payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تجهیزات و امکانات. این آزادراه در سال ۱۳۹۱ به دوربین‌های ثبت تخلف هوشمند پلیس راهور فراجا مجهز شد. همچنین با آغاز سال ۱۳۹۸، پرداخت عوارض جاده‌ای این آزادراه در سرتاسر مسیر به جز در کنارگذر غرب اصفهان فقط به صورت هوشمند و الکترونیکی صورت می‌گیرد. توسعه آزادراه. طبق طرح‌های ارائه شده از سوی شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حمل‌ونقل کشور، قرار است توسعه این آزادراه از نطنز آغاز شده و با عبور از شهرهای اردکان، یزد، سیرجان و تونل میرزایی به بندرعباس و نهایتاً به بندر شهید رجایی برسد. قطعه بندرعباس-بندر شهید رجایی
شهید رجایی برسد. قطعه بندرعباس-بندر شهید رجایی هم‌اکنون با ۳۲ کیلومتر طول در دست بهره‌برداری است و قطعات دیگر در دست مطالعه هستند.
دارن آرونوفسکی (زاده ۱۲ فوریه ۱۹۶۹) کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است. او به ساخت فیلم‌های درام روان‌شناسانه که مضامین فراواقع‌گرا دارند، شهرت دارد. زندگی حرفه‌ای. دارن آرونوفسکی تحصیلات خود را در دانشگاه هاروارد و کنسرواتوار ای.اف.آی (وابسته به انستیتو فیلم آمریکا) با دو رشته فیلم‌سازی زنده و نظریه فیلم پویانمایی به اتمام رساند. همان‌جا بود که او با همکار طولانی مدتش، متیو لیباتیک آشنا شد. او جوایز متعددی بعد از عرضه فیلمِ پایان‌نامه‌اش به نام «جارو کردن سوپرمارکت»، با حضور شان گولت به دست
«جارو کردن سوپرمارکت»، با حضور شان گولت به دست آورد و همان فیلم زمینه حضور او در دور نهایی جشنواره ملی جوایز آکادمی دانش آموزان را فراهم کرد. آرونوفسکی که در رشته فیلم‌سازی و انسان‌شناسی اجتماعی در دانشگاه هاروارد و بنیاد فیلم آمریکا تحصیل کرده‌است، در سال ۱۹۹۷ اولین فیلم بلند خود به نام "پی" را نویسندگی و کارگردانی کرد که این فیلم بازی شان گولت و بودجه کم ۶۰ هزار دلاری به مبلغ ۱ میلیون دلار به آرتیسان اینترتیمنت فروخته شد و ۳ میلیون دلار فروش گیشه داشت. در سال ۱۹۹۸ آرونوفسکی برای این فیلم برنده جایزه
در سال ۱۹۹۸ آرونوفسکی برای این فیلم برنده جایزه کارگردانی از جشنواره فیلم ساندنس و همچنین به عنوان بهترین فیلمنامه اول جایزه ایندیپندنت اسپیریت را برد. او در سال ۲۰۰۰ فیلم بعدی خود، "مرثیه‌ای بر یک رؤیا" را ساخت که آن فیلمنامه آن را بر اساس رمانی اثر هابرت سلبی به همین نام نوشت. این درام روانشناسانه مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و الن برستین برای ایفای نقش اصلی این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد. آرونوفسکی پس از نویسندگی یک فیلم ترسناک جنگ جهانی به نام "در زیر"، در سال ۲۰۰۶ سومین فیلمش
جهانی به نام "در زیر"، در سال ۲۰۰۶ سومین فیلمش "چشمه" را ساخت که یک فیلم علمی-تخیلی و فانتزی رمانتیک بود. این فیلم نقدهای متفاوتی را دریافت کرد و با وجود فروش کم در گیشه طرفداران فرقه‌ای پیدا کرد. فیلم "کشتی‌گیر" او در ۲۰۰۸ با استقبال منتقدان و موفقیت در فروش گیشه روبرو شد و ستارگان این فیلم میکی رورک و ماریسا تورمی هر دو نامزد جوایز اسکار شدند. در سال ۲۰۱۰ درام روانشناسانه او "قوی سیاه" با استقبال منتقدان و تحسین گسترده مواجه شد و ناتالی پورتمن ستاره این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اصلی زن
فیلم برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اصلی زن شد. آرونوفسکی برای ساخت این فیلم نامزد جایزه بهترین کارگردانی جوایز گلدن گلوب شد و نیز جایزه انجمن کارگردانان آمریکا را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۴ فیلم "نوح" او با بیشترین فروش در میان فیلم‌هایش در باکس آفیس همراه شد. آخرین فیلم منتشرشده او "نهنگ" محصول سال ۲۰۲۲ است. زندگی شخصی. آرونوفسکی از والدینی یهودی در شهر نیویورک زاده شد و خواهرش یک رقاص باله بوده‌است. او در ابتدا به زیست‌شناسی علاقه داشت و برای مطالعه روی جانوران به کنیا، اروپا و خاورمیانه سفر کرده‌است.
