payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جهان خدایانند و دیوان پزشکی آیورودا. این هر دو را در ریگ‌ودا ناستَیئو nāsatyau به معنای "مهربان" می‌خواندند، سپس یکی را ناستیهNasatya و دیگری را دَسره Dasra نامیدند. از آشوین‌ها در ریگ‌ودا ۳۷۶ بار نام برده شده‌است. منابع. Wikipedia contributors, "Ashvins," Wikipedia, The Free Encyclopedia, //en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ashvins&amp;oldid=454031223 (accessed October 17, 2011). پیوند به بیرون. راسخون
نابه‌مونو یا نابه‌ریوری یا به اختصار نابه (نابه به معنی قابلمه و کماجدان است) به یک نوع سبک پخت غذا در آشپزی ژاپنی گفته می‌شود. در این نوع غذا، موادغذایی در همان محل صرف غذا به وسیلهٔ چراغ گاز قابل حمل یا هات پلیت (غذاپز برقی) با یک قابلمه پخته می‌شود. این روش پخت به‌ویژه در زمستان بسیار طرفدار دارد و نشستگان به دور میز با هاشی مواد پخته شده را از داخل قابلمه برداشته و در یک کاسهٔ کوچک صرف می‌کنند. معمولاً در درون ظرف کوچک قبل از صرف غذا انواع چاشنی‌ها مانند، پونزو یا تاره ریخته می‌شود.
بوکاتینی پاستایی ضخیم، اسپاگتی‌شکل و میان‌تهی است که به نی‌ای باریک شباهت داشته و از ترکیب آرد گندم دوروم با آب تهیه می‌شود. نام این پاستا برگرفته واژهٔ ایتالیایی búco به‌معنای «سوراخ» است و خود بوکاتینی از نظر لغوی به‌معنای «سوراخ‌شده» می‌باشد. اصطلاح بوکاتینی امروزه به پاستاهای خشک تولید کارخانه گفته می‌شود و پاستاهای تازه را "بوکاتینو" می‌نامند. مدت زمان لازم برای پخت پاستای بوکاتینی بین ۹ تا ۱۳ دقیقه است. طرز تهیه. برای تولید پاستای بوکاتینی در کارخانجات، خمیر تهیه‌شده از آرد دوروم و آب را به‌شکل
خمیر تهیه‌شده از آرد دوروم و آب را به‌شکل رشته‌هایی دراز و میان‌تهی درمی‌آورند که این سوراخ ممکن است قطری با اندازه‌های متفاوت داشته باشد. سپس پاستای به‌دست‌آمده را در آب‌نمک فراوان می‌جوشانند. برای تهیهٔ این پاستا به‌شکل سنتی و تازه که در این روش پاستای تولیدی، بوکاتینو نامیده می‌شود تکه‌ای از خمیر را برداشته، آن را بر روی نی بوریا یا چوبی صاف و هموار لوله کرده و سپس در آب‌نمک می‌جوشانند. مصرف. پاستای بوکاتینی معمولاً به‌تنهایی همراه با انواع سس‌های محلی خورده می‌شود. همچنین اندازه‌های بزرگتر آن را شکسته
می‌شود. همچنین اندازه‌های بزرگتر آن را شکسته و در سوپ‌ها استفاده می‌کنند یا اینکه آن را در فر می‌پزند. انواع دیگر. بوکاتونی نوع دیگری از این پاستاست که از نظر ظاهری به بوکاتینی شباهت دارد اما به‌نسبت از آن ضخیم‌تر است.
بیانکا اسکارچا آمورتی ( زاده ۲۶ نوامبر ۱۹۳۸ در ائوستا - ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۰ در رم) عضو انجمن اسلام‌شناسی دانشگاه رم بود بیانکاماریا اسکارچیا آمورتی، سال ۱۹۳۸ در ایتالیا متولد شد. او استاد بازنشسته اسلام‌شناسی دانشگاه ساپینزای رم و عضو هیئت تحریریه نشریه ژئوپولتیکا (Geopolitica) و از نویسندگان کتاب تاریخ ایران کمبریج بود. وی سال‌ها در حوزه‌های تخصصی اسلام‌شناسی در شاخه اسلام سیاسی و به‌طور خاص، شیعه‌شناسی کار کرده بود و یکی از مهم‌ترین و بزرگترین شیعه‌شناس ایتالیایی محسوب می‌شد. او چند سال روی امامزاده‌های زن در
محسوب می‌شد. او چند سال روی امامزاده‌های زن در ایران و جهان تشیع تحقیقی را آغاز کرد و در این پروژه سعی داشت ارج و احترام زن در اسلام بالاخص در مکتب شیعه را در سیر تاریخ نشان دهد. همسر بیانکاماریا، پروفسو جان روبرتو اسکارچیا نیز یکی از ایرانشناسان به نام ایتالیایی به‌شمار می‌رود. او در جامعه علمی ایتالیا به عنوان متخصص زبان و ادبیات پارسی، تاریخ تمدن اسلامی، ادیان ایران و آسیای مرکزی و حقوق اسلامی شناخته شده‌است. تألیف بیش از ۲۸۶ کتاب و مقاله در حوزه‌های ایران‌شناسی و اسلام‌شناسی، و ترجمه گزیده‌ای از غزلیات
