payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هدایت تیم را به دست گرفت و با او، پالاس در فصل ۷۷–۱۹۷۶ به دسته دوم صعود کرد و سپس با قهرمانی در سال ۱۹۷۹ به دسته اول بازگشت. در سال ۱۹۷۹، تعدادی بازیکن جوان و مستعد به پالاس اضافه شدند که از تیم قهرمان جام حذفی جوانان در سال‌های ۷۷–۱۹۷۶ و ۷۸–۱۹۷۷ بودند و تیم آن سال، «"تیم دهه هشتاد"» لقب گرفت. این تیم در اوایل فصل ۸۰–۱۹۷۹ برای مدت کوتاهی در صدر دسته اول قرار گرفت، با این حال، مشکلات مالی گریبان باشگاه را گرفت و آن تیم جوان و مستعد از هم پاشید. پالاس جایگاه خود را در دسته اول از دست داد و در فصل ۸۱–۱۹۸۰
خود را در دسته اول از دست داد و در فصل ۸۱–۱۹۸۰ سقوط کرد. در همین زمان ران نوادس مالکیت باشگاه را تصاحب کرد و آلن مولری، سرمربی سابق برایتون، را سرمربی کرد که در بین هواداران پالاس بسیار منفور بود. سال‌های استیو کاپل (۱۹۹۳–۱۹۸۴). استیو کاپل، بازیکن سابق منچستر یونایتد و تیم ملی انگلیس، که به تازگی به دلیل مصدومیت از فوتبال خداحافظی کرده بود، در ۴ ژوئن ۱۹۸۴، به عنوان سرمربی پالاس منصوب شد. در طول چند سال آینده، کاپل به تدریج تیم را بازسازی کرد و سرانجام در فصل ۸۹–۱۹۸۸ با پیروزی در بازی‌های پلی‌آف، پالاس را
۸۹–۱۹۸۸ با پیروزی در بازی‌های پلی‌آف، پالاس را به دسته اول بازگرداند. موفقیت بعدی تیم کاپل، رسیدن به فینال جام حذفی ۱۹۹۰ بود؛ در بازی اول مقابل منچستر یونایتد، پس از وقت‌های معمول و اضافه، کار به تساوی ۳–۳ کشید و در بازی مجدد، تک گل یونایتد فرصت قهرمانی را از پالاس گرفت. اما تیم تحت هدایت کاپل، همچنان پیشرفت داشت و در فصل ۹۱–۱۹۹۰ همراه با آرسنال و لیورپول از مدعیان قهرمانی لیگ بود، اگرچه در نهایت فصل را در جایگاه سوم به پایان رساند که بالاترین رتبه آنها در لیگ تا به امروز است. پس از فاجعه ورزشگاه هیسل، به
لیگ تا به امروز است. پس از فاجعه ورزشگاه هیسل، به دلیل ممنوعیت حضور باشگاه‌های انگلیسی، پالاس از کسب سهمیه اروپایی در پایان آن فصل بازماند. با اینکه در آن زمان ممنوعیت لغو شده بود، اما انگلیس در رتبه‌بندی ضریب یوفا که در آن فصل استفاده می‌شد، رتبه‌ای نداشت، به این معنی که لیگ برتر انگلیس تنها یک سهمیه اروپایی در جام یوفا داشت و آن سهمیه به لیورپول نایب قهرمان رسید. فصل اما برای پالاس بدون جام سپری نشد و در فینال فول ممبرز کاپ به میزبانی ومبلی، با پیروزی ۴–۱ در وقت‌های اضافه مقابل اورتون، عنوان قهرمانی را
در وقت‌های اضافه مقابل اورتون، عنوان قهرمانی را به دست آورد. در طول فصل بعد، ایان رایت، مهاجم ستاره باشگاه، پالاس را به مقصد آرسنال ترک کرد. فصل ۹۲–۱۹۹۱ در خانه دهم به پایان رسید و در فصل بعد، پالاس یکی از اعضای بنیان‌گذار لیگ برتر شد. پالاس دیگر مهاجم برتر خود، مارک برایت را به شفیلد ونزدی فروخت و گلزنی، نقطه ضعف باشگاه در طول فصلی شد که با سقوط باشگاه به پایان رسید. از میان دو تیم اولدهام اتلتیک و پالاس، به واسطه تفاضل گل پایین‌تر، قرعه سومین تیم سقوط کننده از لیگ برتر به نام پالاس درآمد، اگرچه با کسب ۴۹
از لیگ برتر به نام پالاس درآمد، اگرچه با کسب ۴۹ امتیاز، پالاس به رکوردی در لیگ برتر دست یافت که هنوز هم با عنوان «بیشترین امتیاز برای یک باشگاه سقوط کرده به دسته پایین‌تر» پابرجاست. در انتهای فصل، کاپل استعفا داد و دستیارش، آلن اسمیت، جانشین او شد. سال‌های پرتلاطم (۱۹۹۸–۱۹۹۳). ثمره اولین فصل مربیگری آلن اسمیت، قهرمانی پالاس در دسته اول و بازگشت دوباره به لیگ برتر بود. بازگشتی که هم پرماجرا و هم جنجالی بود. در ۲۵ ژانویه ۱۹۹۵، پالاس در سلهرست پارک میزبان منچستر یونایتد بود که اخراج اریک کانتونا، مهاجم
