payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نوکیا اکس ۲ به انگلیسی(Nokia X2-00) یک گوشی جدید از سری اکس است که با امکانات نسبتاً خوب و قیمت ارزان بفروش می‌رسد. ابعاد آن۱٫۳۳×۴٫۷×۱۱٫۱سانتیمتر و وزن آن ۸۱ گرم است. این گوشی از یک نمایشگر ۲٫۲ اینچی با وضوح ۲۴۰ × ۳۲۰ و قابلیت نمایش ۲۵۶۰۰۰ رنگ با زاویه دید نچندان خوب بهره می‌برد. باتری آن در حالت شارژ کامل می‌تواند تا۲۷ ساعت پخش موسیقی را پشتیبانی نماید و زمان انتظار آن ۶۲۴ ساعت و حداکثر زمان مکالمه آن با باتری ۱۳ ساعت و ۳۰ دقیقه‌است. این تلفن همراه با رنگ‌های بدنه نقره ای-آبی و سیاه-قرمز در دسترس است. اکس۲
بدنه نقره ای-آبی و سیاه-قرمز در دسترس است. اکس۲ مجهز به یک دوربین ۵ مگاپیکسلیست که فلاش LED دارد، همچنین مجهز به ویرایشگر فیلم و عکس است. اکس ۲ هم مانند دیگر گوشی‌های سری اکس از پخش موسیقی خوبی برخوردار است. اکس۲ از نظر همانند اکس۳ است با این تفاوت که دوربین اکس۲ ۵ مگاپیکس است و هم ارزان تر است. کیفیت دوربین عکاسی اکس ۲ خوب است ولی کیفیت فیلمبردای متوسط به پایین است. اکس۲ یک گوشی بسیار سبک نیز می‌باشد که دارای ظاهری شیک و زیباست. دوربین. نوکیا ایکس۲ دارای یک دوربین ۵مگاپیکسلی با فلش ال ای دی است. از دیگر
یک دوربین ۵مگاپیکسلی با فلش ال ای دی است. از دیگر امکانات آن می‌توان به رادیو اف ام، نرم‌افزار ارسال و دریافت ایمیل، مرورگر اینترنت، وجود مرورگر اپرا مینی به صورت پیش فرض، خروجی صوتی استاندارد، پیام چندرسانه‌ای، پخش‌کننده موسیقی، عکاسی و فیلمبرداری اشاره کرد. این گوشی می‌تواند از شبکه با باندهای GSM ۸۵۰، GSM ۹۰۰، GSM ۱۸۰۰ و GSM ۱۹۰۰کار کند؛ همچنین می‌تواند از فناوری EDGE نیز استفاده کند. نوکیا ایکس۲ از اجرای نرم‌افزار جاوا نیز پشتیبانی می‌کند.این تلفن همراه، دارای دو بلندگوی استریو است که در پشت دستگاه
دارای دو بلندگوی استریو است که در پشت دستگاه قرار دارند. تغییرات سلیقه‌ای. - اسباب (Widgets) - تم‌ها - آیکون‌ها - میانبرها - منو
انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران، نخستین فدراسیون غیردولتی (غیرانتفاعی) و نهاد مدنی ورزش ایران است. این سازمان غیردولتی مستقل و ناسودبر در اواخر دهه ۱۳۷۰ تأسیس شد و سپس با اخذ تأییدیهٔ رسمی از کمیسیون ماده ۱۰ احزاب وزارت کشور در ۱۱ مهر ۱۳۸۰ به‌طور قانونی فعالیت خود را با مجوز قوه قضاییه ایران در قالب اولین فدراسیون غیردولتی ورزش ایران آغاز کرد. بنیان‌گذار و رِئیس هیئت مدیره این سازمان، علی حق‌شناس از قهرمانان ملی و مربیان باسابقهٔ تکواندو و سبک‌های آزاد رزمی و کاپیتان اسبق تیم ملی فول‌کنتاکت ایران است.
