payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌شدند. این نقوش شامل طرح‌های هندسی دقیق، عناصر گیاهی، و پیکر جانوران است که گاه به شکلی روایی کنار هم قرار می‌گیرند. مشهورترین نمونه، جام سفالی منقوش به صحنهٔ حرکت یک بز کوهی به سمت یک درخت است که آن را به‌عنوان نمونه‌ای بسیار کهن از پویانمایی (انیمیشن) می‌شناسند و در موزهٔ ملی ایران نگهداری می‌شود. حفاری‌ها افزون بر سفال، جواهرات و اشیای زینتی ساخته‌شده از لاجورد، فیروزه، عقیق و سنگ‌های نیمه‌قیمتی را آشکار کرده‌اند که بیانگر روابط بازرگانی گسترده با آسیای مرکزی، مکران، سند و حتی بین‌النهرین بوده است.
مرکزی، مکران، سند و حتی بین‌النهرین بوده است. برخی از این قطعات، مانند گردنبندهای سنگی با مهره‌های تراش‌خوردهٔ دقیق یا آویزهای طلایی، نشانگر مهارت استثنایی صنعتگران شهر سوخته در تراش و صیقل مواد سخت است. سنگ‌تراشی و هنر کار با استخوان و عاج نیز در این شهر رایج بوده است. ابزار کار، دستهٔ تزئین‌شدهٔ چاقو و شانه‌هایی با نقوش حکاکی‌شده از جمله نمونه‌های این هنرها هستند. آثار چوبی کمیاب همچون جعبه‌های کوچک تزئینی نیز در شرایط خاص آب‌وهوایی حفظ شده‌اند و از فناوری‌های ظریف نجاری حکایت دارند. همچنین، کشف مهرهای
ظریف نجاری حکایت دارند. همچنین، کشف مهرهای استوانه‌ای و مسطح با نقوش هندسی یا اسطوره‌ای، نشان می‌دهد که هنر مهرسازی نیز جایگاهی ویژه در زندگی اداری و مذهبی این فرهنگ داشته است. هنر در شهر سوخته، افزون بر جنبه‌های زیباشناسانه، دریچه‌ای به دنیای باورها، ساختار اجتماعی، فناوری‌های هنری، و تعاملات فرهنگی مردمان این تمدن می‌گشاید. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که این آثار نه‌تنها بیانگر ذوق و خلاقیت بومی بودند، بلکه بازتابی از تبادل فرهنگی و هنری با تمدن‌های همسایه محسوب می‌شوند. هنر مادی. بررسی آثار مادها مستلزم توجه
می‌شوند. هنر مادی. بررسی آثار مادها مستلزم توجه به سه حوزهٔ جغرافیایی و فرهنگی مهم است: نخست، مسیر جادهٔ قدیم خراسان که در عصر آهن به‌عنوان شاهراه تجاری میان شرق و غرب فلات ایران و محل تبادل هنر و صنعت مادها با سرزمین‌های همجوار عمل می‌کرد؛ دوم، منطقهٔ میان کرمانشاه و همدان که مرکز سیاسی و مذهبی ماد بزرگ باستان و جایگاه هگمتانه بوده است؛ و سوم، بخش‌های شمالی و مرکزی فلات ایران که یا از آغاز در قلمرو مادها بود یا در دورهٔ گسترش قدرت به این سرزمین‌ها پیوسته‌اند. دستاوردهای فرهنگی و هنری این محدوده، در
دستاوردهای فرهنگی و هنری این محدوده، در محوطه‌هایی همچون گودین‌تپه در درهٔ کنگاور، تپه نوشیجان در نزدیکی ملایر، تپه سیلک در کاشان و باباجان در شمال لرستان کشف شده است. با وجود این، ویژگی‌های دقیق «هنر مادی» همچنان در هاله‌ای از ابهام است. اسکار وایت موسکارلا و گروهی از باستان‌شناسان بر این باورند که شواهد موجود برای انتساب مستقیم آثار به دورهٔ ماد ناکافی است و بسیاری از اشیای منسوب به این دوره را می‌توان به هخامنشیان یا فرهنگ‌های همسایه مانند اورارتو و آشور نسبت داد. دلیل این تردید، ناتمام‌ماندن کاوش‌های
