payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تا مدتی زنده و قابل پیوند هستند و این ارگان‌ها در صورت اقدام به موقع می‌توانند در بدن شخص دیگری به وسیله پیوند اعضا استفاده شوند. با این حال، به واسطه ترشح سم از بافت مرده مغز و همچنین بی نظمی های هورمونی، تخریب اعضای بدن به فاصله کمی پس از مرگ مغزی شروع می‌شود و به همین علت است که فرایند پیوند اعضا باید هرچه زودتر انجام شود.
رائول روئیز (۲۵ ژوئیه ۱۹۴۱–۱۹ اوت ۲۰۱۱) سینماگر شیلیایی مقیم فرانسه بود. روئیز در دوران ۴۸ سالهٔ هنری خود ۱۱۳ فیلم را کارگردانی کرد و از این حیث یکی از سینماگران پرکار جهان محسوب می‌شود. زندگی و فعالیت‌ها. رائول روئیز در دوران دولت سالوادور آلنده با «جبهه سینماگران پیشرو» نزدیک به حزب سوسیالیست شیلی همکاری داشت. روئیز پس از کودتای سرهنگ‌ها در سال ۱۹۷۳ شیلی را ترک کرد و در فرانسه اقامت گزید. از آثار شاخص او می‌توان به فیلم "سه زندگی و یک مرگ" با بازی مارچلو ماسترویانی بازیگر ایتالیایی در سال ۱۹۹۵،
مارچلو ماسترویانی بازیگر ایتالیایی در سال ۱۹۹۵، "شجره‌نامه‌های یک جنایت" در سال ۱۹۹۷ با بازی کاترین دنو، "زمان بازیافته" اقتباسی سینمایی از رمانی به همین نام از مارسل پروست در سال ۱۹۹۹ و "کلیمت" دربارهٔ زندگی گوستاو کلیمت در سال ۲۰۰۵ اشاره کرد. روئیز در روزهای پایانی عمر خود در حال تدارک ساخت فیلمی بر پایه خاطرات کودکی خود بود. او به دلیل ابتلا به بیماری ذات‌الریه در سن ۷۰ سالگی درگذشت. ژیل ژاکوب، مدیر جشنواره سینمایی کن فرانسه، بعد از مرگ روییز می‌گوید: «با مرگ این سینماگر، سینمای فرانسه یکی از بزرگ‌ترین
مرگ این سینماگر، سینمای فرانسه یکی از بزرگ‌ترین نمایندگان سینمای مدرن را از دست داد.» روئیز خیلی زود به عنوان یک فیلمساز برجسته در بین منتقدان و سینه‌فیلیای اروپایی شهرت یافت و برای نوشتن و کارگردانی تعداد قابل توجهی از داستانهای عجیب و غریب گرچه بسیار ادبی فیلم‌های ادبی و پیچیده کم‌هزینه در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ (اغلب برای مؤسسه سمعی و بصری ملی در فرانسه) و سپس برای پائولو برانکو تهیه‌کننده پرتغالی. معروف‌ترین این فیلم‌های غالباً عجیب و افسانه‌گری عبارتند از: گفتار نامعقول (۱۹۷۷)، مختصری که آغاز روابط
از: گفتار نامعقول (۱۹۷۷)، مختصری که آغاز روابط طولانی مدت روئیز با خورخه آریاگادا، آهنگساز شیلیایی بود. تعطیلات معوق (۱۹۷۸)؛ فرضیه نقاشی به سرقت رفته (۱۹۷۸)؛ در بالای نهنگ (۱۹۸۲)؛ سه تاج ملوان (۱۹۸۳)؛ شهر دزدان دریایی (۱۹۸۳) سرنوشت مانوئل (۱۹۸۵)؛ جزیره گنج (فیلم ۱۹۸۵) و زندگی رؤیایی است (۱۹۸۶).شماره ویژه کایه دو سینما در مارس ۱۹۸۳ به روئیز اختصاص یافت. میراث. آخرین فیلم ویژه تکمیل‌شده روئیز «شب آن سوی خیابان» سال ۲۰۱۲ برای اکران پس از مرگ انتخاب شد. در بخش دو هفته کارگردانان جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲، بیوه وی
دو هفته کارگردانان جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲، بیوه وی والریا ساریمنت، که همچنین تدوین‌کننده و همکار وی برای چندین دهه بود فیلم خطوط ولینگتون (۲۰۱۲) را تکمیل کرد. حماسه ناپلئونی که روئیز هنگام مرگ در حال آماده ساختن آن بود، در شصت و نهمین جشنواره فیلم ونیز برای شیر طلایی در رقابت بود و به‌عنوان فیلم ویژه زابالتگی در جشنواره بین‌المللی فیلم سن سباستین ۲۰۱۲ به‌شمار می‌آمد. هر دو فیلم همچنین در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۲ و جشنواره فیلم نیویورک ۲۰۱۲ به نمایش درآمدند. فیلم داستانی اپرای صابون سرگردان که
