payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هر استانی اتفاق نیفتاد، بلکه بدون وقفه رخ داد تا اینکه اربابان «شوگو» به حاکمان واقعی زمین‌های عمومی تبدیل شدند. هنگامی که آنها نظارت بر مالکیت‌های خصوصی را در زمین‌های عمومی به دست گرفتند، با انواع مختلفی از مالکان: اشراف، سامورایی‌ها از انواع مختلف (کوکوجین، جیزامورای) و مؤسسه‌های مذهبی ارتباط برقرار کردند. آنها پیروان خود را در این سرزمین‌ها مورد حمله قرار دادند و سرزمین سامورایی‌های موجود را در ازای خدمت سربازی مجدداً تأیید کردند و قراردادهای «شوگو» با اشراف با نتایج قابل پیش‌بینی منعقد کردند.
با اشراف با نتایج قابل پیش‌بینی منعقد کردند. سامورایی‌ها (کوکوجین) در املاک، پیوندهای تحت سلطه در زمین‌های عمومی به منبعی کلیدی تبدیل شد که قدرت اربابان «شوگو» را افزایش داد. علاوه بر این، در سال ۱۳۴۶، ده سال پس از ظهور رژیم موروماچی، شوگون با دادن حق قضاوت در مورد سرقت محصول‌های کشاورزی در املاک، و واگذاری موقت زمین به دست نشاندگان مستحق، قدرت را از نیروهای امپریالیستی غیرمتمرکز کرد. این امر تا آنجا که مهم بود مناطق سنتی حوزه قضایی کاماکورا توسط رژیم موروماچی «تسلیم» شدند. پیش از این، تمام موارد سرقت
«تسلیم» شدند. پیش از این، تمام موارد سرقت محصول یا واگذاری زمین به شدت تحت مدیریت کاماکورا بود. همچنین در این زمان، نیروهای امپریالیستی بدترین شکست‌ها را متحمل می‌شدند و زمین‌های دشمن را برای مصادره و جابجایی باز می‌کردند. با اعطای این صلاحیت‌های جدید به اربابان «شوگو»، موقعیت آنها به عنوان فرماندار بر اولایت‌های تعیین شده آنها بیشتر شد. مشروعیت و حدود قدرت. در این مقام دوگانه، اربابان «شوگو» باید با سایر سامورایی‌های زمین‌دار در استان‌ها بر سر زمین‌هایی که به عنوان فرماندار اداره می‌کردند، اما شخصاً مالک
به عنوان فرماندار اداره می‌کردند، اما شخصاً مالک آن نبودند، رقابت می‌کردند. مانند مالکان اشراف، یک ارباب «شوگو» تنها دارای زمین‌هایی در مناطق پراکنده در چندین استان بود. قدرت او بر اساس مالکیت شخصی زمین مانند اربابان سرزمینی (دایمیو) قرن شانزدهم نیست، بلکه بر اساس وفاداری سامورایی‌های محلی از طریق پیوندهای وابسته ساخته شده است. وجود دارد. پتانسیل اجباری بسیار بیشتری توسط اربابان سرزمینی قرن شانزدهم اعمال می‌شد، زیرا پیوندهای تحت سلطه آنها بر اساس آنها بود. مالکیت زمین‌های اطرافشان: به عنوان مالک
آنها بود. مالکیت زمین‌های اطرافشان: به عنوان مالک می‌توانستند آن‌طور که صلاح می‌دانند، زمین را کنار بگذارند، و از شر رعیت‌های سرکش خلاص شوند. در قرن چهاردهم، اربابان «شوگو» نمی‌توانستند مالکیت وسیع استان را بر قلمرو ادعا کنند: اولاً، مفهوم مالکیت شخصی استانی هنوز توسعه نیافته بود. ثانیاً، آنها هرگز مقادیر زیادی دارایی شخصی را جمع‌آوری نکردند، بلکه بیشتر به استفاده از چارچوب سنتی اراضی دارایی و زمین‌های عمومی برای نابودی دست نشاندگان خود متکی بودند. این معمای مرکزی قرن چهاردهم است: تکه‌تکه شدن و انحلال
معمای مرکزی قرن چهاردهم است: تکه‌تکه شدن و انحلال سیستم املاک و ناپدید شدن اداره مدنی با تکثیر اراضی خصوصی مصادف شد، اما چارچوب بیرونی سیستم املاک ("شوئن") و سیستم زمین‌های عمومی کوکوگاریو)، اگرچه فاقد محتوا بود، اما همچنان باقی ماند. با توجه به پراکندگی، این پیوندهای میانجی دست نشانده «شوگو» و نقش «شوگو» به عنوان فرماندار استان بود که به ادغام نیروهای ناهمگون تا حدی کمک کرد. جای تعجب است که چگونه سیستم املاک با توجه به ویرانی‌هایی که به دست رزمندگان متحمل شده بود، زنده ماند. دو دلیل برای زنده ماندن آن به
