payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فیلم‌ها و سریال‌های دیگر بازی کرده‌است. در زمستان سال ۱۳۴۳ به همراه علی حاتمی وارد دانشکده هنرهای دراماتیک شد و با افرادی از جمله محمد علی کشاورز و هوشنگ بهشتی آشنا شدند. وی اولین کار خود را در از طریق شبکه ۳ در نمایشنامه‌ای به نام در راه کاردیف به کارگردانی ابراهیم آملی و تهیه کندگی حسین ترابی بازی کرد. در سال ۱۳۴۶ در نمایشنامهٔ آنتیگون به کارگردانی رکن‌الدین خسروی و با شرکت محمد علی کشاورز و ثریا قاسمی بازی کرد. در زمستان سال ۱۳۴۸ با بازی در نمایشنامه برما به کارگردانی پری صابری در تالار رودکی تهران بازی
به کارگردانی پری صابری در تالار رودکی تهران بازی کرد. پس از پایان خدمت سربازی با دعوت علی حاتمی در سریال تلویزیونی سلطان صاحبقران در نقش میرزا رضا کرمانی بازی کرد. نمایشنامه انگل‌ها اٍر ماکسیم گورکی توسط گروه انجمن تئاتر ایران به کارگردانی ناصر رحمانی نژاد که در شهر رشت اجرا شد بازی کرد. در سال ۱۳۵۴ در فیلم سوته دلان به دعوت علی حاتمی بازی کرد که این فیلم در جشنواره فیلم تهران در سال ۱۳۵۵ جایزه بهترین فیلم را دریافت کرد و پس از آن در سال ۱۳۵۶ در فیلم سایه‌های بلند باد به کارگردانیی بهمن فرمان آرا به ایفای
بلند باد به کارگردانیی بهمن فرمان آرا به ایفای نقش پرداخت. پس از انقلاب طرح بزرگ قرن سرنوشت که ساخت سریال‌هایی در مورد تاریخ معاصر ایران بود و شروع آن از جنگ‌های ایران و روس و پایان آن انقلاب ۱۳۵۷ بود به تولید تلویزیون پیشنهاد کرد که تصویب شد در دهه ۱۳۶۰ سه قسمت از این طرح با عنوان‌های شاه شکار، امیر کبیر و وزیر مختار ساخته پخش شد. در اواخر دهه ۱۳۶۰ با بازی در سریال رعنا نوشته و کارگردان داوود میر باقری و ادامه آن بازی در مجموعه امام علی در نقش عمار یاسر به کارگردانی داود میر باقری ادامه به کار داد. وی در
کارگردانی داود میر باقری ادامه به کار داد. وی در سریال تاریخی معمای شاه در نقش دکتر احمد وزیری به ایفای نقش پرداخت. فیلم‌شناسی. سینمایی. در نقش|داعی کبیر
جلیل فرجاد (زادهٔ ۱۸ اسفند ۱۳۳۰ در مرند) بازیگر ایرانی است. او دارای مدرک تحصیلی لیسانس بازیگری و فوق لیسانس کارگردانی و درجه یک هنری معادل دکترامی باشد. نخستین تجربهٔ سینمایی او در فیلم "بازداشتگاه" در سال ۱۳۶۱ بود. فرجاد پدر بازیگران، مارال فرجاد و مونا فرجاد است.
کنت تورِن (زادهٔ ۲۷ اکتبر ۱۹۴۶ در ایالات متحده آمریکا) منتقد فیلم بازنشسته نویسنده و مدرس دانشگاه در برنامه کارشناسی ارشد نوشتن حرفه‌ای دانشگاه کالیفرنیای جنوبی است. او از ۱۹۹۱ تا ۲۰۲۰ در "لس آنجلس تایمز" منتقد فیلم بود و "هالیوود ریپورتر" او را اینگونه توصیف نمود: «به جرئت می‌توان گفت که پرخواننده‌ترین منتقد فیلم شهر است که بیشتر از همه با ساختن فیلم‌ها سروکار دارد.» او داور بسیاری از جشنواره‌های بین‌المللی را به‌عهده داشته‌است؛ مانند چهل و چهارمین جشنواره فیلم کارلووی واری که در آن نیکی کریمی نیز به عنوان
کارلووی واری که در آن نیکی کریمی نیز به عنوان یکی از داوران اصلی حضور داشت. کنت تورِن در مستندی با نام "به‌خاطر عشق به فیلم: ماجرای نقد فیلم‌های آمریکایی" حضور یافت که در آن مستند، بحث و مجادله‌ای معروف با جیمز کامرون داشت و از فیلم "تایتانیک" انتقاد کرد و به آن نمرهٔ منفی داد.