جانوران به کنیا، اروپا و خاورمیانه سفر کرده‌است. او از سال ۲۰۰۱ با ریچل وایس، بازیگر بریتانیایی رابطه داشت و آن‌ها در ۲۰۰۶ صاحب پسری به نام «هِنری» شدند اما این زندگی مشترک او پس از جدایی در سال ۲۰۱۰ پایان یافت. آرونوفسکی در سال ۲۰۱۲ مدتی با یک طراح مد به نام برندی میلبراد آشنا شده بود اما در سال ۲۰۱۶ وارد رابطه‌ای عاشقانه با جنیفر لارنس بازیگر معروف آمریکایی شد. دارن آرونوفسکی یک فعال و حامی حقوق جانوران است.
هانریِ دوّم (زادهٔ ۳۱ مارس ۱۵۱۹ - مرگ ۱۰ ژوئیه ۱۵۵۹) یکی از پادشاهان فرانسه از دودمان والوآ بود که از سال ۱۵۴۷ تا هنگام مرگش در ۱۵۵۹ میلادی بر این کشور حکم راند. با رسیدن به پادشاهی سیاستی همچون پدرش پیش گرفت که موجب ادامه جنگ در ایتالیا علیه امپراتوری مقدس روم شد. با وجود این که نتوانست به اهداف خود در ایتالیا برسد، علاوه بر تصاحب مناطی در شرق توازن قدرت در اروپا را تغییر داد، کارل پنجم، امپراتور مقدس روم را مجبور به استعفا کرد و موجب جدایی سلسله هابسبورگ در اتریش و اسپانیا گشت. جنبش پروتستانتیسم در زمان
در اتریش و اسپانیا گشت. جنبش پروتستانتیسم در زمان او در فرانسه بروز بیشتری یافت که هانری با شدت بیشتری نسبت به پدرش اقدام به سرکوب آن کرد. هانری دوم نهایت بر اثر جراحتی که به شکل تصادفی در یک مسابقه رزمی بر سر او وارد شده بود، درگذشت. زندگی. سال ۱۵۱۹ میلادی در قلعه سن ژرمن آن لی در نزدیکی پاریس زاده شد و نام پدربزرگ مادری‌اش هنری هشتم، پادشاه انگلستان را به خود گرفت. او دومین پسر فرانسوای یکم، پادشاه فرانسه بود. به همین جهت از بدو تولد عنوان دوک اورلئان به او اعطا گردید. فرانسوای یکم در سال ۱۵۲۵ میلادی در
او اعطا گردید. فرانسوای یکم در سال ۱۵۲۵ میلادی در نبرد پاویا اسیر کارل پنجم، امپراتور مقدس روم شد و با امضای پیمان مادرید در ازای آزادی پذیرفت از تمامی ادعاهای خود در ایتالیا از جمله بر دوک‌نشین میلان دست بکشد، بورگوندی را به خاندان هابسبورگ بسپارد و هانری شش ساله و برادر بزرگترش فرانسوا، ولیعهد فرانسه و دوک بریتانی را به عنوان گروگان به اسپانیا بفرستد. به این ترتیب هانری به همراه برادر بزرگترش از سال ۱۵۲۶ تا سال ۱۵۳۰ میلادی به مدت چهار سال در دربار سلطنتی اسپانیا به سر برد. گفته می‌شود این دوره بر او سخت
اسپانیا به سر برد. گفته می‌شود این دوره بر او سخت گذشت و آثار سوئی از جمله خودبیمارانگاری بر روان هانری گذاشت. به گزارش برخی افرادی که با او برخورد داشتند هانری حتی پس از بازگشت به فرانسه چهره‌ای غمگین داشت و به ندرت می‌خندید به وجهی که عده ای مدعی شدند هیچگاه خنده او را ندیده‌اند. هانری در سال ۱۵۳۳ میلادی با کاترین دو مدیچی، تنها فرزند مشروع لورنتزو دو مدیچی، دوک اوربینو، در حالیکه هر دو چهارده ساله بودند، ازدواج کرد. با این حال، از پانزده سالگی به شکل همزمان با دیان دو پواتیه، بانویی که ده سال از او
همزمان با دیان دو پواتیه، بانویی که ده سال از او بزرگتر بود، رابطه عاشقانه داشت. این دو رابطه نزدیکی با یکدیگر داشتند و دیان مشاور هانری به حساب می‌آمد. نفوذ دیان موجب شده بود کاترین از دخالت در امور وا بماند. با مرگ فرانسوا برادر بزرگترش، هانری ولیعهد فرانسه و دوک بریتانی شد. البته با احاطه پدرش، او هیچ سلطه‌ای بر این منطقه نداشت. مدتی بعد به ارتش پیوست و فرماندهی طلایه نیروهای فرانسوی در پیدمونت را بر عهده گرفت. هنگام مشارکت در تصرف مونکالیری در ماه اکتبر سال ۱۵۳۷، با فیلیپا دوکی، دختر ۱۷ ساله ایتالیایی
سال ۱۵۳۷، با فیلیپا دوکی، دختر ۱۷ ساله ایتالیایی رابطه برقرار کرد که منجر به تولد دختر نامشروعی به نام «دان» شد. این اتفاق موجب اثبات قدرت باروری هانری گردید چرا به نظر می‌رسید به علت هیپوسپادیاس نتواند این عمل را صورت دهد. پس از مرگ پدرش، در تاریخ ۳۱ مارس ۱۵۴۷ بر تخت پادشاهی نشست. او با اسکاتلند متحد شد و جنگی را علیه انگلستان آغاز نمود که با تصرف کالی در ۱۵۵۸ پایان یافت. هانری دوم در جشنی که در ۳۰ ژوئن ۱۵۵۹ ترتیب داده بود در حال نیزه بازی با کنت مونتگُمری بود که در اثر شکستن نیزه او تکه‌ای چوب به داخل
بود که در اثر شکستن نیزه او تکه‌ای چوب به داخل چشمش فرورفت و باعث عفونت مغزی و مرگ او در ۱۰ ژوئیه ۱۵۵۹ شد. پس از وی فرزندش فرانسوای دوم جانشین او شد. او پس از مرگ در کلیسای سن-دنی در نزدیکی پاریس دفن شد.