شده بود، زنده ماند. دو دلیل برای زنده ماندن آن به شکل ضعیفی که در بالا توضیح داده شد وجود داشت: یکی وجود رژیم موروماچی بود که به‌طور مداوم سیستم املاک را در مواجهه با تهاجم‌های جنگجویان حفظ می‌کرد. همان‌طور که قبلاً توضیح داده شد، آشیکاگا تاکائوجی تلاش کرد برای اطمینان از اینکه از محدودیت‌های تعیین شده برای رزمندگان با نصف مالیات تجاوز نمی‌شود، اما او نتوانست ترتیباتی مانند «شوگو» را دور بزند. قراردادی که واقعاً اشراف را از دارایی و درآمد آن محروم کرد. خود اقدام نیمی از مالیات، اشراف را از تصرف کامل دارایی
نیمی از مالیات، اشراف را از تصرف کامل دارایی به دست سامورایی‌ها محافظت نمی‌کرد، حتی اگر سامورایی‌ها مجبور بودند بخشی را برای اجرای قانون نصف مالیات تحویل دهند. در نهایت، این دولت موروماچی بود که اطمینان حاصل کرد که سامورایی‌ها سهم خود را از درآمد به اشراف می‌پردازند. دلیل دیگر بقای سیستم املاک به مشروعیت طبقه اشراف مرتبط بود. ظهور جنگجویان در میان کشاورزان ساکن در املاک محبوبیتی نداشت. دست لطیف‌تر آقازاده‌ها، همان دستی بود که مردم به آن احترام می‌گذاشتند. جلوگیری از نافرمانی و شورش آشکار در میان مردم یکی
جلوگیری از نافرمانی و شورش آشکار در میان مردم یکی از دلایلی بود که هم اربابان «شوگو» و هم کوکوجین به شکل ظاهری ساختار املاک احترام گذاشتند. برای مشروعیت بخشیدن به فرمانروایی خود در نظر کشاورزان، جنگجویان در چارچوب ساختار املاک کار می‌کردند، حتی اگر این ساختار کاملاً تغییر کرده بود. یک مورد می‌تواند باشد باعث شد که سیستم املاک، خارج از استان یاماشیرو، به حدی فرسوده شده بود که اشراف نفوذ کمی در ولایت‌ها داشتند. تثبیت قدرت: ۱۳۶۰–۱۳۷۰. در سال ۱۳۵۸ پس از مرگ تاکائوجی، حکومت شوگون به پسرش یوشیاکیرا رسید. تحت
تاکائوجی، حکومت شوگون به پسرش یوشیاکیرا رسید. تحت رهبری او و «کانری» هوسوکاوا یوری‌یوکی، رژیم موفق به ادغام اربابان شوگو در دهه‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ شد. خاندان‌های شاخه «شوگو» آشیکاگا اکنون در بوروکراسی دولتی استخدام شده بودند. این به دلیل ظهور سیستم شورایی «کانری» بود که اربابان «شوگو» را محکم به رژیم گره زد. هژمونی شوگون‌سالاری نیز اکنون قوی تر شده بود و این به آنها اجازه داد تا اربابان «شوگو» خطاکار را تنبیه کنند. همچنین آثار مصوبه مالیات بر نیم سال ۱۳۶۸; سیستم رتبه‌بندی دربار که شوگون‌سالاری را به دربار
سیستم رتبه‌بندی دربار که شوگون‌سالاری را به دربار امپراتوری نزدیکتر می‌کرد. و محدودیت‌های قدرت موروماچی در نواحی کیوشو و کانتو، همگی به تحکیم قدرت موروماچی کمک کردند. یوشیاکیرا برای اصلاح روابط پس از آشوب کاننو با ایجاد سیستم شورایی «کانری» در سال ۱۳۶۲ رژیم را سازماندهی مجدد کرد. این سیستم از دو مؤلفه تشکیل شده بود، دفتر «کانری» و شورای رعیت ارشد. ("جوشین کایگی") که "کانری" بر آن ریاست می‌کرد. این سیستم قدرتمندترین خاندان‌های «شوگو» را به‌عنوان شرکت‌کنندگان در اداره مستقیم ژاپن مرکزی و غربی درگیر می‌کرد.
