payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شیشه‌شیر کودک یک بطری به همراه پستانک است که معمولاً زمانی که مادر با سینه خود کودک را تغذیه نمی‌کند یا برای فردی که نمی‌تواند از ظروفی مانند فنجان بنوشد، استفاده می‌شود. شیشه‌شیر معمولاً زمانی استفاده می‌شود که دسترسی به مادر نباشد. ساختار. شیشه شیر به‌طور معمول از چهار عضو اصلی تشکیل می‌شود: بطری که مایع را درون خود نگه می‌دارد. سری شیشه شیر که نوزاد مایع را از آن می‌مکد. سرپیچ که بخشی ضروری و شبیه یک حلقه است و درپوش. سری شیشه شیر بین سرپیچ و بطری قرار می‌گیرد و سرپیچ با چرخیدن روی بطری سفت می‌شود تا سری
و سرپیچ با چرخیدن روی بطری سفت می‌شود تا سری شیشه شیر در جای خودش قرار گیرد. درپوش که در اکثر شیشه شیرها یافت می‌شود، هنگام استفاده نشدن، از ورود گردوخاک و دیگر عوامل بیرونی به درون شیشه شیر جلوگیری می‌کند. سری. گرد. سری گرد به سری استاندارد نیز معروف است و بیشتر سری‌های شیشه شیر نوزاد از این نوع هستند. همچنین ممکن است باعث آسیب به‌دهان و دندان نوزاد شود. ارتودنسی. سری‌های ارتودنسی متناسب با شکل کام و لثهٔ نوزاد طراحی شده‌اند و فضای بیشتری جهت حرکت زبان و فک به هنگام مکیدن شیر می‌دهند. این نوع سری‌های
و فک به هنگام مکیدن شیر می‌دهند. این نوع سری‌های ارتودنسی از بروز بیماری‌های دهان و دندان با رشد نوزاد جلوگیری خواهند کرد. همچنین زاویه نوک این سری فضا را برای مخلوط شدن شیر و بزاق نوزاد برای هضم بهتر فراهم می‌کند. لاتکس. لاتکس پلاستیکی نرم و انعطاف‌پذیر است که به سینه مادر شباهت دارد. بعضی نوزادان به همین دلیل این نوع سری را به سری‌هایی از جنس سیلیکون ترجیح می‌دهند. سری‌های لاتکس به راحتی با رنگ قهوه ای-طلایی مات خود از سری‌های سیلیکون شناخته می‌شوند. با گذشت زمان سری‌های لاتکس دچار ترک شده و از نوک سری
گذشت زمان سری‌های لاتکس دچار ترک شده و از نوک سری شیر به بیرون نشت می‌کند؛ مشکل دیگر لاتکس حساسیت بعضی نوزادان به آن است. سیلیکون. با اینکه سیلیکون محکم‌تر از لاتکس است، واکنش‌های آلرژیک کمتری برای نوزادان دارد. طول عمر سری‌های سیلیکون نسبت به سری‌های لاتکس، چند برابر بیشتر است. اگر نوزاد با سری‌های شیشه شیر نوزاد به هنگام تغذیه خشن برخورد می‌کند، سری‌های سیلیکونی می‌توانند انتخابی مناسب باشند. انواع. پلاستیکی. پلاستیک به‌دلیل ارزانی و سبکی بیشترین استفاده را در تولید این محصول دارد؛ شیشه شیرهایی که
را در تولید این محصول دارد؛ شیشه شیرهایی که بطری‌های پلاستیکی دارند، با افتادن نخواهند شکست و رطوبت هوا را به بدنهٔ خود نمی‌گیرند. شیشه شیرهای پلاستیکی در قدیم حاوی نوعی ماده مضر برای بدن انسان بودند (BPA) اما از سال ۲۰۱۲ میلادی، سازمان جهانی غذا و دارو تنها استفاده از پلاستیک‌های بدون "BPA" را در ساخت شیشه شیرها مجاز اعلام کرد. ویژگی‌های شیشه شیر پلاستیکی: شیشه‌ای. این نوع دارای قیمت بالاتری است و فروش کمتری نسبت به نوع پلاستیکی دارد. ویژگی‌های شیشه شیر شیشه‌ای: استل. شیشه شیرهای استیل از شیشه‌ای و
شیر شیشه‌ای: استل. شیشه شیرهای استیل از شیشه‌ای و پلاستیکی گران‌تر هستند و البته دارای مقاومت بیشتری نسب به دیگر انواع هستند. ویژگی‌های شیشه شیر استیل: انتخاب شیشه شیر مناسب برای نوزاد. وقتی تصمیم گرفتید که آیا می‌خواهید از شیشه شیر نوزاد شیشه ای استفاده کنید یا پلاستیکی، زمان آن رسیده که به ویژگی‌های خاص تر آنها توجه کنید. در ادامه برخی از رایج‌ترین ویژگی‌های شیشه شیرهای امروزی فهرست شده‌است: شیشه شیر با سرشیشه خمیده. این نوع سر شیشه باعث جریان یافتن طبیعی تر شیر می‌گردند. این سر شیشه‌ها به گونه ای طراحی