نسبت داد. دلیل این تردید، ناتمام‌ماندن کاوش‌های علمی در هگمتانه و سایر مراکز شهری مادی و همچنین نبود کتیبه‌های شناسایی‌کنندهٔ آثار است. با این حال، شماری از پژوهشگران تپه نوشیجان، گودین‌تپه و باباجان را نمونهٔ شاخص سنت‌های معماری و هنری مادی می‌دانند. معماری این دوره بر استفاده از خشت خام و آجر در پلان‌های چهارگوش، دیوارهای ضخیم، و تالارهای ستون‌دار (شبیه آپادانا) استوار بوده است. آتشکده نوشیجان با تالار اصلی، معبد مرکزی، و فضاهای انبار غلّه، الگویی از ترکیب کارکرد آیینی و کارکرد دفاعی در یک سازه است. بافت
کارکرد آیینی و کارکرد دفاعی در یک سازه است. بافت شهری هگمتانه، با شبکه‌ای از خیابان‌های منظم و چیدمان منازل خشتی پیرامون مراکز اداری و مذهبی، نشان‌دهندهٔ سطح بالای سامان‌یافتگی شهرسازی در عصر ماد است. در این شهر، استفاده از تزیینات هندسی روی دیوارهای گچی و نقش‌مایه‌های گیاهی و حیوانی گزارش شده است که با سنت‌های آسیای غربی هم‌خوانی دارد. هنر مادی، علاوه بر معماری، در شاخه‌های دیگری چون فلزکاری، جواهرسازی و سفالگری شکوفا شد. وجود ظروف زرین، نقره‌ای و برنزی، تکوک‌های حیوان‌سر، و پیکره‌های کوچک جانوری – همچون
حیوان‌سر، و پیکره‌های کوچک جانوری – همچون تکوک طلایی بز کوهی هگمتانه که در موزه ملی ایران نگهداری می‌شود – بیانگر مهارت بالای هنرمندان ماد در خلق آثار ترکیبیِ کاربردی و نمادین است. جواهرسازی با استفاده از طلا، نقره و سنگ‌های قیمتی نیز رواج داشته است. مهرهای استوانه‌ای و انگشتری‌های یافت‌شده در محدودهٔ ماد مرکزی، با نقش‌مایه‌های اسطوره‌ای و صحنه‌های شکار، ارتباط هنری مادها با آشور و بابل را آشکار می‌سازد. در هنر سنگ‌تراشی، مجسمه شیر سنگی همدان جایگاه ویژه‌ای دارد. این مجسمه با ابعادی بزرگ و سبکی ساده‌شده،
دارد. این مجسمه با ابعادی بزرگ و سبکی ساده‌شده، احتمالاً به عنوان نماد محافظت از شهر یا بناهای آیینی به کار می‌رفته است؛ هرچند در مورد تاریخ‌گذاری آن بین اواخر دورهٔ مادی و آغاز دورهٔ هخامنشی اختلاف نظر وجود دارد. سفالگری مادی، اگرچه اغلب کارکردی و ساده است، اما نمونه‌های تزیینی آن، نظیر سفال اردک‌شکل موزهٔ لوور، دارای اشکال جانوری و خطوط منحنی هستند که پیوندی میان سنت سفال عصر آهن و تأثیرات خارجی ایجاد می‌کنند. آیین تدفین در میان مادها، به استناد کاوش‌های باستان‌شناسی، شامل دفن در خمره‌ها و گورها با همراه
شامل دفن در خمره‌ها و گورها با همراه داشتن اشیای شخصی بوده است؛ این گورآوندها اغلب شامل ظروف کوچک فلزی یا سفالی و زیورآلات بوده‌اند که جنبهٔ نمادین و اعتقادی داشته است. هنر هخامنشی. هنر هخامنشی را می‌توان ناب‌ترین و والاترین شکل هنر خاورمیانهٔ باستان دانست که نه‌تنها اوج ذوق و خلاقیت هنرمندان ایرانی، بلکه نقطهٔ تلاقی چندین سنت هنری کهن بود. همچنین دوران هخامنشی نمایندهٔ بالاترین درجهٔ قدرت سیاسی است که ایرانیان در طول تاریخ به آن رسیده‌اند. پس از آن، ایرانیان هرگز همان درجهٔ چیرگی را بر مردم آسیای غربی و
هرگز همان درجهٔ چیرگی را بر مردم آسیای غربی و مناطقی از شمال آفریقا اعمال نکردند. این اقتدار، بستر گسترش و شکوفایی هنر هخامنشی را در حوزه‌های گوناگون از معماری و پیکرتراشی تا صنایع دستی و موسیقی فراهم کرد. مراکز هنری و معماری. نخستین کانون هنری شاهنشاهی هخامنشی در پاسارگاد است. این مجموعه، که به فرمان کوروش بزرگ ساخته شد، ترکیبی از عناصر عیلامی، آشوری و سنت‌های بومی را در خود داشت. پلان‌های تالارها، ستون‌های سنگی بلند با سرستون‌های گاو دوسر یا شیر، و باغ‌های طراحی‌شده (چهارباغ) از ویژگی‌های شاخص آن بودند.
