payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که مرحله اول توسعه «شوئن» در اوایل دوره هی‌آن شاهد گشایش زمین‌های جدید و اعطای استفاده از زمین‌ها به اشراف و مؤسسات مذهبی بود، مرحله دوم شاهد رشد «حکومت‌های خانگی» بود. همان‌طور که در سیستم قبیله ای قدیمی. در واقع، شکل سیستم خاندان‌ای قدیمی تا حد زیادی در داخل دولت مرکزی بزرگ قدیمی دست نخورده باقی مانده بود. اکنون در مواجهه با تغییرات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به نهادهای جدیدی نیاز بود. [[قانون تایهو]] از بین رفت، مؤسسات آن به وظایف تشریفاتی تنزل یافتند. اداره خاندان اکنون به نهادهای عمومی تبدیل شده است.
خاندان اکنون به نهادهای عمومی تبدیل شده است. فوجیوارا به عنوان قدرتمندترین خاندان، ژاپن را اداره می‌کرد و امور عمومی کشور، مانند جانشینی تاج و تخت را تعیین می‌کرد. خاندان و امور دولتی کاملاً در هم آمیخته بودند، الگویی که در میان سایر خاندان‌ها، صومعه‌ها و حتی خاندان امپراتوری دنبال می‌شد. مدیریت زمین به شغل اصلی اشراف تبدیل شد، نه به این دلیل که کنترل مستقیم توسط خاندان امپراتوری یا دولت مرکزی کاهش یافته بود، بلکه بیشتر به دلیل همبستگی خاندان قوی و فقدان احساس ژاپن به عنوان یک ملت واحد بود. ظهور طبقه
احساس ژاپن به عنوان یک ملت واحد بود. ظهور طبقه نظامی. در دربارهای اولیه، زمانی که ارتش به صورت مرکزی کنترل می‌شد، امور نظامی از دست اشراف استان خارج شده بود. اما با فروپاشی سیستم پس از ۷۹۲، صاحبان قدرت محلی دوباره به منبع اصلی قدرت نظامی تبدیل شدند. استقرار مجدد یک سیستم نظامی کارآمد به تدریج از طریق فرایند آزمون و خطا انجام شد. در آن زمان دربار امپراتوری ارتشی نداشت، بلکه متکی به سازمانی از جنگجویان حرفه‌ای بود که عمدتاً از اوریوشی‌ها تشکیل می‌شد که به یک استان منصوب می‌شدند و تسویبوشی‌ها که در مدارهای
استان منصوب می‌شدند و تسویبوشی‌ها که در مدارهای امپراتوری یا برای وظایف خاص منصوب می‌شدند. این باعث پیدایش کلاس نظامی ژاپن شد. با این وجود، قدرت نهایی در اختیار دربار امپراتوری بود. دارندگان «شوئن» به نیروی انسانی دسترسی داشتند و با دستیابی به فناوری نظامی پیشرفته (مانند روش‌های آموزشی جدید، کمان‌های قوی‌تر، زره‌ها، اسب‌ها و شمشیرهای برتر) و با بدتر شدن شرایط محلی در قرن نهم، خدمت سربازی تبدیل شد. بخشی از زندگی «شوئن». نه تنها «شوئن»، بلکه نهادهای مدنی و مذهبی نیز برای محافظت از خود واحدهای نگهبان خصوصی
مذهبی نیز برای محافظت از خود واحدهای نگهبان خصوصی تشکیل دادند. به تدریج طبقه بالای استان به نخبگان نظامی جدید [[سامورایی]] تبدیل شد. علائق بوشی متنوع بود و ساختارهای قدیمی قدرت را برای تشکیل انجمن‌های جدید در قرن دهم قطع کرد. علایق متقابل، ارتباطات خانوادگی و خویشاوندی در گروه‌های نظامی که بخشی از اداره خاندان شدند، تثبیت شد. با گذشت زمان، خاندان‌های بزرگ نظامی منطقه‌ای پیرامون اعضای اشراف دربار که به چهره‌های برجسته استانی تبدیل شده بودند، تشکیل شدند. این خاندان‌های نظامی از ارتباط با دربار شاهنشاهی و
خاندان‌های نظامی از ارتباط با دربار شاهنشاهی و اعطای عناوین نظامی و دسترسی به نیروی انسانی توسط دربار، اعتبار کسب کردند. خاندان فوجیوارا، خاندان تایرا و خاندان میناموتو از برجسته‌ترین خاندان‌هایی بودند که توسط طبقه جدید نظامی حمایت می‌شدند. کاهش تولید غذا، رشد جمعیت و رقابت برای منابع در میان خاندان‌های بزرگ، همگی به کاهش تدریجی قدرت فوجی‌وارا منجر شد و در اواسط قرن دهم و یازدهم باعث بروز ناآرامی‌های نظامی شد. اعضای خاندان‌های فوجیوارا، تایرا، و [[خاندان میناموتو]] - که همگی از خاندان امپراتوری بودند - به
