payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیستند و هر دو می‌توانند در توضیح چگونگی کنترل حرکات توسط دستگاه عصبی مفید باشند. =حوزه فعالیت= در کانادا، حرکت‌شناسی علاوه بر یک حوزه مطالعاتی، یک تخصص حرفه‌ای نیز محسوب می‌شود. در استان انتاریو، این حوزه به‌طور رسمی به عنوان «ارزیابی حرکت و عملکرد انسان و توانبخشی و مدیریت آن برای حفظ، بازتوانی یا ارتقای حرکت و عملکرد» تعریف شده است. حرکت‌شناسان به عنوان متخصصان سلامت در زمینه‌های مختلفی فعالیت می‌کنند. آن‌ها در بیمارستان‌ها، کلینیک‌ها و مراکز خصوصی به عنوان ارائه‌دهندگان خدمات توانبخشی به افرادی که دچار
ارائه‌دهندگان خدمات توانبخشی به افرادی که دچار مشکلات اسکلتی-عضلانی، قلبی و عصبی هستند، کمک می‌کنند. همچنین، به افرادی که در محل کار یا تصادفات رانندگی آسیب دیده‌اند، خدمات توانبخشی ارائه می‌دهند. حرکت‌شناسان در زمینه‌های دیگری مانند ارزیابی عملکرد، درمان ورزشی، ارگونومی، بازگشت به کار، مدیریت پرونده و ارزیابی پزشکی-قانونی نیز فعالیت دارند. آن‌ها را می‌توان در بیمارستان‌ها، مراکز مراقبت طولانی‌مدت، کلینیک‌ها، محل کار و مراکز اجتماعی یافت. علاوه بر این، حرکت‌شناسی در حوزه سلامت و تناسب اندام برای ورزشکاران
در حوزه سلامت و تناسب اندام برای ورزشکاران در تمام سطوح کاربرد دارد، اما بیشتر در آموزش ورزشکاران حرفه‌ای دیده می‌شود. صدور مجوز و مقررات. کانادا: در کانادا، حرکت‌شناسی در استان انتاریو به عنوان یک حرفه بهداشتی تحت نظارت شناخته می‌شود. در تابستان ۲۰۰۷، به حرکت‌شناسی حق تنظیم و نظارت در استان انتاریو اعطا شد و پیشنهادهای مشابهی برای سایر استان‌ها ارائه شده است. کالج حرکت‌شناسان انتاریو در ۱ آوریل ۲۰۱۳ تأسیس شد و از آن زمان، عنوان حرفه‌ای «حرکت‌شناس» تحت حمایت قانون قرار گرفت. در انتاریو، فقط اعضای این کالج
قانون قرار گرفت. در انتاریو، فقط اعضای این کالج می‌توانند خود را «حرکت‌شناس ثبت شده» بنامند. افرادی که مدرک حرکت‌شناسی دارند، می‌توانند در زمینه‌های تحقیقاتی، صنعت تناسب اندام، محیط‌های بالینی و صنعتی کار کنند. آن‌ها همچنین در توانبخشی قلبی، بهداشت و ایمنی، بیمارستان‌ها، مراکز مراقبت طولانی‌مدت و مراکز بهداشتی جامعه فعالیت می‌کنند. =خدمات بهداشتی= ارتقای سلامت. متخصصین حرکت‌شناسی در صنعت ارتقای سلامت با افراد همکاری می‌کنند تا سلامت، تناسب اندام و رفاه فرد را بهبود بخشند. این متخصصین را می‌توان در مراکز
را بهبود بخشند. این متخصصین را می‌توان در مراکز تناسب اندام، مراکز آموزش شخصی/سلامت شرکتی و صنعت یافت. متخصصین این رشته در حوزه‌های مختلفی فعالیت می‌کنند: تاریخچه. علم حرکت‌شناسی، دانشی که امروزه با آن آشنا هستیم، ریشه در سوئد دارد. مؤسسه مرکزی سلطنتی ژیمناستیک (GCI) در سال ۱۸۱۳ در استکهلم سوئد توسط پهر هنریک لینگ تأسیس شد. این اولین مدرسه فیزیوتراپی در جهان بود که صدها ژیمناست پزشکی را آموزش داد که فیزیوتراپی سوئدی را در سراسر جهان گسترش دادند. در سال ۱۸۸۷، سوئد اولین کشوری در جهان بود که مجوز دولتی ملی
سوئد اولین کشوری در جهان بود که مجوز دولتی ملی را به فیزیوتراپیست‌ها اعطا کرد. در سال ۱۸۵۴، کارل آگوست گئورگی، متخصص سوئدی، واژه "Kinesiology" را از کلمه سوئدی "Rörelselära" به معنای "علم حرکت" اقتباس کرد. این علم در واقع پایه و اساس ژیمناستیک پزشکی، فیزیوتراپی و درمان فیزیکی بود که در سوئد توسعه یافت. در آن زمان، این علم شامل حدود ۲۰۰۰ حرکت فیزیکی و ۵۰ نوع مختلف ماساژ درمانی بود که برای درمان اختلالات و بیماری‌های مختلف به کار می‌رفت. این روش‌ها نه تنها بر دستگاه حرکتی، بلکه بر دستگاه عصبی، اندام‌ها و غدد