طراحی‌شده (چهارباغ) از ویژگی‌های شاخص آن بودند. محوطهٔ پاسارگاد همچنین شامل آرامگاه کوروش و سازه‌های آیینی بود که نشانگر تأکید بر شکوه سلطنت و تقدس پادشاهی است. آنچه که بعدها از شوش به مجموعه معماری هخامنشی راه پیدا کرد در قالب یک کاخ بزرگ بود با دیوارهای منقوش به حیوانات اساطیری و نگهبانان، که با خود هنر بین‌الملل آن دوره را هم به ارمغان آورد. در تزئینات کاخ شوش، کاشی‌های لعاب‌دار رنگین با نقش سربازان جاویدان، شیر بالدار و گل‌های نیلوفر آبی دیده می‌شود. دروازه‌ها، حیاط‌های ستون‌دار و تالارهای ستون‌چوبی با
حیاط‌های ستون‌دار و تالارهای ستون‌چوبی با سقف‌های بلند، فضایی باشکوه و آیینی ایجاد می‌کرد. در دوره هخامنشی شاهد ترکیب عناصر فراوانی از هنر ایرانی، آشوری، مصری، یونانی و سکایی هستیم. اوج این ترکیب را می‌توان در تخت جمشید مشاهده کرد؛ جایی که پلکان‌های عظیم، تالار صدستون، و آپاداناهای مرتفع، صحنه‌هایی از آوردن هدایا توسط نمایندگان ۲۳ ساتراپی را در قالب نقش‌برجسته‌های دقیق به نمایش می‌گذارند. تزیینات معماری تخت جمشید با حجاری دقیق گلبرگ‌های نیلوفر آبی و نقوش حیوانات افسانه‌ای، علاوه بر زیبایی، جنبهٔ نمادین و
افسانه‌ای، علاوه بر زیبایی، جنبهٔ نمادین و آیینی نیز داشت. پیکرتراشی و نگاره‌ها. دستاورد اصلی و بزرگ هخامنشیان در زمینهٔ پیکرتراشی، نگاره‌های مسطح بوده است. در اینجا نیز پای میراثی ایلامی در کار است. اما این بار نیز پارسیان از روی الگوی بیگانه هنری کاملاً مستقل پدیدآوردند که با دیگر هنرها اشتباه نمی‌شود. این نگاره‌ها با جزئیاتی چون چین لباس، نقش اسلحه‌ها، و آرایش مو و ریش، پیام‌آور نظم، شکوه و عظمت شاهنشاهی بودند. صحنه‌های شکار، نبرد و آیین‌های مذهبی گاه با ظرافتی نزدیک به کار مینیاتور حجاری شده است.
با ظرافتی نزدیک به کار مینیاتور حجاری شده است. برجسته‌کاری‌های موجود در پلکان‌ها و دیوارهای تخت جمشید، ضمن نمایش قدرت شاه، بر اهمیت وحدت اقوام گوناگون تحت سلطهٔ هخامنشیان تأکید می‌کند. فلزکاری و صنایع دستی. ظرف‌های سیمین و زرین ایران باستان در دوره هخامنشیان بی‌نظیرند. در میان ظرف‌های فلزی هخامنشیان به وفور به دسته‌های زینتی پر نقش و نگاری برمی‌خوریم به شکل قوچ کوهی. این نماد خورنه هستند. در تصویرهای تخت جمشید به عطردان‌های رخامی، عودسوزهای زرین، سطل زرین کندر، و حوله‌های ظریف کتان در دست جامه‌دار و
زرین کندر، و حوله‌های ظریف کتان در دست جامه‌دار و خواجگان شاهنشاه برمی‌خوریم. در زمان هخامنشیان حتی قالی‌بافی هم ارج و قرب بسیار داشت. قالی پازیریک که در یخ‌های سیبری یافت شد و امروزه در موزه آرمیتاژ نگهداری می‌شود، نمونه‌ای با نقوش سوارکاران و گوزن است که بسیاری پژوهشگران آن را محصول کارگاه‌های هخامنشی می‌دانند. همچنین زیورآلات شخصی، کمربندها، غلاف خنجر و اجزای اسب‌آرایی با طلا و نقره و سنگ‌های قیمتی تزیین می‌شد. موسیقی در دربار. به‌طوری‌که از منابع متأخر بر می‌آید، موسیقی در ایران باستان هنری ظریف و به
بر می‌آید، موسیقی در ایران باستان هنری ظریف و به کمال بود، و قواعد آن از نظر دقت قابل قیاس است با «کُنترپوان» غربی. ظاهراً رایج‌ترین ساز در دربار چنگ بوده است. شواهد دیگری نیز مبنی بر استفاده از رباب، بربط، تنبور، قانون، نی و نیز دف و دهل موجود است. در دوره هخامنشیان به استادان موسیقی در دربار احترام بسیار گذاشته می‌شد. به‌طوری‌که اینان در میان ملازمان دربار از بلند پایگان بودند. خوانندگان و نوازندگان به سه طبقه تقسیم می‌شدند و هیچ خواننده‌ای نمی‌توانست با نوازنده‌ای بخواند که در طبقهٔ او نبود. اگر شاهنشاه