تر شیر می‌گردند. این سر شیشه‌ها به گونه ای طراحی شده‌اند که جریان شیر در آنها تا جای ممکن مانند جریان شیر سینه باشد. همچنین به کاهش دادن میزان هوایی که نوزاد می‌بلعد کمک می‌کند. این ویژگی به خصوص به پیشگیری از کولیک یا تسکین دادن نوزادانی که از کوکلیک رنج می‌برند کمک می‌کند. شکل خاص پستانک این نوع شیشه شیرها به نوزاد تازه متولد شده کمک می‌کند وضعیت درست گردن خود را حفظ کند. شیشه شیر با لوله جریان طبیعی در داخل (ضدنفخ یا ضد کولیک). لوله جریان طبیعی که در داخل شیشه شیر قرار گرفته به نوزاد کمک می‌کند تجربه
شیشه شیر قرار گرفته به نوزاد کمک می‌کند تجربه غذا خوردن بدون کولیک داشته باشد. این لوله‌ها به گونه ای طراحی شده‌اند که هرگونه حباب هوایی که ممکن است منجر به مشکلات کولیک در نوزاد شود را از بین می‌برند. همچنین بدون ایجاد خلاء یک فشار مناسب برای جریان یکدست شیر ایجاد می‌کنند. در نتیجه نوزاد راحت تر شیر خورده و مشکل خراب شدن سر شیشه (nipple collapse) وجود ندارد. لوله جریان طبیعی موجب می‌شود هوا از سر شیشه دور شده و به انتهای شیشه برود. در نتیجه این هوا در طول شیر خوردن وارد معده نوزاد نمی‌شود. شیشه شیرهای
شیر خوردن وارد معده نوزاد نمی‌شود. شیشه شیرهای دکتر براون امتیاز انحصاری این فن آوری را داشته و کارآمدی آنها در پیشگیری و به حداقل رساندن کولیک در نوزادان مشهور است. این فن آوری همچنین به کاهش دادن مشکلات نفخ، تف کردن و آروغ زدن نوزادان کمک می‌کند. شیشه شیر با پستانک (سر شیشه) پهن. این گزینه برای نوزادانی که برای اولین بار می‌خواهند شیشه شیر را امتحان کنند عالی است. سر شیشه برای استفاده از پستانک‌هایی که دقیقاً شبیه نوک سینه مادر هستند مناسب است. در نتیجه نوزاد راحت تر می‌تواند آن را جایگزین سینه مادر کند.
راحت تر می‌تواند آن را جایگزین سینه مادر کند. گزینه سری پهن همچنین برای نوزادانی که به کولیک مبتلا هستند تسکین دهنده است زیرا مانع از ایجاد نفخ می‌شود. امروزه انواع مختلفی از شیشه شیر در بازار موجود است. قبل از خرید بهتر است توضیحات نوشته شده روی جعبه شیشه شیر را مطالعه کنید. اگر به دنبال یک کاربرد خاص هستند اطمینان حاصل کنید که شیشه شیر قابلیت آن را دارد. همچنین دستورالعمل‌های نگهداری از شیشه شیر را با دقت مطالعه کنید.
شهر آیزول (; ) با جمعیت ۲۹۵٫۸۶۴ نفر در ایالت میزورام در کشور هند واقع شده‌است.
آمبارنات شهر آمبارنات با جمعیت ۲۳۲٫۰۴۷ نفر در ایالت مهاراشترا در کشور هند واقع شده‌است.
امباتور شهر امباتور با جمعیت ۴۰۱٫۲۲۰ نفر در ایالت تامیل نادو در کشور هند واقع شده‌است.
آرا شهر آرا با جمعیت ۲۴۴٫۴۳۹ نفر در ایالت بیهار در کشور هند واقع شده‌است.
آوادی شهر آوادی با جمعیت ۲۶۶٫۷۹۹ نفر در ایالت تامیل نادو در کشور هند واقع شده‌است.
بهرام‌پور شهر بهرام‌پور با جمعیت ۲۰۲٫۸۹۷ نفر در ایالت بنگال غربی در کشور هند واقع شده‌است.
بارانگر شهر بارانگر با جمعیت ۲۶۸٫۵۹۱ نفر در ایالت بنگال غربی در کشور هند واقع شده‌است.
باراسات شهر باراسات با جمعیت ۳۹۰٫۱۹۱ نفر در ایالت بنگال غربی در کشور هند واقع شده‌است.
بریلی شهر بریلی با جمعیت ۸۲۵٫۰۶۷ نفر در ایالت اوتار پرادش در کشور هند واقع شده‌است.
باتیندا شهر باتیندا با جمعیت ۲۶۹٫۵۲۰ نفر در ایالت پنجاب در کشور هند واقع شده‌است.
بلگایوم شهر بلگایوم با جمعیت ۴۵۸٫۲۰۸ نفر در ایالت کارناتاکا در کشور هند واقع شده‌است.
بلاری شهر بلاری با جمعیت ۳۵۵٫۴۲۹ نفر در ایالت کارناتاکا در کشور هند واقع شده‌است.
باتپرا شهر باتپرا با جمعیت ۵۲۶٫۹۶۱ نفر در ایالت بنگال غربی در کشور هند واقع شده‌است.