دستگاه حرکتی، بلکه بر دستگاه عصبی، اندام‌ها و غدد بدن نیز تأثیر می‌گذاشتند؛ بنابراین، حرکت‌شناسی کلاسیک نه تنها یک سامانه توانبخشی برای بدن بود، بلکه یک درمان جدید برای بیماری‌ها نیز محسوب می‌شد. در سال ۱۸۸۶، بارون سوئدی نیلز پوسه (۱۸۶۲–۱۸۹۵) اصطلاح Kinesiology (حرکت‌شناسی) را در ایالات متحده معرفی کرد. او فارغ‌التحصیل مؤسسه مرکزی سلطنتی ژیمناستیک در استکهلم سوئد و بنیانگذار ژیمنازیوم پوسه در بوستون، ماساچوست بود. در سال ۱۹۳۰، آکادمی ملی حرکت‌شناسی در آمریکا تأسیس شد. هدف این آکادمی، ترویج مطالعه و
آمریکا تأسیس شد. هدف این آکادمی، ترویج مطالعه و کاربردهای آموزشی حرکت انسان و فعالیت بدنی و همچنین تجلیل از افرادی است که در این زمینه سهم قابل توجهی داشته‌اند. عضویت در این آکادمی یک دستاورد بزرگ در این رشته محسوب می‌شود. به این ترتیب، علم حرکت‌شناسی از ریشه‌های سوئدی خود به یک رشته علمی بین‌المللی تبدیل شد که امروزه در زمینه‌های مختلفی از جمله سلامت، ورزش، توانبخشی و آموزش کاربرد دارد. =فناوری در علم حرکت‌شناسی= فناوری ضبط حرکت در اندازه‌گیری حرکت انسان و در نتیجه علم حرکت‌شناسی کاربرد دارد. در گذشته،
و در نتیجه علم حرکت‌شناسی کاربرد دارد. در گذشته، آزمایشگاه‌های ضبط حرکت داده‌های با دقت بالا را ثبت می‌کردند. این سیستم‌ها در حالی که دقیق و قابل اعتماد هستند، می‌توانند هزینه‌های سرمایه‌ای و عملیاتی بالایی داشته باشند. سیستم‌های امروزی دسترسی به فناوری ضبط حرکت را افزایش داده‌اند. فعالیت بدنی تطبیقی. فعالیت بدنی تطبیقی (APA) شاخه‌ای از علم حرکت‌شناسی است که به فعالیت بدنی اصلاح شده یا طراحی شده برای رفع نیازهای افراد دارای معلولیت اشاره دارد. این اصطلاح در زمینه آموزش تربیت بدنی سرچشمه گرفته و معمولاً در
زمینه آموزش تربیت بدنی سرچشمه گرفته و معمولاً در زمینه آموزش تربیت بدنی و توانبخشی برای اشاره به فعالیت‌ها و تمرینات بدنی که برای افراد دارای معلولیت اصلاح یا تطبیق داده شده‌اند، استفاده می‌شود. این فعالیت‌ها اغلب توسط متخصصان آموزش دیده، مانند مربیان تربیت بدنی تطبیقی، کاردرمانگرها یا فیزیوتراپیست‌ها هدایت می‌شوند. در سال ۱۹۷۳، فدراسیون بین‌المللی فعالیت بدنی تطبیقی (IFAPA) تشکیل شد و به عنوان یک رشته/حرفه توصیف می‌شود که هدف آن تسهیل فعالیت بدنی در بین افراد با طیف وسیعی از تفاوت‌های فردی، با تأکید بر
افراد با طیف وسیعی از تفاوت‌های فردی، با تأکید بر توانمندسازی، خودمختاری و دسترسی به فرصت‌ها است. یک تعریف رایج از APA عبارت است از: «مجموعه‌ای میان‌رشته‌ای از دانش عملی و نظری که به سمت اختلالات، محدودیت‌های فعالیت و محدودیت‌های مشارکت در فعالیت بدنی هدایت می‌شود. این یک حرفه ارائه خدمات و یک زمینه دانشگاهی است که از نگرش پذیرش تفاوت‌های فردی حمایت می‌کند، از دسترسی به سبک زندگی فعال و ورزش حمایت می‌کند و ارائه خدمات، حمایت‌ها و توانمندسازی نوآورانه و مشارکتی را ترویج می‌کند. فعالیت بدنی تطبیقی شامل، اما
را ترویج می‌کند. فعالیت بدنی تطبیقی شامل، اما محدود به، تربیت بدنی، ورزش، تفریح، رقص، هنرهای خلاق، تغذیه، پزشکی و توانبخشی نیست.» این تعریف با طبقه‌بندی بین‌المللی عملکرد، ناتوانی و سلامت سازمان بهداشت جهانی مطابقت دارد که در آن ناتوانی به عنوان تعامل بین اختلالات یا شرایط با محدودیت‌های فعالیت، محدودیت‌های مشارکت و عوامل زمینه‌ای دیده می‌شود. بررسی اجمالی. اصطلاح APA در طول سال‌ها تکامل یافته است و در برخی کشورها می‌تواند با اصطلاحات جایگزینی که شامل مجموعه‌ای مشابه از سازه‌ها هستند، به رسمیت شناخته شود،