درآمدند. فیلم داستانی اپرای صابون سرگردان که روئیز در سال ۱۹۹۰ در شیلی فیلمبرداری کرده بود اما ناتمام ماند توسط سارمارینتو تکمیل شد و اولین بار در جشنواره فیلم لوکارنو در اوت ۲۰۱۷ به نمایش درآمد. اولین نمایش روئیز «تانگو از بیوه و آینه تحریف شده» آن، که در سال ۱۹۶۷ فیلمبرداری شد اما به دنبال مشکلات بودجه طبقه‌بندی شد، توسط سارمارینتو بازیابی شد و برای اولین بار در فوریه ۲۰۲۰ در هفتادمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین به نمایش گذاشته شد. روئیز و بوف کور. روئیز در سال ۱۹۸۷ فیلم بوف کور را بر اساس رمان "بوف
در سال ۱۹۸۷ فیلم بوف کور را بر اساس رمان "بوف کور" صادق هدایت کارگردانی کرد. روایت تک‌گفتاری و ذهنی رمان صادق هدایت در فیلم او نیز تکرار می‌شود. آپاراتچی ۳۵ ساله‌ای که در سینما مشغول به کار است و بیشتر فیلم‌های شاد عربی را نمایش می‌دهد راوی داستان است. آپاراتچی با تماشای چند باره فیلم‌ها از مرز واقعیت و خیال می‌گذرد. دیگر شخصیت‌های این فیلم مانند زن لکاته یا پیرمرد خنزرپنزری اطرافیان جوان آپاراتچی را تشکیل می‌دهند. فیلم روئیز مانند "بوف کور" هدایت ویژگی‌های شخصیت پریشان، خیال‌پرداز و اسکیزوفرنی روحی راوی
شخصیت پریشان، خیال‌پرداز و اسکیزوفرنی روحی راوی را به همراه احساس بیهودگی، دلهره تنهایی، از خود بیگانگی و پریشانی و… به خوبی نمایش می‌دهد. رائول روئیز در خصوص فیلمش گفته‌است
نشانهٔ لرمیت نوعی حس الکتریکی شوک مانندی است که به پشت و اندام تحتانی انتشار می‌یابد. این حالت معمولاً با خم کردن یا دیگر حرکات گردن رخ می‌دهد. این نشانهٔ بالینی معمولاً خودبخود بهبود می‌یابد، اما ممکن است سال‌ها ادامه یابد. نشانهٔ لرمیت در بیماری ام‌اس، اسپوندیلیت گردنی، کمبود ویتامین ب ۱۲ و از عوارض درمان با رادیوتراپی در لنفوم هوچکین دیده می‌شود.
نبرد پلاچنتیا در ژانویهٔ سال ۲۷۱ میلادی بین ارتشی از رومیان به فرماندهی امپراتور وقت اورلیان و آلامانی‌ها (دراصل قبیلهٔ یوتونگی) در نزدیکی پیاچنزای امروزی در ایتالیا روی داد. رویداد. آلامانی‌ها ایتالیا را مورد تاخت و تاز خود قرار داده بودند و با توجه به عدم حضور ارتش روم در آن زمان به غارت شهر پلاچنتیا پرداختند. اورلیان که به‌دنبال عقب‌نشینی وندال‌ها در آن زمان با ارتشش در پانونیا به سر می‌برد با شتاب به‌سوی ایتالیا روانه شد. اما آلامانی‌ها که کمین کرده بودند با حمله‌ای غافلگیرانه به سربازان رومی موفق به
با حمله‌ای غافلگیرانه به سربازان رومی موفق به شکست اورلیان شدند. خبر این شکست ترس و وحشت بسیاری را در رم برانگیخت به‌ویژه که آلامانی‌های پیروز اینک رهسپار پایتختی بودند که فراتر از دیوارهای قدیمیش گسترش یافته بود. رمیان مراسم مذهبی برپا کرده و از خدایان خود درخواست یاری نمودند. اما سرانجام اورلیان موفق شد تا آلامانی‌ها را طی نبرد فانو به‌سختی شکست دهد و به شادی این پیروزی، جشن بزرگی در شهر برپا گردید.