بهاونگر بندری در جنوب ایالت گجرات هند است. شهر بهاونگر در مرکز ناحیه بهاونگر در ایالت گجرات هند قرار دارد. این شهر در سال ۱۷۲۳ توسط "بهاوسینجهی گوهیل" تأسیس شد. این شهر پایتخت ایالت بهاونگر بود که یک ایالت شاهزاده‌نشین بود تا اینکه در فوریه ۱۹۴۸ به اتحادیه هند ملحق شد. بهاونگر در فاصله ۱۹۰ کیلومتری از پایتخت ایالت، "گاندی‌نگر"، در غرب خلیج "خمبات" قرار دارد. این شهر همواره برای تجارت اهمیت داشته و دارای صنایع بزرگ و کوچک متعددی است، به همراه بزرگ‌ترین میدان کارگاه بازیافت کشتی جهان، "آلنگ"، که در فاصله ۵۰
کارگاه بازیافت کشتی جهان، "آلنگ"، که در فاصله ۵۰ کیلومتری قرار دارد. بهاونگر همچنین به خاطر نسخه خاص خود از میان‌وعده محبوب گجراتی به نام «گانتیا» و «جالبی» معروف است. تاریخچه. خاندان راجپوت‌های گوهیل از قبیله سوریاوانشی در ماروار با رقابت شدیدی مواجه بودند. حدود سال ۱۲۶۰ میلادی، آنها به منطقه ساحلی گجرات مهاجرت کردند و سه پایتخت تأسیس کردند: سجاکپور (اکنون رانپور)، اومرالا، و سیهور. سجاکپور در سال ۱۱۹۴ تأسیس شد. در سال‌های ۱۷۲۲–۱۷۲۳، نیروهای تحت رهبری خانتاجی کادانی و ماراتای پیلاجی گایکواد سعی کردند به
کادانی و ماراتای پیلاجی گایکواد سعی کردند به سیهور حمله کنند اما توسط ماهاراجا بهاوسینجهی گوهیل دفع شدند. پس از جنگ، بهاوسینجهی متوجه شد که دلیل حملات مکرر، موقعیت سیهور بود. در سال ۱۷۲۳، او پایتخت جدیدی در نزدیکی روستای وادوا، در فاصله ۲۰ کیلومتری از سیهور، تأسیس کرد و آن را به نام خود بهاونگر نامید. این مکان به دلیل پتانسیل تجارت دریایی به دقت انتخاب شده بود. به‌طور طبیعی، بهاونگر پایتخت ایالت بهاونگر شد. در سال ۱۸۰۷، ایالت بهاونگر تحت حمایت بریتانیا قرار گرفت. شهر قدیمی بهاونگر یک شهر مستحکم با
قرار گرفت. شهر قدیمی بهاونگر یک شهر مستحکم با دروازه‌هایی بود که به شهرهای مهم منطقه‌ای دیگر منتهی می‌شد. این شهر برای تقریباً دو قرن یک بندر اصلی باقی ماند و با موزامبیک، زنگبار، سنگاپور و خلیج پارسی تجارت می‌کرد. بهاوسینجهی اطمینان حاصل کرد که بهاونگر از درآمد حاصل از تجارت دریایی، که توسط سورات و کمبای انحصار شده بود، بهره‌مند شود. از آنجا که قلعه سورات تحت کنترل سیدی‌های جانجیرا بود، بهاوسینجهی توافقی با آنها بست که به سیدی‌ها ۱٫۲۵٪ از درآمد بندر بهاونگر اختصاص می‌داد. بهاوسینجهی توافق مشابهی با
بهاونگر اختصاص می‌داد. بهاوسینجهی توافق مشابهی با بریتانیایی‌ها هنگام تصرف سورات در سال ۱۸۵۶ انجام داد. در زمان قدرت بهاوسینجهی، بهاونگر از یک رئیس‌نشین کوچک به یک ایالت نسبتاً مهم تبدیل شد. این امر به دلیل افزودن سرزمین‌های جدید و درآمد حاصل از تجارت دریایی بود. جانشینان بهاوسینجهی نیز به تشویق تجارت دریایی از طریق بندر بهاونگر ادامه دادند و اهمیت آن را برای ایالت درک کردند. قلمرو توسط نوه بهاوسینجهی، وختسینجهی گوهیل، با تصرف زمین‌های متعلق به کولی‌ها و کاتی‌ها، به دست آوردن راجولا از نواب صاحب احمد خان،
به دست آوردن راجولا از نواب صاحب احمد خان، و الحاق تالوکای غوغا به ایالت گسترش یافت. در سال ۱۷۹۳، وختسینجهی قلعه‌های چیتال و تالاجا را فتح کرد و بعداً ماهووا، کوندلا، تراپاج، اومرالا، و بوتاد را نیز فتح کرد. بهاونگر بندر اصلی ایالت باقی ماند، در حالی که ماهووا و غوغا نیز بنادر مهمی شدند. به دلیل تجارت دریایی، ایالت در مقایسه با سایر ایالت‌ها شکوفا شد. در اواخر قرن نوزدهم، راه‌آهن ایالت بهاونگر ساخته شد. این امر بهاونگر را به اولین ایالتی تبدیل کرد که بدون کمک دولت مرکزی سیستم راه‌آهن خود را ساخت، که در