و اسلام‌شناسی، و ترجمه گزیده‌ای از غزلیات حافظ در سال ۲۰۰۵ از دیگر فعالیت‌های او به‌شمار می‌رود. او برای ترجمه حافظ جایزه ملی وزارت میراث و فعالیت‌های فرهنگی ایتالیا در سال ۲۰۰۵ را از آن خود کرد. آثار. او جز نویسندگان کتاب تاریخ ایران کمبریج بوده‌است
چارلز گابریل سلیگمن(زادهٔ ۲۴ دسامبر ۱۸۷۳- مرگ ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۰) نژادشناس بریتانیایی بود. سلیگمن زادهٔ لندن بود و در بیمارستان سنت‌تامس پزشکی خوانده‌بود. او سال‌ها به پزشکی و آسیب‌شناسی پرداخت، ولی در ۱۸۹۸ داوطلب پیوستن به کاوش دانشگاه کمبریج در تنگهٔ تورس شد و سپس در سال‌های پس از آن در کاوش‌های گینه نو، سری‌لانکا و سودان همکاری‌نمود. او در ۱۹۰۵ با برندا زارا سالمان -که در بسیاری از از این کاوش‌ها با وی همراهی‌داشت- پیمان زناشویی بست. سلیگمن از ۱۹۱۳ تا ۱۹۳۴ صاحب کرسی مردم‌شناسی دانشگاه لندن بود. او همچنین
صاحب کرسی مردم‌شناسی دانشگاه لندن بود. او همچنین عضو انجمن سلطنتی هم بود. سلیگمن از پشتیبانان نگره نژاد حامی بود. برپایهٔ این نظریه حامیان از نژاد قفقازی در شمال آفریقا و گسترندهٔ فرهنگ در آن سامان بودند. او بر این باور بود که نژاد سیاه در اصل یکجانشین و کشاورز بودند و این قفقازی‌نژادان دامدار کوچ‌نشین بودند که پایه ریز فلزکاری و آبیاری و ساختارهای اجتماعی پیچیده در مرکز آفریقا گردیدند. منابع. Wikipedia contributors, "Charles Gabriel Seligman," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
Seligman," Wikipedia, The Free Encyclopedia, //en.wikipedia.org/w/index.php?title=Charles_Gabriel_Seligman&amp;oldid=454881403 (accessed October 17, 2011).
منصور ارباب‌سیار یا ارباب‌سیَر یک ایرانی-آمریکایی ۵۶ ساله ساکن کورپوس کریستی شهری در ایالت تگزاس ایالات متحده آمریکا ست که در تگزاس عمدتاً به کار فروش اتومبیل‌های دست دوم اشتغال داشت وی به اتهام همکاری با سپاه پاسداران جمهوری اسلامی برای ترور سفیر وقت عربستان سعودی در قالب یک بمبگذاری تروریستی در رستورانی در پایتخت آمریکا در تاریخ ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۱ در آمریکا دستگیر شد. اتهام. بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد گزارش داده‌است که او نامه‌هایی را در ارتباط با این پرونده، از دولت‌های آمریکا، ایران و عربستان سعودی
پرونده، از دولت‌های آمریکا، ایران و عربستان سعودی دریافت کرده ‌است. در این سند آمده‌ است که فرد طرف مذاکره با منصور ارباب سیر که در کارتل لوس زتاس عضو بوده در اصل یک مخبر اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکاست که آقای سیر به وی نزدیک شده و در دو وعده و در مجموع مبلغ یکصد هزار دلار به عنوان پیش پرداخت عملیات ترور سفیر عربستان به مخبر آمریکایی پرداخت کرده‌است. در سند آمریکا آمده ‌است که مخبر اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا در گذشته مرتکب جرائمی شده و در ازای همکاری با سرویس‌های دولتی آمریکا علیه مواد مخدر،
همکاری با سرویس‌های دولتی آمریکا علیه مواد مخدر، اتهاماتش نادیده گرفته شده ‌است. او همچنین به تلاش برای بمبگذاری در سفارتهای اسرائیل و عربستان سعودی و نیز همکاری با یک کارتل مواد مخدر مکزیکی برای رسیدن به این اهداف متهم شده‌ است.
