payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را در فراگیری ردیف‌های صبا تعلیم می‌دهد. بدیعی رفته‌رفته چنان پیشرفتی در کار موسیقی حاصل می‌کند که در سال ۱۳۲۹ یعنی پس از چهار سال نوازندگی به عنوان تک‌نواز در برنامهٔ رادیو ارتش به نواختن ویلن مشغول می‌شود. پس از دو سال در سال ۱۳۳۱ به کلاس ابوالحسن صبا می‌رود و مدت دو سال دورهٔ تکمیلی آوازها را نزد او به پایان می‌رساند. در همین زمان که نزد صبا به فراگیری مشغول بود مدت دو سال نیز نزد یکی از مدرسان موسیقی کلاسیک، با نام جینگوزیان که از ارامنهٔ قفقاز بود دوره می‌بیند. حبیب‌اللّه بدیعی ابتدا در سال ۱۳۳۳
دوره می‌بیند. حبیب‌اللّه بدیعی ابتدا در سال ۱۳۳۳ ارکستر کوچکی را رهبری می‌کرد که بعدها بنا به تجدیدنظر تشکیلات ارکسترهای رادیو «ارکستر شمارهٔ ۶» نام گرفت. وی در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا سرپرست برنامهٔ گل‌ها، کار خود را در این برنامه با خوانندگانی چون رؤیا، الهه، پوران، مرضیه، عهدیه، مهستی، هایده، غلامحسین بنان، حسین قوامی، اکبر گلپایگانی (گلپا)، محمود محمودی خوانساری، حسین خواجه امیری (ایرج) و غیره آغاز کرد. وی در سال ۱۳۴۳ عضو شورای موسیقی رادیو، در سال ۱۳۴۵ معاون ادارهٔ رادیو تهران و سپس معاون
در سال ۱۳۴۵ معاون ادارهٔ رادیو تهران و سپس معاون ادارهٔ موسیقی شد. او سال ۱۳۴۶ تا سال ۱۳۵۱ رئیس ادارهٔ موسیقی رادیو و از سال ۱۳۵۱ تا سال ۱۳۵۸ به عضویت شورای واحد موسیقی که اعضای آن متشکل از مرتضی حنانه، علی تجویدی و حسینعلی ملاح بود، منصوب شد و ضمن رهبری ارکسترهای شمارهٔ ۲ و ۴ و ۶ به مدت ۶ سال رهبری ارکستر باربد را به عهده داشت. کتاب «کماندار زرین‌دست» نوشتهٔ مهران حبیبی‌نژاد، دربارهٔ حبیب‌اللّه بدیعی و نگاهی گذرا به زندگی و آثار او است. سایر فعالیت‌ها و برنامه‌ها. حبیب‌اللّه بدیعی جهت شناساندن موسیقی
و برنامه‌ها. حبیب‌اللّه بدیعی جهت شناساندن موسیقی ایران، سفرهای متعددی به کشورهای افغانستان، آلمان، آمریکا، بلژیک و انگلستان داشت که در این زمینه هنرمندانی نظیر جهانگیر ملک، فرهنگ شریف، مجید نجاحی، محمودی خوانساری، جمال وفایی و کورس سرهنگ زاده با وی همکاری داشته‌اند. درگذشت. حبیب‌اللّه بدیعی در ۲۷ مهر ۱۳۷۱ در ۵۹ سالگی به دلیل بیماری قلبی در بیمارستان توس تهران درگذشت و پیکر وی را در امامزاده طاهر (کرج) به خاک سپردند. آثار. حبیب‌الله بدیعی علاوه بر تک‌نوازی، حدود صدوپنجاه قطعه ساخته است، از جمله: کعبهٔ
حدود صدوپنجاه قطعه ساخته است، از جمله: کعبهٔ دل‌ها، فریاد از این دل، افسانهٔ عشق، دل بی‌گناه، الهی بمونی، افسانهٔ زندگی، جاودانه، رفته بودم، افسانهٔ کمتر، شعلهٔ سرکش، در آتشم، مهربان شو، سنگ صبور و زندگی من.
