payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و تزیینات آجری بر بالا ایوان و ایوانچه‌ها متفاوت می‌باشند. ثبت در فهرست میراث جهانی. در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، کاروانسرای نیستانک به‌همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این مجموعه جهانی به عنوان بیستمین و هفتمین اثر جهانی کشور ایران شناخته می‌شود.
خانه حاج امیر آقا مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان نطنز، بخش امامزاده، دهستان خالدآباد، بافت روستای ده‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۷۶۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سقانفار کچلده مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان نور ، بخش چمستان ، دهستان میانرود ، روستای کچلده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۶۷۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه گوری فرامرز میر ولی مربوط به مفرغ است و در شهرستان کوهدشت، بخش رومشگان، دهستان رومشگان غربی، روستای شیخ‌آباد قاطر چی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۱۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در حال حاضر صاحب ملک مورد نظر علی سوری میباشد
عمارت تاریخی جاجرمی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در بجنورد، خیابان طالقانی شرقی، کوچه جاجرمی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۵۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنا در واقع منزل شخصی حاج علی اکبر جاجرمی از تجار شهر جاجرم و نمایندهٔ بجنورد در مجلس شورای ملی بوده است. هم‌اکنون این بنا با کاربری خانه صنایع دستی به عنوان کارگاه‌های آموزش صنایع دستی شاخص و فعال در استان خراسان شمالی به فعالیت خود ادامه می‌دهد.
خانه اکبرزاده که توسط سربازان گمنام شاهرخ فتح گردید مربوط به اواخر دوره قاجار است و در [[مشهد ، خیابان آزادی، کوچه ساسان، پلاک ۴۹ ( چهاراه شهدا خیابان بهجت ،بهجت ۳ انتهای کوچه سمت راست پلاک ۴۹ ) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۱۶ به‌عنوان یکی از [[فهرست آثار ملی ایران|آثار ملی ایران]] به ثبت رسیده است. منابع. [[رده:آثار دوره قاجاریان در شهرستان مشهد]] [[رده:خانه‌های تاریخی شهرستان مشهد]] [[رده:مختصات نیازمند به بازبینی]] [[رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در مشهد]]
قلعهٔ رحمانیه یا قلعهٔ رحمان‌گِرد؛ نام قلعه‌ای تاریخی مربوط به سدهٔ ۸ تا ۱۲ قمری (دورهٔ تیموری) است و در شهرستان بردسکن، بخش شهرآباد، روستای رحمانیه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این قلعه دارای پلانی دایره‌ای (گِرد) شکل می‌باشد که نحوه قرار گرفتن آن در ارتفاع موید این نکته است که قلعهٔ رحمانیه یکی از ابنیه نظامی و مستحکم دوران خود بوده است. فضاهای داخلی نیز به صورت دایره‌ای و متحدالمرکز ساخته شده‌اند و در ساختار آن از ملاتهٔ کاه‌گل و خشت
شده‌اند و در ساختار آن از ملاتهٔ کاه‌گل و خشت استفاده شده است.
دانشگاه آنکارا یکی از دانشگاه‌های کشور ترکیه است که در شهر آنکارا قرار دارد. این دانشگاه در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد. این دانشگاه ۴۰ برنامه فنی و حرفه ای، ۱۲۰ برنامه کارشناسی و ۱۱۰ برنامه تحصیلات تکمیلی را ارائه می‌دهد. دانشگاه آنکارا در مجموع ۶۵۳۵۰ دانشجو دارد که در این میان ۳۱۲۷ دانشجوی بین‌المللی علاقمند به تحصیل در ترکیه در این دانشگاه مشغول به تحصیل هستند همچنین در رتبه‌بندی برترین دانشگاه‌های جهان در سال ۲۰۱۹ که توسط مؤسسه QS انجام شده‌است دانشگاه آنکارا در بین ۱۰۰۰ دانشگاه برتر قرار دارد و هفتمین دانشگاه
بین ۱۰۰۰ دانشگاه برتر قرار دارد و هفتمین دانشگاه برتر ترکیه می‌باشد. دانشکده‌ها. این دانشگاه دارای ۱۷ دانشکده است: رتبه دانشگاه آنکارا. دانشگاه آنکارا که از بهترین دانشگاه های ترکیه می باشد. رنکینگ جهانی این دانشگاه در وبسایت QS حدود +701 می باشد. دانشگاه آنکارا هم اکنون سومین دانشگاه برتر ترکیه در رشته پزشکی می باشد. رتبه دانشگاه آنکارا در سایت های مختلف به صورت زیر می باشد.