چراغ پریموس یا همان فرمز به گویش عمومی اولین اجاق خوراک‌پزی است؛ که با سوخت نفتفشرده شده یا الکل کار می‌کند. در قدیم به این نوع چراغ بادی هم گفته میشد . کاربرد این چراغ برای روشنایی و پخت و پز بوده است. این اجاق در سال ۱۸۹۲ توسط فرانسویلهلم لیندکویست که یک مکانیک کارخانه در استکهلم سوئد بود ساخته شد. کارکرد. برای روشن شدن اجاق، ابتدا مشعل با سوزاندن الکلی که در الکل‌دان مستقر در زیر اجاق است گرم می‌شود. پس از گرم شدن، با استفاده از یک تلمبه دستی کوچک متصل به مخزن، هوای فشرده شده وارد مخزن سوخت می‌شود، این
مخزن، هوای فشرده شده وارد مخزن سوخت می‌شود، این عمل باعث می‌شود که نفت سفید مخزن از طریق لوله بالارونده (A) و (B) به سر مشعل از قبل گرم شده (C) برود و در آنجا گرم و تبخیر شود. بخار نفت سفید تحت فشار از طریق لوله نزولی (D) به نازل بخار (E) هدایت می‌شود. گاز نفت سفید تبخیر شده از طریق یک سوراخ به میان سوزنده پاشیده می‌شود، که در اینجا با هوا ترکیب شده، شعله آبی رنگ بدون دوده‌ای تشکیل می‌شود. تلمبه‌ی بیشتر، فشار درون مخزن را بیشتر و شعله را بزرگ تر می‌کند و باعث چرخش ملخ کوچکی که در درپوش پرکننده قرار دارد
باعث چرخش ملخ کوچکی که در درپوش پرکننده قرار دارد می‌شود و در نتیجه، فشار مخزن تخلیه شده و شعله کوچکتر می‌شود.
اشغال ایران قاجار در جنگ جهانی اول (که با نام‌های جبههٔ ایران یا نقض بی‌طرفی ایران در جنگ جهانی اول نیز شناخته می‌شود)، به مجموعه‌ای از درگیری‌ها در مناطق آذربایجان ایران و غرب ایران میان نیروهای بریتانیا، امپراتوری روسیه، و واحدهای ارمنی و آشوری با نیروهای امپراتوری عثمانی گفته می‌شود. این درگیری‌ها از ۶ مرداد ۱۲۹۳ آغاز شد و با امضای قرارداد مودروس در ۲۰ آبان ۱۲۹۷ پایان یافت. این نبردها بخشی از جنگ جهانی اول در خاورمیانه به‌شمار می‌رود. حضور نیروهای روسیه در ایران پس از انقلاب روسیه در ۱۹۱۷ پایان یافت و
در ایران پس از انقلاب روسیه در ۱۹۱۷ پایان یافت و واحدهای قزاق روس جای خود را به واحدهای ارمنی و نیروهای متحد، معروف به نیروی دانستر، دادند. هم‌زمانی این اشغال با خشکسالی و مسدود شدن مسیرهای تجاری ایران با هند و بین‌النهرین، به وقوع قحطی بزرگ انجامید که در نتیجهٔ آن میلیون‌ها نفر از ایرانیان جان باختند. پیش‌زمینه. ایران در زمان شروع جنگ رسماً اعلام بی‌طرفی نموده‌بود. با این حال در عمل، نیروهای ایران توسط قدرت‌های مرکز و نیروهای متفقین جنگ جهانی اول تحت تأثیر شرایط از یکی از طرفین طرفداری می‌کردند. منافع
شرایط از یکی از طرفین طرفداری می‌کردند. منافع غربی در ایران بر مبنای منابع قابل توجه نفت و موقعیت راهبردی ایران که مابین افغانستان و نیروهای متخاصم عثمانی، روس، و بریتانیا قرار داشت. ایران آن زمان با قرارداد سن پترزبورگ به منطقهٔ تحت نفوذ شمال و منطقهٔ تحت نفوذ جنوب تقسیم شده بود. این شرایط تحت پوشش دهه‌ها سیاست مشهور به بازی بزرگ بین روسیه و بریتانیا حاصل شده‌بود. این قرارداد همچنین مناطق تحت نفوذ در تبت، افغانستان و ایران را تعیین نموده بود تا وزنهٔ تعادلی در برابر نفوذ آلمان‌ها را فراهم آورد. جنگ جهانی
در برابر نفوذ آلمان‌ها را فراهم آورد. جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ و در شرایطی آغاز شد که احمدشاه قاجار در ایران حکومت می‌کرد. شاه ایران که به‌تازگی تاج‌گذاری کرده‌بود و ۱۸ ساله بود، قدرت کمی داشت. مجلس شورای ملی تعطیل بود و انتخابات مجلس سوم با مخالفت روسیه و بریتانیا به تعویق افتاده‌بود. پس از شروع جنگ، در ایران نظرات متفاوتی پیرامون موضع‌گیری که باید کشور اتخاذ کند وجود داشت. احمدشاه ۳ روز پس از آغاز جنگ یعنی در ۱ نوامبر ۱۹۱۴، بی‌طرفی ایران را در این جنگ اعلان نمود و مستوفی‌الممالک که هوادار بی‌طرفی ایران