نگهبان هفت کلید - بخش دوم عنوان سومین آلبوم استودیویی از گروه پاور متال آلمانی هلووین است که در سپتامبر ۱۹۸۸ با همکاری شرکت نویز رکوردز منتشر شده‌است. این آلبوم نیز به مانند آلبوم قبلی یعنی "نگهبان هفت کلید - بخش اول" به موفقیت دست یافت. موفقیت این آلبوم به سرعت تمام دنیا را از آسیا و اروپا گرفته تا آمریکا درنوردید. "نگهبان هفت کلید - بخش دوم" در آلمان برنده جایزه گلد شد و در آمریکا به مقام ۱۰۸ رسید. دو تک‌آهنگ «دکتر اشتین» و «می‌خواهم رها باشم» با این آلبوم منتشر شدند. «دکتر اشتین» با دیگر قطعات آلبوم کمی
منتشر شدند. «دکتر اشتین» با دیگر قطعات آلبوم کمی متفاوت به نظر می‌رسد، تم بلوزی دارد و در آن از ساز ارگ برای نواختن ملودی آهنگ استفاده شده‌است، نکته‌ای که در کل آلبوم غیرعادی است. قطعه «می‌خواهم رها باشم» تا به امروز یکی از مشهورترین و محبوب‌ترین قطعات هلووین در میان هواداران بوده‌است و توسط گروه‌های بسیاری چون گاما ری، همرفال، لرد و سوناتا آرکتیکا به صورت اجرایی مجدد نواخته شده‌است. بلندترین قطعه موجود در آلبوم قطعه ایست هم نام با نام آلبوم یعنی «نگهبانان هفت کلید» که توسط مایکل ویکاث نوشته شده‌است. قطعه
هفت کلید» که توسط مایکل ویکاث نوشته شده‌است. قطعه «عقاب آزاد پرواز می‌کند» نیز که توسط ویکاث نوشته شده یکی از آثار مشهور گروه است و توسط گروه‌های دیگری اجرای مجدد شده‌است. آلبوم "نگهبان هفت کلید - بخش دوم" در ۱۹۹۳ دوباره منتشر شد اما این بار به همراه آلبوم "نگهبان هفت کلید - بخش اول" و به صورت یک دبل سی‌دی که چند قطعه اهدایی را نیز به همراه داشت.
یکه‌چای یکی از رودخانه‌های جاری در شمال استان همدان است. این رودخانه که از کوه‌های «بهادربیگ» و «خلیل کرد» سرچشمه می‌گیرد، دشت لالجین را آبیاری می‌کند. پیش‌تر پیرامون این رودخانه پوشیده از درختان بید، تبریزی، سپیدار و صنوبر بوده که امروزه پیش‌تر این مناطق به زمین‌های کشاورزی تبدیل گشته‌اند. یکه‌چای در اصل بخشی از رودخانه سیمینه‌رود است که در لالجین و اغلب روستاهای ترک‌نشین شهرستان بهار که در مسیر این رودخانه قرار دارند (همانند تازه‌کند، دینارآباد و دهنجرد) به این نام خوانده می‌شود.
خانه قدیری رشت که مربوط به دوران پهلوی است، دارای اسکلت و سازه چوبی با سقف لمبه کوبی است. پوشش خارجی خانه قدیری، سفالی و در و پنجره آن از چوب نراد روسی ساخته شده‌است. این بنا در سال ۱۳۶۷ خورشیدی طعمه حریق شد و بام آن فرو ریخت و در و پنجره‌ها، تزیینات آیینه کاری و گچ بری آن نیز در این آتش‌سوزی آسیب جدی دید. خانه قدیری در ضلع شرقی سبزه میدان رشت واقع شده‌است. این بنا توسط محمدولی خان تنکابنی سپهدار حکمران گیلان احداث شد و از سال ۱۳۶۹ خورشیدی تا ۱۳۸۱ به عنوان اداره کل میراث استان گیلان مورد استفاده بوده و به
اداره کل میراث استان گیلان مورد استفاده بوده و به شماره ۲۶۸۶ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده‌است.