بخواند که در طبقهٔ او نبود. اگر شاهنشاه ضیافتی می‌داد، در سکوتی که نفس‌های مهمانان در سینه‌ها حبس بود، پرده‌ای که پادشاه را از چشم درباریان او پنهان نگه می‌داشت کنار می‌رفت. سپس رئیس تشریفات که عنوان پر معنی «شادباش» را داشت، استاد آواز را به خواندن ترانه‌ای معین ندا می‌داد یا از یکی از نوازندگان دربار می‌خواست تا قطعه‌ای را که با دقت گزیده شده است بنوازد. روایت‌های باستانی همچنین به اجرای گروه‌های کر و رقص آیینی در برخی مراسم اشاره دارند. جواهرسازی، مهرها و هنرهای تزیینی. کارگاه‌های جواهرسازی هخامنشی با
و هنرهای تزیینی. کارگاه‌های جواهرسازی هخامنشی با استفاده از طلا، نقره و سنگ‌های قیمتی مانند لاجورد و فیروزه، آثار ظریف و ارزشمندی خلق می‌کردند. مهرهای استوانه‌ای و تخت از سنگ‌های سخت، با صحنه‌های اسطوره‌ای، شکار و مراسم مذهبی، نه‌تنها ابزار اداری، بلکه آثار هنری به‌شمار می‌رفتند. برخی مهرها امضای هنرمندان یا نام مقامات را داشتند و به عنوان نشان هویت سیاسی یا اداری استفاده می‌شدند. ظروف شیشه‌ای رنگین، کاشی‌های موزاییکی و اشیای تزیینی کوچک نیز بخشی از تولیدات هنری آن دوره بودند که در کاخ‌ها، معابد و خانه‌های
هنری آن دوره بودند که در کاخ‌ها، معابد و خانه‌های اشراف به کار می‌رفتند. تأثیرات فرهنگی و میراث. هنر هخامنشی نماد تمام هنرهای جهان باستان بود، و طرح و هدف‌ها و هویت آن خرجی بود، و اجزاء آن از هنرهای مردم باتجربه جهان کهن یعنی آشوریان، مصریان، اوراتوئیان، بابلیان، لودیان، ایونیان، هندوان، سکائیان و غیره گرفته شده بود. این میراث، با وجود فروپاشی شاهنشاهی در پی حملهٔ اسکندر مقدونی، همچنان در دوره‌های اشکانیان و ساسانیان ادامه یافت و بسیاری از موتیف‌ها و سازه‌های معماری آن در هنر اسلامی نیز الهام‌بخش بود. برخی
معماری آن در هنر اسلامی نیز الهام‌بخش بود. برخی عناصر، مانند نقوش نیلوفر آبی یا فرم تالارهای ستون‌دار، حتی به هنر و معماری هند و آسیای مرکزی انتقال یافت. هنر اشکانی. اگرچه فرهنگ و هنر یونانی در دوره هلنی نزد مردم خاور نزدیک مقبولیت قابل توجهی پیدا کرده بود، اما در دوره اشکانی شاهد احیای فرهنگ ایرانی در فرهنگ و هنر و … هستیم. هنر دوره اشکانی را می‌توان به سه بخش جغرافیایی-تاریخی: هنر اشکانی، هنر فلات ایران و هنر میان‌رودان تقسیم نمود. این تقسیم‌بندی نه تنها بر مبنای جغرافیا بلکه با توجه به جریان‌های فرهنگی
بر مبنای جغرافیا بلکه با توجه به جریان‌های فرهنگی و سیاسی شکل گرفته است. در مهردادکرت، پایتخت اولیهٔ اشکانی، شاهد ادغام عناصر هنر یونان باستان با میراث کهن ایرانی هستیم که در ترکیب با سنت‌های هخامنشیان و ساختارهای سلوکیان، سبک خاصی به نام «شیوهٔ پارتی» را پدیدآورد. این سبک، هم در معماری و هم در هنرهای تزیینی بازتاب داشت و زمینه‌ساز انتقال موتیف‌های هلنی به فلات ایران شد. اولین بخش هنر اشکانی پیدا شده در مهردادکرت، ترکیبی از هنر یونانی و ایرانی در راستای سنت‌های هخامنشی و سلوکی است. در این شهر، برنامه‌ریزی
هخامنشی و سلوکی است. در این شهر، برنامه‌ریزی شهری و معماری عمومی متأثر از شهرسازی هلنیستی بود اما تزئینات و فرم‌ها بومی‌سازی شده بودند. بخش دوم آن، گویای تأثیر آثار هنری دوره هخامنشی می‌باشد؛ به‌ویژه در استفاده از ایوان‌های بلند، تالارهای ستون‌دار، و نقش‌مایه‌های گیاهی که در کاخ‌ها و معابد اشکانی تداوم یافتند. بخش سوم به‌تدریج با گذشتن مرزهای اشکانی از میان‌رودان شکل گرفته است و از نظر سبک‌شناسی عناصری از هنر بین‌النهرین متأخر، همچون سنت‌های آشوری-بابلی، در آن حضور دارد.نقوش متداول به جا مانده از دوران