مشابه از سازه‌ها هستند، به رسمیت شناخته شود، به عنوان مثال، ورزش برای افراد دارای معلولیت، ورزش درمانی و روان‌درمانی. APA به عنوان (i) فعالیت‌ها یا ارائه خدمات، (ii) یک حرفه و (iii) یک زمینه دانشگاهی با یک مجموعه دانش منحصر به فرد که با اصطلاحاتی مانند تربیت بدنی تطبیقی یا پارا ورزش متفاوت است، در نظر گرفته می‌شود. اصولاً، APA یک اصطلاح چتر است که اصطلاحات ذکر شده در نظر گرفته شده به عنوان زیر تخصص‌ها (یعنی تربیت بدنی، پارا ورزش، تفریح و توانبخشی) را در بر می‌گیرد. APA پیشنهاد می‌شود که پیوندهای نزدیکی بین
APA پیشنهاد می‌شود که پیوندهای نزدیکی بین حوزه عمل و حوزه مطالعه با نظریه‌های منحصر به فرد و مجموعه‌های رو به رشدی از دانش عملی و علمی داشته باشد، که در آن پزشکان APA کسانی هستند که خدمات و فعالیت‌ها را ارائه می‌دهند، در حالی که محققان APA شیوه‌های تحقیق مبتنی بر شواهد را در بین پزشکان تولید و ترویج می‌کنند. فعالیت بدنی تطبیقی (APA) شاخه‌ای از علم حرکت‌شناسی است که بر روی فراهم کردن امکان فعالیت بدنی برای افراد دارای معلولیت تمرکز دارد. این کار از طریق اصلاح تجهیزات ورزشی، تغییر قوانین بازی‌ها، ارائه
اصلاح تجهیزات ورزشی، تغییر قوانین بازی‌ها، ارائه دستورالعمل‌های مناسب و ایجاد محیط‌های فیزیکی و اجتماعی مناسب انجام می‌شود. به عنوان مثال، می‌توان از پروتزها، صندلی‌های چرخدار، مونوسکی‌ها و توپ‌های با اندازه‌های مختلف استفاده کرد، قوانین بازی‌ها را تغییر داد (مثلاً اجازه دو بار برخورد توپ به زمین در تنیس با ویلچر)، دستورالعمل‌های کلامی و غیرکلامی مختلفی را ارائه داد و محیط‌های ورزشی را برای افراد دارای معلولیت مناسب‌سازی کرد. APA زیرشاخه‌های مختلفی دارد: نقش ورزش و فعالیت بدنی برای افراد دارای معلولیت به
ورزش و فعالیت بدنی برای افراد دارای معلولیت به عنوان یک حق انسانی در کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت به رسمیت شناخته شده است. APA به عنوان یک رشته علمی و حرفه‌ای، نقش مهمی در برآورده کردن نیازهای این افراد و فراهم کردن دسترسی کامل آن‌ها به فعالیت بدنی دارد. در سراسر جهان، برنامه‌های آموزشی زیادی در زمینه APA ارائه می‌شود. این برنامه‌ها شامل دوره‌های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در زمینه‌های مختلفی مانند ورزش‌های معلولیت، ورزش‌های تطبیقی، توانبخشی، تربیت بدنی تطبیقی و مدیریت پارا ورزش می‌شود.
گارد ویژه فیلمی به کارگردانی پرویز صبری، نویسندگی پرویز صبری، محمدعلی حسین‌نژاد و حسن مقصودی و تهیه‌کنندگی داریوش بابائیان محصول سال ۱۳۷۴ است. این فیلم در شرق شهر اصفهان تصویر برداری شده است. خلاصه فیلم. رژیم بعث عراق در جریان جنگ با ایران درصدد است اثر یک نوع گاز شیمیایی جدید را که به منظور دفع آفات گیاهی ساخته شده بر روی تعدادی از عراقی‌ها امتحان کند. نتیجهٔ این آزمایش مرگ تمامی افراد در مدت کوتاهی است. رژیم بعث با وارد کردن فشار به دکتر عراقی کاشف این گاز و تهدید جان دختر و نوهٔ دکتر او را وادار به انجام
و تهدید جان دختر و نوهٔ دکتر او را وادار به انجام تحقیقات بیشتر می‌کنند، اما دکتر توسط یکی از شاگردان دخترش، دولت ایران را در جریان واقعه می‌گذارد. با اعزام گروهی از نظامیان ایرانی و به کمک یک راهنمای کُرد، آن‌ها موفق به نجات دکتر و دخترش می‌شوند. و با راهنمایی دکتر و پس از درگیری‌های زیاد با نظامیان عراقی و از جمله داماد دکتر که یکی از نظامیان عراقی است، گروه اعزامی ایرانی موفق به انهدام انبار نگهداری گاز شیمیایی می‌گردند، اما داماد دکتر و راهنمای کُرد در این درگیری‌ها کشته می‌شوند و دکتر به همراه دختر و
این درگیری‌ها کشته می‌شوند و دکتر به همراه دختر و نوه اش با نظامیان ایرانی وارد خاک ایران می‌گردند. جشنواره‌ها. فیلم گارد ویژه در چهاردهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر (۱۳۷۴) در بخش مسابقه سینمای ایران حضور داشته‌است.