منچستر یونایتد بود که اخراج اریک کانتونا، مهاجم یونایتد، از حواشی این بازی بود. ماجرا اینگونه بود که یکی از هواداران پالاس به نام متیو سیمونز، کانتونا را به تمسخر گرفت و مهاجم یونایتد با یک لگد تمسخرش را تلافی کرد. کانتونا به دو هفته زندان محکوم شد, که در دادگاه تجدیدنظر به ۱۲۰ ساعت خدمات اجتماعی تقلیل داده شد. سیمونز بلافاصله از حضور در سلهرست پارک محروم شد و بعداً به اتهام تهدید کانتونا مجرم شناخته شد. در ماه مارس، کریس آرمسترانگ، مهاجم پالاس، به دلیل نمونه مثبت آزمایش مواد مخدر، توسط اتحادیه فوتبال
نمونه مثبت آزمایش مواد مخدر، توسط اتحادیه فوتبال انگلیس محروم شد. جدا از این حواشی، تیم اسمیت تا نیمه‌نهایی جام حذفی و جام اتحادیه بالا رفت، اما عملکرد ناپایدارشان در لیگ، پالاس را به یکی از گزینه‌های سقوط تبدیل کرد و در انتهای فصل، چهارمین خانه جدول از پائین سهمشان شد، اما به دلیل کاهش تعداد تیم‌های لیگ برتر از ۲۲ به ۲۰، پالاس به دسته اول بازگشت. اسمیت باشگاه را ترک کرد و در تابستان ۱۹۹۵، استیو کاپل به عنوان مدیر فنی بازگشت و با حضور موقت ری لوینگتون و بعداً مربیگری دیو باست، پالاس به پلی‌آف صعود رسید. در
مربیگری دیو باست، پالاس به پلی‌آف صعود رسید. در فینال پلی‌آف دسته اول ۱۹۹۶، استیو کلاریج با گل خود در آخرین دقیقه از وقت اضافه دوم، لستر سیتی را به پیروزی ۲–۱ رساند و شکست دراماتیک پالاس را رقم زد. در ابتدای سال ۱۹۹۷، باست به ناتینگهام فارست رفت و کاپل هدایت تیم را بر عهده گرفت و با او، پالاس برای دومین سال متوالی به بازی نهائی پلی‌آف در ومبلی رسید، اما این بار با یک گل، حریفش، شفیلد یونایتد را مغلوب کرد و به جمع تیم‌های لیگ برتر پیوست. سومین فصل حضور باشگاه در لیگ برتر، موفقیت‌آمیزتر از دو حضور قبلی نبود
در لیگ برتر، موفقیت‌آمیزتر از دو حضور قبلی نبود و پالاس به سبک یک باشگاه آسانسوری، در پایان فصل ۹۸–۱۹۹۷ دوباره به دسته اول سقوط کرد. مالکیت باشگاه نیز تغییر کرد و در ژوئن ۱۹۹۸، پالاس به دست سرمایه‌دار بزرگی به نام مارک گلدبرگ تصاحب شد. بحران مالی و بازیابی (۲۰۱۳–۱۹۹۸). تری ونبلز برای دومین بار به عنوان سرمربی به پالاس بازگشت و در تابستان، تیمش در رقابت‌های اروپایی جام اینترتوتو یوفا شرکت کرد. در سال ۱۹۹۹، مارک گلدبرگ، دیگر قادر به حفظ حمایت مالی از باشگاهش نبود و پالاس تحت قیمومیت اداری درآمد. ونبلز سکان
نبود و پالاس تحت قیمومیت اداری درآمد. ونبلز سکان هدایت تیم را به استیو کاپل سپرد. سپس باشگاه از مالکیت سایمون جردن خارج شد و کاپل برای دومین بار جای خود را به آلن اسمیت داد. پالاس در اولین فصل مالکیتش به دست جردن، در فصل ۰۱–۲۰۰۰، تقریباً به دسته سوم سقوط کرد. اسمیت در ماه آوریل اخراج شد و استیو کمبر، مربی باسابقه، موقتا بر مسند مربیگری نشست و موفق شد تیم را در دو بازی باقی مانده از فصل که بقای پالاس را تضمین می‌کرد، به پیروزی برساند. در آخرین بازی فصل مقابل استوک‌پورت کانتی، تک گل دوگی فریدمن در دقیقه ۸۷،
استوک‌پورت کانتی، تک گل دوگی فریدمن در دقیقه ۸۷، پالاس را از سقوط نجات داد. برای فصل ۰۲–۲۰۰۱، استیو بروس، کاپیتان سابق منچستر یونایتد، به عنوان سرمربی منصوب شد. با او، فصل به خوبی آغاز و امیدها برای صعود زنده شد، اما پس از چهار ماه، بروس با پیشنهاد سرمربیگری بیرمنگام سیتی رو‌به‌رو و خواهان ترک باشگاه شد. پس از یک دوره کوتاه مرخصی، سرانجام بروس به بیرمنگام پیوست و تروور فرانسیس که پیش از او در بیرمنگام بود. در دوران فرانسیس، پالاس برای دو فصل متوالی در میانه جدول قرار گرفت، با این حال، او اخراج و کار به