نمود و مستوفی‌الممالک که هوادار بی‌طرفی ایران در جنگ بود به نخست‌وزیری رسید. ۷ سال پیش از شروع جنگ، یعنی در سال ۱۹۰۷، دولت‌های بریتانیا و روسیه تزاری طی قرارداد سن پترزبورگ بر سر تقسیم ایران به دو "منطقهٔ نفوذ" و یک "منطقهٔ بی‌طرف" به توافق رسیده بودند که در پی آن، نیروهای خود را در خاک ایران مستقر کرده‌بودند. نیروهای روس در قسمت‌های شمالی ایران حضور داشتند و نیروهای بریتانیا در جنوب کشور، کنترل اوضاع را در اختیار داشتند. دولت مرکزی ایران عملاً تنها کنترل بخش‌هایی از مرکز ایران را تحت اختیار داشت. ارتش
بخش‌هایی از مرکز ایران را تحت اختیار داشت. ارتش ایران در زمان آغاز جنگ جهانی اول فاقد نیروی هوایی و دریایی بود و شمار تخمینی نیروهای زمینی ایران چیزی حدود ۷٬۰۰۰ نفر بود. علاوه بر این، نیروهای ایران ملی و تماماً تحت امر دولت نبودند. قوای قزاق توسط روس‌ها تشکیل شده‌بود، ژاندارمری فرماندهان سوئدی داشت، عشایر ایران که مسلح بودند از دولت دستور نمی‌گرفتند و نیروهای شهربانی کم‌تعداد و کم‌تجهیزات بودند. در حالی که نیروهای روس در خاک ایران حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر بود که نیمی از آن‌ها در شهرهای تبریز، ارومیه و اردبیل مستقر
از آن‌ها در شهرهای تبریز، ارومیه و اردبیل مستقر بودند. بدین ترتیب ایران در این زمان هم از لحاظ سیاسی در وضعیت نامناسبی بود و هم توان نظامی دفاع از خاک خود در برابر نیروهای خارجی را نداشت. اشغال. مرکز. روس‌ها تا قزوین پیش رفتند. با احتمال سقوط تهران، مجلس از اکثریت افتاد و منحل شد زمانی که در سال آغازین جنگ جهانی اول در حدود ۱۲۹۳ هجری شمسی، روسیه به ایران برای اخراج مورگان شوستر اولتیماتوم داد و قوای این کشور وارد ایران شدند و تا رباط‌کریم آمدند و به قوای کمیتهٔ دفاع ملی تحت فرماندهی حیدر لطیفیان حمله
کمیتهٔ دفاع ملی تحت فرماندهی حیدر لطیفیان حمله کردند. در نتیجهٔ آن، حیدر لطیفیان فرمانده و از رهبران مشروطیت تهران به همراه ۷۰ نفر دیگر ایرانی در نبرد تاریخی رباط کریم کشته شده و سرهایشان بریده شد. جنوب. در جنوب ایران، مردم محلی در چند نوبت با قوای انگلیس درگیر شدند که از مهم‌ترین نبردهای جنگ جهانی اول در ایران می‌توان به مبارزه و مقاومت زایر خضرخان اهرمی (تنگستانی) ملقب به امیر اسلام حاکم تنگستان، حسین‌خان چاه‌کوتاهی، از مردان آزادی‌خواه جنوب ایران و رئیس‌علی دلواری، خالو حسین بردخونی دشتی از مبارزان
دلواری، خالو حسین بردخونی دشتی از مبارزان تنگستان و ملا علی تنگستانی از علمای جنوب در استان بوشهر و نبرد جهاد در خوزستان و مبارزهٔ سرسختانه و سرنوشت‌ساز ترکان قشقایی به رهبری صولت‌الدوله قشقایی و مقاومت‌های ناصر دیوان کازرونی و سید عبدالحسین لاری اشاره کرد. جمعی از رجال از قم به اصفهان و سپس اراک و بالاخره به کرمانشاه رفتند و عاقبت در آن‌جا قوای گارد ملی را تشکیل دادند و حکومت موقتی دولت ملی به ریاست رضاقلی نظام‌السلطنه تشکیل گردید. پس از سقوط بغداد اعضاء دولت موقتی دولت ملی و جمع بسیاری از ایرانیان به
دولت موقتی دولت ملی و جمع بسیاری از ایرانیان به استانبول رفتند. غرب. در غرب ایران و کردستان نیز ناآرامی‌هایی به وجود آمد. مشایخ نقشبندی در کردستان به فرماندهی شیخ محمد علی حسام الدین نقشبندی و طایفه سراج الدین و سلطان سنجر به قیام علیه ارتش روس برخاستند و توانستند در اطراف سنندج و منطقه مابین اورامانات و کامیاران و سنقر ارتش روسیه را شکست دهند. این پیروزی‌ها در حال گسترش بود که با کشته شدن سلطان سنجر این ناآرامی‌ها به سرعت خاموش شد. خروج نیروهای خارجی از ایران. با وقوع انقلاب ۱۹۱۷ در روسیه و تشکیل شوروی،
آبشار کاراکول یک آبشار با ارتفاع ۴۲۶ فوت (۱۳۰ متر) و عرض است که در کانلا، برزیل و در پارک ایالتی کاراکول قرار دارد. این آبشار توسط رودخانه کاراکول تشکیل می‌شود. آبشار کراکول از جاذبه‌های گردشگری بزرگ برزیل است و دومین جاذیه گردشگری طبیعی برزیل (بعد از آبشار ایگوازو) محسوب می‌شود. در سال ۲۰۰۹ آبشار کراکول بیش از ۲۸۹٬۰۰۰ گردشگر را به خود حذب کرد.