در آن حضور دارد.نقوش متداول به جا مانده از دوران اشکانی معمولاً شامل تصاویری از شکارهای سلطنتی و اهدای نشان توسط پادشاهان است. این تصاویر گاه با صحنه‌هایی از ضیافت‌های درباری، موسیقی‌نوازی و حضور موبدان همراه‌اند که کارکردی آیینی و تبلیغاتی داشته‌اند. استفاده گسترده از این نقوش منجر به استفاده حتی توسط حاکمان محلی شده بود تا جایی که نقش‌برجسته‌های مشابهی در شهرهایی چون هترا و دورا اوروپوس پیدا شده است. این نقوش معمولاً شامل انواع نقش برجسته، فرسکو و دیوارنگاری می‌شد که تکنیک رنگ‌آمیزی آن بیشتر تخت و بدون
می‌شد که تکنیک رنگ‌آمیزی آن بیشتر تخت و بدون پرسپکتیو عمیق بوده و بر نمادپردازی تأکید داشت. همچنین از الگوهای هندسی و طرح گیاهان به صورت گچ‌بری بر دیوار نیز استفاده می‌شده است. نمونه‌هایی از این گچ‌بری‌ها، با نقوش گل لوتوس، خوشهٔ انگور و پیچک، در کاخ‌های اشکانی جنوب ترکمنستان کشف شده‌اند. پارتیان در شمال خاوری ایران معماری نوینی را تکوین بخشیدند. معماری پارتیان، با ترکیب عناصر ایرانی و یونانی شیوه جدید و بی‌نظیری را در معماری به‌وجود آورد که بعدها در معماری ساسانی به اوج رسید. به‌کارگیری طاق گهواره‌ای و
ساسانی به اوج رسید. به‌کارگیری طاق گهواره‌ای و طاق جناقی، استفاده از پلان‌های چهارایوانی، و نمای بیرونی آجری با پوشش گچ‌اندود، از ویژگی‌های شاخص این معماری بود. بناهایی چون کاخ‌های نسا، تالارهای ستون‌دار آشور و ایوان بزرگ کسری در تیسفون، مصادیق بارز این سبک هستند. یکی از هنرهای برجسته پارت‌ها، ظروف کنده کاری شده از عاج است که در نسا پیدا شده و نقوشی از حیوانات، الهه‌ها و موجودات تخیلی بر آن‌ها نقش بسته است. این ظروف مربوط به قرن دوم قبل از میلاد است و به احتمال از کارگاه‌های سلطنتی تهیه شده‌اند که مقاصد
احتمال از کارگاه‌های سلطنتی تهیه شده‌اند که مقاصد تشریفاتی یا مذهبی داشته‌اند. کنده کاری بر روی استخوان نیز از هنرهای دوره پارتیان است که در شهر الویا در ساحل دریای سیاه یافت شده است. علاوه بر این، فلزکاری با نقره و برنز، ساخت گردن‌بندها و کمربندهای منقوش، و ظروف سفالی با پوشش لعاب‌دار نیز بخشی از صنایع دستی رایج بودند. مهرها و مسکوکاتی که تصویر پادشاهان بر آن‌ها نقش بسته است همچنین از جمله آثار هنری دوره اشکانی محسوب می‌گردد و گاه کتیبه‌هایی به زبان پهلوی اشکانی یا یونانی بر آن‌ها دیده می‌شود که اطلاعات
اشکانی یا یونانی بر آن‌ها دیده می‌شود که اطلاعات سیاسی و مذهبی ارزشمندی ارائه می‌دهند. یکی از خصوصیات هنر نقاشی و مجسمه‌سازی پارتیان موضوع نماسازی است که به عنوان میراث به ساسانیان انتقال پیدا کرده و سپس به هنر بیزانس نیز راه یافت. این تکنیک، که چهرهٔ انسان را به شکل تمام‌رخ و با چشمان درشت نشان می‌دهد، بیانگر اهمیت جایگاه فرد و ارتباط مستقیم او با بیننده است. در دیوارنگاره‌های دورا اوروپوس، صحنه‌های مذهبی، نظامی و خانوادگی با همین سبک ارائه شده‌اند و رنگ‌های سرخ، اُخرایی، آبی و سفید غالب‌اند. این میراث
سرخ، اُخرایی، آبی و سفید غالب‌اند. این میراث بصری، بعدها در نگارگری اسلامی نیز به‌طور غیرمستقیم تأثیر گذاشت. هنر ساسانی. دورهٔ ساسانیان یکی از مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین دوره‌های تاریخ ایران به‌شمار می‌آید. شاهنشاهی ساسانی، واپسین شاهنشاهی ایرانی پیش از حمله اعراب به ایران و اسلام آوردن ایرانیان بود و این حکومت توانست طی چهار سده بر پهنهٔ وسیعی از آسیا و بخش‌هایی از اروپا فرمانروایی کند. در این دوره، تمدن ایرانی در عرصه‌های گوناگون فرهنگی، هنری و علمی به اوج شکوفایی خود رسید و توانست تحولات گسترده‌ای را رقم