جدول قرار گرفت، با این حال، او اخراج و کار به استیو کمبر سپرده شد که هدایت دائم تیم را به دست گرفت. سه پیروزی در ابتدای فصل ۰۴–۲۰۰۳، پالاس را به صدر جدول برد، اما پس از آن، تیم کمبر افت وحشتناکی را تجربه کرد تا آنجاکه به منطقه سقوط نزدیک شد و همین، سبب اخراجش در ماه نوامبر بود. مهاجم سابق پالاس، ایان داوی، در قامت سرمربی به باشگاهش بازگشت و تیم را به فینال پلی‌آف رساند و با پیروزی ۱–۰ مقابل وست‌هام، راهی لیگ برترشان کرد. پالاس اما طبق روال همیشگی‌اش نتوانست خود را در لیگ برتر حفظ کند و در آخرین هفته، اگرچه
خود را در لیگ برتر حفظ کند و در آخرین هفته، اگرچه می‌توانست با پیروزی، خود را در جمع بیست تیم برتر نگه‌دارد، اما با تساوی مقابل رقیب محلی‌اش چارلتون اتلتیک، سقوط کرد. طی چند سال بعد از این سقوط، سایمون جردن نتوانست باشگاه را در وضعیت مالی مناسبی قرار دهد و در ژانویه ۲۰۱۰، پالاس بار دیگر و این بار توسط یک طلبکار، در وضعیت مدیریتی قرار گرفت. به دلیل مقررات لیگ فوتبال، ده امتیاز از باشگاه کسر شد و مدیران شرکت مجبور به فروش بازیکنان کلیدی از جمله ویکتور موزس و ژوزه فونت شدند. نیل وارناک نیز در اوایل سال ۲۰۱۰
ژوزه فونت شدند. نیل وارناک نیز در اوایل سال ۲۰۱۰ از سمت سرمربیگری کنار رفته بود. او در سال ۲۰۰۷، جایگزین پیتر تیلور، بازیکن سابق و محبوب پالاس، شده بود که مدت کوتاهی به عنوان سرمربی فعالیت می‌کرد. در روزهای پایانی فصل، پال هارت موقتا سرمربی شد و در هفته آخر، تساوی خاطره‌انگیز ۲–۲ مقابل شفیلد ونزدی ضامن بقای پالاس در چمپیونشیپ و منجر به سقوط ونزدی به دسته پایین‌تر شد. در پایان آن فصل، کنسرسیومی به نام «CPFC ۲۰۱۰»، متشکل از چندین هوادار ثروتمند باشگاه، با موفقیت مذاکرات خرید باشگاه را انجام داد. اعضای این
مذاکرات خرید باشگاه را انجام داد. اعضای این کنسرسیوم چهار نفره،استیو پریش، استفن بروت، جرمی هاسکینگ و مارتین لانگ بودند و از میانشان، پریش نماینده رسمی و رهبرشان بود. همچنین، هواداران پالاس در قالب یک کمپین به بانک لویدز فشار آوردند تا ورزشگاهشان به باشگاه بازگردانده شود و این کنسرسیوم، مالکیت مطلق سلهرست پارک را به دست آورد تا از این کمپین قدردانی کرده باشد. کنسرسیوم «CPFC ۲۰۱۰»، بلافاصله جورج بارلی را سرمربی جدید پالاس کرد. با این حال، شروع ضعیف در فصل بعد باشگاه را تا دسامبر به قعر جدول رساند. در ۱
بعد باشگاه را تا دسامبر به قعر جدول رساند. در ۱ ژانویه ۲۰۱۱ و پس از شکست ۳–۰ مقابل میلوال، برلی اخراج شد و دستیارش، داگی فریدمن، موقتا کار را به دست گرفت و کمی بیش از یک هفته بعد، سرمربی تمام وقت شد. پالاس در جدول صعود کرد و در ۳۰ آوریل با کسب تساوی ۱–۱ مقابل هال سیتی، در حالی که یک بازی از فصل باقی مانده بود، از سقوط در امان ماند. فریدمن، یک سال و نیم دیگر بر منصبش ماند، تا آنکه در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۲، تیمش را به قصد هدایت بولتون واندررز ترک کرد. یک ماه بعد، ایان هالووی جایگزین او شد که تیم را به فینال پلی‌آف
هالووی جایگزین او شد که تیم را به فینال پلی‌آف چمپیونشیپ در ومبلی جدید رساند و با پیروزی ۱–۰ مقابل واتفورد، پالاس را پس از هشت سال غیبت به لیگ برتر بازگرداند. بازگشت به لیگ برتر، کسب اولین جام بزرگ و رقابت در اروپا (اکنون–۲۰۱۳). هالووی در اکتبر ۲۰۱۳ استعفا داد و پس از او، تونی پولیس روی کار آمد که برای اولین بار، مانع از سقوط باشگاه بلافاصله پس از صعود به لیگ برتر شد و این دستاورد، جایزه بهترین مربی لیگ برتر در فصل ۱۴–۲۰۱۳ را برایش به ارمغان داشت، با این حال دو روز مانده به آغاز فصل بعد، او استعفا داد و