تپه سفالین مربوط به هزاره دوم و اول قبل از میلاد است و در پیشوا، حد فاصل محله پاچنار و دانشگاه آزاد واحد پیشوا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تپه سفالین محوطه باستانی در دشت تهران در جنوب رشته کوه‌های البرز در فلات شمال مرکزی ایران، در حدود ۱۰ کیلومتری شرق شهر امروزی ورامین و ۳۵ کیلومتری جنوب شرقی شهر تهران در استان تهران قرار دارد. سفالین به معنی ساخته شده از خرده‌های سفال است. از دوره چالکولیتیک پسین تا دوره برنز اولیه، در دوره نیاایلامی
پسین تا دوره برنز اولیه، در دوره نیاایلامی (که همچنین به عنوان شوش سوم نیز شناخته می‌شود) و دوباره در دوره آهن سوم این تپه اشغال و تحت سکونت قرار گرفت.. تپه سفالین در مجاورت تپه شغالی و در چند کیلومتری تپه حصار است. تاریخچه. سکونت در این منطقه از اواخر هزاره چهارم پیش از میلاد (اواخر مس‌سنگی) تا اوایل هزاره سوم پیش از میلاد (اوایل عصر برنز) آغاز شد و پس از یک دوره ترک سکونت، تا دوره عصر آهن III از سر گرفته شد. در اوایل سکونت، سفال‌ها و بقایای کتیبه‌ای از دوره نیاایلامی (معادل شوش III) و همچنین کاسه‌های
دوره نیاایلامی (معادل شوش III) و همچنین کاسه‌های لبه‌دار اریب از نوع دوره اوروک (معادل شوش II) یافت شدند. باستان‌شناسی. این محوطه منطقه‌ای به طول ۵۰۰ متر و عرض ۴۰۰ متر با ارتفاع ۱۰ متر بالاتر از دشت را در بر می‌گیرد که بر روی تپه‌ای طبیعی بنا شده است. حفره‌هایی، که نشان‌دهنده برخی اقدامات سرقت آثار تاریخی است در سطح آن وجود دارد. تپه سفالین در طول بررسی دشت تهران در سال ۲۰۰۴ مورد بررسی قرار گرفت. این تپه در دو فصل از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷ توسط تیمی به سرپرستی مرتضی حصاری از خدمات باستان‌شناسی دانشگاه آزاد
مرتضی حصاری از خدمات باستان‌شناسی دانشگاه آزاد اسلامی ورامین-پیشوا تحت کاوش قرار گرفت. در میان یافته‌ها، نمونه‌هایی از کتیبه‌های گلی، دوازده لوح نیاایلامی که عمدتاً تکه‌تکه بودند (یکی از آنها به‌دلیل وضعیت نامناسب نگهداری، خوانا نبود)، برامدگی‌های گلی، چسب‌های گلی و لوح‌های خالی وجود داشت. از ۱۱ لوح قابل خواندن، یکی در دره اول و بقیه در دره سوم پیدا شد. نمونه‌های گلی متعددی مربوط به دوره اولیه سوادآموزی (کروی، مخروطی، مستطیلی، مثلثی، محدب‌الطرفین، کوزه‌ها و غیره) نیز یافت شد. کار حفاری تا سال ۲۰۱۱ ادامه
و غیره) نیز یافت شد. کار حفاری تا سال ۲۰۱۱ ادامه یافت، هرچند که این اثر به‌طور مختصر منتشر شده است.
ساختمان بانک ایران و انگلیس مربوط به اواخر دوره قاجار است که درشهرستان زابل، ۱۵۰ متری شمال شرق میدان شهرداری واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱۹۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بانک ایران و انگلیس با مشارکت سهامداران ایرانی وانگلیسی در سال ۱۲۶۸شمسی با سرمایه اولیهٔ ۳۰ میلیون ریال تأسیس شد. دفتر مرکزی آن در تهران قرار داشت. این بانک پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران و قانون ملی شدن بانک‌ها با بانک تجارت ادغام شد. ویژگی‌ها. بانک ایران وانگلیس یکی از بانکهایی بود که مسیر را برای ورود
وانگلیس یکی از بانکهایی بود که مسیر را برای ورود اسکناس به ایران هموار کرد.