پوست‌گُستر نوعی جانور پستاندار جفت‌دار است که در جنوب خاوری آسیا زندگی می‌کند. پوست‌گستران ظاهری شبیه به سنجاب‌های پرنده دارند. دارای دم پوشیده از خز هستند و اغلب درخت‌زی و شبگردند و از برگ و میوه درختان تغذیه می‌کنند. پوست‌گسترها پروازهای کوتاه انجام می‌دهند، اندازه دست و پایشان یکسان است و دم آن‌ها به عنوان چتر نجات عمل می‌کند. اندازه بدن آن‌ها کمتر از نیم متر می‌باشد. در فواصل میان گردن، پاها، انگشتان و دم خود پردهای پوستی دارند که به آن‌ها در پریدن و پرواز کمک می‌کند و شکلی به صورت یک چتر نجات پهن به
کمک می‌کند و شکلی به صورت یک چتر نجات پهن به آن‌ها می‌دهد. پوست‌گستران ماهرترین پستانداران هواسُر هستند و می‌توانند با استفاده از پرده‌هایی که از پوست اضافه میان پاها و دیگر اندام‌های خود دارند از مکان‌های بالاتر به مکان‌های پایین‌تر سُر خورده و پرواز کنند. دو گونه از پوست‌گسترها وجود دارد که این دو گونه با هم تشکیل خانواده سگ‌سران (Cynocephalidae) و راسته پوست‌گسترسانان (Dermoptera) را می‌دهند. به پوست‌گستر، سمور پرنده، لمور پرنده، کولوگو و کوبگو هم گفته می‌شود که البته این جانور از نوع لمور نیست. منابع.
که البته این جانور از نوع لمور نیست. منابع. Wikipedia contributors, "Colugo," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Colugo&amp;oldid=390880551 (accessed December 24, 2010).
مکتب بغداد یا مکتب عباسی یا مکتب بین المللی (جهانی) با روی کار آمدن عباسیان در بازه‌ی زمانی (۶۵۶–۱۳۳ه. ق) و با پایتخت قرار دادن بغداد ایجاد شد. بغداد که در میان دو تمدن بزرگ واقع شده بود (ایران در شرق و امپراتوری بیزانس در غرب)در ابتدا از یک سو تحت تأثیر هنر بیزانس و کلاسیک و ساساني(مانوی) و سپس از سویی دیگر دارای خلاقیت خود مسلمانان است. و چون نقاشان عرب،ايراني و سرياني در شكل گيري اين مكتب سهم داشتند آن را مكتب بين المللي عباسي نیز مي گويند. در مکتب بغداد، فضا فراخ، چهره‌ها سامی نژاد، لباس‌ها پرپیچ و تاب،
فضا فراخ، چهره‌ها سامی نژاد، لباس‌ها پرپیچ و تاب، دورگیری در پیکره، سایه مختصر چهره، بینی ها کلاغی، تعداد پیکره ها محدود، ریش‌ها سیاه و بلند و تعداد رنگ‌ها کم است. پیشینه و ویژگی‌ها. عنوان کلی مکتب عباسی، برای شیوه‌های مختلف مصورسازی کتاب در شهرهای بغداد، موصل، کوفه و واسط به کار برده می‌شود. د. بیش از همه این مکتب تحت تأثیر هنر بیزانس (روم شرقی) بود. نقاشی‌های این مکتب بسیار ساده‌اند.از خصوصیات نگاره‌های این دوره آن است، که نقش‌ها و شکل جانوران واشخاص قدر درشت تر ترسیم شده، و اندام‌ها مشخص و صریح، طرح
درشت تر ترسیم شده، و اندام‌ها مشخص و صریح، طرح شده‌اند.در مجالس رنگ زمینه یا اصلاً نیست یا بسیار اجمالی است.رنگهایی که در نگاره‌ها به کار رفته‌است معدود اما تناسب آن‌ها با یکدیگر، بسیار دقیق و لطیف صورت گرفته‌است.چهرهٔ افراد به نژاد سامی(عربی)تعلق دارد، اما نفوذ هنرمندان بیزانسی وروم شرقی را نیز، در این تصاویر می‌توان مشاهده کرد.جامه‌ها ولباس‌های مسیحی را با همان چین‌های متعدد و سنگین به شیوهٔ نقاشی‌های بیزانسی و گاهی نیز ترکیب بندی پیکره‌ها را می‌توان در آثار مسیحی باز شناخت. معمولاً تعداد محدود پیکره
آثار مسیحی باز شناخت. معمولاً تعداد محدود پیکره انسانی و شاخ و گل در این آثار وجود دارد. کتاب‌های نگارگری شده در این دوره معمولاً کتاب‌های علمی و کتاب‌های شعر و حکایت هستند. صاحبنظران عبدالله بن فضل را مشهورترین نقاش شیوه عباسی می دانند که در (619 ه ق)کتاب می نوشته و آن را نقاشی می‌کرده و نسخهٔ خطی کتاب ((خواص عقاقیر))گیاهان را از آثار او به‌شمار می‌آورند. سبک‌شناسی. نگاره‌های این مکتب ساده و زیباست. البسه از پرداخت قابل توجهی به خصوص در چین و شکن جامه‌ها برخوردار است و همچنین استفاده از نقوش اناری،
برخوردار است و همچنین استفاده از نقوش اناری، بال‌های فرشته گون و شیوه‌های بازنمایی حیوانات وام گرفته شده از هنر ساسانی است و در بیشینه این نگاره‌ها شاخه و برگی به نشانه طبیعت به چشم می‌خورد. از خصوصیات دیگر این نگاره‌ها می‌توان به پس‌زمینه‌های ساده و اصطلاحا تربتی رنگ که یا بدون رنگ رها شده یا به‌طور اجمالی رنگ آمیزی شده‌اند گویی که نگاره‌ها در فضا رهایند، رنگ‌ها در نگاره اصلی اندک هستند ولی با هماهنگی‌ای چشم‌نواز به کار رفته‌اند.