حال دو روز مانده به آغاز فصل بعد، او استعفا داد و نیل وارناک برای دومین بار سکاندار پالاس شد اما عملکرد ناموفقش در آغاز فصل ۱۵–۲۰۱۴، سبب شد تا از ژانویه ۲۰۱۵، پالاس فصل را با هافبک سابقش، آلن پاردیو ادامه دهد. پاردیو، پالاس را در انتهای فصل به رتبه دهم رساند که بالاترین رتبه‌شان در لیگ برتر تا آن زمان بود. در فصل ۱۶–۲۰۱۵، او پالاس را پس از ۲۶ سال به فینال جام حذفی رساند و همچون تجربه قبلیشان در فینال، منچستر یونایتد رقیبشان بود که پس از تساوی ۱–۱ در وقت معمول، گل یونایتد در دقیقه ۱۱۰ از وقت اضافه، مانع
معمول، گل یونایتد در دقیقه ۱۱۰ از وقت اضافه، مانع قهرمانی‌شان شد. در دسامبر ۲۰۱۶، پس از کسب نتایج ضعیف، پاردو اخراج و سم الردایس جایگزین او شد. الردایس باشگاه را در لیگ برتر نگه داشت، اما در پایان فصل ۱۷–۲۰۱۶ به شکل غیرمنتظره‌ای استعفا داد. در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۷، فرانک دی بوئر با عنوان اولین سرمربی خارجی، به پالاس آمد، اما تنها پس از ۷۷ روز برکنار شد، چراکه تیم او چهار بازی اول لیگ را در آغاز فصل ۱۸–۲۰۱۷ باخته و در هیچ کدامشان، موفق به گلزنی نشده بود. روز بعد، روی هاجسون، سرمربی سابق تیم ملی انگلیس، به عنوان
روی هاجسون، سرمربی سابق تیم ملی انگلیس، به عنوان مربی معرفی شد و او پالاس را در آن فصل به رتبه یازدهم، در فصل ۱۹–۲۰۱۸ به رتبه دوازدهم و در فصل ۲۰–۲۰۱۹ به رتبه چهاردهم رساند. در ۱۸ مه ۲۰۲۱، باشگاه اعلام کرد که هاجسون پس از پایان قراردادش در انتهای فصل ۲۱–۲۰۲۰ باشگاه را ترک خواهد کرد؛ برای دومین فصل متوالی، پالاس کارش را در رده چهاردهم پایان داد. در ۴ ژوئیه ۲۰۲۱، پاتریک ویرا، کاپیتان سابق آرسنال با قراردادی سه ساله به عنوان سرمربی جدید منصوب شد. ویرا، تیمش را به نیمه‌نهایی جام حذفی رساند و فصل ۲۲–۲۰۲۱ از لیگ
به نیمه‌نهایی جام حذفی رساند و فصل ۲۲–۲۰۲۱ از لیگ برتر را دو پله بالاتر از هاجسون با مقام دوازدهم پایان داد، اما در طول فصل ۲۳–۲۰۲۲، پس از ۱۲ بازی بدون برد، در حالی‌که پالاس تنها سه امتیاز بالاتر از منطقه سقوط قرار داشت، ویرا اخراج شد. چهار روز بعد در ۲۱ مارس ۲۰۲۳، باشگاه بار دیگر به هاجسون روی آورد و تا پایان فصل کار به او سپرده شد. او تیم را از منطقه خطر نجات داد و نهایتا در خانه یازدهم قرارشان داد. در ۳ ژوئیه، هاجسون برای دومین بار به عنوان سرمربی دائم منصوب شد، اگرچه در اواسط فصل ۲۴–۲۰۲۳ از سمتش
دائم منصوب شد، اگرچه در اواسط فصل ۲۴–۲۰۲۳ از سمتش کناره‌گیری کرد. هاجسون، کارش را به الیور گلاسنر اتریشی، سرمربی سابق آینتراخت فرانکفورت سپرد. تحت هدایت گلاسنر، پالاس فصل ۲۴–۲۰۲۳ را با ۴۹ امتیاز در خانه دهم به پایان رساند که در کسب رتبه و همچنین در مجموع امتیاز، بهترین عملکرد آنها در یک فصل از لیگ برتر بود. به دنبال آن، چهار بازیکن پالاس، ابرچی ازه، مارک گی‌هی، دین هندرسون و آدام وارتون به تیم ملی انگلیس برای یورو ۲۰۲۴ دعوت شدند، که بیشترین دعوت‌شدگان از هر باشگاه دیگری برای انگلیس در این مسابقات بود. در
باشگاه دیگری برای انگلیس در این مسابقات بود. در فصل ۲۵–۲۰۲۴، پالاس کاملا در اختیار گلاسنر بود و او تیمش را به فینال جام حذفی مقابل منچستر سیتی رساند. با تک گل ایبرچی ازه در دقیقه ۱۶ از این بازی، اولین قهرمانی بزرگ تاریخ باشگاه و به دنبالش سهمیه لیگ اروپا به دست آمد. در لیگ، پالاس دوازدهم شد و برای سیزدهمین فصل متوالی در جمع بیست تیم برتر انگلستان باقی ماند. رنگ‌ها و نشان باشگاه. باشگاه آماتور اولیه، پیراهن‌های آبی و سفید با طرح حلقه‌ای و شورت آبی می‌پوشید، اگرچه تغییراتی در این مورد وجود داشت، اما تصور