آدولف ژان منژو هنرپیشه شیک پوش دوران صامت و ناطق سینمای آمریکا بود. سال‌های فعالیت او از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۶۰ بوده‌است. زندگی‌نامه. وی در ۱۸۹۰ در پنسیلوانیا زاده شد و در سال ۱۹۶۳ بر اثر هپاتیت در کالیفرنیا درگذشت. از فیلم‌های معروفش می‌توان به «سه تفنگدار» (۱۹۲۱، "شیخ" (۱۹۲۱ با بازی رودولف والنتینو)، "زنی از پاریس" (۱۹۲۳، "مراکش" (۱۹۳۰ با بازی مارلنه دیتریش) و "ستاره‌ای متولد می‌شود" (۱۹۳۷ اشاره کرد. وی یکبار هم در سال ۱۹۳۱ به خاطر بازی در فیلم "سرمقاله"، نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شده
دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شده بود. در طی جنگ جهانی اول با درجهٔ سروانی در قسمت بیمارستان صحرایی مشغول به خدمت بود. در دوران مک کارتیسم با کمیته فعالیت‌های ضد آمریکایی برای یافتن کمونیست‌های داخل هالیوود همکاری داشت که همین امر موجب کشمکش بین او و کاترین هپبورن (که از مخالفان سرسخت برنامه مک کارتی بود) شد. به‌طوری‌که گفته شده است که در طی فیلمبرداری فیلم "State of the Union' که این دو باهم همبازی بودند، به جز سر صحنه فیلمبرداری هیچ صحبتی باهم نمی‌کردند. یکی از نقش‌های شاخص او، بازی در نقش
نمی‌کردند. یکی از نقش‌های شاخص او، بازی در نقش ژنرال فرصت طلب فرانسوی "برولار " در فیلم "راه‌های افتخار" (۱۹۵۷) است که جزو آخرین کارهای او نیز محسوب می‌شد. فیلم‌شناسی. از جمله بهترین فیلم‌هایی که بازی کرده‌است را می‌توان آثار زیر را نام برد.
فری‌نود که قبلاً با عنوان Open Projects Network از آن یاد می‌شد، یک خدمات دهندهٔ شبکهٔ آی‌آرسی است. سرورهای آن از طریق دامنهٔ chat.freenode.net (که در اصل یک متعادل کننده برای سرورهای دیگر است) قابل دسترسی است. Freenode بزرگ‌ترین شبکهٔ IRC است که بر روی نرم‌افزار آزاد و متن‌باز تمرکز دارد که بیش از ۶۰۰۰۰ کاربر و ۳۰۰۰۰ کانال دارد. خدمات. Freenode از سرویسهای IRC زیر استفاده می‌کند:
اُوِرکیل یک گروه ترش متال آمریکایی است که در سال ۱۹۸۴ در نیوجرسی بنیان گذاشته شد. اعضای بنیان‌گذار گروه بابی الزورث (خواننده)، بابی گوستاوسون (نوازندهٔ گیتار)، دی.دی. ورنی (باسیست) و رت اسکیتز (درامر) بودند. اورکیل با ارائهٔ قطعه‌های سرعتی و تکنیکی به شهرت رسیدند اما تنوع موسیقی‌شان در حدی نبود که بتوانند با گروه‌های موفق هم‌دوره‌شان مانند متالیکا رقابت کنند. انتشار ۱۵ آلبوم استودیویی، ۲ ای‌پی، ۲ آلبوم لایو و ۱ آلبوم کاور، حاصل فعالیت اورکیل در این سال‌ها بوده‌است. شخصیت مجازی اورکیل که Chaly نام دارد یک
بوده‌است. شخصیت مجازی اورکیل که Chaly نام دارد یک خفاش اسکلتی است که صورت جمجمهای، بال‌های استخوانی و چشمانی سبز رنگ دارد و تصویرش معمولاً روی جلد آلبوم‌های گروه به‌چشم می‌خورد. ترکیب اورکیل طی سال‌های فعالیت‌اش بارها دستخوش تغییر شده به شکلی که در زمان حال، فقط بابی الزورث و دی.دی. ورنی از میان اعضای اولیه در گروه باقی‌مانده‌اند. اورکیل به‌همرا انترکس از موفق‌ترین گروه‌های ترَش سواحل شرقی ایالات متحده به‌شمار می‌آیند. ترانه‌شناسی. نوشتار اصلی: "ترانه‌شناسی اورکیل"
این صفحه یک نمای کلی از دستور زبان هلندی را ارائه می‌کند. ترتیب واژه‌ها. از لحاظ ساختاری زبان هلندی زبان یک زبان دارای ترتیب واژه V2 است. یعنی اینکه در عبارت اصلی جمله فعل صرف شده در مکان دوم قرار می‌گیرد. ترتیب کلمات در عبارت‌های اصلی جمله به صورت "نهاد-فعل-مفعول" و در عبارت‌های وابسته جمله به صورت "نهاد-مفعول-فعل" است. تحقیقات یک فرض عمومی را نشان می‌دهد که زبان هلندی متضمن ترتیب واژگان "نهاد-مفعول-فعل" است. . در جملات پرسشی از وارونگی فاعل و فعل استفاده می‌شود. همچنین حالت وارونگی زمانی اتفاق می افتد که
همچنین حالت وارونگی زمانی اتفاق می افتد که اولین عبارت در جمله فاعل آن جمله نباشد. حال چند قانون درباره ی اینکه در یک جمله ی هلندی کلمات را در کجا قرار دهیم بیان می‌شود: در مثال زیر، ترتیب واژگان "نهاد-مفعول-فعل" در "عبارت وابسته ی جمله" باعث شده‌است که عبارت‌های اسمی متعددی از فعلی که آن‌ها را معرفی می‌کند جدا شوند. سیستم عددی. زبان هلندی از سیستم عددی ده-دهی استفاده میکند. ساعت. در زبان هلندی ساعت ۳:۳۰ (نیم به چهار) half vier گفته می‌شود.
