payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بسیار ناتوان است که همین ویژگی‌ها آن را از پزودوموناس پزودومالئی عامل ملیوئیدوز تفریق می‌نماید. جداسازی جرم از مواردی که درگیر اشکال مزمن و پنهان مشمشه می‌باشند، به سادگی میسر نبوده و در چنین حالاتی می‌بایست از تستهایی مانند آزمون‌های آلرژیک به منظور تشخیص بهره جست. مهم‌ترین و اصلی‌ترین روش تشخیص بیماری، آزمایش آلرژیک با تزریق میان‌پوستی در پلک پائین با مایه مالئین است. آزمایش یاد شده از حساسیت و ویژگی کمابیش بالایی برخوردار است. مایه مالئین به کار گرفته شده از پادگنی که از کشت باکتری مشمشه در محیط کشت
شده از پادگنی که از کشت باکتری مشمشه در محیط کشت بویون گلیسرینه بدست می‌آید، گرفته می‌شود که تزریق در حیوان تندرست بی‌ضرر بوده ولی در حیوانات آلوده (راکتور) باعث تورم و تراوش چرک از گوشه چشم می‌گردد. دوز تزریقی آن ۱/۰ میلی‌لیتر بوده که از محلول رقیق شده آن با آب فنیکه پنج در هزار که در این حالت به نام مالئین فنیکه گفته می‌شود استفاده می‌گردد. برای انجام آزمایش پس از مقید کردن حیوان به طریق لواشه زدن لب بالا یا گوش با یک دست، پلک پائین را در میان انگشتان شصت و سبابه ثابت نموده و همانند تزریق میان جلدی
شصت و سبابه ثابت نموده و همانند تزریق میان جلدی توبرکولین، تزریق تک دوزی انجام خواهد گرفت. توجه: باید یادآوری گردد به دنبال تزریق مالئین از هر گونه تمرین‌های آموزشی استرس‌زا جداً خودداری گردد. زمان قرائت ۴۸ ساعت پس از تزریق است هرچند در مواردی ممکن است واکنش مثبت حتی در کمتر از ۴۸ ساعت مشاهده گردد. آزمایش و قرائت باید در روز و و در مجاور نور کافی و هوای روشن انجام گیرد و زمان قرائت از ۴۸ ساعت تجاوز ننماید. آزمایش به جز در مواقع اضطراری در فضای سرپوشیده انجام گرفته و دام تا زمان قرائت تحت آن شرایط نگهداری
گرفته و دام تا زمان قرائت تحت آن شرایط نگهداری گردد. کنترل. متأسفانه این بیماری واکسن و روش پیشگیری از راه ایمن‌سازی ندارد و اهم روش‌های مهار بیماری بر این پایه اند: - رعایت شرایط قرنطینه‌ای کامل و پیشگیری از هر گونه رفت‌وآمد بدون ضابطه دام. منظور دامی است که پیشینه آن از لحاظ سلامتی دقیقاً مشخص نیست. گفتنی است که هم‌اکنون همگی اسب‌هایی که توسط کارشناسان سازمان دامپزشکی کشور مورد آزمایش مالئین قرار گرفته‌اند دارای برگه گواهی سلامت مدت دار هستند که در آن وضعیت سلامتی دام کاملاً مشخص شده‌است. - انجام آزمایش
سلامتی دام کاملاً مشخص شده‌است. - انجام آزمایش مالئین به صورت روتین به فاصله هر ۳ هفته تا هنگامی که جمعیت دلخواه در ۳ آزمایش پیاپی هیچگونه موردی از واکنش مثبت یا مشکوک نداشته باشد. - جداسازی و معدوم سازی هرچه سریعتر دام‌های رآکتور که بدین منظور اقدامات بهداشتی زیر باید به دنبال تشخیص دام رآکتور انجام گیرد: ۱ - وسایل انفرادی و تیمار دام دچار به طورکلی سوزانده و معدوم شود. ۲ - پس از سوزاندن و دفن بهداشتی فضولات و کود، جایگاه اسب با مواد ضدعفونی‌کننده گند زدایی شده (مناسبترین ضدعفونی‌کننده سود سوزآور است) و
شده (مناسبترین ضدعفونی‌کننده سود سوزآور است) و حداقل به مدت ۶ هفته بدون استفاده بماند.