اگرچه تغییراتی در این مورد وجود داشت، اما تصور می‌شود اولین لباس آنها در سال ۱۸۶۱، آبی روشن با آستین سفید بود. هنگامی که باشگاه حرفه‌ای کریستال پالاس در سال ۱۹۰۵ تأسیس شد، رنگ‌های لباس آن در ابتدا پیراهن‌های شرابی با آستین‌های آبی و شورت سفید و جوراب‌هایی به رنگ شرابی بود. این رنگ‌ها، نتیجه نقش اساسی ادموند گودمن در شکل‌گیری باشگاه بود، او که کارمند استون ویلا بود، بعدها سرمربی پالاس شد. تا سال ۱۹۳۸، باشگاه به این طرح پایبند بود، تا اینکه تصمیم گرفتند، رنگ‌های شرابی و آبی را کنار بگذارند و پیراهن‌های سفید
شرابی و آبی را کنار بگذارند و پیراهن‌های سفید و شورت و جوراب‌های مشکی را انتخاب کنند. در فاصله سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۴، طرح و رنگ‌های سابق بازگشت، اما در سال ۱۹۵۵ باشگاه، طرح سفید و مشکی با تزئینات شرابی و آبی را برگزید و تا سال ۱۹۶۳ طرح‌های مختلفی با این ترکیب رنگ استفاده شد. در سال ۱۹۶۳، باشگاه پیراهن‌های زرد رنگ را به عنوان رنگ‌های اصلی خود برگزید. در سال ۱۹۶۴ با الگوبرداری از رئال مادریدی که پالاس اخیراً در یک بازی دوستانه با آن بازی کرده بود، تیم سراپا سفیدپوش به میدان می‌رفت. پس از آن در سال ۱۹۶۶ به طرح
به میدان می‌رفت. پس از آن در سال ۱۹۶۶ به طرح پیراهن‌های راه‌راه شرابی و آبی با شورت سفید رسیدند و تا سال ۱۹۷۳، زمان روی کار آمدن مالکوم الیسون به عنوان سرمربی، با همین طرح ادامه داد. آلیسون با الهام از باشگاه بارسلونا، تصویر باشگاه را متحول کرد و نوارهای عمودی قرمز و آبی را برای رنگ باشگاه و لباس‌ها تیم به کار گرفت. پالاس از آن زمان تاکنون با رنگ‌های قرمز و آبی بازی کرده است، به جز در سال ۲۰۰۵، که صدمین سالگرد تاسیس باشگاه بود و تیم با نسخه‌ای از لباس‌های شرابی، آبی و سفید فصل ۷۲–۱۹۷۱ رقابت می‌کرد.
شرابی، آبی و سفید فصل ۷۲–۱۹۷۱ رقابت می‌کرد. پالاسی‌ها، خیلی دیر به فکر ایجاد یک نشان (آرم) مخصوص برای باشگاهشان افتادند. اگرچه حروف اول نام باشگاه از فصل ۳۶–۱۹۳۵ روی پیراهن گلدوزی شده بود، اما یک نشان با نمای کاخ کریستال در سال ۱۹۵۵ روی لباس نقش بست. این نشان در سال ۱۹۶۴ از پیراهن برداشته و در فاصله سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲ نام تیم روی پیراهن‌ها گلدوزی شد. سپس در سال ۱۹۷۲ یک نشان گرد به کار برده شد که حروف اول نام باشگاه در آن گنجانده و لقبشان «شیشه‌برها»، پیرامون آن حک شده بود تا اینکه آلیسون با ورودش، همه را
آن حک شده بود تا اینکه آلیسون با ورودش، همه را تغییر داد. با الهام از باشگاه پرتغالی بنفیکا، لقب باشگاه «عقاب‌ها»، و نشان باشگاه عقابی شد که یک توپ فوتبال را به چنگال گرفته بود. تا سال ۱۹۸۷، همین نشان باقی ماند، تا آنکه نماد عقاب با نمای کاخ کریستال ترکیب شد و نشان امروزی باشگاه کریستال پالاس پدید آمد، اگرچه در سال ۱۹۹۶ و بار دیگر در سال ۲۰۱۲، این نشان به‌روزرسانی شد، اما ویژگی‌های اصلیش را حفظ کرد. در ژوئن ۲۰۲۲، پالاس سال تأسیسش را که بر روی آرمش، ۱۹۰۵ ثبت شده بود به ۱۸۶۱ تغییر داد، که نشان دهنده زمانی
شده بود به ۱۸۶۱ تغییر داد، که نشان دهنده زمانی است که باشگاه اصلی فوتبال کریستال پالاس شکل گرفت. از اواسط سال ۲۰۱۰ تا سال ۲۰۲۰، این باشگاه از یک عقاب سرسفید آمریکایی به نام کایلا به عنوان نماد باشگاه استفاده می‌کرد و این پرنده در هر بازی خانگی از یک سر ورزشگاه به سر دیگر آن پرواز می‌کرد. این پرنده در ژوئن ۲۰۲۰ مرد. بازیکنان کنونی. بازیکنان خروجی قرضی. بازیکنان قرضی که در این فهرست ذکر شده‌اند، آنهایی هستند که معمولاً عضو تیم اصلی بوده یا بازیکنان زیر ۲۱ سالی که برای تیم اصلی بازی رسمی انجام داده‌اند یا
سالی که برای تیم اصلی بازی رسمی انجام داده‌اند یا برای یک بازی رسمی به تیم اصلی فراخوانده شده‌اند.
