اول شخص انجام می‌گیرد. داینو استاکر یک بازی تیراندازی از نوع اسلحه نوری است که در سال ۲۰۰۲ توسط تیم توسعه‌دهنده توز ساخته شد و به صورت انحصاری توسط شرکت کپکام برای کنسول
شد و به صورت انحصاری توسط شرکت کپکام برای کنسول پلی‌استیشن ۲ منتشر گردید. این بازی به عنوان یکی از مشتقات سری بازی‌های تیراندازی رزیدنت ایول محسوب می‌شود، اما با این تفاوت که داستان آن بر اساس مجموعه داینو کریسیس بنا شده است. اگرچه امکان انجام بازی با کنترلر معمولی نیز وجود دارد، اما استفاده از اسلحه نوری برای تجربه بهتر توصیه می‌شود. داینو استاکر یکی از چندین بازی تولید شده توسط کپکام است که تلاش کرده است فاصله بین بازی‌های سنتی تیراندازی با اسلحه نوری و بازی‌های معمولی که آزادی عمل بیشتری در کنترل شخصیت
معمولی که آزادی عمل بیشتری در کنترل شخصیت به بازیکن می‌دهند را کاهش دهد. این بازی با ترکیب مکانیک‌های دو سبک مختلف، تجربه منحصر به فردی را برای علاقه‌مندان به هر دو سبک بازی ارائه می‌دهد. خلاصه داستان. مایک وایرد، خلبان جنگنده دوران جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۳ در آستانه مرگ در آسمان قرار دارد. در لحظه‌ای که گلوله‌ها به او نزدیک می‌شوند و پیش از آنکه بتواند با چتر نجات خود را نجات دهد، به طرز مرموزی به زمانی پر از خزندگان پرنده ماقبل تاریخ منتقل می‌شود. او موفق می‌شود این موجودات را از بین ببرد و با پائولا
می‌شود این موجودات را از بین ببرد و با پائولا آشنا می‌شود، بازمانده‌ای از بازی داینو کریسیس ۲ که می‌تواند انگلیسی صحبت کند اما قادر به گفتن جملات طولانی نیست. در طول سفر خود در مراحل مختلف تحت راهنمایی پدر پائولا، دیلان، مایک با استفاده از اسلحه ویژه‌ای که به دست آورده، گروه‌های مختلفی از دایناسورهای وحشی را شکست می‌دهد. در نهایت او با رهبر باهوش آنها به نام ترینیتی که کنترل دیگر دایناسورها را در دست داشت، مبارزه کرده و آن را شکست می‌دهد. با وجود عشقش به پائولا، مایک مجبور است به لحظه‌ای دقیقاً قبل از مرگ
مایک مجبور است به لحظه‌ای دقیقاً قبل از مرگ قریب‌الوقوع خود بازگردد. پائولا سپس با تغییر مقیاس زمانی باعث ناپدید شدن گلوله‌ها می‌شود تا از مرگ مایک جلوگیری کند. مایک توسط مردانی در یک قایق نجات می‌یابد و متوجه می‌شود که پائولا کسی بوده که او را نجات داده است. این داستان ترکیبی جذاب از سفر در زمان، ماجراجویی و رمانتیک را ارائه می‌دهد که در دنیای داینو کریسیس رخ می‌دهد. نویسنده. نوبورو سوگیمورا به همراه یاسویوکی سوزوکی داستان این بازی را نوشته است. نوبورو سوگیمورا نویسنده معروف ژاپنی که از آثار مهم اش
سوگیمورا نویسنده معروف ژاپنی که از آثار مهم اش می‌توان به نویسندگی بازی "رزیدنت ایول ۲" و نویسنده اصلی و سرپرست نویسندگان سه‌گانه "اونیموشا" و "داینو کرایسیس" اشاره کرد، در سال ۲۰۰۵ درگذشت. شخصیت‌ها. مایک، شخصیت اصلی این بازی بوده و دیلان مورتون و پاولا مورتون نیز از شخصیت‌های اصلی داستان این بازی هستند که آن‌ها در "داینو کرایسیس ۲" حضور داشتند.