نوک‌اُردَکی یا اُرنی‌تُرَنگ یا پلاتی‌پوس ، جانوری است پستاندار از ردهٔ پستانداران، راستهٔ تک‌سوراخ‌سانان (Monotremata) و خانوادهٔ نوک‌اردکیان (Ornithorhynchidae) که در جنوب خاوری استرالیا و جزیرهٔ تاسمانی در کنار نهرها و رودها زندگی می‌کند. درازای این جانور از نوک تا دم به ۵۰ تا ۶۰ سانتی‌متر می‌رسد. وزنش یک تا دو کیلوگرم است. بدنش پوشیده از موی کوتاه، نرم و قهوه‌ای‌رنگ و دمی پهن دارد. نوک پهن و به‌شکل نوک مرغابی است. لبهٔ جلویی نوک این جانور دارای عصب‌های حساسی است که در یافتن غذا به جانور کمک می‌کند. غذای
است که در یافتن غذا به جانور کمک می‌کند. غذای نوک‌اردکی شامل کرم‌ها، حشره‌ها، نرم‌تنان، خرچنگ‌های ریز و برخی دیگر از جانوران آبزی است. این جانور نوکی شبیه به نوک اردک دارد و به همین دلیل، نوک‌اردکی نامیده می‌شود. دارای پاهای پره‌دار است و تخم نیز می‌گذارد؛ ولی با همه این ویژگی‌ها با اردک خویشاوندی ندارد چون پرنده نیست، زیرا به‌جای دو پا، چهار پا، و به‌جای پر، مو دارد. نوک‌اردکی در حالت وحشی فقط در استرالیا و جزیرهٔ تاسمانی یافت می‌شود. سال‌ها بود که حتی در باغ وحش‌های کشورهای دیگر نیز پیدا نمی‌شد.
حتی در باغ وحش‌های کشورهای دیگر نیز پیدا نمی‌شد. نوک‌اردکی جانوری گوشه‌گیر است و نگهداری و مراقبت از آن آسان نیست. برخی از نخستین ماندگاران در استرالیا، پوست چند تا از آن‌ها را برای دانشمندان انگلستان فرستادند. دانشمندان ابتدا خیال کردند که این ماندگاران به‌قصد شوخی نوک پرنده‌ای را به پوست پستانداری وصل کرده‌اند. در استرالیا زمانی پیش از حال حاضر، تعداد نوک‌اردکی‌ها زیاد بود اما بسیاری از آن‌ها را به خاطر پوستشان کشته شدند. اکنون قوانینی برای حفاظت آن‌ها وضع شده‌است. نوک‌اردکی بیشتر وقت خود را در آب به سر
شده‌است. نوک‌اردکی بیشتر وقت خود را در آب به سر می‌برد و شناگر و غواص توانمندی است. از کرم و خرچنگ خاردار و سایر جانوران کوچک تغذیه می‌کند. آن‌ها بر کناره‌های رودها و جویبارهایی که در آنجا زندگی می‌کنند، دالان‌های درازی برای لانهٔ خود حفر می‌کنند. نوک‌اردکیِ ماده هر بار فقط یک یا دو تخم می‌گذارد. با آنکه تقریباً ۶۰ سانتی‌متر طول دارد، تخمش بسیار کوچک است و از دو و نیم سانتیمتر درازتر نیست. البته نوزادی که از تخم بیرون می‌آید، کوچک است؛ ولی با سرعت زیاد رشد می‌کنند و مانند نوزاد سایر پستانداران از پستان
می‌کنند و مانند نوزاد سایر پستانداران از پستان مادر شیر می‌خورند. زمانی که نوزادان خیلی کوچکند، مادر در زمان شیر دادن آنها را با دمش بی‌حرکت نگه می‌دارد. نوک‌اردکی بالغ دندان ندارد و غذایش را به‌کمک نوک سفتش خرد می‌کند و می‌خورد. نوک‌اردکی نر بزرگ‌تر از نوک‌اردکی ماده است و پاهای عقبی آن هر کدام یک خار دارند که به یک کیسهٔ زهر متصل است. نوک‌اردکی ماده در بهار یک تا سه تخم می‌گذارد، قطر هر تخم ۲ سانتی‌متر است و پوستی سفید و چرم‌مانند دارد. حیوان ماده معمولاً ۷ تا ۱۰ روز روی تخم‌ها می‌خوابد. نوزاد نوک‌اردکی
۷ تا ۱۰ روز روی تخم‌ها می‌خوابد. نوزاد نوک‌اردکی به‌کمک دندانی که در فک بالا دارد، پوستهٔ تخم را پاره می‌کند. برهنه و نابینا و ناتوان زاده می‌شوند و سه سانتی‌متر طول دارد و از شیری که از سوراخ‌های شکم مادر تراوش می‌شود، تغذیه می‌کند. عمر نوک‌اردکی‌ها حدود ۱۰ سال است. چنگال‌ها در پاهای عقبی مجهز به زهری هستند که در صورت برخورد اثر دردناکی دارند. این جانور مانند موش کور، در تونل‌هایی که می‌کند زندگی می‌کند، با این تفاوت که یک سوی این تونل‌ها به آب منتهی می‌شود. دو یا سه تخم را در انتهای لانه می‌گذارد که
دو یا سه تخم را در انتهای لانه می‌گذارد که چسبناک و نرم هستند. نوزادان پس از خروج از تخم، با لیس زدن خز مادر شیری را که از آن تراوش می‌شود می‌خورند. در طول تکامل جانوران بسیاری از مهره‌داران معدهٔ خود را از دست داده‌اند. نوک اردکی یا پلاتیپوس نیز معده ندارد، و نزدیک‌ترین خویشاوندانش، اکیدنهٔ خاردار، نیز معده ندارد. نوک‌اردکی چشمانی تیزبین دارد، اما آن‌ها را فقط زمانی که در خشکی یا روی آب است، باز می‌کند. این جانور در زیر آب به حس لامسه‌اش یا حس ویژه‌ای که به‌کمک آن پالس‌های ضعیفِ الکتریکیِ ساطع‌شده از صید
آن پالس‌های ضعیفِ الکتریکیِ ساطع‌شده از صید را ردیابی می‌کند، تکیه دارد. کد ژنتیکی. این جانور متعلق به یکی از شاخه‌های اولیهٔ خانوادهٔ پستانداران است و مانند آن‌ها پوشیده از خز (کرک) است و شیر می‌دهد، با این حال مانند خزندگان و پرندگان تخم می‌گذارد. پژوهشگران می‌گویند که این ترکیب منحصربه‌فرد از ویژگی‌های ناهمگون، در دی‌ان‌ای نوک‌اردکی نیز دیده می‌شود.