کمک دولت مرکزی سیستم راه‌آهن خود را ساخت، که در «روزنامه امپراتوری هند» ذکر شده است. آقای پیل، یک عامل سیاسی، ایالت را چنین توصیف کرد: «با مالیه شکوفا و کارهای خوب در جریان. دربارهٔ مسائل مالی نیاز به گفتن کمی دارم؛ شما هیچ بدهی ندارید و خزانه‌تان پر است.» بین سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۷۸، ایالت تحت اداره مشترک قرار گرفت، زیرا شاهزاده تختسینجهی خردسال بود. این دوره اصلاحات قابل‌توجهی در زمینه‌های مدیریت، جمع‌آوری درآمد، قوه قضائیه، خدمات پست و تلگراف، و سیاست اقتصادی به همراه داشت. بنادر نیز مدرن شدند. دو نفر مسئول
به همراه داشت. بنادر نیز مدرن شدند. دو نفر مسئول این اصلاحات بودند: ای.اچ. پرسیوال از خدمات مدنی بمبئی و گاوری‌شنکار اودایشانکار اوزا، وزیر ارشد ایالت بهاونگر. در سال ۱۹۱۱، ماهارانی نوندکانواربا از بهاونگر نشان تاج هند، بالاترین نشان امپراتوری برای زنان امپراتوری بریتانیا، را دریافت کرد. ایالت شاهزاده‌نشین سابق بهاونگر همچنین به نام گوهیلواد، «سرزمین گوهیل‌ها» (قبیله خانواده حاکم) شناخته می‌شد. الحاق به اتحادیه هند در سال ۱۹۴۷. تا استقلال هند در سال ۱۹۴۷، بهاونگر یک ایالت مستقل تحت حاکمیت خانواده راجپوت
بهاونگر یک ایالت مستقل تحت حاکمیت خانواده راجپوت گوهیل بود. در سال ۱۹۴۷، معاون نخست‌وزیر اتحادیه تازه استقلال‌یافته هند، سردار والابهای پاتل، وظیفه جاه‌طلبانه و پیچیده یکپارچه‌سازی ۵۶۲ ایالت شاهزاده‌نشین با اتحادیه هند را بر عهده گرفت. آخرین ماهاراجای حاکم بهاونگر، کریشناکومار سینجهی، اداره ایالت بمبئی خود را در سال ۱۹۴۸ به نماینده مردم واگذار کرد. ماهاراجا کریشنا کومارسینجهی یکی از اولین کسانی بود که پادشاهی خود را به اتحادیه هند ملحق کرد. خانواده سلطنتی سابق بهاونگر همچنان نقش فعالی در صحنه عمومی و
سابق بهاونگر همچنان نقش فعالی در صحنه عمومی و همچنین در تجارت (هتل‌ها، املاک، کشاورزی، و بازیافت کشتی) ایفا می‌کند و در شهر و مناطقی که ایالت شاهزاده‌نشین سابق بهاونگر را تشکیل می‌دادند، مورد احترام مردم است. جغرافیا و اقلیم. توپوگرافی. بهاونگر یک شهر ساحلی در ساحل شرقی سوراشترا، که به نام کاتیاوار نیز شناخته می‌شود، در مختصات ۲۱°۴۶′ شمالی ۷۲°۰۹′ شرقی / ۲۱٫۷۷° شمالی ۷۲٫۱۵° شرقی / ۲۱٫۷۷; ۷۲٫۱۵ قرار دارد. این شهر دارای ارتفاع متوسط ۲۴ متر (۷۸ فوت) است. مساحتی به وسعت ۵۳٫۳ کیلومتر مربع (۲۰٫۶ مایل مربع) را
به وسعت ۵۳٫۳ کیلومتر مربع (۲۰٫۶ مایل مربع) را اشغال می‌کند و پنجمین شهر پرجمعیت گجرات است. شیب کلی به سمت شمال شرقی در رأس خلیج خمبات فرومی‌رود. یک رودخانه غیر دائمی کوچک به نام کانسارا نالا از منطقه بیرونی شهر عبور می‌کند. اقلیم. مانند اکثر مناطق گجرات، بهاونگر دارای آب و هوای نیمه‌خشک گرم (کوپن: BSh) است، با تابستان‌های گرم و خشک از مارس تا اواسط ژوئن، فصل مرطوب موسمی از اواسط ژوئن تا اکتبر، و زمستان‌های معتدل از نوامبر تا فوریه. عملاً خارج از فصل موسمی بارندگی وجود ندارد، در حالی که در طول موسمی شهر
