payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شاخه از گیاه برگ‌بو است. ویژگی‌ها. نیروهای مسلح لبنان دارای ۸۴٬۲۰۰ نفر نیروی فعال است. حدود ۸۰٬۰۰۰ نفر در نیروی زمینی، ۲٬۵۰۰ نفر در نیروی هوایی و ۱٬۷۰۰ نفر در نیروی دریایی لبنان، خدمت می‌کنند. سایر پرسنل نیز شامل فرماندهان، مشاوران، مهندسان و اعضای نیروهای ویژهٔ این کشور هستند. این نیروها به‌طور کاملاً داوطلبانه به ارتش پیوسته‌اند و مقر اصلی فرماندهی آن‌ها در یرزه، در شرق پایتخت، بیروت واقع است. ایالات متحده آمریکا، از حامیان و شرکای اصلی نیروهای مسلح لبنان است و حدود ۸۵٪ از تجهیزات نظامی این نیروها، ساخت
است و حدود ۸۵٪ از تجهیزات نظامی این نیروها، ساخت این کشور هستند. سایر تجهیزات این نیرو نیز عموماً ساخت بریتانیا، فرانسه و شوروی هستند.
چال سیلابی به منطقه‌ای واقع در محدوده محله محمدیه تهران گفته می‌شد که درحوالی سر قبر آقا که تابع محله بازار تهران بود، قرار داشت . به نظر می‌رسد که چال سیلابی هم همچون برخی دیگر از چال‌ها و گودهای واقع در محدوده طهران قدیم، همچون چال میدان و چال حصار و گود عرب ها، از جمله نقاطی است که قبلاً در دوره صفویه، خاک آن را به مصرف حصارکشی تهران رسانده بودند. البته برخی از پژوهشگران تاریخ تهران بر این باورند که ممکن است بعضی از این چال‌ها و گودها، بر اثر فرو کشیدن خانه‌های اهالی تهران که در سده‌های نخستین اسلامی، در
اهالی تهران که در سده‌های نخستین اسلامی، در زیر زمین کنده می‌شدند، به وجود آمده باشند. همچنین برخی از گودها و چال‌ها در بخش جنوبی تهران، حاصل خاکبرداری آجر پزی‌ها در سده‌های پیشین بودند، که ممکن است چال سیلابی هم جزو همین قبیل چال‌ها بوده باشد. عمده شهرت این محل بواسطه اسکان زنان روسپی در آن در زمان ریاست نظمیه کنت دومونت فرت، اولین رئیس پلیس طهران می‌باشد. تصنیف چال سیلابی. در لغتنامه دهخدا، به تصنیفی اشاره شده‌است که رنود تهران، برای لیلا دختر کنت دمونت فر اولین رئیس نظمیه (شهربانی ) در دوران ناصرالدین
فر اولین رئیس نظمیه (شهربانی ) در دوران ناصرالدین شاه ساختند و در آن به چال سیلابی اشاراتی شده بود: لیلا را بردند چال سیلابی براش خریدند سیب و گلابی "مرتضی سیفی تفرشی" روایتی دقیقتر و کاملتر از این موضوع دارد:
دیمیتریس خریستوفیاس (زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۴۶ – درگذشته ۲۱ ژوئن ۲۰۱۹) سیاستمدار کمونیست قبرسی بود که از سال ۲۰۰۸ تا فوریهٔ ۲۰۱۳ به عنوان ششمین رئیس‌جمهور قبرس انجام وظیفه کرد. او هم‌چنین رهبر حزب مترقی خلق کارگر را بر عهده داشت و نخستین و تنها کمونیستی بود که تا کنون در میان سران اتحادیه اروپا حضور داشته‌است. وی در دوره فعالیتش به عنوان ریاست جمهوری کوشید تا با هدف اتحاد دوبارهٔ قبرس مذاکرات را با ترک‌های قبرس از سر گیرد.
پرچم آنتیگوا و باربودا در ۲۷ فوریهٔ ۱۹۶۷ پذیرفته شد. این پرچم که دارای تناسب ۲:۳ می‌باشد توسط رجینالد ساموئل (بعدتر سر رجینالد ساموئل)، نقاش، مجسمه‌ساز و معلم هنر آنتیگوایی طراحی شده‌است. ساموئل در ۱۹۶۶ و در آخرین دقیقه در مسابقهٔ طراحی پرچم ملی شرکت جست که در پایان نیز کار او به عنوان بهترین طرح برگزیده و جایزه‌ای ۵۰۰ دلاری به ساموئل پرداخت شد. طرح او پرچمی بود با زمینهٔ قرمز، مثلثی وارونه در میان که قاعدهٔ آن در حاشیهٔ بالایی پرچم قرار گرفته بود و خود شامل ۳ نوار افقی سیاه در بالا، آبی کمرنگ در میان و
۳ نوار افقی سیاه در بالا، آبی کمرنگ در میان و سفید در پایین می‌شد که خورشید زردرنگی در بالای نوار آبی و در نوار سیاهرنگ در حال طلوع بود. نمادشناسی. خورشید هفت‌پر نماد طلوع عصری تازه برای آنتیگوا و باربوداست. رنگ سرخ، نشانهٔ خون نیاکانی است که به بردگی گرفته شده بودند و همچنین نمادی است برای پویایی مردم. سیاه نشانگر میراث آفریقایی اکثریت جمعیت کشور و همچنین خاک آن سرزمین و آبی نماد امید است. همچنین رنگ‌های زرد (یا طلایی)، آبی و سفید نماد جذابیت‌های گردشگری آنتیگوا و باربودا شامل آفتاب، دریا و ماسه است. مثلث
و باربودا شامل آفتاب، دریا و ماسه است. مثلث وارونهٔ درون پرچم نیز در اصل حرف V را شکل می‌دهد که به معنای Victory یا پیروزی است.