- که همگی از خاندان امپراتوری بودند - به یکدیگر حمله کردند، ادعا کردند که بر بخش‌های وسیعی از سرزمین‌های فتح شده کنترل دارند، رژیم‌های رقیب ایجاد کردند و به‌طور کلی صلح را برهم زدند. فوجی‌وارا تا زمان سلطنت [[امپراتور گو-سانجو]] (۱۰۶۸–۱۰۷۳)، اولین امپراتوری که از یک مادر فوجی‌وارا از قرن نهم به دنیا نیامد، تاج و تخت را تحت کنترل داشت. گو-سانجو که مصمم بود کنترل امپراتوری را از طریق حاکمیت شخصی قوی بازگرداند، اصلاحاتی را برای مهار نفوذ فوجی‌وارا اجرا کرد. او همچنین دفتری را برای گردآوری و اعتبارسنجی سوابق
همچنین دفتری را برای گردآوری و اعتبارسنجی سوابق [[املاک]] با هدف تأیید مجدد کنترل مرکزی تأسیس کرد. بسیاری از «شوئن‌ها» به درستی گواهینامه نداشتند و زمین‌داران بزرگ، مانند فوجی‌وارا، با از دست دادن زمین‌های خود احساس خطر می‌کردند. گو-سانجو همچنین (امپراتور صومعه‌ای)، که توسط سلسله‌ای از امپراتورانی که از سلطنت کناره‌گیری کردند تا خود را به حکومت پشت پرده اختصاص دهند، یا "[[اینسی]]" سیستم قدرت پس از بازنشستگی را اتخاذ کردند. «این-نو-چو» خلاء ناشی از افول قدرت فوجیوارا را پر کرد. فوجی‌وارا به جای تبعید،
قدرت فوجیوارا را پر کرد. فوجی‌وارا به جای تبعید، اکثراً در سمت‌های قدیمی خود یعنی دیکتاتور مدنی و وزیر مرکز حفظ شدند و در تصمیم‌گیری دور زده شدند. با گذشت زمان، بسیاری از فوجی‌وارا، عمدتاً توسط اعضای [[خاندان میناموتو]] جایگزین شدند. در حالی که فوجی‌وارا بین خود دچار اختلافات شد و جناح‌های شمالی و جنوبی را تشکیل دادند، سیستم «اینسی» به خاندان امپراتوری اجازه داد تا بر تاج و تخت نفوذ کند. دوره ۱۰۸۶ تا ۱۱۵۶ عصر برتری «این-نو-چو» و ظهور طبقه نظامی در سراسر کشور بود. قدرت نظامی به جای اقتدار مدنی بر دولت تسلط
بود. قدرت نظامی به جای اقتدار مدنی بر دولت تسلط داشت. مبارزه برای جانشینی در اواسط قرن دوازدهم به فوجیوارا فرصتی داد تا قدرت سابق خود را بازیابند. [[فوجیوارا نو یوریناگا]] در یک نبرد خشونت‌آمیز در سال ۱۱۵۶ علیه وارث ظاهری، که توسط تایرا و میناموتو ([[شورش هوگن]]) حمایت می‌شد، با امپراتور بازنشسته طرف شد. در پایان، فوجی‌وارا نابود شد، سیستم قدیمی حکومت جایگزین شد، و سیستم «اینسه‌ای» ناتوان ماند، زیرا بوشی کنترل امور دربار را در دست گرفت و نقطه عطفی در تاریخ ژاپن به‌شمار می‌رود. در سال ۱۱۵۹، تایرا و میناموتو
به‌شمار می‌رود. در سال ۱۱۵۹، تایرا و میناموتو با هم درگیر شدند ([[شورش هیجی]])، و یک دوره ۲۰ ساله برتری تایرا آغاز شد. تایرا نو کیوموری به‌عنوان قدرت واقعی در ژاپن پس از نابودی فوجی‌وارا ظاهر شد و تا ۲۰ سال آینده در فرماندهی باقی ماند. او دخترش [[تایرا نو توکوکو]] را با جوان [[امپراتور تاکاکورا]] ازدواج کرد، که تنها در ۱۹ سالگی درگذشت و پسر شیرخوارشان [[امپراتور آنتوکو]] را برای جانشینی تاج و تخت رها کرد. کیوموری کمتر از ۵۰ پست دولتی را با بستگان خود پر کرد، دریای داخلی را بازسازی کرد و تجارت با سانگ چین
دریای داخلی را بازسازی کرد و تجارت با سانگ چین را تشویق کرد. او همچنین اقدامات تهاجمی را برای حفظ قدرت خود در مواقع لزوم انجام داد، از جمله حذف و تبعید ۴۵ مقام دربار و ویران کردن دو معبد دردسرساز، تودای جی و کوفوکو جی. تایرا فریفته زندگی درباری شد و مشکلات استان‌ها را نادیده گرفتند، جایی که [[خاندان میناموتو]] در حال بازسازی قدرت خود بودند. در سال ۱۱۸۳، دو سال پس از مرگ کیوموری، یوریتومو میناموتو برادرانش یوشیتسونه و نوریوری را برای حمله به کیوتو اعزام کرد. تایرا شکست خورده و مجبور به فرار شدند و ملکه