فیلیپیکوس امپراتور روم شرقی (بیزانس) از ۷۱۱ تا ۷۱۳ بود. زندگینامه. رسیدن به قدرت. نام واقعی فیلیپیکوس، باردانس و پدرش نیکِفُروس، نجیب‌زاده‌ای ارمنی‌تبار از اهالی پرگامون بود. باردانس که از حمایت مونولیت‌ها (مذهبیون معتقد به تک‌ذاتی مسیح که تنها طبیعت الهی او را شامل می‌شود) برخوردار بود تلاش‌هایی را برای دستیابی به تاج و تخت امپراتوری در نخستین شورش‌های عظیم انجام گرفته علیه ژوستینیان دوم انجام داد. او در زمان تیبریوس سوم به جزیرهٔ کفالونیا تبعید شد و پس از بازگشت مجدد ژوستینیان دوم به قدرت او را به
پس از بازگشت مجدد ژوستینیان دوم به قدرت او را به تبعیدگاه جدیدش در کرسون فرستاد. باردانس در آنجا نام فیلیپیکوس را برگزیذ و با کمک خزرها توانست اهالی آنجا را به قیام علیه ژوستینیان وادارد. شورشیان با موفقیت قسطنطنیه را به تصرف خود درآوردند، ژوستینیان گریخت اما کشته شد و فیلیپیکوس با عنوان امپراتور جدید بیزانس بر تخت نشست. دوران حکومت. از نخستین اقدامات فیلیپیکوس پس از رسیدن به قدرت خلع سایروس، اسقف‌اعظم ارتودوکس قسطنطنیه و انتصاب ژان چهارم از هم‌کیشان خود به‌جای او بود. او سپس با فراخوانی اسقف‌های کلیسای
به‌جای او بود. او سپس با فراخوانی اسقف‌های کلیسای شرقی به لغو تصویب‌نامه‌های ششمین شورای جهانی (مبنی بر دو ذاتی عیسی مسیح و داشتن دو طبیعت آسمانی و انسانی) فرمان داد. اما این کار او سبب شد تا در مقابل، کلیسای روم از به‌رسمیت شناختن او به عنوان امپراتور جدید و اسقف‌اعظم انتصابیش خودداری نماید. در ۷۱۲ تِروِل، فرمانروای بلغارستان به قسطنطنیه حمله کرد و به غارت آنجا پرداخت. فیلیپیکوس ارتشی را از اُپسیکون برای کنترل بالکان به آنجا فرستاد اما همزمان ولید پسر عبدالملک، از خلفای قدرتمند اموی با بهره‌برداری از ضعف
از خلفای قدرتمند اموی با بهره‌برداری از ضعف استحکامات روم شرقی در آسیای صغیر آنجا را مورد تاخ و تاز خود قرار داد. برکناری از قدرت. لشکریان اُپسیکون در ۷۱۳ در تراکیه سر به شورش برداشتند و در سوم ژوئن همان سال، گروهی از افسران که توانسته بودند وارد شهر شوند، فیلیپیکوس را در یکی از حمام‌های عمومی پیدا کرده و پس از کور کردنش او را از قدرت خلع و تبعیدش نمودند. پس از او آرتمیوس، از صاحب‌منصبان مهم فیلیپیکوس با عنوان آناستاسیوس دوم بر تخت امپراتوری نشست.
جام بزرگی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کازرون در استان فارس ایران که درهفت کیلومتری شمال شهرستان کازرون در مسیر کازرون به قائمیه واقع شده است. جمعیت. بر اساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت این روستا در حدود ۱۰۰۰نفر بوده‌است.