بارندگی وجود ندارد، در حالی که در طول موسمی شهر به‌طور متوسط حدود ۶۵۵ میلی‌متر یا ۲۶ اینچ باران دریافت می‌کند، اگرچه تغییرات شدید است، همان‌طور که از مجموع سالانه تا ۱٬۴۲۸٫۹ میلی‌متر یا ۵۶٫۲۶ اینچ در سال ۱۹۷۰ و تا ۱۵۷٫۲ میلی‌متر یا ۶٫۱۹ اینچ در سال ۱۹۷۴ مشاهده می‌شود. طبقه‌بندی نیمه‌خشک به دلیل تبخیر و تعرق بالای شهر است. دمای متوسط از نوامبر تا فوریه حدود ۲۳ درجه سانتی‌گراد یا ۷۳٫۴ درجه فارنهایت است، با رطوبت کم. زمین‌شناسی منطقه سوراشترا بخشی از غرب هند است که از نظر زمین‌شناسی فعال است و در منطقه
هند است که از نظر زمین‌شناسی فعال است و در منطقه زلزله‌خیز ۳ نقشه منطقه‌بندی دفتر استانداردهای هند قرار دارد. این منطقه به‌طور کلی و به‌ویژه اطراف بهاونگر از نظر تکتونیکی ناپایدار بوده است. بین ۹ اوت ۲۰۰۰ و ۱۵ دسامبر ۲۰۰۰، مجموعه‌ای از زلزله‌ها در شرق سوراشترا با کانون‌هایی در بهاونگر رخ داد. ۱۳۲ زلزله با بزرگی ۰٫۵ تا ۳٫۸ ثبت شد. پنج زلزله با بزرگی بیش از ۳ و حداکثر بزرگی ۳٫۸ بودند. این رویدادها به منطقه‌ای محدود شدند که بخش جنوبی شهر بهاونگر و روستای تارسامیا در حومه شهر را در بر می‌گرفت. هیچ تلفات جانی
در حومه شهر را در بر می‌گرفت. هیچ تلفات جانی به دلیل این زلزله ثبت نشد. بر اساس سوابق تاریخی، زلزله‌ای با بزرگی ۷ در نزدیکی بهاونگر در فوریه ۱۷۰۵ رخ داد. فعالیت‌های گروهی زلزله نیز در اطراف پالیاد (۶۰ کیلومتری شمال بهاونگر) در طول ژوئیه–اوت ۱۹۳۸ به مدت حدود دو ماه با چهار زلزله با بزرگی برابر یا بیشتر از ۵ و حداکثر بزرگی ۶٫۰ رخ داد. جمعیت‌شناسی. بر اساس سرشماری هند در سال ۲۰۱۱، بهاونگر جمعیتی بالغ بر ۵۹۳٬۷۶۸ نفر داشت. بهاونگر دارای نرخ سواد متوسط ۸۶٪ است، بالاتر از میانگین ملی ۵۹٫۵٪؛ با سواد مردان ۹۱٪ و
بالاتر از میانگین ملی ۵۹٫۵٪؛ با سواد مردان ۹۱٪ و سواد زنان ۸۰٪. ۱۰٪ از جمعیت زیر ۶ سال سن دارند. مردان بزرگسال ۵۲٪ و زنان ۴۸٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهند. پیروان اردیان در بهاونگر به شرح ذیل گزارش شده است: منابع. اطلس جامع گیتاشناسی
بالای شهر بالای با جمعیت ۷۰۵٫۴۳۶ نفر در ایالت چتیسگر در کشور هند واقع شده‌است.
بیلوارا شهر بیلوارا با جمعیت ۳۷۸٫۱۹۷ نفر در ایالت راجستان در کشور هند واقع شده‌است.
بیوانی شهر بیوانی با جمعیت ۲۱۴٫۴۱۳ نفر در ایالت هاریانا در کشور هند واقع شده‌است.
بیدر شهر بیدر با جمعیت ۲۴۱٫۲۳۳ نفر در ایالت کارناتاکا در کشور هند واقع شده‌است.
بیدانگر شهر بیدانگر با جمعیت ۲۳۵٫۹۵۱ نفر در ایالت بنگال غربی در کشور هند واقع شده‌است.
بوکارو شهر بوکارو با جمعیت ۴۴۰٫۰۸۶ نفر در ایالت جارکند در کشور هند واقع شده‌است.
بوماناهالی شهر بوماناهالی با جمعیت ۲۴۴٫۹۴۵ نفر در ایالت کارناتاکا در کشور هند واقع شده‌است.
برهماپور شهر برهمپور () با جمعیت ۴۰۲٫۶۷۲ نفر در ایالت اودیشا در کشور هند واقع شده‌است.
بلندشهر شهر بلندشهر با جمعیت ۲۲۳٫۱۶۱ نفر در ایالت اوتار پرادش در کشور هند واقع شده‌است.
بیاتاریاناپور شهر بیاتاریاناپور با جمعیت ۳۳۱٫۹۹۱ نفر در ایالت کارناتاکا در کشور هند واقع شده‌است.
کویمباتور شهر کویمباتور با جمعیت ۱٫۰۰۸٫۲۷۴ نفر در ایالت تامیل نادو در کشور هند واقع شده‌است.
دربنگا شهر دربنگا با جمعیت ۳۰۷٫۸۶۷ نفر در ایالت بیهار در کشور هند واقع شده‌است.
داساراهالی شهر داساراهالی با جمعیت ۴۰۸٫۵۶۳ نفر در ایالت کارناتاکا در کشور هند واقع شده‌است.
داواناگیری شهر داواناگیری با جمعیت ۴۵۳٫۲۹۷ نفر در ایالت کارناتاکا در کشور هند واقع شده‌است.
دهرادون شهر دهرادون با جمعیت ۵۵۱٫۳۲۲ نفر در ایالت اوتاراکند در کشور هند واقع شده‌است.