پروکتر اَند گَمبل یا به‌اختصار پی‌اندجی شرکت چندملیتی آمریکایی در حوزۀ صنعت کالاهای مصرفی است، که دفتر مرکزی آن در شهر سینسیناتی، در ایالت اوهایو، قرار دارد. این شرکت در سال ۱۸۳۷ میلادی، توسط ویلیام پروکتر و جیمز گمبل تأسیس شد و اکنون محصولات بسیار گوناگونی، از محصولات پرینگلز تا تولیدات کیلوگ را تولید می‌کند. پی‌اندجی همچنین در فهرست تحسین‌برانگیزترین شرکت‌های جهان، که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد؛ رتبه پنجم را از آن خود کرد. این کورپوریشن با بسیاری از ابداعات تجاری شامل مدیریت نام تجاری و برنامه‌های تلویزیونی
شامل مدیریت نام تجاری و برنامه‌های تلویزیونی اعتبار یافته‌است. تاریخچه. شرکت پروکتر اند گمبل، در سال ۱۸۳۷ با همکاری ویلیام پروکتر یک سازنده شمع و جیمز گمبل یک سازنده صابون تأسیس شد. رقابت شدید بین این دو نفر، در خانواده‌ای که با آن وصلت کرده بودند، باعث ناسازگاری شد و پدر دو دختر، (اولیویا و الیزابت نوریس) تصمیم گرفت آن‌ها را به کسب و کار خود، دعوت کند. این ماجرا باعث شکل‌گیری شرکت پی اند جی شد. ۲۰ سال بعد شمار کارکنان شرکت به ۸۰ نفر و فروش آن به یک میلیون دلار رسید. در دهه ۱۸۸۰ محصول جدیدی از سوی شرکت به
دلار رسید. در دهه ۱۸۸۰ محصول جدیدی از سوی شرکت به بازار عرضه شد، که بسیار مورد استقبال قرار گرفت. این محصول، صابون ارزان قیمتی (صابون آیووری) بود، که در آب شناور می‌ماند. در سال ۱۸۸۷، پسر پروکتر، یک برنامه سهیم کردن کارگران در سود کارخانه‌ها را برای کارکنان، دایر کرد. او امیدوار بود، با دادن بخشی از سهام شرکت به کارکنان، آن‌ها کمتر به سمت اعتصاب کارگری بروند. شرکت در دهه ۱۸۹۰ بیشتر بر تولید صابون تمرکز کرد و بیش از ۳۰ نوع مختلف صابون روانه بازار کرد. در سال ۱۹۱۱ از روغن‌های گیاهی و چربمایه، به‌جای روغن‌های
۱۹۱۱ از روغن‌های گیاهی و چربمایه، به‌جای روغن‌های حیوانی، در عرضه محصولات خود استفاده کرد. در همین سال‌ها بود، که شعبه‌های مختلف شرکت در خارج از آمریکا تأسیس و پی‌اندجی به یک شرکت بین‌المللی تبدیل شد. در سال ۱۹۱۵ پسر بنیان‌گذار، جیمز گمبل، مؤسسه خیریه‌ای را، دایر کرد، که امروزه نیز در ایالات متحده از شهرت ویژه‌ای برخوردار است. با توسعه برق، نیاز به شمع کمتر می‌شد. شرکت در ۱۹۲۰ تولید شمع را متوقف ساخت. در آغاز سده بیستم، کارخانه‌ها و تولید محصولات شرکت، گسترش یافت. در این هنگام، پی‌اندجی به دلیل داشتن
گسترش یافت. در این هنگام، پی‌اندجی به دلیل داشتن آزمایشگاه‌های پژوهشی متعدد، برای تولید محصول جدید، مشهور بود. در ۱۹۲۴، پروکتر اند گمبل به عنوان نخستین شرکت پیشتاز، پژوهش‌های بازار را انجام داد. این رویکرد متفکرانه، شرکت را توانمند ساخت، که درک از مشتری را بهبود بخشد و نیازهای او را پیش‌بینی کند و با عرضه محصولات خود، پاسخ مناسبی به آن بدهد. در سال ۱۹۴۱، پروکتر اند گمبل یکی از نخستین شرکت‌هایی بود، که با ایجاد واحد ارتباط با مشتری، به‌طور رسمی به مکاتبه‌های مصرف‌کنندگان پاسخ می‌داد. در سال ۱۹۷۳ با افزودن
مصرف‌کنندگان پاسخ می‌داد. در سال ۱۹۷۳ با افزودن شماره تلفن‌های آزاد و در ۱۹۸۰ با استفاده از پست الکترونیکی، راه‌های ارتباطی با مشتریان، گسترش یافت و مشتری همچنان در قلب فعالیت‌های شرکت باقی‌ماند. در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم، محصول تاید از سوی شرکت به عنوان: معجزه شویندگی عرضه شد و مدل جدید این محصول، بسیار بهتر از محصولات مشابه بازار بود. نخستین خمیردندان حاوی فلوراید با همکاری دانشگاه ایندیانا به نام کرست در سال ۱۹۵۵ به بازار عرضه شد. پس از آن، دستمال توالت و سایر محصولات کاغذی تولید و ارائه شدند. در
توالت و سایر محصولات کاغذی تولید و ارائه شدند. در ۱۹۶۱ پوشک بچه با نام تجاری پمپرز روانه بازار شد. گرچه تا آن زمان، شرکت جانسون اند جانسون کهنه بچه را ارائه داده بود، که باید شسته می‌شد، اما عرضه پمپرز کار نگهداری کودک را بسیار آسان ساخت. در سال ۱۹۸۴ برای نخستین‌بار، نام شرکت در فهرست ۱۰۰ شرکت برتر جهان قرار گرفت. در ۱۹۸۵، پی اند جی، شرکت ریچاردسون ویکز؛ سازنده محصولات بهداشتی شخصی را خریداری کرد. در ۱۹۹۶ پروکتر و گمبل به دلیل ایجاد و توسعه فناوری‌ها، در محصولات مصرفی که به ارتقای زندگی میلیاردها