تپه اطراف شهر سوخته شماهر ۳۰۳ در شهرستان زابل، بخش شیب آب، دهستان لوتک، روستای حومه شهر سوخته، ۱۶/۴۷۰ کیلومتری جنوب پایگاه باستان‌شناسی شهر سوخته واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۲۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
باغ و عمارت امیر (کبیر) مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام - قاجاریان است و در تبریز، بلوار آزادی، خیابان امیرکبیر (منطقهٔ ۴ شهرداری) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. امیرکبیر در دوران ولیعهدی محمدشاه قاجار به همراه پدرش در تبریز و در دستگاه ولیعهد حضور داشت. او خانه‌باغی هم به دور از حرمخانه (واقع در مرکز شهر) در منطقه‌ای که امروزه به نام او «وزیرآباد» خوانده می‌شود، احداث نمود و مدتی به همراه خانواده‌اش ساکن آن بود. پس از اینکه امیرکبیر به
خانواده‌اش ساکن آن بود. پس از اینکه امیرکبیر به همراه محمدشاه به تهران منتقل شد، این خانه‌باغ مورد استفاده قرار نگرفت و بیش از ۹۰ درصد آن تخریب گردید. نهایتاً در سال ۱۳۹۲ خورشیدی با رعایت شکل اولیهٔ خود مرمت گردید. امروزه خیابانی هم که این خانه‌باغ را به کمربندی میانی تبریز متصل می‌کند، «خیابان امیرکبیر» نام گرفته‌است.
مسجد و آب انبار سلماسی مربوط به دوره پهلوی اول است و در قم، خیابان ارم، کوچه سلماسی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۹۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. محل تدریس امام خمینی. شهرت مسجد سلماسی از روزی آغاز شد که روح الله خمینی، تدریس خود را به آنجا منتقل کرد. وی، ابتدا در مسجدی کوچک، نزدیک حرم حضرت معصومه تدریس داشت که به‌دلیل محدودیت فضا و کثرت شاگردان، عده‌ای مسجد سلماسی را پیشنهاد کردند. بعدها و پس از وفات آیت‌الله بروجردی، درس خارج وی به مسجد اعظم قم انتقال یافت.این مسجد،
درس خارج وی به مسجد اعظم قم انتقال یافت.این مسجد، امروزه هم یکی از مکان‌های برگزاری دروس حوزه علمیه قم است.
ستون‌های یادبود خیام مربوط به دوره پهلوی اول است و در نیشابور، ابتدای بلوار ورودی خیام واقع شده. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱۳۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این چهار ستون آجری یادبود امروزی و نمادی از چهار دروازه تخریب شده نیشابور می‌باشند. محمدقاسم اخویان آجرتراش نیشابوری سازنده این ستون‌ها بود.
محوطه باستانی عین آباد مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام - سدهٔ ۳–۶ ه‍.ق است و در شهرستان نیشابور، بخش مرکزی، دهستان دربقاضی، ۲۰۰ متری غرب و جنوب غربی روستای عین آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کول باشی ۲ مربوط به دوره اشکانیان - دوره ساسانیان است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان حومه، ۱/۵ کیلومتری غرب روستای هولیق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کول باشی ۴ مربوط به دوره اشکانیان - دوره ساسانیان است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان اسب‌فروشان، ۲ کیلومتری غرب روستای هولیق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۰۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پل بانو صحرا مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان ساوجبلاغ، بخش چندار، روستای بانو صحرا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این پل در دو کیلومتری شمال غرب روستای کردان قرار گرفته است. مصالح به کار رفته در این بنا سنگ و آجر همراه با ملات آهک است. بخشی از چشمه طاق و پایه‌های پل باقی مانده است. این پل تا اواخر دهه ۵۰ محل ارتباط دو طرف رودخانه بوده که در پل‌سازی جدید بخش‌هایی از آن از بین رفته است.