ایلیا پائولوویچ پتروشفسکی استاد تاریخ خاور نزدیک و خاورمیانه در دانشگاه لنینگراد بود. زندگی. پتروشفسکی خاورشناس روس. در ۱۸۹۸ میلادی در شهر کیِف در خانواده‌ای کارمند به دنیا آمد. در ۱۹۲۶ همزمان از دو رشته تاریخ و ادبیات فارغ‌التحصیل شد. از ۱۹۲۹ به مدت دو سال در انستیتوی تاریخ و مردم‌شناسی آذربایجان شوروی به کار پرداخت و سپس در انستیتوی دولتی قفقازشناسی مشغول به کار شد. در ۱۹۳۵ ریاست فرهنگستان علوم اتحاد شوروی، به دلیل مجموع آثارش در رشته تاریخ، درجه دکتری به او اهدا کرد. پطروشفسکی در ۱۹۳۶ به سن پترزبورگ رفت
او اهدا کرد. پطروشفسکی در ۱۹۳۶ به سن پترزبورگ رفت و کارمند ارشد علمی انستیتوی تاریخ شد. او در ۱۹۴۱ به درجه فوق دکتری نایل آمد و در زمان جنگ جهانی دوم در دانشگاه دولتی آسیای میانه در تاشکند به تدریس پرداخت. سپس از ۱۹۴۶ به مدت ۳۱ سال در دانشگاه سن پترزبورگ تدریس کرد. او در ۱۹۴۷ به مقام استادی رسید و از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴ و از ۱۹۶۱ تا زمان مرگش در ۱۹۷۷ ریاست کرسی تاریخ کشورهای خاورمیانه را در دانشگاه سن پترزبورگ بر عهده داشت و در حدود سی واحد درسی از تاریخ سرزمین‌های خاورمیانه در دوره باستان و میانه، جغرافیا و دین
خاورمیانه در دوره باستان و میانه، جغرافیا و دین ارائه کرد. آثار. او جز نویسندگان «تاریخ ایران کمبریج» بوده و کتاب‌های «اسلام در ایران» و «سربداران» از اوست. اسلام در ایران، در واقع متن درس‌های نویسنده برای دانشجویان تاریخ بوده‌است. مهم‌ترین موضوعات این کتاب ظهور اسلام، ورودِ آن به ایران، قرآن مجید، منابع حقوق اسلامی، تدوین فقه، مجادلات فرقه‌ای، کلام، اسماعیلیان، قرمطیان، عرفان و پیروزی شیعه در ایران است. با این همه در این اثر نارسایی‌هایی در موارد فقهی و حقوقی و جایگاه شیعیان به چشم می‌خورد که در ترجمه
حقوقی و جایگاه شیعیان به چشم می‌خورد که در ترجمه پارسی حاشیه محمدرضا حکیمی به توضیح و تبیین آن اختصاص یافته‌است. کتاب در حال حاضر ممنوعه «اسلام در ایران، از هجرت تا پایان قرن نهم هجری»، یکی از آثار ایران‌شناس بزرگ اهل شوروی سابق و عضو آکادمی علوم آن کشور، «ایلیا پاولویچ پطروشفسکی» است که یکی از آثار مهم در زمینه منابع و متون تاریخ اسلام و تطورات تعالیم اسلامی و فقه اسلامی و صوفیگری و مذاهب و مسالک و نهضتهایی که مردم در بطن اسلام برپا کردند، به ویژه تشیع است. این کتاب در سال ۱۳۵۰ توسط نشر پیام به چاپ رسید و
این کتاب در سال ۱۳۵۰ توسط نشر پیام به چاپ رسید و تا سال ۱۳۶۳ که ممنوع چاپ شد، هفت بار تجدید چاپ شده بود. فصل آخر کتاب به چگونگی شکل‌گیری تشیع در ایران می‌پردازد. ترجمۀ آثار به فارسی. تاکنون آثار زیر از پطروشفسکی به زبان فارسی ترجمه و به چاپ رسیده است.
نعمتیه یا خارپهلو روستایی در دهستان جاورسیان بخش قره چای شهرستان خنداب استان مرکزی ایران است. شغل اصلی مردم روستا کشاورزی و باغداری است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۱۹ نفر (۳۵خانوار) بوده‌است. نام گذاری. با توجه به پوشش گیاهی منطقه، خارپهلو احتمالاً اشاره به بوته‌های خاری فراوانی است که در پوشش گیاهی اطراف روستا وجود دارد. آب و هوا. آب و هوای سرد و کوهستانی در بیشتر روزهای سال زبان. زبان فارسی با گویش محلی آموزش. روستا داری یک دبستان است که تحصیلات ابتدایی
روستا داری یک دبستان است که تحصیلات ابتدایی دانش‌آموزان روستا را ارائه می‌دهد امکانات. این روستا دارای آب لوله‌کشی و شبکه سراسری برق و گاز و تلفن می‌باشد. ره آورد. انگور میوه اصلی به عمل آمده در باغ‌های این روستا می‌باشد.