کرد. تایرا شکست خورده و مجبور به فرار شدند و ملکه دواگر سعی کرد خود و امپراتور ۶ ساله را غرق کند. او کشته شد، اما مادرش زنده ماند. پسر دیگر تاکاکورا به عنوان امپراتور [[امپراتور گو-توبا]] موفق شد. با استقرار قوی یوریتومو، سیستم «باکوفو» که هفت قرن بعد بر ژاپن حاکم بود، برقرار بود. او فرمانداران نظامی یا «[[شوگو]]» را برای فرمانروایی بر استان‌ها و مباشران یا «جیتو» را برای نظارت بر املاک عمومی و خصوصی منصوب کرد. یوریتومو سپس توجه خود را به حذف خاندان قدرتمند فوجیوارا معطوف کرد که به برادر شورشی او یوشیتسون
فوجیوارا معطوف کرد که به برادر شورشی او یوشیتسون پناه داده بودند. سه سال بعد، او به عنوان «[[شوگون]]» در کیوتو منصوب شد. یک سال قبل از مرگش در سال ۱۱۹۹، یوریتومو امپراتور نوجوان گو-توبا را از تاج و تخت اخراج کرد. دو تن از پسران گو-توبا جانشین او شدند، اما جانشینان یوریتومو از شوگونات نیز آنها را برکنار کردند. فرهنگ. دگرگونی در بودیسم. [[پرونده:Danjogaran Koyasan12n3200.jpg|thumb| Danjō-garan در [[کوه کویا]]، مرکز مقدس [[شینگون]] بودیسم]] [[پرونده:Fugen enmei painting.jpg|thumb| نقاشی از [[بوداسف]] فوگن
painting.jpg|thumb| نقاشی از [[بوداسف]] فوگن انمی ([[سامانتا بادرا (بودیساتوا)]]). جوهر روی ابریشم، قرن دوازدهم]] [[پرونده:Standing Komoku Ten (Virupakusa) Heian Period, 12th century.tiff|thumb|مجسمه کوموکوتن ([[Virupaksa]])، پادشاه آسمانی غرب، قرن دوازدهم]] دوره هی‌آن شاهد ظهور دو فرقه بودایی، [[تندای]] و [[شینگون]] بود. Tendai نسخه ژاپنی مکتب [[تیانتای]] از چین است که بر اساس [[سوره نیلوفر]]، یکی از مهم‌ترین [[سوترا]]ها در [[مهایانه]] بودیسم است. توسط راهب [[سایچو]] به ژاپن آورده شد. یکی از عناصر مهم
راهب [[سایچو]] به ژاپن آورده شد. یکی از عناصر مهم دکترین تندای این پیشنهاد بود که روشنگری برای «هر موجودی» قابل دسترسی است. Saichō همچنین به دنبال انتصاب مستقل برای راهبان Tendai بود. رابطه نزدیکی بین مجموعه صومعه تندای در [[کوه هیئی]] و دربار امپراتوری در پایتخت جدید آن در پای کوه ایجاد شد. در نتیجه، تندای بر احترام زیاد به امپراتور و ملت تأکید کرد. [[امپراتور کانمو]] خود یکی از حامیان برجسته فرقهٔ ماورایی Tendai بود که در طول قرون بعدی به قدرت زیادی رسید. شینگون نسخه ژاپنی مکتب ژنین از چین است که بر اساس
شینگون نسخه ژاپنی مکتب ژنین از چین است که بر اساس [[وجره‌یانه]] بودیسم است. توسط راهب [[کوکای]] به ژاپن آورده شد. بودیسم شینگون بر استفاده از نمادها، تشریفات، طلسمات و ماندالا تأکید می‌کند که به آن جذابیت وسیعی بخشید. کوکای امپراتوران جانشین امپراتور کامو و همچنین نسل‌های ژاپنی را نه تنها با تقدس خود بلکه با شعر، خطاطی، نقاشی و مجسمه‌سازی خود بسیار تحت تأثیر قرار داد. هم کوکای و هم سایچو هدفشان برقراری ارتباط دولت و مذهب و ایجاد حمایت از اشراف بود که منجر به مفهوم «بودیسم اشرافی» شد. ادبیات. اگرچه [[زبان