در اداره مستقیم ژاپن مرکزی و غربی درگیر می‌کرد. همراه با شوگون، شورای «کانری» به وجود آمد تا قلب رژیم موروماچی را تشکیل دهد تا جایی که مورخان این رژیم را به عنوان سیستم «باکوفو» - «شوگو» توصیف کردند. شورای «کانری». خود درگیری که با آشوب کاننو به وجود آمد، به دلیل جدایی و درگیری بین نهادهای وابسته نظامی تحت کنترل تاکائوجی و نهادهای بوروکراتیک ـ قضایی تحت کنترل تادایوشی بود. با ظهور سیستم شورای کانری، اربابان «شوگو» که نماینده ارتش بودند محکم به بوروکراسی گره خوردند. کار "کانری" این بود که به عنوان یک سخنگوی
خوردند. کار "کانری" این بود که به عنوان یک سخنگوی بین شورای عالی رعیت ("جوشین کایگی") و شوگون عمل کند. «کانری» نیز این مسئولیت را برعهده داشت که به‌طور روزانه عناصر بوروکراتیک رژیم را بررسی کند، مشورت کند و دستورهای شوگونی را به شورا و بوروکراسی منتقل کند. در این سیستم، سیاست رژیم در رایزنی‌های بین شورا و شوگون تدوین می‌شد، هرچند تصمیم‌های نهایی توسط شورای دوم اتخاذ می‌شد. کانری به‌طور مداوم از یک گروه ارثی متشکل از سه خاندان «شوگو» مربوط به تاکائوجی در چهار نسل انتخاب شد (پاپینو ۱۹۷۲:۲۷): سه خاندانخاندان
نسل انتخاب شد (پاپینو ۱۹۷۲:۲۷): سه خاندانخاندان هوسوکاوا، خاندان هاتاکه‌یاما و خاندان شیبا، به نوبت این پست را پر کردند. آنها بالاترین رتبه خاندان‌های «شوگو» در رژیم بودند. شورا در ابتدا از رؤسای این سه خاندان «شوگو» به همراه چهار تن دیگر از خاندان‌های قدرتمند «شوگو» تشکیل می‌شد: خاندان یامانا، خاندان ایشیکی، خاندان آکاماتسو و خاندان کیوگوکو. دو خاندان آخر با هم ارتباطی نداشتند. خاندان آشیکاگا این روند گنجاندن خاندان‌های «شوگو» غیرمرتبط در شورا را با به‌کارگیری خاندان‌های اوچی، ساساکی و توکی در چند دهه بعد
خاندان‌های اوچی، ساساکی و توکی در چند دهه بعد نیز ادامه یافت. این روند نشان می‌دهد که خاندان‌های قدرتمند «شوگو»، صرف نظر از خویشاوندی، با رژیم گره خورده بودند. تضاد منافع بین اربابان «شوگو» و شوگون با اجازه دادن به اربابان «شوگو» در بحث‌های درون شورا نهادینه شد. هیئت نگهبانان (سامورایی-دوکورو) نیز توسط یکی از اعضای ارشد شورای ملازم که در قرن چهاردهم از میان خاندان ایماگاوا (که کمی بعد عضو شورا شد)، هوسوکاوا، هاتاکیاما، شیبا و توکی هیئت نگهبانان مسئولیت عملکرد نیروی انتظامی و اجرای عدالت کیفری در کیوتو را
نیروی انتظامی و اجرای عدالت کیفری در کیوتو را بر عهده داشتند، رهبری می‌شد. صاحب منصب به‌طور خودکار تبدیل به شوگو می‌شد و بر ولایت یاماشیرو، ثروتمندترین و پرجمعیت‌ترین ولایت ژاپن تسلط داشت و مسئولیت حفاظت از مقر رژیم و کیوتو را بر عهده داشت. در آغاز قرن پانزدهم، رئیس هیئت نگهبانان از میان چهار خاندان «شوگو»: یامانا، آکاماتسو، کیوگوکو و ایشیکی انتخاب می‌شد. مشارکت "شوگو" در شورای عالی اعظم و در هیئت نگهبانان مهم بود زیرا از طریق استفاده از این ابزارهای واسطه بود که شوگون آشیکاگا توانستند دولت را تحت هدایت
بود که شوگون آشیکاگا توانستند دولت را تحت هدایت خود متمرکز کنند. خویشاوندی به شکل پیوندهای ریاستی ("سوریو")، به عنوان یک مکانیسم استخدام بزرگ به نظر می‌رسد، در اینجا نیز اربابان "شوگو" عمدتاً خاندان‌های شاخه ای از آشیکاگا بودند. با این حال، این پیوندهای خویشاوندی در میانجی گری بین اربابان «شوگو» نیمه مستقل و رژیم تأثیر چندانی نداشت. این مشارکت مؤثر اربابان «شوگو» در حکومت از طریق سیستم شورای «کانری» بود که منافع آنها را محکم‌تر از قبل به رژیم پیوند می‌داد. ائتلاف آشیکاگا و شوگو. در سال ۱۳۶۲، دو خانه «شوگو»
