payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیانیه ۱۳۴ نویسنده که به متن ما نویسنده‌ایم نیز مشهور است نامهٔ سرگشاده ۱۳۴ نویسنده، شاعر، نمایشنامه و فیلمنامه‌نویس، محقق، منتقد و مترجم ایرانی است. آنها در سال ۱۳۷۳ با انتشار این متن خواستار آزادی اندیشه، بیان و نشر آثار خود شده و به سانسور اعتراض کردند. این اعضای کانون نویسندگان ایران در این متن همچنین از حضور صنفی خود به عنوان کانون نویسندگان ایران خبر دادند. متن نامه. ما نویسنده‌ایم اما مسائلی که در تاریخ معاصر در جامعهٔ ما و جوامع دیگر پدید آمده، تصویری را که دولت و بخشی از جامعه و حتی برخی از
تصویری را که دولت و بخشی از جامعه و حتی برخی از نویسندگان از نویسنده دارد، مخدوش کرده است؛ و در نتیجه هویت نویسنده و ماهیت اثرش، و همچنین حضور جمعی نویسندگان دستخوش برخوردهای نامناسب شده است. از این‌رو ما نویسندگان ایران وظیفهٔ خود می‌دانیم برای رفع هر گونه شبهه و توهم، ماهیت کار فرهنگی و علت حضور جمعی خود را تبیین کنیم. ما نویسنده‌ایم، یعنی احساس، تخیل، اندیشه و تحقیق خود را به اشکال مختلف می‌نویسیم و منتشر می‌کنیم. حق طبیعی و اجتماعی و مدنی ماست که نوشته‌مان – اعم از شعر یا داستان، نمایشنامه یا فیلمنامه،
– اعم از شعر یا داستان، نمایشنامه یا فیلمنامه، تحقیق یا نقد، و نیز ترجمهٔ آثار دیگر نویسندگان جهان – آزادانه و بی هیچ مانعی به دست مخاطبان برسد. ایجاد مانع در راه نشر این آثار، به هر بهانه‌ای، در صلاحیت هیچ‌کس یا نهادی نیست. اگرچه پس از نشر راه قضاوت و نقد آزادانه دربارهٔ آنها بر همگان گشوده است. هنگامی که مقابله با موانع نوشتن و اندیشیدن از توان و امکان فردی ما فراتر می‌رود، ناچاریم به‌صورت جمعی-صنفی با آن روبرو شویم، یعنی برای تحقق آزادی اندیشه و بیان و نشر و مبارزه با سانسور، به شکل دسته‌جمعی بکوشیم. به
و مبارزه با سانسور، به شکل دسته‌جمعی بکوشیم. به همین دلیل معتقدیم: حضور جمعی ما، با هدف تشکل صنفی نویسندگان ایران متضمن استقلال فردی ماست؛ زیرا نویسنده در چگونگی خلق اثر، نقد و تحلیل آثار دیگران، و بیان معتقدات خویش باید آزاد باشد. هماهنگی و همراهی او در مسائل مشترک اهل قلم به معنای مسئولیت او در برابر مسائل فردی ایشان نیست. همچنان‌که مسئولیت اعمال و افکار شخصی یا سیاسی یا اجتماعی هر فرد بر عهدهٔ خود اوست. با این همه، غالباً نویسنده را، نه به عنوان نویسنده، بلکه به ازای نسبت‌های فرضی یا وابستگی‌های محتمل
بلکه به ازای نسبت‌های فرضی یا وابستگی‌های محتمل به احزاب یا گروه‌ها یا جناح‌ها می‌شناسند و بر این اساس دربارهٔ او داوری می‌کنند. در نتیجه حضور جمعی نویسندگان در یک تشکل صنفی-فرهنگی نیز در عداد احزاب یا گرایش‌های سیاسی قلمداد می‌شود. دولت‌ها و نهادها و گروه‌های وابسته به آنها نیز بنا به عادت، اثر نویسنده را به اقتضای سیاست و مصلحت روز می‌سنجند و با تفسیرهای دلبخواه حضور جمعی نویسندگان را به گرایش‌های ویژهٔ سیاسی یا توطئه‌های داخل و خارج نسبت می‌دهند. حتی بعضی افراد، نهادها و گروه‌های وابسته، همان تفسیرها و
افراد، نهادها و گروه‌های وابسته، همان تفسیرها و تعبیرهای خودساخته را مبنای اهانت و تحقیر و تهدید می‌کنند. از این‌رو تأکید می‌کنیم که هدف اصلی ما از میان برداشتن موانع راه آزادی اندیشه و بیان و نشر است و هرگونه تعبیر دیگری از این هدف، نادرست است و مسئول آن صاحب همان تعبیر است. مسئولیت هر نوشته‌ای با همان کسی است که آن را آزادانه می‌نویسد و امضا می‌کند. پس مسئولیت آنچه در داخل یا خارج کشور به امضای دیگران، در موافقت یا مخالفت با ما نویسندگان ایران منتشر می‌شود، فقط بر عهدهٔ همان امضاکنندگان است. بدیهی است که