به مفهوم «بودیسم اشرافی» شد. ادبیات. اگرچه [[زبان چینی]] ("[[کانبون]]") نوشته شده زبان رسمی دربار امپراتوری دوره هی‌آن باقی ماند، معرفی و استفاده گسترده از [[کانا]] در [[ادبیات ژاپنی]] رونق یافت. علیرغم تأسیس چندین گونه ادبی جدید مانند [[رمان]] و روایی «[[مونوگاتاری (داستان)]]» (物語) و مقاله‌ها، [[سواد]] تنها در میان دربار و [[بودیسم]] روحانیون رایج بود. شعر، به ویژه، جزء اصلی زندگی درباری بود. از نجیب‌زادگان و بانوان منتظر انتظار می‌رفت که به عنوان نشانه ای از جایگاه خود، در هنر شعر سرایی به خوبی تبحر
ای از جایگاه خود، در هنر شعر سرایی به خوبی تبحر داشته باشند. هر مناسبتی می‌تواند به نوشتن یک آیه نیاز داشته باشد، از تولد یک کودک تا تاج گذاری یک امپراتور، یا حتی یک صحنه زیبا از طبیعت. شعری که به خوبی سروده شده باشد می‌تواند به راحتی شهرت فرد را ایجاد کند یا آن را از بین ببرد، و اغلب بخش مهمی از تعامل اجتماعی است. استفاده می‌شود. ژاپنی‌های این دوره معتقد بودند که دست خط می‌تواند وضعیت روح یک فرد را منعکس کند: بنابراین، نوشتن ضعیف یا عجولانه می‌تواند نشانه ای از پرورش ضعیف در نظر گرفته شود. چه فیلمنامه
ای از پرورش ضعیف در نظر گرفته شود. چه فیلمنامه چینی باشد و چه ژاپنی، نوشتن خوب و مهارت هنری برای شهرت اجتماعی در شعر بسیار مهم بود. [[سی شوناگون]] در «[[کتاب بالش]]» خود ذکر می‌کند که وقتی یکی از درباریان می‌خواست از او در مورد چگونگی نوشتن شعر به [[فوجیورا نو تیشی]] مشاوره بخواهد، مجبور شد مؤدبانه او را سرزنش کند. او به این دلیل که نوشته‌هایش بسیار ضعیف بود. اشعار سرود ملی ژاپن مدرن، «[[سرود ملی ژاپن]]» در دوره هی‌آن نوشته شده است، همان‌طور که «[[داستان گنجی]]» توسط [[موراساکی شیکیبو]] نوشته شده است. برای
توسط [[موراساکی شیکیبو]] نوشته شده است. برای دربار هی‌آن بسیار مهم است و یکی از اولین آثار [[رمان]] نوشته شده است. مشاهدات و تفکرات آشکار موراساکی شیکیبو، سی شوناگون، معاصر و رقیب او به عنوان خدمتکار دربار امپراتور، به‌طور جمعی به عنوان «کتاب بالش» در دهه ۹۹۰ ثبت شد، که سبک زندگی روزمره سرمایه را آشکار کرد. دوره هی‌آن شکوفایی شعر از جمله آثار [[آریوارا نو ناریهیرا]]، [[اونو نو کوماچی]]، [[ایزومی شیکیبو]]، موراساکی شیکیبو، [[سایگیو]] و [فوجیورا نو تیکا. شعر معروف ژاپنی معروف به ایروها (いろは)، با تألیف
شعر معروف ژاپنی معروف به ایروها (いろは)، با تألیف نامشخص، نیز در دوره هی‌آن سروده شد. زیبایی. در دوره هی‌آن، زیبایی بخش مهمی از چیزی بود که فرد را به یک فرد «خوب» تبدیل می‌کرد. در اصطلاح زیبایی، مردان و زنان اشرافی صورت خود را پودر می‌کردند و دندان‌های خود را سیاه می‌کردند که دومی «ohaguro» نامیده می‌شد. آرمان درباری مردانه شامل سبیل و لاغر ریش بزی بود، در حالی که دهان زنان کوچک و قرمز رنگ می‌شد و ابروهایشان کنده یا تراشیده می‌شد و دوباره روی پیشانی کشیده می‌شد ("هیکی مایو"). زنان موهای براق و روان و مشکی را
("هیکی مایو"). زنان موهای براق و روان و مشکی را پرورش می‌دادند و لباس رسمی زنان درباری شامل یک «لباس دوازده‌لایه» پیچیده به نام «جیهونی‌تو» بود، هرچند تعداد واقعی لایه‌ها متفاوت بود. لباس‌ها بر اساس دفتر و فصل تعیین می‌شدند، به‌ویژه لباس‌های زنانه، با پیروی از سیستمی از ترکیب‌های رنگی که گل‌ها، گیاهان و حیوانات خاص یک فصل یا ماه را نشان می‌دادند. در این دوره مظهر خوبی زیبایی بود، نه بخشندگی و صداقت. زیبایی برای مردان داشتن ریش کوتاه نوک‌دار بود. زنان صورت خود را با پودر سفید می‌کردند و گونه‌ها را سرخاب