رزمی و کاپیتان اسبق تیم ملی فول‌کنتاکت ایران است. وی تعداد کثیری مربی و داور رسمی در سراسر ایران تربیت کرده است. او بنیان‌گذار تاپ‌تکواندو (تکواندو برتر)، «سبک آزاد تکواندوی جهان» به مرکزیت ایران است. جواد مشیری (نائب‌رئیس)، منیر قاسم‌زاده (نائب‌رئیس بانوان)، محمد عبدلی‌پور (دبیرکل)، مهران خلیلی (دبیر شورای فنی)، ابوالفضل صیاد (معاون حقوقی)، مهدی قاسمی (بازرس)، جعفر شریفی (رئیس کمیتهٔ اجرائی) و داوود سرتیپی (رئیس شاخهٔ جوانان) از مدیران ارشد این بنیاد غیردولتی هستند. کانون تکواندوکاران ایران، عضو مؤسس
هستند. کانون تکواندوکاران ایران، عضو مؤسس جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران و هم‌چنین اتحادیهٔ فدراسیون‌های غیردولتی (غیرانتفاعی) ورزش ایران است. فعالیت‌ها. تیم منتخب تکواندوی ایران برای نخستین بار توسط رئیس این سازمان به تورنمنت معتبر تکواندو آیندهون هلند در اسفند سال ۱۳۷۸ اعزام و متعاقب آن در سال‌های بعد اعزام‌های مختلف غیردولتی دیگری توسط کانون تکواندوکاران صورت پذیرفت. کانون تکواندوکاران ایران تاکنون ضمن راه‌اندازی اولین مدارس تکواندو در ایران، ده‌ها دوره مسابقات قهرمانی استانی و کشوری در رده‌های
دوره مسابقات قهرمانی استانی و کشوری در رده‌های سنی خردسالان، نونهالان، نوجوانان و جوانان بزرگسالان برگزار کرده و تعداد قابل ملاحظه‌ای مربی و داور رسمی تکواندو زیر نظر این فدراسیون غیردولتی آموزش دیده‌اند. هم‌چنین هنر رزمی تاپ‌تکواندو (اولین سبک آزاد تکواندوی جهان)، در بدو پیدایش زیر نظر این نهاد، فعالیت قانونی خود را آغاز کرد. دومین دورهٔ مسابقات قهرمانی کشور این سازمان از حیث حضور شرکت‌کننده از معدود پرتعدادترین رقابت‌های تکواندو در تاریخ تکواندوی ایران است. کانون تکواندوکاران ایران در زمینهٔ مباحث تئوریک
کانون تکواندوکاران ایران در زمینهٔ مباحث تئوریک و علمی شامل برگزاری سمینارها و تألیف کتب و مقالات متعدد مرجع و دانشگاهی، در تکواندو و سایر هنرهای رزمی، فعالیتهای چشمگیری دارد. نقش پیشرو. کانون تکواندوکاران ایران به عنوان نخستین فدراسیون غیردولتی ورزش ایران، نقش پیشرو و مهمی در توسعه و ترویج این رویکرد در ورزش کشور داشته است. این سازمان به‌عنوان نخستین بنیاد مدنی ورزش، جایگاه ویژه در تغییر ساختار سنتی و دولتی ورزش کشور داشته است. این کانون نمونه‌ای نادر از تلاش‌های مردمی و مستقل در حوزهٔ سازمان‌دهی، آموزش و
مردمی و مستقل در حوزهٔ سازمان‌دهی، آموزش و ترویج ورزش خصوصاً در دو بُعد قهرمانی و همگانی، به‌شمار می‌آید. تا پیش از تأسیس این انجمن صنفی، تمامی فدراسیون‌های ورزشی در ایران تحت نظارت کامل نهادهای دولتی و وزارت ورزش بودند. کانون تکواندوکاران ایران علیرغم کارشکنی‌های متعدد دولتی با تشکیل ساختاری مستقل، خودگردان و غیردولتی در عمل نشان داد که می‌توان ورزش را بدون وابستگی به بودجه و دستورالعمل‌های دولتی هم توسعه داد و بر این اساس سَدشکن فعالیت سازمان‌های مردم‌نهاد دیگر گردید. کانون تکواندوکاران نه‌تنها در اجرای
دیگر گردید. کانون تکواندوکاران نه‌تنها در اجرای مسابقات و دوره‌های آموزشی فعال است، بلکه با تألیف چندین کتاب و مقالهٔ علمی-پژوهشی و مرجع در حوزه‌های مختلف هنرهای رزمی، نقش بی‌بدیلی در تربیت مربیان، داوران و هنرجویان حرفه‌ای ایفا می‌کند. انتشار آثاری چون «فلسفهٔ هنرهای رزمی مشرق زمین»، «نقش مربی در تکواندو»، «نخستین مرجع جامع داوری تکواندو» و «نخستین مرجع فیزیولوژی تکواندو» نمونه‌هایی از این دست است. در مجموع، انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران را می‌توان پیشگام نهضت خصوصی‌سازی علمی و فرهنگی ورزش در ایران
نهضت خصوصی‌سازی علمی و فرهنگی ورزش در ایران دانست؛ بنیادی که با رویکردی فرهنگی، پژوهشی و مبتنی بر خوداتکایی، توانست نگاه بسیاری از نهادهای ورزشی، دانشگاهی و حتی بین‌المللی را به خود جلب کند و الگوی تازه‌ای برای توسعهٔ پایدار ورزش در ایران ارائه دهد. مخالف‌های دولتی. علیرغم ساختار جداگانهٔ اداری، فنی و مالی بین دو سازمان، فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران در زمان تصدی سید محمد پولادگر فعالانه و مستمر، ابتدا مخالف شکل‌گیری و پس از آغاز به‌کار مخالف فعالیت کانون تکواندوکاران شد. درپی آن، محمد پولادگر،
کانون تکواندوکاران شد. درپی آن، محمد پولادگر، ارکان مختلف شامل سطوح پایین، میانی و ارشد سازمان تربیت بدنی را نیز علیه این تشکل همراه ساخت و با درخواست از ارگان‌های حکومتی دیگر، اجماع دولتی بی‌سابقه‌ای را علیه کانون تکواندوکاران ایران شکل داده و سازمان‌دهی کرد. به تَبَع آن، سازمان تربیت بدنی موضع‌گیری و مخالفت خود را با فعالیت‌های این نهاد صنفی - تخصصی اعلام نمود. این مخالفت‌ها از ابتدای تأسیس و اعلام موجودیت کانون تکواندوکاران ایران در ۱۱ مهر سال ۱۳۸۰ به روش‌ها و شیوه‌های مختلف ازجمله تلاش برای جلوگیری از
و شیوه‌های مختلف ازجمله تلاش برای جلوگیری از شرکت تیم‌های اعزامی کانون در تورنمنت‌های بین‌المللی، (پیش‌تر در تورنمنت هلند)، کوشش برای تخریب چهرهٔ این نهاد و مدیرانش در افکار عمومی با حضور یکسویه در صدا و سیما، صدور بخشنامه‌ها و دستورالعمل‌های متعدد به ادارات کل تربیت‌بدنی استان‌ها توسط سازمان تربیت بدنی و به هیئت‌های تکواندو شهرستان‌ها توسط فدراسیون تکواندو، ابراز گردیده است. اقدامات سازمان‌یافتهٔ دولتی از ابتدا تاکنون، مجموعاً منجر به تعطیلی بخش قابل‌توجهی از مراکز راه‌اندازی شدهٔ این اتحادیهٔ صنفی در
از مراکز راه‌اندازی شدهٔ این اتحادیهٔ صنفی در سراسر کشور شامل شُعب، مدارس و باشگاه‌های آن شده است. در بخشی از نخستین بخشنامهٔ محمد پولادگر رئیس وقت فدراسیون تکواندو علیه کانون تکواندوکاران در تاریخ ۰۸/ ۰۹ /۱۳۸۰ آمده است: «فدراسیون تکواندو ضمن اعلام خطر بروز این گونه رخدادها که آغاز تمامی مصائب و بلایا است، رسماً اعلام می‌دارد این گروه‌ها مورد تأیید این فدراسیون نبوده و همکاری هریک از افراد به هر نحو با این گروه‌ها موجب برخورد قانونی خواهد بود.» محسن مهرعلیزاده، معاون رئیس‌جمهور و رئیس وقت سازمان تربیت
معاون رئیس‌جمهور و رئیس وقت سازمان تربیت بدنی، طی نامه‌ای رسمی به موسوی لاری وزیر وقت کشور ایران در دی ماه ۱۳۸۰، خواهان لغو مجوز تأسیس و هم‌چنین عدم صدور پروانهٔ فعالیت این اتحادیهٔ صنفی شد. تصویر این نامه در یکی از سلسله برنامه‌های رادیو - تلویزیونی ترتیب داده شده توسط محمد پولادگر علیه کانون، در مرداد ۱۳۸۲ به نمایش عموم گذاشته شد. به گفتهٔ پولادگر، هیچ ترتیب‌اثری به درخواست و نامهٔ معاون رئیس‌جمهور از سوی وزارت کشور داده نشد. به‌رغم رایزنی‌های غیرعلنی و هم‌چنین درخواست‌های مکتوب مقامات ارشد دولتی ورزش،
هم‌چنین درخواست‌های مکتوب مقامات ارشد دولتی ورزش، پروانهٔ فعالیت کانون تکواندوکاران ایران پس از تأیید مجدد و نهائی کمیسیون ماده ۱۰ احزاب با امضاء وزیر کشور رسماً در اسفند ۱۳۸۰ صادر و متعاقباً این سازمان در قوهٔ قضائیهٔ ایران به ثبت رسمی رسید. در یکی از بخشنامه‌های سازمان تربیت بدنی علیه کانون تکواندوکاران به ادارات کل تربیت بدنی استان‌ها در ۱۱ / ۰۸ /۱۳۸۲ با امضای مدیرکل وقت حقوقی و امور مجلس، آمده است: «همان‌طور که مطلعند اخیراً تشکل‌هایی تحت عناوین کانون تکواندو … مبادرت به کسب مجوز از مبادی ذی‌ربط
تکواندو … مبادرت به کسب مجوز از مبادی ذی‌ربط نموده‌اند؛ لیکن متأسفانه علی‌رغم رسالت وجودی این تشکل‌ها، اقدام به فعالیت‌های موازی در راستای شرح وظایف مصّرح در قانون سازمان تربیت بدنی و دستگاه‌های متولی من‌جمله فدراسیون‌های ورزشی و … نموده‌اند … لذا از آن‌جا که این تشکل‌ها از حدود و ثغور قانونی خود و دخالت در وظایف سازمان تربیت بدنی به عنوان متولی و پاسخ‌گوی امور ورزشی عواقب جبران‌ناپذیری خواهد داشت، لذا مقتضی است دستور فرمایید ضمن تأکید بر امر نظارت فعالیت این‌گونه تشکل‌های غیردولتی از برگزاری هرگونه دورهٔ
تشکل‌های غیردولتی از برگزاری هرگونه دورهٔ مربی‌گری، داوری، مسابقات و … بدون هماهنگی و تأیید فدراسیون مربوطه، جلوگیری به عمل آید.» علی کفاشیان معاون ورزشی وقت سازمان تربیت بدنی نیز به ایسنا گفت: «درنظر داریم از طریق مراجع ذی‌ربط قانونی جلوی کار این تشکل‌ها گرفته شود، ... سازمان تربیت بدنی مخالف فعالیت کانون‌ها می‌باشد و از فعالیت‌های آنان جلوگیری خواهد شد.» در واکنش به مخالفت‌های دولتی، علی حق‌شناس در فروردین ۱۳۸۱ در گفت‌وگو با خبرگزاری جمهوری اسلامی اظهار داشت: «در تمام ابعاد تکواندو فعالیت خواهیم کرد.»
داشت: «در تمام ابعاد تکواندو فعالیت خواهیم کرد.» درگیری طرفین در رسانه‌ها. سید علی حق‌شناس در خرداد ۱۳۸۱ در ارتباط با همکاری با فدراسیون تکواندو گفت: «کانون به‌دنبال تقابل و ستیز با هیچ نهادی نیست و نیازی به این‌گونه مسائل ندارد. با فدراسیون تکواندو هم مشکلی نداریم، مگر آن‌که خود، خواهان درگیری باشند. کانون به دنبال اتحاد و وفاق ملی در این ورزش است نه تفرقه و نفاق … یک عده می‌نشینند و می‌گویند این‌ها فدراسیون را قبول ندارند، مگر می‌شود یک جایگاه رسمی را قبول نداشت؟ از طرفی مگر می‌شود یک سازمان قانونی و به
نداشت؟ از طرفی مگر می‌شود یک سازمان قانونی و به ثبت رسیده را قبول نداشت؟! … تشکیلاتی که توان رقابت نداشته باشد، دست به کارشکنی می‌زند.» سید محمد پولادگر رئیس فدراسیون تکواندو در تیر ۱۳۸۱ در گفت‌وگو با ایسنا گفت: «وزارت کشور بدون درنظر گرفتن صلاحیت فنی و علمی کانون تکواندوکاران درحقیقت به فدراسیونی موازی اجازه فعالیت داده است.» وی در این گفت‌وگو اظهار کرد: «برخی با بدعت گذاشتن در تکواندو به دنبال منافع شخصی خود هستند.» ناصر پورعلی فرد، دبیرکل سابق و نائب رئیس وقت فدراسیون تکواندو نیز گفت: «بحث مهم این است
وقت فدراسیون تکواندو نیز گفت: «بحث مهم این است که دیدگاه کُلی نسبت به ورزش چیست؟ آیا یک صنف است یا حزب؟ وقتی مرجعی مجوز تشکیل کانون را می‌دهد، این به سازمان تربیت بدنی لطمه می‌زند … معلوم نیست چطور و از چه راه‌هایی برخی از افراد تیم‌هایی را به خارج اعزام می‌کنند، حتی خود ما در انجام این کار حیرانیم.» پورعلی فرد در سال ۱۳۹۹ با حکم پولادگر مشاور عالی فدراسیون تکواندو شد. حق‌شناس در پاسخ به این گفته‌ها، در مصاحبه با ایسنا خواهان انتشار سوابق علمی و فنی رئیس و مسئولان فدراسیون دولتی تکواندو شد و آنان را
و مسئولان فدراسیون دولتی تکواندو شد و آنان را «غیرمتخصصین تمام‌عیار» نامید. او در این گفت‌وگو، مخالفان کانون را «قانون‌شکن» خواند. وی در مرداد ۱۳۸۱، برای دومین بار پس از فروردین آن سال، به رئیس فدراسیون دولتی تکواندو درخصوص برخورد قضائی هشدار داد. در یازدهم مهر ۱۳۸۱ تاپ‌تکواندو (نخستین سبک آزاد تکواندو) تحت پوشش کانون تکواندوکاران اعلام موجودیت کرد. محمد پولادگر در اولین نشست رسانه‌ای فدراسیون تکواندو در آن سال گفت: «تشکیل سَبکی جدید چه تأثیری در رشد و گسترش تکواندو کشور دارد؟ ضمن این که اتحاد و انسجام
تکواندو کشور دارد؟ ضمن این که اتحاد و انسجام موجود در تکواندو را که مهم‌ترین عامل پیروزی است به خطر می‌اندازد. در این راستا، کمیسیون ماده ۱۰ احزاب باید مراحل نظارتی خود را تقویت کرده و در زمینهٔ صلاحیت افراد دقت بیشتری داشته باشد.» در این کنفرانس رادیو - تلویزیونی، رئیس فدراسیون تکواندو در جمع خبرنگاران در مورد حضور تشکل‌های غیردولتی در تکواندوی کشور تصریح کرد: «از نظر ما اگر این تشکل‌ها قانون‌مند و ضابطه‌دار شوند، از آنان استقبال خواهیم کرد، ولی با درنظر گرفتن روال کنونی، هیچ‌گونه تضمینی نسبت به جلوگیری
گرفتن روال کنونی، هیچ‌گونه تضمینی نسبت به جلوگیری از بروز مشکلاتی در ساختار ورزش و فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران نمی‌دهیم؛ زیرا تداخل به‌وجود آمده با شرح وظایف مصوب فدراسیون، مانع از نظارت کافی سازمان تربیت بدنی می‌شود. محمدرضا پولادگر خاطرنشان کرد به‌دلایل مختلفی ازجمله برخی مشکلات شخصی با فدراسیون، افرادی جذب این تشکل‌ها شده‌اند.» وی افزود: «در جلسه‌ای که با کمیسیون ماده ۱۰ احزاب وزارت کشور داشتیم، گفتیم یکی از بزرگ‌ترین مشکلاتی که فدراسیون تکواندو ایران دارد، این است که کانون تکواندوکاران شرح
ایران دارد، این است که کانون تکواندوکاران شرح وظایف فدراسیون را در اساسنامهٔ خود دارد … صدور گواهی‌نامهٔ مربی‌گری، داوری این‌ها جزو مواردی است که اختلاف ایجاد می‌کند.» پولادگر در واکنش به گفته‌های خبرنگاری که فعالیت کانون در سبک سُنتی تکواندو "هیانگ (I.T.F)" پس از سال‌ها و خلق تاپ‌تکواندو به‌مرکزیت ایران را ازجمله نوآوری‌های بزرگ کانون تکواندوکاران ایران دانست، گفت: «کدام نوآوری؟! هیانگ سال‌ها است که مطرود شده است و هیچ نوآوری نیست و یک دکان است، تاپ‌تکواندو هم برای تفرقه است.» او در این نشست خبری تنها
هم برای تفرقه است.» او در این نشست خبری تنها راهکار حل مسائل کنونی را کسب مجوز فعالیت از سوی فدراسیون تکواندو دانست. سه روز پس از کنفرانس پولادگر، اولین دورهٔ تاپ‌تکواندو قهرمانی ایران، انتخابی تیم ملی برگزار شد. رئیس کانون تکواندوکاران در گفت‌وگوئی اظهار داشت: «اگر قرار باشد نهاد غیردولتی مجوز خود را از بخش دولتی خاص آن کار اخذ نماید، پس نام غیردولتی بی‌معنی می‌شود.» او با اشاره به اصل ۲۶ قانون اساسی و قوانین تابعهٔ آن، شرحی از مراحل اخذ مجوز و وضعیت حقوقی انجمن‌های صنفی را ارائه داد. وی در این گفت‌وگو
انجمن‌های صنفی را ارائه داد. وی در این گفت‌وگو تصریح کرد: «این آقایان بهتر است به جای ایستادگی در برابر یک تشکل مردمی، فکری عاجل به حال ورزش ایران کنند که سال‌به‌سال حتی از کشورهای هم‌جوار خودمان هم عقب نیفتیم و خصوصی‌سازی که زمینهٔ بالندگی در ورزش کشور است را شروع کنند.» حق‌شناس با کنایه به مهرعلیزاده رئیس وقت سازمان تربیت بدنی که باشگاه پرسپولیس را علیرغم مخالفت‌های اهالی فوتبال، دولتی کرد و کمیته‌های رزمی زیر نظر تربیت بدنی را منحل ساخت، خاطرنشان کرد: «کانون تکواندوکاران نه یک باشگاه فوتبال است که
«کانون تکواندوکاران نه یک باشگاه فوتبال است که به‌راحتی تصاحب شود و نه یک کمیته که بتوان چوب انحلال به آن نواخت.» علی حق‌شناس، چندی بعد در نشست خبری کانون که به میزبانی خبرگزاری ایسنا برگزار شد، کارشکنی‌های فدراسیون تکواندو در روند کاری کانون تکواندوکاران را بی‌اثر خواند و خواستار بررسی چگونگی هزینه‌کرد بودجهٔ بیت‌المال در این فدراسیون از سوی سازمان بازرسی کل کشور شد. وی وجود هرگونه تداخل در فعالیت‌های کانون و فدراسیون را رَد کرد و تمام فعالیت‌های کانون را در چارچوب اساسنامهٔ مصوب قوه قضاییه ایران و قانون
در چارچوب اساسنامهٔ مصوب قوه قضاییه ایران و قانون دانست؛ رئیس کانون تکواندوکاران هم‌چنین افزود: «در بحث تعیین صلاحیت‌های افراد علاقه‌مند هستیم، مدارک و سوابق علمی و فنی مسئولان فدراسیون تکواندو در معرض افکار عمومی قرار گیرد؛ در این راستا ما نیز آمادگی خود را در بحث ارائهٔ سوابق خود اعلام می‌داریم.» در این نشست مطبوعاتی، حق‌شناس اظهارنظر در مورد تاپ‌تکواندو را خارج از حیطهٔ صلاحیت مسئولان فدراسیون تکواندو دانست. با افزایش فعالیت‌های کانون تکواندوکاران در کشور، حملات فدراسیون تکواندو در صدا و سیما و پاسخ‌های
حملات فدراسیون تکواندو در صدا و سیما و پاسخ‌های کانون در خبرگزاری‌ها و مطبوعات شدت یافت. محمد پولادگر در ۴ خرداد ۱۳۸۲ بار دیگر با حمله به کانون و سَبک تاپ‌تکواندو به ایسنا گفت: «وزارت کشور بدون استعلام از سازمان تربیت بدنی به آن‌ها مجوز فعالیت داده است» او افزود: «سَبک تاپ تکواندو یک سبک ابداعی است و در هیچ جای دنیا وجود خارجی ندارد، به همین علت و به خاطر تخلفی که شده، فدراسیون، موضوع را از لحاظ قانونی پی‌گیری خواهد کرد.» سید محمد پولادگر در ۱۱ مرداد ۱۳۸۲ در برنامهٔ زندهٔ تلویزیونی «ورزش از شبکه دو» که با
برنامهٔ زندهٔ تلویزیونی «ورزش از شبکه دو» که با موضوع کانون تکواندوکاران، پخش شد، اظهار داشت: «با دادن مجوز به کانون، فدراسیونی در برابر فدراسیون دولتی ایجاد شده است؛ این‌ها سَبکی را هم با ذوق و سلیقهٔ خود ابداع کرده‌اند که هیچ وجود خارجی ندارد، خودشان هم معترفند که بوکس آمریکایی را با تکواندو تلفیق کرده‌اند و این در ورزش‌های رزمی خطرناک است … بدعتی در ورزش کشور در حال شکل‌گیری است …؛ اما نکتهٔ مهم این‌جا است که با اعطاء مجوز به این گروه، عملاً حاکمیت دولت بر ورزش کشور از بین رفته و این خطر برای امنیت ملی
بر ورزش کشور از بین رفته و این خطر برای امنیت ملی است … حتی معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان در نامه‌ای خواستار لغو مجوز آنان شده، اما هیچ ترتیب‌اثری به این درخواست داده نشده است … این را باید به حساب مظلومیت ورزش کشور گذاشت که مرجعی سیاسی مجوز فعالیت ورزشی می‌دهد.» در مرداد ۱۳۸۲، نمایش تلویزیونی اختصاصی علیه کانون تکواندوکاران تهیه و از شبکه خبر سیما پخش گردید. غلامحسن ذوالقدری سرمربی وقت تیم ملی و فرد نزدیک به محمد پولادگر در این برنامه با حمله به کانون و تاپ‌تکواندو گفت: «کانون بهتر است با فدراسیون همکاری
گفت: «کانون بهتر است با فدراسیون همکاری کند و هماهنگ باشد … رشته‌ای مَن‌درآوردی که دارای هیچ سازمان یا ارگان خارجی نیست که ما بتوانیم وابسته به آن باشیم و مدارج یا مدارک بین‌المللی را از جایی که این تاپ‌تکواندو به آن وابسته است اخذ کنیم، نباید فعالیت کند.» تاپ‌تکواندو در سال ۱۳۸۳، سازمان مستقل بین‌المللی شد. بهزاد خداداد ملی پوش سابق تکواندو در برنامهٔ شبکهٔ خبر با حملهٔ مستقیم به رئیس کانون تکواندوکاران گفت: «من بشخصه، کانون تکواندو را به رسمیت نمی‌شناسم و اهمیتی هم برایش قائل نیستم … واقعاً بعد از بیش از
اهمیتی هم برایش قائل نیستم … واقعاً بعد از بیش از سی سال فعالیت مستمرِ فدراسیون تکواندو، یک‌ساله، یک شخصی آمده و برای خودش یک کانونی تشکیل داده و هنرجویان تکواندو را بنا به دلایلی، به سمت خودش کشانده، حالا مادی، به سَمت خودش کشیده، و این‌ها را از فدراسیون تکواندو دور کرده و برده‌اند در کانون تکواندو. این‌ها، سفرهایی هم که می‌روند، مدال‌های ما بچه‌های ملی‌پوش را زیر سؤال می‌برند، یا حتی فعالیت‌های مستمر و سرمایه‌گذاری‌های فدراسیون تکواندو را زیر سؤال می‌برند.» هادی ساعی در این برنامهٔ تلویزیونی اظهار داشت:
هادی ساعی در این برنامهٔ تلویزیونی اظهار داشت: «اگر بیایند، در و آغوش باز فدراسیون به رویشان باز است و کسی هم جلوی کارشان را نمی‌گیرد … این‌ها تیم ملی تاپ‌تکواندو را هم تشکیل داده‌اند! مگر می‌شود یک کشور دو تا تیم ملی داشته باشد در یک رشتهٔ ورزشی! … باید زودتر جلوی این قضیه گرفته شود تا فدراسیون و ملی‌پوشان و مربیان با خاطری آسوده به مسابقات جهانی (۲۰۰۳) و المپیک آتن (۲۰۰۴) بروند، اگر تمرکز فدراسیون از بین برود، ما مسلماً در این رقابت‌ها ضربه می‌خوریم.» تیم ملی تاپ‌تکواندو، آذرماه ۱۳۸۲ پس از نخستین دورهٔ
ملی تاپ‌تکواندو، آذرماه ۱۳۸۲ پس از نخستین دورهٔ قهرمانی ایران و اردوهای ملی به مسابقات برون‌مرزی کیک‌بوکسینگ اعزام شد. سید حسن زاهدی قهرمان اسبق تکواندوی جهان، همراه با پولادگر با شرکت در برنامهٔ اختصاصی زندهٔ تلویزیونی دیگری در شبکه یک صدا و سیما با نام «دیدار در وقت اضافه» که بازهم بدون دعوت و حضور نمایندهٔ کانون تکواندوکاران برگزار شد، بیان کرد: «این مسئله یک معظل بزرگ در ورزش مملکت شده است که برای حل این مشکل، کانون نباید مقاومت کرده و به‌طور حتم باید تحت نظارت فدراسیون تکواندو درآید.» زاهدی، چندی بعد
نظارت فدراسیون تکواندو درآید.» زاهدی، چندی بعد دبیرکل فدراسیون تکواندو شد. علی حق‌شناس در برابر سخنان محمد پولادگر بیان داشت: «خطر برای امنیت ملی را وام‌دار بیگانه بودن و سنگ فدراسیون‌های خارجی را بر سینه زدن می‌دانیم. با ارائهٔ تاپ‌تکواندو، عدم وابستگی ایران در ورزش‌های رزمی به بیگانگان را به اثبات رساندیم.» او هم‌چنین خواهان توضیح مقامات ورزش ایران در مورد حضور یک خارجی (کره‌ای) [شین چال کانگ] در رأس کمیتهٔ فنی فدراسیون تکواندوی ایران و مناسبات پشت پردهٔ آن شد. جواد مشیری دبیرکل وقت کانون تکواندوکاران در
شد. جواد مشیری دبیرکل وقت کانون تکواندوکاران در واکنش به مصاحبهٔ غلامرضا ابراهیمی دبیرکل وقت فدراسیون تکواندو با هفته‌نامهٔ رزم‌آور در ۱۳۸۲/۰۵/۰۴ که خواهان انتقاد سازنده از سوی کانون تکواندوکاران و گرفتن مجوز این نهاد از فدراسیون تکواندو شده بود، در ۱۳۸۲/۰۵/۱۱ به رزم‌آور گفت: «آقایانی که دَم از انتقاد سازنده می‌زنند، لطفاً بگویند انتقاد سازنده، ارائهٔ بخشنامه‌هایی از سوی یک مسئول است که در آن بدترین تهمت‌ها و هتک حرمت‌ها وجود دارد؟! آقایان فکر کرده‌اند، کانون یک مدرسه است و فدراسیون یک وزارتخانه!» محمدرضا
یک مدرسه است و فدراسیون یک وزارتخانه!» محمدرضا پولادگر در ۱۷ مرداد ۱۳۸۲ در برنامهٔ تلویزیونی شبکه خبر گفت: «علاوه بر این‌که اساسنامهٔ تأیید شدهٔ این‌ها، با شرح وظایف فدراسیون‌ها مصوب هیئت وزیران یکی است، این آقایان حتی از اساسنامهٔ خودشان هم پا را فراتر گذاشته‌اند، و تخلفات بسیار بسیار فراوانی حتی از اساسنامهٔ خودشان دارند، ما دو سال است تخلفات این‌ها را گزارش می‌دهیم؛ ازجمله عنوان جعلی فدراسیون غیرانتفاعی است که مرتباً در روزنامه‌ها و جراید از آن استفاده می‌کنند …، به‌عنوان عضو کوچکی از جامعهٔ ورزش از
می‌کنند …، به‌عنوان عضو کوچکی از جامعهٔ ورزش از مسئولین استدعا می‌کنم، استدعا می‌کنم … اجازه ندهند ارزش‌های ورزش ما توسط افرادی با اهدافی کاملاً مشخص و بَیِّن از بین برود.» کانون تکواندوکاران پس از اظهارات رئیس فدراسیون دولتی تکواندو که هم‌زمان با برگزاری دومین دورهٔ مسابقات تکواندو قهرمانی ایران بود، در نشریات و جراید اعلام کرد: «تکواندوی ایران در سیطرهٔ اولین فدراسیون غیرانتفاعی ورزش کشور». درحالی که پولادگر در برنامهٔ ورزش و مردم از احتمال تحت پوشش قرار گرفتن سازمان‌های غیردولتی زیر نظر سازمان تربیت
گرفتن سازمان‌های غیردولتی زیر نظر سازمان تربیت بدنی سخن گفت، علی حق‌شناس در ۲۵ مرداد ۱۳۸۲ در گفت‌وگویی با رَد این موضوع، محسن مهرعلیزاده معاون رئیس‌جمهور و رئیس وقت سازمان تربیت بدنی را به کارشکنی علیه نهادهای مدنی ورزش متهم و وی را به برخورد قضائی تهدید و تصریح کرد: «با کارشکنان در هر منصب و موقعیت قانوناً برخورد می‌کنیم.» او افزود: «این آقایان مسئول ورزش کشور که به ظاهر با ارائهٔ طرح‌های جامع به دنبال خصوصی‌سازی هستند، در عمل برای یک تشکل مردمی مشکل ایجاد می‌کنند. مانده‌ایم با این حجم کارشکنی قسم حضرت
می‌کنند. مانده‌ایم با این حجم کارشکنی قسم حضرت عباس را باور کنیم یا دم خروس را.» علی حق‌شناس در واکنش به گفته‌های محمد پولادگر در برنامهٔ زندهٔ ۱۳۸۲/۰۵/۳۱ «ورزش از نگاه دو» که در آن از احتمال مذاکره و حل‌وفصل اختلافات بین کانون و فدراسیون سخن گفت، در ۱۳۸۲/۰۶/۰۱ در گفت‌وگو با ایسنا بیان کرد: «فدراسیون تکواندو راه هرگونه تعامل را مسدود کرده است.» وی خاطرنشان کرد: «بسیار علاقه‌مند هستیم تا مسئولی که صلاحیت فنی اعضاء کانون را به زیر سؤال می‌برد، تنها یکی از سوابق قهرمانی و مربی‌گری خود را در معرض افکار عمومی
قهرمانی و مربی‌گری خود را در معرض افکار عمومی قرار دهد، سازمان تربیت بدنی نیز باید در زمینهٔ حضور افراد غیرمتخصص در رأس فدراسیون تکواندو پاسخ‌گوی جامعهٔ ورزش باشد.» ارجاع اختلافات به محاکم قضایی. در اسفند ۱۳۸۱، رئیس کانون تکواندوکاران از رئیس فدراسیون تکواندو به اتهام نشر اکاذیب، افترا، اهانت و تشویش اذهان عمومی به قوه قضاییه ایران شکایت کرد. در پی این شکایت که ابتدا در شعبهٔ ۳۰۲ مجتمع قضایی شهید قدوسی تهران مورد رسیدگی قرار گرفت به سیدمحمد پولادگر تفهیم اتهام شد و وی با قرار تأمین آزاد گردید. محکومیت رئیس
شد و وی با قرار تأمین آزاد گردید. محکومیت رئیس فدراسیون تکواندو. پس از شکایت متقابل سید محمد پولادگر از سید علی حق‌شناس و برگزاری جلسات متعدد دادگاه، شعبهٔ ۱۰۴۰ مجتمع قضایی قدوسی به ریاست قاضی صفری با رَدّ شکایت پولادگر از حق‌شناس، حُکم خود مبنی بر محکومیت رئیس فدراسیون تکواندو را در آذر ۱۳۸۲ صادر کرد. در حکم دادگاه آمده است: «درخصوص اتهام سید محمد پولادگر با توجه به گزارش انتظامی و مستندات ابرازی شاکی، متضمن اینکه کانون تکواندوکاران، با طی تشریفات قانونی اقدام به اخذ مجوز قانونی کرده، که متعاقب آن متهم در
به اخذ مجوز قانونی کرده، که متعاقب آن متهم در مصاحبه با رسانه‌های گروهی و بخشنامه‌ها اقدام به نشر اکاذیب غیرمجاز و غیرقانونی بودن کانون و افرادی فرصت طلب و سودجو نسبت به افراد آن منتسب کرده است و اقرار متهم و مدافعات غیرموجه او و وکیلش و سایر قرائن و امارات موجود در پرونده اتهامش به نظر دادگاه محرز است.» پس از صدور این رأی، پولادگر در گفت‌وگو با ایپنا گفت: «واقعیت این است که در حق فدراسیون کم‌لطفی می‌شود. ما نیز شکایت متقابلی از کانون داشته‌ایم که هنوز پس از گذشت شش ماه هیچ چیز مشخص نشده است. در صورت صحت
از گذشت شش ماه هیچ چیز مشخص نشده است. در صورت صحت صدور این حکم از دادگاه تجدیدنظر فرجام‌خواهی خواهیم کرد.» رأی دادگاه تجدید نظر استان تهران. در اسفند ۱۳۸۲، دادگاه تجدید نظر استان تهران به ریاست قاضی سازگار زاده در حکمی ضمن عدم پذیرش اعتراض حق‌شناس به حکم دادگاه بدوی نسبت به اجرای مفاد ۶۹۷ و ۶۹۸ قانون مجازات اسلامی ایران، حکم برائت سید محمد پولادگر از اتهامات وارده را صادر کرد. حق‌شناس پس از صدور این حکم گفت: «بدیهی است اعتراض خود را نسبت به این رأی به هیئت تشخیص قوه قضاییه تقدیم خواهیم کرد، دادگاه تجدیدنظر
قوه قضاییه تقدیم خواهیم کرد، دادگاه تجدیدنظر اساساً وارد موضوع دعوی نشده است.» شکایت در دیوان عدالت اداری. علی حق‌شناس در مهر ۱۳۸۹ و در نهمین سالگرد تأسیس کانون گفت: «در طول این سال‌ها پیگیر احقاق حق کانون تکواندوکاران در مراجعی هم‌چون دیوان عدالت اداری بوده‌ایم که تاکنون نتیجه نگرفته‌ایم.» تنش تاکنون. رئیس کانون تکواندوکاران ایران در مهر ۱۳۸۳، موضع‌گیری سازمان تربیت بدنی و فدراسیون تکواندو در مواردی هم‌چون صدور گواهینامه توسط کانون را دخالت و اخلال در فعالیت یک تشکل قانونی دانست: «به عنوان یک اتحادیه صنفی