مکتب سلجوقی به دوره‌ای از جریان هنر تصویری ایران که سلجوقیان بر ایران قدرت داشتند گفته می‌شود. از قرن چهارم هجری و در دوران سلجوقیان سبکی در نگارگری ایرانی ظهور می‌یابد که به این سبک شهرت می‌یابد. این سبک اولین مکتب در زمینه نگارگری ایرانی است. در این دوره دوباره تصویرسازی کتاب ارژنگ مانی رونق می‌یابد و سفالگری و نقاشی روی سفال به اوج می‌رسد. پیشینه. سلجوقیان طایفه‌ای از ترکمانان بودند که در دوران شکوه و عظمت شاهان سامانی و در قرن دوم و سوم هجری قمری در دشت‌های خوارزم، حاشیه دریای خزر و در آن سوی رود جیحون
خوارزم، حاشیه دریای خزر و در آن سوی رود جیحون در ماوراءالنهر زندگی می‌کردند. آنان بعدها در قرن پنجم ه‍.ق) بر نیشابور و کل خراسان اعمال قدرت و نفوذ نمودند و رفته رفته متصرفات خود را تا بغداد گسترش دادند و بدین ترتیب سلجوقیان توانستند در طول دوران حکومت خود بر ایران، عراق، آسیای صغیر و شام حکومت نمایند. پیشینه هنر تصویری سلجوقی به قبل از اسلام و به‌طور خاص به هنر ساسانیان و آسیای میانه بر می‌گردد. نحوه نمایش پیکره‌ها در تصاویر، نوع رنگ گذاری و نقوش همه یادآور حجاریهای ساسانیان و نقاشیهای کتاب مانوی در آسیای
حجاریهای ساسانیان و نقاشیهای کتاب مانوی در آسیای میانه است. ویژگی‌ها. در این دوران هنرمندان از جمله نقاشان و خوشنویسان آسوده بودند ودر رفاه کامل زندگی می‌کردند. شاهان سلجوقی برای علما و هنرمندان ارزش و احترام بسیاری قائل بوده و غالباً آنها را تحت حمایت خود داشتند. مکتب سلجوقی دارای خصایلی شبیه مکتب بغداد است یعنی سادگی. استفاده از پیکره‌های انسانی و گل و گیاه در این مکتب رواج دارد. اما تفاوت‌هایی هم وجود دارد؛ اولین تفاوت این است که در نگارگری این مکتب پس‌زمینه را رنگ می‌کردند و معمولاً رنگ‌ها هم سرخ
پس‌زمینه را رنگ می‌کردند و معمولاً رنگ‌ها هم سرخ بودند. تفاوت دوم این است که در این مکتب معمولاً لباس پیکره‌ها چین‌وچروک ندارد و تفاوت سوم استفادهٔ زیاد از نقوش اسلیمی است. از کتاب‌های این مکتب می‌توانیم به "ورقه و گلشاه"، "الاغانی" ابوالفرج اصفهانی، "مفید الخاص" زکریای رازی، "التریاق"، "اندرزنامه"، "شاهنامهٔ کاما"، "طب جالینوس" و "سمک عیار" اشاره کرد. از منظر دیداری (بصری) در این مکتب همچنان ترکیب‌بندی‌های ساده همچون مکتب عباسی حفظ شده ولی تأثیراتی که از نقاشی عهد ساسانی (و پیش از اسلام) و سلایق شرق دور
نقاشی عهد ساسانی (و پیش از اسلام) و سلایق شرق دور (چین) بر این مکتب حاکم شده وجه عمدهٔ تمایز آن با مکتب عباسی است. در بسیاری از پیکره‌ها هاله‌ای دور سر وجود دارد که به‌دلیل جدا کردن پیکره از پس‌زمینهٔ استفاده شده، سرها بزرگ‌تر از بدن هستند و بر بازوها عموماً بازوبندی به چشم می‌خورد. از هنرمندان شاخص این دوره می‌توان مؤمن محمد خویی که احتمالاً کتاب ورقه و گلشاه را تصویرسازی کرده نام برد.