خود را با پودر سفید می‌کردند و گونه‌ها را سرخاب می‌زدند. زنان همچنین لب‌ها را ماتیک سرخ می‌زدند، به گونه‌ای که کوچکتر به نظر بیاید و خط ابرو را بالا می‌بردند. مذهب و زبان. در این دوران تائوئیسم و آیین بودایی، به ویژه شاخه مهایانه آن، گسترش بیشتری پیدا کرد. هر چند که زبان چینی زبان رسمی دربار بود، اما معرفی سیستم هجانمای کانا که هیراگانا و کاتاکانا از آن ریشه گرفت، سبب پیشرفت روزافزون ادبیات ژاپنی شد. اقتصاد. در حالی که دوره هی‌آن یک دوره غیرمعمول طولانی صلح بود، همچنین می‌توان استدلال کرد که این دوره ژاپن
بود، همچنین می‌توان استدلال کرد که این دوره ژاپن را از نظر اقتصادی ضعیف کرد و به فقر برای همه جز تعداد کمی از ساکنان آن منجر شد. کنترل مزارع برنج منبع درآمدی کلیدی برای خاندان‌هایی مانند فوجیوارا و پایه اساسی قدرت آنها بود. ذینفعان اشرافی فرهنگ هی‌آن، «کاست‌های ژاپنی بر پایه ریتسوریو» (良民 «مردم خوب») حدود ۵۰۰۰ نفر در سرزمینی با شاید پنج میلیون نفر بودند. یکی از دلایلی که سامورایی توانستند قدرت را به دست بگیرند این بود که اشراف حاکم در مدیریت ژاپن و استان‌های آن ناتوان بودند. در سال ۱۰۰۰، دولت دیگر
استان‌های آن ناتوان بودند. در سال ۱۰۰۰، دولت دیگر نمی‌دانست که چگونه ارز صادر کند و پول به تدریج از بین می‌رفت. به جای یک سیستم کاملاً تحقق یافته گردش پول، برنج واحد اولیه مبادله بود. فقدان یک وسیله محکم مبادله اقتصادی به‌طور ضمنی در رمان‌های آن زمان نشان داده شده است. به عنوان مثال، پیام رسان‌ها به جای پرداخت هزینه پولی، با اشیای مفید مانند ابریشم قدیمی کیمونو پاداش می‌گرفتند. فرمانروایان فوجیوارا نتوانستند نیروهای پلیس کافی را حفظ کنند و همین امر باعث شد سارقان در طعمه مسافران آزاد باشند. این به‌طور ضمنی
در طعمه مسافران آزاد باشند. این به‌طور ضمنی در رمان‌ها با ترسی که در سفر شبانه الهام گرفته شده از شخصیت‌های اصلی است، نشان داده شده است. سیستم شوئن امکان انباشت ثروت توسط نخبگان اشرافی را فراهم کرد. مازاد اقتصادی را می‌توان به تحولات فرهنگی دوره هی‌آن و «پیگیری هنر» مرتبط کرد. معابد اصلی بودایی در هی‌آن-کیو و نارا (شهر) نیز از شوئن استفاده کردند. ایجاد شعب در روستاها و ادغام برخی از زیارتگاه‌های شینتو در این شبکه‌های معابد نشان دهنده «پویایی سازمانی» بیشتر است.
دوره کاماکورا دوره‌ای از تاریخ ژاپن است که از سال ۱۱۸۵ تا ۱۳۳۳ میلادی را در بر می‌گیرد. دوره کاماکورا در سال ۱۳۳۳ با نابودی شوگون‌سالاری و برقراری دوران کوتاه مدت سلطنت امپراتور گودای‌گو به پایان رسید. شوگون‌سالاری کاماکورا. شوگون‌سالاری کاماکورا یک حکومت سامورایی بود که در کاماکورا (شهر کاماکورای کنونی، استان کاناگاوا) توسط میناموتو نو یوریتومو در سال ۱۱۸۵ (اولین سال از دوران بونجی) تأسیس شد. این دوره ای بود که پایه و اساس حکومت سامورایی را بنا نهاد که تا زمان اصلاحات میجی ادامه یافت. از نظر فرهنگ، فرهنگ
زمان اصلاحات میجی ادامه یافت. از نظر فرهنگ، فرهنگ سامورایی ساده و قدرتمند شکوفا شد و شکل جدیدی از بودیسم با هدف نجات مردم از دنیای پایان دارما متولد شد. شوگون‌سالاری کاماکورا که حدود ۱۵۰ سال وجود داشت. پایان دوره هی‌آن. در سال ۱۱۸۰ (سال چهارم جیشو)، در پایان دوره هی‌آن، با افزایش نارضایتی از خاندان تایرا که مناصب عالی‌رتبه و بلندپایه ای را اشغال می‌کردند، سومین پسر امپراتور بازنشسته امپراتور گوشیراکاوا، شاهزاده موچیهیتو، دستور به سامورایی‌های استان‌های مختلف برای «دستگیر و به انقیاد کشیدن خاندان تایرا» را