دوولی شهر دوولی با جمعیت ۲۵۸٫۶۹۰ نفر در ایالت ناحیه هم‌پیوسته دهلی در کشور هند واقع شده‌است.
دواس شهر دواس با جمعیت ۲۸۹٬۴۳۸ نفر (۲۰۰۱) در ایالت مادایا پرادش در کشور هند واقع شده‌است.
دانباد شهر دانباد با جمعیت ۲۴۱٫۷۷۷ نفر در ایالت جارکند در کشور هند واقع شده‌است.
دیندیگول شهر دیندیگول با جمعیت ۲۰۴٫۶۶۲ نفر در ایالت تامیل نادو در کشور هند واقع شده‌است.
شهر فریدآباد در ایالت هاریانا در کشور هند واقع شده‌است. فریدآباد با جمعیت ۱٬۰۵۴٬۹۸۱ نفر در سال ۲۰۱۱ و مساحت ۲٬۱۵۱ کیلومتر مربع (۸۳۱ مایل مربع) بزرگترین شهر ایالت هاریانا و از مراکز اصلی صنعتی این ایالت است. پیشینه. فریدآباد را بابا فرید، خزانه‌دار جهانگیرشاه گورکانی که از صوفیان بود در سال ۱۶۰۷ میلادی بنیاد کرد. قصد او از بنای این شهر، پاسداری از راهی بود که از آن مکان می‌گذشت. بابا فرید در این محل یک دژ، یک مخزن آب و یک مسجد ساخت که امروزه ویرانه‌هایی از آن‌ها به جای مانده‌است. این محل بعدها مقر یک پرگنه
به جای مانده‌است. این محل بعدها مقر یک پرگنه (منطقه مالیاتی) شد که به عنوان جاگیر (زمین واگذار شده) در دست فرمانروایان بلبگره بود. شهرستان فریدآباد در تاریخ ۱۵ اوت ۱۹۷۹ به عنوان دوازدهمین شهرستان در ایالت هاریانا تشکیل شد. مناطق این شهرستان پیش از آن بخشی از شهرستان گورگائون بودند. پس از جدایی پاکستان از هند، بخشی از پناهندگان پاکستانی در این شهر جای گرفتند و با اجرای پروژه‌ای برای اسکان آن‌ها، در سال ۱۹۵۰، تعدادی کارخانه صنایع سبک نیز برای اشتغال آن‌ها ساخته شد.
شهر فرخ‌آباد (به انگلیسی: Farrukhabad، به هندی: फ़र्रुख़ाबाद به اردو فرّخ‌آباد) با جمعیت ۲۵۴٫۰۵۱ نفر در ایالت اوتار پرادش در کشور هند واقع شده‌است. این شهر در سال ۱۷۱۷ توسط محمد بنگاش تأسیس شد که آن را به نام فرخ‌سیر شاه گورکانی هند نام‌گذاری کرد. او در همین سال فرمان حقوق تجاری آزاد برای بنگال را به کمپانی هند شرقی انگلستان اعطا کرد. فرخ‌آباد در سرچشمه رودخانه مقدس گنگ واقع شده‌است.
شهر فیروزآباد با جمعیت ۳۳۵٫۳۹۶ نفر در ایالت اوتار پرادش در کشور هند واقع شده‌است. این شهر به دلیل ساختن دستبند معروف است.
گانگانگر شهر گانگانگر با جمعیت ۲۵۳٫۶۹۸ نفر در ایالت راجستان در کشور هند واقع شده‌است.
گونتور شهر گونتور با جمعیت ۵۴۲٫۵۲۲ نفر در ایالت آندرا پرادش در کشور هند واقع شده‌است.
شهر گورگان با جمعیت ۸۷۶٬۸۲۴ نفر در ایالت هاریانا در کشور هند واقع شده‌است. مترو. متروی گورگان در سال ۲۰۱۳ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۱ خط و ۶ ایستگاه می‌باشد.