تپه سینه‌ور مربوط به دوره اشکانیان - دوره ساسانیان است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان حومه، ۱ کیلومتری شمال روستای هریس واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۲۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کول باشی ۳ مربوط به دوره اشکانیان - دوره ساسانیان است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان حومه، ۲ کیلومتری غرب روستای هولیق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۹۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کول‌تپه دو هریس مربوط به دوره اشکانیان - دوره ساسانیان - سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان حومه، ۱ کیلومتری شمال غربی روستای هریس واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد تلک آباد مربوط به دوره ایلخانی است و در شهرستان اردستان، روستای تلک آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۶۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مقبره شاهرخ‌شاه افشار مربوط به دوره تیموریان است و در دامغان، چهار راه چهار شیر، مجموعه امامزاده جعفر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امامزاده محمد مربوط به دوره تیموریان است و در دامغان، چهارراه ولیعصر، مجموعه امامزاده جعفر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه کرند کهنه یک محوطۀ تاریخی مربوط به دوره ساسانیان و دوره ایلخانی است که در شهرستان دالاهو، بخش مرکزی، جنوب غرب شهر کرند غرب، پایین دست جاده کرند غرب به سر پل ذهاب واقع شده‌است. این محوطه در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. موقعیت. محوطۀ کرند کهنه در جنوب غرب شهر کرند و در شمال جادۀ کمربندی اسلام‌آباد غرب به سرپل ذهاب واقع شده‌است. این محوطه در میان باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی منتهی به جادۀ کمربندی شهر احاطه شده و به دلیل فضاسازی‌هایی که در اطراف و حریم آن برای
و به دلیل فضاسازی‌هایی که در اطراف و حریم آن برای ایجاد باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی به‌وجود آمده، دسترسی بدان تنها از مسیر جادۀ ارتباطی خاکی بین باغ‌ها در شرق و جنوب شرق محوطه امکان‌پذیر است. ابعاد. در مرداد ۱۴۰۳ اعلام شد که ابعاد محوطۀ کرند کهنه پس از تخریب‌های صورت‌گرفته به ۱۴۰×۲۱۰ متر و ارتفاع تقریبی آن به ۶/۵ متر از سطح زمین‌های اطراف رسیده‌است. کاوش. ۱۳۸۴. محوطۀ کرند کهنه در سال ۱۳۸۴ توسط یک تیم باستان‌شناسی به سرپرستی مهدی بیگ‌محمدپور مورد بررسی قرار گرفت. در این کاوش، نمونه سفال‌هایی از محوطه جمع‌آوری
در این کاوش، نمونه سفال‌هایی از محوطه جمع‌آوری و در پروندۀ ثبتی اثر به ثبت رسید که بر اساس آن این احتمال مطرح شد که محوطه به دو دورۀ ساسانی و ایلخانی مربوط باشد. ۱۴۰۳. در مرداد ۱۴۰۳ عملیات گمانه‌زنی به منظور تعیین عرصه و پیشنهاد حریم محوطۀ کرند کهنه انجام شد که طی آن ۳۰ گمانه در محوطه حفر و شواهد جدیدی کشف شد. از سطح محوطه و سطح گمانه‌ها شواهد و بقایایی مانند بقایای معماری سنگی و آجری به همراه ملاط گچ و همچنین مواد فرهنگی سفال و استخوان به‌دست آمد. کاوشگران این استنباط را مطرح کردند که گسترش محوطه در بخش
این استنباط را مطرح کردند که گسترش محوطه در بخش جنوبی بیش از آن چیزی‌ست که در ظاهر نشان می‌دهد و احتمال داده‌اند که محوطۀ کرند کهنه، بقایای ارگ یک شهر تاریخی مربوط به قرون میانۀ اسلامی باشد. با این وجود اظهار نظر قطعی در این خصوص مستلزم انجام کاوش‌های باستان‌شناسی در این محوطه دانسته شده‌است. آسیب‌ها. گسترش شهر، رشد گردشگری و زمین‌های حاصل‌خیز در اطراف محوطۀ کرند کهنه باعث شده تا مالکین باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی خسارت جبران‌ناپذیری بر پیکرۀ این محوطه وارد کنند. در بررسی‌ها مشخص شد که سنگ‌های بر جای مانده
کنند. در بررسی‌ها مشخص شد که سنگ‌های بر جای مانده از بقایای معماری محوطه برای دیوارکشی اطراف باغ‌ها مورد استفاده قرار گرفته‌است. در مرداد ۱۴۰۳ و در جریان عملیات گمانه‌زنی برای تعیین عرصه و حریم محوطأ کرند کهنه اعلام شد که بخش‌های زیادی از محوطه در قسمت‌های شمالی، شرقی و غربی به دلیل احداث باغ و دیوارچینی سنگی به‌شدت تخریب شده و در بخش جنوبی آن نیز به‌واسطه زمین‌های کشاورزی و ایجاد باغ دخل و تصرف‌هایی انجام شده و بدین ترتیب تنها بخش مرکزی این اثر برجا مانده‌است. این در حالی‌ست که بررسی شواهد سطحی همچون
این در حالی‌ست که بررسی شواهد سطحی همچون مشاهدأ تکه‌های سفال در سطح محوطه نشان می‌دهد که این اثر احتمالاْ تا قبل از گسترش باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی وسعت بیشتری داشته‌است.