به یاد عارف که در گذشته با نام چاووش ۱ شناخته می‌شد، اولین مجموعهٔ موسیقی از مجموعه ۱۲ آلبوم چاووش است که با صدای محمدرضا شجریان و با همکاری گروه شیدا به سرپرستی محمدرضا لطفی در بیات ترک اجرا شد. نام آلبوم به عارف قزوینی اشاره دارد. غزل و تصنیف این اثر از ه. ا. سایه است این اثر توسط "جهان موزیک" در سال ۱۳۵۷ در قالب نوار صوتی با نام چاووش ۱ به بازار آمد و امروزه توسط موسسه فرهنگی و هنری آوای شیدا زیر نظر استاد محمدرضا لطفی در قالب سی دی منتشر شده‌است. آثار کانون چاووش غالبا در زمان وقوع انقلاب ۱۳۵۷ اجرا
کانون چاووش غالبا در زمان وقوع انقلاب ۱۳۵۷ اجرا شده‌اند و محتوایات آن‌ها به جز تعداد اندکی غالبا انقلابی بوده و به یاد عارف یکی از همان آثار صرفاً هنری می‌باشد. محمدرضا لطفی این اثر را در سال ۱۳۵۱ ساخت و شعر آن را هوشنگ ابتهاج (ه. الف. سایه) در سال ۱۳۵۴ سرود. این اثر ابتدا در سال ۱۳۵۵ به صورت کنسرت در دانشگاه کرمان اجرا شد و یکی از علت‌های اجرای موفق آن حضور هوشنگ ابتهاج در آن کنسرت بود. اما خود آن کنسرت ضبط نشد و این اثر در سال ۱۳۵۶ در استودیو بل اجرا و توسط ایرج حقیقی صدابرداری شده‌است. وظیفهٔ نظارت بر
ایرج حقیقی صدابرداری شده‌است. وظیفهٔ نظارت بر ضبط اثر در استودیو نیز برعهده فریدون شهبازیان بوده‌است. هم‌چنین انتشار این اثر مقدمه‌ای برای شروع فعالیت‌های کانون چاووش به سرپرستی محمدرضا لطفی بود و این کانون فرهنگی و هنری پس از آن به صورت مستقل به فعالیت‌های هنری خود ادامه داد و پس از آن، آن‌ها بسیاری از سرودهای انقلابی را اجرا کردند و کارهایشان متاثر از شرایط اجتماعی ایران در آن زمان بود.
چاووش ۵ ، پنجمین مجموعهٔ موسیقی از ۱۲ آلبوم چاووش است. که با صدای شهرام ناظری و هنگامه اخوان و با همکاری گروه شیدا و عارف اجرا شد. محتوی موسیقایی این آلبوم مرتبط با حوادث و شرایط اجتماعی ایران در زمان وقوع انقلاب اسلامی است.
کنسرت ۷۷، نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری که در گرامی‌داشت یادروز حافظ در ۲۰ مهر ۱۳۷۷ با همکاری گروه کامکارها در شیراز اجرا شد. این اثر پس از آن چند قطعهٔ دیگر به آن افزوده شد و در سال ۱۳۷۸ به صورت لوح فشرده منتشر شد. شرح. هنرمندان. نوازندگان. اعضای گروه: ترانه ها. بخش نخست. بخش نخست که در چهارگاه اجرا شد عبارت است از: بخش دوم. بخش دوم در راست پنجگاه اجرا شد: "تذکر: تصنیف‌های واران وارانه، هی داد هی بیداد و شیرین شیرین در چاپ‌های لوح فشرده افزوده شده‌است."
سکوت قبرستانی یک فیلم دلهره‌آور روان‌شناختی استرالیایی محصول سال ۱۹۸۹ به کارگردانی فیلیپ نویس با بازی سم نیل، نیکول کیدمن و بیلی زین است. فیلمنامه تری هیز بر اساس رمانی به همین نام نوشته چارلز ویلیامز در سال ۱۹۶۳ ساخته شده‌است. این فیلم نشان دهنده اولین اقتباس سینمایی موفق از رمان پس از سال‌ها تلاش اورسن ولز برای تکمیل فیلم خود بر اساس آن با عنوان عمیق است. در خلاصه داستان که در اطراف دیوار مرجانی بزرگ فیلمبرداری شده‌است، بر روی یک زوج متأهل متمرکز است که پس از از دست دادن پسرشان به طرز غم‌انگیزی، مدتی را
از از دست دادن پسرشان به طرز غم‌انگیزی، مدتی را در دریا منزوی می‌گذرانند، وقتی با غریبه‌ای روبرو می‌شوند که کشتی در حال غرق شدن را رها کرده‌است. داستان. فیلم دربارهٔ یک زوج استرالیایی با بازی سام نیل و نیکل کیدمن است که بعد از مرگ نوزادشان یه مسافرت دریایی می‌روند. در بین راه به جوانی مرموز با بازی بیلی زین که بازمانده یک کشتی غرق شده‌ است، پناه می‌دهند. در ادامه، مرد برای جستجو در کشتیِ غرق شده، همسرش را در قایق تنها می‌گذارد؛ غافل از اینکه مرد جوان روانی است و افراد کشتی اش را به قتل رسانده است. تا مرد
است و افراد کشتی اش را به قتل رسانده است. تا مرد متوجه این موضوع می‌شود و قصد بازگشت دارد، مرد روانی سکان قایقش را به دست گرفته و مسیر قایق را عوض می‌کند. اینجاست که زن و شوهر دور از یکدیگر به دنبال با هم بودن و آرامش مردۀ خویش می‌گردند. شایان ذکر است که کیدمن و زین جوان هر دو برای اولین بار استعداد خود را در این فیلم به معرض نمایش گذاشتند.