فقط بر عهدهٔ همان امضاکنندگان است. بدیهی است که حق تحلیل و بررسی هر نوشته برای همگان محفوظ است، و نقد آثار نویسندگان لازمهٔ اعتلای فرهنگ ملی ماست، اما تجسس در زندگی خصوصی نویسنده به بهانهٔ نقد آثارش، تجاوز به حریم اوست و محکوم شناختن او به دستاویزهای اخلاقی و عقیدتی خلاف دموکراسی و شئون نویسندگی است. همچنان‌که دفاع از حقوق انسانی و مدنی هر نویسنده نیز در هر شرایطی وظیفهٔ صنفی نویسندگان است. حاصل آنکه حضور جمعی ما ضامن استقلال فردی ماست، و اندیشه و عمل خصوصی هر فرد ربطی به جمع نویسندگان ندارد. این یعنی نگرش
هر فرد ربطی به جمع نویسندگان ندارد. این یعنی نگرش دموکراتیک به یک تشکل صنفی مستقل. پس اگرچه توضیح واضحات است، باز می‌گوییم: ما نویسنده‌ایم. ما را نویسنده ببینید و حضور جمعی ما را حضور صنفی نویسندگان بشناسید. پیامدهای سیاسی. متن ۱۳۴ و گزارش جمع هشت نفرهٔ اعضای کانون (منصور کوشان، هوشنگ گلشیری، سیما کوبان، محمد مختاری، رضا براهنی، محمد خلیلی، فرج سرکوهی و محمد محمدعلی) که از چگونگی نگارش متن و جمع کردن امضاها گزارش داده بود در آخرین شماره مجله تکاپو و در نشریه گردون منتشر شدند. پس از انتشار متن فشار جمهوری
گردون منتشر شدند. پس از انتشار متن فشار جمهوری اسلامی بر کانون نویسندگان افزایش بافته و در نشریات دولتی روزنامه کیهان، کیهان هوایی، جمهوری اسلامی (روزنامه)، روزنامه رسالت و غیره مقاله‌هایی علیه نامه و امضاکنندگان منتشر شدند. بسیاری از فعالان کانون و امضاکنندگان دستگیر شده و مورد فشار قرار گرفتند. برخی از امضاکنندگان مانند امیر حسین آریان پور و محمد شمس لنگرودی امضاهای خود را پس گرفتند. برخی بر این نظراند که قتل‌های زنجیره‌ای با انتشار متن ۱۳۴ مرتبط‌اند. محمد مختاری، محمد جعفر پوینده، احمد میرعلائی و غفار
مختاری، محمد جعفر پوینده، احمد میرعلائی و غفار حسینی از قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای و فرج سرکوهی که از مرگ جان سالم به در برد از فعالان کانون نویسندگان و امضا کنندگان متن ۱۳۴ بودند. جستارهای وابسته. دو خاطره از زندان
قلعه خشتی نوش آباد مربوط به دوره سلجوقیان -دوره تیموریان- دوره صفوی است و در شرق شهر تاریخی نوش‌آباد واقع است، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۱۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. ویژگی‌ها. این قلعه از مستحکم‌ترین و زیباترین قلعه‌های دفاعی از مصالح خشت و گل است. در راستای شرقی–غربی و با دیواره‌های ضخیم ۴ تا ۵ متری و وسعتی بیش از یک هکتار و با ۹ برج دیده‌بانی بنا گردیده‌است. برخی آن را از آثار دورهٔ سلجوقی و ایلخانی می‌دانند، ضمن آنکه گنجینه‌ای از مسکوکات دورهٔ صفوی در آن
ضمن آنکه گنجینه‌ای از مسکوکات دورهٔ صفوی در آن پیدا شده و از دورهٔ قاجار محل سکونت خاندان فرزین بوده‌است. در بین برج‌ها، دیوارهای قطور گلین احداث شده‌است. بنای مذکور دارای دو ورودی یکی در شمال شرقی و دیگری در شمال غربی است. ورودی شمال غربی اصلی بوده و دارای مستحدثات خاص و مربوط به خود را داشته، و ورودی دیگر الحاقی بوده و در زمان‌های اخیر به وجود آمده‌است. این قلعهٔ خشتی دژ نظامی بوده که در اعصار بعدی کاربری مسکونی پیدا کرده‌است و به‌طور کلی به منظور دفاع از مال و ناموس اهالی به هنگام هجوم یاغیان به وجود
از مال و ناموس اهالی به هنگام هجوم یاغیان به وجود آمده و در هنگام حمله دشمن، اهالی اموال ارزشمند خود را به اتفاق خانواده‌های خود به درون قلعه آورده و خود را از بلاها مصون داشته و به وسیلهٔ دیوارهای ضخیم و برج‌های بلند به دفاع می‌پرداختند. زمانی در اثر نفوذ سیلاب به داخل قلعه قسمت‌هایی از آن تخریب شده‌است. این اثر تاریخی مورد بررسی مقدماتی باستان‌شناسی قرار گرفته و نیازمند مطالعات جامع است.