شهر گواهاتی (, ) با جمعیت ۹۵۷٬۳۵۲ نفر در ایالت آسام در کشور هند واقع شده است. بزرگ‌ترین شهر هند در ایالت آسام است و همچنین بزرگ‌ترین منطقه شهری در شمال شرق هند است. یکی از بزرگ‌ترین شهرهای بندر رودخانه و یکی از سریعترین شهرهای رو به رشد در هند، گواهاتی در جنوب رود براهماپوترا واقع شده است. گواهاتی یکی از بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهرهای ایالت آسام در شمال‌شرق هند است. این شهر که در کرانهٔ جنوبی رودخانهٔ براهماپوترا قرار دارد، به‌عنوان دروازهٔ اصلی ورود به منطقهٔ شمال‌شرق هند شناخته می‌شود. گواهاتی از نظر
منطقهٔ شمال‌شرق هند شناخته می‌شود. گواهاتی از نظر جغرافیایی در منطقه‌ای تپه‌ای و سرسبز جای گرفته و از دیرباز به‌دلیل موقعیت راهبردی‌اش نقش مهمی در ترابری، تجارت، فرهنگ و سیاست منطقه داشته است. گواهاتی یکی از کهن‌ترین شهرهای هند نیز به‌شمار می‌رود. در منابع باستانی، این شهر با نام‌های مختلفی چون «پراگ‌جوتیش‌پور» یاد شده و ریشه در تمدن‌ها و پادشاهی‌های باستانی دارد. معابد باستانی متعددی در این شهر قرار دارد که از میان آن‌ها معبد کاماخیا – یکی از مهم‌ترین مراکز پرستش الاههٔ شاکتی – شهرتی فراوان دارد و هر سال
پرستش الاههٔ شاکتی – شهرتی فراوان دارد و هر سال هزاران زائر و گردشگر را به خود جذب می‌کند. گواهاتی مرکز اقتصادی، آموزشی و فرهنگی آسام است. دانشگاه گواهاتی و چندین مؤسسهٔ آموزش عالی معتبر در این شهر واقع‌اند. همچنین، این شهر دارای فرودگاه بین‌المللی «لوک‌پریا گوپیناث بوردلوی» و ایستگاه‌های راه‌آهن و جاده‌ای پررفت‌وآمد است که آن را به دیگر نقاط هند متصل می‌کند. از نظر اقتصادی، گواهاتی به‌دلیل نزدیکی به منابع طبیعی و پیوند با بازارهای بزرگ هند، نقشی کلیدی در بازرگانی ایفا می‌کند. آب‌وهوای گواهاتی نیمه‌گرمسیری
ایفا می‌کند. آب‌وهوای گواهاتی نیمه‌گرمسیری مرطوب است و بارندگی‌های موسمی شدید، به‌ویژه در فصل باران‌های موسمی، در این شهر بسیار رایج است. این شرایط اقلیمی، پوشش گیاهی انبوه و سرسبزی خاصی به منطقه بخشیده است. با این حال، شهر با چالش‌هایی چون رشد بی‌رویه، ترافیک سنگین، و تهدیدات زیست‌محیطی نیز مواجه است. در مجموع، گواهاتی شهری است با پیوندی ریشه‌دار با گذشتهٔ فرهنگی و مذهبی هند، که در دوران کنونی نیز نقشی محوری در توسعهٔ منطقه‌ای ایفا می‌کند. آب و هوا. گوآهاتی دارای آب و هوای نیمه گرمسیری مرطوب است
گوآهاتی دارای آب و هوای نیمه گرمسیری مرطوب است (طبقه‌بندی اقلیمی کوپن گوآ) در مقایسه با آب و هوای استوایی گرمسیری کمتر است درجه حرارت اقلیمی گوآهاتی متوسط دمای سالانه ۲۲٫۲ درجه سانتیگراد است و شدت آن از ۳۹٫۵ درجه سانتیگراد در ۲۴ آوریل ۲۰۱۴ تا ۲٫۰ درجه سانتی گراد در ژانویه سال ۱۹۶۴ ثبت شده است متوسط دمای سالانه ۲۲٫۲ درجه سانتیگراد است و درجه حرارت آن از ۳۹٫۵ درجه سانتیگراد است و در ۲۴ آوریل ۲۰۱۴ به ۲٫۰ ° سانتیرگراد ثبت شده در ژانویه۱۹۶۴.
شهر گوالیور یا گوالیار با جمعیت ۹۳۱٫۷۷۷ نفر در ایالت مادایا پرادش در کشور هند واقع شده‌است. در کتب و اسناد قدیمی فارسی، این نام را به صورت کوالیور هم ثبت کرده اند.
هالدیا شهر هالدیا با جمعیت ۲۴۸٫۰۷۲ نفر در ایالت بنگال غربی در کشور هند واقع شده‌است.
شهر هاورا با جمعیت ۱٫۰۳۴٫۳۷۲ نفر در ایالت بنگال غربی در کشور هند واقع شده است.
تائینوها بومیان باهاما، آنتیل بزرگ و شمال آنتیل کوچک بودند که تا پیش از چیرگی اروپاییان بر اینجا، در این سرزمین‌ها می‌زیسته‌اند. پنداشته می‌شود که تائینوهای دریانورد با آراواکها در آمریکای جنوبی ارتباطاتی داشته‌اند. زبان تائینو نیز وابسته به زبان‌های آراواک بود که از آمریکای جنوبی تا دریای کارائیب گویشورانی داشته و می‌دارد. همزمان با رسیدن کریستف کلمب به قاره آمریکا در ۱۴۹۲ تائینوها سامانه‌ای قبیله‌ای داشتند که بر هر قبیله ریش‌سپیدی فرمان می‌راند و ریاست هم بدو به صورت موروثی می‌رسید. برای نمونه در همان
هم بدو به صورت موروثی می‌رسید. برای نمونه در همان زمان هیسپانیولا دارای پنج قبیله بود. این ریش‌سفیدان دارای آویزه‌ای زرین بودند که آنها را از دیگران متمایز می‌خواست. مصادف با همین روزگار بزرگترین مراکز تجمعی تائینو پیرامون ۳هزار تن جمعیت داشتند. تائینوها دشمنان تاریخی همسایگان کاریب خود بودند. در سدهٔ ۱۵ میلادی تائینوها بر اثر تازش کاریب‌ها به شمال خاوری کارائیب رانده شدند، در این زمان به دلیل وجود اسیران زن تائینوی بسیار در میان کاریب‌ها، بسیاری از زنان کاریب به زبان تائینو سخن می‌گفتند. در سدهٔ هجدهم
کاریب به زبان تائینو سخن می‌گفتند. در سدهٔ هجدهم میلادی جامعهٔ تائینو بر اثر بیماری آبله و گرفتاری‌های دیگری چون حل‌شدن اجباری در جوامع کشاورزی اسپانیایی و درآمیختن با دیگر نژادها از میان رفت. منابع. Wikipedia contributors, "Taíno people," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Taíno_people&amp;oldid=424300433 (accessed April 23, 2011).