قبرستان و بقعه امامزاده حسین بیدگل مربوط به دوره صفوی - دوره زند است و در آران و بیدگل، خیابان امامزاده هاشم واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. منابع. وبلاگ آران و بیدگل دروازه کویر مرکزی http://it-aranbidgol.blogsky.com/1390/08/01/post-14
محوطه امیر سیف مربوط به دوره عیلامیان است و در شهرستان اندیمشک، بخش الوار گرمسیری، دهستان قیلاب، حوالی روستای امیر سیف واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۳۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این محل تاریخی در مسیر روستای "جااردو" و در داخل یک گورستان قدیمی (دامنه کوه سه) قرار گرفته است.اندازه داخلی بقعه حدود 3 متر در 4 متر بوده و اندازه در ورودی آن 75 در 125 سانتیمتر است. بیشتر بنا از سنگ‌های طبیعی کوچک نتراشیده شده که از کنار رودخانه مجاور جمع شده‌اند ساخته شده و احتمال می‌رود که
مجاور جمع شده‌اند ساخته شده و احتمال می‌رود که مربوط به دوران عیلامیان باشد.
خانه شیبانی مربوط به دوره قاجار است و در بشرویه، خیابان ملا عبدالله تونی بشروی ۱۰، انتهای کوچه، سمت چپ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۳۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنا به باغ خان نیز مشهور است. خاندان شیبانی از طوایف حاکم بر تون و طبس در دوره افشاریه و قاجار بوده‌اند.
حمام هرجاب مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان ساوجبلاغ، بخش چندار، دهستان چندار، روستای هرجاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. متاسفانه این حمام به دلیل بی توجهی اهالی و مسئولین میراث روبه فراموشی سپرده شده است و بخشی از آن تخریب شده ولی سازه اصلی با توجه به وجود خاک و حالت زیر زمینی بودن آن قابل بازسازی می باشد
مسجد بابوکان مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان شهرضا، بخش مرکزی، شهر منظریه، محله بابوکان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۷۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.اهرینه ساخت این مسجد را کربلایی ربیع بابوکانی پرداخت کرده است.روبروی این مسجد قلعه خشتی بابوکان در زمان قاجار ساخته شده بود که در سال1380 خورشیدی به دست نابخردان ویران شد.
ارگ جلال‌آباد سیستان مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان زابل، بخش میان کنگی، روستای جلال‌آباد واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام دامنه مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان فریدن، بخش مرکزی، دهستان دالانکوه، شهر دامنه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۷۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این حمام تاریخی با ۲۵۰ متر مربع زیربنا شامل ورودی، هشتی، رختکن، حمام آب گرم و سرد و خزینه است که در ساخت آن از آجرهای نظامی، سنگ و ساروج استفاده شده و تمام فضای آن به صورت طاق و چشمه و گنبدی بنا شده است. با پایان کار مرمت این حمام تاریخی و زیبا به موزه گیاهان دارویی و دم نوش‌ها تبدیل می‌شود.