رؤیای تالار سرخ یا رؤیای خانه سرخ رمانی است نوشته کائو ژوکین، نویسنده چینی در قرن هجدهم می‌باشد. این کتاب از شاهکارهای ادبیات کلاسیک چین بشمار می‌آید که در زمان دودمان چینگ نوشته شده‌است. در مورد این کتاب دو دیدگاه وجود دارد. یکی آنکه کتاب بر اساس زندگی‌نامه شاعر منچو قرن هفدهم نالان هیسنگ ته (Na-Lan Hsing-te) نوشته شده‌است و دیگر آنکه کتاب زندگی‌نامه خود نویسنده می‌باشد. اهمیت این رمان به سبب شخصیت پردازی برای تعداد زیادی از قهرمانان داستان، ساختار روانشناسانه قابل توجه‌است. همچنین این رمان از جهت پرداختن
قابل توجه‌است. همچنین این رمان از جهت پرداختن به جزئیات زندگی اشرافی چین قرن هجدهم و ساختار طبقاتی اشراف قابل توجه می‌باشد. فرم رمان. کتاب نثر خاصی دارد و سرشار از اصلاحات مختلف است که برای خواننده امروز، هر فصل نیازمند چندده پانویس است. رمان بسیار طولانی است (تقریبا دوبرابر حجم «جنگ و صلح») با این حال در تمامی کشورهای چینی زبان اغلب مردم آن را خوانده‌اند. رمان یک روایت عاشقانه است و ماجرای بائویو اشراف‌زاده و علاقه او به دو عموزاده‌اش و تردید او در انتخاب میان آن دو را روایت می‌کند. این موضوع به خواننده
میان آن دو را روایت می‌کند. این موضوع به خواننده اثر هم سرایت می‌کند. برخی شیفته لین دائی‌یو و زیبایی و شوخ‌طبعی‌اش می‌شوند و برخی ژوئه بائوچائی و صمیمیتش را دوست دارند. خود بائویو نیز خوانندگان را به دو دسته تقسیم می‌کند، برخی او را دوست دارند و برخی از او متنفر می‌شوند. از این رمان چندین و چند اقتباس سینمایی، تئاتری، اپرایی و تلویزیونی صورت گرفته است. این رمان را در چین، مردم با نام «داستان سنگ» می‌شناسند و به زبان فارسی با عنوان: "رؤیای خانه سرخ (دوشیزگان جوان)" نیز ترجمه شده‌است.
پروفسور و معادله محبوبش نام فیلمی به کارگردانی تاکاشی کوئیزومی محصول کشور ژاپن است که در ۲۱ ژانویه سال ۲۰۰۶ میلادی به نمایش درآمد. فیلم با اولین روز کاری یک معلم جوان به نام روت (به معنی ریشه) آغاز می‌شود که برای جذب اشتیاق دانش‌آموزان، داستان چگونگی روی آوردن خود به ریاضیات را تعریف می‌کند و سپس فیلم با فلش‌بک‌هایی به حدود بیست سال پیش برمی‌گردد و مادر روت را نشان می‌دهد که در آن سالها به عنوان خدمتکار در خانه یک پروفسور ریاضیات کار می‌کرده است. پروفسور به گونه‌ای از بیماری حافظه دچار شده‌بود که در نتیجه
گونه‌ای از بیماری حافظه دچار شده‌بود که در نتیجه آن حافظه کوتاه مدتش تنها رویدادهای هشتاد دقیقه اخیر را به یاد می‌آورد. روت یا ریشه که نام معلم جوان فیلم است به جهت مفهوم ریشه اعداد یا جذر آنها در ریاضیات و برداشتی که پروفسور از آن دارد انتخاب شده‌است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
کارگروه مهندسی اینترنت (به اختصار IETF)، سازمانی است که استانداردهای اینترنت را ایجاد کرده و بهبود می‌بخشد. این گروه با کنسرسیوم وب جهان‌شمول موسوم به W3C و سازمان بین‌المللی استانداردسازی موسوم به ISO/IEC همکاری نزدیکی داشته و به‌طور ویژه بر روی مجموعه پروتکل اینترنت کار می‌کند. این گروه یک مؤسسه استاندارد باز بوده که هیچ عضویت رسمی یا شرایط عضویتی ندارد. همه شرکت کنندگان و مدیران داوطلب هستند، هرچند معمولاً کار آن‌ها به‌وسیلهٔ کارفرمایان یا حامیانشان از نظر مالی پشتیبانی می‌شود. برای مثال، رئیس فعلی
از نظر مالی پشتیبانی می‌شود. برای مثال، رئیس فعلی به‌وسیله وری‌ساین و آژانس امنیت ملی دولت ایالات متحده آمریکا پشتیبانی می‌شود. سازمان. کارگروه مهندسی اینترنت از تعداد زیادی گروه‌های کاری و گروه‌های مباحثه‌ای (به انگلیسی: informal discussion groups (BoF)) تشکیل شده‌است که هرکدام به مقولهٔ خاصی می‌پردازند. هر گروه برای انجام دادن وظیفه‌ای تشکیل شده‌است و پس از پایان مأموریت منحل می‌شود. هر گروه شامل یک رئیس و یک شخصیت برای توصیف موضوع کاری گروه و اینکه محصول چه باشد و کی آماده گردد، تشکیل شده. ورود به این
چه باشد و کی آماده گردد، تشکیل شده. ورود به این سازمان برای عموم آزاد است. کلیهٔ مباحث انجام شده در این سازمان در یک گروه ایمیلی باز منتشر می‌گردد، عضویت در این گروه ایمیلی یکی از اساسی‌ترین مباحث ساختاری این سازمان است. حق عضویت برای ورود به فهرست ایمیل این سازمان ۶۵۰ دلار کانادا است. گروه‌های کاری این سازمان بر اساس موضوع بحث خود در فضاها کاری گوناگونی سازمان دهی می‌شوند. هم اینک فضاهای کاری این سازمان شامل: برنامه کاربردی؛ عمومی؛ اینترنت؛ عملیات و مدیریت؛ برنامه‌های بی درنگ و مدیریت؛ راه گزینی؛ امنیت و
برنامه‌های بی درنگ و مدیریت؛ راه گزینی؛ امنیت و حمل و نقل است.