«راکین رابین» ترانه‌ای است که لئون رنه آن را نوشته‌است و اولین بار در سال ۱۹۵۸ توسط بابی دی اجرا شده‌است. تک‌آهنگ «راکین رابین» در زمان انتشارش در ایالات متحده تا ردهٔ دوم ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد صعود کرد. در سال ۱۹۷۲ مایکل جکسون نسخهٔ جدیدی از «راکین رابین» را بازخوانی کرد که موفق‌ترین تک‌آهنگ آلبوم "باید آنجا باشم" بود و در جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد شماره ۲ شد.
آذربایجان در درازای تاریخ آن را "آذربادآذر" و "آذربادگانبای" و "آذرباذگانآذربئی جان" و "آذربایگان" و "آذربیجان" و "اَذْرَبیجان" بر وزن عندلیبان (معجم البلدان) نیز نامند. درگذشته این نام به سرزمینی گفته می‌شده است که از شمال به اران، و از جنوب غربی به آشور و از مغرب به ارمنستان کنونی و کردستان ترکیه، محدود می‌شده است؛ و پایتخت آن شهر گنجه بوده است در تخت‌سلیمان در جنوب‌شرقی مراغه و عرب آن را کزناو یونانیان گازا می‌نامیده‌اند. گویند این واژه از آترپاتوس، نام یکی از سرداران اسکندر برگرفته است و صاحب معجم
نام یکی از سرداران اسکندر برگرفته است و صاحب معجم البلدان و برخی دیگر گفته‌اند که از لفظ آذر به معنی آتش و بادگان یا بایگان به معنی حافظ و خازن آمده است و معنی مجموع آن حافظ النار یا حافظ بیت النار باشد. آتروبات یا آذربدآتش پناه و اتروبات مانسارسپندان نام موبدی وزیر شاهپور دوم و شارح اوستاست که تمام نام او «پسر قانون مقدس آتش پناه» معنی می‌دهد. در صورتی که کلمه آتروبات و آذربد و اسامی مانند این دو در زبان فارسی قدیم هست انتساب نام آذربایجان به نام سردار اسکندر محتاج به ادلهٔ قاطعتری از تاریخ است (که از غیر
محتاج به ادلهٔ قاطعتری از تاریخ است (که از غیر مآخذ یونانی و رومی باشد) نام ایالتی از ایران که آن را "آذر" و "آذرباد" و "آذربادگان" و "آذرباذگان" و "آذربایگان" و "آذربیجان" و "اَذْرَبیجان" بر وزن عندلیبان (معجم البلدان) نیز نامند. آذربایجان در قدیم از شمال ارّان و از جنوب غربی به آشور و از مغرب به ارمنستان و از مشرق بدو ایالت مغان و گیلان محدود می‌شده و پای تخت آن شهر گنجک بوده است در تخت سلیمان در جنوب شرقی مراغه و عرب آن را کزناو یونانیان گازا می‌نامیده‌اند. در ۲۸ می سال ۱۹۱۸ در پی فروپاشی امپراتوری
در ۲۸ می سال ۱۹۱۸ در پی فروپاشی امپراتوری روسیه و اعلام جمهوری دموکراتیک آذربایجان در شمال رود ارس، مناطق شمال رود ارس نیز به نام جمهوری آذربایجان نامگذاری شد. این در حالی است که در تاریخ، آن مناطق به آلبانیای قفقاز یا اران و شروان مشهور بودند و به دنبال این اتفاق، جنجالی در نامگذاری آذربایجان ایجاد شد. ریشه‌شناسی. واژه آذربایجان از سه قسمت ۱) آذر به معنی آتش ۲) بای که عربی شده پای به معنی تا پای ۳) جان به معنی جان تشکیل شده که ریشه واژه‌شناسی آن نیز آذر پای جان است. این عنوان از دوران حمله اعراب مسلمان به
جان است. این عنوان از دوران حمله اعراب مسلمان به سرزمین ایران بزرگ به ایرانیان ساکن در این مناطق به آنان داده شد و دلیل این نامگذاری آن بود که تمام سرزمین پارس سقوط کرده بود و آتشکده‌ها تخریب و عبادات و رسوم آنها بشدت محدود شده بود اما منطقه آذربایجان همچنان در مقابل دشمن مقاومت نشان می‌داد و به همین سبب در آن هنگامه تاریخی لقب آذر پای جان به آنان داده شد زیرا ایرانیان سرخورده از شکست معتقد بودند که شهروندان این مناطق که دین جدید الورود را قبول نکرده‌اند مردم آذرپایجان هستند. این نام تا به امروز برجا مانده