آشیکاگا و شوگو. در سال ۱۳۶۲، دو خانه «شوگو» قدرتمند کشور، خاندان اوئوچی و خاندان یامانا خود را به رژیم آشیکاگا تسلیم کردند، به شرطی که شوگون در امور داخلی دخالت نکند. امور ولایت‌های مربوط خود (گروسبرگ ۱۹۸۱:۲۵). متعاقباً، یامانا، که با آشیکاگا مرتبط بودند، و اوچی‌ها، که با آنها ارتباط نداشتند، شروع به ایفای نقش مهمی فزاینده در امور دولتی کردند. با این حال، در عرض چند دهه، هر دو خانه «شوگو» به اندازه کافی قدرتمند شدند که خشم شوگون را متحمل شوند. در سال ۱۳۶۶، اولین پدر صاحب منصب «کانری»، شیبا تاکاتسونه، که
اولین پدر صاحب منصب «کانری»، شیبا تاکاتسونه، که قدرت واقعی بر پسر سیزده ساله‌اش داشت و قرار دادن اعضای خاندان شیبا در اداره‌های کلیدی دولتی را مهندسی کرد، به دلیل او خائن اعلام شد. افزایش قدرت و تکبر (او با پذیرش پست «کانری» احساس تحقیر کرد، بنابراین پسرش را به جای آن منصوب کرد). در اولین نمایش قدرت علیه یک خاندان مهم «شوگو»، یوشیاکیرا به اربابان یامانا، ساساکی، یوشیمی و «شوگو» توکی دستور داد تا به شیبا در استان ولایت اچیزن حمله کنند. شیبا شکست خورد و قلمرو آنها در اچیزن دوباره توزیع شد. در سال ۱۳۶۷، پس از
آنها در اچیزن دوباره توزیع شد. در سال ۱۳۶۷، پس از برکناری خاندان شیبا، هوسوکاوا یوری‌یوکی به عنوان جانشین منصب «کانری» معرفی شد: پس از مرگ شوگون یوشی‌آکیرا، یوریوکی در دوران اقلیت شوگون جوان آشیکاگا یوشی‌میتسو موفق شد رژیم را بر پایه محکم تری قرار دهد. استفاده از اربابهای «شوگو» برای حمله به یکی از همکاران خود در سال ۱۳۶۶ نشان دهنده اقتدار رو به رشد شوگون در مقایسه با اربابان «شوگو» است. تا آن زمان، هیچ مکانیزم تنبیهی واقعی وجود نداشت که شوگون بتواند علیه اربابان «شوگو» خود استفاده کند. قرار دادن یک ارباب
«شوگو» خود استفاده کند. قرار دادن یک ارباب «شوگو» در برابر دیگری، دست شوگون را تقویت کرد. در سال ۱۳۶۲، آخرین حمله دربار جنوبی علیه کیوتو، آشیکاگا را مجبور به عقب‌نشینی از پایتخت کرد، اما مانند بسیاری از تلاش‌های قبلی، امپریالیست‌ها در نهایت مجبور شدند در مقابل یک ضدحمله بزرگ بدون انجام کاری عقب‌نشینی کنند. شور و نشاطی که در دهه ۱۳۵۰ در میان ارتش‌های امپریالیستی وجود داشت کم رنگ شده بود. مقاومت پس از این تاریخ پراکنده و کاملاً دفاعی شد. سرانجام در سال ۱۳۶۹، یک سال پس از مرگ امپراتور گو-موراکامی، ژنرال سرسخت
سال پس از مرگ امپراتور گو-موراکامی، ژنرال سرسخت امپریالیست کوسونوکی ماسانوری تسلیم رژیم شد. تسلیم شدن او به تهدید امپریالیستی برای ولایت‌های مرکزی پایان داد. مشروعیت امپراتوری. در سال ۱۳۷۰، ایماگاوا سادایو (ریوشون) توسط «کانری» یوریوکی و شورای رعیت ارشد منصوب شد تا آخرین سنگر مقاومت دربار جنوبی در کیوشو را سرنگون کند. پس از یک کارزار طاقت فرسا دوازده ساله، مقاومت امپریالیستی با شکست خاندان کیکوچی در سال ۱۳۸۱ فروپاشید. و با مرگ شیمازو اوجیهیسا در سال ۱۳۸۵، آخرین قلمرو استانی کیوشو وفاداری خود را به رژیم
آخرین قلمرو استانی کیوشو وفاداری خود را به رژیم اعلام کرد. با سقوط کیوشو، کل غرب ژاپن تحت سلطه حکومت قرار گرفت. رژیم آشیکاگا. با این حال، مبارزه‌های انتخاباتی به تنهایی برای مشروعیت بخشیدن به حکومت آشیکاگا بر اشراف کافی نبود. پس از سال ۱۳۶۷، در زمان اقلیت شوگون سوم آشیکاگا یوشی‌میتسو، هوسوکاوا یوریوکی «کانری» در تلاش برای مشروعیت بخشیدن به رژیم از دیدگاه اشراف فعال شد. او این کار را از طریق یک سری اقدام‌های بسیار محافظه کارانه انجام داد و در میان اشراف کیوتو اعتبار به دست آورد. او با شرکت شوگون جوان در آن