تلخان شیرینی سنتی و معروف، به ویژه در شمال کابل در افغانستان است. این غذای سنتی فقط از انواع مختلف میوه‌های خشک مخلوط مانند توت خشک، چهارمغز، بادام، کنجد و گندم برشته تهیه می‌شود، اما بخش اصلی این غذا توت خشک و چهارمغز است. این غذا بیشتر مورد استفاده مردم محلی است و به دلیل ظرفیت نگهداری بالا بدون شرایط خاص و ارزش غذایی بالا، یکی از غذاهای اصلی کشاورزان و افرادی است که در معادن لاجورد در کوه‌های پنجشیر کار می‌کنند. امروزه، جوامع محلی از این غذا در مناسبت‌های خاص فرهنگی خود استفاده می‌کنند، اما کمتر توسط
خاص فرهنگی خود استفاده می‌کنند، اما کمتر توسط مردم دیگر شناخته شده و مورد استفاده قرار می‌گیرد. خاستگاه. در مناطق روستایی شمال افغانستان، تلخان بیشتر در زمستان به دلیل انرژی بالای آن استفاده می‌شود. با این حال، امروزه تلخان یکی از غذاهای شیرین مخصوص مردم محلی محسوب می‌شود، حتی بسیاری از خانواده‌هایی که به پنجشیر، کاپیسا و پروان سفر کرده‌اند، از دکان‌ها خریداری کرده و گاهی اوقات از آن استفاده می‌کنند. این غذای شیرین ارتباط مستقیمی با فرهنگ غذایی سنتی محلی مردم بومی در استان‌های پروان، کاپیسا و پنجشیر دارد.
بومی در استان‌های پروان، کاپیسا و پنجشیر دارد. پیشینه. این غذا سابقه طولانی دارد و به جنگ اول بین افغانستان و انگلستان در سال ۱۸۴۲ برمی‌گردد. در حالی که گروه محلی بدون خوردن غذا می‌جنگیدند، برای سایر جنگجویان سوال بزرگی بود که چرا این مردم پنجشیر غذا نمی‌خورند و مدام می‌جنگند. سپس مشخص شد که آنها غذای مخصوص خود را دارند و هنوز هم تکه‌ای از تلخان در موزه ملی انگلستان است. اکثر مردم محلی به دلیل ارزش غذایی و انرژی بالای آن به آن علاقه‌مند هستند. واقعیت دیگر این است که پس از خوردن این غذای شیرین، هیچ تشنگی،
این است که پس از خوردن این غذای شیرین، هیچ تشنگی، سنگینی معده یا خستگی ایجاد نمی‌کند. این محصول فقط برای مصرف خودشان تولید نمی‌شود و حتی در بازار محلی استان شمالی افغانستان و حتی در بازارهای میوه خشک نیز موجود است. اکثر نسل جوان برای غذاهای سنتی مانند تلخان ارزشی قائل نیستند، اما هنوز هم افراد مسن و برخی از جوامع محلی از آن استفاده می‌کنند. حفظ محصولات سنتی به عنوان بخشی از میراث غذایی و فرهنگی افغانستان، به ویژه تلخان به عنوان غذایی که به نماد پیروزی تبدیل شده است، مهم است.
