payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مانیفست به‌طور ناشناس توسط انجمن آموزشی کارگران ("Communistischer Arbeiterbildungsverein") در ناحیهٔ بیشاپزگیت سیتی لندن انتشار یافت. جزوه ای ۲۳ صفحه‌ای، که در زبان آلمانی با عنوان "Manifest der kommunistischen Partei" به تحریر درآمده و جلدی به رنگ سبز تیره داشت. برای سه بار بازچاپ شد و در روزنامهٔ "Deutsche Londoner Zeitung" که روزنامه‌ای برای "مهاجران" آلمانی بود نیز انتشار یافت. در چهارم مارس، یک روز بعد از شروع انتشار آن در روزنامه، مارکس توسط پلیس بلژیک اخراج شد. دو هفته بعد، در حدود ۲۰ مارس، هزاران
اخراج شد. دو هفته بعد، در حدود ۲۰ مارس، هزاران کپی از "مانیفست" به پاریس و از آن جا در اوایل آوریل به آلمان رسید. در ماه‌های آوریل و مه بود که نوشتار و نشانه‌گذاری متن به منظور چاپ اصلاح شد. مارکس و انگلس این نسخهٔ ۳۰ صفحه ای را به عنوان مبنایی برای نسخه‌های پسین "مانیفست" استفاده کردند. با وجود این که در مقدمهٔ "مانیفست" اظهار شده بود که «قرار است به زبان‌های انگلیسی، فرانسه، آلمانی، ایتالیایی، فنلاندی و دانمارکی انتشار یابد»، نسخه‌های اولیه تنها به زبان آلمانی منتشر شدند. ترجمه‌های لهستانی و دانمارکی به
منتشر شدند. ترجمه‌های لهستانی و دانمارکی به دنبال نسخهٔ اصلی آلمانی در لندن منتشر شدند و در پایان سال ۱۸۴۸ ترجمهٔ سوئدی با عنوان جدید -"صدای کمونیسم: اعلامیهٔ حزب کمونیست"- انتشار یافت. در ماه‌های ژوئن تا نوامبر سال ۱۸۵۰، "مانیفست حزب کمونیست" برای اولین بار به زبان انگلیسی انتشار یافت، هنگامی که جرج جولین هارنی ترجمهٔ هلن مک‌فارلن را در مجلهٔ منشورگرای خودش، جمهوری خواهان سرخ چاپ کرد. نسخهٔ وی با جملهٔ «یک لولوی ترسناک در سراسر اروپا کمین کرده‌است. ما توسط یک روح تسخیر شده‌ایم، روح کمونیست» شروع می‌شود.
یک روح تسخیر شده‌ایم، روح کمونیست» شروع می‌شود. مک‌فارلن که ساکن لانکاشر بود احتمالاً از انگلس مشاوره گرفته بود، که خود ترجمه‌اش را نیمه کاره رها کرده بود. مقدمهٔ هرنی، هویت نویسندگان ناشناس "مانیفست" را نیز برای اولین بار فاش کرد. در فاصله‌ای کوتاه پس از انتشار "مانیفست"، فرانسه برای براندازی پادشاه لویی فیلیپ انقلاب کرد. مانیفست نقشی در آن بازی نکرد؛ ترجمهٔ فرانسوی تا پیش از سرکوب قیام روزهای ژوئن طبقهٔ کارگر در پاریس منتشر نشده بود. تأثیر آن در انقلاب‌های ۱۸۴۸ سراسری اروپا تنها به آلمان محدود شد، جایی
۱۸۴۸ سراسری اروپا تنها به آلمان محدود شد، جایی که اتحادیهٔ کمونیستی کلن و روزنامه‌اش "Neue Rheinische Zeitung" که توسط مارکس ویرایش می‌شد، نقش مهمی را ایفا کردند. روزنامه پس از گذشت یک سال از تأسیسش، در مه ۱۸۴۹ توقیف شد؛ مارکس هم از آلمان تبعید شد و مجبور شد تا باقی عمرش را در لندن بگذراند. در ۱۸۵۱، اعضای مرکزی هیئت مدیرهٔ اتحادیهٔ کمونیستی توسط پلیس پروس دستگیر شدند. آن‌ها ۱۸ ماه بعد، در اواخر ۱۸۵۲، در محاکمه‌ای در کلن به ۳ تا ۶ سال حبس محکوم شدند. از نگاه انگلس انقلاب «به وسیلهٔ واکنش‌هایی، که با شکست
انگلس انقلاب «به وسیلهٔ واکنش‌هایی، که با شکست خوردن کارگران پاریس در سال ۱۸۴۸ آغاز شد، به حاشیه رانده شد و سرآخر 'به صورت قانونی' در محاکمهٔ کمونیست‌های کلن در نوامبر ۱۸۵۲ تکفیر شد». پس از شکست انقلاب‌های ۱۸۴۸، "مانیفست" به ورطه گمنامی افتاد، که در طول دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ هم در آن باقی ماند. هابسبام می‌گوید که در نوامبر ۱۸۵۰ "مانیفست" «برای مارکس به اندازه کافی کمیاب به نظر می‌رسید که فکر کند ارزش چاپ بخش سوم [...] در آخرین شماره مجله [کوتاه مدت] او در لندن را دارد». در طول دو دهه آینده تنها چند نسخه جدید