ایرن زازیانس (به ؛ ۲۰ مرداد ۱۳۰۶ – ۷ مرداد ۱۳۹۱) با نام هنری ایرن، هنرپیشهٔ ایرانی ارمنی‌تبار تئاتر، سینما و تلویزیون بود. ایرن بازیگری را از تئاتر فردوسی آغاز کرد. در سال ۱۳۲۹، به دعوت عبدالحسین نوشین و لرتا، ایرن به جمع بازیگران "تئاتر سعدی" در برنامه افتتاحیه این تئاتر پیوست و در نمایش‌های "شنل قرمز"، "بادبزن خانم ویندرمیر" و "چراغ گاز" بازی کرد. وی سپس به سینمای ایران راه یافت و تا زمان انقلاب در حدود ۳۰ فیلم سینمایی بازی کرد که از بین آن‌ها می‌توان به فیلم‌هایی همچون "چشم به راه"، "قاصد بهشت"، "چشمه آب
همچون "چشم به راه"، "قاصد بهشت"، "چشمه آب حیات" و "مروارید سیاه"، "محلل"، "بلوچ"، "برهنه تا ظهر با سرعت" و "خروس" اشاره کرد. وی با کارگردانانی چون خسرو هریتاش، ساموئل خاچیکیان، اسماعیل کوشان، مسعود کیمیایی، امیر نادری و شاپور قریب کار کرد. او در سریال‌هایی چون "سلطان صاحبقران" و "هزاردستان" هر دو ساخته علی حاتمی هم نقش‌آفرینی کرد. ایرن پس از انقلاب در سال‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۶۱ در دو فیلم "خط قرمز" از مسعود کیمیایی و "جایزه" از علیرضا داوودنژاد بازی کرد. آخرین تصویر ایرن در فیلم "شیرین" از عباس کیارستمی بر پرده
ایرن در فیلم "شیرین" از عباس کیارستمی بر پرده نشست. بسیاری از ایرانیان بازیگری او در سریال تلویزیونی "سلطان صاحبقران" و "تخت ابونصر" را به خاطر دارند. وی پس از انقلاب ۱۳۵۷ از ادامه فعالیت‌های هنری خود بازماند و اجازه نیافت که بر پرده سینما دوباره ظاهر شود. این هنرمند که پیشینهٔ نقش‌آفرینی در ۲۶ فیلم سینمایی، ۴ سریال تلویزیونی و چندین تئاتر را در کارنامه خود داشت، پس از ناامیدی از بازگشت به بازیگری، در دوره‌های آموزشی زیبایی و پوست شرکت کرد و این کار را برای امرار معاش در پیش گرفت. بهزاد عشقی، نویسنده و
امرار معاش در پیش گرفت. بهزاد عشقی، نویسنده و منتقد سینما معتقد است که: زندگی. ایرن با نام ایرن زازیانس در ۲۰ مرداد ۱۳۰۶ (اوت ۱۹۲۷) در بابلسر در یک خانواده ارمنی به دنیا آمد. پدر و مادر وی از بازماندگان نسل‌کشی ارمنی‌ها در سال ۱۹۱۵ میلادی بودند. ایرن در سال ۱۳۲۲ در سن ۱۶ سالگی همراه با خانواده‌اش به تهران مهاجرت کرد. وی تا حدود دیپلم درس خواند. از نوجوانی به فعالیت هنری به ویژه هنر نمایش علاقه فراوان داشت. در سن ۱۶ سالگی، ایرن با محمد عاصمی، شاعر و روزنامه‌نگار جوان و چپگرا ازدواج کرد. آن‌ها به تهران
جوان و چپگرا ازدواج کرد. آن‌ها به تهران مهاجرت کردند و هر دو مصمم شدند به کار تئاتر بپردازند. حضور در تئاتر. وی در دوران دبیرستان در نمایش‌های مدرسه بازی می‌کرد و از نوزده سالگی فعالیت هنری خود را شروع کرد. در زمانی که شمار هنرپیشه‌های زن در ایران انگشت‌شمار بود و زنان مسلمان کمتر جرئت می‌کردند به روی صحنه بروند، ایرن ۱۹ ساله از جمله بازیگرانی بود که به صورت حرفه‌ای به بازیگری در تئاتر پرداخت. در زمان تحصیل، با گروه تئاتری هراند استپانیان آشنا شد و بازیگری را از همان سنین نوجوانی آغاز کرد. ایرن نخست در سال
از همان سنین نوجوانی آغاز کرد. ایرن نخست در سال ۱۳۲۵ با محمدعلی وثیقی، تاجر و مدیر تئاتر فردوسی، در خیابان لاله‌زار تهران قرادادی امضا کرد. در ۱۳۲۸ با بازی در نمایش "کارمند شریف" به کارگردانی هراند استپانیان که در تئاتر فردوسی وابسته به گروه تئاتری نوشین بود، به‌طور جدی جذب تئاتر شد. در پاییز ۱۳۲۹، زمانی که برنامهٔ افتتاحیهٔ «تئاتر سعدی» قصد داشت نمایشنامهٔ "بادبزن خانم ویندیرمیر" اثر اسکار وایلد را به روی صحنه بیاورد و یک هنرپیشهٔ زن کم داشت، توجه لرتا به ایرن جذب شد که در تئاتر فردوسی بازی می‌کرد. لرتا