آستروفیلیت (Astrophyllite)، کانی کمیاب هیدروکسید پتاسیم، آهن، تیتانیم، سیلیکات است و به رنگ‌های قهوه‌ای تا طلایی-زرد دیده شده‌است. این کانی را می‌توان در گروه اینوسیلیکات‌ها، فیلوسیلیکات‌ها یا حالتی میان آن قرار داد. این کانی، سنگین، نرم و تُرد است. آستروفیلیت نخستین بار در سال ۱۸۵۴ در نروژ یافت شد. در روسیه، گرینلند، آمریکا و کانادا نیز می‌توان آن را پیدا کرد.
چاگوسی‌ها یا شاگوسی‌ها یا مردمان ایلوا یا جزیره‌نشینان چاگوس بومیان جزایر چاگوس و قلمرو بریتانیا در اقیانوس هند می‌باشند. بیشتر چاگوسی‌ها امروزه در جزیره موریس و بریتانیا می‌زیند، زیرا دولت بریتانیا در دههٔ ۱۹۶۰ و آغاز دههٔ ۱۹۷۰ آنان را از سرزمین مادریشان بیرون رانده‌است. بیشتر چاگوسی‌ها در جزیرهٔ دیگو گارسیا می‌زیستند. نژاد چاگوسی‌ها بیشتر به آفریقا و کشورهای ماداگاسکار، موزامبیک و موریس بازمی‌گردد. اینان به این جزایر کوچیده‌اند و با مهاجرانی از هندوستان درآمیخته‌اند. زبان این مردمان کرول چاگوسی و متأثر از
زبان این مردمان کرول چاگوسی و متأثر از زبان فرانسوی است. این زبان هنوز هم گویشورانی در موریس و سیشل دارد. چاگوسی‌های ساکن انگلستان به زبان انگلیسی سخن می‌گویند. منابع. Wikipedia contributors, "Chagossians," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Chagossians&amp;oldid=425140038 (accessed April ۳۰، ۲۰۱۱).
جان نَش معمار بریتانیایی قرن هجدهم و نوزدهم بود. این طراح بسیار پرکار و اصیل بریتانیایی، ضمن ساخت خانه‌های اعیانی، ویلاهای بارودار، کاخ‌هایی با رگه‌های ملهم از سبک رنسانس (کرانک‌هیل، ۱۸۰۲) و اقامتگاه‌های کوچک ییلاقی و بسیار خوش‌منظره، مجموعهٔ بسیار گسترده‌ای از سبک‌های گوناگون و ایده‌های شهرسازی را به خدمت گرفت. نَش در پاویون سلطنتی در برایتن، گونه‌ای خیال‌انگیز از سبک هندی را مورد استفاده قرار داد و آن را با عناصر نئوگوتیک، چینی و مغربی درآمیخت. شهرت او شاید بیش از هرچیز مدیون ساخت‌وسازهای منطقهٔ مارلیبُن
بیش از هرچیز مدیون ساخت‌وسازهای منطقهٔ مارلیبُن در لندن باشد، به ویژه پارک ریجِنت (۱۸۱۲-۱۸۲۷) که مجموعه‌ای باعظمت بود از ساختمان های کاملاً کلاسیک. نَش با آنکه در چارچوب سبک نئوکلاسیسیسم انگلیسی کار می‌کرد، ولی در میان آغازکنندگان احیای سبک های تاریخی نیز بود که به یکی از شاخصه‌های فرهنگ معماری انگلیس در آن زمان تبدیل شد. منابع. Francesca Prina، Elena Demartini. 1000 Years of World Architecture. Thames &amp; Hudson، 2005. p. 401
آتش‌های مقدس زرتشتی به چند نوع آتش گفته می‌شود که به مراسم آیینی یا داستان‌های اساطیری مربوط می‌شوند. پیشینه آتش در باورهای ایران باستان. آتش از دیرباز مورد پذیرش ایرانیان باستان و هندوها بوده‌است. هندوها آتش مقدس را آگنی می‌گفتند و برای آن قربانیانی تقدیم می‌داشتند. در ایران پیش از زرتشت افسانه‌هایی دربارهٔ آتش وجود داشت که برخی از آن‌ها در زامیاد یشت منعکس شده‌است؛ بنابراین یشت ستیزی میان آتر (ایزد نگاهبان آتش) و اژی دهاکه صورت میگیردو نیز جایی آمده که آتر دیوی که بدنبال بازداشتن باران است را با آتش صاعقه