را دارد». در طول دو دهه آینده تنها چند نسخه جدید منتشر شد؛ اینها عبارتند از ترجمه (غیرمجاز و گاهی نادرست) ۱۸۶۹ روسی توسط میخائیل باکونین در ژنو و یک نسخه ۱۸۶۶ در برلین - اولین بار که "مانیفست" در آلمان منتشر می‌شد. طبق نظر هابسبام: «در اواسط دهه ۱۸۶۰، تقریباً هیچ چیزی که مارکس در گذشته نوشته بود، دیگر در چاپ نبود». با این حال، جان کاول استپنی در اوت/سپتامبر ۱۸۶۹ همزمان با کنگره بازل، یک نسخه کوتاه را در مجله "Social Economist" منتشر کرد. فراز، ۱۸۷۲–۱۹۱۷. در اوایل دهه ۱۸۷۰، دوباره بخت به سوی "مانیفست" و
در اوایل دهه ۱۸۷۰، دوباره بخت به سوی "مانیفست" و نویسنده‌هایش برگشت. هابسبام سه علت را برای این اتفاق مطرح می‌کند. اولین علت نقشی بود که مارکس به عنوان رهبر در انجمن بین‌المللی کارگران (معروف به انترناسیونال اول) بازی می‌کرد. علت دوم این بود که مارکس به دلیل دفاع از کمون پاریس ۱۸۷۱ که در کتاب "جنگ داخلی در فرانسه" به روشنی بیان شده، نزد سوسیالیست‌ها جایگاه ویژه‌ای کسب کرده بود و به همان میزان نزد مقامات بدنام شده بود. علت آخر، و شاید مهم‌ترین علت محبوبیت "مانیفست"، محاکمهٔ رهبران حزب سوسیال دموکرات آلمان
محاکمهٔ رهبران حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) به جرم خیانت بود. طی جلسات دادگاه، دادستان‌ها مانیفست را با صدای بلند به عنوان سند می‌خواندند. این بدین معنی بود که جزوه می‌توانست به‌طور قانونی در آلمان منتشر شود؛ بنابراین در سال ۱۸۷۲، مارکس و انگلس با عجله یک نسخهٔ جدید به زبان آلمانی منتشر کردند و در مقدمهٔ آن توضیح دادند که طی ۲۵ سالی که از اولین انتشار این اثر گذشته، برخی از بخش‌های آن منسوخ شده‌است. در این نسخه همچنین برای اولین بار، عنوان اثر به "مانیفست کمونیست" ("Das Kommunistische Manifest") اختصار
کمونیست" ("Das Kommunistische Manifest") اختصار یافت و بستری شد تا نویسنده‌ها، نسخه‌های بعدی را بر پایهٔ آن منتشر کردند. بین سال‌های ۱۸۷۱ و ۱۸۷۳ "مانیفست" در بیش از ۹ نسخه به شش زبان منتشر شد. در سال ۱۸۷۲، این اثر برای اولین بار در آمریکا، طی چند قسمت در هفته‌نامهٔ "Woodhull &amp; Claflin's Weekly" منتشر شد. با این حال، تا اواسط دهه ۱۸۷۰، "مانیفست کمونیست" تنها اثر مارکس و انگلس باقی ماند که تا حدی شناخته می‌شد. طی چهل سال بعدی، همان‌طور که احزاب سوسیال دموکرات در سراسر اروپا و دیگر نقاط جهان ظهور
دموکرات در سراسر اروپا و دیگر نقاط جهان ظهور می‌کردند، "مانیفست" هم در کنار آنها در صدها نسخه و در سی زبان مختلف انتشار یافت. مارکس و انگلس مقدمهٔ جدیدی برای نسخه روسی سال ۱۸۸۲ نوشتند که توسط گئورگی پلخانف در ژنو ترجمه شد. در این مقدمه در مورد اینکه آیا روسیه می‌تواند بدون واسطه به جامعه‌ای کمونیستی تبدیل شود یا مانند کشورهای اروپایی باید ابتدا سرمایه‌داری را تجربه کند بحث شد. بعد از مرگ مارکس در سال ۱۸۸۳، انگلس به تنهایی مقدمه‌ای برای پنج نسخه‌ای که در میان سال‌های ۱۸۸۸ و ۱۸۹۳ منتشر شدند نوشت. در این
میان سال‌های ۱۸۸۸ و ۱۸۹۳ منتشر شدند نوشت. در این میان، نسخهٔ انگلیسی سال ۱۸۸۸ هم قرار دارد که توسط ساموئل مور ترجمه شد و انگلس آن را تأیید کرد و بر سراسر آن حاشیه نوشت. این نسخه از آن زمان به عنوان نسخهٔ معیار انگلیسی شناخته می‌شود. در «کمربند مرکزی اروپا»، از روسیه در شرق تا فرانسه در غرب، مانیفست کمونیست بیشترین اثرگذاری را از لحاظ تعداد نسخه‌های چاپ شده داشت. در مقایسه، این جزوه تأثیر کمی در جنوب و جنوب غربی اروپا داشت و حضور آن در اروپای شمالی نیز در حد متوسط بود. بیرون از اروپا، ترجمه‌های چینی و ژاپنی
متوسط بود. بیرون از اروپا، ترجمه‌های چینی و ژاپنی و همین‌طور ترجمهٔ اسپانیایی در آمریکای جنوبی منتشر شدند. این گسترش جغرافیایی نابرابر در محبوبیت "مانیفست"، نمایانگر توسعهٔ جنبش‌های سوسیالیستی در منطقه‌ای خاص و همین‌طور محبوبیت سوسیالیسم مارکسیستی در مناطق مختلف بود. همواره ارتباط مستقیمی میان قدرت احزاب سوسیال دموکرات و محبوبیت مانیفست وجود نداشت. برای مثال، حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD)، سالیانه تنها چند هزار کپی از "مانیفست" را منتشر می‌کرد، حال آنکه تیراژ "برنامه ارفورت" به چند صد هزار می‌رسید. علاوه
"برنامه ارفورت" به چند صد هزار می‌رسید. علاوه بر این، احزاب سوسیال دموکرات توده-محورِ انترناسیونال دوم نیازی نداشتند تا اعضای رده‌پایین خود را از لحاظ نظری مسلط کنند. متون مارکسیستی مانند "مانیفست" و "سرمایه" عمدتاً توسط نظریه‌پردازان حزب خوانده می‌شدند. از سوی دیگر، گروه‌های نظامی کوچک و متعهد و فرقه‌های مارکسیستی در غرب به دانش نظری خود می‌بالیدند. هابسبام می‌گوید: «جوی وجود داشت که در آن 'می‌شد صراحت یک رفیق را همواره بر حسب تعداد ارجاعات او به مانیفست اندازه‌گیری کرد'». همه‌گیری، ۱۹۱۷ تاکنون. به دنبال
کرد'». همه‌گیری، ۱۹۱۷ تاکنون. به دنبال انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ که به قدرت رسیدن بلشویک‌ها به رهبری ولادیمیر لنین در روسیه منجر شد، اولین دولت سوسیالیستی جهان صریحاً در امتداد جبهه‌های مارکسیستی شکل گرفت. اتحاد شوروی، که روسیه بلشویک جزئی از آن می‌شد، یک نظام تک‌حزبی تحت حاکمیت حزب کمونیست اتحاد شوروی (CPSU) بود. برخلاف همتایان توده محور آنها در انترناسیونال دوم، حزب کمونیست شوروی و دیگر احزاب لنینیست مانند آن در انترناسیونال سوم، از اعضایشان انتظار داشتند آثار کلاسیک مارکس، انگلس و لنین را بدانند. علاوه بر این
مارکس، انگلس و لنین را بدانند. علاوه بر این از رهبران حزب انتظار می‌رفت که خط مشی تصمیمات خود را بر پایه ایدئولوژی مارکسیسم-لنینیسم تطبیق دهند؛ بنابراین خواندن آثاری مانند "مانیفست" برای اعضای حزب ضروری بود. بر همین اساس، انتشار گسترده آثار مارکس و انگلس تبدیل به یک هدف سیاسی مهم شد. با پشتیبانی یک دولت مستقل، حزب کمونیست منابع نسبتاً بی پایانی برای این هدف در اختیار داشت. آثار مارکس، انگلس و لنین در مقیاسی بسیار گسترده منتشر می‌شدند و نسخه‌های ارزان آثارشان به چندین زبان در سرتاسر دنیا موجود بود. این
به چندین زبان در سرتاسر دنیا موجود بود. این آثار، شامل نسخه‌های کوتاه‌تر یا نسخه‌های فشرده مانند نسخه‌های گوناگون "منتخب آثار" مارکس و انگلس یا "مجموعه آثار"شان بودند. این اتفاقات سرنوشت "مانیفست" را به شیوه‌های متفاوت مورد تأثیر قرار داد. نخست در خصوص رواج، در سال ۱۹۳۲ احزاب کمونیست آمریکا و بریتانیا صدها هزار نسخهٔ چاپی از یک نسخهٔ ارزان را برای «احتمالاً بزرگ‌ترین نسخه انبوه چاپ شده به انگلیسی»، چاپ کردند. ثانیاً، اثر، وارد برنامه درسی علوم سیاسی در دانشگاه‌ها شد که بعد از جنگ جهانی اول حتی بیشتر رایج
شد که بعد از جنگ جهانی اول حتی بیشتر رایج شد. برای سالگرد صد سالگی آن در ۱۹۴۸، انتشار آن دیگر تنها مختص به مارکسیست‌ها و دانشگاهیان نبود؛ ناشران عمومی نیز مانیفست را در تیراژ بالا چاپ می‌کردند. طبق اذعان اریک هابسبام: «به‌طور خلاصه مانیفست دیگر فقط یک مقاله کلاسیک مارکسیستی نبود، بلکه به سادگی تبدیل به یک اثر کلاسیک سیاسی شده بود.» حتی پس از فروپاشی بلوک شوروی در دههّ ۱۹۹۰، "مانیفست کمونیست" همه گیر باقی ماند؛ هابسبام می‌گوید که «در کشورهای فاقد سانسور، مطمئناً کسی که در نزدیکی یک کتابفروشی خوب است و
مطمئناً کسی که در نزدیکی یک کتابفروشی خوب است و مسلماً کسی که به یک کتابخانه خوب دسترسی دارد، حتی بدون در نظر گرفتن اینترنت، می‌تواند به آن دسترسی داشته باشد». سالگرد ۱۵۰ سالگی "مانیفست"، بار دیگر سیلی از توجهات در مطبوعات و دانشگاه‌ها و همچنین نسخه‌های جدیدی از کتاب، حاوی جستارهایی به قلم چندی از دانشگاهیان را به ارمغان آورد. یکی از نسخه‌های جدید، "مانیفست کمونیست: یک نسخه مدرن" به قلم ورسو بود، که یک منتقد در مجله "London Review of Books" آن را به عنوان «نسخه‌ای شیک و روبان قرمز پیچیده شده از کار» تحسین
شیک و روبان قرمز پیچیده شده از کار» تحسین کرد؛ «[مانیفست] به شکل یادگاری مطبوع و یک شیء کلکسیونی نفیس طراحی شده‌است. در منهتن، یک فروشگاه برجسته در خیابان پنجم، نسخه‌های چاپی این نسخه برگزیده جدید را به دست مانکن‌های ویترین مغازه قرار داده و در ژست‌های وسوسه انگیز و دکلته مد روز نمایش داده می‌شود». میراث. عده‌ای از نویسندگان در اواخر قرن بیستم و قرن بیست و یکم دربارهٔ تداوم موضوعیت "مانیفست کمونیست" اظهار نظر کرده‌اند. ، در شماره‌ای ویژه از سالنامه ' به مناسبت یادبود سالگرد ۱۵۰ سالگی "مانیفست"، ادعا کرد که
یادبود سالگرد ۱۵۰ سالگی "مانیفست"، ادعا کرد که این «نافذترین متنی است که در قرن نوزدهم نوشته شده». جان رینز، استاد دانشگاه، در سال ۲۰۰۲ اشاره کرد: «در زمانه ما، انقلاب سرمایه‌داری به دوردست‌ترین نقاط کره زمین رسیده‌است. ابزار پول موجب ایجاد معجزهٔ بازار جهانی جدید و مراکز خرید فراگیر شده‌است. "مانیفست کمونیست" که بیش از یکصد و پنجاه سال پیش نوشته شده‌است را بخوانید و خواهید دید که مارکس همه این‌ها را پیش‌بینی کرده بود». در سال ۲۰۰۳، مارکسیست انگلیسی کریس هارمن اعلام کرد: «هنوز هم نثر آن، همین‌طور که از
هارمن اعلام کرد: «هنوز هم نثر آن، همین‌طور که از حقایق جامعه و این که از کجا آمده‌است و به کجا می‌رود پرده برمی‌دارد، جذّاب و گیرا است. هنوز هم، بهتر از اقتصاددانان و جامعه‌شناسان جریان اصلی، قادر به توضیح جنگ‌های پی در پی و بحران تکراری اقتصادی، گرسنگی صدها میلیون نفر از یک سو و 'تولید بیش از حد' از سوی دیگر است. بعضی قسمت‌های آن را می‌توان با متون متأخر دربارهٔ جهانی شدن برابر دانست». آلکس کالینیکوس، سردبیر مجله ' در سال ۲۰۱۰ نوشت: «این حقیقتاً مانیفستی برای قرن بیست و یکم است». اندرو ندر روزنامه‌نگار
برای قرن بیست و یکم است». اندرو ندر روزنامه‌نگار ""، به "مانیفست کمونیست، چاپ ۲۰۱۲" با مقدمه اریک هابسبام به عنوان بخشی از بازاندیشی ایده‌های چپ‌گرا یاد کرد که از آن جمله می‌توان به انتشار کتاب پرفروش اثر و مستند اثر نیز اشاره کرد. در مقابل، منتقدانی همچون مارکسیست تجدیدنظرطلب و سوسیالیست اصلاح‌طلب ادوارد برنشتاین، بین مارکسیسم «نابالغ» اولیه -چنان‌که در "مانیفست کمونیست" نوشته مارکس و انگلس جوان تجسم می‌یابد- که او به خاطر تمایلات خشونت‌آمیز و بلانکیستی با آن مخالف بود، و مارکسیسم «بالغ» متأخر که مورد
با آن مخالف بود، و مارکسیسم «بالغ» متأخر که مورد حمایتش بود، تمایز قائل می‌شدند. این صورت اخیر، به اذعان این نکته توسط مارکس در سال‌های بعد اشاره دارد که می‌توان از طرق صلح‌آمیز و به کمک اصلاحات قانونی در جوامع دموکراتیک به سوسیالیسم دست یافت. برنشتاین اظهار کرد که طبقهٔ عظیم و همگن کارگر که "مانیفست کمونیست" داعیه دار آن بود وجود ندارد، و بر خلاف ادعای ظهور اکثریتی از کارگران، طبقه متوسط، نه تنها مطابق پیش‌بینی مارکس در حال ناپدید شدن نیست، بلکه در محیط سرمایه‌داری در حال رشد است. برنشتاین معتقد بود که
سرمایه‌داری در حال رشد است. برنشتاین معتقد بود که طبقه کارگر همگن نیست، بلکه به خاطر تقسیمات و جناح‌های درونی‌اش، از جمله اتحادیه‌های کارگری سوسیالیستی و غیر سوسیالیستی، ناهمگن است. خود مارکس بعدها در اثر خود "تئوری‌های ارزش اضافی" (۱۸۶۳) تصدیق کرد که طبقه متوسط در حال ناپدید شدن نیست. گمنامی اثر اخیر بدان معنی است که اعتراف مارکس به این اشتباه شهرت کافی ندارد. جورج بویر "مانیفست" را به عنوان «یک اثر تاریخی، سندی از سال‌هایی که به دههٔ 'گرسنه' ۱۸۴۰ شهرت یافت»، توصیف کرد. بسیاری توجه را به آن بخش از
یافت»، توصیف کرد. بسیاری توجه را به آن بخش از "مانیفست" جلب کرده‌اند که به تمسخر حماقت روستایی می‌پردازد: «بورژوازی [...] همه ملت‌ها را [...] رهسپار تمدن می‌کند [...] شهرهای فراوانی را ایجاد کرده‌است [...] و بنابراین بخش قابل توجهی از جمعیت را از حماقت زندگی روستایی نجات داده‌است». با این حال همان‌طور که اریک هابسبام اشاره کرد: تأثیرپذیری. دامنه مارکس و انگلس وسیع بود، از سوسیالیسم فرانسوی، و اقتصاد سیاسی انگلیسی و اسکاتلندی تا فلسفه ایده‌آل‌گرای آلمانی که هم از آن الهام گرفته و هم نسبت به آن واکنش نشان
هم از آن الهام گرفته و هم نسبت به آن واکنش نشان دادند. "مانیفست کمونیست" از ادبیات نیز تأثیر پذیرفته‌است. ژاک دریدا در اثر خود، ": دولت و دِین، امر سوگ و بین‌الملل جدید"، از نمایش‌نامه تراژیک ویلیام شکسپیر، "هملت"، به عنوان چارچوبی برای مباحثه دربارهٔ تاریخچه بین‌الملل استفاده می‌کند و در خلال آن، به تأثیر اثر شکسپیر بر نوشته مارکس و انگلس می‌پردازد. کریستوفر ان. وارن در جستار «هم‌پیمانان بزرگ: اشباح میلتون و عدالت بین‌الملل جمهوری‌خواه میان شکسپیر و مارکس»، تأثیر قابل توجه جان میلتون، شاعر انگلیسی، بر
تأثیر قابل توجه جان میلتون، شاعر انگلیسی، بر آثار مارکس و انگلس را مطرح می‌کند. مورّخان عادات مطالعه در قرن نوزدهم نیز تأیید کرده‌اند که مارکس و انگلس احتمالاً کتاب‌های این نویسندگان را خوانده‌اند و معروف است که مارکس به خصوص عاشق شکسپیر بوده‌است. وارن اذعان می‌کند که میلتون، تأثیری عمیق بر "مانیفست کمونیست" داشته: «با نگاهی به گذشته و عصر میلتون، مارکس متوجه دیالکتیکی تاریخی شد که اساس آن ملهم از آزادی مطبوعات، جمهوری‌خواهی و انقلاب در پیوستی نزدیک بود». وارن ادامه می‌دهد که جمهوری‌خواهی میلتون، به شکل
وارن ادامه می‌دهد که جمهوری‌خواهی میلتون، به شکل «پُلی سودمند، خواه دور از انتظار» به مارکس و انگلس، که در تلاش برای تشکیل یک ائتلاف انقلابی بین‌المللی بودند، یاری رسانده‌است. ترجمه به فارسی. کتاب "مانیفست حزب کمونیست" تاکنون چندین بار توسط مترجمان مختلفی به زبان فارسی ترجمه شده و توسط ناشران مختلفی به چاپ رسیده‌است.
استله سر. دره استله‌سر که رودخانه آن موسوم به تلخ رود است در شرق دماوند و منتهی‌الیه دره یخار قرار دارد. دره استله با آبی گل آلود، حاصل از ذوب یخچال یخار دماوند، دره‌ای با شیب‌های تند و مراتع وسیع است.چشمه آب معدنی «استله»، قله «منار»، دره«یخار» و جبهه شرقی قله دماوند از مهم‌ترین نقاط دیدنی دره تلخ رود است. رودخانهٔ هزار در جنوب قلعه دماوند قرار دارد.با اینکه دماوند، مهم‌ترین کوه ایران، در این منطقه قرار دارد، اما سالانه هزاران طبیعت گرد برای استفاده از آب گرم لاریجان و دامنه‌های سرسبز البرز مرکزی به این
گرم لاریجان و دامنه‌های سرسبز البرز مرکزی به این منطقه سفر می‌کنند. منابع. ماهنامه صاعقه(نشریه بین‌المللی فارسی و انگلیسی)
مردم آلمانی یک گروه قومی هستند که فرهنگی مشترک دارند و به زبان آلمانی سخن می‌گویند. در آلمان بین شهروندان آلمان (Bundesdeutsche) و مردم با تبار آلمانی (Deutschstämmige) تفاوت قائل می‌شوند. از نظر تاریخی نیز در گذشته بین آلمانی‌های امپراتوری آلمان (۱۸۷۱–۱۹۱۸) (Reichsdeutsche) و آلمانی‌تبارها (Volksdeutsche) در کل تفاوت قائل می‌شدند. از میان نزدیک ۱۰۰ میلیون سخنور زبان آلمانی در جهان حدود ۶۶ تا ۷۵ میلیون نفر خود را آلمانی به‌شمار می‌آورند. همچنین نزدیک به ۸۰ میلیون آلمانی‌تبار، عمدتاً در کشورهای ایالات متحده،
آلمانی‌تبار، عمدتاً در کشورهای ایالات متحده، کانادا، روسیه، فرانسه، لهستان و … هستند که زبان مادریشان آلمانی نیست. در نتیجه تعداد کل آلمانی‌ها در جهان بسته به تعریف (سخنگویان مادری، آلمانی‌تبارهای دورگه یا چندرگه) بین ۶۶ تا ۱۶۰ میلیون است. در آمریکا بر اساس آمار سال ۲۰۰۰ حدود ۴۳ میلیون (۱۵ درصد) خود را آمریکایی‌آلمانی می‌دانستند. ایالت داکوتای شمالی و داکوتای جنوبی در ایالات متحده آمریکا بیشترین آلمانی‌تبار را در خود جای داده است. هرچند که درصد جمعیت آمریکایی‌آلمانی‌ها در سدهٔ گذشته کاهش یافته است، همچنان
در سدهٔ گذشته کاهش یافته است، همچنان بزرگ‌ترین گروه قومی آمریکا هستند. همچنین بر اساس آمار سال ۲۰۰۶ در آمریکا، حدود ۵۱ میلیون نفر خود را دارای‌تبار آلمانی می‌دانستند.
إعتِدالِین یا بَرابَران ، یعنی دو روز در سال که خورشید "درست وسط آسمان" قرار دارد و شب و روز با هم مساوی‌اند. بنابراین، برابران به دو روز خاص در سال گفته می‌شود که در آن‌ها طول روز و شب تقریباً برابر است. این اتفاق دو بار در سال می‌افتد: اعتدال بهاری (حدود ۲۰ یا ۲۱ مارس): آغاز فصل بهار در نیم‌کره شمالی و آغاز پاییز در نیم‌کره جنوبی. اعتدال پاییزی (حدود ۲۲ یا ۲۳ سپتامبر): آغاز پاییز در نیم‌کره شمالی و آغاز بهار در نیم‌کره جنوبی. در این روزها، خورشید درست بالای استوا قرار می‌گیرد و به همین دلیل نور خورشید به
استوا قرار می‌گیرد و به همین دلیل نور خورشید به دو نیم‌کره زمین تقریباً به‌طور مساوی می‌تابد. به‌همین‌دلیل، طول روز و شب در بیشتر نقاط کره زمین تقریباً یکی است. به تعریفی دیگر، اعتدالین در اخترشناسی به لحظه‌ای گفته می‌شود که خورشید از دید ناظر زمینی بر روی دایرةالبروج از صفحه استوای سماوی می‌گذرد که این پدیده در هر سال شمسی دو بار رخ می‌دهد. یکی با میل شمالی خورشید در آغاز فروردین‌ماه (اعتدال بهاری) و دیگری با میل جنوبی آن در آغاز مهرماه (اعتدال پاییزی) رخ می‌دهد. گردش زمین به دور خورشید در هر سال باعث
رخ می‌دهد. گردش زمین به دور خورشید در هر سال باعث می‌شود تا ناظر زمینی تصور کند خورشید روی یک مدار دایره ای که با مدار استوای زمین ۲۳٫۵ درجه اختلاف دارد، در آسمان جابجا می‌شود. در این میان چهار نقطه از مدار حرکت ظاهری خورشید بسیار مهم می‌شود. دو نقطه اعتدال بهاری و پاییزی که محل تلاقی مدار حرکت ظاهری خورشید (دایرةالبروج) با دایره استوای سماوی است و دو نقطه انقلاب تابستانی و زمستانی که به نظر می‌رسد خورشید بیشترین زاویه نسبت به استوای سماوی پیدا می‌کند. برابران در دو نیمکره شمالی و جنوبی زمین از جهت زمانی
در دو نیمکره شمالی و جنوبی زمین از جهت زمانی دقیقاً بالعکس می‌باشند؛ یعنی اعتدال بهاری و فصل بهارِ نیمکره شمالی، اعتدال پاییزی و فصل پاییزِ نیمکره جنوبی است و بالعکس. اعتدال بهاری. برابران بهاری آغاز بهار نجومی در نیم‌کره شمالی است. جشن باستانی نوروز از لحظه اعتدال بهاری (به اصطلاح قرارگرفتن خورشید در نقطه اول حمل) در نیم‌کره شمالی شروع می‌شود و در ایران به لحظه تحویل سال معروف است. در ۲۱ مارس سال ۱۹۷۱ او تانت دبیرکل سازمان ملل متحد روزی را که اعتدال بهاری در آن رخ می‌دهد روز زمین نام نهاد و از آن پس
در آن رخ می‌دهد روز زمین نام نهاد و از آن پس سازمان ملل و بسیاری از کشورها این روز را جشن می‌گیرند و سعی در گسترش آگاهی در مورد لزوم حفظ محیط زیست در زمین می‌کنند. اعتدال پاییزی. اعتدال پائیزی در نیم‌کره شمالی هم‌زمان با آغاز فصل پائیز است. کلیات. با مشاهدهٔ منظم طلوع خورشید، انسان‌ها دریافتند که خورشید در افق بین دو نقطهٔ دورترینِ طلوع ظاهر می‌شود و در نهایت نقطهٔ میانی میان آن دو را شناسایی کردند. بعدها مشخص شد که این رویداد در روزی رخ می‌دهد که طول روز و شب تقریباً برابر است. در نیم‌کره شمالی، «اعتدال
و شب تقریباً برابر است. در نیم‌کره شمالی، «اعتدال بهاری» (در ماه مارس) در بسیاری از فرهنگ‌ها آغاز فصل بهار را نشان می‌دهد و در تقویم‌هایی مانند گاه‌شماری آشوری، گاه‌شماری هندو و گاه‌شماری ایرانی، آغاز سال نو به‌شمار می‌رود (نوروز). در مقابل، «اعتدال پاییزی» (سپتامبر) آغاز فصل پاییز را نشان می‌دهد. تقویم‌های یونان باستان نیز سال نو را یا از اعتدال بهاری یا پاییزی آغاز می‌کردند و برخی نیز از انقلاب‌های خورشیدی. سازوکار آنتیکیترا نیز اعتدال‌ها و انقلاب‌ها را پیش‌بینی می‌کرد. اعتدالین تنها زمان‌هایی هستند که
پیش‌بینی می‌کرد. اعتدالین تنها زمان‌هایی هستند که در آن‌ها مرز شب و روز (سایه‌مرز) دقیقاً عمود بر استوا قرار می‌گیرد. به همین دلیل، دو نیم‌کره زمین به‌طور مساوی نور خورشید دریافت می‌کنند. همچنین در این زمان‌ها، خورشید برای ناظر در یکی از قطب‌های زمین طلوع و در قطب دیگر غروب می‌کند. برای مدتی کوتاه (حدود چهار روز)، هر دو قطب شمال و جنوب در روشنایی قرار دارند. مثلاً در سال ۲۰۲۱، طلوع در قطب شمال در ۱۸ مارس ساعت ۰۷:۰۹ (یوتی‌سی) و غروب در قطب جنوب در ۲۲ مارس ساعت ۱۳:۰۸ بوده است. همچنین طلوع در قطب جنوب در ۲۰
۱۳:۰۸ بوده است. همچنین طلوع در قطب جنوب در ۲۰ سپتامبر ساعت ۱۶:۰۸ و غروب در قطب شمال در ۲۴ سپتامبر ساعت ۲۲:۳۰ رخ داده است. به‌عبارت دیگر، تنها در زمان اعتدالین است که نقطه زیرخورشیدی روی استوا قرار دارد؛ یعنی خورشید دقیقاً در بالای سر ناظر واقع بر خط استوا دیده می‌شود. این نقطه در اعتدال مارس به‌سمت شمال حرکت می‌کند و در اعتدال سپتامبر به‌سمت جنوب. تاریخ. ژولیوس سزار هنگام بنیان‌گذاری گاه‌شماری ژولیوسی در سال ۴۵ پیش از میلاد، ۲۵ مارس را به‌عنوان روز اعتدال بهاری تعیین کرد؛ این روز پیش‌تر نیز در گاه‌شماری
بهاری تعیین کرد؛ این روز پیش‌تر نیز در گاه‌شماری ایرانی و هندی روز آغاز سال بود. اما از آنجا که سال ژولیوسی به‌طور متوسط حدود ۱۱٫۳ دقیقه از سال اعتدالی بلندتر بود، تقویم به‌مرور از اعتدال فاصله گرفت. در نتیجه، تا سال ۳۰۰ میلادی اعتدال بهاری به حدود ۲۱ مارس منتقل شد و تا دههٔ ۱۵۸۰ این تاریخ به ۱۱ مارس عقب رفت. این اختلاف موجب شد پاپ گرگوری سیزدهم گاه‌شماری گریگوری را تدوین کند تا مطابق مصوبات شورای نیقیه در سال ۳۲۵ میلادی، تاریخ عید پاک دوباره هماهنگ با اعتدال بهاری شود. این کار با کاهش تعداد سال‌های کبیسه
بهاری شود. این کار با کاهش تعداد سال‌های کبیسه از ۱۰۰ به ۹۷ در هر ۴۰۰ سال صورت گرفت. با این‌حال، هنوز هم در زمان و تاریخ دقیق اعتدال بهاری نوسانی حدود ±۲۷ ساعت وجود دارد که عمدتاً به‌دلیل ساختار توزیع کبیسه‌ها در تقویم است (نگاه کنید به ). تاریخ‌های امروزی. تاریخ دقیق اعتدال‌ها در طول چرخهٔ سال کبیسه به‌تدریج تغییر می‌کند، چون مدت سال گریگوری کاملاً با مدت گردش زمین به دور خورشید همخوانی ندارد. تنها پس از گذشت یک چرخهٔ ۴۰۰ سالهٔ کامل، فصل‌ها در همان زمان‌های قبلی تکرار می‌شوند. در قرن بیست‌ویکم، زودترین
قبلی تکرار می‌شوند. در قرن بیست‌ویکم، زودترین اعتدال مارس در ۱۹ مارس ۲۰۹۶ و دیرترین آن در ۲۱ مارس ۲۰۰۳ رخ می‌دهد. زودترین اعتدال سپتامبر نیز در ۲۱ سپتامبر ۲۰۹۶ و دیرترین آن در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۳ اتفاق افتاده است. نام‌ها. اعتدال بهاری و اعتدال پاییزی: این نام‌ها تاریخی، جهانی و همچنان رایج‌ترین اصطلاحات برای اشاره به اعتدالین هستند، اما ممکن است در نیم‌کره جنوبی موجب سردرگمی شوند، چرا که در آن‌جا «اعتدال بهاری» با آغاز پاییز همراه است و بالعکس. معادل‌های انگلیسی «spring equinox» و «autumn equinox» نیز
انگلیسی «spring equinox» و «autumn equinox» نیز مبهم‌اند، چون ناظر باید بداند منظور کدام نیم‌کره است. در نیم‌کره جنوبی، استفاده از واژهٔ «اعتدال بهاری» برای اعتدال سپتامبر رایج‌تر شده است. اعتدال مارس و اعتدال سپتامبر: این اصطلاحات به ماه‌هایی اشاره دارند که اعتدالین در آن‌ها روی می‌دهند و در نتیجه، نسبت به نیم‌کره ابهام ندارند. بااین‌حال، در همهٔ فرهنگ‌ها کاربرد ندارند، چون در تقویم‌هایی مانند تقویم اسلامی یا تقویم عبری که بر پایهٔ خورشید نیستند، اعتدالین در ماه‌های مشخصی قرار نمی‌گیرند. اعتدال شمال‌رو و
در ماه‌های مشخصی قرار نمی‌گیرند. اعتدال شمال‌رو و جنوب‌رو: این اصطلاحات بر پایهٔ جهت حرکت ظاهری خورشید انتخاب شده‌اند. «اعتدال شمال‌رو» در مارس زمانی است که خورشید از جنوب به شمال استوا می‌گذرد و «اعتدال جنوب‌رو» در سپتامبر زمانی است که خورشید از شمال به جنوب استوا حرکت می‌کند. این نام‌ها برای دیگر سیارات نیز کاربرد دقیق دارند، اما به‌ندرت استفاده می‌شوند. نقطه اول برج حمل و نقطه اول برج میزان: این نام‌ها به نشانه‌های منطقه‌البروج اشاره دارند که خورشید در هنگام اعتدال وارد آن‌ها می‌شود. اما به‌دلیل پیش‌روی
اعتدال وارد آن‌ها می‌شود. اما به‌دلیل پیش‌روی اعتدالین، این نقاط اکنون در صورت‌های فلکی ماهی و دوشیزه قرار گرفته‌اند. طول شبانه‌روز در زمان اعتدالین. در روز اعتدال، مرکز خورشید تقریباً به‌مدت مساوی بالای افق و زیر افق باقی می‌ماند، بنابراین شب و روز تقریباً برابرند. البته به‌دلیل تعریف خاص «طلوع» و «غروب»، روز در واقع کمی طولانی‌تر از شب است. دلایل این تفاوت به شرح زیر است: ۱. خورشید از دید زمین به‌صورت یک دیسک دیده می‌شود، نه یک نقطهٔ نورانی؛ بنابراین حتی زمانی که مرکز خورشید زیر افق است، لبهٔ بالایی آن
زمانی که مرکز خورشید زیر افق است، لبهٔ بالایی آن می‌تواند دیده شود. طلوع زمانی ثبت می‌شود که این لبهٔ بالایی از افق شرقی نمایان شود. ۲. شکست نور جوی باعث می‌شود نور خورشید از افق بالاتر به‌نظر برسد و زودتر دیده شود. در محاسبه‌های استاندارد، شکست نور جوی حدود ۳۴ دقیقهٔ قوسی و نیم‌قطر ظاهری خورشید حدود ۱۶ دقیقهٔ قوسی در نظر گرفته می‌شود. این دو اثر با هم باعث می‌شوند زمانی‌که لبهٔ بالایی خورشید روی افق دیده می‌شود، مرکز آن حدود ۵۰ دقیقهٔ قوسی زیر افق باشد. این عوامل باعث می‌شوند روز در استوا حدود ۱۴ دقیقه