روبرتو بولانیو نویسنده و شاعر شیلیایی و از پیشگامان موج نوی داستان‌نویسی آمریکای جنوبی بود. وی در سال ۱۹۵۳ در شیلی متولد شد و در سال ۲۰۰۳ در سن پنجاه سالگی از دنیا رفت. زندگی. تولد و کودکی. بولانیو که سال ۱۹۵۳ در سانتیاگو به دنیا آمده بود، زندگی‌ای را از سر گذراند که مشخصه اصلی‌اش آوارگی بود. پدرش راننده کامیون و مادرش معلم بود. در زمان کودکی بولانیو، او و خانواده‌اش بین شهرهای مختلف شیلی سرگردان بودند و بالاخره در سال ۱۹۶۸ به مکزیکوسیتی مهاجرت کردند. در این زمان اشتهای او به ادبیات سر باز کرد و چنان
در این زمان اشتهای او به ادبیات سر باز کرد و چنان حریصانه می‌خواند که به بت تمام زندگی‌اش، خورخه لوئیس بورخس پهلو می‌زد. در اواخر دهه۶۰ تظاهرات خیابانی به کرات در مکزیکوسیتی رخ می‌داد و همین موجب استحاله سیاسی بولانیو شد. در همان زمان تروتسکیست شد و به السالوادور رفت و آنجا با شاعران چپگرایی دوستی به هم زد که دفتر شعر و اسلحه‌شان را همیشه همراه داشتند. فعالیت‌های سیاسی. بولانیو در تابستان ۱۹۷۳ به سانتیاگو بازگشت و می‌خواست در انقلاب چپگرایانه‌ای مشارکت کند که بعد از انتخاب دولت سوسیالیستی، در شیلی در حال
که بعد از انتخاب دولت سوسیالیستی، در شیلی در حال وقوع بود. سپتامبر همان سال کودتای اگوستو پینوشه رخ داد. بولانیو نقش جاسوس گروه مقاومت را بر عهده گرفت. او در عملیات خیابانی توانایی چندانی نداشت و کارش پخش پیام‌ها بین مخالفان حکومت بود. او در سال ۱۹۷۴ به مکزیکوسیتی برگشت. در کافه‌ای واقع در کاله بوکارلی ـ کرانه غربی مکزیکوسیتی ـ بولانیو با ماریو سانتیاگو ملاقات کرد و این دو مرد به همراه بیش از ۱۲ دوست دیگر گروه چریک‌های ادبی را تشکیل دادند که بولانیو آن را اینفرارئالیستاس نام نهاد. بولانیو بعدها گفت که
را اینفرارئالیستاس نام نهاد. بولانیو بعدها گفت که زیبایی‌شناسی این گروه ترکیبی بود از سوررئالیسم فرانسوی و «دادائیسم به سبک مکزیکی». این گروه مجلات خلاف جریان منتشر کرد و به شکل‌های مختلف به تحریک عرصه عمومی و جلب توجه دست زد؛ کارهایی نظیر خواندن اشعارشان با صدای بلند در جلساتی که «دشمنانشان» در بخش تثبیت شده فرهنگی آمریکای لاتین ترتیب می‌دادند؛ به خصوص اکتاویو پاز، شاعری که در نهایت اولین برنده نوبل تاریخ مکزیک شد. اظهارات جنجالی. بولانیو تا زمان مرگ در کشورهای انگلیسی‌زبان محبوب نبوده‌است، به خاطر این
کشورهای انگلیسی‌زبان محبوب نبوده‌است، به خاطر این مدعا که رئالیسم جادویی «متعفن» است. او گابریل گارسیا مارکز را به عنوان «کسی که عشق حرف زدن با رئیس‌جمهورها و اسقف‌ها را دارد» دست می‌انداخت و از نظرش ایزابل آلنده «مبتذل‌نویسی است که در حوزه‌ای از ادبیات کار می‌کند که از کیچ آغاز و به ادبیات آبگوشتی ختم می‌شود» (آلنده در مصاحبه‌ای به سال ۲۰۰۳ بولانیو را مردی «بسیار نفرت‌انگیز» توصیف کرد و خطاب به او گفت که حتی مرگ هم تو را جذاب‌تر نخواهد کرد). ازدواج و بیماری. هر چه به مرگ نزدیک‌تر می‌شد، خروجی ادبی او
هر چه به مرگ نزدیک‌تر می‌شد، خروجی ادبی او سریع‌تر و جدی‌تر می‌شد. اواسط دهه ۸۰ او ساکن بلانس، شهری توریستی در کوستابراوای اسپانیا شد. سال ۱۹۹۰ بولانیو با کارولینا لوپز- اهل کاتالونیا- ازدواج کرد و حاصل این ازدواج دو فرزند بود. پدر شدن بولانیو را زیر و رو کرد. او که مجبور بود زندگی‌اش را بچرخاند، شعر را کنار گذاشت و به نثر روی آورد. زمانی که ۳۸سال داشت، فهمید که کبدش شدیداً آسیب دیده و از آن به بعد شروع کرد به نوشتن با تمرکز و وسواس کمتر. از ۱۹۹۶ به بعد سالی یک یا دو کتاب منتشر می‌کرد. باوجود اوضاع
بعد سالی یک یا دو کتاب منتشر می‌کرد. باوجود اوضاع نابسامان سلامتی‌اش می‌توانست ۴۸ساعت یک‌نفس بنویسد پیش از آنکه از حال برود. از ده رمان و سه مجموعه داستان بولانیو که همه در ده سال توفانی آخر عمرش کامل شدند، دو رمان حجیمش، «کارآگاهان وحشی» و «۲۶۶۶» از همه مشهورتر و مهم‌ترند. مرگ. وی در سال ۲۰۰۳ در سن پنجاه سالگی درگذشت. سبک نویسندگی. دو تا از مضامین کلیدی بولانیو حضور پررنگ دارند؛ یکی شخصیت‌های شاعر و نویسنده که تقریباً در تمام کتاب‌های او یا شخصیت اصلی‌اند یا یکی از شخصیت‌های فرعی مهم. داستان‌های بولانیو
یا یکی از شخصیت‌های فرعی مهم. داستان‌های بولانیو به نوعی حکایت‌هایی از درون ادبیاتند؛ ماجراهایی حول زندگی نویسندگان و دربارهٔ سروکله‌زدن آن‌ها با نوشتن؛ کسانی که زندگی‌شان را وقف نوشتن می‌کنند، در اغلب موارد شکست می‌خورند و در حد نویسندگان و شاعران گمنام و درجه دو می‌مانند. دوم گم شدن ناگهانی شخصیت‌ها و فقدان وابستگی آنان به محل استقرارشان است. این نویسندگان و شاعران آس‌و پاس همگی در حال سفر و تغییر مکان هستند، دقیقاً به این دلیل که به محل اقامتشان هیچ نوع وابستگی‌ای ندارند. شخصیت‌های او مدام در حال غیب
وابستگی‌ای ندارند. شخصیت‌های او مدام در حال غیب شدن و پنهان شدن از زندگی دوستان خود هستند و بخش قابل توجهی از تنشی که در داستان‌ها اتفاق می‌افتد محصول همین گم و پیداشدن ناگهانی شخصیت‌هاست. روبرتو بولانیو نماد دومین پوست‌اندازی مهم ادبیات آمریکای لاتین در قرن بیستم است؛ تحولی بنیادین در ادبیات این قاره که اواخر قرن بیستم رخ داد و هنوز جوان‌تر از آن است که تبعاتش را دریابیم. سایه آن نسل از غول‌هایی که در نیمه دوم قرن بیستم ادبیات آمریکای لاتین و چه بسا ادبیات جهان را تسخیر کردند (میگل آنخل آستوریاس، بورخس،
جهان را تسخیر کردند (میگل آنخل آستوریاس، بورخس، مارکز، یوسا، فوئنتس، کارپنتیه، کورتاسارو …) بر سر نسل‌های بعد بسیار سنگین بود. نویسندگان نسل‌های بعد دو راه بیشتر نداشتند: راه غول‌ها را ادامه بدهند که چندان جذابیتی نداشت چون از یک سو بورخس و مارکز در رئالیسم جادویی و از آن سو یوسا و فوئنتس در رمان‌های سیاسی به چنان اوجی دست یافته بودند که تقلید از کارشان جز مضحکه حاصلی نداشت. این راه ساده‌تر را عده‌ای کثیر برگزیدند، همان گونه که عمدتاً در ادبیات چنین می‌کنند. از یک سو داستان‌های رئالیسم جادویی پر از حکایات
از یک سو داستان‌های رئالیسم جادویی پر از حکایات مادربزرگ‌ها، عجوزه‌ها و جادوگران، تصاویر اغراق‌شده که با لحنی واقعی و سرد روایت می‌شدند، به تولید انبوه رسید و از سوی دیگر داستان دیکتاتورها، ادبیات سیاسی در باب کشتارهای جمعی سیاسی و شخصیت‌های بیمار دیکتاتورها و خشونت و سرکوب و همه آن چیزهایی که مضامین اصلی آثار یوساست. ایزابل آلنده را باید نماینده این گروه مقلدان و مشهورترین آن‌ها دانست؛ کسی که تلاش‌هایی برای تلفیق دستاوردهای نویسندگان نسل قبل از خود کرده که هیچ‌یک به اصالت و قدرت آثار بورخس، یوسا و
کرده که هیچ‌یک به اصالت و قدرت آثار بورخس، یوسا و کورتاسار نیست. اما عده‌ای دیگر هم بودند، جوانانی عصیان‌گر و خلاق که زیر سایه ماندن را برنتافتند و به دنبال بازکردن راهی نو برای ادامه حیات خلاقانه آمریکای لاتین بودند. آنان از تکرار قصه جادوگران و دیکتاتورها خسته شده بودند؛ از اینکه به خاطر مصائب و عقب‌ماندگی‌های سیاسی و فرهنگی کشورشان زبانزد جهانیان بشوند و غربی‌ها چنان داستان‌هایشان را بخوانند که انگار در باغ وحش به دیدن حیوانی عجیب آمده‌اند، خسته شده بودند. انرژی شوکی که بورخس، یوسا و مارکز به ادبیات
انرژی شوکی که بورخس، یوسا و مارکز به ادبیات جهان وارد کرده بودند در انتهای قرن بیستم تخلیه شده و ادبیات آمریکای لاتین تمام قد جذب ماشین صنعت فرهنگ‌سازی غربی شده بود. نویسندگانی بودند که می‌خواستند علیه این فضا شورش کنند و حرف نوی خویش را بار دیگر به ادبیات جهان بقبولانند. روبرتو بولانیو مهم‌ترین نماینده این عصیان است.
مغالطه نکته انحرافی یا مغالطهٔ ماهی دودی یا شاه‌ماهی سرخ (به انگلیسی: the red herring) ترفندی است شامل بحث را به بیراهه کشاندن یا منتفی کردن زمینهٔ پاسخ‌گویی با بهره‌گیری از یک نکتهٔ بی‌ربط. مغالطه نکته انحرافی وقتی صورت می‌گیرد که شخصی توجه مخاطب خود را از موضوع اصلی بحث به یک نکته کاملاً متفاوت و فرعی منحرف کند، و سپس از این مقدمات فرعی و نامربوط نتیجه‌ای می‌گیرد یا چنین وانمود می‌کند که نتیجه‌ای گرفته است. ریشه‌شناسی. عبارت مغالطه ماهی دودی (به انگلیسی: red herring) اشاره به ترفندی در میان شکارچیان دارد
herring) اشاره به ترفندی در میان شکارچیان دارد که وقتی یک سگ شکاری به جای تعقیب صید، به سمت و سوی دیگری می‌رود شکارچیان، کیسه‌ای را که حاوی ماهی دودی است در مسیر سگ‌های شکاری قرار می‌دهند و بوی ماهی دودی سگ‌ها را به سمت و سوی مورد نظر شکارچی سوق می‌دهد. مثال. در این‌جا موضوع اصلی بحث این بودکه برای از بین بردن میکروبهای احتمالی نیازی به ضد عفونی کردن سبزیجات و میوه‌ها وجود دارد یا نه؟ اما شخص بحث‌کننده موضوع بحث را به انواع ویتامین‌ها و مواد معدنی که در سبزی‌ها وجود دارد، کشانده است. در این مثال موضوع
سبزی‌ها وجود دارد، کشانده است. در این مثال موضوع حساسی مثل دزدی و رانت مطرح شده است تا حواس مخاطب از موضوع تخلف رانندگی پرت شود. شفاهی بودن. مغالطه نکته انحرافی بیشتر یک سفسطه شفاهی است؛ یعنی در مقام محاوره و گفتگو ارتکاب این مغالطه بیشتر مشاهده می‌شود؛ زیرا در محاوره توجه مخاطب به موضوع اصلی بحث کمتر است و گوینده با سهولت بیشتری می‌تواند آگاهانه یا نا آگاهانه موضوع بحث را به یک مسله بی‌ربط منحرف سازد از سوی دیگر جریان و استمرار گفتگو و گذشت زمان باعث می‌شود که امکان بازگشت و توجه دوباره به موضع اصلی بحث
که امکان بازگشت و توجه دوباره به موضع اصلی بحث وجود نداشته باشد. در ادبیات. در ادبیات و به‌ویژه در داستان‌های پلیسی و تریلر استفاده از نکته انحرافی رایج است، به‌شکلی که که شخصیت یا رویدادی را عمداً در مسیر کارآگاه (و همین‌طور خوانندگان) پیش می‌گذارند تا هرچه بیشتر به هیجان و پیچیدگی طرح داستان افزوده شود. برای مثال در رمان رمز داوینچی، یک اسقف کاتولیک، از شخصیت‌های داستان، جهت گمراه کردن خواننده در طرح داستان وارد می‌شود و در نهایت مشخص می‌شود که بیگناه است. نام وی که یک شوخی نویسنده نیز است آرینگورُزا
است. نام وی که یک شوخی نویسنده نیز است آرینگورُزا (Aringarosa) — به ایتالیایی: شاه‌ماهی سرخ — است.
تولدت مبارک، آقای رئیس جمهور اجرایی بود که در روز شنبه نوزدهم ماه مه سال ۱۹۶۲، توسط مریلین مونرو بازیگر و خوانندهٔ سرشناس آمریکایی، برای رئیس جمهور آن روزگار ایالات متحده، جان اف کندی، و در جشن تولد ۴۵ سالگی او، خوانده شد. مریلین مونرو در این اجرا، با صدایی نرم و صمیمی، شعر آهنگ سنتی و معروف «هپی بیرث دی تو یو» یا «تولدت مبارک» را، در حالی اجرا کرد که عبارت: «آقای رئیس جمهور» را، به جای نام کندی، وارد این شعر کرده بود. مونرو این ترانه را با یک قطعه از آهنگ کلاسیک «سپاس برای یادگارها» ادامه داد، که برای این
«سپاس برای یادگارها» ادامه داد، که برای این آهنگ نیز، اشعاری جدید که به طور خاص به اهداف کندی در دوران ریاست جمهوریش اشاره داشتند، نوشته شده بود. سپاس از شما، آقای رئیس جمهور به خاطر تمامی کارهایی که انجام داده‌اید به خاطر نبردهایی که شما پیروز آن بوده‌اید به خاطر مسیری که شما در زندگی آمریکایی گشوده‌اید و به خاطر هزار هزار مشکلات ما که برطرف ساخته‌اید ما از شما بسیار متشکریم پس از این اجرا، رئیس جمهور کندی به صحنه آمد و در مورد این ترانه شوخی کرد، وی گفت: «من حالا می‌توانم از سیاست بازنشسته شوم، بعد از
«من حالا می‌توانم از سیاست بازنشسته شوم، بعد از اینکه چنین اجرای شیرینی از آهنگ تولدت مبارک، بدین گوارائی به خاطر من خوانده شد.» اشاره او در ضمن به اجرای مونرو، لباس جلف و بامزهٔ او، و همچنین تصویر کلی که از او، به عنوان یک نماد سکسی وجود داشت، بود. این آهنگ و اجرای مونرو از آن، به دلایل متعدد به یاد آورده می‌شوند. اول این که، این اجرا یکی از آخرین حضورهای مونرو قبل از مرگش، در یک مجمع بزرگ عمومی بود (مونرو در پنجم اوت سال ۱۹۶۲، از دنیا رفت). علاوه بر این، شایعاتی که حکایت از رابطهٔ میان پرزیدنت کندی و
شایعاتی که حکایت از رابطهٔ میان پرزیدنت کندی و مرلین مونرو داشتند، از موضوعاتی بود که همواره و به هر حال وجود داشت، و اجرای این آهنگ توسط مونرو، بدین معنا، لایه‌ای دیگر بخشید. اجرای مونرو توسط پیانیست جاز، هنک جونز همراهی شد. البته این جشن، ده روز قبل از روز واقعی تولد چهل پنج سالگی کندی، که روز سه شنبه ۲۹ ماه مه بود، برگزار شد. تاریخچه. جشن تولد رئیس‌جمهور کندی در پارک میدان قدیمی مدیسون و در روز ۱۹ مهٔ سال ۱۹۶۲ برگزار شد و بیش از ۱۵٬۰۰۰ نفر از مردم، همراه با تعداد زیادی از مشاهیر و از جمله مرلین مونرو در
با تعداد زیادی از مشاهیر و از جمله مرلین مونرو در این جشن حضور داشتند. جکی کندی در این مراسم حضور نداشت. لباسی که مونرو در این مراسم پوشیده بود، بسیار جلب توجه می‌کرد. این لباس از جنس حریر لطیف و به رنگ پوست بدن بود و بر روی آن ۲۵۰۰ عدد بلور کوهی (الماس بدل) دوخته شده بود. این لباس بسیار تنگ بود، طوریکه انگار به معنای واقعی کلمه، به بدن مونرو دوخته شده بود. او در زیر آن چیز دیگری نپوشیده بود. این لباس توسط ژان لوئی طراحی شده بود. پیتر لافورد برای معرفی مونرو در مراسم آن شب حضور داشت. او در طول شب با گفتن
در مراسم آن شب حضور داشت. او در طول شب با گفتن جملاتی برای معرفی بازیگر، به تأخیر مونرو پرداخت، پس از آن مونرو روی صحنه نرفت. پس از آنکه سرانجام پس از گذشت چند ساعت از برنامه، مونرو به روی صحنه آمد، لافورد او را با عنوان «مرلین مونرو تاخیرکننده» معرفی کرد. این رویداد توسط کارول هانی از پژاما گیم فیم طرح‌ریزی شده بود. تاثیرات. لباس مونرو در این مراسم که با تبدیل شدن به عنوان نمادی از این آهنگ، شهرت بسیاری یافته‌است، در سال ۲۰۱۶ میلادی، در حراج جولینز در لس‌آنجلس، به قیمت ۸/ ۴ میلیون دلار آمریکا به فروش
لس‌آنجلس، به قیمت ۸/ ۴ میلیون دلار آمریکا به فروش رسید.
جام خیریه انگلستان یا سوپر جام انگلستان مسابقه‌ای است که بین قهرمان لیگ برتر انگلستان و جام حذفی فوتبال انگلستان در ورزشگاه ومبلی صورت می‌گیرد. اگر قهرمان لیگ برتر جام حذفی را نیز به‌دست‌آورد، نائب قهرمان لیگ در فینال حاضر خواهد شد. این مسابقات توسط اتحادیه فوتبال انگلستان و یوفا برگزار می‌شود. اولین دوره این جام در سال ۱۹۰۸ برگزار شد. باشگاه منچستر یونایتد با ۲۱ قهرمانی (۱۷ قهرمانی و ۴ قهرمانی مشترک) پر افتخارترین تیم در این مسابقات است. روش برگزاری. این دیدار به صورت تک بازی می‌باشد و چند روز پیش از آغاز
به صورت تک بازی می‌باشد و چند روز پیش از آغاز فصل جدید مسابقات لیگ برتر انگلستان برگزار می‌شود. تیم‌های حاضر: در صورتی که قهرمان لیگ برتر و جام حذفی یک تیم باشد، نایب‌قهرمان لیگ برتر به عنوان تیم دوم انتخاب می‌شود. قوانین. قوانین این جام، به‌طور کلی مانند قوانین لیگ برتر است، با یک تیم ۱۱ بازیکن اصلی و ۷ تعویض. با این حال، برخلاف بسیاری از مسابقات دیگر که در آن تنها پنج تعویض مجاز است، تیم‌های موجود در این جام تا شش تعویض مجاز هستند. در صورت مساوی شدن امتیازات پس از ۹۰ دقیقه، تیم‌ها در ضربات پنالتی بازی
پس از ۹۰ دقیقه، تیم‌ها در ضربات پنالتی بازی می‌کنند. اگر تیمی هم لیگ برتر و هم جام حذفی را برد، نایب قهرمان لیگ برتر بازی خواهد کرد.
حسین محجوب (زاده ۱۰ مرداد ۱۳۲۷) کارگردان، نویسنده و بازیگر ایرانی است. نخستین کار سینمایی او بازی در فیلم رگبار به کارگردانی بهرام بیضایی بود. اولین حضور او در تئاتر هم بازی در سلطان مار بیضایی به سال ۱۳۴۸ بود. وی به خاطر فیلم رنگ خدا جایزه بازیگری جشنواره والنسین فرانسه و جشن خانه سینما و جشنواره فیلم فجر را به دست آورد. ضمن اینکه برای فیلم من ترانه ۱۵ سال دارم دوباره از جشن خانه سینما جایزه گرفت. او برای فیلم پرده آخر کاندیدای جایزه از جشنواره فجر و برای طبل بزرگ زیر پای چپ (نقش اول) کاندیدای جایزه از جشن
بزرگ زیر پای چپ (نقش اول) کاندیدای جایزه از جشن خانه سینما شد. زندگی. وی دهم مردادماه ۱۳٢٧ در رشت زاده شده و پس از تحصیل در رشته ادبی و اخذ دیپلم وارد عرصه تئاتر شد و نخستین نقش سینمایی اش را در فیلم شاخص "رگبار" ساخته بهرام بیضایی برعهده گرفت. از خصوصیات او چه پیش از انقلاب و چه پس از آن گزیده کاریش بود. سریال "سربداران" ساخته محمدعلی نجفی با بازی او مورد استقبال عموم قرار گرفت. در همین ایام نخستین فیلم بلند سینمایی اش را با عنوان "چوپانان کویر" با موضوعی روستایی جلوی دوربین برد که هیچگاه به نمایش عمومی
روستایی جلوی دوربین برد که هیچگاه به نمایش عمومی درنیامد. نخستین نقش درخشان سینمایی محجوب در فیلم "مادیان" ساخته علی ژکان رقم خورد که بسیاری از سینمادوستان هنوز وی را با آن به یاد می‌آورند. ملودرامی روستایی که فضایی خشن و فقر زده مبتنی بر روابط کاملاً سنتی داشت و مخاطبان خود را تحت تاثیر قرار می‌داد. او در نقش رحمت، درخشید و کاملاً با نقش یکی شد که در سال‌های بعد آن را به شکلی دیگر در "رنگ خدا" ساخته مجید مجیدی تکرار کرد. با همه اینها مادیان و نقش دشوار محجوب به چشم داوران جشنواره فیلم فجر نیامده و آنچنان
به چشم داوران جشنواره فیلم فجر نیامده و آنچنان که شایسته بود دیده نشد. ایفای موفق این نقش سیل نقش‌های اینچنینی را به سمت وی سرازیر کرد که بعضی کلیشه‌ای و بعضی متفاوت بود. برای مثال می‌توان به نقش‌هایش در فیلم‌های "کنار برکه‌ها"، "دوران سربی" ساخته خسرو معصومی، "برهوت" به کارگردانی محمدعلی طالبی و "ریحانه" ساخته علیرضا رئیسیان اشاره کرد. جالب اینکه نقش بسیار کوتاه اما تأثیرگذارش در فیلم "شاید وقتی دیگر" بهرام بیضایی بیش از دیگر نقش‌های فوق، دیده شده و مورد تحسین قرار گرفت. "پرده آخر" ساخته واروژ کریم مسیحی
قرار گرفت. "پرده آخر" ساخته واروژ کریم مسیحی از آن دسته فیلم‌هایی است که به فیلم بازیگر شهرت داشته و اغلب بازیگران آن نیز بهترین نقش آفرینی‌های عمرشان را در آن به انجام رسانده‌اند. محجوب نیز در نقش یکی از افراد گروه تئاتر روحوضی که جهت اجرای نقشه شوم کامران میرزا به عمارت قدیمی آمده‌اند، حضوری مؤثر داشته و کمی نقش تأثیر چندانی بر کیفیت بازی اش نداشته و سرانجام نخستین نامزدی وی برای سیمرغ بهترین بازیگر نقش مکمل را به ارمغان آورد. وی در دهه هفتاد نیز روند گزیده کاری اش را حفظ کرده و کیفیت کارش را فدای کمیت
کاری اش را حفظ کرده و کیفیت کارش را فدای کمیت آن نکرد. "رنگ خدا" دربارهٔ کودک نابینایی است که رابطه سرد با پدرش داشته و فراز و نشیب‌های زیادی را با او تا ساحل آرامش طی می‌کند. نقش پدر کاملاً متناسب محجوب بوده و آناتومی چهره او نیز این شباهت‌ها را بیشتر کرده‌است. البته نقش یاد شده شباهت‌های بسیار به شخصیت رحمت فیلم مادیان دارد اما شباهت‌ها تعمدی نبوده و از جایی به بعد کاملاً از هم تفکیک می‌شوند. کیفیت نقش آفرینی محجوب به حدی بود که سرانجام سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول را نصیبش ساخت. در دهه هشتاد دو
بازیگر نقش اول را نصیبش ساخت. در دهه هشتاد دو دهه پس از بازی در سریال "کوچک جنگلی" محجوب به موازات سینما در تلویزیون نیز مشغول فعالیت شد. بازی در سکوت از نقاط قوت کار اوست. "من ترانه ۱۵ سال دارم" ساخته رسول صدرعاملی از دیگر کارهای شاخص دهه هشتاد اوست که با وجود کوتاهی، تأثیر عمیقی روی مخاطب برجای می‌گذارد. نگرانی‌های پدر زندانی دختری نوجوان به بهترین شکل در بازی او تبلور پیدا کرده و کیفیت چشمگیری دارد. به خصوص در صحنه‌های دو نفره اش با ترانه علیدوستی که حس واقع گرایی کار را دوچندان کرده‌است. محجوب بعد از
واقع گرایی کار را دوچندان کرده‌است. محجوب بعد از "رسم عاشق کشی" خسرو معصومی و "خواب خاک" سپیده فارسی در "طبل بزرگ زیر پای چپ" کاظم معصومی بازی کرد. این فیلم برخلاف اکثر فیلم‌های جنگی تفنگ محور نبود بلکه دیالوگ محور بود. در سریال "در مسیر زاینده رود" ساخته حسن فتحی شخصیت اصلی آن که می‌بایست لهجه اصفهانی هم داشته باشد، چالشی را برای محجوب رقم زد که با موفقیت از آن بیرون آمد. وی در نقش پدری فرزند از دست داده بازی متفاوتی را نشان داده و در این رابطه بیش از هرچیز از اکت نگاه برای انتقال حس خود بهره گرفت. او در
از اکت نگاه برای انتقال حس خود بهره گرفت. او در سریال بعدی فتحی یعنی "زمانه" هم بازی کرد. در یک همکاری بین‌المللی او در فیلم "خیبولا" ساخته گئورگی اواشویلی کارگردان کاندیدای اسکار در نقش رئیس‌جمهور سابق گرجستان بازی کرد.
ماهرویان یا مهرویان یا ماهروبان یا مهروبان بندری کهن و تاریخی در کوره قباد فارس قدیم بوده است. جایگاه کنونی این شهر دیلم ، بوشهر می‌باشد. پیشینه باستانی. بندر مهروبان چه در زمان هخامنشیان و چه در زمان اشکانیان همواره از پر رونق‌ترین بندرهای جهان بوده است. اوج پیشرفت آن از زمان ساسانیان آغاز شده بود ساسانیان به امر دریانوردی و کشتیرانی و بندرسازی در خلیج پارس توجه ویژه‌ای داشته و شاهپور دوم نیروی دریایی بزرگی را در خلیج فارس بر قرار کرد رونق و اعتبار بندرهای بزرگ و با شکوه و جلالی همچون مهروبان (ماهرویان) در
و با شکوه و جلالی همچون مهروبان (ماهرویان) در کناره شمالی خلیج فارس و همچنین شاهراه دسترسی اصفهان به مهروبان، رهنمودی بر توجه بیش از اندازه ساسانیان به این خطه از جنوب کشور دارد. جایگاه. دهخدا در واژه‌نامه‌ خود مهرویان را اینگونه توصیف کرده‌ است: «شهری است بر کنار دریا چنان‌که موج دریا بر کنار شهر می‌زند و هوای آن گرم و عفن و ناخوشی بتر از آن ریشهر است، اما مشرعهٔ دریا است، هرکه از پارس به راه خوزستان به دریا رود و آن که از بصره و خوزستان به دریا رود همگان را راه آنجا باشد و کشتیهایی که از دریا برآید بر
را راه آنجا باشد و کشتیهایی که از دریا برآید بر این اعمال رود به مهروبان بیرون آید؛ و دخل آن بیشتر از کشتیها باشد و جز خرما هیچ میوه نباشد و گوسفندان آنجا بیشتر بز باشد و بزغاله پرورند و همچنانکه به بصره و می‌گویند بزغاله تا هشتاد رطل و صد رطل برسد بیشتر نیز، و برز و کتان بسیار باشد چنان‌که به همه جای ببرند و جامع و منبر است و آن جایگاه مردم زبون باشند. (فارسنامهٔ ابن البلخی ص ۱۵۰). در کتاب جغرافیای تاریخی سرزمینهای خلافت شرقی آمده‌است: به فاصلهٔ کمی از رودخانهٔ شیرین یعنی رودخانهٔ زهره که به تازگی به
رودخانهٔ شیرین یعنی رودخانهٔ زهره که به تازگی به رودخانهٔ طاب موسوم است بندر مهروبان در مرز غربی فارس واقع است. این لنگرگاه اولین بندری بوده که کشتیها وقتی از بصره و مصب دجله به عزم هند بیرون می‌آمدند به آن می‌رسیدند و این بندر در قرن چهارم هجری شهری معمور بود و مسجدی خوب و بازارهایی آباد داشت.» بندر ماهرویان از نگاه سفرنامه ناصرخسرو قبادیانی. اندیشمند بزرگ مرو ناصر خسرو قبادیانی روز هفدهم شوال از بندر آبادان بر کشتی بزرگی که «بوصی» نام داشت، نشست و در میان دعای انبوه مردمی که به بدرقه عزیزانشان شتافته
دعای انبوه مردمی که به بدرقه عزیزانشان شتافته بودند، سمت مهروبان روان شد. مهروبان بندری بزرگ با بازارهای انباشته از کالا، مسجد آدینه نیک و کاروانسراهای بسیار استوار و آباد بود. هرچند مسافران مرو اندیشه ماندن در مهروبان نداشتند، ولی درگیری فرزندان فرمانروای پارس و ناامنی راه‌ها آنها را ناگزیر به ماندن ساخت.