دیوی که بدنبال بازداشتن باران است را با آتش صاعقه شکست می‌دهد. در میان هندوایرانیان باستان آتش نمادی از نوعی ذات مینوی بوده که مانند رشته‌ای آسمان و فضا و زمین را بهم متصل می‌کرده‌است. این نماد در آسمان به صورت خورشید در فضا به صورت تندر و در زمین از سایش دوچوب خشک ایجاد می‌شده‌است. اهمیت آتش در عقاید مردم ایران در دوران باستان در برخی آثار بدست آمده نیز بچشم می‌خورد. در یک سنگ نگاره کهن موسوم به دکان داوود که بنظر می‌رسد به دورهٔ مادها مربوط شود، یک ایرانی برابر آتش دیده می‌شود. شاهان هخامنشی نیز در برخی
برابر آتش دیده می‌شود. شاهان هخامنشی نیز در برخی نگاره‌ها در حال احترام برابر آتش ترسیم شده‌اند. در زمان ساسانیان نیز آتشدان بر روی بیشتر سکه‌های آنان نقش می‌بسته‌است. آتش در دین زرتشتی. آتش در مزدیسنا از بهترین داده‌های اهورامزدا است و میانجی میان خالق و مخلوق محسوب می‌شود. نیایش‌های مردم گاهی آمده که توسط آتش به بارگاه اهورامزدا می‌رسد. (یسنا ۳۶. فقره۱، فروردین یشت۸۸) در یسنا آتش بارها بمثابه پسر اهورامزدا خوانده شده‌است. دین زرتشت قوانینی را برای آتش منظور کرده‌است. دمیدن بر آتش و آلوده ساختن آن شایسته
کرده‌است. دمیدن بر آتش و آلوده ساختن آن شایسته نیست و حتی آذربان برابر آتش باید نقاب مخصوصی بر جلوی دهان و بینی خود می‌گذاشته که آن را پدام می‌گفتند. در اوستا بخش زامیادیشت نیز دربارهٔ آتش و ایزدی که نماد مینوی آن است، صحبت هایی شده است. در دوره‌های اسلامی زرتشتیان را گاهی آتش‌پرست نیز خوانده‌اند. استرابون در رساله "جغرافیا" در مورد اعتقادات مذهبی مردم ایران چنین می‌نویسد: «"مغان پاسدار آتشی هستند که هرگز خاموش نمی‌شود و روزها در آتشکده برابر آتش نیایش می‌کنند".» در باور زرتشتیان آذر به معنی آتش نماد اشا،
در باور زرتشتیان آذر به معنی آتش نماد اشا، راستی و پاکی اهورایی است. آتش تنها ماده‌ای است که آلودگی به خود نمی‌گیرد. در همه حال روبه‌بالا می‌رود. خود می‌سوزد و دیگران را گرما و نور می‌دهد. آتش یک آخشیج مینوی است که به سه آخشیج گیتوی دیگر، آب، هوا و خاک جان می‌بخشد. آتش آن‌چنان پاک و آسمانی است که آن را از گونه اندیشه و خرد می‌دانند و ارج می‌گذارند. آتش پاک و نور، نماد و شناسه دینی زرتشتیان است. هنگام نیایش بهدینان به‌سوی نور و روشنایی ایستاده و به پرستش اهورامزدای یکتا می‌پردازند. با نیایش آتش زندگی که در
یکتا می‌پردازند. با نیایش آتش زندگی که در اوستا آن را با نیروی زیست همسو می‌دانیم، در گیتی به شناسایی و شناخت درست دست می‌یابیم. یک نکته مهم در اوستا آن است که هر انسان در هر زمانه و هر روز باید آتش زندگی را با خالص‌ترین عناصر روشن و فروزان نگاه دارند. چون آتش نشانه و نماد پاکی در روحانیت آدمی است، هرگاه می‌خواهند شعله‌ای بیفروزند باید از چوب خشک خوش‌بو که بی دود می‌سوزد استفاده کنند؛ یعنی هر روز آتش زندگی را با هوشیاری و نور پاک‌منشی روشن و استوار کنند. بدانیم که خواست جاودانگی زندگانی، رسیدن به نور و