در محصولات مصرفی که به ارتقای زندگی میلیاردها مصرف‌کننده، در سراسر جهان کمک می‌کرد، به کسب مدال ملی فناوری نائل آمد. در سال ۲۰۰۲ نخستین مرکز درمانی مجهز به ام‌آرآی برای تشخیص و درمان سریع عارضه‌های حیوانات خانگی، راه‌اندازی شد. در سال ۲۰۰۵، پی‌اندجی، شرکت ژیلت را خریداری کرد. در سال ۲۰۰۶ در راستای رویکرد انجام کار درست در دراز مدت، برنامه تأمین آب آشامیدنی سالم برای کودکان در برخی از فقیرترین کشورها، به اجرا درآمد. در بازی‌های المپیک تابستانی لندن در سال ۲۰۱۲ شرکت پروکتر اند گمبل یکی از سرمایه‌گذاران و
۲۰۱۲ شرکت پروکتر اند گمبل یکی از سرمایه‌گذاران و اسپانسرهای اصلی آن، به‌شمار می‌رفت. حوزه‌های کسب‌وکار. حوزه‌های اصلی کسب و کار شرکت پروکتر اند گمبل عبارت است از: پروکتر و گمبل صاحب یکی از قدرتمندترین پورتفولیوها (سبد محصول) است؛ از جمله: براون در ماشین‌های تراش شخصی، ژیلت در تیغ، فولجرز در قهوه، دوراسل در باتری، داونی یا لنور در نرم‌کننده، داون در مایع ظرفشویی، تاید در پودر شوینده، کرست در خمیردندان، اورال-بی در مسواک و نخ دندان، پمپرز در پوشک بچه (که با ۸ سال کار از سوی ۱۸۰ نفر محقق به دست آمد)، اولی در
سال کار از سوی ۱۸۰ نفر محقق به دست آمد)، اولی در کرم پوست صورت و ده‌ها محصول مختلف در حوزه‌های دستمال کاغذی، دستمال توالت، دستمال مرطوب، محصولات کاغذی، انواع صابون، مراقبت از پوست و مو، کالاهای بهداشتی، خانگی و خانوادگی، خوشبوکننده هوا و … بخش‌های مختلف شرکت، عبارت است از: دانش بازار مصرف، توسعه کسب و کار مشتری، مالی و حسابداری، منابع انسانی، اطلاعات و تصمیم‌گیری، بازاریابی، زنجیره تولید، خرید و تحقیق و توسعه. چشم‌انداز. چشم‌انداز پروکتر اند گمبل چنین است: بهترین شرکت دنیا در عرضه کالاهای مصرفی و ارائه
بهترین شرکت دنیا در عرضه کالاهای مصرفی و ارائه خدمات…! هدف و اصول. پروکتر اند گمبل مدعی است، که به دنبال بهبود زندگی نسل کنونی و نسل‌های آینده است، آن‌ها می‌گویند: سه میلیارد نفر در روز، با محصولات ما سروکار دارند. یکی از عوامل اصلی که باعث شد میراث شرکت ده‌ها سال پایدار بماند، قدرت هدف پی اند جی بود. هدف پی اند جی، جزئی از فلسفه وجودی او بود: اینکه ما که هستیم، که بوده‌ایم و برای نسل‌های آینده چه خواهیم کرد؟ ما مراقب مردم هستیم تا زندگی روزمره‌شان بهبود یابد. ما تماس‌مان را با مردم حفظ می‌کنیم. ما روش‌های
ما تماس‌مان را با مردم حفظ می‌کنیم. ما روش‌های انجام امور خانه، روز به روز، آسان‌تر می‌کنیم. ارزش‌های اخلاقی و سازمانی. پروکتر و گمبل چیزی جز کارکنان و ارزش‌هایی که با آن زندگی می‌کنند، نیست. در سطح شرکت، بیانیه‌ای از اهداف، ارزش‌های اصلی و اصول کار وجود دارد، که همه از آن تبعیت می‌کنند. منابع انسانی. بیش از ۱۲۶ هزار نفر در بیش از ۸۰ کشور جهان، در این شرکت مشغول به کار هستند. مدیرعامل کنونی شرکت بر این باور است که پی اند جی، از نسل به نسلی دیگر، از دل شخصیت کارکنانش بیرون آمده‌است. آن شخصیت در هدف، ارزش‌ها
کارکنانش بیرون آمده‌است. آن شخصیت در هدف، ارزش‌ها و اصول شرکت، متجلی است و کارکنان به خوبی با آن زندگی می‌کنند. نام‌های تجاری. ۲۳ نام تجاری این شرکت درآمد خالص سالیانه‌ای بیش از یک میلیارد دلار دارند و ۱۸ نام تجاری دیگر درآمد خالص سالیانه‌ای بین پانصد میلیون تا یک میلیارد دلار دارند. از جمله نام‌های تجاری این شرکت می‌توان به: براون، دوراسل، ژیلت، فیری، پمپرز، فیوژن، هد اند شولدرز، اورال-بی، دولچه و گابانا، پنتن، کرست، هربال اسنسز، ویکس، تاید، آریل، دانهیل، هوگو باس، عطر گوچی، عطر لاکست، عطر پوما، پرینگلز،
هوگو باس، عطر گوچی، عطر لاکست، عطر پوما، پرینگلز، عطر کریستینا آگیلرا، عطر آوریل لوین، عطر اسکادا اشاره کرد.