مکتب تبریز اول یا مکتب مغول (ایلخانی) (قرون ۷ و ۸ ه‍.ق) اولین مکتب نگارگری ایرانی است که در تبریز پایه‌ریزی شده و به همین دلیل آن را مکتب تبریز نامیده‌اند. این مکتب مصادف با حکومت ایلخانان مغول در ایران است که مرکز خود را تبریز قرار دادند. این مکتب، دوره آغاز ورود عناصر چینی به حوزهٔ نگارگری ایرانی به حساب می‌آید. در این دوره تأثیر نقاشی چینی بر روی نگارگران ایرانی واضح است. مکتب تبریز اول در دوره ایلخانان، بیشتر با عنوان سبک مغولی و گاه سبک رشیدیه معرفی شده است. از آثار این مکتب می‌توانیم به منافع الحیوان
است. از آثار این مکتب می‌توانیم به منافع الحیوان ابن بختیشوع (۶۹۵ ه‍.ق)، جامع التواریخ رشیدی (۷۱۴ ه‍.ق)، یک نسخه کلیله و دمنه که در آن عناصر منظره طبیعی تنوع قابل ملاحظه‌ای یافته‌اند، معراج نامه، تاریخ چنگیزی و از محصولات دیگر کارگاه‌های تبریز، شاهنامه دموت است که نگاره‌های آن توسط چند نقاش اجرا شده است و هم‌اکنون تنها چند تصویر پراکنده از آن باقی است. در نگاره‌های شاهنامهٔ دموت سنت‌های ایرانی و بین‌النهرینی پیش از مغول با سنت‌های خاور دور آمیخته شده‌اند. شاهنامهٔ دموت را می‌توان نقطهٔ اوج پیشرفت نقاشی عهد
دموت را می‌توان نقطهٔ اوج پیشرفت نقاشی عهد ایلخانی دانست. بیشتر این کتاب‌ها در ربع رشیدی تهیه شدند. ویژگی‌ها. چهره‌ها، نحوه نمایش طبیعت مثلاً ترسیم تنه پیچیده و گره‌دار درختان و صخره‌های تیز و چین وچروک لباسها متأثر از سنت بیزانسی ودشت‌های بریده و ابرهای مواج، مراعات نسبت‌ها، دقت در رسم گیاهان و اعضای بدن حیوانات، و تحرک و جنبش بیشتر در نمایش صحنه‌ها به جای آرامش و سکون موجود در نقاشی سنّتی ایرانی در این مکتب دیده می‌شوند. از سوی دیگر، استفاده از نقوش تزیینی هنر ایرانی مانند نقوش هندسی کاشی‌کاری، و اعتبار
هنر ایرانی مانند نقوش هندسی کاشی‌کاری، و اعتبار بخشیدن به معماری ایرانی به عنوان اصلی‌ترین جانمایه کار و بازنمایی روح ملی، تقلید صرف از هنر چینی را نفی می‌کند. هنرمندان ایرانی در عین پذیرش عناصر تازه که به آثار آنان جلوه‌ای نو و تحرکی بیشتر می‌بخشید، این عوامل را با شیوه سنتی نگارگری ایرانی چنان آمیختند که به سختی می‌توان این عناصر تازه را در میان تاروپود هنر سنّتی تمیز داد. در واقع، آمیختن این عناصر جدید به شیوه‌ای کاملاً ایرانی انجام پذیرفت؛ به‌طوری‌که لطمه‌ای به تداوم هنر نگارگری ایرانی وارد نکرد. در
لطمه‌ای به تداوم هنر نگارگری ایرانی وارد نکرد. در این دوران دو اتفاق مهم در نگارگری رخ داد: اول: آغاز ورود عناصر چینی به حوزه نگارگری ایرانی بود. دوم: ایجاد سنت کارگاهی، هنر به صورت تخصصی درآمد و هر یک از هنرمندان بخشی از کار را برعهده گرفتند. این اتفاق با تأسیس ربع رشیدی که به دستور خواجه رشید الدین فضل‌الله ساخته شده بود شروع شد. از نگارگران این دوره می‌توان از احمد موسی، امیر دولتیار، مولانا ولی‌الله و محمدعلی توسی کاتب نام برد.
مکتب جلایری یا مکتب تبریز-بغداد مکتب نگارگری ایرانی سده هشتم است که پس از فروپاشی حکومت ایلخانان مغول توسط تیمور در ایران شکل گرفت. این مکتب تأثیرات بسیار زیادی از مکتب‌های بغداد، شیراز و تبریز دریافت کرد و مجموعه‌ای از ویژگی‌های این مکتب‌ها را در مکتب جلایری می‌بینیم. معروف‌ترین نگارگر این دوره جنید بغدادی (سلطانی) و معروف‌ترین خطاط این دوره میرعلی تبریزی است. اثر بسیار مهم این دو نفر دیوان خواجوی کرمانی (۷۹۹ ه.ق) است. در این دوره نقاشی ایرانی از نفوذ هنری چینی رهایی یافت و رنگ‌ها درخشان‌تر شد. منظره‌ها و
چینی رهایی یافت و رنگ‌ها درخشان‌تر شد. منظره‌ها و باغ‌های بسیاری وارد آثار نگارگری شد.