آغاز فعالیت سیاسی روح‌الله خمینی را می‌توان مربوط به اوایل دهه ۱۳۲۰ دانست. خمینی در آن زمان، کتاب کشف‌الاسرار خود را در پاسخ به نقدهای مطرح‌شده در کتاب اسرار هزار ساله از علی‌اکبر حکمی‌زاده به تحریر درآورد. او در ادامه با انتشار نخستین بیانیه خود، از مسلمانان ایران و جهان اسلام درخواست کرده بود که در مقابل آنچه او «ظلم و ستم قدرت‌های بیگانه و هم‌پیمانان آن‌ها» خوانده بود، اقدام کنند. پس از مرگ حسین طباطبایی بروجردی در ۱۳۴۰، رویه خمینی در فعالیت سیاسی‌اش تغییر کرد. ماجرای لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی در
کرد. ماجرای لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی در تیر ماه ۱۳۴۱ را می‌توان اولین رویارویی جدی او با حکومت در نظر گرفت، جایی‌که با اعتراضات او و سایر روحانیون، که خمینی آن را «ضد دین» و «زمینه‌ای برای نفوذ بهائیت به عرصه‌های مختلف کشور» می‌دانست موجب لغو این لایحه گشت. فعالیت سیاسی خمینی علیه حکومت پهلوی در زمان مطرح شدن طرح انقلاب سفید در دی ماه ۱۳۴۱ به اوج خود رسید. او که با بیانیه‌های مختلف سعی در تحریم همه‌پرسی این طرح از سوی مردم داشت، بعد از تصویب آن، نوروز سال ۱۳۴۲ را عزای عمومی اعلام کرد. در روز جمعه
سال ۱۳۴۲ را عزای عمومی اعلام کرد. در روز جمعه دوم فروردین ۱۳۴۲ مصادف ۲۵ شوال سالروز کشته شدن جعفر صادق با یورش نیروهای حکومت به مدرسه فیضیه قم باعث کشته و مجروح ساختن طلاب و وارد آوردن خسارات به مدرسه شدند، سخنان خمینی علیه حکومت حالت شدیدالحن‌تری به خود گرفت، به‌گونه‌ای که در خرداد آن سال و در سخنرانی روز عاشورا، او محمدرضا پهلوی را با الفاظی نظیر «بدبخت» و «بیچاره» خطاب کرد و او را با یزید برابر دانست. بامداد ۱۵ خرداد ۱۳۴۲، خمینی دستگیر و به زندان قصر تهران انتقال داده‌شد. انتشار خبر دستگیری او،
قصر تهران انتقال داده‌شد. انتشار خبر دستگیری او، اعتراضاتی را در شهرهای مختلف برانگیخت که به قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ شهرت یافت. با این‌که در ادامه و با اعتراضات مردم و روحانیون، خمینی پس از دو ماه آزاد شد، اما سخنرانی تند او علیه حکومت در مهر ماه ۱۳۴۳ و در پی تصویب لایحه کاپیتولاسیون، منجر به دستگیری مجدد او در ۱۳ آبان ماه آن سال و این بار تبعید او به ترکیه شد. در ۱۴ شهریور ۱۳۴۴، خمینی از ترکیه به عراق و شهر نجف انتقال داده‌شد. در دوران تبعید، او هم‌چنان با ارسال بیانیه‌های مختلف نسبت به مسائل کشور اظهارنظر
بیانیه‌های مختلف نسبت به مسائل کشور اظهارنظر می‌کرد و به فعالیت سیاسی خود ادامه می‌داد. هم‌زمان در ایران، وقوع حوادثی مانند قتل سید مصطفی خمینی و انتشار مقالهٔ روزنامهٔ اطلاعات علیه خمینی، اعتراضات مردمی علیه حکومت افزایش یافت و منجر به وقوع تظاهراتی مانند تظاهرات ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ گردید. خمینی در ۱۴ مهر ۱۳۵۷، وادار به ترک عراق و اقامت در پاریس شد. در دوران کوتاه اقامت در نوفل‌لوشاتو نیز، خمینی - با آزادی بیشتری - هم‌چنان به هدایت طرفدارانش در قالب ارسال اعلامیه و بیانیه به طرق مختلف ادامه می‌داد. او از
اعلامیه و بیانیه به طرق مختلف ادامه می‌داد. او از همان‌جا اقدام به تشکیل دولت موقت انقلاب کرد، و پس از خروج محمدرضا پهلوی در ۲۶ دی آن سال از کشور و فراهم شدن شرایط، در روز ۱۲ بهمن به کشور بازگشت و با تسلیم‌شدن ارتش در روز ۲۲ بهمن، انقلاب ۱۳۵۷ به پیروزی رسید. آغاز فعالیت‌ها. خمینی در دههٔ ۱۳۱۰ به هیچ فعالیت سیاسی آشکاری دست نزد. او همواره معتقد بود رهبری فعالیت‌ها و جریانات سیاسی باید در اختیار عالی‌ترین مراجع باشد و در نتیجه در آن زمان خود را موظف به پذیرش تصمیم حائری مبنی بر سکوت و انفعال در قبال اقدامات