شکوفایی خود رسید و توانست تحولات گسترده‌ای را رقم بزند. جامعهٔ ایران در این دوره بر روم تأثیر گذاشت و عناصر هنری ایرانی به آن راه یافت. نفوذ هنر ساسانی به هند، چین، اروپای غربی و آفریقا گسترش یافت و به جریانی جهانی تبدیل شد. هنرمندان و معماران ایرانی توانستند پایه‌های سبک‌های هنری اروپایی و آسیایی را در سده‌های میانه بنا گذارند. آنچه امروزه با عنوان دوران طلایی اسلام شناخته می‌شود، در حوزهٔ هنر، معماری، موسیقی و دیگر رشته‌ها، ریشه در میراث این دوره دارد. هنر ساسانی بر پایهٔ «جهان‌بینی مذهبی» شکل گرفت و
هنر ساسانی بر پایهٔ «جهان‌بینی مذهبی» شکل گرفت و هنرمندان این دوره آثار خود را در خدمت آیین و قدرت سیاسی خلق کردند. این هنر ادامهٔ سنت‌های کهن ایران، به‌ویژه هنر هخامنشی و هنر اشکانی بود و جریان‌های فرهنگی وارداتی از شرق و غرب را با ذوق ایرانی آمیخت. ویژگی‌های کلی. هنرمندان ساسانی آثار خود را برای نمایش قدرت شاهنشاه و تأکید بر فره ایزدی خلق کردند. این هنرمندان توانستند با پیوند دادن سنت‌های بومی با نوآوری‌های فنی و بهره‌گیری از تأثیرات هنر بیزانس و هنر هند، سبکی پایدار را ایجاد کنند. معماری. معماران ساسانی
سبکی پایدار را ایجاد کنند. معماری. معماران ساسانی توانستند کاخ‌ها، بناهای آیینی و سازه‌های مهندسی شگفت‌انگیزی را خلق کنند: نقش‌برجسته‌ها. سنگ‌تراشان ساسانی توانستند آثار تصویری و سیاسی مهمی را ایجاد کنند: فلزکاری و جواهرسازی. فلزکاران و جواهرسازان ساسانی توانستند آثاری فاخر بیافرینند: نساجی و هنر پارچه. بافندگان ساسانی توانستند: گچ‌بری و تزئینات داخلی. گچ‌بران و معماران داخلی توانستند کاخ‌های بیشاپور و تیسفون را با دیوارپوش‌های گچی مزین به نقوش گیاهی، هندسی و فیگوراتیو بیارایند و با رنگ‌کاری و طلااندازی بر
و فیگوراتیو بیارایند و با رنگ‌کاری و طلااندازی بر جلوهٔ فضا بیفزایند. موسیقی و نمایش. در دربار ساسانی، موسیقی‌دانانی مانند باربد، نکیسا و رامتین توانستند ساختار موسیقی ایرانی را نظام‌مند کنند و آثار ماندگاری پدید آورند: سکه‌شناسی و مهرها. ضرابان ساسانی توانستند سکه‌هایی با نیم‌رخ شاهنشاه و تاج ویژهٔ هر پادشاه ضرب کنند و پشت آنها را با نقش آتشدان مزین نمایند. مهرسازان نیز مهرهای استوانه‌ای و تخت را با کتیبهٔ خط پهلوی و نماد فره ایزدی ایجاد کردند. هنر مذهبی. معماران و هنرمندان مذهبی توانستند آتشکده‌هایی با
معماران و هنرمندان مذهبی توانستند آتشکده‌هایی با ترکیب سادگی ساختاری و تقدس آیینی بسازند و اشیای نیایش را با نقش ایزدان زرتشتی بیارایند. نفوذ بر دیگر فرهنگ‌ها. هنرمندان ساسانی توانستند بر هنر اسلامی، هنر بیزانس, هنر گورکانیان هند و هنر چین اثر بگذارند. این نفوذ در طرح پارچه‌ها، تزیینات فلزی و معماری قابل مشاهده است. افول و تداوم. با شکست شاهنشاهی ساسانی در سال ۶۵۱ میلادی توسط سپاه اسلام، نهادهای رسمی هنری از میان رفتند، اما هنرمندان توانستند میراث ساسانی را به شهرهای اسلامی منتقل کنند و الگویی ماندگار برای
به شهرهای اسلامی منتقل کنند و الگویی ماندگار برای هنرهای بعدی فراهم آورند. صفوی. هنر دوره صفویان پیشرفت چشمگیری داشت. فرش‌ها و پارچه‌های زیبایی با رنگ‌های غنی و طرح‌های شگفت‌انگیز ساخته می‌شدند. کتاب‌های خطی دارای خوشنویسی عالی و تصاویر دل‌انگیزی بودند. همچنین، کاشی‌های سرامیکی با نقش‌ونگارهای دقیق و زیبا برای تزیین ساختمان‌های معروفی مانند مسجد شاه (اصفهان) و مسجد شیخ لطف‌الله در اصفهان استفاده می‌شدند. این بناها در دوران حکومت شاه عباس یکم ساخته شدند. دولت صفوی (۹۰۷–۱۱۳۵ هـ‍. ق / ۱۵۰۱–۱۷۲۲ م) با تثبیت
صفوی (۹۰۷–۱۱۳۵ هـ‍. ق / ۱۵۰۱–۱۷۲۲ م) با تثبیت قدرت مرکزی و رسمی‌کردن مذهب شیعه دوازده‌امامی، شرایطی بی‌سابقه برای شکوفایی هنرهای تجسمی، معماری، صنایع‌دستی و هنرهای کاربردی در سراسر ایران ایجاد کرد. سیاست هنری صفویان بر دو پایهٔ اصلی استوار بود: معماری و شهرسازی. اصفهان به عنوان پایتخت از سال ۱۰۰۶ هـ‍. ق هستهٔ اصلی نوآوری‌های معماری صفوی بود. برنامه‌ریزی شهری شاه عباس یکم میدان نقش جهان را به مرکز اداری، مذهبی و تجاری بدل کرد. کاشی‌کاری و فنون تزئین. تکنیک‌های کاشی معرق و کاشی هفت‌رنگ در این دوره به کمال