مکتب شیراز دوم به مجموعه‌ای هنری که از اواخر سده هشتم هجری در شیراز و خصوصاً دوره تیموری تولید شده‌اند گفته می‌شود. پس از فروپاشی حکومت مغولان در سال ۷۷۱ ه‍.ق توسط تیمور، مکتب شیراز ادامه یافت و تأثیراتی را از مکتب تازه تأسیس جلایری هم دریافت کرد. از آثار این دوره گلچین اسکندر سلطان (۸۱۴ ه‍.ق)، شاهنامهٔ ابراهیم سلطان (۸۲۳ ه‍.ق) و خاوران نامهٔ ابن حسام با نگارگری فرهاد (۸۸۱ ه‍.ق) است. در دوران تیموریان (سده۹ ه‍.ق) و حضور اسکندر سلطان و ابراهیم سلطان در شیراز زمینه برای بروز دوباره ویژگی‌های دیداری مکتب شیراز
برای بروز دوباره ویژگی‌های دیداری مکتب شیراز اول (سده۸) فراهم شد. سبک‌شناسی. قرینه‌سازی در نگاره‌های این مکتب به‌طور قابل ملاحظه‌ای دیده می‌شود و همچنین تضاد رنگی عناصر نگاره و پس زمینه آن، استفاده از ابرهای پیچان و سادگی در ترکیب‌بندی‌ها از مهم‌ترین ویژگی‌های دیداری این مکتب است.
مکتب بخارا به دوره‌ای از سبک نگارگری ایرانی در حکومت شیبانیان از اواخر سدهٔ نهم تا اواخر سدهٔ دهم هجری که در شهر بخارا رواج داشت گفته می‌شود. شیبک خان مرکز حکومتی‌اش را از هرات به بخارا منتقل کرد زمانی که قوم ازبک دوباره بر هرات تسلط یافتند برخی از نگارگران هراتی به بخارا منتقل شدند؛ در نتیجه مکتب بخارا تحت تأثیر نگارگری اولیهٔ بخارا و مکتب هرات شکل گرفت. مهم‌ترین هنرمند مکتب بخارا محمود مذهب است. وی در نقاشی از آثار کمال الدین بهزاد تأثیر پذیرفته بود. تداوم نقاشی‌های بهزاد همراه با خصوصیات نقاشی محلی
تداوم نقاشی‌های بهزاد همراه با خصوصیات نقاشی محلی بخارا، مجموعاً خصوصیات نقاشی بخارا را به‌وجود آوردند. خصوصیاتی از قبیل غنی بودن و خلوص رنگ‌ها که بیشتر به‌کارگیری جزئیات و استفاده از شکل‌های ساده، پیکره‌های کوتاه‌قد و ساختمان‌ها از روبه‌رو را شامل می‌شد. معمولاً زمینهٔ حاشیه‌های این تصاویر را با تشعیر پر می‌کردند. "تحفة الابرار "اثر جامی، "مخزن الاسرار "اثر نظامی (۹۵۲ ه‍.ق) و "بوستان سعدی"(۹۵۶ ه‍.ق) از مهم‌ترین کارهای محمود مذهب است. در اواخر سدهٔ دهم هجری مکتب بخارا کم‌کم از رونق افتاد و هنرمندان آن به
مکتب بخارا کم‌کم از رونق افتاد و هنرمندان آن به سرزمین‌های مختلف رفتند.