تصمیم حائری مبنی بر سکوت و انفعال در قبال اقدامات صورت گرفته توسط رضاشاه علیه سنت‌ها و باورهای اسلامی در ایران می‌دانست. بدین ترتیب در پی هیچ‌کدام از حوادث آن زمان، خمینی به عنوان چهره‌ای تازه‌وارد در حوزه، در موقعیتی نبود که افکار عمومی را در یک مقیاس ملی متحد کند. با این‌وجود او با معدود علمایی که به‌صورت آشکار به اقدامات رضاشاه اعتراض می‌کردند ارتباط داشت. چهره‌هایی مانند محمدعلی شاه‌آبادی، نورالله اصفهانی، میرزا صادق تبریزی، آقازاده کفایی و سید حسن مدرس. او هم‌چنین به‌طور ضمنی و در قالب اشعار شخصی، به
او هم‌چنین به‌طور ضمنی و در قالب اشعار شخصی، به بیان عقیدهٔ خود در رابطه با رژیم پهلوی و ابعاد ظلم و ستمی که به عقیدهٔ او رضاشاه روا می‌داشت، می‌پرداخت. دوران بروجردی. بعد از وفات حائری، مؤسس و رئیس حوزهٔ علمیهٔ قم، در دهم بهمن ۱۳۱۵، احساس نیاز به انتخاب فردی تازه به‌عنوان رئیس حوزه به‌وجود آمد. گفته می‌شود در آن زمان خمینی، به‌عنوان یکی از مدرسین و مجتهدین صاحب‌رای در فقه، اصول، فلسفه، عرفان و اخلاق، از لحاظ مقام و موقعیت علمی شایستگی ریاست حوزهٔ علمیه را داشته و تنها عاملی که مانع انتصاب او به این عنوان
داشته و تنها عاملی که مانع انتصاب او به این عنوان شده‌است، جوانی و سن پایین او بوده‌است. بعد از آن و به مدت هشت سال، سه مجتهد بزرگ آن زمان، سید محمد حجت، سید صدرالدین صدر و محمدتقی خوانساری، به‌طور مشترک حوزهٔ علمیه را اداره می‌کردند. با این‌حال حوزه بعد از وفات حائری و پایان ریاست او همواره دچار کمبود و نقص به‌نظر می‌رسید. از طرفی در سال ۱۳۲۵ هجری شمسی و بعد از وفات ابوالحسن اصفهانی، که از بزرگ‌ترین مراجع تقلید و عالمان آن زمان به حساب می‌آمد، نیاز به وجود رهبری که وظیفهٔ سرپرستی شیعیان را بر عهده بگیرد
رهبری که وظیفهٔ سرپرستی شیعیان را بر عهده بگیرد نزد روحانیون بیش از پیش احساس شد. در پی این دو اتفاق، نیاز به یافتن جانشینی شایسته برای این دو روحانی در میان خمینی و هم‌فکرانش حس شد. انگیزهٔ دیگر خمینی و اطرافیانش برای چنین تصمیمی، خنثی کردن تصمیمات و برنامه‌هایی بود که حکومت بعد از وفات حائری به آن‌ها امید بسته بود. بعد از فوت مؤسس حوزهٔ علمیه، حکومت پهلوی امید زیادی داشت تا حوزه انسجام اولیهٔ خود را از دست بدهد و به تدریج از نفوذ آن کاسته شود. این موضوع باعث شد تا شاگردان مدرس و در رأس آن‌ها خمینی، مصمم
شد تا شاگردان مدرس و در رأس آن‌ها خمینی، مصمم به انتخاب جانشینی شایسته برای حائری و اصفهانی بشوند. در نتیجه روحانیون آن زمان برای یافتن فردی که توانایی و کفایت انجام وظایف حائری و اصفهانی را داشته باشد مشغول به جستجو شدند. آن‌ها راهی شهرها مختلف شدند تا نظر عالمان و بزرگان مناطق مختلف را جویا شوند. خمینی خود راهی همدان شد تا با علمای آن شهر – که بیم مخالفت آن‌ها می‌رفت – در این‌باره صحبت کند. سید حسین طباطبایی بروجردی، که در آن سال‌ها ساکن همدان بود، به‌عنوان یک شخصیت علمی برجستهٔ آن زمان، مناسب‌ترین شخص