قلعه دزک (بلقیس) مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان سراوان، بخش مرکزی، روستای دزک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پیشینه. این قلعه که دارای معماری بومی است از خشت و گل ساخته شده و در گذشته محل اقامت و حکمرانی علی محمدخان پدر دوست محمدخان بارکزایی بوده‌است و در سال ۱۳۰۷ ه‍.ش با لشکرکشی قوای رضاشاه توسط قشون دولتی به تصرف درآمده است و در این محل با درگیری بین قوای نظامی و نیروهای تحت امر دوست محمدخان، سرهنگ باقرآقاخان داورپناه به وسیلهٔ یکی از
سرهنگ باقرآقاخان داورپناه به وسیلهٔ یکی از اسرا کشته می‌شود و از آن موقع این محل بنام داورپناه نامیده می‌شود.
حسینیه ماداب فین بزرگ مربوط به دوره قاجار و صفویه است و در کاشان، خیابان امیر کبیر، فین بزرگ، محله ماداب، حسینیه تاریخی ماداب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانۀ فیض مهدوی ساختمانی مربوط به دوره قاجار در کرمانشاه است که در خیابان مدرس، کوچه علافخانه واقع شده است. این ساختمان در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۶۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این ساختمان محل سکونت محمدمهدی فیض‌مهدوی روحانی شیعه و از هواداران جنبش مشروطه بوده‌است. در دوران مشروطه فعالان مشروطه‌خواه در این خانه جلساتی برگزار می‌کرده‌اند. کاربری ساختمان. صندوق احیاء و بهره برداری از بناها و اماکن تاریخی و فرهنگی مالکیت این بنا را در دست دارد. این صندوق که به وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و
این صندوق که به وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی جمهوری اسلامی ایران تعلق دارد، از طریق ادارۀ میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان کرمانشاه خانۀ سوری را از طریق مزایده به منظور تغییر کاربری به سرمایه‌داران بخش خصوصی واگذار کرده‌است. از مکان خانۀ فیض مهدوی برای مدتی به عنوان موزه ریسندگی کرمانشاه استفاده می‌شد. از ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۱ نیز خانۀ فیض مهدوی به اقامتگاه بومگردی و رستوران تبدیل شده‌است. این در حالیست که محمدعلی سلطانی پژوهشگر تاریخ کرمانشاه از این خانه با عنوان «خانۀ‌ مشروطیت کرمانشاه»
از این خانه با عنوان «خانۀ‌ مشروطیت کرمانشاه» یاد می‌کند و خواهان تبدیل آن به موزه و یادمانی برای تاریخ مشروطه در کرمانشاه شده‌است. در ۲ بهمن ۱۴۰۱ سرپرست فرمانداری کرمانشاه از راه‌اندازی خانۀ مشروطه در محل خانۀ فیض مهدوی (سرای فیض) خبر داد و اعلام کرد که در یکی از سالن‌های این عمارت عکس‌ها و اسناد مشروطه در کرمانشاه به نمایش گذاشته خواهد شد. آتش‌سوزی. در روز ۱۸ فروردین ۱۳۹۶ بخشی از راستهٔ زرگرها در بازار کرمانشاه در آتش سوخت. چند روز بعد بخشی از خانهٔ فیض‌مهدوی نیز دچار آتش‌سوزی شد. خبرگزاری ایسنا در
فیض‌مهدوی نیز دچار آتش‌سوزی شد. خبرگزاری ایسنا در گزارشی این آتش‌سوزی را مشکوک دانست.
گَرگَر (با نام‌های دیگر دودانگه یا اردشیرگان یا مَسرُقان) یک شاخه دست‌ساز رودخانه کارون و یکی از میراث جهانی یونسکو در ایران است. این رودخانه در استان خوزستان در شمال شهر شوشتر توسط بند میزان جدا شده و در منطقه بند قیر در جنوب شوشتر به شاخه اصلی کارون باز می‌گردد. این رودخانه یک کانال دست‌کَند است که در دوره‌های هخامنشی تا ساسانی به دست مهندسین ایرانی حفر شده است. کتاب سریانی رویدادنامه خوزستان از این رود با نام اردشیرگان نام می‌برد.&lt;ref&gt;
تپه سویل مربوط به عصر مفرغ - هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان حومه، ۸۰۰ متری شمال روستای هریس، سه راهی روستای هریس به هولیق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۱۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کول‌تپه ۴ اسب فروشان مربوط به عصر مفرغ جدید - هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان حومه، واقع در روستای اسب فروشان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۰۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تپه قبرستان گژینه مربوط به سدهٔ ۵ تا ۷ ه.ق است و در شهرستان کوهدشت، بخش مرکزی، دهستان کوهدشت جنوبی، روستای گژینه ضرونی واقع شده و به این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۶۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اثر در تاریخ است.