میکتلان تکوتلی (تلفظ به ناهواتل: [miktɬa : ntek ʷ tɬi]، به معنای: «ارباب میکتلان»)، در اساطیر آزتک، خدای مرگ و پادشاه سرزمین میکتلان بود (چیکونااوه میکتلان). میکتلان، پایین‌ترین و در عین حال شمالی‌ترین بخش از دنیای زیرین به شمار می‌آمد. معرفی. او یکی از خدایان اصلی آزتک، و برجسته‌ترین خدا، در میان خدایان و خدای بانوان متعدد دنیای زیرین یا همان عالم مردگان محسوب می‌شد. (در این مورد همچنین نگاه کنید به چالمکتال). آیین‌های پرستش میکتلان تکوتلی گاهی اوقات با نوعی مراسم آدمخواری همراه می‌شد، که طی آن گوشت انسان،
مراسم آدمخواری همراه می‌شد، که طی آن گوشت انسان، در داخل و اطراف معبد به مصرف می‌رسید. دو مجسمه در اندازه طبیعی از میکتلان تکوتلی که از جنس خاک رس هستند، در محل‌های علامت گذاری شده‌ای از درب ورودی خانه ایگلز (عقابها)، که در شمال معبد بزرگ تنوچتیتلان واقع است، یافت شده‌اند. شرح. ایزدان ویژه‌ای در زیر زمین [یعنی در عالم مردگان یا دنیای زیرین] و در مکانی که آزتک‌ها آن را محل مردگان، یعنی میکتلان می‌پنداشتند، به سر می‌بردند. ایزد اولیهٔ مرگ و مردگان، میکتلان تکوتلی بود، که غالباً همسرش، میکتلان سیواتل او را
تکوتلی بود، که غالباً همسرش، میکتلان سیواتل او را همراهی می‌کرد. [در تصاویر] بدن این ایزد پوشیده از استخوان انسان است و نقابی به شکل جمجمه به صورت دارد. موهایش تابدار و سیاه و چشمانش همچون ستاره است؛ زیرا در سرزمین تاریکی مطلق زندگی می‌کند. از ویژگی‌های وی، گل‌های کاغذی است که از آن‌ها دو مخروط بیرون آمده و بر پیشانی و پشت گردن او جای دارد؛ همچنین پرچم تاشده و سفید رنگ و کاغذی سفید، به شکل حمایل که بر سینهٔ اوست. دستیاران وی، مردگان، خفاش، عنکبوت و جغد هستند. برخی نکات. در برخی روایات افسانه‌ای، به تعقیب
برخی نکات. در برخی روایات افسانه‌ای، به تعقیب شولوتل (بعنوان یکی از مظاهر کتسال کواتل) توسط میکتلان تکوتلی اشاره شده‌است: خورشید شبانه نیز به مظاهر کتسال کواتل تعلق داشت و در واقع در مظهر خویش، به منزلهٔ شولوتل بود که از چنگ ایزد مردگان موسوم به میکتلان تکوتلی می‌گریزد تا از قربانی شدن جان به در برد. آن گاه وی به زیر زمین [احتمالاً مقصود همان دنیای زیرین است] رفت و بشر را خلق کرد.
ساعد هدایتی (زادهٔ ۱۹ فروردین ۱۳۳۴) بازیگر ایرانی است. او کارش را از سال ۱۳۴۹ با استودیو پارس فیلم شروع کرد و در فیلم‌هایی چون "آب‌نبات‌چوبی" و "جنگجویان کوچولو" نقش‌هایی را ایفا کرد. بعد از وقفه‌ای طولانی در فعالیت‌های هنری، در سال ۱۳۷۸ و به دنبال بستری شدنِ پدرِ مهران مدیری در بیمارستان محل کارش با مهران مدیری آشنا شد و در آنجا از سابقه کار خود در دهه پنجاه گفت سپس مهران مدیری او را به مشاور اول خود یعنی دانیال شهیدی معرفی کرد که این آشنایی به همکاری طولانی آنها از جمله در سریال‌های "پاورچین"، "نقطه‌چین"،
آنها از جمله در سریال‌های "پاورچین"، "نقطه‌چین"، "شب‌های برره"، "مرد هزارچهره"، "قهوه تلخ" و "در حاشیه" انجامید.
جنیفر پرتش (انگلیسی: "Jennifer Pertsch" ) ویراستار داستان، نویسنده، تهیه‌کننده مجموعه تلویزیونی و یکی از شرکای جدید شرکت فرش تی‌وی است. این شرکت تولیدی در تورنتو واقع شده‌است و تخصص آن در زمینه مجموعه‌های پویانمایی است که قالباً مخاطبین نوجوان و خانوادگی دارد. خانم پرتش اویل کارش را با نویسندگی برای شرکت نلوانا لیمیتد شروع کرد. او خالق و تهیه کنندهٔ مجموعه‌های ۶ نوجوان، جزیره آرزوها، و آرزوهای مهیج می‌باشد. وی همچنین تهیه کننده مشترک مجموعه تلویزیونی جهنم افروخته می‌باشد.