مدادتراش (گاهی به آن خودتراش یا تراش گفته می‌شود) وسیله‌ای است که برای تراشیدن نوک مداد به‌کار می‌رود. مدادتراش ممکن است به صورت دستی یا با کمک موتور الکتریکی کار کند. برخی از انواع مدادتراش دارای دو تیغهٔ استوانه‌ای هستند. زاویهٔ تیغه نسبت به مداد، میزان تیزیِ نوک را تعیین می‌کند. پیدایش مداد نوکی به دلیل رفع نیاز به مدادتراش و عدم تغییر ضخامت نوک طی کاربرد بوده‌است. مدادهای اولیه از جنس سرب ساخته می‌شد؛ به همین دلیل نام انگلیسیِ مغزِ مداد lead خوانده می‌شود. بعداً زغال چوب و گرافیت جایگزین آن شدند که با
بعداً زغال چوب و گرافیت جایگزین آن شدند که با چاقو آنها را تیز می‌کردند. به دلیل سیاه شدن دست در تماس با این مواد، نوک مداد را در لفافی قرار می‌دادند و آن را کم‌کم باز می‌کردند. با تبدیل این لفاف به چوب، تراشیدن با چاقو و قلم‌تراش انجام می‌گرفت. بعد از انقلاب صنعتی و امکان تولید قطعات یک‌اندازه و ظریف، تیغ را روی سطحی ثابت می‌کردند و با گرداندنِ مداد، نوکِ آن را تیز می‌کردند. با کوچک شدن اندازهٔ این تیغه‌ها و استاندارد شدن آنها، سطح زیرین نیز کوچک و به شکل قابل حمل ساخته شد. قبل از اختراع مداد تراش مردم
قابل حمل ساخته شد. قبل از اختراع مداد تراش مردم مدادهایشان را با چاقو (قلم تراش) یا کاغذ سنباده می‌تراشیدند. بعضی از مدادها مثل مداد های نجاری اکنون هم با چاقو تیز میشوند زیرا به خاطر سطح مسطحشان قابل پیچاندن نیستند. اختراع مداد تراش مخترع مداد تراش کیست؟ در سال ۱۸۲۸ میلادی، ریاضیدان فرانسوی به نام برنارد لاسیمون اولین مداد تراش را طراحی کرد (اختراع شماره ۲۴۴۴ فرانسه) که از یک تیغه فلزی که در یک مکعب چوبی به صورت ۹۰ درجه قرار داشت، برای تراشیدن مداد استفاده میشد. این روش ساده تر و آسان تر از استفاده از
میشد. این روش ساده تر و آسان تر از استفاده از چاقو نبود، بنابراین مورد اقبال مردم قرار نگرفت. تری دیس استواکس از فرانسه در سال ۱۸۴۷ میلادی، با تغییر در طراحی مداد تراش قبلی و ایجاد یک محفظه مخروطی، مداد تراش جدیدی را ارائه داد. در سال ۱۸۵۱ میلادی، این طراحی استواکس توسط فردی به نام والترفوستر بهبود یافته و به تولید انبوه رسید. این اختراع فقط یک نقص داشت که حتما یا باید مداد ثابت بود یا مداد تراش که در غیر این صورت بسیاری از افراد موفق نمی‌شدند و نوک مداد میشکست. اولین مدادتراشی که این نقص در آن برطرف شده
اولین مدادتراشی که این نقص در آن برطرف شده بود در سال ۱۸۹۶ میلادی ساخته شد که دارای صفحه ای متحرک حول مداد بود که نوک را تیز میکرد. جان لی لاو اهل شهر فال ریور، مداد تراش لاو را طراحی کرد. اختراع لاو مدادتراشی بسیار ساده و قابل حمل بود که هنرمندان زیادی از آن استفاده می کردند. مداد داخل حفره مدادتراش قرار میگرفت و با دست می چرخید. این اختراع در ۲۳ نوامبر ۱۸۹۷ (تحت شماره ۵۹۴۱۱۴ آمریکا) به ثبت رسید.
دریاچهٔ وَلَشت یک دریاچه‌ٔ آب شیرین است در شمال‌شرق کلاردشت، ایران. این دریاچهٔ کوهستانی در ۲۵ کیلومتری جاده چالوس در نزدیکی شهر مرزن‌آباد واقع گردیده‌است. ولشت در گویش مازندرانی به معنی رانش زمین است احتمالا نام این دریاچه به همین مسئله اشاره دارد. دریاچهٔ ولشت در ۱۵ مهر ۱۳۸۸ در فهرست میراث طبیعی ایران قرار گرفت. ناصرالدین‌شاه و دریاچهٔ ولشت. ناصرالدین‌‌شاه در دوران سلطنت دراز خود، یک سفر به مازندران ترتیب داد. او در این سفر که از ۲۰ شعبان تا ۴ ذی‌قعده ۱۲۹۲ (مهر و آبان و آذر ۱۲۵۴خ) به طول انجامید، هم از
(مهر و آبان و آذر ۱۲۵۴خ) به طول انجامید، هم از ییلاق‌های مازندران (مانند زانوس، کجور و پول) و هم از قشلاق‌های آن (مانند چالوس، سولده) و تا میانکاله و اشرف‌البلاد را بازدید کرد و آنچه آنجا دید و شنید را نوشت. در میانهٔ سفر از دشت‌نظیر به مرزن‌آباد، در بالای کوه، ناصرالدین‌شاه دریاچه‌ٔ ولشت را با دوربین دید که حیرت‌زده‌اش کرد. او دربارهٔ تجربه‌اش چنین نوشت: ناصرالدین شاه که گویا دلش راضی به ندیدن آن دریاچه از نزدیک نبوده، فردا صبح راه را کج می‌کند و به سوی ولشت می‌رود:
خانه نیما یوشیج در روستای یوش، بنایی است مربوط به دوره قاجار. این خانه به شماره ۱۸۰۲ از طرف سازمان میراث فرهنگی به عنوان اثر ملی ثبت شده‌است. خانه نیما محل زندگی پدر و نیاکان نیما یوشیج بوده‌است، این خانه در سال ۱۲۰۷ هجری قمری توسط ناظم الایاله در محله لالوی یوش ساخته شد. این بنا دارای ۳ ورودی، شاه‌نشین و اتاق‌های زیادی است. خانه نیما یوشیچ با داشتن آجرکاری و گچ‌کاری‌های زیبا از جاذبه‌های گردشگری استان مازندران به شمار می‌آید.