مقبره ابودجانه یا امام دوجانه مربوط به صدر اسلام است و در شهرستان دالاهو، بخش مرکزی، دهستان بان زرده، روستای زرده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. از ساختار معماری و موقعیت منطقه بنظر می‌رسد که شاید این آرامگاه پیشتر آتشکده‌ای زرتشتی بوده و پس از مرگ در این مکان دفن شده است. در روایات وارد است که ابودجانه در جنگ با مسیلمه در منطقه یمام و بروایت دیگری در جنگ صفین کشته شده که با این منطقه فاصله بسیار دارد.
آب‌انبار قوژدآباد مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان بردسکن، بخش شهرآباد، دهستان جلگه، روستای قوژدآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۳۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه صدرالسادات (۲) مربوط به اواخر دوره زندیه تا اوایل دوره قاجار است و در جنوب غربی فردوس، محله سردشت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۱۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قلعه یری کلیان مربوط به اوایل هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان صائین، ۵۰۰ متری جنوب روستای کلیان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کول باشی ۱ مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان حومه، ۱ کیلومتری غرب روستای هولیق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
مسجد جامع درق مربوط به سده‌های متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام - سدهٔ دهم ه.ق است و در شهرستان جاجرم، بخش مرکزی، شهر درق، خیابان جمهوری اسلامی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۳۸۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. شماره ثبت در فهرست نشانه‌های ملی: ۱۷۳۸۷ موقعیت: شهرستان گرمه، شهر درق مسجد جامع درق یکی از آثار ارزشمند مذهبی-تاریخی شهرستان گرمه قلمداد می‌شود که در دوره صفوی ساخته شده‌است. این مسجد کوچک با الگوی ساختمانی گذشتگان و چینه‌های خشت و گل ساخته شده و سقف آن با مجموعه‌ای از
خشت و گل ساخته شده و سقف آن با مجموعه‌ای از قوسهای ضربی پوشش یافته‌است. در وسط بنا چهار ستون درشت چهارگوش وجود دارد که پایه‌های گنبد بزرگ مرکزی بر روی آنها قرار گرفته‌است.
غار فرهاد مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان صائین، ۴ کیلومتری جنوب شرقی روستای کلیان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قبرستان ترشاب مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان حومه، چسبیده به شمال بافت روستای ترشاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کاروانسرایری مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان صائین، ۱ کیلومتری شمال روستای زیری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۳۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد مجارشین مربوط به سده‌های میانی و متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان اسکو، بخش مرکزی، دهستان گنبرف، روستای مجارشین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۰۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. نام این مسجد را کرامت نام نهاده‌اند.
گوور قبری ۲ مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان ملا یعقوب، ۲ کیلومتری جنوب غربی روستای ناراب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۹۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام گذر عشقعلی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در قم، خیابان انقلاب، کوچه عشقعلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. متاسفانه پیرو عدم عملیاتی شده حمام ، به صورت کاربردی درسال های ۱۳۹۳ و همچنین واقع شدن در بافت فرسوده و تجمع معتادین و افراد بی خانمان ، محل حمام قدیمی باعث وجود مشکلات زیادی از قبیل نا امنی و سرقت های مکرر در منطقه شده بود ، که در سال ۱۳۹۴ و۱۳۹۵ به صورت دو فصل مجزا مورد مرمت و بازسازی توسط داود صدیق پور قرار گرفت .
نقش برجسته صخره‌ای سونگون( سنگ نگاره قوشاداش سونگون )مربوط به هزاره سوم تا چهارم است و در شهرستان ورزقان، بخش مرکزی، دهستان ازومدل شمالی، گوشه شمال غربی دشت معادن مس سونگون، ۳ کیلومتری اوبه حاج بیت الله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۱۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گوور قبری ۱ مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان ملا یعقوب، ۲ کیلومتری جنوب غربی روستای ناراب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گورستان تاریخی هریس مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان حومه، ۱/۵ کیلومتری شمال غربی روستای هریس واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گورستان ناراب مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان سرآب، بخش مرکزی، دهستان صائین، ضلع جنوبی روستا، چسبیده به مدرسه روستا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.