کاظم تینا تهرانی (زاده ۱۳۰۸ در تهران – درگذشته ۲۶ تیر ۱۳۶۹)، با امضای ک. تینا نویسنده و منتقد ایرانی بود. زندگی. کاظم تینا تهرانی در سال ۱۳۰۸ در تهران و در محلهٔ عودلاجان متولد شد و دورهٔ ابتدایی را در دبستان خسروی واقع در بازار آهنگران و دورهٔ نخست متوسطه را در دبیرستان مروی گذراند و به دلیل دشواری‌هایی چند در زندگی خانوادگی از ادامهٔ تحصیل بازماند. در سال ۱۳۲۶، یعنی در هجده‌سالگی، به استخدام بانک ملی ایران درآمد و در سال ۱۳۵۱ بازنشسته شد. وی در شب ۲۵ تیرماه سال ۱۳۶۹، به اختیار خود تصمیم گرفت تا زندگی را
سال ۱۳۶۹، به اختیار خود تصمیم گرفت تا زندگی را ترک گوید. در ساعت نه صبح فردا، سه‌شنبه ۲۶ تیرماه سال ۱۳۶۹، در بیمارستان لقمان‌الدوله درگذشت و در قطعهٔ بیستم گورستان بهشت‌زهرا به خاک سپرده شد. در اغلب سایت‌ها در معرفی وی نوشته‌اند که او در تمام عمر مجرد زیست. اما محمد پدرام‌منش، خواهرزادهٔ ک. تینا، در گفت‌وگو با مصطفی انصافی گفته است ک. تینا سه بار ازدواج کرده. نزهت فیض، شکوفه شیرازی و نازی عطری همسران کاظم تینا تهرانی بوده‌اند. ک. تینا بیشترین دوران زندگی مشترک خود را با نازی عطری گذرانده است. فعالیت ادبی.
خود را با نازی عطری گذرانده است. فعالیت ادبی. تینا تهرانی فعالیت ادبی خود را با پیوستن به گروه خروس جنگی در دههٔ ۱۳۲۰ آغاز کرد و نخستین نوشته‌های وی در مجله خروس جنگی منتشر شد. اما با تورق مجلهٔ یادشده درمی‌یابیم که نام و نشانی از او در آن نیست. آثار به‌جامانده از ک. تینا گویای این ادعاست که او غیر از ادبیات به عرفان و اساطیر علاقهٔ زیادی داشته است. کتاب‌های آفتاب بی‌غروب (۱۳۳۲) و گذرگاه بی‌پایانی (۱۳۴۰) را در تیراژهایی چنان اندک منتشر کرد که اینک دست‌نیافتنی‌اند. در دههٔ ۱۳۴۰، بار دیگر نامش در مجلات ادبی
در دههٔ ۱۳۴۰، بار دیگر نامش در مجلات ادبی دیده شد. داستان‌های کوتاه این دوره را در مجموعهٔ شرف و هبوط و وبال (۱۳۵۵) گرد آورد. بخش‌هایی از «زروانه» را نیز در لوح و جنگ به‌چاپ رساند. سایه‌بین و مینوآگاهی (۱۳۷۲) آخرین اثر اوست که با وصیت وی به بیژن جلالی به همت شاپور بنیاد و انتشارات نوید شیراز منتشر شده است. جز این چهار کتاب، چند نوشتهٔ کوتاه چاپ‌شده و چاپ‌نشدهٔ دیگر هم از وی باقی مانده است. با این همه، به نظر می‌آید که اغلب این آثار، هم در میان صاحب‌نظران ادبی و هم در نزد خوانندگان آثار جدید، چندان شناخته و
و هم در نزد خوانندگان آثار جدید، چندان شناخته و مطالعه نشده است. داستان‌های تینا پس از چند دهه سکوت، در اسفند ماه سال ۱۳۸۶ به عنوان بخشی از رساله دکتری منصوره تدینی در دانشگاه علامه طباطبایی مورد بررسی و دفاع قرار گرفت و این نقد و بررسی در سال ۱۳۸۸ در کتاب پسامدرنیسم در ادبیات داستانی ایران توسط انتشارات علم به چاپ رسید. (تدینی، منصوره، پسامدرنیسم در ادبیات داستانی ایران، نشر علم، ۱۳۸۸، صص ۳۵۶–۳۹۰). همچنین در سال ۱۳۸۸ در شماره ۴۰ مجله زبان و ادب فارسی دانشگاه علامه طباطبایی مقاله‌ای در مورد تینا با نام
علامه طباطبایی مقاله‌ای در مورد تینا با نام «کاظم تینا: لارنس استرن ایرانی» از همین مؤلف منتشر شد که سبک داستان‌نویسی وی را در استفاده خلاقانه و پیشرو از تکنیک‌های پسامدرن، با لارنس استرن مقایسه می‌کرد. برای اولین بار در فضای مجازی نیز در سال ۱۳۹۴ پرونده‌ای در پایگاه انجمن رمان ۵۱ منتشر شد که به بهانهٔ کتاب سایه‌بین و مینوآگاهی به زندگی و آثار ک. تینا پرداخت.