اعتبار به دست آورد. او با شرکت شوگون جوان در آن از یک سیستم رتبه‌بندی باستانی دربار استفاده کرد. او همچنین رژیم را بسیار نزدیکتر از هر رهبر جنگجوی دیگری با دربار مرتبط کرد. با انجام این کار، او رژیم را به دربار امپراتوری نزدیکتر کرد و بدین وسیله ننگ ایدئولوژی را که به درگیری نانبوکو-چو دامن می‌زد پاک کرد: آشیکاگا تاکائوجی به عنوان یک خائن در نظر گرفته می‌شد که علیه احیای قدرت امپراتوری می‌جنگد. جامعه درباری به دلیل محبوبیتش در میان طبقه‌های مختلف جامعه ژاپن، مدت طولانی دوام آورد. در سطح املاک، کشاورزان
مدت طولانی دوام آورد. در سطح املاک، کشاورزان نسبت به جنگجویان احساس نزدیکی بیشتری به اشراف داشتند. با وجود کاهش قدرت اشراف، نفوذ آنها بسیار فراتر از قدرت واقعی آنها بود، زیرا آنها دارای مشروعیت سنت و کاریزمای فرهنگی بودند که رزمندگان از آن برخوردار نبودند. به همین دلیل بود که یوریوکی شوگون جوان را در مراسم دربار شرکت می‌داد: این شرکت شامل بالاترین رهبر نظامی در سیستم رتبه‌بندی درباری می‌شد که قدمت آن به چندین قرن پیش می‌رسید و مقدمه آن برتری خط امپراتوری بر همه از جمله جنگجویان بود. باید از امپراتور القاب
همه از جمله جنگجویان بود. باید از امپراتور القاب دریافت می‌کرد. رژیم آشیکاگا با شرکت در این آیین رتبه‌بندی دربار، پیامی قوی به کل جامعه می‌فرستاد: اینکه مشروعیت اعطا شده توسط دربار همچنان معتبر و مهم است. این مشارکت پل زد. تنش‌های بین رژیم جنگجو و دربار و تأثیر ناخواسته اشاعه فرهنگ درباری در میان طبقه رزمنده داشت. خود جنگجویان جذب فرهنگ اشراف شده بودند و از ذوق و سلیقه آنها مانند مشارکت در ساخت باغ‌های صخره ای ذن الگوبرداری می‌کردند. ارتباط برقرار شده بین شوگون و دربار امپراتوری در اواخر قرن چهاردهم،
بین شوگون و دربار امپراتوری در اواخر قرن چهاردهم، تأثیری بر گسترش مشروعیت قدرت شوگون داشت. "کانری" یوریوکی آخرین فرمان نیمه مالیاتی ("هانزای") را در سال ۱۳۶۸ ابلاغ کرد. این فرمان منافع اشراف را به رژیم گره می‌زد: نصف کردن زمین‌های متعلق به خانواده امپراتوری (زمین‌های تحت کنترل) را غیرقانونی اعلام کرد. معابد بزرگ) و آنهایی که در اختیار نایب‌السلطنه‌های امپراتوری (خاندان فوجیوارا بودند). استثناها شامل زمین‌های اشراف بود که توسط شوگون قبلی به آنها عنوان کامل داده شد، و املاکی که توسط مهمانداران سامورایی
داده شد، و املاکی که توسط مهمانداران سامورایی ("جیتوها") اداره می‌شد. این فرمان برای همه املاک در سراسر کشور قابل اجرا بود و منجر به جلوگیری از تهاجم بیشتر سامورایی‌ها به املاک و دفاع از منافع اشراف در برابر هجوم سامورایی‌ها طرح شده بود. برخلاف احکام قبلی نیمه مالیاتی، این مصوبه محافظه‌کارانه بود و هدف آن حفاظت از اراضی اشراف از تقسیم به جای توجیه آن بود. واقعیت‌های هجوم سامورایی‌ها که قبلاً رخ داده بود، قابل تغییر نبود. آنچه که از نظر ایدئولوژیک آشکارا بیان می‌شد، از آنچه که در واقع در استان‌ها اتفاق
بیان می‌شد، از آنچه که در واقع در استان‌ها اتفاق می‌افتاد، فاصله گرفت. هجوم سامورایی‌ها و اربابان «شوگو» به املاک علیرغم فرمان ۱۳۶۸ شدید بود و با شروع قرن پانزدهم، این روند زمین خواری بیش از پیش آشکار شد. شوگون‌های آشیکاگا نتوانستند جلوی تهاجم‌های به املاک را بگیرند. فرمان ۱۳۶۸ هر چند ناکارآمد، منافع اصیل را به رسمیت شناخت و از نظر ایدئولوژیک توسط یک رژیم جنگجو دفاع کرد و در این روند منافع هر دو را به هم گره زد. حکومت مستقیم رژیم موروماچی که در دهه ۱۳۶۰ پدیدار شد، برخلاف اینکه رژیم قبلی کاماکورا در منطقه