نبرد فانو یا نبرد فانوم فورتونا در ژانویهٔ سال ۲۷۱ میلادی بین ارتش امپراتوری روم به فرماندهی اورلیان و نیروهای آلامانی در نزدیکی فانو در ایتالیا روی داد. رویداد. اورلیان، امپراتور وقت روم که کمی پیشتر در ژانویهٔ ۲۷۱ در نبرد پلاچنتیا از آلامانی‌ها شکست خورده بود، بار دیگر نیروهایش را سازماندهی نمود و به تعقیب آلامانی‌هایی پرداخت که پس از پیروزیشان به‌شتاب به‌سوی شهر بی‌دفاع رم سرازیر شده بودند. سپاهیان روم در نزدیکی رود متاروس در فانو به دشمن رسیدند و طرفین بار دیگر با یکدیگر درگیر شدند. در طی این نبرد
بار دیگر با یکدیگر درگیر شدند. در طی این نبرد رودخانه همچون سدی در برابر آلامانی‌ها عمل می‌کرد و بسیاری از آنان به داخل آب‌های آن افتاده و غرق شدند. این جنگ سرانجام با پیروزی رومیان به پایان رسید.
اورستیا (یونانی Ὀρέστεια) سه‌گانه‌ای از تراژدیهای یونانی، شامل نمایشنامه‌های آگاممنون، نیازآوران و الاهگان انتقام است که توسط آشیلوس (آیسخلوس) نوشته شده و سرانجامِ نفرینی را که خاندان آترئوس به آن گرفتار شده، بیان می‌کند. اورستیا در اصل شامل نمایش دیگری به نام پروتئوس نیز بوده که امروزه متن آن موجود نیست. به احتمال زیاد، در ابتدا واژه «اورستیا» برای هر چهار نمایش به کار می‌رفته و «هر کدام از سه نمایش‌نامهٔ مجزای این سه‌گانه احتمالاً نام جداگانه نداشته‌اند.» اما امروزه، تنها در مورد نمایشنامه‌های باقی‌مانده
اما امروزه، تنها در مورد نمایشنامه‌های باقی‌مانده به کار می‌رود. کلیت این مجموعه، تغییر فرهنگی جامعه را دربارهٔ موضوع عدالت، از حالتی سنتی و مبتنی بر انتقام‌جویی شخصی در آرگوس، به نظامی قضایی و قانونی در آتن نشان می‌دهد. افراد شناخته‌شدهٔ بسیاری در طول تاریخ دربارهٔ تأثیرگذاری "اورستیا" سخن گفته‌اند. از جمله، یوهان ولفگانگ گوته اورستیا را «شاهکار شاهکارها» خوانده است و چارلز سوینبرن آن را «بزرگ‌ترین دستاورد ذهن انسان». پژوهشگر آثار کلاسیک، بورا، می‌نویسد که آشیول «بیش از هر کس دیگر بنیان‌های حقیقی تراژدی
آشیول «بیش از هر کس دیگر بنیان‌های حقیقی تراژدی را بنا نهاد و به آن جسم و روحی متفاوت از سایر انواع نظم بخشید». ریچارد واگنر دربارهٔ تجربهٔ آشنایی با اورستیا می‌نویسد «می‌توانستم اورستیا را به چشم جان ببینم. هیچ چیز با احساس والایی که آگاممنون در من برانگیخت قابل قیاس نیست و تا پایان الاهگان انتقام در فضایی بودم که آن‌قدر با امروز و اینجا فاصل داشت که از آن پس هرگز نتوانسته‌ام خود را با ادبیات مدرن آشتی دهم». ریچارد لتیمور در اینباره می‌نویسد: «ویژگی اورستیا به عنوان یک سه‌گانه در این است که آن‌قدر از
به عنوان یک سه‌گانه در این است که آن‌قدر از مرزهای یک اجرای دراماتیک فراتر می‌رود که تا به آن زمان اتفاق نیفتاده بود و از آن زمان نیز اتفاق نیفتاده است.» دنیل برت می‌نویسد: «سه نمایشی که در کنار هم اورستیا را می‌سازند… به مثابهٔ سه پرده از درامی حماسی هستند که به لحاظ وسعت، عظمت و اهمیت معنوی و فرهنگی با حماسه‌های هومر، آنائید ویرژیل، کمدی الهی دانته و بهشت گمشدهٔ جان میلتون قابل قیاس است.» آگاممنون. پیش‌درآمد. نمایشنامه آگاممنون (انگلیسیAgamemnōn، یونانیἈγαμέμνων) به شرح بازگشت آگاممنون، شاه آرگوس، از جنگ
به شرح بازگشت آگاممنون، شاه آرگوس، از جنگ تروا می‌پردازد. او پس از ده سال جنگ و دوری از کشور، خوشحال از پیروزی قدم به کاخ می‌گذارد، در حالی که از نقشه‌ای که همسرش کلوتایمنسترا برای قتل او کشیده بی‌خبر است. انگیزه کلوتایمنسترا از این تصمیم، یکی گرفتن انتقام قتل دخترش ایفیگنیا است که توسط آگاممنون در آغاز این جنگ قربانی شده بود تا بادهای موافق، کشتی‌های یونانیان را در رسیدن به تروا یاری کنند. انگیزه دیگر او، رابطهٔ عاشقانه‌ای است که در غیبت ده سالهٔ آگاممنون، با آیگیستوس، برادرزاده آگاممنون برقرار کرده‌است.
با آیگیستوس، برادرزاده آگاممنون برقرار کرده‌است. آیگیستوس تنها بازماندهٔ آن بخش از خاندان پادشاهی آترئوس است که توسط آگاممنون از رسیدن به سلطنت بازماندند. او مصمم است مقام پادشاهی آرگوس را که حق خود می‌داند از آگاممنون پس بگیرد. طرح داستان. نمایشنامه با مونولوگ نگهبان کاخ آغاز می‌شود و شکوهٔ او از این که یک سال است «همچون سگی گوش تیز کرده» بدون استراحت «بر بام این کاخ بیدار مانده‌ام» و «هنوز چشم به راه شعلهٔ آن آتشم» که «مژدهٔ فتح تروا را به اینجا برساند». خبری که کلوتایمنسترا، زنی «که در سینهٔ زنانه‌اش
خبری که کلوتایمنسترا، زنی «که در سینهٔ زنانه‌اش اراده‌ای مردوار، امیدی دیرینه را پروریده» در انتظار آن است. نگهبان بر فرجام شومی که در انتظار خاندان پادشاهی است افسوس می‌خورد اما سکوت می‌کند که «گویی نره گاوی کلان بر زبان من گذشته است» و «باقی آنچه می‌ماند رازی است». سرانجام آگاممنون بازمی‌گردد، در حالی که کاساندرا، دختر پریام، شاه تروا را به عنوان کنیز با خود به یونان آورده‌است. پس از آن‌که نگهبان سکوت می‌کند، سالخوردگان کاخ در قالب گروه همسرایان، وارد می‌شوند و به شرح آنچه در این ده سال اتفاق افتاده و
و به شرح آنچه در این ده سال اتفاق افتاده و امیدها و نگرانی‌هایی که داشته‌اند می‌پردازند. بخش میانی نمایشنامه به مشاجره‌ای بین آگاممنون و کلوتایمنسترا مربوط می‌شود. کلوتایمنسترا که ریاکارانه، چهرهٔ همسری عاشق‌پیشه و چشم به راه شوهر را به خود گرفته، از آگاممنون می‌خواهد که همچون فاتحان راستین، با گذشتن از فرش ارغوانی (و یا سرخ) قدم به کاخ بگذارد. آگاممنون که این عمل را بسیار خودپسندانه می‌داند از انجام آن سر باز می‌زند: «مرا چون آفریده‌ای میرا خوشامد گویید نه چون یکی از ایزدان». اما در نهایت، با اصرار
نه چون یکی از ایزدان». اما در نهایت، با اصرار کلوتایمنسترا به این کار راضی شده و با گذشتن از روی فرشی ارغوانی، وارد کاخ می‌شود. با خارج شدن آگاممنون و کلوتایمنسترا از صحنه، کاساندرا که تا این لحظه ساکت بوده، دچار خلسه‌ای پرآشوب شده و به آپولون پناه می‌برد. به تدریج هذیان‌گویی پریشان او معنا و مفهوم می‌گیرد و دربارهٔ جنایت شومی که در شرف وقوع است، به گفتگویی مضطربانه با گروه همسرایان می‌پردازد و می‌گوید که خودش نیز به کاخ وارد شده و به قتل خواهد رسید. او ادامه می‌دهد که این قدرت پیشگویی (clairvoyance) را
می‌دهد که این قدرت پیشگویی (clairvoyance) را آپولون به او داده اما چون پیشنهاد نزدیکی با آپولون را رد کرده، دچار نفرین او شده، به طوری که هیچ‌کس پیشگویی‌هایش را باور نمی‌کند مگر زمانی که بسیار دیر شده باشد. سپس هذیان‌وار به مرور وقایع هولناکی که در گذشته داخل این کاخ اتفاق افتاده می‌پردازد، گویی خود از نزدیک شاهد آن‌ها بوده‌است. در نهایت در حالی که می‌داند از سرنوشت شوم خود گریزی ندارد، پا به داخل کاخ می‌گذارد و به استقبال مرگ می‌رود. گروه همسرایان مبهوت و مضطرب بر جای می‌مانند تا این‌که فریاد و ناله
و مضطرب بر جای می‌مانند تا این‌که فریاد و ناله آگاممنون را از سوی گرمابه کاخ می‌شنوند. در صحنه بعدی، کلوتایمنسترا را می‌بینیم که بر سر جنازه سلاخی شده آگاممنون و کاساندرا ایستاده و در حالی که تبرزین خونینی را به اهتزاز درآورده، بی هیچ پشیمانی، این جنایت را بر عهده می‌گیرد. آگاممنون کاملاً مشابه حیوانی که قربانی شده باشد کشته شده: با سه ضربه، که آخری همراه با نیایشی برای زئوس بوده‌است. کلوتایمنسترا که مورد شماتت همسرایان سالخورده واقع می‌شود، دلیل این اقدام را گرفتن انتقام خون دخترش بیان می‌کند. سپس
اقدام را گرفتن انتقام خون دخترش بیان می‌کند. سپس آیگیستوس به همراه محافظانش وارد می‌شود و پس از آن‌که خود را پادشاه می‌خواند، خطاب به گروه همسرایان سخنانی خودپسندانه می‌گوید. در اینجا گروه همسرایان و هواداران آگاممنون شمشیر می‌کشند و آماده نبرد با آیگیستوس و محافظانش می‌شوند که کلوتایمنسترا مانع نبرد می‌شود: «ما چندان که می‌بایست زخم خورده‌ایم، پس بیش از این خود را به خون نیالاییم. شما ای سالخوردگان گرامی راه خود گیرید که آنچه پیش آمد به ناگزیر پیش آمد». نمایشنامه در حالی به پایان می‌رسد که آیگیستوس گروه
در حالی به پایان می‌رسد که آیگیستوس گروه سالخوردگان را به خاطر درشت‌گویی‌ها، تهدید به مجازات می‌کند و آن‌ها از امیدشان به بازگشت اورستس، پسر آگاممنون و انتقام‌گیری او سخن می‌گویند. نیازآوران. پیش‌درآمد. نیازآوران (انگلیسی The Libation Bearers، یونانی Χοηφόροι, Choēphoroi) دومین بخش از سه‌گانه اورستیا است که به هم پیوستن الکترا و اورستس، فرزندان آگاممنون و انتقام‌گیری آن‌ها را شرح می‌دهد. در این بخش، اورستس، مادر خود کلوتایمنسترا را به خونخواهی قتل پدرش می‌کشد. طرح داستان. در ابتدای نمایشنامه می‌بینیم که
طرح داستان. در ابتدای نمایشنامه می‌بینیم که اورستس به همراه دوستش پیلادس که دوران تبعید در فوکیس را با او گذرانده، در یک گورستان هستند و اورستس در حالی که از هرمس برای انتقام‌جویی یاری می‌طلبد، یک رشته از موهای خود را بر سر مزار آگاممنون می‌گذارد. با رسیدن الکترا، خواهر اورستس، به همراه گروهی از کنیزان حرمسرا، اورستوس و پیلادس پنهان می‌شوند. این زنان، موسوم به نیازآوران، از طرف کلی‌تمنسترا مأمور شده‌اند تا با نثار پیشکش‌هایی از شیر و شراب به مزار آگاممنون، نفرین او را دفع کنند. در پایان این مراسم مذهبی،
نفرین او را دفع کنند. در پایان این مراسم مذهبی، الکترا رشته مویی بریده را بر مزار می‌بیند و حدس می‌زند، این موها که بسیار شبیه موهای خودش است، متعلق به برادرش اورستس باشد. در این لحظه، اورستس از مخفی‌گاه خود بیرون می‌آید و هویتش را برای خواهرش آشکار می‌کند. سپس به طولانی‌ترین و پیچیده‌ترین بخش نمایش در متن یونانی می‌رسیم که در آن گروه همسرایان، اورستس و الکترا، در خلسه‌ای هذیان‌وار، به گفتگو با روح آگاممنون می‌پردازند و از او برای گرفتن انتقام قتل خودش یاری می‌طلبند. در پایان این گفتگو، به اورستس گفته
یاری می‌طلبند. در پایان این گفتگو، به اورستس گفته می‌شود که: "این زاری و نیایش چندان دراز شد" و "اکنون که از شور مردی سرشاری، بهتر که برخیزی و دست به کاری برآری". اما اورستس نخست مشتاق است که بداند: "از بهر چیست که آن زن این نیازها فرستاه است؟". در اینجا به او گفته می‌شود که کلوتایمنسترا در کابوس دیده که ماری به دنیا آورده و آن مار از پستان او شیر آمیخته به خون می‌نوشد. او که این رؤیا را هشداری از خشم خدایان پنداشته، "فرمان داده تا به درمان هراسش بشتابند و این نیازها بر گور مرده برند". اورستس که خودش را
و این نیازها بر گور مرده برند". اورستس که خودش را همان مار در کابوس مادرش می‌داند، به همراه خواهرش الکترا، نقشه قتل کلوتایمنسترا و آیگیستوس را طراحی می‌کنند. در انتهای نمایش، اورستس و پیلادس، که وانمود کرده‌اند مسافرانی عادی از اهالی فوکیس، تبعیدگاه اورستس هستند، بر در کاخ حاضر می‌شوند و اعلام می‌کنند برای ملکه پیغام مهمی آورده‌اند. آن‌ها سپس به کلوتایمنسترا خبر مرگ اورستس را می‌دهند و در ازای آن تقاضای مهمان‌نوازی می‌کنند. کلوتایمنسترا، شادمان از این خبر، آن‌ها را به داخل کاخ پذیرفته و قاصدی را به جانب