امیر سید علی بن شهاب (۲۲ اکتبر ۱۳۱۴ – ۱۸ ژانویه ۱۳۸۵) معروف به میر سید علی همدانی، قطب سلسله ذهبیه، عالم و شاعر ایرانی قرن هشتم و از مبلغان عمده اسلام در کشمیر هند و از بزرگان سلسله کبرویه بود. بیش از ۱۱۰ اثر به وی منسوب است. از وی به عنوان «امیر کبیر»، «شاه همدان» و «حضرت علی ثانی» نیز نام برده شده‌است. پدر وی حاکم همدان و از سادات حسینی بود. از او آثاری در علوم غریبه به‌جای مانده‌است. وی را جد اعلای سید روح‌الله خمینی دانسته‌اند. پیشینه. تذکره نویسان به‌اتفاق کامل نام او را علی دانسته‌اند و همین نام در
کامل نام او را علی دانسته‌اند و همین نام در آثار او هم ذکر شده و در اشعارش هم گاهی این نام را تخلص کرده‌است. البته در اشعار تخلص او علایی است. القاب معروف او «امیر کبیر»، «علی ثانی» و «شاه همدان» است و معمولاً به میر سید علی همدانی شهرت دارد. چون پدرش سید شهاب‌الدین حاکم و امیر همدان بود، شاید بدین مناسبت علی همدانی را هم امیر می‌گفتند که مخفف آن میر است و بنا بر مقام شامخ و ممتاز او بعداً امیر کبیر نامیده شده‌است. ولی معمولاً سادات هم احتراماً میر و امیر و میرزا (میرزاده) گفته می‌شوند و باین مناسبت هم
و میرزا (میرزاده) گفته می‌شوند و باین مناسبت هم ممکن است که علی همدانی به امیر کبیر ملقب شده باشد. تبلیغ اسلام. وی برای تبلیغ اسلام سفرهای دریایی و زمینی مختلفی انجام داد از جمله: حجاز و سایر نقاط عربستان مشهد، اغلب شهرهای آسیای میانه، قفقاز، آذربایجان، سریلانکا، تبت، اما مهم‌ترین اثر وی در کشمیر ثبت شده‌است. وی دو بار طی سال‌های به کشمیر سفر کرد و در محله‌ای بنام علاء الدین پوره در شهر سرینگر کنونی در کنار رودخانه جهلم مستقر شد. قطب الدین از سلسله شاهمیری بر آن منطقه حکومت می‌کرد. وی برای ساخت مدرسه دینی
بر آن منطقه حکومت می‌کرد. وی برای ساخت مدرسه دینی و کتابخانه‌ای در این منطقه اقدام کرد و هزاران نفر بدست وی به اسلام وارد شدند. ایام آخر زندگانی. علی همدانی در سال ۷۸۵ ه برای بار سوم به کشمیر ورود کرد و تا قسمتی از ماه ذیقعد ۷۸۶ه همان‌جا اقامت داشت و سپس از کشمیر به‌عزم مسافرت بیرون آمد. علت مسافرت سید را دو یا سه نوع نوشته‌اند: یکی اینکه به دلیل عدم سازش هوای کشمیر و کسالت مزاج می‌خواست بترکستان برود و بخطهٔ ختلان برسد دوم ایکه بعزم سفر حجاز یا حج بیت الله شریف در راه افتاده بود. وقائع بعدی نشان می‌دهد که
شریف در راه افتاده بود. وقائع بعدی نشان می‌دهد که سید به نیت حج یا عمره از کشمیر راه مسافرت در پیش گرفته بود و بظاهر آنموقع کسالت مزاج نداشته‌است زیرا در راه حاکم پاخلی ازو درخؤاست نمود که چند روز در ولایت از بماند و مشتاقان را از صحبت‌های خود فیوض و فوائد به بخشد. سید خواهش او را پذیرفته و تا ده روز مردم را از میامن صحبت خود مستفیض ساخته‌است. سپس او مسافرت خود را دنبال کرد و چندین مسافت را طی کرده بود که مریض شد و بعد از پنج روز بیماری فوت کرد. با در نظر گرفتن مسافت طولانی از کشمیر تا حرم کعبه اصولاً
گرفتن مسافت طولانی از کشمیر تا حرم کعبه اصولاً نمی‌توان باور کرد که کسی بصورت عادی و پیاده در بیست روز این مسافت را طی کرده باشد (یعنی ده دوازده روز ذیقعد و عشرۂ اول ذیحجه) بلکه چنانچه دیدیم، علی همدانی ده روز در پاخلی اقامت کرده‌است و اول ذیحجه از آنجا مسافرت خود را دنبال کرده‌است. پس مقصود مسافرت و سفر حجاز بوده‌است و نه گزاردن حج. البته اگر عزم عمره داشتد باشد موجب اشکال نمی‌گردد. درگذشت. تاریخ وفات علی همدانی محققا شب چهارشنبه ۶ ذیحجه ۷۸۶ه می‌باشد. جعفر بدخشی می‌نویسد شب چهارشنبه ۶ ذیحجه ۷۸۶ه علی