جواد خدادادی (زادهٔ ۱۳۲۳ تهران – مرگ ۴ شهریور ۱۳۸۷ دورتموند آلمان) هنرپیشهٔ تئاتر، سینما و تلویزیون در ایران بود. زندگی. جواد خدادادی در سال ۱۳۲۳ در تهران زاده شد. ابتدا کارمند ادارهٔ تئاتر بود اما به واسطهٔ استعداد و علاقه‌مندی به بازیگری، به دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک راه یافت و پس از آن وارد عرصهٔ هنرپیشگی شد. شروع فعالیت هنری وی از اواخر دههٔ پنجاه و اوائل دههٔ شصت با بازی در تله تئاترهای مختلف از جمله «"در شاهراه"»، «"دکتر کنوک"» و تئاتر تلویزیونی «"دکتر فاستوس"» به کارگردانی ایرج راد بود. پس از انقلاب
فاستوس"» به کارگردانی ایرج راد بود. پس از انقلاب ایران، در میانهٔ دههٔ شصت، در سریال تلویزیونی «"آئینه"» به کارگردانی غلامحسین لطفی، بسیار خوش درخشید و به اوج محبوبیت دوران بازیگری‌اش دست یافت. به دنبال آن، وی در نقش‌های متفاوتی ظاهر شد که از آن میان می‌توان به نقش ابوذر غفاری در سریال تلویزیونی "امام علی" به کارگردانی داوود میرباقری اشاره کرد. وی در ۴ شهریور سال ۱۳۸۷ در پی عارضهٔ قلبی در بیمارستانی در دورتموند آلمان درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد.
شمعونِ مغ، نخستین گنوسی، یا عارفِ مسیحی، اهلِ "شومرون" و معاصر حواریونِ مسیح بود که خود را صاحبِ «روحِ خداوند» یا «قدرتِ عظیمِ خداوندگار» می‌دانست. او زنی را به نامِ هلنا در روسپی‌خانه‌ی شهر صور یافته بود و همیشه همراهِ خود می‌برد و می‌گفت که این زن روحِ هبوط‌کرده از آسمان است و در این جهانِ پستِ مادی اسیر است. وی همه‌جا عنوان می‌کرد که هلنا را نجات بخشیده است. باورهای شمعونیان. شمعونیان باور داشتند که خداوند نیرونی واحدی ست که به دو جهانِ زیرین، و زبریون بخش گردیده است. او زایندهٔ خویش است و خود را رشد
بخش گردیده است. او زایندهٔ خویش است و خود را رشد می‌دهد. او خود را می‌جوید و می‌یابد، مادر و پدرِ خویش است... ، او یکی و ریشهٔ همه است. این وجودِ یکتا، بوده، هست و خواهد بود. او بر فراز، در قدرتِ زاده‌نشدهٔ خویش است؛ در پایین در جوی‌بارها (یعنی جهانِ مادی) در صُوَر ظهور دارد؛ و در فراز با قدرتِ بی‌کرانِ ملکوتی به سر می‌برد تا صورتِ وی به کمالِ مطلق برسد. به گمانِ آنان خداوند بعدها هم‌چون هلنا هبوط می‌کند و در این جهانِ پست مادی اسیر می‌شود. البته این بدان معنا نیست که خداوندِ ازلی هبوط می‌کند، بلکه عنصر
معنا نیست که خداوندِ ازلی هبوط می‌کند، بلکه عنصر ازلی، وجودِ مادینه‌ای از خود برون می‌زاید به نام اپی‌نوئیا (=تفکر) و هموست که به عنوانِ پاره‌ای از وجود ازلیِ خداوند بر این جهان هبوط می‌کند. او همان مادرِ آسمانی ست که فرشتگانی زاد. اما این فرشتگان از وجودِ پدرِ آسمانیِ خود بی‌خبر بودند. پس مادر آسمانیِ خود را به زمین فروکشیدند و محبوس کردند. لیکن شمعون او را کشف کرد و نجات داد. رسالتِ انسان به باور شمعونیان. شمعونیان معتقد بودند که با شناخت این روح یا وجودِ ازلیِ هبوط‌کرده، نجات خواهند یافت؛ بنابراین