بدانیم که خواست جاودانگی زندگانی، رسیدن به نور و گوهر مزدا و یکی شدن با آن است. در «یسنا، هات ۶۲» از آذر اهورایی با ویژگی‌هایی چون «برازنده نیایش»، «گشایش‌بخش» و «پناه‌بخش» یاد شده‌است و از او شادکامی، زندگی دراز، آسایش همگانی، کامروایی و روشنایی خواستار شده‌اند. پس اگر هریک از ما نور ایمان اهورایی را که از فراگیری علم و دانش و پایبندی به آن دست می‌آید، در خود افروخته داشته باشیم سرانجام آن آسایش آسان و فراوان، فرزانگی، افزونی، شیوایی زبان و هوشیاری روان و پس از آن خرد بزرگ، نیک و بی‌زیان و پس از آن دلیری،
از آن خرد بزرگ، نیک و بی‌زیان و پس از آن دلیری، استواری، هوشیاری و بیداری، فرزندان برومند و کاردان، کشورداری و انجمن‌آرا، بالنده، نیک کردار، آزادی‌بخش و جوانمرد که خانه کشور را آباد می‌سازند خواهیم داشت که این همان ترجمه بخشی از یسنای ۶۲ (آتش نیایش) است. بنابراین نور و روشنایی دارای اهمیت بسزایی است. در فرهنگ ایران، آتش یکی از پدیده‌های طبیعی ستودنی است چون گرمای زندگی را در کالبد دیگر پدیده‌های هستی جاری می‌سازد و با نور خود که نشانی از آذر اهورایی است جان‌ودل یاران اهورامزدا را روشنایی می‌بخشد تا اینکه
یاران اهورامزدا را روشنایی می‌بخشد تا اینکه اجدادمان در ایران باستان برای هریک از فروزه‌های اهورایی، امشاسپندان و ایزدانی قرار می‌دهند و جشن و شادی را برای هریک بنیاد می‌نهند. یکی از آن‌ها جشن‌های آتش است که دیرینگی آن به جشن‌های آریایی می‌رسد. آذر در اوستا «آتَر/ آتَرش» و در پهلوی «آتُر / آتَخش» و در فارسی امروز «آذر / آتش» است. آذر، ایزد نگاهبان آتش و فروزه اهورامزداست برای همین گاه او را در شمار امشاسپندان آورده‌اند. آفرینش آتش را که در همه وجود هستی جاری است به اردیبهشت پیوند می‌دهند. در کتاب پهلوی
جاری است به اردیبهشت پیوند می‌دهند. در کتاب پهلوی بندهش، در بخش آفرینش آمده‌است: «سه دیگر از مینویان اردیبهشت است. او از آفرینش چهانی، آتش را به خویش پذیرفت» آتش‌های اساطیری. در اساطیر ایرانی که در یشت‌های اوستا منعکس شده‌اند نام سه آتش اساطیری وجود دارد. آتش فرنبغ، آتش گشنسب و آتش برزین مهر. در اساطیر آمده که هرسه این آتش‌ها بر پشت گاو اساطیری سریشوک در دورهٔ تهمورث نگهداری می‌شد. شبی بر اثر طوفان این آتش‌ها به دریا می‌ریزند و از آنجا در حال سوختن به مردم روشنایی می‌بخشند. فرنبغ با موبدان، گشنسب با
مردم روشنایی می‌بخشند. فرنبغ با موبدان، گشنسب با جنگجویان و فرمانروایان و برزین مهر با کشاورزان پیوند داشت. این آتش‌ها جمشید را در رسیدن به تاج و تخت یاری می‌کنند و جمشید نیز فرنبغ را به جای اصلی خود بازمی‌گرداند. همین آتش فرنغ جمشید را در بازپس‌گیری فره خود یاری می‌دهد. آتش برزین مهر تا زمان گشتاسب راهنمای مردم بوده و پس از زرتشت او را در الهامات یاری بخشیده‌است. آتش گشتاسب در شیز آذربایجان هم گفته‌می‌شود و تا زمان خسروپرویز روشن بودهاست. آتش آذرگشنسب. آتش آذرگشنسب آتشی اساطیری است که حسب روایت‌های سنتی