جاستین چارلز رایت (۸ مارس ۱۹۸۱ - ۱۸ مارس ۲۰۰۸) یک پویانمای و طراح استوری‌برد آمریکایی بود که کمی بیشتر از یک سال تا زمان مرگش در استودیو پویانمایی پیکسار مشغول به کار بود. متولد شده با مشکلات قلبی، رایت در سن ۱۲ سالگی ناگزیر به پیوند قلب گردید. یک سال پس از پیوند قلب، او از طرف موسسه مِیک-اِ-ویش اجازه برآورده شدن یک آرزو که بازدید از استودیوی پویانمایی پیکسار بود دریافت کرد. رایت در سال ۱۹۹۹ از آکادمی ادونتیست ساکرامنتو فارغ‌التحصیل شد و پس از آن دو سال در کالج پاسیفیک یونیون تحصیل کرد و همچنین از انستیتوی
پاسیفیک یونیون تحصیل کرد و همچنین از انستیتوی هنر کالیفرنیا در شهر والنسیا ایالت کالیفرنیا فارغ‌التحصیل شد. کارنامه حرفه‌ای وی شامل طراحی در انتهای پویانمایی راتاتویی و استوری‌برد برای پویانمایی وال-ای (۲۰۰۸) و پویانمایی کوتاه پریستو (۲۰۰۸) می‌شود. در بعد از ظهر پنج‌شنبه، ۱۸ مارس ۲۰۰۸، رایت در استودیو پیکسار از هوش رفت و اندکی بعد از بر اثر حمله قلبی جان سپرد. پویانمایی وال-ای به خاطره وی تقدیم شده است.
مصطفی نظری (زاده ۲۰ آذر ۱۳۶۱ - تهران) دروازه‌بان تیم ملی فوتسال ایران و است. او به عنوان بهترین دروازه‌بان سال ۲۰۱۰ جهان انتخاب شد. عملکرد فوق العاده وی در جام جهانی باعث شد که رسانه ها به وی لقب صخره را بدهند.
پرینس راجرز نلسون (زاده – درگذشته ) خواننده، ترانه‌سرا، پاپ آیکون و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. پرینس که از او به عنوان اسطوره موسیقی سول و فانک و نیز پیشگام «صدای مینیاپولیس» نام برده می‌شود، شهرت خود را مدیون نوآوری‌هایش، ظاهر پر زرق‌وبرق و نیز اجراهای پرشکوه در کنسرت‌هایش است. فروش بیش از صد میلیون نسخه از کارهای پرینس در سراسر جهان، وی را در فهرست پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی قرار داده است. مجلهٔ رولینگ استون وی را در فهرست «۱۰۰ هنرمند بزرگ تمام دوران‌ها» در رتبهٔ ۲۷ قرار داده است.آلبوم پرآوازه
دوران‌ها» در رتبهٔ ۲۷ قرار داده است.آلبوم پرآوازه «باران ارغوانی» بارها در فهرست‌های گوناگون برترین آلبوم‌های تاریخ موسیقی قرار گرفته‌است. عکاس. عکاس شخصی پرینس، مردی ایرانی به نام افشین شهیدی بوده‌است. درگذشت. پرینس در صبح روز پنجشنبه ۲۱ آوریل ۲۰۱۶ بر اثر بیش‌مصرفی با فنتانیل در خانه‌اش در شهر مینیاپولیس درگذشت.