بوستان جنگلی چالدره در استان مازندران در فاصله ۱۸ کیلومتری مسیر تنکابن واقع شده‌است. ارتفاع از سطح دریا این پارک ۴۰۰ متر می‌باشد. این بوستان‌ با ۹۴ هکتار وسعت در بین دو رود سه هزار و دو هزار و محل تقاطع این دو رود قرار دارد. بوستان جنگلی چالدره جزء جنگل‌های جلگه‌ای محسوب می‌شود. موقعیت جغرافیایی. موقعیت جغرافیایی چالدره روی نقشه و مکان‌های اطراف آن
تاویران یا طاویران، روستایی است از توابع بخش فیروزآباد استان کرمانشاه ایران. مشخصات روستا. روستای تاویران دارای سه بخش علیا، وسطا و سفلی است. مردم این روستا پیروی دین یارسان بوده و بیشتر آن‌ها از سادات این آیین هستند. مردم تاویران از سادات حسینی و از نوادگان سید میر حمزه کرد، از اعقاب عالی قلندر عارف قرن هفتم هجری کردستان و از بزرگان یارسان هستند. اماکن مذهبی. یکی از مقابر مقدس یارسان به نام مقبره سید فرخ در این روستا قرار دارد. این مقبره با معماری خاص خود و دیوارهای کرسی‌چینی شده از سنگ و درخت‌های تنومند و
دیوارهای کرسی‌چینی شده از سنگ و درخت‌های تنومند و کهنسال در بخش درونی حیاط مورد احترام مردم و زیارتگاه پیروان یارسان است. با وجود اقلیت بودن مردم تاویران، مسجدی از سوی حکومت جمهوری اسلامی ایران در این روستا ساخته شده‌است.
بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ که به‌طور رسمی به عنوان هفدهمین دورهٔ بازی‌های آسیایی شناخته می‌شود یک رویداد چند ورزشی آسیایی می‌باشد که در اینچئون، کره‌جنوبی برگزار شد. این سومین باری بود که کره میزبان این بازی‌ها بود. پیش از این، کره‌جنوبی در سال‌های ۲۰۰۲ و ۱۹۸۶ میزبان این رویداد شده بود. اینچئون در ۱۷ آوریل ۲۰۰۷، با شکست دادن دهلی نو، هند، میزبان بازی‌ها شد و بعد از سئول (۱۹۸۶) و بوسان (۲۰۰۲) سومین شهر کره‌جنوبی شد که میزبان بازی‌های آسیایی شده‌است. بازی‌ها از ۱۹ سپتامبر تا ۴ اکتبر ۲۰۱۴ برگزار شد، گرچه چندین
۱۹ سپتامبر تا ۴ اکتبر ۲۰۱۴ برگزار شد، گرچه چندین رویداد از ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۴ آغاز شده بود. ۹٬۵۰۱ ورزشکار در این رویداد شرکت کردند که شامل ۴۳۹ رویداد در ۳۶ رشتهٔ ورزشی بود. بازی‌ها توسط پارک گیون‌های، رئیس‌جمهور کره‌جنوبی در ورزشگاه اصلی بازی‌های آسیایی اینچئون گشایش یافت. چین در صدر رده‌بندی مدال‌ها قرار گرفت و پس از آن کره‌جنوبی، میزبان بازی‌ها و ژاپن جای گرفتند، در حالی که کامبوج اولین نشان طلای خود را در بازی‌های آسیایی به‌دست‌آورد. در طول برگزاری بازی‌ها، ۱۴ رکورد جهانی و ۲۷ رکورد آسیایی شکسته شد. کوزوکه
۱۴ رکورد جهانی و ۲۷ رکورد آسیایی شکسته شد. کوزوکه هاژینو، شناگر ژاپنی به عنوان باارزش‌ترین ورزشکار (MVP) بازی‌ها اعلام شد. با وجود چندین بحث و اختلاف نظر، برگزاری این بازی‌ها با کمترین هزینهٔ میزبانی و همچنین رشد سطح رقابت در بین کشورهای آسیایی، به‌طور کلی موفقیت‌آمیز به‌نظر می‌آید. انتخاب میزبان. کاندیداها. در روز ۲ دسامبر ۲۰۰۶، دهلی نو (هندوستان) و اینچئون (کره‌جنوبی) به‌طور رسمی پیشنهاد خود را برای میزبانی این دوره در دوحه، قطر ارائه دادند. رأی‌گیری در ۱۷ آوریل ۲۰۰۷ در هتل مرییات در شهر کویت، کویت، و در