کاشی معرق و کاشی هفت‌رنگ در این دوره به کمال رسیدند. هفت‌رنگ امکان نقش‌اندازی پیچیده با هزینه کمتر را فراهم می‌کرد، درحالی‌که معرق برای سفارش های سلطنتی و مذهبی با نهایت ظرافت اجرا می‌شد. نقش‌مایه‌های رایج شامل اسلیمی، ختایی، شمسه، کتیبه‌های مذهبی، و آیات قرآن به خط ثلث و نستعلیق بود. فرش‌بافی و منسوجات. در دوره صفوی، مراکز قالیبافی چون کاشان، اصفهان، تبریز و کرمان قالی‌هایی با رج‌شمار بالا، طراحی پیچیده و استفاده از ابریشم، پشم مرغوب و نخ‌های زر و سیم تولید کردند. کارگاه‌های سلطنتی همچنین زربفت، مخمل‌های
کردند. کارگاه‌های سلطنتی همچنین زربفت، مخمل‌های برجسته و شال کرمان را برای مصرف دربار و صادرات به اروپا تولید می‌کردند. نگارگری و کتاب‌آرایی. نگارگری صفوی امتداد و تحول مکتب تبریز دوم و قزوین بود. استادانی چون سلطان محمد، میرک و به‌ویژه رضا عباسی سبک‌هایی با تأکید بر افراد منفرد، صحنه‌های عاشقانه و بزم، و استفادهٔ هنرمندانه از فضای خالی پدیدآوردند. خوشنویسی. خط نستعلیق به‌عنوان خط ملی ایران، با آثار میر عماد حسنی به کمال رسید. علیرضا عباسی و محمد شفیع هروی در کتیبه‌نگاری‌های معماری نیز برجسته بودند.
هروی در کتیبه‌نگاری‌های معماری نیز برجسته بودند. خوشنویسان در مرقعات هنری، کتاب‌های مذهبی و دیوان‌های شعری، نقش اساسی داشتند. فلزکاری، شیشه‌گری و صنایع دستی. ظروف برنجی و مسی با قلمزنی اسلیمی و ختایی، فیروزه‌کوبی روی مس در اصفهان، و زیورآلات با نگین‌های فیروزه نیشابور و یشم، از تولیدات شاخص بودند. شیشه‌گری نیز با ساخت جام‌ها و قلیان‌های رنگین رونق داشت، که گاه به امپراتوری عثمانی و اروپا صادر می‌شد. موسیقی و نمایش. دربار صفوی از موسیقی و نمایش حمایت می‌کرد. سازهایی چون تار، کمانچه، نی و دهل در مراسم بزم و
سازهایی چون تار، کمانچه، نی و دهل در مراسم بزم و اعیاد اجرا می‌شدند. نمایش‌های تعزیه در اواخر صفوی شکل گرفت که بعدها در دوره قاجار به اوج رسید. کاخ‌ها و باغ‌ها. کاخ‌های چهل‌ستون (اصفهان) با تالار آینه و نقاشی‌هایی از جنگ‌ها و پذیرایی از سفرای خارجی، و هشت‌بهشت با پلان چلیپا، ترکیبی از معماری و نمادپردازی نجومی را نشان می‌دهند. باغ‌های صفوی همچون باغ فین و چهارباغ اصفهان، نمونهٔ بارز باغ ایرانی با محورهای آبی و تقارن هندسی بودند. تأثیرات و روابط خارجی. صفویان با استفاده از دیپلماسی هنری، آثار خود را به
با استفاده از دیپلماسی هنری، آثار خود را به اروپا، هند و آسیای مرکزی فرستادند. سفرنامه‌نویسانی چون ژان شاردن، پیترو دلاواله و ژان باتیست تاورنیه اوصاف دقیق از هنر و شهرسازی اصفهان ارائه داده‌اند. هنر صفوی الهام‌بخش گورکانیان هند در قالیبافی و معماری بود. افول و میراث. با حملهٔ افغان‌ها و سقوط اصفهان (۱۱۳۵ هـ‍. ق)، بسیاری از کارگاه‌های هنری از رونق افتاد، اما سنت‌های صفوی در زندیه و قاجاریه ادامه یافت و تا امروز بخش مهمی از هویت بصری و صنایع‌دستی ایران را شکل می‌دهد. هنرهای برجسته. معماری. معماری ایرانی
شکل می‌دهد. هنرهای برجسته. معماری. معماری ایرانی دارای دانش بومی و پیشینه‌ای طولانی است و در طول تاریخ، همواره به عنوان عالی‌ترین بخش هنر ایران، شناخته شده است. این معماری در دوره‌های هخامنشیان، پارت‌ها و ساسانیان برتر بوده است و در دوران اسلامی نیز برتری خود را حفظ کرد. فرهنگ باستانی ایران، از سبک معماری عمیقی برخوردار است. ایلامی‌ها، هخامنشیان، هلنیستی‌ها و دیگر سلسله‌های پیش از اسلام، آثار سنگی برجسته‌ای را از عظمت معماری خود، به جای گذاشتند. چغازنبیل و پارسه از این آثار هستند و هر دو در سال ۱۹۷۹
و پارسه از این آثار هستند و هر دو در سال ۱۹۷۹ میلادی، به عنوان میراث جهانی یونسکو شناخته شدند. مجموعه‌آثار رهبانی ارامنه ایران در سال ۲۰۰۸ م، به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد؛ معماری این مجموعه، نمایانگر ترکیبی از فرهنگ‌های بیزانس، پارسی و ارمنی است. از آغاز دوران اسلامی، دستاوردهای معماری سلسله‌های سلجوقی، ایلخانی و صفوی، منحصراً قابل توجه است. در این دوران، شهرهایی در ایران، نظیر نیشابور، اصفهان و شیراز در بین شهرهای بزرگ جهان اسلام قرار گرفتند و شمار بالای مساجد، مدرسه‌های اسلامی، زیارتگاه‌ها و
شمار بالای مساجد، مدرسه‌های اسلامی، زیارتگاه‌ها و کاخ‌های آن‌ها، یک سبک معماری ایرانی را شکل داد که در مجموعهٔ بزرگتر اسلامی قرار داشت. در بررسی نمونه‌ای کهن، معماری هخامنشیان به دست آوردهای ایرانیان هخامنشی در ساخت شهرهایی چون (تخت جمشید، شوش، هگمتانه)، معابد برای عبادت و گردهمایی‌های اجتماعی (مانند معابد زرتشتی) و آرامگاه پادشاهان گذشته (مانند آرامگاه کورش بزرگ) اشاره دارد. از ویژگی‌های بنیادین این معماری می‌توان به ترکیب خود با عناصر مادها، آشوری، یونانی و آسیایی اشاره کرد. میراث معماری هخامنشی با گسترش
و آسیایی اشاره کرد. میراث معماری هخامنشی با گسترش امپراتوری در حدود ۵۵۰ پیش از میلاد، شروع شد. با ظهور دومین امپراتوری ایرانی یعنی امپراتوری ساسانی (۲۲۴–۶۲۴ میلادی) سنت‌های هخامنشی با ساخت معابد مخصوص آتش و قصرهای عظیم دوباره زنده شد. در دوران شاهنشاهی پهلوی، دو گونه معماری در ایران، توسعه داده شد؛ نخستین گونه، تقلیدی از سبک معماری غربی بود که ارتباط کمی با اقلیم این کشور داشت و دومین گونه، تلاشی برای احیای معماری بومی ایرانی بود. به تدریج، مسئولان ایرانی از تقلید کورکورانه از غرب، دلسرد شدند و به پشتیبانی
تقلید کورکورانه از غرب، دلسرد شدند و به پشتیبانی از سبک‌های بومی ایرانی که برای رفع نیازهای نوین، اصلاح شده بودند، پرداختند. از برجسته‌ترین نمونه‌های معماری این دوران، برج آزادی است. همچنین دو دورهٔ برجستهٔ نفوذ معماری غربی در ایران وجود دارد که نخستین آن در دوران قاجار بود. در دورهٔ دوم نیز که کلاً در دوران پهلوی رخ داد، همهٔ معماری ایران دگرگون گردید و ساختمان‌هایی با عنوان و کارکرد غربی در این کشور، متداول شدند. در گفتگوی سال ۱۳۹۷ مهر و امیر منصوری، پژوهشگر معماری، این خبرگزاری به اهمیت ندادن مسئولان
معماری، این خبرگزاری به اهمیت ندادن مسئولان جمهوری اسلامی به برقراری پیوندی میان معماری و هویت تاریخی ایران اشاره داشت و اعلام کرد که یک سردرگمی در زمینهٔ معماری ایجاد شده است. باغ ایرانی. باغ ایرانی به ساختار و طراحی منحصر به فرد آن اشاره دارد. باغ ایرانی پاسارگاد را ریشهٔ معماری این باغ‌ها دانسته‌اند. کوروش بزرگ شخصاً دستور داده بود که باغ پاسارگاد چگونه ایجاد شود و درخت‌ها نیز به چه شکل کاشته شوند و در واقع هندسی‌سازی باغ و شکل و شمایل آن از دیدگاه که کوروش به باغ ایرانی گرفته شده است. در دورهٔ ساسانیان
به باغ ایرانی گرفته شده است. در دورهٔ ساسانیان نیز باغ‌ها در جلوی کاخ‌ها و معابد شکل گرفتند و این موضوع در دورهٔ اسلامی نیز ادامه یافت. این باغ‌ها عنوان یک ساختار کامل، بیانگر رابطهٔ تنگاتنگ میان بستر فرهنگی و طبیعی است و نشانه‌ای از سازگار نمودن و همسو کردن نیازهای انسان و طبیعت است. در گذشته باغ ایرانی بروز توان نهفتهٔ محیط و ادراک پیچیدگی‌های آن بود. خالق باغ با اتکا به دانش تجربی خود فضایی را ایجاد می‌کرد که باعث بقاء و پویایی بستر طبیعی می‌شد. در سال ۱۳۹۰ (۲۰۱۱ میلادی) در ۳۵امین نشست یونسکو روی هم