دیاک یک نوع دیود جریان متناوب است. دیاک بلافاصله بعد از رسیدن به ولتاژ شکست (VBO)، هدایت می‌کند و جریان را عبور می‌دهد؛ سپس دیاک وارد ناحیه تشدید منفی می‌شود و این امر باعث کاهش ولتاژ دو سر دیاک و افزایش جریان دیاک می‌شود و تا زمانی‌که جریان دیاک از جریان نامی خود (جریان نگهدارنده) (IBO) (IH) کمتر نشود، در حالت هدایت باقی می‌ماند؛ در جریان‌های کمتر از این مقدار، دیاک به حالت حداکثر مقاومتی (نارسانا) بازمی‌گردد و این حالت برای هر دو جهت دیاک صادق است. بیشتر دیاک‌ها، یک ساختمان سه‌لایه به همراه ولتاژ شکستی در
یک ساختمان سه‌لایه به همراه ولتاژ شکستی در حدود ۳۰ ولت دارند. رفتار دیاک‌ها شبیه به یک لامپ نئون (اما خیلی دقیق‌تر کنترل شده و کم‌حجم شده در ولتاژ پائین‌تر نسبت به لامپ نئون) است. دیاک‌ها برخلاف ترایاک که برای تریگر کردن از پایه گیت استفاده می‌کنند، فاقد این پایه می‌باشند. بعضی از ترایاک‌ها مانند کوادراک از یک دایاک داخلی سری با پایه گیت خود به این منظور استفاده می‌کنند. دیاک‌ها همچنین با نام‌های دیگری از جمله "دیود تریگر متقارن" که برگرفته از منحنی مشخصه آن‌ها است، خوانده می‌شوند. اینکه دایاک یک قطعه
آن‌ها است، خوانده می‌شوند. اینکه دایاک یک قطعه دوجهتی یا دو طرفه است باعث شده تا ترمینال یا پایه‌های آن‌ها به صورت آند-کاتد علامت‌گذاری نشده و به صورت A1 (آند ۱) و A2 (آند ۲) و همچنین MT1 و MT2 نام‌گذاری شود. کاربردها. از مشخصه‌های مهم دیاک این است که در هنگام روشن‌شدن جریان لحظه‌ای و سوزنی‌شکلی ایجاد می‌کند که برای تحریک گیت قطعاتی مانند تریستور و ترایاک مناسب است. از این مشخصه برای تولید موج سوزنی استفاده می‌شود.
تمدن چاوین از تمدن‌های باستانی قاره آمریکای جنوبی است که از حدود سال‌های ۹۰۰ تا ۲۰۰ پیش از میلاد در رشته‌کوه‌های آند واقع در کشور امروزی پرو پدید آمد. بقایای آثار شهرنشینی چاوین به ثبت جهانی یونسکو رسیده‌است. آثار هنری چاوین عمدتاً خلاقیت هنری بر سنگ به صورت مجسمه‌های سنگی، بناهای سنگی و سنگ نگاری بود. در مورد عقاید باستانی چاوین اطلاعات زیادی دردست نیست اما برخی از الهه‌های عصر اینکا را خدایان اساطیری چاوین دانسته‌اند. طلا نیز در آن تمدن شناخته شده بوده و آثار طلاکاری زیادی از ناحیه زندگی چاوین دست
و آثار طلاکاری زیادی از ناحیه زندگی چاوین دست آمده‌است.
پرچم تانزانیا با تناسب ۲ به ۳، پس از ادغام تانگانیکا و زنگبار در ۲۶ آوریل ۱۹۶۴ و تشکیل جمهوری جدیدی که در ۲۹ اکتبر همان سال تانزانیا نام گرفت در همان سال از ترکیب پرچم‌های دو بخش ادغام شده به‌وجود آمد. نوار سبز پایین پرچم تانگانیکا با نوار آبی‌رنگ بالای پرچم زنگبار جایگزین و نوار میانی پرچم به صورت مورب بازچینی شد تا هر دو بخش دارای سهمی یکسان باشند. این نوار که سیاه رنگ بوده و دو لبه‌اش باریکه‌هایی زردرنگ دارد از گوشهٔ پایینی بخش اهتزاز پرچم شروع شده و تا گوشهٔ بالایی بخش پرواز پرچم امتداد می‌یابد. بدین
گوشهٔ بالایی بخش پرواز پرچم امتداد می‌یابد. بدین ترتیب دو مثلث در پرچم شکل می‌گیرد که مثلث بالایی (در قسمت اهتزاز) سبزرنگ بوده و مثلث پایینی آبی رنگ است. نمادشناسی. در این پرچم رنگ‌های سبز نشانگر پوشش گیاهی طبیعی تانزانیا، طلایی نماد ذخایر غنی معدنی کشور، سیاه نشانهٔ مردم بومی سیاهپوست و سواحیلی‌تبار و آبی نشانگر دریاچه‌ها و رودخانه‌های پرشمار تانزانیا و همچنین اقیانوس هند است. پرچم‌های تانگانیکا و زنگبار. پرچم‌های تانگانیکا و زنگبار که از ترکیب آنها پرچم تانزانیا به‌وجود آمد:
ژوئن ۲۰۱۱، یکی از ماه‌های ۲۰۱۱ (میلادی) است. آغاز آن، روز چهارشنبه برابر با ۱۱ خرداد ۱۳۹۰ خورشیدی.