آوریل ۲۰۰۷ در هتل مرییات در شهر کویت، کویت، و در بیست و ششمین مجمع عمومی شورای المپیک آسیا (OCA) برگزار شد. اینچئون در برنامهٔ نهایی خود پیش از رأی‌گیری، پیشنهاد جدیدی ارائه داد و در این برنامه بودجه‌ای با مبلغ ۲۰ میلیون دلار برای حمایت از کشورهایی که هنوز در این رویداد موفق به کسب مدال نشده‌اند ارائه داد. همچنین بلیط‌های پرواز و محل اقامت رایگان به تمام شرکت‌کنندگان را پیشنهاد داد، در حالی که هند هیچ تغییری در برنامهٔ پیشنهادی خود ایجاد نکرد. تمام ۴۵ عضو، به صورت مخفی رأی خود را دادند. بعد در همان روز،
به صورت مخفی رأی خود را دادند. بعد در همان روز، اعلام شد که اینچئون حق میزبانی بازی‌ها را به‌دست آورده‌است. اگرچه جزئیات این فرایند رأی‌گیری منتشر نشد، اما مشخص شد اینچئون با نتیجه ۳۲–۱۳ به پیروزی رسیده‌است. به‌طور کاملاً محسوسی، عدم اشتیاق دهلی برای میزبانی این رویداد، دلیل اصلی این شکست به حساب می‌آید. در آن هنگام، مانی شانکار عیار، وزیر ورزش هند، با میزبانی دهلی در این بازی‌ها به شدت مخالفت کرد و اظهار داشت: بهتر است پولی که دولت هند برای برگزاری این رویداد ورزشی اختصاص داده، صرف ساختن امکانات برای فقرا
ورزشی اختصاص داده، صرف ساختن امکانات برای فقرا شود. رئیس انجمن المپیک هند (IOA) فاش کرد اظهارات وزیر ورزش هند در مورد میزبانی بازی‌ها دلیل اصلی باخت دهلی نو بود. نمایندهٔ IOA همچنین اضافه کرد که کمیتهٔ ارزیابی نامزدهای میزبانی، از آلودگی و ترافیک موجود در دهلی نگران است. دهلی مبلغ ۲۰۰٬۰۰۰ دلار برای پشتیبانی هر تیم شرکت‌کننده در بازی‌ها ارائه کرده بود، در حالی که در برابر این پیشنهاد، اینچئون مبلغ ۲۰ میلیون دلار برای پشتیبانی از هر ۴۵ کشور شرکت‌کننده ارائه کرد، و این یکی از مهم‌ترین دلایل شکست دهلی در برابر
و این یکی از مهم‌ترین دلایل شکست دهلی در برابر رقیب خود بود. فرایند توسعه و آماده‌سازی. هزینه‌ها. هزینهٔ بازی‌ها حدود ۱٬۶۲ میلیارد دلار آمریکا تخمین زده شده‌است که دولت کره و دولت اینچئون به ترتیب ۱۹٪ و ۷۸٫۹٪ را از آن را تأمین کرده‌اند. از کل بودجه، مبلغ ۱٬۳۹ میلیارد دلار برای ساخت اماکن و زیرساخت‌ها استفاده شده‌است، در حالی که تقریباً ۱۱ میلیون دلار برای ساخت و ساز و تعمیر و نگهداری زمین‌های تمرین استفاده شده‌است. حدود ۱۰۳ میلیون دلار برای پروژه‌های راه و ترابری اختصاص یافته‌است. با این حال، گزارشی که در
ترابری اختصاص یافته‌است. با این حال، گزارشی که در آوریل ۲۰۱۲ منتشر شد حاکی از آن بود که این شهر زیر فشار طغیان بدهی‌های خود قرار دارد. کمیتهٔ سازماندهی بازی‌های آسیایی اینچئون (IAGOC) پس از توافق برای کاهش تعداد ورزشکارانی که برای آن‌ها حمل و نقل و اسکان رایگان فراهم شده، از ۱۵٬۰۰۰ نفر به ۲٬۰۲۵ نفر، ۳۴ میلیون دلار پس‌انداز کرد. داوطلبان. برنامهٔ ویژهٔ داوطلب‌های بازی‌های آسیایی اینچئون ۲۰۱۴ در ۱ نوامبر ۲۰۱۳ با هدف قرار دادن ۱۳٬۵۰۰ داوطلب تنظیم شد. از تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۱۴، ۲۵٬۸۲۷ درخواست برای داوطلبی دریافت
۱۶ مارس ۲۰۱۴، ۲۵٬۸۲۷ درخواست برای داوطلبی دریافت شد و ۲۱٬۲۳۷ متقاضی برای آموزش دیدن برگزیده شدند. حمل مشعل. در اکتبر ۲۰۱۳، مشعل بازی‌ها با طرحی براساس نقش و نگار درنا، پرندهٔ رسمی کلانشهر اینچئون همراه با استوانهٔ داخلی آبی رنگ، که نشان‌دهندهٔ آسمان و اقیانوس اینچئون است، رونمایی شد. چهار رنگ دیگر آن (سبز، زرد، قرمز، بنفش) برای نشان دادن پنج منطقهٔ آسیا طراحی شده‌اند. این مشعل در ۹ اوت ۲۰۱۴ در ورزشگاه ملی دیان چاند در دهلی نو، هند روشن شد. این نخستین بار بود که مشعل در خارج از کشور میزبان روشن شد. همچنین