شد، برخلاف اینکه رژیم قبلی کاماکورا در منطقه کانتو مستقر بود، از نظر جغرافیایی به استان‌های غربی و مرکزی محدود می‌شد. اربابان خارج از "شوگو" ("توزاما") غیر مرتبط با آشیکاگا مانند خاندان تاکدا، خاندان چیبا، یوکی، خاندان ساتاکه، اویاما، اوتسونومیا، خاندان شونی، خاندان اوتومو، آسو، و خاندان شیمازو خاندان‌هایی که همگی در مناطق کانتو و کیوشو یا در نزدیکی آن متمرکز بودند، در سیستم شورای «کانری» شرکت نکردند و نیمه مستقل از رژیم بودند. آنها به‌طور ضمنی توسط آشیکاگا به رسمیت شناخته شدند و به آنها لقب «شوگو» داده
به رسمیت شناخته شدند و به آنها لقب «شوگو» داده شد، به دلیل موقعیت غالب آنها در مناطقی که به راحتی از کیوتو نمی‌توان آنها را کنترل کرد. کیوشو. پس از کمپین کیوشو که در سال ۱۳۷۰ آغاز شد، معاون کیوشو ("تاندای") نماینده رژیم موروماچی در آن جزیره شد. ایماگاوا سادایو (ریوشون) به‌طور مؤثر مبارزهای انتخاباتی علیه نیروهای دربار جنوبی و شیمازو اوجیهیسا را تحت تعقیب قرار داد. نمایندگانی مانند سادایو نمایندگان موروماچی بودند، حتی زمانی که آنها به‌طور کامل تسلیم شدند. قدرت توسل به سامورایی‌های محلی به عنوان مثال، در سال
توسل به سامورایی‌های محلی به عنوان مثال، در سال ۱۳۷۷ قراردادی بین سادایو و یک اتحاد سامورایی (ایکی) متشکل از شصت و یک سامورایی محلی منعقد شد. این قرارداد تصریح می‌کرد که تمام اختلاف‌های بین اعضای اتحاد به معاون کیوشو منتقل می‌شود، در حالی که اختلاف‌های بین اعضای اتحاد و خود معاون به رژیم موروماچی در کیوتو منتقل می‌شود (Harrington 1985:87). معاونت هم منافع رژیم و هم منافع منطقه را متحد کرد. موقعیتی نامطمئن به دلیل وسوسه استقلال بود. با این حال، رژیم موروماچی کنترل مستقیم خود را بر کل قلمرو خود گسترش نداد، و
کنترل مستقیم خود را بر کل قلمرو خود گسترش نداد، و بنابراین برای تأثیرگذاری بر اربابان «شوگو» و سامورایی‌ها به افراد منصوب تکیه کرد. کانتو. در اواخر قرن چهاردهم، منطقه کانتو تحت سلطه خاندان‌های جنگجوی قدرتمند بود. از این میان، خاندان اوئه‌سوگی قدرتمندترین بودند. آنها توانستند از درگیری‌هایی که بین خاندان‌ها در منطقه به راه افتاد برای پیشبرد منافع خود استفاده کنند. در سال ۱۳۶۸، خانواده اوتسونومیا علیه مقر کاماکورا رژیم موروماچی شورش کردند، زیرا آنها پست‌های «شوگو» خود را به خاندان اوئه‌سوگی از دست داده
«شوگو» خود را به خاندان اوئه‌سوگی از دست داده بودند. اوئه‌سوگی توانست نفوذ خود را با گرفتن و جمع‌آوری پست‌های «شوگو» و با به خطر انداختن دست نشاندگان به هزینه خاندان‌های دیگر گسترش دهد. مقر کاماکورا جایی بود که رژیم می‌توانست در منطقه درخواست دستور کند. این ستاد به‌طور فزاینده‌ای از رژیم مستقل شد و سپس به اختلاف‌های منطقه‌ای، مالیات‌های منطقه‌ای رسیدگی کرد و با اربابان «شوگو» با کمترین دخالت رژیم که مقرش در کیوتو بود، ارتباط برقرار کرد، حتی باوجود اینکه «حق تأیید دامنه‌ها و تأیید انتصاب‌های شوگو» در کیوتو
تأیید دامنه‌ها و تأیید انتصاب‌های شوگو» در کیوتو بود. تمرکز قدرت: ۱۳۷۹–۱۳۹۹. مناطق مقاومت یکی پس از دیگری در دهه حساس دهه ۱۳۶۰ به دست رژیم موروماچی افتاد. اربابان قدرتمند «شوگو» مانند اوچی‌ها و یامانا خود را به عنوان اربابان نیمه مستقل تسلیم کردند. مقاومت دربار جنوبی با گذشت زمان بیهوده تر شد. از نظر نظامی، رژیم توانست در سال ۱۳۶۶ با اشاره به تبعیت فزاینده «شوگو» از کنترل شوگونی، از خدمات ارباب‌های «شوگو» برای حمله به یکی از همکاران خود بخواهد. دست در دست ایجاد نظام شورای کانری و مشارکت روزافزون