ایرن جذب شد که در تئاتر فردوسی بازی می‌کرد. لرتا به همسرش، عبدالحسین نوشین، از ایرن صحبت کرد و نوشین تقاضا کرد ایرن را ببیند. عبدالحسین نوشین، که از هنرمندان چپ بود، در زندان قصر به سر می‌برد. و لرتا، ایرن را به همراه خود به زندان و ملاقات نوشین برد و پس از تأیید او، نقش «مارگاریتا ویندرمیر» را به ایرن داد. خود ایرن ماجرا را چنین شرح داده‌است به دنبال تأیید نوشین، دستیار او حسین خیرخواه، مدیر اصلی برنامه‌های «تئاتر سعدی»، با وثیقه، مدیر تئاتر فردوسی، وارد گفتگو شد و با پرداخت مبلغی، قرارداد ایرن را با
گفتگو شد و با پرداخت مبلغی، قرارداد ایرن را با «تئاتر فردوسی» فسخ کرد. ایرن بدین شکل به گروه تئاتری عبدالحسین نوشین در تئاتر سعدی پیوست و از آن پس در کنار لرتا و توران مهرزاد، یکی از سه زن اصلی گروه تئاتر سعدی شد. وی تا سال ۱۳۳۲ که تئاتر سعدی در جریان کودتای ۲۸ مرداد به آتش کشیده شد، با این گروه همکاری داشت. نمایشنامهٔ "مونتسرا" نوشته امانوئل روبلس آخرین نمایشی بود که در «تئاتر سعدی» تهران به روی صحنه رفت. در جریان کودتای ۲۸ مرداد «تئاتر سعدی» یکی از اولین اهداف اوباش بود که در نخستین ساعات بعد از ظهر به
اهداف اوباش بود که در نخستین ساعات بعد از ظهر به آتش کشیده شد. کارکنان و بازیگران تئاتر به دشواری از محاصرهٔ مهاجمان گریختند. با بسته شدن "تئاتر سعدی" جمع شاگردان نوشین از هم پاشید. برخی از فعالان گروه مانند حسین خیرخواه و حسن خاشع به اتحاد شوروی گریختند. برخی دیگر، مانند محمدعلی جعفری به زندان افتادند. عاصمی نیز به آلمان گریخت و پیوند زناشویی او با ایرن پایان یافت. محمدعلی جعفری پس از آزادی از زندان تلاش کرد یاران نوشین را دور هم جمع کند. او در سال ۱۳۳۵ "تئاتر فرهنگ" را به راه انداخت و ایرن را به همکاری
فرهنگ" را به راه انداخت و ایرن را به همکاری دعوت کرد. ایرن از سال ۱۳۳۶ در کنار توران مهرزاد و شهلا ریاحی از بازیگران اصلی «تئاتر فرهنگ» بود. "از طبع خارج شد" به کارگردانی حسین خیرخواه، "مونتسرا" به کارگردانی مهدی امینی و "پیچ خطرناک" و "شب بحرانی" به کارگردانی محمدعلی جعفری از جمله نمایش‌های دیگری هستند که ایرن در این دوره در آن‌ها بازی کرد. در سال ۱۳۳۰، همراه با حسین خیرخواه و جمعی دیگر برای اجرای نمایش "اوژنی گرانده" اثر انوره دو بالزاک به مسکو رفت. سینما. در اواخر سال ۱۳۳۶ ایرن به دعوت محمدعلی جعفری و
در اواخر سال ۱۳۳۶ ایرن به دعوت محمدعلی جعفری و عطاالله زاهد، دو تن از همکاران پیشین خود در "تئاتر سعدی"، به کار در سینما دعوت شد. ایرن با بازی در فیلم‌های "مردی که رنج می‌برد" به کارگردانی جعفری و پس از آن "چشم به راه" به کارگردانی عطاءالله زاهد فعالیت سینمایی خود را آغاز کرد. در دو فیلم ساموئل خاچیکیان به نام‌های "دلهره" و "اضطراب" نیز نقش آفرینی کرده‌است. ایرن با بازی در فیلم "قاصد بهشت" به کارگردانی ساموئل خاچیکیان (۱۳۳۷) و "چشمه آب حیات" (در کنار فردین به کارگردانی سیامک یاسمی) جایگاه استواری در سینمای
کارگردانی سیامک یاسمی) جایگاه استواری در سینمای ایران پیدا کرد و محبوبیت فراوانی یافت. ایرن دربارهٔ فیلم "قاصد بهشت" گفته بود: بازی ایرن در فیلم "قاصد بهشت" به خاطر پوشش وی (به عنوان اولین هنرپیشه زن ایرانی با مایوی دوتکه روی پرده ظاهر شد) در این فیلم جنجال‌های زیادی را به دنبال داشت و نام وی را بر سر زبان‌ها انداخت. ایرن که از دوران بازی در تئاتر با نصرت کریمی آشنا شده بود، سرانجام در سال ۱۳۵۰ در فیلم "محلل" در نقش شمسی به کارگردانی و بازیگری نصرت کریمی نقش‌آفرینی کرد. ایرن، زنی با پیشینه و تربیت ارمنی،