برای «دستگیر و به انقیاد کشیدن خاندان تایرا» را صادر کرد. در پاسخ، میناموتو نو یوریتومو ارتشی را در ولایت ایزو تشکیل داد و کشور وارد یک جنگ داخلی به نام جنگ گنپی شد. میناموتو نو یوریتومو برادر کوچکترش، میناموتو نو یوشیتسونه را برای تسلط بر خاندان تایرا فرستاد به جنگ فرستاد و خود در کاماکورا ماند تا کنترل خود را بر منطقه کانتو مستحکم کند. پس از اینکه میناموتو نو یوشیتسونه خاندان تایرا را در نبرد دان نو اورا در سال ۱۱۸۵ نابود کرد، پس از این نابودی میناموتو نو یوریتومو دستور دستگیری برادرش میناموتو نو
نو یوریتومو دستور دستگیری برادرش میناموتو نو یوشیتسونه را به جرم نافرمانی از شوگون‌سالاری متهم کرد. در سال ۱۱۸۹ (سال پنجم بونجی)، میناموتو نو یوریتومو از طریق نبرد اوشو، نیروهای مقاومت در میان خاندان میناموتو را از بین برد، خود را به عنوان رهبر خاندان سامورایی (رهبر گروه‌های سامورایی استان‌های مختلف) معرفی کرد و به دربار امپراتوری برای نفوذ در سیاست نزدیک شد. علاوه بر این، به بهانه جستجوی میناموتو نو یوشیتسونه، شوگو (مسئول حفظ نظم عمومی و اعمال قدرت نیروی انتظامی) و جیتو (ژاپن) (مسئول جمع‌آوری مالیات
انتظامی) و جیتو (ژاپن) (مسئول جمع‌آوری مالیات سالانه و مدیریت املاک) را در استان‌های مختلف منصوب کرد. علاوه بر این، سیستم شوگون‌سالاری کاماکورا به عنوان یک سازمان مرکزی با سامورایی-دوکورو برای کنترل گوکه‌نین (سامورایی که به شوگون خدمت می‌کرد)، ماندوکورو برای مدیریت امور دولتی و امور مالی و مونچو-جو برای تصدی امور قضایی ایجاد شد. علاوه بر این، برای ملازمان، «نظام فئودالی» ایجاد شد که هونریو آندو (安堵) را ایجاد کرد، که زمین‌های به ارث رسیده از اجدادشان را تضمین می‌کرد و سیستم گوئون و هوکو یا دریافت پاداش در
می‌کرد و سیستم گوئون و هوکو یا دریافت پاداش در برابر خدمت نیز ایجاد شد. سرانجام، در سال ۱۱۹۲ (سال سوم کنکیو)، میناموتو نو یوریتومو توسط دربار امپراتوری به عنوان سی ای تایشوگون منصوب شد. در سال ۱۲۲۱ (جوکیو ۳)، امپراتور بازنشسته گوتوبا ارتشی را در تلاش برای بازگرداندن قدرت به دربار امپراتوری تشکیل داد و جنگ جوکیو رخ داد. شوگون‌سالاری کاماکورا کنترل کیوتو را به دست گرفت و امپراتور بازنشسته گوتوبا را تبعید کرد. شوگون‌سالاری روکوهارا تاندای را در کیوتو تأسیس کرد و دربار امپراتوری را تحت نظارت قرار داد. در
کرد و دربار امپراتوری را تحت نظارت قرار داد. در نتیجه، شوگون‌سالاری کاماکورا به یک دولت ملی با نفوذ تبدیل شد. شوگون و شیکن. تنها سه نسل از شوگون‌ها مستقیماً از خاندان میناموتو نشأت گرفتند، در واقع خاندان هوجو به عنوان شیکن قدرت را در دست داشتند و حکومت می‌کردند. پس از مرگ میناموتو نو یوریتومو، خاندان هوجو، خانواده هوجو ماساکو، همسر میناموتو نو یوریتومو، به شهرت رسیدند. ابتدا، پدر هوجو ماساکو، هوجو توکیماسا، سمت شیکن را بر عهده گرفت و قدرت سیاسی واقعی را به عنوان دستیار شوگون در اختیار داشت. هنگامی که سومین
دستیار شوگون در اختیار داشت. هنگامی که سومین شوگون، میناموتو نو سانه‌تومو، ترور شد و خط مستقیم خاندان میناموتو به پایان رسید، خاندان هوجو از یک فردی خاندان اشرافی از کیوتو استقبال کرد و او را به یک شوگون رسمی تبدیل کرد. علاوه بر این، شیکن سوم، هوجو یاسوتوکی، گوسیبای شیکیموکو (قوانین مبتنی بر آداب و رسوم و اخلاق سامورایی) را ایجاد کرد و سیاست‌های شیکن را بیشتر تقویت کرد. موقعیت شیکن در انحصار خاندان هوجو باقی ماند. خاندان هوجو به قدرتمندترین فرد در شوگون سالاری کاماکورا تبدیل شد و دیکتاتوری آن را تقویت کرد.