پروژه مشارکتی نسل سوم شبکه سیار یک سازمان استانداردسازی است که پروتکل‌های ارتباطی را برای مخابرات سیار توسعه می‌دهد. این سازمان برای توسعه و نگهداری استانداردهای زیر شناخته می‌شود: ساختار. پروژه مشارکتی نسل سوم شبکه سیار کنسرسیومی از هفت انجمن محلی مخابراتی به عنوان «اعضای پایه» (شرکای سازمانی) و گستره‌ای از دیگر سازمان‌ها به عنوان «اعضای وابسته» (شرکای نماینده بازار) است. پروژه مشارکتی نسل سوم شبکه سیار کار خود را سه جریان مختلف، سازماندهی می‌کند: شبکه‌های دسترسی بی‌سیم، خدمات و خصوصیات سامانه‌ها، و هسته
دسترسی بی‌سیم، خدمات و خصوصیات سامانه‌ها، و هسته شبکه و سامانه‌ها. پروژه مشارکتی نسل سوم شبکه سیار در دسامبر ۱۹۹۸ با هدف تعریف ویژگی‌های نسل سوم شبکه سیار بر پایه سامانه نسل دوم جی‌اس‌ام شبکه سیارو در حوزه عمل مخابرات سیار بین‌الملل-۲۰۰۰ اتحادیه بین‌المللی مخابرات آغاز به کار کرد. این را نباید با پروژه مشارکتی دوم نسل سوم شبکه سیار اشتباه گرفت که سامانه دسترسی چندگانه تقسیم کدی ۲۰۰۰ (CDMA2000) را در رقابت با نسل سوم شبکه سیار توسعه داد. ستاد پروژه مشارکتی نسل سوم شبکه سیار با نام «مرکز شایستگی سیار» در
نسل سوم شبکه سیار با نام «مرکز شایستگی سیار» در ستاد نهاد استانداردهای مخابراتی اروپا در پارک علم و فناوری سوفیا آنتیپلیس در والبون، نزدیکی نیس، جنوب خاور فرانسه است.
ونیر یا وانیر در اساطیر اسکاندیناوی، یکی از دو گروه خدایان هستند که در واناهایم زندگی می‌کنند (گروه دیگر، آسیرها هستند که در آسگارد زندگی می‌کنند). "ونیرها" ایزدان و ایزدبانوان باروری، حاصلخیزی و خرد هستند که می‌توانند آینده را پیشگویی کنند. نام دنیای واناهایم از نام اینان گرفته شده‌است. آن‌ها به عنوان آورندهٔ سلامتی، جوانی، باروری، بخت و ثروت و استادان سحر و جادو در نظر گرفته می‌شدند. ازجمله برجسته‌ترین ونیرها می‌توان به فریا، فریر و نیورد اشاره کرد. پس از جنگ آسیر و ونیر، که بین آسیرها و ونیرها به وقوع
جنگ آسیر و ونیر، که بین آسیرها و ونیرها به وقوع پیوست، ونیرها به آسیرها ملحق شدند و حتی در بسیاری مواقع آن‌ها را با آسیرها یکی می‌پنداشتند. در تفسیرات بیان شده، برای اطمینان از برقراری این صلح گروگان‌هایی در میان خود داد و ستد کردند. ونیرها بلندآوازه‌ترین ایزدان خود شامل نیورد و فرزندانش ( فریا و فریر ) را ارسال کردند و در مقابل آسیرها هونیر، مردی بلندقامت و خوشرو را به همراه میمیر، خردمندترین مرد در میان آسیرها را فرستادند.
«پرنده‌ای روی سیم» یکی از ترانه‌های معروف و از شناسه‌های موسیقایی لئونارد کوهن است. این ترانه در ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۸ در نشویل ضبط شده‌است و یکی از ترانه‌های آلبوم ۱۹۶۹ کوهن به‌نام "ترانه‌هایی از یک اتاق" است. نسخهٔ دیگری از این ترانه که در ماه مه ۱۹۶۸ با عنوان «مانند یک پرنده» و به تهیه‌کنندگی دیوید کرازبی ضبط شده بود در سال ۲۰۰۷ و در آلبوم ریمستر شده منتشر شد. جودی کالینز اولین هنرمندی بود که «پرنده‌ای روی سیم» را بازخوانی کرد و آن را در آلبوم "چه کسی می‌داند زمان کجا می‌رود" (۱۹۶۸) منتشر کرد. در سال ۱۹۶۰ کوئن
کجا می‌رود" (۱۹۶۸) منتشر کرد. در سال ۱۹۶۰ کوئن به همراه دوست‌دخترش، «ماریَن» در جزیرهٔ هیدرای یونان روزگار می‌گذراند (زنی که کوئن ترانهٔ «به امید دیدار، ماریَن» را برای او سروده‌است و تصویر سیاه و سفیدش بر پشت جلد آلبوم "ترانه‌هایی از یک اتاق" نقش بسته‌است). ماریَن به کوئن کمک کرد تا از افسردگی که به آن دچار شده‌بود رهایی یابد و دوباره به سراغ گیتارش برود. کوئن با الهام خاطرات از شب‌های مستی و پس از دیدن پرنده‌ای که روی یکی از سیم‌های تلفن تازه نصب‌شده در هیدرا نشسته بود سرودن ترانهٔ «پرنده‌ای روی سیم» را
نشسته بود سرودن ترانهٔ «پرنده‌ای روی سیم» را آغاز کرد. «پرنده‌ای روی سیم» تا به‌امروز بارها توسط خوانندگان مختلف بازخوانی شده‌است.
بومی‌های کانادا یا آب‌اوریجینال ها به ساکنان اصلی سرزمین کانادا در دوران پیشاکلمبی گفته می‌شود که هنوز در داخل مرزهای امروزی کانادا به‌سر می‌برند که شامل اقوام اولیه، اقوام اینوئیت‌ و مردم متی می‌شوند. اگر چه اصطلاح «هندی» هنوز هم گاهی در اسناد و مدارک حقوقی برای بومی‌های کانادا استفاده می‌شود اما استفاده از اصطلاحاتی چون «هندی» و «اسکیمو» به عنوان واژگان نامناسب در کانادا کاهش یافته و اغلب با بار منفی در نظر گرفته می‌شود و بومیان کانادا و به‌طور کلی مردمان اولیه آمریکای شمالی را در مجموع به عنوان «آب
اولیه آمریکای شمالی را در مجموع به عنوان «آب اوریجینال» می‌شناسند. باوجود آنکه بسیاری از ایشان در نواحی شمالی کشور سکونت داشته و اکثریت جمعیت آن مناطق را تشکیل می‌دهند اما تعداد آن‌ها در استان‌های جنوبی کشور بیشتر است. البته باتوجه به جمعیت بیشتر این مناطق چندان به چشم نمی‌آید. اقوام اولیه. مردمی که تحت نام اقوام اولیه کانادا شناخته می‌شوند بیشتر در مناطقی به نام «رزرو» در سراسر کانادا زندگی می‌کنند. رزروها محدوده‌هایی هستند که از سرزمین‌های پهناور قبایل سرخپوستان و ساکنان اولیه به جای مانده‌اند؛ مناطقی که
و ساکنان اولیه به جای مانده‌اند؛ مناطقی که روزی محل شکار و کوچ نشینی آن‌ها بود اما امروز تنها به بخش‌هایی چون شهرهای کوچک یا چند هکتار جنگل یا زمین‌های کشاورزی تبدیل شده‌اند. همه بومیان در رزرو زندگی نمی‌کنند بلکه بخشی از آن‌ها وارد جامعه کانادا شده‌اند و در کنار دیگر مردمان از فرهنگ‌های مختلف زندگی می‌کنند. اینوویت‌ها. اقوام اینوویت اقوام بومی شمال کانادا هستند؛ همان دسته از مردمان اولیه آمریکای شمالی که در ایالت متحده آمریکا به نام اسکیمو شناخته می‌شوند. در کانادا اقوام اینوویت در قلمرو شمال غربی، قلمرو
در کانادا اقوام اینوویت در قلمرو شمال غربی، قلمرو نوناووت واقع در شمالی‌ترین نقطه کانادا اما جدا از قلمرو شمال غرب، منطقه نوناویک واقع در شمال استان کبک و منطقه لابرادور در شمال شرقی زندگی می‌کنند. اسکیموها در گرینلند به مالکیت دانمارک و آلاسکا به مالکیت آمریکا نیز به سر می‌برند. مردم متی. اقوام متی یا می‌تیس، در استان‌های مرکزی کانادا اسکان یافته‌اند و دارای نژاد دورگه مرکب از فرانسویان و ساکنان اولیه کانادا هستند. فرانسویان اولین و انگلیسی‌ها دومین دسته از خارجی‌هایی بودند که وارد کانادا شده و بخش‌هایی
از خارجی‌هایی بودند که وارد کانادا شده و بخش‌هایی از کانادا را در سلطه خود گرفتند. اقوام متی دارای زبان ترکیبی بومی با فرانسوی هستند. وضعیت کنونی. قوانین بومی آن‌ها در قانون اساسی کانادا لحاظ شده و نوعی خودمختاری دارند و به نوعی استقلال فرهنگی زبانی و اقتصادی رسیده‌اند. این مهم در سال ۱۹۹۵ حاصل شد. از سال ۱۹۶۶ نهادی دولتی به نام امور بومیان و توسعه شمال برای حمایت از مردم اولیه فعالیت خود را آغاز کرد که در سال ۲۰۱۱ به عنوان یک وزارت خانه نام کلی امور آب اورجینال را به نام خود اضافه کرد و با نام وزارت امور
را به نام خود اضافه کرد و با نام وزارت امور آب اریجینال‌ها و توسعه شمال کانادا برای بهبود وضعیت بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی بومیان کانادا، و همچنین حضور فعال آن‌ها در توسعه سیاسی اقتصادی کانادا تلاش می‌کند. بومیان کانادا از پرداخت مالیات به دولت معاف هستند و تحصیلات دانشگاهی برای آن‌ها رایگان است. با این وجود آن‌ها به خاطر از دست دادن سرزمین‌های خود و نابودی سنت‌هایشان در رنج‌اند، و گروه‌هایی از آن‌ها همواره در نزاع با دولت به سر می‌برند. سرخپوستان، گویی خود را در محاصره زندگی نوینی می‌بینند که آن‌ها را از
را در محاصره زندگی نوینی می‌بینند که آن‌ها را از طبیعت زیبای اجدادشان دور کرده‌است. جمعیت این اقوام ۱٬۱۷۲٬۷۹۰ نفر در سال ۲۰۰۶ و ۱٬۴۰۰٬۶۸۵ نفر در سال ۲۰۱۱ برآورد شده‌است. آن‌ها به زبان‌های بومی آمریکا سخن می‌گویند هرچند پاره‌ای از آن‌ها امروزه انگلیسی زبان شده‌اند. بسیاری از آن‌ها امروز ساز می‌زنند، الکل می‌نوشند، و در مراسم ملی خود می‌کوشند تا همچنان فرهنگ و سنن بومی خود را در جامعه چند فرهنگی کانادا به نمایش بگذارند. برای مردم کانادا، به ویژه مهاجران دیدن گردهمایی‌های سرخپوستان لذت خاصی دارد. روز آب
دیدن گردهمایی‌های سرخپوستان لذت خاصی دارد. روز آب اوریجینال‌ها. روز ۲۱ ژوئن «روز آب اوریجینال‌های کانادا» شناخته می‌شود. آن‌ها در سراسر کانادا دورهم جمع می‌شوند تا این روز را جشن بگیرند. جشن روز بومیان تنها ختم به یک روز نیست، بلکه تا ۱۱ روز ادامه پیدا می‌کند. به دنبال این روز مهم روزهای دیگری از راه می‌رسند که همه آن‌ها را بهم پیوند می‌دهد؛ روز ۲۷ ژوئن روز چند فرهنگی در کانادا و روز اول ژوئیه روز کانادا نامگذاری شده‌اند. همین روزها بهانه‌ای شده تا مردم کانادا روزهایی پر از مراسم و اتفاقات شاد را شاهد
کانادا روزهایی پر از مراسم و اتفاقات شاد را شاهد باشند. جشن و شادی در قالب برنامه‌های مختلف، آئین‌های قدیمی و آتش بازی بخشی از این اتفاقات هستند.
بومی‌های آمریکای جنوبی قبایل سرخپوستی هستند که در کشورهای قاره آمریکای جنوبی به‌سر می‌برند. تقریباً در تمامی کشورهای این قاره جمعیت سرخپوست وجود دارد اما کمترین میزان نسبی آن در آرژانتین و بیشترین میزان آن از نظر درصد جمعیتی در کشور پرو و بولیوی می‌باشد که بیش از نیمی از مردم این دو کشور را سرخپوستان تشکیل می‌دهند. زبان‌های مورد استفاده قبایل سرخپوست آمریکای جنوبی از گروه زبان‌های بومی آمریکا می‌باشد که بیشترین و پرگویشورترین زبان‌های این دسته زبان کچوآ و زبان آیمارا می‌باشند. مردم سرخپوست این منطقه در
و زبان آیمارا می‌باشند. مردم سرخپوست این منطقه در گذشته سابقه تمدن‌هایی مانند اینکا را داشته‌اند.
بومی‌های شیلی گروهی از سرخپوستان بومی کشور شیلی هستند که از دوران پیشاکلمبی تا کنون با حفظ موجودیت قومی در مناطق خود به زندگی ادامه داده‌اند. این گروه یک و نیم درصد از جمعیت کشور شیلی را دربر می‌گیرند و حدود ۶۹۲٬۰۰۰ بومی شیلیایی در سال ۲۰۰۶ سرشماری شده‌اند. گروه قومی ماپوچه اکثریت جمعیت مناطق جنوبی کشور شیلی را دربر می‌گیرند و برای داشتن استقلال بیشتر در عرصه‌های فرهنگی و اقتصادی اعتراضاتی را علیه دولت مرکزی شیلی انجام داده‌اند. سایر سرخپوستان شیلی از اقوام آیمارا، آتاکامنیو، راپانویی و کاواسخار تشکیل
آیمارا، آتاکامنیو، راپانویی و کاواسخار تشکیل می‌دهند. امکاناتی برای تحصیل زبانها و فرهنگ قومی بومیان کشور شیلی توسط وزارت آموزش این کشور فراهم شده است.
بومی‌های آرژانتین از اقوام سرخپوست کشور آرژانتین هستند که حدود یک و نیم درصد جمعیت کشور را دربر گرفته و نزدیک به ۶۰۰٬۰۰۰ تن جمعیت دارند. گروه‌های سرخپوست آرژانتین ۳۶ قوم را شامل شده و در مناطق مختلف خاک این کشور به‌سر می‌برند. در سال ۲۰۰۶ در یک تحقیق ژنتیکی که در دانشگاه بوینوس آیرس انجام شد نشان داد که از ۳۲۰ دانشجوی آرژانتینی بیش از ۵۶٪ از یک سو سرخپوست تبار بوده‌اند و ۱۱٪ هم از سوی نیای پدری و هم مادری سرخپوست بنظر رسیدند. امروزه بیشتر بومیان آرژانتین اسپانیایی زبان شده‌اند و زبان بومی به مناطق روستایی و
زبان شده‌اند و زبان بومی به مناطق روستایی و کوهستانی محدود شده است.
مطالعات بومیان آمریکا رشته‌های وابسته علمی-تحقیقاتی هستند که به پژوهش دربارهٔ بومیان قاره آمریکا می‌پردازند. این مطالعات بررسی جنبه‌های هنری، مردم‌شناسی، زبان‌شناسی، ادبیات، تاریخ، سیاسی، جامعه‌شناسی و ژنتیکی را در دستورکار خود دارد. پیدایش این رده تا حدی مرهون جنبش اعتراضی به سیاست‌های همگون سازی در ایالات متحده بود که در نیمه دوم قرن بیستم به تأسیس این رشته‌ها انجام شد. هم‌اکنون به جز آمریکا در بسیاری کشورهای دیگر این مطالعات انجام می‌گیرد.
شهر آبازا در کشور روسیه و در جمهوری خاکاسیا واقع شده‌است. تاریخچه. پیدایش شهر به سال ۱۸۵۶ برگشته و گسترش این شهر به دلیل ذخایر سنگ آهن می‌باشد؛ صنعت استخراج سنگ آهن هنوز هم برای اقتصاد محلی مهم است. کار استخراج سنگ آهن در معدنی در پنج کیلومتری شهر انجام می‌شود و سنگ آهن استخراج شده به شرکت‌های متالورژی شهر نووکوزنتسک فرستاده می‌شود. ورزش. ورزش باندی در این شهر مورد توجه می‌باشد.
بوم‌راندگان، جوامع دورمیهن، جوامع دور از میهن، جوامع دور از وطن یا دیاسپورا به پراکندگی، مهاجرت یا آوارگی گروهی از مردم گفته می‌شود که دور از خانه و کاشانه اصلی خویش زندگی می‌کنند و در دنیا پراکنده شده‌اند. این واژه ریشه در متون یهودی داشته و به ماجرای خروج یهودیان از بابل اشاره دارد. اما اخیراً معنای این واژه بسط پیدا کرده‌است و به پراکندگی گروهی از مردم گفته می‌شود که دارای ریشه مشترکی هستند و از خانه خود رانده شده یا فرار کرده‌اند. نمونه بارز آن ارمنی‌های ترکیه هستند که توسط دولت عثمانی به سمت دیگری
ترکیه هستند که توسط دولت عثمانی به سمت دیگری رانده شده‌اند. ایجاد جوامع دورمیهن می‌تواند خودخواسته یا ناخواسته باشد. جوامع ایرانی دورمیهن. بسیاری از ایرانیان، پس از وقوع انقلاب ایران به کشورهای دیگر به‌ویژه ایالات متحده آمریکا، مهاجرت کردند. تعداد زیادی از ایرانیان نیز در اروپا و استرالیا و نیز در کشورهای آسیایی و عربی زندگی می‌کنند. همچنین می‌توان به مهاجران افغانستانی و شهروندان ارمنی در ایران اشاره کرد. جامعه اهل شهر گراش در استان فارس در جنوب ایران دیگر ایرانیان دورمیهن هستند که مهاجرت آنها به کشورهای
ایرانیان دورمیهن هستند که مهاجرت آنها به کشورهای عربی بوده‌است. زرتشتیانی که به علت حمله اعراب به ایران، به هندوستان پناه بردند، نمونه دیگری از این جوامع در هند هستند که به پارسیان هند معروفند ریشه شناسی. اصطلاح “دیاسپورا” از فعل یونانی باستانی διασπείρω (diaspeirō) به معنای “پراکنده می‌کنم”، “پخش می‌کنم” گرفته شده است که خود از διά (dia) به معنای “بین، از طریق، در سراسر” و فعل σπείρω (speirō) به معنای “می‌کارم، پراکنده می‌کنم” تشکیل شده است. بنابراین اصطلاح διασπορά (دیاسپورا) به معنای “پراکنده شدن” بود.
διασπορά (دیاسپورا) به معنای “پراکنده شدن” بود. در مورد فرآیند دقیق اشتقاق این افعال یونانی باستانی به مفهوم دیاسپورا ابهام وجود دارد. بسیاری توسیدید (قرن پنجم قبل از میلاد) را به عنوان اولین کسی که این کلمه را استفاده کرده است، یاد می‌کنند. با این حال، جامعه‌شناس استفان دوفواکس اشاره می‌کند که “نه تنها اسم دیاسپورا در متن اصلی یونانی [جنگ پلوپونزی توسیدید، II، 27)] کاملاً غایب است، بلکه فعل diaspeírô نیز در آن وجود ندارد. فعل استفاده شده فعل speírô (بذر) است که به صورت ماضی مجهول صرف شده است.” متن توسیدید
که به صورت ماضی مجهول صرف شده است.” متن توسیدید به این صورت است: καὶ οἱ μὲν αὐτῶν ἐνταῦθα ᾤκησαν, οἱ δ᾽ ἐσπάρησαν [esparēsan] κατὰ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα، که به معنای “آنهایی از اهالی آژینا که در اینجا ساکن نشدند، در بقیه یونان پراکنده شدند” ترجمه شده است. دوفواکس همچنین اشاره می‌کند که “از تمام موارد استفاده از دیاسپورا در Thesaurus Linguae Graecae (TLG)، که تقریباً تمام آثار نوشته شده به زبان یونانی را شامل می‌شود، هیچ‌کدام به استعمار اشاره نمی‌کنند.” دوفواکس حدس می‌زند که این ابهام ممکن است از یک نظر توسط
حدس می‌زند که این ابهام ممکن است از یک نظر توسط تاریخ‌نگار یهودی سیمون دوبنو، که مقاله‌ای درباره دیاسپورا برای دایرةالمعارف علوم اجتماعی نوشته است، ناشی شده باشد. مقاله او که در سال 1931 منتشر شد، شامل این نظر است: “به نوعی مگنا گراسیا یک دیاسپورای یونانی در امپراتوری روم باستان بود.” “مگنا گراسیا” به مستعمرات یونانی باستانی که در طول ساحل ایتالیا تأسیس شده بودند و پس از جنگ دوم پونی استقلال خود را از دست دادند و به امپراتوری روم پیوستند، اشاره دارد. اولین استفاده ثبت شده از کلمه “دیاسپورا” در سپتواگینت
استفاده ثبت شده از کلمه “دیاسپورا” در سپتواگینت یافت می‌شود، ابتدا در: تثنیه 28:25، در عبارت ἔσῃ ἐν διασπορᾷ ἐν πάσαις ταῖς βασιλείαις τῆς γῆς، esē en diaspora en pasais tais basileiais tēs gēs، که به معنای “تو در همه پادشاهی‌های زمین پراکنده خواهی شد” ترجمه شده است و دوم در: مزامیر 146(147).2، در عبارت οἰκοδομῶν Ἰερουσαλὴμ ὁ Kύριος καὶ τὰς διασπορὰς τοῦ Ἰσραὴλ ἐπισυνάξει، oikodomōn Ierousalēm ho Kyrios kai tas diasporas tou Israēl episynaxē، که به معنای “خداوند اورشلیم را می‌سازد: او پراکندگان اسرائیل را
اورشلیم را می‌سازد: او پراکندگان اسرائیل را جمع می‌کند” ترجمه شده است. هنگامی که کتاب مقدس به یونانی ترجمه شد، کلمه دیاسپورا در اشاره به پادشاهی سامریه که بین سال‌های 740 و 722 قبل از میلاد توسط آشوریان از اسرائیل تبعید شد، به کار رفت، همچنین یهودیان، بنیامینی‌ها و لاوی‌ها که در سال 587 قبل از میلاد توسط بابلیان از پادشاهی یهودا تبعید شدند، و یهودیانی که در سال 70 میلادی توسط امپراتوری روم از یهودیه رومی تبعید شدند. سپس این اصطلاح به اشاره به حرکات تاریخی و الگوهای سکونت یهودیان به کار رفت. در انگلیسی، با
الگوهای سکونت یهودیان به کار رفت. در انگلیسی، با حروف بزرگ و بدون اصلاح‌کننده‌ها، این اصطلاح می‌تواند به طور خاص به دیاسپورای یهودیان اشاره کند. کاربرد گسترده‌تر دیاسپورا از سیاست تبعید دوطرفه آشوریان برای جمعیت‌های مغلوب برای جلوگیری از ادعاهای سرزمینی آینده آنها تکامل یافت.
محمد راسخ مهند (متولد ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۲ در همدان) زبان‌شناس ایرانی و استاد تمام گروه زبان‌شناسی دانشگاه بوعلی سینا است. حوزه پژوهش‌های او شامل نحو، دستور زبان فارسی، زبان‌شناسی شناختی، گونه‌شناسی زبان و تحلیل کلام است. او سردبیری نشریهٔ "پژوهش‌های زبان‌شناسی تطبیقی" را بر عهده دارد. راسخ مهند در دوازدهمین جشنواره نقد کتاب، برای نقد کتاب "رده‌شناسی زبان‌های ایرانی" به‌عنوان برگزیدهٔ بخش زبان‌شناسی شناخته شد. همچنین در دوازدهمین دورهٔ جشنوارهٔ فارابی برای تألیف کتاب "نحو زبان فارسی: نگاهی نقشی-رده‌شناختی"
کتاب "نحو زبان فارسی: نگاهی نقشی-رده‌شناختی" شایستهٔ تقدیر شناخته شد. زندگی. محمد راسخ مهند در سال ۱۳۵۲ در همدان متولد شد. پس از طی دوره کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی، دوره فوق‌لیسانس و دکترای زبان‌شناسی را در دانشگاه علامه طباطبایی گذراند و در سال ۱۳۸۲ از رساله دکتری خود دفاع کرد. از آن پس در گروه زبان‌شناسی دانشگاه بوعلی سینا مشغول تدریس و تحقیق است. او پس از طی کردن دوره‌های استادیاری و دانشیاری، در سال ۱۳۹۳ به رتبه استادی این دانشگاه رسید. راسخ مهند تا کنون بیش از ۳۰ مقاله در مجلات علمی مختلف نوشته‌است
بیش از ۳۰ مقاله در مجلات علمی مختلف نوشته‌است که بیشتر آنها در زمینه نحو زبان فارسی‌ست.