کرد. ایرن، زنی با پیشینه و تربیت ارمنی، در فیلم محلل، با ایفای نقش زنی مسلمان و سنتی بازی بی‌نظیری ارائه داد. فیلم پس از سه روز اکران توقیف شد و در زمان خودش فیلم پرسر و صدایی بود. ایرن در دو فیلم "همای سعادت" (۱۳۵۰) و "تختخواب سه‌نفره" (۱۳۵۱) با همکار دوران تئاتری خود، لرتا، همبازی بود. ایرن به ویژه در اوایل دهه ۱۳۵۰ در آثار سینماگران وابسته به «موج نو» استعدادی شگرف نشان داد. بازی او در فیلم‌های "خداحافظ رفیق" (۱۳۵۱) به کارگردانی امیر نادری، "بلوچ" (۱۳۵۱) ساخته مسعود کیمیایی، "خروس" (۱۳۵۲) ساخته شاپور
ساخته مسعود کیمیایی، "خروس" (۱۳۵۲) ساخته شاپور قریب، "اکبر دیلماج" (۱۳۵۲) از خسرو پرویزی و "برهنه تا ظهر با سرعت" (۱۳۵۵) ساخته خسرو هریتاش از کارهای شاخص او هستند. آخرین حضور او در سینما که اکران شد، فیلم "شام آخر" به کارگردانی شهیار قنبری است. ایرن پس از انقلاب در دو فیلم "جایزه" ساخته علیرضا داوودنژاد و "خط قرمز" به کارگردانی مسعود کیمیایی بازی کرد، اما هر دو فیلم توقیف شدند و هرگز نمایش داده نشدند. وی در ۲۰ سال حضور در سینمای ایران، در ۲۷ فیلم ظاهر شد. در تمام سال‌های فعالیت سینمایی‌اش در نقش اصلی یا
در تمام سال‌های فعالیت سینمایی‌اش در نقش اصلی یا یکی از نقش‌های اصلی حضور داشته‌است ایرن نقش‌های مختلفی بازی کرده بود. خودش در این باره می‌گوید: دیگر فعالیت‌ها. ایرن علاوه بر بازی در تئاتر و سینما، چند نمایشنامهٔ رادیویی هم اجرا کرد و در دوبله تعدادی فیلم نیز همکاری داشته‌است. ایرن در برخی از سریال‌های معروف تلویزیون نیز نقش ایفا کرد. ایرن در کارنامهٔ حرفه‌اش مجموعه‌های تلویزیونی "غریبه"، "تخت ابونصر" و "سلطان صاحبقران" (به کارگردانی علی حاتمی) و "دوستت دارم، دوستت دارم" ساخته حمید میر مطهری را نیز ثبت
دارم، دوستت دارم" ساخته حمید میر مطهری را نیز ثبت کرده‌است. بازی او در نقش مهدعلیا، مادر ناصرالدین شاه، در سریال "سلطان صاحبقران" ساخته علی حاتمی از کارهای ارزشمند اوست. وی همچنین در چند قسمت از سریال "هزاردستان" به کارگردانی علی حاتمی حضور داشت، اما بخش‌هایی که ایرن در آن بازی کرده بود، حذف شدند. پایان فعالیت هنری. ایرن پس از انقلاب از ادامه کار هنری بازماند. نام او را در «فهرست سیاه» افرادی که اجازه کار نداشتند قرار گرفت. او سرنوشت خود را پذیرفت و تا پایان عمر در ایران ماند. ایرن در گفتگویی دربارهٔ توقیف
عمر در ایران ماند. ایرن در گفتگویی دربارهٔ توقیف فیلم‌هایش به طنز گفته بود که وی نیز «به افتخار پاکسازی» نائل شد. وی از توقف فعالیت هنری‌اش به عنوان «ضربه بزرگ روحی» یاد می‌کرد. او تعریف می‌کند: ایرن که دریافته بود در شرایط جدید ایران امکان بازیگری دیگر برایش میسر نیست، در آلمان دو سال زندگی کرد و پس از یادگیری زبان آلمانی، تخصصی در زمینه «بهداشت و زیبایی پوست» گرفت. به رغم اصرار خواهرش ترجیح می‌دهد به ایران بازگردد بنابراین سال ۱۳۶۴، در بحبوحه بمباران به تهران بازمی‌گردد؛ و در بازگشت به ایران از این طریق
بازمی‌گردد؛ و در بازگشت به ایران از این طریق روزگار گذراند. ایرن دربارهٔ این دوران سخت مالی گفته بود: «هر چند که شرایط مالی‌ام خوب نبود، اما هیچ‌گاه ناله نکردم.» او آرزو داشت که «جوانان ایرانی او را فراموش نکنند.» آخرین تصویر ایرن در فیلم "شیرین" اثر عباس کیارستمی در سال ۱۳۸۷ بر پرده نشست. بیماری و درگذشت. ایرن در سال‌های دهه ۱۳۷۰ خورشیدی مبتلا به بیماری سرطان شد و پس از درمان موقت به زندگی ساده خود ادامه داد. وی در روز شنبه ۷ مرداد ۱۳۹۱ (۲۸ ژوئیه ۲۰۱۲) در سن ۸۵ سالگی به علت بیماری سرطان ریه در بیمارستان
سن ۸۵ سالگی به علت بیماری سرطان ریه در بیمارستان دی، تهران درگذشت. آثار. ایرن یکی از بازیگران زیبا و پرکار سینما، تلویزیون و تئاتر ایران به‌شمار می‌آید. نمایش‌ها. وی در نمایش‌های بسیاری بازی کرد که عبارتند از: سینمایی. ایرن در ۳۰ فیلم سینمایی نقش‌آفرینی کرد.
مهدی میثاقیه (۱۳۰۶ تهران – ۱۳۷۰) تهیه‌کننده سینمای قبل از انقلاب در ایران بود. او در ۱۳۳۰ با بازیگری وارد سینمای ایران شد و در سال ۱۳۳۲ با همکاری برخی دیگر استودیو فیلم کارون را بنیان نهاد. استودیو میثاقیه توسط او در سال ۱۳۳۸ تأسیس گردید که بسیاری از فیلم‌های آن زمان در این استودیو تولید شدند. او همچنین مالک سینما کاپری (بهمن کنونی) و سینما فرهنگ بود. او سینما فرهنگ را قبل از انقلاب به بهروز وثوقی فروخت و سینما کاپری بعد از انقلاب مصادره شد. استودیو میثاقیه هم مصادره و به بنیاد سینمایی فارابی تبدیل گردید.
هم مصادره و به بنیاد سینمایی فارابی تبدیل گردید. پس از این تحولات بسیاری از فیلمنامه‌های موجود در استودیو میثاقیه به نام دیگران به تصویب رسید و پی‌گیری‌های نویسندگان اصلی ثمری نداشت. به نوشتهٔ "ایران‌وایر" میثاقیه پس از انقلاب ۱۳۵۷ به دلیل بهایی بودن به زندان رفت. با تلاش و راهنمایی نصرت کریمی که با او هم‌بند بود مذهب خود را به شیعه تغییر داد و این اتفاق یکی از دلایل آزادی آن دو از زندان شد. پس از آزادی، میثاقیه که یکی از پولدارترین تهیه‌کنندگان سینمای ایران بود در فقر کامل زیست. چرا که تمام اموالش از
ایران بود در فقر کامل زیست. چرا که تمام اموالش از استودیو میثاقیه و سینما کاپری به جرم بهائی بودن مصادره شده بود. و بعد از چند سال زندگی در فقر درگذشت. او تهیه‌کننده آثار مشهوری چون "گوزنها" (۱۳۵۳)، "خاک" (۱۳۵۲)، "پستچی" (۱۳۵۱)، "صادق کرده" (۱۳۵۱) و "سلطان قلبها" (۱۳۴۷) بود.
موریس گاتلیب ( ، ۱۸۵۶ - ۱۸۷۹) نقاش برجسته یهودی‌الاصل لهستانی است. از موریس گاتلیب به عنوان یکی از تأثیر گذارترین نقاشان یهودی عصر خویش یاد می‌شود. وی در سال ۱۸۷۹ بر اثر شکست عشقی، خودکشی کرد.
دژ آبردور در دهکده ایستر آبردور شهرستان فایف واقع در شرق اسکاتلند (شمال شرقی بریتانیا) بنا شده‌است. سال ساخت بنا حدود ۱۲۰۰ میلادی می‌باشد. این دژ به همراه دژ سویین در شهرستان آرگِیل در غرب اسکاتلند، از قدیمی‌ترین دژهای بازمانده اسکاتلند به شمار می‌روند. این دو دژ در یک دوره تاریخی ساخته شده‌اند.
دژ آبوین در شهرستان اَبردینشیر، شهر آبوین اسکاتلند بنا شده است. این دژ متعلق به قرن سیزدهم میلادی است. سابقاً دژ متروک آبوین یک موقعیت سوق‌الجیشی داشته و در کنار رود دی می باشد.
چارلزِ دوّم ملقب به شهریار شادکام (زادهٔ ۲۹ مه ۱۶۳۰ - درگذشتهٔ ۶ فوریهٔ ۱۶۸۵) پادشاه انگلستان، اسکاتلند و ایرلند از ۱۶۶۰ تا ۱۶۸۵ بود. او در طول جنگ‌های داخلی انگلستان که به قدرت گرفتن الیور کرامول و پایان موقتی نظام پادشاهی منجر شد، بیشتر در خارج از کشور به سر می‌برد؛ تا اینکه پارلمان پس از مرگ کرامول از او دعوت کرد تا به انگلستان بازگشته و قدرت را به عنوان پادشاه انگلستان در دست گیرد. قابلیت سازگاری سیاسی چارلز دوم و شناخت او از مردم سبب شد تا بتواند کشور را در طی درگیری‌های انگلیکن‌ها با کاتولیک‌ها و
را در طی درگیری‌های انگلیکن‌ها با کاتولیک‌ها و مخالفانی که در بیشترین مدت طول حکومتش با آن درگیر بود، به خوبی اداره کند. در عین حال چارلز فردی خوش‌گذران بود و با زنان بسیاری از جمله نل گوئین رابطه داشت و به‌همین دلیل او را شهریار شادکام لقب دادند. زندگی. سال‌های آغازین و شروع جنگ داخلی. چارلز دوم بزرگترین پسر زنده‌ماندهٔ چارلز یکم و هنریتا ماریای فرانسوی بود که در در لندن و در کاخ سنت جیمز زاده شد. او سپس به ترتیب تحت توجه کنتس دورست، ویلیام کاوندیش، دوک نیوکاسل و مارکیز هرتفورد پرورش یافت. ۸ سال نخست
نیوکاسل و مارکیز هرتفورد پرورش یافت. ۸ سال نخست زندگی او بدون اتفاق خاصی در کشوری که به نظر آرام می‌آمد سپری شد، اما در ۱۶۳۸ کم‌کم مشخص شد که این آرامشی پیش از طوفان است و زمانی که چارلز دوم به ۱۲ سالگی رسید، قلمرو پادشاهی پدرش بر اثر جنگ‌های داخلی از هم پاشیده بود. با شروع جنگ‌های داخلی بین پیوریتن‌ها و پارلمان‌گراها از یک سو و پادشاه از سوی دیگر، چارلز دوم که در آن زمان عنوان شاهزادهٔ ولز را داشت با پدرش همراه گردید و در ۴ مارس ۱۶۴۵ از سوی چارلز یکم و به همراه ادوارد هاید و دیگر مشاورانش به غرب انگلستان
همراه ادوارد هاید و دیگر مشاورانش به غرب انگلستان فرستاده شد. اما حضور او نیز مثمر ثمر نبود و چارلز یکم سرانجام در ۱۶۴۶ از پیوریتن‌ها شکست خورد. پس از این اتفاق، چارلز دوم در ۱۷ فوریه همان سال در قلعهٔ پندنیس در فالموث گوشه‌نشین شد. سپس به سیلی رفت و تا ۱۶ آوریل در آنجا ماند و از همان‌جا به جرزی فرار کرد. در آخر چارلز علی‌رغم پیشنهادهای پارلمان به او و برخلاف توصیه‌های هاید که او را به ماندن در کشور تشویق می‌کرد، به فرانسه گریخت و در پاریس به مادرش پیوست و به مدت دو سال در آنجا ماند. او در این مدت تحت
و به مدت دو سال در آنجا ماند. او در این مدت تحت آموزش توماس هابز فیلسوف قرار گرفت. اعدام چارلز یکم و تاجگذاری در تبعید. در ۱۶۴۸ چارلز تلاش کرد تا پدرش را نجات دهد. او برگه‌ای سفید را امضا نمود و آن را به پارلمان داد تا در ازای گذشتن از جان پادشاه هر شرطی که مد نظرشان است را در آن بنویسند. اما این تلاش او نتیجه‌ای در برنداشت و چارلز یکم در ۲۷ ژانویه ۱۶۴۹ به اتهام ستمگری، خیانت به کشور، آدم‌کشی و با عنوان دشمن مردم از سوی دادگاه عالی به اعدام محکوم و چند روز بعد در ۳۰ ژانویه ۱۶۴۹ در وایت‌هال گردن زده شد.
بعد در ۳۰ ژانویه ۱۶۴۹ در وایت‌هال گردن زده شد. چارلز پس از مرگ پدرش به اسکاتلند رفت و در آنجا با عنوان شاه چارلز دوم در ۱۶۵۱ در اسکون تاجگذاری کرد. او سپس در همان سال ارتشی را فراهم آورد و به سوی انگلستان لشکر کشید، اما از آنجا که نیروهای تحت فرمان او از انسجام لازم برخوردار نبودند، از نیروهای کرامول در نبرد ووستر به سختی شکست خورد. شاه جوان که توانسته بود از این نبرد جان سالم به در برد ۴۰ روز را در حال فرار در انگلستان سپری کرد تا این که چند تن از زیردستان وفادارش او را نجات دادند و چارلز در اکتبر ۱۶۵۱
وفادارش او را نجات دادند و چارلز در اکتبر ۱۶۵۱ توانست به فرانسه بگریزد. او در آنجا با فقری نسبی زندگی می‌کرد، اما این امنیت نیز چندان طول نکشید و چارلز به دنبال مذاکرات سال ۱۶۵۴ انگلستان و فرانسه مجبور به ترک آنجا و رفتن به آلمان شد. او سپس رو به اسپانیا آورد و عهدنامه‌ای را در آوریل ۱۶۵۶ با آنها امضا کرد و در هلند اسپانیا ساکن شد. او سپس برادرش جیمز را، که در آن زمان به عضویت ارتش فرانسه درآمده بود، مجاب کرد تا به او بپیوندد و فرماندهی هنگ‌هایی از قوای ایرلندی-انگلیسی را به او داد. با این وجود، فقر چارلز
را به او داد. با این وجود، فقر چارلز مانع از تشکیل یک ارتش قدرتمند سلطنتی شد. از طرفی دیگر شاهزادگان اروپایی نیز که کوچکترین علاقه‌ای به مسایل او نداشتند، درخواست‌های چارلز برای ازدواج با شاهدخت‌هایشان را رد می‌کردند. مرگ کرامول و بازگشت به انگلستان. سرانجام کرامول در ۱۶۵۸ درگذشت و جرج مانک، یکی از فرماندهان ارشد کرامول، که احساس می‌کرد با به قدرت رسیدن جانشینان او انگلستان (که در آن زمان به فقر گرفتار شده بود) حتماً از هم خواهد پاشید؛ با استفاده از ارتش نیرومند خود شرایط را در ۱۶۶۰ برای بازگشت دوبارهٔ
نیرومند خود شرایط را در ۱۶۶۰ برای بازگشت دوبارهٔ چارلز به کشور مهیا ساخت. مردم انگلستان نیز که بیشترشان خواهان بازگشت به یک رژیم پادشاهی باثبات و قانونی بودند از این موضوع استقبال کردند. به‌دنبال این دعوت، چارلز دوم با توصیه و کمک ادوارد هاید، مشاور اصلی خود، در آوریل ۱۶۶۰ اعلامیه‌ای را صادر کرد که در آن از تمایل خود برای عفو عمومی، آزادی عقیده، حل و فصل عادلانهٔ منازعات مربوط به مالکیت زمین و پرداخت کامل دین‌های عقب‌افتادهٔ ارتش سخن گفته بود. با این شروط، چارلز دوم در مه ۱۶۶۰ پادشاه انگلستان اعلام شد. او
چارلز دوم در مه ۱۶۶۰ پادشاه انگلستان اعلام شد. او در ۲۵ مه از تبعید ۹ ساله‌اش به انگلستان بازگشت، در دوور پیاده شد و در سی‌امین سالروز تولدش به لندن که غرق در جشن و شادی بود وارد شد. چارلز پس از بازگشتش به انگلستان با آنانی که پدرش را محکوم به مرگ کرده بودند مدارا نمود و تنها ۱۷ نفر از توطئه‌گران را اعدام کرد. او همچنین از سر سیاست خواهان مدارای مذهبی بود اما پارلمانِ کاملاً انگلیکایی انگلستان، مجموعه‌ای از قوانین موسوم به «نظام‌نامهٔ کلارندون» را تصویب کرد که به موجب آن با کسانی که از دین رسمی کشور پیروی
که به موجب آن با کسانی که از دین رسمی کشور پیروی نمی‌کردند به شدت برخورد می‌شد. چارلز در ۱۶۶۲ اعلامیهٔ زیاده‌روی را صادر نمود و سعی کرد تا این قوانین را به حالت تعلیق درآورد، اما در ۱۶۶۳ مجبور به عقب‌نشینی از مواضع خود شد. این برای اولین بار در تاریخ انگلستان بود که قدرت پارلمان از قدرت پادشاه بیشتر شده بود و چارلز که با محدودیت قدرت سلطنتی و امتیازاتش روبرو بود، مجبور شد تا هزینهٔ لازم برای ادارهٔ کشور را از طریق مالیات‌های گمرکی و مقرری‌ای که از سوی لوئی چهاردهم فرانسه به او پرداخت می‌شد تأمین نماید.
چهاردهم فرانسه به او پرداخت می‌شد تأمین نماید. طاعون و آتش‌سوزی بزرگ لندن و شکست از هلند. چارلز در نخستین دههٔ حکومت خود با مشکلات بسیاری روبرو شد. او که افزایش تجارت دریایی هلند را تهدیدی برای کشتیرانی انگلستان می‌دید، «قوانین ناوبری» کرامولی را در ۱۶۶۰ و ۱۶۶۳ مورد حمایت قرار داد و در ۱۶۶۴ برادرش جیمز توانست مستعمرهٔ هلند در آمریکا را به نام نیو آمستردام تصرف کند. نام این مستعمرهٔ جدید سپس به افتخار جیمز که دوک یورک بود، به نیویورک تغییر دادند. با این حال در ۱۶۶۵، انگلستان و هلند بر سر تجارت خارجی درگیر
در ۱۶۶۵، انگلستان و هلند بر سر تجارت خارجی درگیر جنگ با یکدیگر شدند که تا ۱۶۶۷ ادامه یافت و هزینهٔ سرسام‌آور آن باعث کاهش شدید محبوبیت چارلز در داخل کشور شد. در همین دوران و در ۱۶۶۵، لندن دچار همه‌گیری طاعون شد که از آن با عنوان طاعون بزرگ لندن یاد می‌شود و یک سال بعد در ۱۶۶۶، آتش‌سوزی بزرگ لندن اتفاق افتاد که در طی آن نیمی از شهر به ویرانه بدل شد. سومین فاجعه در ۱۶۶۷ روی داد و آن شکست انگلستان به دلیل سهل‌انگاری و سوءمدیریرت در جنگ با هلند بود. در این سال ناوگان هلند وارد مدوی شد، پنج کشتی جنگی را غرق و