جعفر بدخشی می‌نویسد شب چهارشنبه ۶ ذیحجه ۷۸۶ه علی همدانی تانیم شب یا الله یا رفیق یا حبیب می‌گفت و بعد از آن داعی اجل را لبیک گفت اِنَّا لِلّٰهِ وَ اِنَّاۤ اِلَیْهِ رٰجِعُوْنَ. مزار وی هم‌اکنون در کولاب، تاجیکستان امروز زیارتگاه است و بنای آن از امیر تیمور گورکانی است. این مزار یک اتاق بزرگ و نُه حجرۂ کوچک دارد و قبر میر سید علی در وسط اتاق بزرگ قرار دارد و مجموعاً از خانوادۂ میر سید علی همدانی، از جمله فرزند و خواهر دیگر مراقبان و خادمان او ده نفرند؛ و در نزدیکی مزار میر سید علی یکی از نواده‌های امیر تیمور
مزار میر سید علی یکی از نواده‌های امیر تیمور گورکانی به نام توارلین هم مدفون است. آثار. میر سید علی همدانی یکی از صوفیهٔ کبار است که دارای آثار زیاد می‌باشد. این سید فعال باوجود مسافر تهای متمادی، و فعالیتهای متعدد و گوناگون دیگر؛ مثلاً وعظ، و تبلیغ دین و ارشاد مریدان و کسب برای اکل حلال و ملاقات‌ها برای مشورت و راهبری پادشاهان و امیران. آثار زیاد و ارزنده ای به زبان فارسی و عربی از خود بیادگار گذاشته‌است. مجموعهٔ شعر او که محتوی چهل و یک غزل و نه رباعی و قطعه می‌باشد هم می‌تواند که آثاری ارزنده در ادبیات
می‌باشد هم می‌تواند که آثاری ارزنده در ادبیات عرفانی و صوفیانه تلقی گردد. در تحایف الابرار (مطابق به جلد اول) تعداد کتب و رسائل سید را به صد و هفتاد رسانده‌است ولی ظاهراً این آمار دقیق نیست و جمع آثار منثور علی همدانی اعم از چاپی و خطی بالغ بر حدود صدوده کتاب و رساله می‌باشد و نگارندۂ کتاب فوق شاید مکتوبات مفصل علی همدانی را به‌عنوان آثار جداگانه ای از وی شمرده باشد و شایدهم بعضی از کتب و رسائل وی را که با نام‌های متعدد خوانده شده، چند بار به‌شمار آورده باشد. در حدود هفتاد جلد کتاب و رساله از علی همدانی و
در حدود هفتاد جلد کتاب و رساله از علی همدانی و نسخه‌های متعدد آنها مورد مطالعه و بروسی اینجانب قرار گرفته‌است. بعضی از کتب و رسائل سید در تهران موجود بوده و بعضی دیگر از کتابخانه‌های مختلف تهیه گردیده و به‌کوشش برای دریافت نسخ دیگر نیز ادامه می‌دهیم. و اما تصنیفات ایشان که از باطن منور و قلم کیمیا اثرش در این جهان منتشر است عبارتند از: آثار هنری. مهاجرت او و صدها تن دیگر از دروایش ایرانی پیروش و ایرانیان دیگر به کشمیر، موجب انتقال هنرهایی ایرانی همچون شالبافی، بافندگی، سفالگری و خوش‌نویسی شد. وی که به قصد
بافندگی، سفالگری و خوش‌نویسی شد. وی که به قصد حج از کشمیر خارج شده بود، به دعوت حاکم پاخلی چند روزی آنجا اقامت گزید اما به دلیل بیماری در همان‌جا درگذشت. پیکرش را به ختلان (کولاب) جایی که مسجد و مدرسه‌ای احداث کرده بود منتقل کرده و به خاک سپردند. وی همچنان در کشمیر و تاجیکستان هواداران فراوانی دارد. لقب شاه همدان در کشمیر به وی داده شده و هنوز هواداران او در «خانقاه مولا» یا «زیارتگاه شاه همدان» در کنار رود جهلم کشمیر حضور می‌یابند. در تاجیکستان نیز خصوصاً پس از فروپاشی شوروی بیش از پیش مورد توجه قرار
پس از فروپاشی شوروی بیش از پیش مورد توجه قرار گرفت. تصویر و شعری از وی بر روی اسکناس‌های ۱۰ سامانی در این کشور آمده‌است. اقبال لاهوری دربارهٔ وی سروده‌است: از اشعار معروف میر سید علی همدانی که در مقبرهٔ ایشان به نمایش گذاشته شده‌است: