payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جانوران" پینک فلوید توسط راجر واترز داده شد، وی برپایهٔ رمان معروف جورج اورول به نام "مزرعه حیوانات" این آلبوم را ایجاد کرد و قشرهای مختلف جامعه را به‌طور ناشناس در سه سطح معرفی می‌کند: "سگ‌های جنگجو"، "خوک‌های ظالم و مستبد" و "گوسفندهای بی‌فکر". در رمان "مزرعه حیوانات" تمرکز اصلی روی استالینیسم است؛ اما در این آلبوم راجر واترز نظام سرمایه‌داری را نقد می‌کند و در طی آلبوم این گوسفندان هستند که در نهایت بر سگ‌ها برتری می‌یابند. این آلبوم از توسعهٔ مجموعه آهنگ‌های منتشر نشدهٔ قبلی به یک مفهوم یکدست ایجاد
آهنگ‌های منتشر نشدهٔ قبلی به یک مفهوم یکدست ایجاد شده‌است که از قول گلن پاوی، نویسندهٔ کتاب "پژواک‌ها:تاریخچهٔ کاملی از پینک فلوید"، توصیف آشکاری از فساد و فروپاشی اخلاقی و اجتماعی جامعه‌است که در آن وضعیت انسان به وضعیت جانوران تشبیه می‌شود. به غیر از نقد از وضعیت جامعه، این آلبوم به جنبش پانک راک نیز واکنش نشان می‌دهد که در آن مقطع به عنوان یک بیان پوچ‌گرا در برابر وضعیت‌های اجتماعی سیاسی غالب در جامعه، و همچنین یک واکنش به خودخشنودی و نوستالژی عمومی که بر موسیقی راک ظاهر شده بود، سر بلند کرده بود. از
بر موسیقی راک ظاهر شده بود، سر بلند کرده بود. از این رو پینک فلوید یک هدف واضح و در تیررس موسیقی‌دانان پانک بود، نمونه‌ای از این دست موسیقیدانان جانی روتن بود؛ کسی که بر روی تیشرت پینک فلوید جملهٔ «از پینک فلوید متنفرم» را نوشته بود. با این حال نوازندهٔ درامز گروه، نیک میسن، از جنبش پانک راک استقبال کرد و به آن‌ها خوش‌آمد گفت و آن را یادآور روزهایی می‌دانست که پینک فلوید به صورت زیرزمینی فعالیت می‌کرد، از همان‌جایی که پینک فلوید رشد کرده بود. میسن در سال ۱۹۷۷ و در دومین آلبوم گروه پانک راک دامند در
سال ۱۹۷۷ و در دومین آلبوم گروه پانک راک دامند در "بریتانیا رو" به عنوان تهیه‌کننده همکاری کرد. مارک بلیک در کتاب ۲۰۰۸ خود با نام "خلسه دلپذیر"؛ آهنگ «"سگ‌ها"» را شاملِ یک سِری از بهترین کارهای دیوید گیلمور می‌داند، او معتقد است که گرچه گیلمور در تنها آهنگ آلبوم به عنوان خواننده اصلی حضور دارد؛ امّا خوانندگی او «انفجاری» است. گیلمور در یک مصاحبه در سال ۲۰۰۸ گفته بود که نود درصد آهنگ «"سگ‌ها"» به او تعلق دارد و چون این آهنگ تقریباً نیمی از آلبوم را تشکیل می‌دهد از این رو مشارکت خود در آلبوم را ناچیز نمی‌دید.
از این رو مشارکت خود در آلبوم را ناچیز نمی‌دید. در این آهنگ ریچارد رایت هم مشارکت قابل ذکری دارد، وی از صداهای سینث‌سایزر که مانند آن در آلبوم "کاش اینجا بودی" استفاده شده بود، بهره جست. آهنگ «"خوک‌ها (سه خوک جورواجور)"» از لحاظ شنیداری مانند آهنگ «"دودی بگیر"» است؛ قطعه‌ای سرتاسر بلوزی که گیلمور در این آهنگ بیس نیز می‌نوازد. آهنگ «"خوک‌ها (سه خوک جورواجور)"» به صورت صریح خلقیات مری وایت‌هاوس، از فعالان اجتماعی انگلیسی، را مورد هدف قرار می‌دهد و او در متن آهنگ؛ همراه با چیزهای دیگر؛ به یک موش تشبیه می‌شود
همراه با چیزهای دیگر؛ به یک موش تشبیه می‌شود که به خانه‌اش می‌نازد. آهنگ «"گوسفند"» شامل یک ویرایش تغییریافته از کتاب مزمور ۲۳ است که این تغییر؛ در ادامهٔ جملهٔ «خداوند چوپان من است» بدین صورت می‌آید: «او مرا بر قلاب‌های بلند آویزان می‌کند، مرا به کتلت گوشت گوسفند تبدیل می‌کند». با جلوتر رفتن آهنگ، گوسفندها برمی‌خیزند و سگ‌ها را می‌کشند؛ اما بعد از آن به خانه‌های خودشان برمی‌گردند. با وجود خشم در سه آهنگ دیگر؛ آلبوم با بخش دوم آهنگ «"خوک‌های بال‌دار"»، یک ترانهٔ عاشقانه همراه با اندکی از امید، به پایان
ترانهٔ عاشقانه همراه با اندکی از امید، به پایان می‌رسد که از روابط عاشقانه میان واترز و دوست‌دخترش الهام می‌گیرد. مراحل ضبط. بمانند آلبوم قبل گروه، "کاش اینجا بودی"، در این آلبوم نیز از برایان هامفریس به عنوان مهندس صوت استفاده شد. ضبط آلبوم طی ماه‌های آوریل تا دسامبر ۱۹۷۶ در بریتانیا رو انجام شد و تا اوایل ۱۹۷۷ نیز مراحل ضبط ادامه داشت. دو آهنگ «"Raving and Drooling"» و «"You've Got to Be Crazy"» که گروه به صورت زنده در تورهای ۱۹۷۴ خود اجرا می‌کرد و برای آلبوم "کاش اینجا بودی" درنظرگرفته شده بودند؛ به
آلبوم "کاش اینجا بودی" درنظرگرفته شده بودند؛ به ترتیب با نام‌های «"گوسفند"» و «"سگ‌ها"» در این آلبوم به چشم می‌خورند. این دو آهنگ برای تناسب با مفهومِ جدیدی که پایه‌ریزی شده بود، مورد بازبینی قرار گرفتند و با طرح‌ریزی واترز برای آلبومِ جدید؛ آهنگ «"خوک‌ها (سه خوک جورواجور)"» مابین این دو آهنگ قرار گرفت. به غیر از آهنگ «"سگ‌ها"» که با همکاری واترز و گیلمور ساخته شد، باقی آهنگ‌ها توسط واترز سروده و ساخته شده‌است. آهنگ «"خوک‌های بال‌دار"» به دو بخش تقسیم شد و از آنجایی که حق‌امتیازها برمبنای تعداد آهنگ‌ها
و از آنجایی که حق‌امتیازها برمبنای تعداد آهنگ‌ها درنظرگرفته می‌شد؛ واترز در نیمهٔ اول آلبوم نیز سهم بیشتری نسبت به گیلمور داشت، این در حالی است که بیشتر طرف اول آلبوم را؛ آهنگ «"سگ‌ها"» پر می‌کند. آهنگ «"خوک‌های بال‌دار"» اشاره‌هایی به زندگی خصوصی واترز و دلبستگی‌های عاشقانهٔ جدید او و کارولاین آنه کریستی (کسی که بعداً با راک اسکالی مدیر گرتفول دد ازدواج کرد). گیلمور در این دوره بیشتر به تولد اولین فرزندش معطوف بود و در مسیر حرکت آلبوم؛ کمتر مشارکت کرد. رایت و میسن نیز برخلاف آلبوم قبلی؛ مشارکت کمتری در
و میسن نیز برخلاف آلبوم قبلی؛ مشارکت کمتری در آلبوم "جانوران" داشتند، و "جانوران" نخستین آلبوم پینک فلوید بود که نام ریچارد رایت به عنوان ترانه‌سرا در آن دیده نمی‌شود. گروه برای تورهای آینده؛ استخدام یک نوازنده گیتار دیگر را مورد بحث قرار داده بود. از این رو اسنوی وایت به استودیو دعوت شد. واترز و میسن یکی از سولوهای کامل‌شده توسط گیلمور را سهواً پاک کرده بودند، از وایت خواستند که یک سولو برای آهنگ «"خوک‌های بال‌دار"» ضبط کنند. هرچند که این اجرای وایت در عرضهٔ آلبوم در قالب وینیل کنارگذاشته شد؛ اما در
عرضهٔ آلبوم در قالب وینیل کنارگذاشته شد؛ اما در ویرایش نوار ۸آهنگی قرار گرفت. وایت بعداً در تورها نیز با گروه به اجرا می‌پرداخت. میسن به یاد می‌آورد که دورهٔ ضبط آلبوم "جانوران" نسبت به آلبوم "کاش اینجا بودی" برای او لذت‌بخش‌تر بوده‌است. جلد آلبوم. با کامل‌شدن آلبوم، کار بر روی طراحی جلد آلبوم آغاز شد. گروه طراحی هیپنُسیس، طراح جلد آلبوم‌های قبل گروه، سه پیشنهاد برای طرح جلدِ آلبوم ارائه کرده بود، یکی از این پیشنهادها این بود که یک بچهٔ کوچک وارد اتاق‌خواب پدر و مادر خود می‌شود تا به رابطهٔ جنسی میان آن‌ها
و مادر خود می‌شود تا به رابطهٔ جنسی میان آن‌ها پی ببرد: «مقاربت جنسی مانند جانوران!» مفهوم نهایی برای طرح جلد که قدری غیرمعمول بود؛ توسط واترز طراحی شده بود که در زمانی که او نزدیک کلافم کامن زندگی می‌کرد و به‌طور مرتب از کنار نیروگاه بترسی، که در آن زمان به پایان عمر مفید خود نزدیک می‌شد، رفت‌وآمد می‌کرد. یک نما از این نیروگاه برای طرح جلد انتخاب شد. گروه به شرکت آلمانی، بالون فابریک، و هنرمند استرالیایی، جفری شاو، سفارش داد تا یک بالن خوک مانند (شناخته می‌شود به عنوان "Algie") به طول ۳۰ فوت (۹٫۱ متر) را
به عنوان "Algie") به طول ۳۰ فوت (۹٫۱ متر) را ایجاد کنند. بالون با گاز هلیم پر از باد شده بود و در ۲ دسامبر جهت مانور، به مکانِ مورد نظر آورده شد. صفی از افراد آموزش‌دیده و حرفه‌ای هم آماده بودند تا بالن از دستشان در نرود. شرایط جوّی مناسب نبود و کار در آن روز انجام نشد و مدیر پینک فلوید، استیو ارورک، از رزرو این افراد برای روز بعد غفلت کرده بود. بالون از مهارگاه رها و از دیدگان نیز محو گشت. سرانجام بالون در زمین یک کشاورز اهل کنت فرود آمد که به نظر خشمگین هم می‌آمد، زیرا موجب ترس گاو او شده بود.
خشمگین هم می‌آمد، زیرا موجب ترس گاو او شده بود. تصویربرداری از بالون در روز سوم نیز ادامه یافت، اما عکس‌های قبلی‌تر از نیروگاه بهتر به نظر می‌رسید و در نهایت تصویری از یک خوک روی یکی از آن عکس‌ها منطبق شد. در فیلم کوتاهی که توسط دنی بویل برای مراسم المپیک ۲۰۱۲ لندن ساخته شده بود، در قسمت‌هایی از آن یک خوک شناور بر بالای نیروگاه بترسی قابل مشاهده‌است. انتشار و بازخورد. آلبوم در ۲۳ ژانویه ۱۹۷۷ در بریتانیا؛ و در ۱۲ فوریه نیز در ایالات متحده منتشر شد. در بریتانیا به جایگاه دوم رسید و در ایالت متحده نیز به
به جایگاه دوم رسید و در ایالت متحده نیز به جایگاهی بهتر از سوم نرسید. آلبوم دو روز بعد از اعلام کپیتال ردیو نسبت به "د پینک فلوید استوری" و یک کنفرانس خبری که دو روز پیش‌تر برگزار شده بود؛ انتشار یافت. پس ار انتشار، منتقدین به بررسی آلبوم پرداختند. ان‌ام‌ئی آلبوم را افراطی، بی‌گذشت و بی‌رحم و شمایل‌شکن مطلق می‌دانست. کارل دالاس، منتقد "ملودی میکر"، آلبوم را «چشش عذاب‌آور حقایق در رسانه در چند سال اخیر دانست، به شکل فزاینده‌ای خواب‌آور…» توصیف کرد. فرانک رز از رولینگ استون آلبوم پینک فلوید در این سال را
رز از رولینگ استون آلبوم پینک فلوید در این سال را طعنه‌امیز و غم‌افزا می‌دید و پیامشان را هم خسته‌کننده و بی‌معنی می‌پنداشت؛ در مجموع هم آلبوم را نامطلوب ارزیابی کرد. نیک میسن در سال ۲۰۰۴ در کتاب خودزندگی‌نامه خود "" می‌گوید این آلبوم خشونت بسیار بیشتری نسبت به کارهای پیشین پینک فلوید دارد. او می‌گوید: «ممکن است این ویژگی به دلیل شرایط کاری شبیه به کارگری درون استدیو به وجود آمده باشد». او آلبوم را یک‌جور واکنش ناخودآگاه به اتهام‌هایی از سوی سبک پانک راک می‌دید که گروه‌هایی مانند پینک فلوید را با لقب
می‌دید که گروه‌هایی مانند پینک فلوید را با لقب «دایناسور راک» خطاب می‌کردند. آلبوم "جانوران" گواهی چهاربار پلاتین را از آرآی‌اِی‌اِی دریافت کرده‌است. انتشار مجدد. در ابتدا آلبوم توسط هاروست رکوردز در بریتانیا، و توسط کلمبیا رکوردز در ایالات متحده منتشر شد. "جانوران" سال ۱۹۸۵ در بریتانیا و ۱۹۸۷ در ایالات متحده در قالب لوح فشرده منتشر شد. در سال ۱۹۹۴، آلبوم به صورت لوح فشردهٔ رمسترشدهٔ دیجیتالی و با طرح جلدی جدید بازانتشار یافت، همچنین نسخه‌ای محدود و رمستر شده در قالب وینیل در سال ۱۹۹۷ منتشر شد؛ نسخه‌ای از
در قالب وینیل در سال ۱۹۹۷ منتشر شد؛ نسخه‌ای از آلبوم در همان سال و در سالگرد انتشارِ آلبوم در ایالات متحده عرضه شد و به دنبال آن در سال ۲۰۰۰ نیز؛ آلبوم توسط کپیتال رکوردز دوباره منتشر شد. آلبوم در مجموعه‌های جعبه‌ای "بدرخش"، "آهان، راستی" و "اکتشاف" نیز قرار گرفته‌است. تور. این آلبوم، موضوعِ اصلی "تورهای بشخصه" شده بود. تور/کنسرتی که همان روزِ انتشارِ آلبوم در دورتموند آغاز شده بود. برگزاری این تور، ماه فوریه در اروپا، ماه مارس در بریتانیا، مدت سه هفته در ایالات متحده (آوریل و می) و سه هفتهٔ دیگر نیز در
ایالات متحده (آوریل و می) و سه هفتهٔ دیگر نیز در ماه‌های ژوئن و ژوئیه در ایالات متحده ادامه یافت. در هنگام اجراهای گروه خوک‌های بادکنکی بر فراز جمعیت به حالت شناور به حرکت درآورده می‌شدند و برای اجراهای دیگر نیز با خوک‌های بدلی (اما قابل انفجار) جایگزین می‌شدند. برای تورهای این آلبوم، دو نوازندهٔ فصلی؛ با نام‌های اسنوی وایت و دیک پری به گروه اضافه شدند. اما در این دوره روابط میان اعضای گروه شوریده شده بود. واترز به تنهایی خود را به مکان اجرا می‌رساند و به محض اینکه اجرای گروه به سر می‌رسید، صحنه را ترک
محض اینکه اجرای گروه به سر می‌رسید، صحنه را ترک می‌کرد. رایت هم در یک زمان به انگلستان عزیمت کرد و تهدید کرد که از گروه جدا می‌شود. ظرفیت سالن‌ها نیز برای گروه یک مسئله بود، مسئولین برگزاری ادعا می‌کردند که به میزانِ ۶۷۰۰۰ نفر در ورزشگاه سلجر فیلد فروش داشته‌اند، اما واترز و اُروک به این رقم مشکوک بودند. آن‌ها یک وکیل، عکاس و بالگرد را استخدام کرده، و فهمیده بودند که تعداد حضار ۹۵۰۰۰ نفر بوده و یک کمبود مالی به ارزش دلار وجود دارد. پایان این تور به مرحله‌ای کم ارزش برای گیلمور تبدیل شده بود. او گمان می‌برد
کم ارزش برای گیلمور تبدیل شده بود. او گمان می‌برد که تمام موفقیت‌هایی که به دنبالش بودند را بدست آورده‌اند و چیز دیگری در جلویشان وجود ندارد که بخواهند به آن بنگرند. در ژوئیه ۱۹۷۷ - روز آخر در ورزشگاه المپیک مونترآل - گروهی از هواداران پر سروصدا و هیجان‌زده که در ردیف اول حضار جا گرفته بودند؛ واترز را خشمگین کردند و وضع را بجایی کشاندند که واترز به صورت یکی از آن‌ها آب دهان پرت کرد. واترز از اجرا در استادیوم‌ها با تعداد حضار زیاد دپرس شده بود و از آن‌سو گیلمور نیز اجرا در سالن‌های کوچک‌تر که گروه قبل اجرا
نیز اجرا در سالن‌های کوچک‌تر که گروه قبل اجرا می‌کرد امتناع می‌کرد. واترز بعدها با باب ارزین از حس بیگانگی‌اش در این تور سخن گفت و اینکه چگونه او گاهی‌اوقات احساسی شبیه به ایجاد یک دیوار برای جداکردن خود از حضار را داشته‌است. ماجرای پرتاب آب‌دهان بعدها پایه‌گذار مفهوم جدیدی شد و با آن مفهوم یکی از موفق‌ترین آلبوم‌های گروه با نام "دیوار" شکل گرفت.
فضولی نام ششمین آلبوم از گروه موسیقی پراگرسیو راک بریتانیایی، پینک فلوید، است. این آلبوم در سی‌ام اکتبر سال ۱۹۷۱ توسط هاروست رکوردز عرضه شد. "فضولی" مابین اوت تا ژانویه ۱۹۷۱ در حالی به مرحله تولید رسید که گروه دارای تعهد به برگزاری تعدادی تور و کنسرت بود. مراحل ضبط آلبوم در چند استودیو مختلف پیرامون لندن مانند استودیوهای ابی رود و مورگان انجام گرفت. گروه در ابتدا برای این آلبوم هیچ آهنگ ذخیرهٔ از قبل ضبط‌شده یا ایدهٔ روشنی نداشت و در ساخت آهنگ‌ها دست به تجربه‌های صوتی زد که این عمل آن‌ها در آهنگ برجستهٔ
صوتی زد که این عمل آن‌ها در آهنگ برجستهٔ آلبوم، «پژواک‌ها»، بیشتر نمود پیدا می‌کند. اگرچه بیشتر آلبوم‌های بعدی پینک فلوید؛ بواسطهٔ شعرهای عمدتاً سروده شده توسط راجر واترز؛ دارای یک تم واحد است، اما این آلبوم چه در شعر و چه در موسیقی نوعی کوشش گروهی به‌شمار می‌رود که تمامی اعضای گروه در آن مشارکت دارند. طرح روی جلد آلبوم بمانند بیشتر آلبوم‌های پینک فلوید؛ توسط گروه طراحی هیپ‌نسیس خلق شده، این در حالی است که سازندگان طرح جلد از جمله استورم تورجرسن چندان از این کار خود راضی نیستند. آلبوم پس از عرضه نقدهای
این کار خود راضی نیستند. آلبوم پس از عرضه نقدهای عموماً مثبتی را دریافت کرد و در بریتانیا تا جایگاه ۳ بالا آمد، اما در ایالات متحده آمریکا به جایگاهی بهتر از ۷۰ نرسید. آلبوم توسط آرآی‌اِی‌اِی گواهینامه طلایی را دریافت کرد. ضبط آلبوم. گروه پس از بازگشت ازیک‌سری تورهایی که برای آلبوم "مادر قلب‌اتمی" در آمریکا و انگلیس برگزار کرده بود، به لندن و ابی رود استودیوز بازگشت و بر روی قطعات جدید آغاز به کار کرد. در آن زمان ابی‌رود استودیوز تنها دارای ضبط‌کننده‌های ۸-تِرَکی بود، و برای پینک فلوید که نیاز به افزایش
۸-تِرَکی بود، و برای پینک فلوید که نیاز به افزایش تکنیک‌های فنی برای پروژه خود داشت این میزان ناکافی بود. گروه بهترین تلاش‌های خود شامل ابتدای آهنگِ «پژواک‌ها» را به ضبط‌کننده‌های ۱۶-ترکی در استودیوهای کوچکتری در لندن (با نام‌های اِی‌آی‌آر و مورگان) منتقل کرد و کار با امکانات انعطاف‌پذیرتری از سرگرفته شد. جلسه‌های ضبط در ابی‌رود و ای‌آی‌آر استودیوز عمدتاً توسط دو مهندس صدا با نام‌های جان لکی و پیتر باون صورت پذیرفت، در این زمان راجر واترز و راب بلک نیز به وظایف مهندسی و سایر کارهای جزئی در مرگان استودیوز
وظایف مهندسی و سایر کارهای جزئی در مرگان استودیوز (در وست همستید) رسیدگی می‌کردند. نبود یک تم اصلی در این پروژه موجب شد که اعضای گروه شیوه‌های تجربی گوناگونی را در جهت برانگیختن خلاقیتشان به کار گیرند. یکی از این تجربه‌ها بدین صورت بود که اعضای گروه هرکدام در یک مسیر جداگانه و بدون اینکه بداند اعضای دیگر چه کاری می‌کند، به نواختن می‌پرداختند. سرعت اجرا هم کاملاً تصادفی بود و این در حالی بود که گروه پیرامون ساختار کورد و حالت‌های مشخصی می‌نواخت، مثلاً مشخص بود دو دقیقه نخست باید عاشقانه و در دو دقیقهٔ بعدتر
دو دقیقه نخست باید عاشقانه و در دو دقیقهٔ بعدتر باید سریع‌تر نوازندگی کنند. هریک از این قسمت‌ها ضبط و نام‌گذاری شد؛ اما عمدتاً غیرقابل تولید بودند. پس از چند هفته آهنگ‌های کامل‌نشده‌ای ایجاد شد. جان لکی سابقه همکاری در آلبوم‌هایی از رینگو استار و جرج هریسون را داشت و به عنوان متصدی امور ضبط در آلبوم "فضولی" به کار گرفته‌شده بود، تا حدی هم استخدام او به دلیل تمایلاتش به کار در ساعت‌های اولیه صبح بود. جلسه‌های کاری پینک فلوید اغلب در غروب آغاز می‌شد و تا اوایل صبح روز بعد ادامه می‌یافت. «در آن دوره هیچ چیز
صبح روز بعد ادامه می‌یافت. «در آن دوره هیچ چیز تمام نمی‌شد. با هیچ شرکتی قرارداد ضبطی بسته نشده بود و اغلب فقط مدیر ناشر گروه بود که با مقداری بطری شراب و ماری‌جوانا ظاهر می‌شد.» گروه در این دوره تمایل داشت که وقتش را مدتی روی صداهای ساده یا یک ریف گیتار ویژه بگذارد. آن‌ها همچنین در این میان چند روز را در استودیوهای ای‌آی‌آر؛ برای ایجاد موسیقی با استفاده از اشیای خانگی سپری کردند، یک پروژه‌ای که بعدها مابین دو آلبوم "کاش اینجا بودی" و "نیمه تاریک ماه" بازیابی شد. به دنبال آن تجربه‌های ابتدایی — که
بازیابی شد. به دنبال آن تجربه‌های ابتدایی — که «"Nothings"» نامیده می‌شد — گروه «"Son of Nothings"» را گسترش داد و آن هم با «"Return of the Son of Nothings"» که عنوان آلبوم در زمان ساخت بود، ادامه یافت. یکی از این کارهای ابتدایی؛ درگیر استفاده در پیانوی ریچارد رایت شد. رایت یک تک نُت را به واسطهٔ یک بلندگوی لسلی عبور داد که منجر به تولید یک صدای پینگِ زیرِ دریا-مانند شد. گروه تلاش کرده بود که این پینگ را دوباره ایجاد کند، اما تلاش‌ها برای این کار ناموفق بود و در نهایت از نسخهٔ دموی آن در آنچه بعدها
بود و در نهایت از نسخهٔ دموی آن در آنچه بعدها می‌خواست «پژواک‌ها» نامیده شود استفاده کرد. بیشتر این دوره در استودیوهای ای‌آی‌آر انجام گرفت. با ترکیب این قطعه به همراه گیتار زدن دیوید گیلمور، گروه می‌توانست بر روی گسترش و جلو بردن آهنگ به همراه افکت‌های صوتی نابهنگام و اتفاقی مانند صدایی که گیلمور به‌طور اتفاقی از وا وا پدال خود کشف کرده بود، کار کند. برخلاف "مادر قلب اتمی"، قابلیت‌های استودیوی آهنگِ چندقسمتی جدید؛ آن‌ها را قادر می‌ساخت که به جای اجرای آهنگ در یک مرحله، آن آهنگ را در صحنه‌های نمایش ایجاد
در یک مرحله، آن آهنگ را در صحنه‌های نمایش ایجاد کنند. این قطعهٔ ۲۳ دقیقه‌ای سرانجام تمام نیمهٔ دوم آلبوم را به خود اختصاص داد. آهنگ «یه روز از این روزها» پیرامون یک بیس‌لاین با ریتم تکراری توسعه داده شده که توسط راجر واترز نوشته شده بود. این بیس‌لاین توسط واترز و گیلمور با دو گیتار بیس اجرا شد. جمله‌ای که نیک میسن در میانه‌های آهنگ می‌گوید: «یه روز از این روزها تورو به قطعه‌های کوچکی تکه‌تکه می‌کنم» با سرعت دوبرابر ضبط شده و دوباره با سرعت معمولی پخش و ضبط شد. فضولی در دوره‌ای ضبط شد که گروه دارای الزامات
شد. فضولی در دوره‌ای ضبط شد که گروه دارای الزامات قراردادی برای برگزاری تور بود و از این رو؛ این تولید در یک دوره زمانی قابل توجه گسترده شده بود. گروه در نیمهٔ اول آوریل به ضبط می‌پرداخت اما در نیمهٔ دوم ماه و پیش از اینکه به جلسه‌های ضبط بازگردد به اجرا در دانکاستر و نوریچ می‌رفت. در ماه مه آن‌ها زمان خود را به جلسه‌های ضبط در ابی رود، و تمرین‌ها و کنسرت‌های لندن و ناتینگ‌هام و چند شهر دیگر تقسیم کردند. ژوئن و ژوئیه را گروه عمدتاً در سالن‌های سراسر اروپا به اجرا پرداخت. در ماه اوت گروه به مشرق زمین و
به اجرا پرداخت. در ماه اوت گروه به مشرق زمین و استرالیا رفت، در سپتامبر در اروپا به اجرا پرداخت و در اکتبر تا نوامبر نیز به برگزاری اجرا در ایالات متحده پرداخت. در دورهٔ مشابه گروه آلبوم گردآوری‌شدهٔ "یادگاره‌ها" را منتشر کرد که شامل کارهای ابتدایی از گروه بود. یک میکس چهاربعدی (چهارصدایی) هم از آلبوم در استودیوی کاماند در ۲۱ و ۲۶ سپتامبر تهیه شده بود که همچنان پخش‌نشده باقی مانده‌است. موسیقی‌سازی. اگرچه از لحاظ موسیقی، آلبوم فضولی دارای حالت‌های مختلفی است اما نسبت به آلبوم پیشین گروه در ۱۹۷۰، "مادر قلب
اما نسبت به آلبوم پیشین گروه در ۱۹۷۰، "مادر قلب اتمی"، منسجم‌تر است. قطعهٔ بی‌کلام و نسبتاً بلند آهنگ «یه روز از این روزها» با آهنگ «بالشی از باد» دنبال می‌شود که ریتم آرام آهنگ، آن را از باقی آهنگ‌ها متمایز می‌کند و جزو معدود ترانه‌های عاشقانهٔ پینک فلوید نیز به‌شمار می‌رود. این دو آهنگ به اثرهای صوتی صدای باد به یک‌دیگر پیوند داده می‌شوند که از این اثرات صوتی باد در آلبوم "کاش اینجا بودی" نیز استفاده شده‌است. عنوان آهنگ «بالشی از بادها» از بازی «ماژونگ» گرفته شده‌است که میسن و واترز به همراه همسرانشان در
شده‌است که میسن و واترز به همراه همسرانشان در جنوب فرانسه بازی می‌کردند. ترانه «نترس» (برابر فوتبالی‌اش «نیرومند و پرابهت») شامل یک ضبط بیرون‌استودیویی از سرود هواداران باشگاه فوتبال لیورپول که با نام «تو هیچ‌گاه تنها قدم نخواهی زد» شناخته می‌شود، است که به آهنگ «سن تروپز» محو می‌شود. «سن تروپز» یک آهنگ پاپ/جَز است که توسط واترز نوشته شده‌است و از سفری که گروه در سال ۱۹۷۰ به فرانسه داشت تأثیر گرفته‌شده‌است. پینک فلوید در این آلبوم کار نادری را انجام داد و برای آهنگ «سیموس»، از یک سگ برای خوانندگی در آهنگ
برای آهنگ «سیموس»، از یک سگ برای خوانندگی در آهنگ استفاده کرد. (سگ به استیو مریات تعلق داشت. دیوید گیلمور نیز در این آهنگ به خواندن می‌پردازد. از «سیموس» در نظرسنجی‌ها، همواره به عنوان بدترین ترانه‌ای که توسط پینک فلوید ساخته شده یاد می‌شود، با این حال گروه بعدها نیز از صدای جانوران در آلبوم‌های خود مانند: "جانوران" استفاده کرد. آخرین ترانهٔ این آلبوم «پژواک‌ها» نام دارد که زمان آن ۲۳ دقیقه بوده و برای نخستین بار در ۲۲ آوریل ۱۹۷۱ در نوریچ به اجرا درآمد، گروه برای ساخت این آهنگ شش ماه در سه استودیوی ابی
گروه برای ساخت این آهنگ شش ماه در سه استودیوی ابی رود، ای‌آی‌آر و مرگان وقت گذاشت و تقریباً بیشتر مراحل ضبط آن در استودیوهای ای‌آی‌آر انجام شد و در ژوئیه ۱۹۷۱ به اتمام رسید. عنوان «پژواک‌ها» به یکی از آلبوم‌های گردآوری شده پینک فلوید با نام "" نیز داده شده که آهنگ «پژواک‌ها» با ویرایش‌های سراسری که بر رویش اعمال شد؛ با هفت دقیقه کمتر نسبت به نسخهٔ اصلی‌اش در این آلبوم گردآوری شده قرار گرفت. برخی قطعات نیز در هنگان تولید آلبوم ساخته شده بودند که در آلبوم قرار نگرفتند، یکی از آن‌ها بعدها با نام «اختلال ذهنی»
نگرفتند، یکی از آن‌ها بعدها با نام «اختلال ذهنی» در آلبوم "نیمه تاریک ماه" قرار گرفت. جلد آلبوم. طرح اولیه که استورم تورجرسن برای طرح جلد داده بود نمایی بسته از نشینِ یک انتر بود که گروه این را رد کرد و هنگامی که در تور ژاپن بود با تلفن بین‌المللی با تورجرسن تماس گرفتند و در عوض گفتند که به جای طرح مذکور می‌خواهند از یک «گوش در زیر آب» استفاده بشود. عکس روی جلد توسط با داولینگ عکاسی شد و یک گوش را در زیر آب نشان می‌داد که در آن امواج صدا به شکل امواج روی آب نشان داده می‌شدند. تورجرسن بعدها عنوان کرد که
آب نشان داده می‌شدند. تورجرسن بعدها عنوان کرد که علاقه‌اش به جلد آلبوم "فضولی" نسبت به آلبوم‌های دیگر پینک فلوید در پایین‌ترین حد قرار دارد: «بنظرم "فضولی" آلبوم بهتری نسبت به طرح جلد اون هست». آبری پاول (همکار تورجرسن) نیز از این طرح جلد نفرت داشت و به نظر او این طرح جلد از روی تردید انجام شده و عدالت در مورد آن برقرار نشده. جلد آلبوم در حالت تمام باز شامل یک عکس از چهار عضو گروه است که بعد از این تا سال ۱۹۸۷ و آلبوم "لغزش آنی در عقل" تصویری از اعضای گروه در آلبوم قرار نمی‌گیرد. تاریخچه پخش. آلبوم "فضولی"
آلبوم قرار نمی‌گیرد. تاریخچه پخش. آلبوم "فضولی" در ۳۰ اکتبر ۱۹۷۱ در آمریکا و ۱۳ نوامبر در بریتانیا منتشر شد. هرچند که شعر آهنگ «بالشی از باد» را نقد کرد: «واژهٔ «Behold» دیگه هرگز نباید از فیلتر اونا عبور کنه، اما این قطعاً یک بهبود هست، ی گام کوچک برای بشریت و یک گام بزرگ برای پینک فلوید». دارلی ایزلی از بی‌بی‌سی در یک بررسی گذشته‌نگرانه‌ای که از آلبوم داشت آن را با آلبوم "مادر قلب اتمی" مقایسه کرد و معتقد بود با آنکه گروه تنها کمی بیشتر از یک سال "فضولی" را نسبت به آن آلبوم منتشر کرده اما: «این دوباره
را نسبت به آن آلبوم منتشر کرده اما: «این دوباره مثل همون آلبوم قبلی هست… فقط خیلی بیشتر و بیشترتر صداهای بهتر داره و صداهای شلوغ پلوغی که در آلبوم قبل وجود داشت خیلی کمتر شده». وی همچنین آهنگ «پژواک‌ها» را کامل دانست و آن را نمونهٔ درستی از هرچیز در پراگرسیو راک بیان کرد:دلنشین، هوشمندانه و گیرا. راب شفیلد، منتقد موسیقی از "رولینگ استون آلبوم گاید" به آلبوم ۳٬۵ ستاره از ۵ ستاره داد و عنوان کرد که: «"فضولی" نوع موسیقی بلوغ‌یافته از فلوید را در قطعهٔ ۲۳ دقیقه‌ای «پژواک‌ها» شناساند». منتقد "آل‌میوزیک" نوشت که
«پژواک‌ها» شناساند». منتقد "آل‌میوزیک" نوشت که آلبوم بیشتر زمانش را با ترکیب‌های صوتی و ساخت‌های کشیده‌شده سپری کرد و بیشتر قطعهٔ «پژواک‌ها» در خور توجه است. همچنین از نظر این منتقد؛ اگر پینک فلوید در ساختار و ترکیب ماهرانه عمل نمی‌کرد، هیچی نبود و "فضولی" را یکی از برترین گشت و گذارهای پینک فلوید در داخل جزئیات کوچک در نظر گرفت و آلبوم را قوی‌ترین ضبط پینک فلوید مابین جدایی برت و انتشار نیمه تاریک ماه می‌دانست.
اتاق گاز به مکانی گفته می‌شود که برای اعدام انسان یا حیوان، وی را در آن قرار می‌دهند و به کمک گازهای سمی یا گاز های کشنده او را می‌کشند. اتاق‌های گاز در سال‌های ۱۹۲۰ در آمریکا روشی برای اجرای حکم محکومین به مرگ بود. اتاق‌های گاز در کرهٔ شمالی همچنان مورد استفاده است. آمریکا. از سال ۱۹۷۶ یازده اجرای حکم مرگ با اتاق گاز در ۴ ایالت آمریکا (آریزونا، کالیفرنیا، مریلند و میسوری) صورت گرفته و محکومین بین آمپول هوا و اتاق گاز حق انتخاب داشتند. جی جان اولین آمریکایی است که در ۸ فوریه ۱۹۲۴ در ایالت نوادا به مرگ با
است که در ۸ فوریه ۱۹۲۴ در ایالت نوادا به مرگ با اتاق گاز محکوم شد و آخرین نفر والتر لاگراند است که تابعیت آلمانی داشت و در ۴ مارس ۱۹۹۹ باز هم در ایالت نوادا اعدام شد. کرهٔ شمالی. زمانی که کون هایوک که خود از نگهبانان کمپ ۲۲ بود و به کره جنوبی پناهنده شد و شهادت دیگر زندانیانی که موفق به فرار شده بودند پرده از وجود اتاقهای گاز در اردوگاه‌های کار اجباری کره شمالی برداشت. هایوک که خود در سالهای ۱۹۹۰ در این کمپ که در مرز با روسیه واقع شده نگهبان بود شاهد آزمایش سلاحهای شیمیایی بر روی مردان، زنان و کودکان در
سلاحهای شیمیایی بر روی مردان، زنان و کودکان در اتاقهای بسته گاز بود. او می‌گوید به من آموخته بودند که اینها دشمن خلق و شایسته مرگ به این روش هستند. هایوک اضافه می‌کند که دستور اجرای این آزمایشها مکتوب بود و وقتی یکی از زندانیان موفق شد آن را برباید و از کشور خارج کند وجود این اتاقها تأیید شد. می‌شود تخمین زد که در این کمپ بین ۱۵٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ نفر با این روش به قتل رسیده باشند. با وجود شواهد و مدارک انکار ناپذیر پیونگ یانگ وجود چنین اتاقهای مرگی را انکار می‌کند و بیم آن می‌رود که جامعه بین‌المللی برای از
و بیم آن می‌رود که جامعه بین‌المللی برای از سرگیری مذاکرات هسته‌ای با کشور تاریک دنیا چشم بر وجود چنین کمپهایی ببندد.
خفگی با گاز نجیب گونه‌ای آسفیکسی ناشی از تنفس گازهای نجیب به جای اکسیژن یا در نبود اکسیژن است. گازهای تشکیل‌دهنده جو زمین همچون نیتروژن که خود گونه‌ای از گازهای نجیب به‌شمار می‌آید، برای ادامه حیات موجود زنده ضروری هستند. نمونه‌هایی از گازهای نجیب که سبب مرگ تصادفی یا خودخواسته افراد شده‌اند عبارتند از آرگون، هلیم، نیتروژن و رادون. «گاز نجیب» به این معنی است که این گونه از گازها هیچ اثر سمی یا بیهوش‌کننده جانبی نداشته و بر روی قلب و هموگلوبین اثر نمی‌گذارند و تنها سبب کاهش شدید اکسیژن موجود در سلول‌ها و در
و تنها سبب کاهش شدید اکسیژن موجود در سلول‌ها و در نتیجه مرگ موجود زنده می‌شوند. طبق گزارش سازمان ایمنی مواد شیمیایی ایالات متحده آمریکا در انسان‌ها «کم‌بود اکسیژن در هوای مورد تنفس نتایج سریع و جدی در پی خواهد داشت که یکی از مهم‌ترین آن‌ها بیهوشی تنها با یک یا دوبار دم و بازدم است. در این حالت، بدن هیچ‌گونه نشانه هشدار همچون درد را حس نمی‌کند؛ چراکه مغز متوجه کم‌بود اکسیژن نخواهد شد.» در آمریکا به تنهایی ۸۰ تن از ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲ بر اثر تنفس نیتروژن جان خود را از دست داده‌اند. خطرات کار با گازهای نجیب همچون