دارونَما (به ، پلاکِبو از مصدرِ placeō به معنای «خوب خواهم شد») به استفاده از روش‌های درمانی صوری و تلقینی گفته می‌شود که می‌تواند با فریب بیمار، اثر مثبتی در روند بهبودی وی داشته باشد. اثر درمانی که از به کار بستن چنین روش‌هایی حاصل می‌شود را نیز اثر دارونما می‌نامند. رایج‌ترین روش‌ها برای ایجاد اثر دارونما استفاده از دارونما (چیزی ظاهراً شبیه به دارو بدون هیچ اثر واقعی) و جراحی‌های دروغین است. در روند استفاده از دارونماها، یک قرص بدون اثر به بیمار داده می‌شود و به او گفته می‌شود که با خوردن این قرص حالش
و به او گفته می‌شود که با خوردن این قرص حالش بهبود می‌یابد. البته بیمار نباید بفهمد که این قرص، قرص بی‌اثر است و شما در حال اجرای یک روند شبه‌دارویی بر روی وی هستید. آزمایش‌های پزشکان نشان داده است که این پدیدۀ روانی تأثیر بسیار بالایی در بهبود بسیاری از بیماران دارد. شرکت‌های داروسازی در مسیر ساخت دارو از این نوع دارونما به عنوان کنترل گروه شاهد استفاده می‌کنند. منابع. از ویکی‌پدیای انگلیسی
ارتش آندرس به یاد فرماندهٔ آن‌ها ولادیسلاو آندرس، نام نیروهای مسلح لهستانی بود که در سال‌های ۱۹۴۱-۱۹۴۲ در شرق قرار داشتند. این ارتش در حال رشد، ایجاد شده در اتحاد جماهیر شوروی، ذخیره‌ای برای نیروهای ارتش دوم لهستان و ارتش لهستان در غرب بود. شکل‌گیری. پس از تسخیر لهستان توسط نیروهای شوروی در سال ۱۹۳۹، زمانی که شوروی حکومت موجود در لهستان را به رسمیت نشناخت، روابط دیپلماتیک لهستان و شوروی غیرفعال شد. حدود ۱٬۵ میلیون شهروند لهستانی، شامل ۲۰۰٬۰۰۰ اسیر جنگی، از لهستان اشغال شده توسط ان‌کاوی‌دی به اردوگاه کار
لهستان اشغال شده توسط ان‌کاوی‌دی به اردوگاه کار اجباری گولاگ تبعید شدند. روابط دیپلماتیک این دو کشور در سال ۱۹۴۱ بعد از حملهٔ آلمان به شوروی و اجبار استالین برای یافتن کشور دوست دوباره برقرار شد. قراردادهای نظامی طبق توافق بین دولت لهستانی در تبعید و استالین باعث عفو بسیاری از شهروندان لهستانی شد که بعضی از آن‌ها این ارتش را تشکیل می‌دادند. استالین همچنین توافق کرد که این نیروی نظامی توسط دولت در تبعید لهستان اداره شود. ارتشی لهستانی در خاک اتحاد جماهیر شوروی ایجاد شد. در تاریخ ۴ اوت رهبر نظامی لهستانی،
ایجاد شد. در تاریخ ۴ اوت رهبر نظامی لهستانی، ژنرال ولادیسلاو شیکورسکی، ژنرال ولادیسلاو آندرس را که به تازگی از زندان لوبینکا در مسکو آزاد شده بود به عنوان فرمانده این لشکر انتخاب کرد. در همین حال فرماندهٔ نظامی دیگری به نام میحال توکاژوسکی در شهر توتسکوی در شوروی به تاریخ ۱۷ اوت در حال تدارک دیدن برای این ارتش بود. آندرس با صادر کرد دستورهای اولیه در ۲۲ اوت فرماندهی خود را تثبیت کرد. شکل‌گیری این ارتش در منطقه بوزولوک، و عضوگیری آن در کمپ‌های اسرای لهستانی در که توسط ان‌کی‌وی‌دی ایجاد شده بود، انجام شد. تا
که توسط ان‌کی‌وی‌دی ایجاد شده بود، انجام شد. تا پایان سال ۱۹۴۱، ۲۵هزار سرباز (شامل ۱۰۰۰ افسر) عضو شده بودند و همهٔ آن‌ها سه دستهٔ پیاده‌نظام پنجم، ششم و هفتم را تشکیل دادند. مناخیم بگین یکی از افرادی بود که به این ارتش پیوست. در بهار ۱۹۴۲ گروه تشکیلاتی به تاشکند رفت و در آنجا دستهٔ هشتم را ایجاد کرد. روند عضویت در این گروه موانعی نیز داشت، از آن‌ها به مفقود شدن تعداد زیادی از افسران لهستانی (نتایج کشتار کاتین)، مشکلاتی که شوروی با گروه‌های غیرلهستانی ساکن لهستان داشت (مانند یهودیان، بلاروسی‌ها و
ساکن لهستان داشت (مانند یهودیان، بلاروسی‌ها و اکراینی‌ها). شوروی با قرار دادن ارجحیت‌های پایین برای این افراد به آن‌ها اجازه می‌داد که به شوروی را ترک کنند و به ارتش لهستان در جبههٔ غرب کمک کنند. دیگر مشکل فرماندهان کمپ‌های اردوگاه‌های کار اجباری مانند گولاگ بودند که اجازهٔ خروج لهستانی‌ها را صادر نمی‌کردند، زیرا برای تولیدات پشت جبهه به این افراد نیاز داشتند. در بخش دوم از سال ۱۹۴۲، در طی تهاجم آلمان به قفقاز (که معروفترین قسمت آن نبرد استالینگراد بود)، استالین موافقت کرد که این ارتش لهستانی در منطقهٔ
استالین موافقت کرد که این ارتش لهستانی در منطقهٔ خاورمیانه، به خصوص در ایران اسکان نظامی پیدا کند، این کار پس از اشغال ایران توسط ارتش بریتانیا و شوروی انجام شد. این گروه به کنارهٔ دریایی خزر، به بندر پهلوی (در حال حاضر بندر انزلی) در ایران منتقل شدند. تحت سلطهٔ بریتانیا. بیشتر این افراد در طول تابستان و تا پایان اوت از راه عشق‌آباد، ترکمنستان به مشهد در ایران منتقل شدند. به این ترتیب این افراد از سلطهٔ شوروی خارج و وارد محدودهٔ تحت فرماندهی بریتانیا شدند و پس از آن توانستند به ارتش لهستان در غرب پیوسته و