سید حسین طباطبایی قمی (معروف به حاج‌آقا حسین قمی) (۲۶ آذر ۱۲۴۴ در قم – ۱۶ اسفند ۱۳۲۵ در نجف) فرزند میرزا محمود قمی، فقیه و مجتهد و از مراجع تقلید معاصر است. وی پس از درگذشت سید ابوالحسن اصفهانی مرجعیت عامه شیعه را بر عهده داشت. به دنبال سیاست‌های تغییر لباس در دوران پهلوی اول، وی در تیرماه ۱۳۱۴ به پیشنهاد علمای مشهد جهت مذاکره با رضاشاه در مورد این سیاست‌ها راهی تهران شد. قمی در تهران در حصر قرار گرفت و ممنوع ملاقات شد. دستگیری وی توسط رضاشاه زمینه‌ساز تجمع واقعه مسجد گوهرشاد شد. وی کمتر از ۴ ماه پس از
واقعه مسجد گوهرشاد شد. وی کمتر از ۴ ماه پس از مرجعیت عامه شیعه شدن، در سن ۸۱ سالگی درگذشت. پس از درگذشت وی، سید حسین طباطبایی بروجردی مرجعیت عامه شیعه را بر عهده گرفت. حسن طباطبایی قمی و تقی طباطبایی قمی مراجع تقلید درگذشته، از فرزندان وی بودند. همچنین سید صدرالدین صدر داماد وی بود و سید موسی صدر و سید رضا صدر نوه‌های او بودند. تولد. حسین قمی در ۲۶ آذر ۱۲۴۴ (۲۸ رجب ۱۲۸۲ هجری قمری) در شهر قم به دنیا آمد. تحصیلات. وی تحصیلات ابتدایی خود را در قم شروع کرد و تا بلوغ در قم تحصیل کرد و سپس در پی تکمیل تحصیلات
تا بلوغ در قم تحصیل کرد و سپس در پی تکمیل تحصیلات حوزوی راهی تهران شد و درس‌های دوره سطح مانند معالم، قوانین، شرح لمعه، و رسائل و مکاسب را نزد استادان حوزه خواند. وی پس از پنج سال تحصیل تهران را به مقصد عراق ترک کرد. طباطبایی در ۲۲ سالگی عازم مکه و مدینه شد و در بازگشت، وارد نجف گردید و پس از زیارت، راهی سامرا شد و در جلسه درس میرزای شیرازی شرکت کرد و پس از دو سال اقامت در سال ۱۳۰۶ قمری بار دیگر به تهران بازگشت. وی در حوزه علوم عقلی و عرفان شاگرد میرزا ابوالحسن جلوه، علی مدرس یزدی و میرزا محمود قمی بود و
جلوه، علی مدرس یزدی و میرزا محمود قمی بود و درس فقه و اصول را نزد میرزاحسن آشتیانی و فضل‌الله نوری گذراند. در ۱۳۱۱ قمری برای تکمیل تحصیلات خود به نجف رفت و شاگرد میرزا حبیب‌الله رشتی، ملا علی نهاوندی، آخوند خراسانی و سید محمدکاظم طباطبایی یزدی شد. وی در تهذیب اخلاق شاگرد سید مرتضی کشمیری و در علم حدیث شاگرد محدث نوری شد. پس از آن به سامرا رفت و نزد میرزا محمدتقی شیرازی عمده تحصیلات خود را به انجام رساند و در نهایت از او اجازه اجتهاد گرفت. استادان در تهران استادان در سامرا و نجف آغاز مرجعیت. با توجه به
استادان در سامرا و نجف آغاز مرجعیت. با توجه به درخواست شیعیان مشهد از میرزا محمدتقی شیرازی، وی سید حسین طباطبایی قمی را مناسب دانسته و سفر به مشهد و اقامت در آنجا را به وی پیشنهاد کردند. بدین ترتیب وی پس از ده سال سکونت در سامرا، به سوی مشهد عزم سفر کرد. او با ورود به مشهد، با برپایی نماز جماعت، ارتباط خود را با مردم برقرار کرد و با پاسخگویی به سؤالات مقلدان، سرپرستی حوزه علمیه را به عهده گرفت و علاوه بر رسیدگی به امور محصلان علوم دینی، فقه و اصول را برای طلاب در منزل خود تدریس می‌کرد. گرچه قمی از دادن
طلاب در منزل خود تدریس می‌کرد. گرچه قمی از دادن رساله و قبول مسوولیت مرجعیت امتناع می‌کرد، ولی رسالهٔ احکام فارسی وی در سال ۱۳۵۱ قمری به چاپ رسید و مرجعیت او از آن تاریخ آغاز گردید. حصر خانگی و واقعه مسجد گوهرشاد. سید حسین طباطبایی قمی با مدرن سازی از سوی رضاشاه مخالف بود. به دنبال اجباری شدن کلاه شاپو و سیاست‌های تغییر لباس در دوران پهلوی اول، وی در تیرماه ۱۳۱۴ به پیشنهاد علمای مشهد جهت مذاکره با رضاشاه در مورد این سیاست‌ها راهی تهران شد. وی پس از ورود به تهران، به ری رفت و در باغ سراج‌الملک ساکن شد.
به تهران، به ری رفت و در باغ سراج‌الملک ساکن شد. حکومت پهلوی محل اقامت او را تحت محاصره قرار داد. خبر بازداشت او با اعتراضات مردم، به ویژه مردم مشهد مواجه شد. مردم در حرم رضا و مسجد گوهرشاد اجتماع کرده و به سخنان وعاظ و خطبا همچون محمدتقی بهلول گوش می‌دادند و این کار چند روز طول کشید. تا این که در نهایت مأموران در روز چهاردهم ربیع‌الثانی و در واقعه مسجد گوهرشاد به جمع روحانیون و مردم که در مسجد گوهرشاد دست به تحصن زده بودند، حمله‌ور شده و آتش گشودند. پس از کشتار و سرکوب مردم در مسجد گوهرشاد، حکومت در سال
کشتار و سرکوب مردم در مسجد گوهرشاد، حکومت در سال ۱۳۵۴ قمری او را از ایران به عراق تبعید کرد. به همین علت از این سال به بعد مرجعیتش به کربلا منتقل شد. او در کنار اداره حوزه و زعامت دینی مردم و انجام مرجعیّت، به طلاب هم تدریس و دروس خارج فقه و اصول را برایشان آن بیان می‌کرد. فتوای جهاد. سید حسین طباطبایی قمی در دوران حضور در حوزه علمیه کربلا در جریان اشغال عراق در جنگ جهانی دوم، به همراه دیگر علمای عراقی و ایرانی مقیم این کشور، فتوای جهاد علیه متفقین را صادر کرد و خواهان مقابله با اشغالگران شد. بازگشت به
کرد و خواهان مقابله با اشغالگران شد. بازگشت به ایران. با سقوط رضاشاه، طباطبایی قمی در سال ۱۳۲۲ به مشهد بازگشت. او از دولت خواست که به خواسته‌هایی چون لغو کشف حجاب، انحلال مدارس مختلط، برپایی نماز جماعت و تعلیم قرآن و درس دینی در مدارس، آزادی حوزه‌های علمیه، کاهش فشار اقتصادی از دوش طبقه ضعیف، تلاش برای تعمیر قبور ائمه بقیع عمل کند. برخی از این خواسته‌ها عملی شد. ترور احمد کسروی. پس از ترور احمد کسروی در تاریخ ۲۰ اسفند ۱۳۲۴، سید حسین طباطبایی قمی از نجف به نخست‌وزیر احمد قوام تلگرافی زد و خواستار آزادی سریع
احمد قوام تلگرافی زد و خواستار آزادی سریع ضاربان شد و نگرانی خودش را از عدم تقدیر دولت از «شجاعت ضاربان کسروی» بیان کرد. سرانجام ضاربان زیر فشار علما و رهبران مذهبی و بازاریان بانفوذ، پس از محاکمه کوتاهی، آزاد شدند. مرجعیت عامه شیعه. بعد از درگذشت سید ابوالحسن اصفهانی، حسین طباطبایی قمی راهی نجف شد. علما و مجتهدان نجف بعد از مرگ اصفهانی در پی مرجع عام دیگری، برای سپردن مرجعیت عامه شیعیان و سرپرستی حوزه علمیه نجف به او بودند و سید حسین طباطبایی قمی را لایق این مسؤولیت می‌دانستند. وی با این موضوع موافقت کرد.
مسؤولیت می‌دانستند. وی با این موضوع موافقت کرد. تألیفات. وی تألیفات متعددی بر جای گذاشته‌است که عمدتاً به زبان عربی نوشته شده‌است. در زیر عنوان تعدادی از کتاب‌های وی آمده‌است:
دیوید نیل مکنزی (زادهٔ ۸ آوریل ۱۹۲۶ در لندن – درگذشتهٔ ۱۳ اکتبر ۲۰۰۱ در بنگور، ولز) پژوهشگر بنام در زمینهٔ زبان‌های ایرانی بود. او زادهٔ لندن بود. در ۱۹۴۳ داوطلبانه به ارتش انگلستان پیوست و در ۱۹۴۵ در هندوستان — که آن زمان مستعمرهٔ بریتانیا بود — خدمت نمود. در همان‌جا بود که مکنزی زبان پشتو را آموخت. از همین‌جا بود که مکنزی با زبان‌های ایرانی آشنا شد. به‌زودی او دانش‌آموختهٔ زبان‌های پارسی، پارسی میانه و پارسی باستان از دانشگاه لندن گردید. میان سال‌های ۱۹۶۱–۱۹۶۲ او تز دکتری‌اش را در زمینهٔ "مطالعات گویش‌های
او تز دکتری‌اش را در زمینهٔ "مطالعات گویش‌های کردی" ارائه داد که سبب بلندآوازگی او به‌عنوان یک زبان‌شناس و ایران‌شناس گردید. در ۱۹۷۵ او کرسی زبان‌شناسی دانشگاه گوتینگن آلمان را به دست آورد. در ۱۹۹۴ بازنشست شد و در بنگور در ولز شمالی سکنی گزید. در این زمان او به عضویت آکادمی بریتانیا درآمد. مکنزی در سال ۲۰۰۱ در ۷۵سالگی در بنگور درگذشت. وی دارای سه پسر و یک دختر بود. مکنزی به بسیاری از زبان‌های ایرانی چون پشتو، کردی، گورانی، اورامی (هورامی)، خوارزمی، پهلوی و زبان سغدی به‌خوبی آشنایی داشت. کتاب "فرهنگ کوچک
و زبان سغدی به‌خوبی آشنایی داشت. کتاب "فرهنگ کوچک زبان پهلوی" (یا "فرهنگ مختصر پهلوی") او — که در ۱۹۷۱ نوشت و مهشید میرفخرایی با عنوان "فرهنگ کوچک پهلوی" به فارسی ترجمه کرده‌است — از کارهای ماندگار او و منبعی برای مطالعهٔ متن‌های پارسی میانه است. "فرهنگ زبان خوارزمی" وی با مرگش نیمه‌تمام ماند. مکنزی، علاوه بر زبان‌های ایرانی، در زبان‌های انیرانی‌ای همچون عربی و چینی نیز دستی داشت. ترجمه به فارسی. از دیوید نیل مکنزی تاکنون آثار زیر به زبان فارسی ترجمه شده و به چاپ رسیده‌است: منابع. Wikipedia contributors,
به چاپ رسیده‌است: منابع. Wikipedia contributors, "David Neil MacKenzie," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=David_Neil_MacKenzie&amp;oldid=333030274 (accessed January 6, 2010).
مفضل ضبّی بن محمد بن یعلی بن عامر بن سالم (ابو العباس) راوی، ادیب، نحوی و لغوی، از دانشمندان کوفه آگاه به اشعار عرب و نیز ایام‌العرب بود. او را موثق‌ترین فرد در روایت شعر از کوفیان دانسته‌اند. وقایع دوران زندگی. مفضل در سال ۱۴۵ ق در قیامی که توسط ابراهیم بن عبد اللّه بن حسن، یکی از علویان، بر ضد خلیفه منصور عباسی صورت گرفت شرکت داشت. بعد از وفات ابراهیم و شکست قیام، توسط منصور به زندان افتاد اما خلیفه از جرم او درگذشت و از او پیمان گرفت که به تربیت فرزند خلیفه، یعنی مهدی عباسی بپردازد. مهدی عباسی که به
خلیفه، یعنی مهدی عباسی بپردازد. مهدی عباسی که به خلافت رسید، مفضل گزیده‌ای از قصائد عربی قدیمی را برای وی فراهم آورد که بعداً به اسم «مفضلیات» مشهور شد. مفضل اهتمامی ویژه به ایام العرب و علم انساب و به خصوص شعر عربی داشت. شاگردان. از جمله شاگردان وی می‌توان از کسانی چون ربیبه ابن اعرابی، ابو عمر شیبانی- که از علماء کوفه بودند- و نیز از ابو زید انصاری و خلف احمر، نام برد. ولادت و وفات. تاریخ دقیق ولادت و وفات او معلوم نیست ولی احتمالاً وفات او در حدود سال ۱۷۰ هجری قمری بوده‌است. آثار. برخی از آثاری که از وی
هجری قمری بوده‌است. آثار. برخی از آثاری که از وی به جای مانده‌است عبارتند از: المفضلیات، کتاب الامثال، کتاب العروض، کتاب معانی الشعر، کتاب الالفاظ.
دیوار هادریان (انگلیسی: Hadrian's Wall؛ لاتین: Vallum Aelium) دیواری باستانی از جنس سنگ و کلوخ می‌باشد که به دستور هادریان، امپراتور روم در سدهٔ دوم میلادی به سال ۱۲۲ پس از میلاد در شمال انگلستان امروزی ساخته شد تا مرزهای شمالی امپراتوری روم را در برابر حملات قبایل سلتی محافظت نماید. طول این دیوار ۱۲۰ کیلومتر بوده و از رودخانه تاین در شرق انگلستان تا خور سالوی در غرب این کشور امتداد داشته‌است. دیوار هادریان با توجه به مصالحی که برای ساخت آن در دسترس بوده در قسمت شرقی رودخانه که از سنگ استفاده شده دارای ۳
قسمت شرقی رودخانه که از سنگ استفاده شده دارای ۳ متر پهنا و ارتفاعی بین ۵ تا ۶ متر بوده و در قسمت غربی رودخانه که از کلوخ برای بنای آن استفاده شده ۶ متر پهنا و ۳٫۵ متر ارتفاع داشته‌است. این دیوار در بلندترین بخش‌هایش هم‌قد یک اتوبوس دوطبقه بود. همچنین در طول دیوار، قلعه‌هایی کوچک با دو برج وجود داشته که برای نگهبانی و علامت دادن استفاده می‌شده‌است. درازای هادریان ۱۱۷ کیلومتر بود و والسند و باونس در دو سوی جزیره را به هم وصل می‌کرد. به عبارت دیگر، مرز انگلستان و اسکاتلند بود. امروزه نیز هنوز بخش‌هایی از این
و اسکاتلند بود. امروزه نیز هنوز بخش‌هایی از این دیوار برجای مانده و در ۱۹۸۷ به عنوان بخشی از مرزهای امپراتوری روم در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌است.
بر اساس نشانه‌ها و آثار شناخته شده در شهر بناب، قدمت تاریخ و تمدن این شهر به شش هزار سال پیش می‌رسد که به احتمال زیاد اولین قوم پروتوترک این محل را به جهت آب و هوای معتدل و بارندگیهای سالیانه و زمین‌های مسطح و هموار و قرار گرفتن اراضی در دامنه‌های سهند و سواحل دریاچه ارومیه برگزیده باشند. وضعیت جغرافیائی منطقه و آثار به دست آمده از کاوش‌های محلی نیز با توصیفات شهر تاریخی شیز انطباق دارد. آثار به دست آمده از حفاری‌های قره تپه گزاوشت و قیزلار قلعه سی (قلعه دختران) که یکی از نود و سه تپه باستانی می‌باشند و
دختران) که یکی از نود و سه تپه باستانی می‌باشند و همچنین وجود سی و شش غار مربوط به یکدیگر (معماری صخره‌ای صور) که نشانگر زندگی‌های دسته جمعی در دوران ماقبل تاریخ است. همچنین کشف آثار قدیمی مانند ظروف سفالین، فلزی و نشانه‌های تمدن شهری تا عمق چند متری زمین، این سابقه طولانی را تأیید می‌کند. تپه‌های تاریخی. شهر بناب توسط تپه‌های متعددی احاطه شده‌است. از جمله قره کولوک، تپه قبرستان قدیمی محله مهرآباد، تپه گزاوشت در محله گزوشت، تپه قره چپق و تپه‌های سپیگان، تپه آغاجاری، تپه بابالار، شیزگان تپه، همچنین تپه‌های
آغاجاری، تپه بابالار، شیزگان تپه، همچنین تپه‌های باستانی که مساجد زرگران، مهرآباد و میدان بر روی این تپه‌ها قرار گرفته‌اند، از دوره اسلامی تا شش هزار سال پیش قدمت دارند. گویش بنابی‌ها. حمدالله مستوفی در ۷۴۰ قمری در کتاب نزهة القلوب خود، زبان مردم شهر مراغه را (که بناب در آن دوران از توابع آن بشمار می‌آمد) «پهلوی مغیر» یا «پهلوی معرب» نامیده که منظور همان زبان آذری یا تاتی است. آیین بنابی‌ها. وجود مراسم‌های متعدد تاریخی و باستانی در این شهر حاکی از این مطلب است که مردم دارای اعتقادات مذهبی قوی هستند، خصوصاً
که مردم دارای اعتقادات مذهبی قوی هستند، خصوصاً تعدادی از مساجد (زرگران، مهرآباد، گزاوشت و …) بر روی آتشکده‌های باستانی و تاریخی ساخته شده‌اند. آیین مردمان بناب از دوران صفویه تا کنون شیعهٔ ۱۲ امامی است. بناب و حملهٔ شیخ عبدالله شمزینی. شهرستان بناب بار دیگر در زمان قاجاریه در حمله شیخ عبدالله دچار خسارات سنگینی شد، این حملات از طرف جاده قدیمی محال گاودل و توسط شیخ عبدالله انجام پذیرفت که در نتیجه حصار دروازه جنوبی شهر کاملاً ویران گشت.
توکوگاوا ایه‌یاسو (نام از ۲۵ سالگی تا آخر عمر)، ماتسودایرا تاکه‌چیو (هنگام تولد تا ۱۴ سالگی)، ماتسودایرا موتونوبو (از ۱۴ تا ۱۶ سالگی)، ماتسودایرا موتویاسو (از ۱۶ تا ۲۲ سالگی)، ماتسودایرا ایه‌یاسو (از ۲۲ تا ۲۵ سالگی) (۳۱ ژانویه ۱۵۴۳ – ۱ ژوئن ۱۶۱۶) بنیان‌گذار شوگون‌سالاری توکوگاوا در ژاپن و نخستین شوگون آن بود. اواخر قرن شانزدهم میلادی کشور ژاپن بر اثر جنگ‌های داخلی میان قدرتمندان ایالتی، دایمیوها، تجزیه شده بود و آن‌ها برای کسب قدرت نهایی در حال نبرد با یکدیگر بودند. ژاپن در دورهٔ پایانی سنگوکو یعنی
با یکدیگر بودند. ژاپن در دورهٔ پایانی سنگوکو یعنی آزوچی–مومویاما از حدود سال‌های ۱۵۶۸ تا ۱۶۰۰ میلادی، توسط سه رهبر بزرگ متحد شد. در سال ۱۵۶۸ اودا نوبوناگا اولین شخصیت نامدار این گروه، با جنگ‌های متمادی علیه دایمیوهای رقیب، پایهٔ وحدت ملی را بنیان گذاشت. پس از خودکشی نوبوناگا در حادثه معبد هوننو در سال ۱۵۸۲، تویوتومی هیده‌یوشی شایسته‌ترین ژنرال ارتش وی، جانشین او شد و همان برنامهٔ مبارزه‌های نظامی را برای اتحاد و یکپارچگی ملی ادامه داد. با مرگ هیده‌یوشی در سال ۱۵۹۸، توکوگاوا ایه‌یاسو قدرت را به دست آورد.
سال ۱۵۹۸، توکوگاوا ایه‌یاسو قدرت را به دست آورد. توکوگاوا تا ۱۸ سالگی، گروگان خاندان ایماگاوا بود. پس از نابودی خاندان ایماگاوا، ایه‌یاسو با اتحاد با نوبوناگا و با به کارگیری نیروی نظامی و پیروزی در جنگ‌ها به گسترش قلمروی خود پرداخت. در سال ۱۶۰۰ ایه‌یاسو توانست با پیروزی در نبرد سکیگاهارا، که بزرگترین نبرد در طول تاریخ ژاپن بود، به برتری مطلق در مقابل مهم‌ترین رقیب خود، ایشیدا میتسوناری، برسد. پس از نبرد سکیگاهارا، توکوگاوا ایه‌یاسو عملاً سرتاسر ژاپن را متحد و یکپارچه کرد و با به انقیاد درآوردن همهٔ عناصر
و یکپارچه کرد و با به انقیاد درآوردن همهٔ عناصر مستقل و خودمختار پس از گذشت سه قرن، اولین فرمانروای ژاپن متحد و یکپارچه شد. او در سال ۱۶۰۳ و در سن ۶۰ سالگی مقام شوگون را از امپراتور ژاپن دریافت کرد. حکومت شوگون‌سالاری توکوگاوا که وی بنیان گذاشت، برای مدت ۲۵۰ سال از سال ۱۶۰۳ میلادی تا ۱۸۶۸، یعنی دوران اصلاحات میجی، کنترل ژاپن را در دست داشت. وی دربار سلطنتی امپراتور ژاپن را بدون هیچ قدرتی در کیوتو باقی گذاشت و دولت نظامی خویش را در شهر ادو (توکیوی امروزی) تأسیس کرد. ایه‌یاسو تا سال ۱۶۰۵ به عنوان شوگون حکومت
کرد. ایه‌یاسو تا سال ۱۶۰۵ به عنوان شوگون حکومت کرد و پس از آن این مقام را به پسر خود واگذار کرد. با این‌همه تا آخر عمر خود در ۱۶۱۶ در صحنه سیاست باقی ماند. وی در زمانی که تمام مخالفان دیگر را سرکوب کرده بود، برای تکمیل وحدت ژاپن در سال ۱۶۱۵ به قلعه اوساکا حمله کرد و آخرین تهدید برای حکومت خود یعنی تویوتومی هیده‌یوری، فرزند و جانشین مشروع هیده‌یوشی، را مجبور به تسلیم شدن کرد. ایه‌یاسو علاقهٔ شدیدی به آموزش و مطالعه داشت. خاکستر ایه‌یاسو پس از مرگ در معبد نیکو توشو دفن شد. وضعیت زمانه. دوره سنگوکو (۱۵۶۸–۱۴۶۷
توشو دفن شد. وضعیت زمانه. دوره سنگوکو (۱۵۶۸–۱۴۶۷ میلادی) یا دوره جنگ‌های داخلی ژاپن از میانه‌های قرن پانزدهم تا آغاز قرن هفدهم به درازا کشید. در این دوره گکوکوجو (از لحاظ لغوی به معنای براندازی و فراتر رفتن از مافوق) رواج یافت و کسانی که از نظر مقام اجتماعی فرودست بوده اما در جنگیدن مهارت داشتند، با پیروزی در نبردها، موفق به در دست گرفتن قدرت در یک منطقه شدند. بدین ترتیب بسیاری از شوگو‌ها یا فرمانداران محلی برانداخته شده و جای خود را به دایمیوهای پرقدرت دورهٔ سنگوکو (امیران محلی) دادند. دایمیوهای سنگوکو
سنگوکو (امیران محلی) دادند. دایمیوهای سنگوکو هرکدام با برپایی جنگ‌ها، تلاش می‌کردند وسعت منطقه تحت نفوذ خود را افزایش دهند. هدف نهایی آن‌ها یکپارچه کردن ژاپن، براندازی شوگون‌سالاری آشیکاگا و نشستن برجای این خاندان بود. دورهٔ پایانی سنگوکو، آزوچی–مومویاما (۱۵۶۸ تا ۱۶۰۰ میلادی) نامیده می‌شود. در این دوره پایهٔ وحدت ملی در ژاپن بنیان گذاشته شد. ابتدا اودا نوبوناگا کوشید تا از لحاظ سیاسی کشور را یکپارچه کند و بر یک‌سوم کشور تسلط یافت. سپس جانشین او تویوتومی هیده‌یوشی زبده‌ترین ژنرال ارتش وی، به آرزوی او جامهٔ