کاماکورا تبدیل شد و دیکتاتوری آن را تقویت کرد. نخستین شوگون، میناموتو نو یوریتومو. زمان خدمت:: ۱۱۹۲–۱۱۹۹، او از طریق رهبری قریب به اتفاق خود، سیاست سامورایی را ایجاد کرد که تا پایان دوره ادو ادامه داشت. او به عنوان یک نابغه سازمانی شناخته می‌شود. در سال ۱۱۸۵ میناموتو نو یوریتومو خاندان رقیب را شکست داد و در سال ۱۱۹۲ از سوی امپراتور به عنوان سردار یا شوگون منصوب شد و استبداد نظامی خود یا باکوفو (幕府, bakufu) را در شهر کاماکورا پایه گذاشت. در دوره کاماکورا، ژاپن وارد «قرون وسطای» خود شد که نزدیک به هفتصد سال
وارد «قرون وسطای» خود شد که نزدیک به هفتصد سال طول کشید و در آن امپراتور، دربار و حکومت مرکزی سنتی به نهادهایی تشریفاتی مبدل شدند. موضوع‌های قضایی، نظامی و مدنی به دست جنگ‌آوران آریستوکرات (طبقه بوشی، Bushi) اداره می‌شد و قدرتمندترین کاست در میان آنان، حاکمان واقعی جامعه، یعنی شوگون‌ها بودند. دومین شوگون، میناموتو نو یوری‌ایه. میناموتو نو یوری‌ایه، زمان خدمت در مقام: ۱۱۹۹–۱۲۰۳، به عنوان پسر ارشد میناموتو نو یوریتومو، او ریاست خاندان را به ارث برد و به عنوان دومین کاماکورا-دونو (رئیس شوگون سالاری کاماکورا)
دومین کاماکورا-دونو (رئیس شوگون سالاری کاماکورا) سلطنت کرد. به دلیل درگیری با خاندان هوجو، او توسط پدربزرگش هوجو توکیماسا در شوزنجی، ولایت ایزو زندانی شد و در نهایت به قتل رسید. سومین شوگون، میناموتو نو سانه‌تومو. میناموتو نو سانه‌تومو، زمان خدمت:: ۱۲۰۲–۱۲۱۹، پسر دوم میناموتو نو یوریتومو، در سن ۱۲ سالگی به عنوان سی تایشوگون منصوب شد. او تلاش کرد تا قدرت شوگون را، علیه خاندان هوجو، که قدرت واقعی را در اختیار داشت، گسترش دهد، اما در سال ۱۲۱۹ ، توسط پسر برادر بزرگترش، کوگیو (راهب)، ترور شد. چهارمین شوگون،
بزرگترش، کوگیو (راهب)، ترور شد. چهارمین شوگون، کوجو یوریتسونه. کوجو یوریتسونه، زمان خدمت: ۱۲۴۴–۱۲۲۶، او به درخواست شیکّن دوم، هوجو یوشیتوکی، به عنوان شوگون چهارم منصوب شد. او پسر کانپاکو، کوجو میچی‌ایه و یکی از بستگان دور میناموتو نو یوریتومو بود. هنگامی که او سعی داشت قدرت خود را به عنوان یک شوگون گسترش دهد، با خاندان هوجو درگیر شد و مجبور به کناره‌گیری از قدرت شد. پنجمین شوگون، کوجو یوریتسوگو. کوجو یوریتسوگو، زمان خدمت:۱۲۴۴–۱۲۵۲، با توجه به استراتژی شیکن چهارم، هوجو تسونه‌توکی، او موقعیت شوگون را از
چهارم، هوجو تسونه‌توکی، او موقعیت شوگون را از پدرش، شوگون قبلی کوجو یوریتسونه به ارث برد. با این حال، در سال ۱۲۵۲، او توسط [شیکن پنجم، هوجو توکی‌یوری، تبعید شد و به کیوتو نقل مکان کرد. ششمین شوگون، شاهزاده مونه‌تاکا. شاهزاده مونه‌تاکا، زمان خدمت: ۱۲۵۲–۱۲۶۶، در سن ۱۱ سالگی، سی تایشوگون اعلام شد و اولین شوگون خانواده امپراتوری شد، اما به دلیل سیستم خودکامه خاندان هوجو، هیچ اختیاری به او داده نشد. او به واکا (شعر) تبحر داشت و اشعار واکای زیادی را در کوکین واکاشو آورده است. هفتمین شوگون، شاهزاده کوره‌یاسو.
آورده است. هفتمین شوگون، شاهزاده کوره‌یاسو. شاهزاده کوره‌یاسو، زمان خدمت: ۱۲۸۹–۱۲۶۶، او در ۳ سالگی به عنوان شوگون منصوب شد. اگرچه او یک شوگون بود که مانند «عروسک خیمه شب‌بازی» خاندان هوجو بود، اما توسط نهمین شیکن، هوجو ساداتوکی، که از حکومت طولانی مدت همان شوگون متنفر شده بود، از کار برکنار شد و در سال‌های پایانی زندگی خود بازنشسته و تبدیل به یک راهب شد. هشتمین شوگون، شاهزاده هیساآکی. شاهزاده هیساآکی، زمان خدمت: ۱۳۰۸ تا ۱۲۸۹، در سن ۱۴ سالگی به عنوان شوگون منصوب شد. اگرچه او ۱۹ سال در این سمت بود، اما توسط