یک شخصیت علمی برجستهٔ آن زمان، مناسب‌ترین شخص تشخیص داده‌شد و توسط آن‌ها برای تصدی پست ریاست حوزهٔ علمیهٔ قم و مقام رهبری شیعیان در نظر گرفته‌شد. آن‌ها در آن زمان او را، که از برجسته‌ترین شاگردان آخوند خراسانی، سید محمدکاظم طباطبایی یزدی و محمد شریعت اصفهانی و از مجهتدین و عالمان بزرگ آن عصر محسوب می‌شد، به‌عنوان احیاءکننده‌ای شایسته برای حوزهٔ قلمداد می‌کردند. این پیشنهاد مخصوصاً از جانب خمینی و جمعی از شاگردان حائری پیگیری می‌شد. تلاش‌های خمینی و سایر روحانیون برای پیدا کردن فردی مناسب سرانجام جواب داد و
برای پیدا کردن فردی مناسب سرانجام جواب داد و سید حسین طباطبایی بروجردی به‌عنوان گزینهٔ مناسب ریاست حوزه برگزیده شد. در سال ۱۳۲۴، بروجردی پس از گذراندن دوران درمان و بستری در بیمارستان فیروزآبادی تهران، وارد قم شد و مورد استقبال خمینی و سایرین قرار گرفت، و پس از سی سال گوشه‌گیری و انزوا سرپرستی حوزه را بر عهده گرفت. ریاست بروجردی بر حوزه به‌مدت پانزده سال طول کشید. در این مدت تغییرات اساسی در ساختار حوزه به‌وجود آمد و تحولات بسیاری زیر نظر او رخ داد، مواردی مانند نزدیکی بین مذاهب، فرستادن نماینده به دانشگاه
نزدیکی بین مذاهب، فرستادن نماینده به دانشگاه الازهر، ساختن مسجد و مدرسه در خارج از کشور، اعزام مبلغ به کشورهای اسلامی، تشویق طلاب به آموختن دروس جدید از جمله زبان انگلیسی و استقبال از طرح اصلاح و نوسازی حوزه که از جمله اقدامات صورت گرفته در زمان ریاست او محسوب می‌شوند. رابطهٔ خمینی با بروجردی. اگرچه در دوران ریاست بروجردی بر حوزه تحولات مفید و گسترده‌ای صورت گرفت اما با این وجود خمینی نتوانست در این دوران اصلاحات مورد نظر خود را در حوزه عملی کند. او در سال ۱۳۲۸ طرح اصلاح اساسی ساختار حوزهٔ علمیه را با
سال ۱۳۲۸ طرح اصلاح اساسی ساختار حوزهٔ علمیه را با همکاری مرتضی حائری تهیه و به بروجردی پیشنهاد داد. این طرح از سوی شاگردان خمینی و بسیاری از طلاب حوزه مورد استقبال و حمایت قرار گرفت، اما گفته می‌شود مخالفت‌هایی که با آن شد باعث شد بروجردی برخلاف نظر اولیه و تمایل قلبی خود از انجام آن منصرف شود. در پی آن، خمینی و کسانی که او را در نوشتن طرح پیشنهادی کمک کرده بودند از خود عکس‌العمل‌های متفاوتی نشان دادند: حائری به مشهد مهاجرت کرد، مطهری از قم بیرون آمد و به‌جای حوزه، حضور در دانشگاه را انتخاب کرد و خمینی خود
حوزه، حضور در دانشگاه را انتخاب کرد و خمینی خود نیز مدتی سکوت پیشه کرد. او در سال‌های ریاست بروجردی بر حوزه، همواره او را در بهبود شرایط حوزه و ادارهٔ آن کمک می‌کرد و میان آن دو هیچ اختلافی مشاهده نشد. گفته می‌شود خمینی به مدت پنج سال تمام به درس‌های او گوش سپرد و همراه با دیگر شاگردان بروجردی در کلاس‌های درس او شرکت کرد و حتی مطالب بیان‌شده توسط او را نوشت و تقریر کرد. این در حالی بود که خمینی خود در آن سال‌ها مدرسی توانا در فقه، اصول، فلسفه، عرفان و اخلاق بود و مقامات علمی و معنوی بالایی داشت. این‌طور به
بود و مقامات علمی و معنوی بالایی داشت. این‌طور به نظر می‌رسد که خمینی شدیداً مورد اعتماد بروجردی بوده، طوری‌که بروجردی در زمان ریاست خود بر حوزه مأموریت‌های مهمی را بر عهدهٔ او گذاشت. از جمله این‌که خمینی دو بار به نمایندگی از بروجردی و دیگر علمای اسلام، با نمایندگان شاه دیدار و گفتگو کرد و به آن‌ها دربارهٔ نتایج اقدامات شاه هشدار داد. در یکی از این گفتگوها، خمینی منوچهر اقبال – نخست‌وزیر وقت – را از تغییر قانون اساسی منع کرد و به او گفت: «ما به شما هرگز اجازهٔ چنین تغییر و تبدیلی در قانون اساسی را