سحر زکریا (زادهٔ ۲۸ آذر ۱۳۵۲ در اراک) بازیگر ایرانی است. او با بازی در مجموعهٔ تلویزیونی "در پناه تو" (۱۳۷۴) وارد عرصهٔ بازیگری شد. سپس توانایی خود را با بازی در نمایش‌ها و تله‌تئاترهای گوناگون آزمود. اما با بازی در فیلم "مردی از جنس بلور" (۱۳۷۷) و نقش همسر رابین هود در مجموعهٔ "قطار ابدی" (۱۳۷۸–۱۳۷۹) و مجموعه "پاورچین" (۱۳۸۱–۱۳۸۲) به شهرت رسید. همچنین کارهای دیگر او شامل مجموعه‌های تلویزیونی "مرد دوهزارچهره" (۱۳۸۸)، "قهوه تلخ" (۱۳۸۹) و "در حاشیه" (۱۳۹۳-۱۳۹۴) می‌باشد. حاشیه‌ها. ممنوع‌الفعالیت شدن. در بهمن
می‌باشد. حاشیه‌ها. ممنوع‌الفعالیت شدن. در بهمن ۱۳۹۹ سحر زکریا در پی درگذشت علی انصاریان در صفحه شخصی خود به نخریدن واکسن کرونا اعتراض کرد که باعث واکنش تند در ۲۰:۳۰ شد. او در فروردین ۱۴۰۰ با انتشار ویدیویی اعلام کرد که به دلیل این اعتراض ممنوع‌الفعالیت شده‌است. عدم دریافت دستمزد. در فروردین ۱۴۰۰ سحر زکریا با انتشار ویدیویی از عدم پرداخت دستمزد خود برای بازی در سریال "قهوه تلخ" گفت. وی همچنین در صفحه اینستاگرام خود نمونه‌ای از تهدیدها از سوی اطرافیان مهران مدیری را نشان داد. برداشتن حجاب. زکریا در جریان
مدیری را نشان داد. برداشتن حجاب. زکریا در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران کشف حجاب کرد و نوشت «الان حدود یک ماه است که موهایم را زده ام نمی‌خواستم اعلام کنم چون خجالت میکشیدم ولی اگر دردی دوا می‌شود من هم هستم.» احضار به دادگستری. در آذر ۱۴۰۲ سحر زکریا به همراه صبا کمالی و دانیال مقدم به دلیل انتشار ترانه "حوری" به دادگستری احضار شدند.
تام مک‌گلیس رئیس شرکت فرش تی‌وی می‌باشد. که همراه با دستیارش جنیفر پرتش در این شرکت مشغول به کار است. او مدیر اجرایی مجموعه‌های پویانمایی ۶ نوجوان، جزیره آرزوها و آرزوهای مهیج می‌باشد. همچنین تهیه‌کننده مشترک مجموعه تلویزیونی جهنم افروخته می‌باشد.
پیمان اسدیان (زادهٔ تیر ۱۳۵۷، تهران) گوینده خبر و مجری تلویزیون ایرانی است. تحصیلات. او دارای مدرک کارشناسی مدیریت بازرگانی از دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب و کارشناسی ارشد مدیریت رسانه‌های ورزشی از دانشگاه پیام نور واحد البرز است. وی در سال ۱۳۸۱ در نخستین جشنواره خبر و برنامه‌های سیاسی به عنوان بهترین گوینده اخبار تخصصی تلویزیون انتخاب شد. کار رسانه‌ای. پیمان اسدیان در سال ۱۳۷۷ کار خود را با اخبار شبکه جهانی جام جم به عنوان خبرنگار اجتماعی و ورزشی آغاز کرد و پس افتتاح شبکه خبر در آذر ماه سال ۱۳۷۸ به
کرد و پس افتتاح شبکه خبر در آذر ماه سال ۱۳۷۸ به عنوان گوینده اخبار ورزشی مشغول به کار شد. برخی علاقه‌مندان به ورزش معتقدند اسدیان در خواندن اخبار ورزشی صاحب سبک است. اسدیان به همراه عادل فردوسی‌پور به عنوان خبرنگار اعزامی شبکه خبر صدا و سیما در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان حاضر بود. خبرهای ورزشی شبکه خبر. شبکه خبر از آذرماه سال ۱۳۷۸ آغاز به کار کرد و خبرهای ورزشی این شبکه همواره از بخش‌های پر مخاطب بوده است، در حال حاضر مشروح خبرهای ورزشی شبکه خبر در ساعت‌های ۳۰/ ۱۴، ۳۰/ ۱۷ و ۳۰/ ۲۰ پخش می‌شود و بابک بابان، بهمن
۱۴، ۳۰/ ۱۷ و ۳۰/ ۲۰ پخش می‌شود و بابک بابان، بهمن صفری، سیدمهران جوادی‌نیا، علیرضا افتخاری (تشابه نام و نام خانوادگی با خواننده نامدار) و پیمان اسدیان گویندگان بخش‌های خبری و برنامه‌های مختلف ورزشی هستند. کتاب گویا کشتی. مجید حاتمی نویسنده کتابی گویا به نام تاریخچه کشتی در بازی‌های آسیایی است و خواندن متن این کتاب گویا را پیمان اسدیان برعهده داشت.
شاهنامه بزرگ ایلخانی یا شاهنامه ابوسعیدی، یکی از کهن‌ترین و ارزشمندترین نسخه‌های خطی مصور به‌جامانده از شاهنامه فردوسی است. این نسخه به‌سبب آن‌که به‌دست یک دلال آثار هنری به نام (فرانسوی: Georges-Joseph Demotte) دربین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۵ تکه‌تکه شد و سپس برگه‌های آن جداگانه به‌دست وی به فروش رسید را با نام شاهنامه دموت نیز می‌شناسند. گمان می‌رود، به‌سفارش سلطان ابوسعید بهادرخان و در سال‌های پایانی حکمرانی ایلخانان تهیه‌شده باشد. ولی شماری از پژوهشگران، غیاث‌الدین محمد، وزیر سلطان را حامی و سفارش‌دهنده این
محمد، وزیر سلطان را حامی و سفارش‌دهنده این نسخه دانسته‌اند. به‌هرروی، آشکار است که این شاهنامه در دربار ایلخانی تهیه‌شده و دربارهای محلی، توانایی تهیه‌کردن چنین نسخه‌ای را نداشته‌اند. گویا شاهنامه بزرگ ایلخانی تا زمان ناصرالدین‌شاه در تبریز نگهداری می‌شد و پس از آن به تهران منتقل شد. هنگامی‌که محمدعلی‌شاه و اعضای خانواده‌اش، برای تأمین هزینه‌های شخصی خودشان شماری از نسخه‌های خطی کتابخانه سلطنتی را در سال ۱۹۰۸ فروختند، گویا شاهنامهٔ بزرگ ایلخانی هم جزو آن‌ها بود. درنهایت این اثر از کشور خارج شد و دو سال بعد
بود. درنهایت این اثر از کشور خارج شد و دو سال بعد در پاریس به‌دست ژرژ دموت افتاد و او نیز وقتی‌که نتوانست آن را به قیمت مطلوبش به موزه هنر متروپولیتن بفروشد، برگ‌برگش کرد و هر برگ را جداگانه فروخت. پس از آن، بسیاری از بخش‌های این اثر گم شد یا از میان رفت. این کار برای دموت بسیار سودآور بود؛ چراکه او نگاره‌ها را طی دو مرحله، یک‌بار بدون متن و دگربار به‌صورت چسبانده‌شده به متن به‌فروش رساند. برخی از این دست نگاره‌ها، هیچ ربطی به متن روی صفحاتی که به آن‌ها توسط دموت چسبانده شده‌اند، ندارند. واپسین گواهی حضور
دموت چسبانده شده‌اند، ندارند. واپسین گواهی حضور شاهنامه بزرگ ایلخانی در ایران، عکسی است که آنتوان سوریوگین از آن در کتابخانه دربار قاجار گرفته است. این عکس، یک صحنه از داستان بهرام گور و آزاده را هنگامی‌که این اثر هنوز صحافی‌شده و جلددار بود نشان می‌دهد. این عکس اینک در مؤسسه اسمیتسونین نگهداری می‌شود. زمینه‌ها. پادشاهان ایلخانی شاهنامه را ابزاری مناسب برای پیوندزدن خود به گذشته باستانی ایران و درنتیجه مشروعیت بخشیدن به حکومتشان در نزد ایرانیان می‌دانستند. ازاین‌رو همراه با عنایت به شاهنامه، اقدام به سفارش
همراه با عنایت به شاهنامه، اقدام به سفارش منظومه‌هایی به‌سبک آن نیز پیرامون تاریخ خود و پیشینیانشان کردند. غازان خان، شاعری به نام شمس‌الدین کاشانی را مأمور ساخت تا تاریخ خاندان او را برپایه متن جامع‌التواریخ و با الگوبرداری از شاهنامه فردوسی به‌نظم درآورد. حاصل کار این شاعر، منظومه‌ای است که امروزه با نام شهنامه چنگیزی از آن یاد می‌شود. سال‌ها بعد و در اقدامی مشابه، شاعری به نام احمد تبریزی، سرایش منظومه‌ای به نام شهنشاه‌نامه را به امر سلطان ابوسعید آغاز کرد. ازجمله تحولات مهم دربارهٔ شاهنامه در دوره
کرد. ازجمله تحولات مهم دربارهٔ شاهنامه در دوره ایلخانی، رواج استفاده از شاهنامه‌های منقوش بود که نگارگری ایرانی و شعرهای شاهنامه را به‌هم پیوند می‌زد. مهم‌ترین تحول نگارگری ایرانی در همان دوره، راه یافتن عناصری قوی از سبک‌های نگارگری شرق آسیا، به‌ویژه نگارگری چینی بود. به‌جز شاهنامه بزرگ ایلخانی، دو نسخه مصور کوچک‌تر و کمتر مجلل از شاهنامه‌های مصور دوره ایلخانان نیز شناخته‌شده، که به «شاهنامه کوچک ایلخانی اول» و «شاهنامه کوچک ایلخانی دوم» نامورند. دو اثر یادشده میان سال‌های ۷۰۰ تا ۷۳۰ ه‍.ق کتابت شده‌اند.
میان سال‌های ۷۰۰ تا ۷۳۰ ه‍.ق کتابت شده‌اند. تهیه و تذهیب آن‌ها در عراق یا شمال‌غرب ایران صورت گرفته است. همچنین نسخه‌ای دیگر، نامور به «شاهنامه گاتمن»، به‌احتمالی حدود سال ۷۳۶ ه‍.ق در اصفهان تهیه‌شده است. کارهای شاهنامه‌نگاری در دربار ایلخانان، مشوقی شد برای امیران آل اینجو تا در حوزه قلمروی خود به ترویج شاهنامه‌های مصور بپردازند. چهار نسخه خطی از این نوع به‌تاریخ سال‌های ۷۳۱، ۷۳۳، ۷۴۱ و ۷۵۲ ه‍.ق شناخته‌شده است. توصیف. امروزه تنها ۵۷ برگه نگاره‌دار و چند برگه بدون نگاره از این شاهنامه مانده که درمیان ۲۰
برگه بدون نگاره از این شاهنامه مانده که درمیان ۲۰ موزه و مجموعه شخصی پراکنده‌اند. احتمال دارد که نسخه دست‌نخورده، دو جلدی، مجموعاً شامل ۲۸۰ تا ۳۰۰ صفحه بوده و دارای ۱۲۰ تا ۲۵۰ نگاره بوده باشد. فرض بر این است که کار روی این نسخه از حدود سال ۷۳۰ ه‍.ق آغاز شده و کمی پیش یا پس از مرگ ابوسعید، یعنی بین سال‌های ۷۳۵ تا ۷۳۷ ه‍.ق به پایان رسیده باشد. هرچند که برخی پژوهشگران معتقدند که کار روی آن پس از مرگ ابوسعید به‌صورت نیمه‌تمام رها شد. سبک‌های گوناگونی که در نگاره‌های این نسخه از شاهنامه به‌کار رفته‌اند، نشان از
این نسخه از شاهنامه به‌کار رفته‌اند، نشان از حضور چندین نگارگر برای کشیدن نگاره‌ها دارد. گرچه هویت و نام نگارگران و خوشنویسان این نسخه مشخص نیست، ولی احتمال دارد که عبدالله صیرفی و احمد موسی از مشارکت‌کنندگان در روند یادشده بوده باشند. متن این نسخه را برخی پژوهشگران برگرفته از تصحیح شاهنامه حمدالله مستوفی دانسته‌اند. جلد دوم شاهنامه بزرگ ایلخانی احتمالاً با داستان رستم و اسفندیار آغاز می‌شد. درمیان ۵۷ نگاره به‌جامانده، ۱۲ نگاره به اسکندر، ۷ نگاره به بهرام گور و ۵ نگاره نیز به خسرو انوشیروان مربوط هستند. در
و ۵ نگاره نیز به خسرو انوشیروان مربوط هستند. در کل، بیشتر نگاره‌ها در یکی از پنج گروه موضوعی تاج‌گذاری، مرگ و سوگواری، حوادث شگفت‌انگیز، حقانیت و نقش زنان قابل گروه‌بندی هستند. خط به‌کاررفته برای شاهنامه بزرگ ایلخانی، نسخ است. بدون درنظرگرفتن حاشیه‌های خالی صفحه‌ها، هر صفحه دارای ابعاد ۲۹×۴۱ سانتی‌متر، با ۶ ستون نوشتاری است که تا ۳۱ سطر را پوشش می‌دهند. کل این نسخه در دوره قاجار در یک جلد جمع‌آوری شد. این احتمال هست که روند جداکردن نگاره‌های شاهنامه ابوسعیدی از چند سده پیش از آن‌که دموت به این نسخه دست
از چند سده پیش از آن‌که دموت به این نسخه دست پیدا کند آغاز شده باشد؛ زیرا برخی از نگاره‌های منفرد، یا به‌کاررفته در نسخه‌های خطی دیگر شباهت بسیاری به سبک نگاره‌های این شاهنامه دارند. ازجمله این موارد، تعدادی نگاره از یک مرقع هستند، که امروزه به‌شماره ثبت Hazine 2153 در مجموعه کاخ طوپقاپو نگهداری می‌شوند. هرچند که نگاره‌های این مرقع ممکن است بخشی از یک شاهنامه احتمالی از دوره جلایری، موسوم به «شاهنامه بزرگ جلایری» بوده باشند. ویژگی‌های هنری. از نظر کیفیت نگاره‌ها، شاهنامه ابوسعیدی بهترین و مهم‌ترین نمونه
شاهنامه ابوسعیدی بهترین و مهم‌ترین نمونه موجود از سبک نگارگری دوره ایلخانی، موسوم به مکتب تبریز اول است. نگاره‌های این شاهنامه، ترکیبی از عناصر سبک‌های عباسی، سلجوقی، روم شرقی و چینی را به نمایش می‌گذارند. در دوره قاجار و در زمان ناصرالدین‌شاه، این شاهنامه توسط نگارگران دربار قاجار مورد مرمت قرار گرفت و به همین دلیل، برخی نگاره‌ها دارای عناصر مربوط به مکتب نقاشی قاجار نیز هستند. بروز احساسات و عواطف انسانی، به‌ویژه غم و اندوه، در شکل ژست‌های چهره و بدن کاراکترها در شاهنامه بزرگ ایلخانی، درنوع خود استثنائی
در شاهنامه بزرگ ایلخانی، درنوع خود استثنائی توصیف شده است. رنگ‌های اصلی به‌کاررفته در این اثر شامل سرخ، آبی، سبز و طلایی می‌شوند. برای نمایش پس‌زمینه (مشخصاً آسمان) از رنگ‌های آبی (بیشتر آبی تیره) و طلایی بهره گرفته‌شده است. در سبک عباسی از رنگ خود کاغذ برای پس‌زمینه استفاده می‌شد و در سبک سلجوقی، معمولاً رنگ سرخ برای پس‌زمینه کاربرد داشت. تأثیرات نگارگری به‌شیوه چینی بر نگاره‌های شاهنامه بزرگ ایلخانی گسترده است و دربرگیرنده چگونگی نمایش پدیده‌های طبیعی مانند ابرها، درخت‌ها، صخره‌ها و همچنین جانوران واقعی
ابرها، درخت‌ها، صخره‌ها و همچنین جانوران واقعی و خیالی مانند پرندگان و اژدها می‌شود. هر دو نوع چهره مغولی و ایرانی در میان کاراکترهای این شاهنامه قابل تشخیص‌اند، ولی چهره مغولی بروز و ظهور بیشتری داشته است. تأثیرات هنر بیزانسی بر نگاره‌ها شامل نمایش چین و شکن لباس‌های افراد می‌شود. این ویژگی به‌احتمالی از طریق مکتب عباسی که متأثر از مکتب بیزانسی بود به نگاره‌های شاهنامه بزرگ ایلخانی راه یافته است. عدم وجود سایه‌روشن و میل به پرکردن فضای موجود با انواع طرح‌ها و جزئیات مشخصاً از ویژگی‌های نگارگری ایرانی پیش
و جزئیات مشخصاً از ویژگی‌های نگارگری ایرانی پیش از دوره ایلخانان مغول است. از هاله نور برای نشان‌دادن فر شاهی در بعضی جاها بهره برده‌اند. با وجود غنای هنری بسیار شاهنامه بزرگ ایلخانی، به‌نظر می‌رسد که تنها تأثیر کمی روی آثار نگارگری پس از خود داشته است. به‌احتمالی این اثر یکی از منابع الهام‌بخش برای شاهنامه تهماسبی بوده است.
فرودگاه بین‌المللی شهید هاشمی‌نژاد مشهد فرودگاهی بین‌المللی در شهر مشهد در ایران است که در زمینی به مساحت ۵۴۰ هکتار در قسمت جنوب شرقی شهر مشهد قرار دارد و با دو باند موازی ظرفیت پذیرش کلیهٔ هواپیماها تا ردهٔ بویینگ ۷۴۷ را دارد. در سال ۲۰۱۶ میلادی ۷۰٬۰۸۴ نشست و برخاست هواپیما در این فرودگاه انجام شد و ۱۰٬۰۳۰٬۲۳۰ نفر مسافر و ۸۶٬۶۸۱٬۰۱۰ کیلوگرم بار از طریق آن جابجا شدند. تاریخچه. این فرودگاه در سال ۱۳۳۰ خورشیدی تحت عنوان فرودگاه مشهد احداث شد. در سال ۱۳۴۶ نیز باند فرودگاه از جنس بتن و پایگاه پدافند نیروی هوائی
فرودگاه از جنس بتن و پایگاه پدافند نیروی هوائی مورد بهره‌برداری قرار گرفت که روزانه یک پرواز از نوع DC3 در مسیر تهران-مشهد و پروازهای آموزشی و ایرتاکسی علاوه بر پروازهای نظامی از آن استفاده می‌کردند. با افزایش پروازها و ورود هواپیماهای DC8 و متعاقباً هواپیماهای بوئینگ ۷۰۷، ۷۲۷ و ۷۳۷ و ایرباس، در سال ۱۳۵۷ پارکینگ و ترمینال جدید، برج مراقبت پرواز و ساختمان‌های جانبی فرودگاه جدید به‌صورت ناقص مورد بهره‌برداری قرار گرفت که به‌علت انحلال شرکت پیمانکار مراحل تکمیل آن تا بعد از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ ادامه یافت. با
آن تا بعد از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ ادامه یافت. با پایان یافتن جنگ ایران و عراق فرودگاه مشهد به "فرودگاه شهید هاشمی‌نژاد مشهد" تغییر نام داد. آمار. این فرودگاه دومین فرودگاه پر رفت‌وآمد ایران بعد از فرودگاه بین‌المللی مهرآباد است. از لحاظ تعداد پروازهای ورودی و خروجی روزانه، دارای رتبهٔ دوم در ایران است. بیش از ۱۴ شرکت داخلی و ۱۶ شرکت خارجی به فرودگاه بین‌المللی مشهد پرواز دارند و ظرفیت این فرودگاه سالانه حدود ۸ میلیون مسافر داخلی و خارجی است و هر ساله بیش از ۲۷ هزار زائر حج تمتع و ۲۰۸ هزار زائر حج عمره را
۲۷ هزار زائر حج تمتع و ۲۰۸ هزار زائر حج عمره را می‌پذیرد. در مجموع شهر مشهد ۸ میلیون مسافر داخلی و خارجی را پذیرا است. امکانات. فرودگاه مشهد در مهر ۹۴ به خط ۱ متروی مشهد متصل شد. این فرودگاه دارای سه عدد جت وی (پل ارتباطی گیت با هواپیما) است که سهولت مسافران را فراهم می‌کند. خرید ۲ جت وی دیگر در دستور کار است. مرکز آموزش علوم فنون و خدمات هوایی فرودگاه مشهد بزرگ‌ترین و مجهزترین مرکز هوانوردی مشهد با آموزش رشته‌هایی چون؛ خلبانی، تعمیر و نگهداری هواپیما، دیسپچ، اویونیک و مهمانداری است و همچنین این مرکز دارای
اویونیک و مهمانداری است و همچنین این مرکز دارای چند فروند هواپیمای آموزشی برای دانشجویان خلبانی و یک آشیانهٔ بزرگ و مجهز برای دانشجویان تعمیر و نگهداری است. این فرودگاه قابلیت پذیرش تمامی هواپیماهای بوئینگ و تمامی هواپیماهای ایرباس (به جز ایرباس ۳۸۰) را دارد. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. مقاصد بین المللی هواپیمایی یونایتد از مشهد به دبی ، استانبول و بغداد می باشد . این ایرانین برای پرواز های خارجی از ایرباس ۳۲۰ و ۳۰۰ استفاده کرده و به زودی ایرباس ۳۳۰ نیز به ناوگان اضافه خواهد کرد .
فْرِش تی‌وی (انگلیسی: "Fresh TV") یک شرکت تولیدی تلویزیونی است که در زمینه سرگرمی جوانان تخصص دارد. این شرکت موفق به تولید محصولاتی در سطح بین‌المللی شده‌است که از جمله آن‌ها مجموعه تلویزیونی ۶ نوجوان و جزیره آرزوها می‌باشند که حق امتیاز آن‌ها متعل به این شرکت است. این شرکت در حال حاضر تمرکز خود را بر روی برنامه‌های پخش زنده گذاشته‌است که مجموعه "خواهر کوچک من یک خوناشام" است در حال حاضر در حال تولید است.
تلاسول تئوتل یا تلازول تئوتل، (تلفظ به زبان ناهواتل: [tɬasoɬte.otɬ]) ایزدبانوی تطهیر و شستشو، حمام بخار، و نیز ایزدبانوی ماماها و قابله گان، و همینطور ایزدبانوی کثافات و نجاست‌ها، به شمار می‌آمد. وی همچنین الهه حامی زناکاران و فواحش بود. معرفی. در زبان ناهواتل، کلمهٔ "تلازولی" tlazolli، می‌تواند به مفهوم شرارت و گناه، عیب و نقص و بیماری اشاره داشته باشد. به این ترتیب، تلاسول تئوتل را می‌توان الهه نجاسات و پلیدی ها(گناهان)، شرارت‌ها و جرم‌ها و خلافکاری‌های جنسی به شمار آورد. با این حال، وی الهه یا ایزدبانوی
به شمار آورد. با این حال، وی الهه یا ایزدبانوی تطهیر و شستشو و پاکسازی و تصفیه نیز بود، و باعث از بین رفتن گناهان و بیماری‌های کسانی می‌شد که بر اثر اتحرافات و خلافکاری‌های خود، و مخصوصا بر اثر انحرافات و خلافکاری‌های جنسی و شهوانی، به این بیماری‌ها و گناهان دچار می‌شدند. بر این اساس وی دارای طبیعتی دوگانه بود و این طبیعت دوگانه او در اپی تت‌های او نیز، دیده می‌شد: تلائل کوانی (زنی که پلیدی‌ها و نجاسات (گناهان) را می‌خورد) و تلازول میکوئیزتلی (مرگ ناشی از شهوترانی)، و ایشکوینا یا ایشکوینان (زنی با دو
از شهوترانی)، و ایشکوینا یا ایشکوینان (زنی با دو چهره). بر اساس آنچه که در مورد ایشکوینان تعیین شده‌است، تصور می‌شد که او، منطبق بر جمع متعددی از افراد گوناگون و چهار خواهر که هریک در سنین مختلفی به سر می‌بردند، باشد. نامهای این چهار خواهر، به ترتیب؛ "تیاکاپان" (اولین و بزرگترین خواهر)، "تیکو" (خواهر کمی جوانتر)، "تلاکو" (خواهر وسطی) و "شوکوتزین" (جوانترین خواهر) پسر او سین تئوتل بود و این ایزدبانو همچنین با عنوان توسی نیز، شناخته می‌شد. او پس از سیزدهمین تِرِسنا (تِرِکنا)، از سال مقدس ۲۶۰ روزه، در بیشتر