شد. اگرچه او ۱۹ سال در این سمت بود، اما توسط هوجو ساداتوکی، که مانند شاهزاده امپراتوری کوره‌یاسو، دوست نداشت همان شوگون را برای مدت طولانی در قدرت داشته باشد، برکنار شد. نهمین شوگون، شاهزاده موریکونی. شاهزاده موریکونی، زمان خدمت: ۱۳۳۳ تا ۱۳۰۸، تنها در ۸ سالگی به عنوان شوگون منصوب شد، اما در سال ۱۳۳۳ (سال سوم گنکو) با سقوط شوگون‌سالاری کاماکورا از سمت خود استعفا داد و راهب شد. او در همان سال در سن ۳۳ سالگی درگذشت. فرهنگ کاماکورا. در دوره کاماکورا، فرهنگ که وارث سنت اشراف درباری دوره هی آن بود، به صورت یک
وارث سنت اشراف درباری دوره هی آن بود، به صورت یک فرهنگ روستایی، ساده و محکم شکوفا شد که نمونه ای از یک دولت سامورایی، با احساس روحیه سامورایی و مردم عادی بود. شکل جدیدی از بودیسم در پس زمینه ناآرامی‌های اجتماعی و این ایده که هم آموزش و هم روشنگری از بین می‌رود ظهور کرد. فرقه جودو توسط هونئن که معتقد بود با خواندن نیانفو (ننبوتسو 念仏) می‌توان نجات یافت، جودو شینشو توسط شینران که موعظه می‌کرد که حتی افراد شرور نیز می‌توانند دوباره متولد شوند، و ایپن شونین که رقص نیانفو (ننبوتسو 念仏) را گسترش می‌دهد. جی-شو و
رقص نیانفو (ننبوتسو 念仏) را گسترش می‌دهد. جی-شو و غیره از ایپن شونین گرفته شده است. علاوه بر این، بودیسم ذن، که بر آموزش تأکید دارد، توسط سامورایی‌ها حمایت شد و از حمایت شوگون‌سالاری کاماکورا، همراه با بودیسم سوتو دوگن برخوردار شد. این ادیان که تبلیغ می‌کردند که می‌توان با انجام اعمال زاهدانه مانند خواندن نیانفو (ننبوتسو 念仏) و مراقبه، انسان را نجات می‌دهد، به سرعت در میان مردم عادی گسترش یافت. از نظر سبک معماری، بسیاری از ویژگی‌های فرهنگی مهم متولد شدند، مانند بازسازی معبد تودای‌جی، که شامل تکنیک‌هایی از
بازسازی معبد تودای‌جی، که شامل تکنیک‌هایی از دودمان سونگ (چین در آن زمان) بود، و معبد انگاکو-جی، یک گنجینه ملی که امروزه باقی مانده است. با به قدرت رسیدن سامورایی‌ها، تقاضا برای شمشیر به ناچار افزایش یافت و تعداد شمشیرسازان نیز به سرعت افزایش یافت. شمشیرهای ژاپنی اوایل دوره کاماکورا وارث ظاهر رفیع و ظریف اواخر دوره هیان بودند. در اواسط دوره کاماکورا، شمشیرهای ژاپنی ظاهر باشکوه تری به خود گرفتند. علاوه بر این، در اواخر دوره کاماکورا، به دلیل حمله مغول، سبک مبارزه از تک نبرد به نبرد گروهی تغییر کرد.
سبک مبارزه از تک نبرد به نبرد گروهی تغییر کرد. کاستی‌های شمشیر ژاپنی آشکار شد و تکامل بیشتر حاصل شد. حمله مغول. پس از زوال سلسله تانگ در چین در میانهٔ قرن نهم، روابط ژاپن با این کشور قطع شد. در زمانی که شوگون‌ها علاقه چندانی به گسترش روابط خارجی نداشتند، خبر از حکومت جدید مغول‌ها در پکن رسید. قوبلای‌خان فرمان داد که ژاپن یا خراج پرداخت کند یا آماده انتقام باشد. ژاپن زیر بار نرفت و شروع به آماده‌سازی خود برای دفاع نظامی کرد. مغول‌ها دو بار در سال‌های ۱۲۷۴ و ۱۲۸۱ به جزیره کیوشو در جنوب غربی ژاپن حمله کردند.
۱۲۸۱ به جزیره کیوشو در جنوب غربی ژاپن حمله کردند. به نظر می‌رسد که هر بار توفان شدید و نقصی در طراحی کشتی مغولان، لشکر مهاجم را با وجود برتری نظامی، از رسیدن به پیروزی بازداشت. توفان شدیدی که کشتی مهاجمان را در هم کوبید، باد خداوندی یا کامی‌کازه نامیده شد. پایان دوره کاماکورا. پیامد سال‌ها تدارک نظامی به منظور جنگ با مغولان برای حکومت کاماکورا مصیبت‌آمیز بود. بسیاری از وفادارانی که برای پاسداری از حکومت جنگیده بودند، اینک در انتظار پاداش بودند و انجام این خواسته از توان حاکمان خارج بود. این موضوع به
این خواسته از توان حاکمان خارج بود. این موضوع به فروپاشی حکومت کاماکورا کمک کرد. امپراتور گودایگو با استفاده از این فرصت سعی کرد حکومت شوگون را سرنگون کند، اما موفق نشد. امپراتور گو-دایگو توسط شوگون سالاری کاماکورا به جزایر اوکی تبعید شد. با این حال، هنگامی که کوسونوکی ماساشیگه، یکی از دستیاران نزدیک امپراتور گو-دایگو، ارتش تشکیل داد، سامورایی‌ها در سراسر کشور با جمع‌آوری نیرو در مکان‌های مختلف برای سرنگونی شوگون سالای پاسخ دادند. علاوه بر این، آشیکاگا تاکائوجی، که از طرف شوگون سالاری به او دستور داده شده