آن‌ها را به داخل کاخ پذیرفته و قاصدی را به جانب آیگیستوس روانه می‌کند تا این مژده را به او برساند. اما با ورود آیگستوس به کاخ، اورستس هویت خود را آشکار کرده و او را می‌کشد. کلوتایمنسترا که صدای فریادی شنیده به صحنه می‌آید و می‌فهمد آن رهگذر بیگانه که اینک بر سر جنازه آیگیستوس ایستاده، کسی جز پسرش اورستس نیست. اورستس در اینجا با موقعیت دشواری روبه‌روست، کشتن مادر برای خونخواهی قتل پدر. کلوتایمنسترا که بر جان خود بیمناک شده، پستان به دست می‌گیرد "آیا نمی‌ترسی که تیغ بر این سینه فرود آری؟ آیا نه آن سینه است
که تیغ بر این سینه فرود آری؟ آیا نه آن سینه است که بر آن آرمیده‌ای و از پستانش شیر مکیده‌ای؟". اورستس که دچار تردید شده، به دوستش پیلادس رو می‌کند: "چه می‌بایدم کرد؟ آیا رواست که بر جان مادر خود ببخشایم؟". و او از اورستس می‌خواهد عهدی را که برایش به نام آپولون سوگند یاد کرده فراموش نکند. در اینجا اورستس بی‌درنگ کلوتایمنسترا را می‌کشد و جسدش را به همراه جسد آیگیستوس، در ردای سرخی که به دور پیکر آگاممنون پیچیده شده بود، قرار می‌دهد. اما به محض خروج از کاخ، اورستس مورد حمله و آزار الاهگان انتقام (موسوم به
اورستس مورد حمله و آزار الاهگان انتقام (موسوم به Erinyes یا Furies) واقع می‌شود که وظیفه‌شان تعقیب و مجازات مجرمان و به ویژه قاتلان است. نمایش در حالی پایان می‌یابد که اورستس، گرفتار در عذابی هولناک، در حال تقلاست و گروه همسرایان با ناله و زاری می‌گویند که چرخه خونریزی و خشونت، با مرگ کلوتایمنسترا پایان نمی‌یابد. ارجاع به دیگر نمایشنامه‌های یونانی. Pietro Pucci از دانشگاه Cornell معتقد است که اورپید، در ارجاعی که از نیازآوران، در نمایشنامه خود، «الکترا» آورده‌است، برداشتی اجتماعی جدیدی از رابطه بین حقیقت و
برداشتی اجتماعی جدیدی از رابطه بین حقیقت و مدرک ارائه کرده‌است. اورپید از صحنه‌ای که در آن، الکترا تشخیص می‌دهد رشته مویی را که بر مزار آگاممنون دیده متعلق به برادرش است، انتقاد می‌کند و در نمایشنامه خود، از زبان الکترا بیان می‌کند که تشخیص دادن برادر صرفاً از طریق شباهت رشته موی او مضحک است. آنچه که اورپید در نمایش آشیلوس (به احتمال زیاد عامدانه) نادیده گرفته، اهمیت آیینی این عمل است که باعث می‌شود، شناخت برادر، بیشتر از آن که با شباهت مو ممکن شود، از رابطه‌ای که فرد مذکور با متوفی دارد امکان‌پذیر شود.
که فرد مذکور با متوفی دارد امکان‌پذیر شود. چرا که تنها یکی از نزدیکان آگاممنون، که به احتمال زیاد قصد جانشینی او را دارد، مبادرت به چنین کاری می‌کند؛ بنابراین الکترا در نمایشنامه آشیلوس، برادرش را با ایمانی که از وی در انجام مراسم آیینی سراغ دارد می‌شناسد. اما در نمایش اورپید، الکترا تنها از روی شواهد موجود قضاوت می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که حضور اورستس در اینجا ممکن نیست. این بخش از نمایش اورپید، مربوط به برداشتی از رابطه بین حقیقت و مدرک است که در زمان آشیلوس مرسوم نبوده‌است. با وجود تفاوت‌های زیاد در
آشیلوس مرسوم نبوده‌است. با وجود تفاوت‌های زیاد در نقش‌ها، در تراژدی‌های ادیپوس در مجموعه نمایشنامه‌های افسانه‌های تبای، که توسط سوفوکل نوشته‌اند نیز مشاهده می‌شود که چگونه اشتباه در تشخیص هویت، نفرین‌هایی که چند نسل را دربرمی‌گیرد و انتقام‌جویی، همه و همه باعث نابودی تراژیک یک خاندان می‌شوند. این مجموعه به یونانی کلاسیک، حدود ۳۰ سال پس از مجموعه خاندان آترئوس نگاشته شده و این‌که سوفوکل به هنگام نوشتن آن حداقل از وجود مجموعه خاندان آترئوس آگاه بوده باشد بسیار محتمل است. در نمایشنامه کمدی قورباغه‌ها (غوکان)،