در دست ایجاد نظام شورای کانری و مشارکت روزافزون خانواده‌های قدرتمند «شوگو» در بوروکراسی «باکوفو» و نیز پیوندهای نزدیکتر با دربار امپراتوری، پایگاه مشروع رژیم را گسترش داد. توسعه ارتش شوگون و استفاده از درآمدهای تجاری/کشاورزی و مالیات توسط رژیم نیز به تمرکز قوی تر قدرت توسط شوگون کمک کرد. با این حال، از نظر جغرافیایی، رژیم موروماچی از نظر دامنه محدود بود و صلاحیت خود را در مناطق کانتو و کیوشو به نمایندگان منطقه ای تفویض کرد و کنترل کم و بیش مستقیم فقط بر استان‌های مرکزی و غربی هونشو را در دست داشت. به مدت
مرکزی و غربی هونشو را در دست داشت. به مدت پنجاه سال پس از به قدرت رسیدن آشیکاگا یوشی‌میتسو در سال ۱۳۷۹، رژیم موروماچی وارد قدرتمندترین مرحله خود به عنوان دولت بی‌رقیب ژاپن شد. آشیکاگا و دربار امپراتوری. تحت آشیکاگا یوشی‌میتسو (۱۳۷۹–۱۴۰۸) که پس از برکناری یوریوکی به‌عنوان «کانری» زمام قدرت را در دست گرفت، شاهد بلوغ اشکال معماری و فرهنگی بود که از آن به بعد فرهنگ ژاپن را مشخص می‌کرد. ارتباط نزدیک او با دربار امپراتوری و فرهنگ آن، و حمایت او از هنرهای جدید به اشاعه این فرهنگ به اشراف نظامی و اربابان «شوگو»
اشاعه این فرهنگ به اشراف نظامی و اربابان «شوگو» کمک کرد. این ارتباط بین شوگون و دربار امپراتوری اعتبار بیشتری برای هر دو نهاد به ارمغان آورد و به شوگون هاله ای از مشروعیت مدنی و فرهنگی داد که رژیم قبلی کاماکورا فاقد آن بود و برای جنگجویان انکار می‌شد. سیاست اقامت اجباری. در دهه ۱۳۸۰، سیستم شورای کانری توسط یوشیمیتسو تقویت شد، زمانی که او اربابان «شوگو» غربی و مرکزی را متقاعد کرد که در کیوتو اقامت کنند. او حتی در سال ۱۳۸۹ به دیدار اوچی یوشیهیرو رفت و او را متقاعد کرد که در یکی از مدارهای به اصطلاح زیارتی
متقاعد کرد که در یکی از مدارهای به اصطلاح زیارتی خود در کیوتو زندگی کند (از این مدارها برای نمایش قدرت او در استان‌هایی که در آن سفر می‌کرد استفاده می‌شد). این سیاست شوگون را قادر می‌سازد تا کنترل خود را در اطراف اربابان «شوگو» محکم کند. اجازه خروج از پایتخت به ندرت به ارباب «شوگو» داده می‌شد، تنها پس از بحث در شورای عالی اعطا می‌شد. حتی زمانی که در مورد شورش استانی یا فعالیت چریکی دربار جنوبی مجوز داده شد، گروگان‌های مناسب در کیوتو رها شدند. اگر ارباب «شوگو» بدون اجازه رفت، آن را مساوی خیانت می‌دانستند.
بدون اجازه رفت، آن را مساوی خیانت می‌دانستند. کانتو و کیوشو «شوگو» از این دستور اقامت اجباری در کیوتو مستثنی بودند. با این حال، مقر کاماکورا رژیم موروماچی سیاست مشابهی را در مورد اربابان کانتو «شوگو» وضع کرد و آنها را وادار کرد تا عمارت‌هایی در کاماکورا ایجاد کنند، درست همان‌طور که اربابان «شوگو» غربی و مرکزی در کیوتو عمارت می‌ساختند. ref&gt;Kawai 1977:68.&lt;/ref&gt; داشتن ساختمان عمارت در کیوتو مد شد و در نهایت شامل «شوگو» شد. اربابانی مانند خاندان شیمازو کیوشو، که تصمیم گرفت در کیوتو زندگی کند، حتی اگر
کیوشو، که تصمیم گرفت در کیوتو زندگی کند، حتی اگر او مجبور به این کار نبود. اربابان «شوگو» در این مورد انتخاب چندانی نداشتند زیرا در معرض خطر قرار گرفتن خائن بودند. این سیاست اقامت، قدرت اربابان «شوگو» را به شدت محدود کرد زیرا آزادی حرکت آنها دور زده شد. همچنین در ربع دوم قرن پانزدهم، قدرت واقعی در استان‌ها از اربابان «شوگو» دور شد و بر معاون «شوگو» («شوگو دای») و سایرین مستقر شد. سامورایی‌های مستقل ("جیزامورای") که در استان‌ها ساکن بودند؛ بنابراین، این سیاست یک فاجعه بلندمدت برای اربابان «شوگو» بود.
سیاست یک فاجعه بلندمدت برای اربابان «شوگو» بود. استخدام معاون «شوگو» توسط سیاست اجباری سکونت ضروری بود اگر اربابان شوگو باید قدرت خود را در استان‌ها حفظ می‌کردند. در کوتاه مدت، استخدام اعضای خانواده شعبه و سامورایی «کوکوجین» به عنوان معاون «شوگو» و استفاده از آنها به عنوان نمایندگان خود در استان‌ها به خوبی جواب داد. اما در درازمدت، قدرت از دستان «شوگو» به دست کسانی که آنها استخدام می‌کردند، منتقل شد. ارتش شوگون‌سالاری. یوشیمیتسو از استفاده از نیروی نظامی برای تقلیل اربابان "شوگو" به اطاعت به بهانه اینکه
برای تقلیل اربابان "شوگو" به اطاعت به بهانه اینکه آنها بیش از حد قدرتمند شده‌اند، تردیدی نداشت. او یک ارتش شوگون‌سالاری جدید ("گوبانشو") متشکل از پنج لشکر که در مجموع حدود ۳۰۰۰ نفر به او وابسته بودند، تشکیل داد. زمانی که آنها توسط کمک‌های دیگر اربابان "شوگو" تقویت شدند. ارتش شوگون‌سالاری به عنوان یک نیروی مجزا، شوگون را مستقیماً با دست نشاندگان خود وصل می‌کرد و همچنین از سامورایی‌های کوکوجین تشکیل می‌شد. ارتش شوگون‌سالاری همچنین به عنوان بازرسی نیروهای «شوگو» عمل کرد. اولین آشیکاگا شوگون، آشیکاگا تاکائوجی،
عمل کرد. اولین آشیکاگا شوگون، آشیکاگا تاکائوجی، با مباشران سامورایی در زمین‌های ملکی ارتباط برقرار کرد. در سرتاسر دوره اولیه موروماچی، این سلسله مراتب تابعه جداگانه تحت فرمان شوگون نیز کنترل مهمی بر قدرت «شوگو» بود. ارتش شوگون دارای دو جزء بود: محافظ شوگون‌سالاری ("شین ایگون") که شامل اعضای خانواده شاخه آشیکاگا، بستگان "شوگو" و اعضای خانواده شاخه "شوگو"، دیگر پسران و برادران مقام‌های رژیم بود. و مهم‌تر از همه، کوکوجین قدرتمند. این گروه با تعداد (حداکثر) ۳۵۰ مرد، بدنه ای منسجم و وفادار بود و آماده دفاع از
مرد، بدنه ای منسجم و وفادار بود و آماده دفاع از شخصیت شوگون به هر قیمتی بود. پیدایش شوگون به سال ۱۳۳۶ بازمی‌گردد، زمانی که تاکائوجی بسیاری از سامورایی‌ها را به عنوان دست نشاندگان خانه معرفی کرد. به عنوان یک ارتش ذخیره استفاده می‌شود. آرنسن محاسبه کرد که تعداد دست نشاندگان مستقیم در محافظ شوگون‌سالاری ۶۰٪ تا ۷۰٪ تعداد ملازمان مستقیم ثبت نام شده تحت خاندان هوجوی اخیر بود. قرن شانزدهم. و اگر بعدها هوجو توانست ۵۰۰۰۰ سرباز را در محاصره اوداوارا (۱۵۹۰) میدان دهد، محافظ شوگون‌سالاری ۳۵۰ به راحتی می‌توانست دست
محافظ شوگون‌سالاری ۳۵۰ به راحتی می‌توانست دست نشاندگان خود را بسیج کند تا با ۳۰۰۰ سربازی که در خیزش میتوکو در سال ۱۳۹۱ شرکت کردند، بیایند. ایجاد بادیگارد شوگون‌سالاری و موقعیت مرکزی این گروه بر دیگر ملازمان شوگون‌سالاری چیزی است که ارتش شوگون‌سالاری یوشیمیتسو را از دست نشاندگان شوگون‌سالاری تاکائوجی متمایز می‌کند. با ارتش شوگون‌سالاری جدید، یک سازمان و «سپاه دو» قوی‌تر ظاهر شد. «شوگو» ائتلاف به عنوان یک نیرو. ارتش شوگون‌سالاری به تنهایی برای برخورد و شکست اربابان شوگو طبقه کانری در میدان نبرد کافی نبود،
اربابان شوگو طبقه کانری در میدان نبرد کافی نبود، اما کاملاً با نوع جنگی که یوشیمیتسو تمرین می‌کرد، مناسب بود: قرار دادن یک ارباب «شوگو» در مقابل آن. یکی از اعضای خانواده، و در برابر دیگر اربابان «شوگو». هژمونی جدید شوگون‌سالاری، که در زمان شوگون قبلی، آشیکاگا یوشی‌آکیرا پدیدار شد، بر سیاست یوشیمیتسو مسلط شد. پرستیژ شوگون‌سالاری به‌طور غیررسمی حکم می‌کرد که هیچ‌یک از ارباب «شوگو» نباید از سطح معینی از قدرت فراتر رود بدون اینکه خشم شوگون را متحمل شود. این به نفع خود اربابان «شوگو» بود که هیچ‌یک از همکارانشان
خود اربابان «شوگو» بود که هیچ‌یک از همکارانشان بیش از حد قدرتمند و مسلط بر بقیه نشوند. در پیگیری این سیاست در سال ۱۳۸۹ یوشیمیتسو به توکی یاسویوکی، ارباب شوگوی ولایت‌های ولایت مینو، ولایت ایسه و ولایت اُواری دستور داد که دست از کار بکشد. ولایت اخیر به یکی از بستگان. یاسویوکی نپذیرفت و یوشیمیتسو به پسر عموی یاسویوکی، توکی یوریماسو دستور داد تا به آن حمله کند. پس از سه سال یاسویوکی شکست خورد و ولایت مینو در سال ۱۳۹۱ به یوریماسو داده شد. برای یوشیمیتسو مهم نبود که ولایت که واگذار شده بود مینو باشد یا اّواری.