payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که بین نمایشگاه‌های آثار جدیدش، فاصله زمانی زیادی نباشد. حتی اگر در یک سال، مجالی برای برگزاری یک نمایشگاه انفرادی نمی‌یافت، تلاش می‌کرد در نمایشگاه‌های جمعی، دستاورد تازه خود را ارائه کند. از دیگر دغدغه‌های شهوق در این سال‌ها، احیا شدن مجسمه‌سازی در ایران بود؛ چون وی همیشه مجسمه‌سازی را حرفه اصلی خود می‌دانست. در زمینة احیای هنر مجسمه‌سازی، در سال‌های پایانی دهه ۶۰، کوشش‌های مختلفی در حال انجام بود. از آن جمله می‌توان به استفتاهایی اشاره کرد که به همت طاهر شیخ‌الحکمایی (در آن زمان در حوزه هنری سازمان
طاهر شیخ‌الحکمایی (در آن زمان در حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی بود)، برای مراجع تقلید فرستاده شد. در جایی دیگر عده‌ای از هنرمندان با حمایت وزارت ارشاد، تلاش می‌کردند انجمنی برای مجسمه‌سازان ایران تأسیس کنند، و در دانشگاه تهران هم تلاش‌هایی برای بازگشایی رشته مجسمه‌سازی صورت گرفت که در اویل دهه ۷۰ نتیجه داد. شهوق در بسیاری از این تلاش‌ها حضوری پررنگ داشت. وی در جلسات تأسیس انجمن مجسمه‌سازان ایران، به همراه مجسمه‌سازانی نظیر حمید شانس، علی مددی، علی قهاری، زین‌العابدین بنایی،... نقش مؤثری ایفا کرد؛ هرچند
زین‌العابدین بنایی،... نقش مؤثری ایفا کرد؛ هرچند این تلاش در آن زمان ناکام ماند. همچنین چنگیز شهوق از جمله افراد فعال در جریان برگزاری اولین نمایشگاه مجسمه‌سازی پس از انقلاب، در موزه هنرهای معاصر ایران بود. نتایج بسیاری از فعالیت‌های انجام‌شده، هیچ وقت او را راضی نمی‌کرد. تنها تلاشی که شاید در این زمینه رضایت قلبی او را به همراه داشت، نصب مجسمه‌های پارک ملت بود، هرچند پس از گذشت سال‌ها، آبستره خود را، که در آن تعصب ویژه‌ای داشت، کنار گذاشت. اما این را پرداخت هزینه‌ای می‌دانست که باید در راه احیای
را پرداخت هزینه‌ای می‌دانست که باید در راه احیای مجسمه‌سازی می‌پرداخت. این پروژه با پیشنهاد کامران کاتوزیان به شهرداری منطقه ۳ تهران آغاز شد و چنگیز شهوق، علی مددی، حمید شانس، هوشنگ قراقوزلو و عباس مشهدی‌زاده، مجسمه‌سازانی بودند که در این پروژه شرکت داشتند. به باور بسیاری از هنرمندان، استقبال مردم از این حرکت جمعی، گام مؤثری در جهت تثبیت وضعیت مجسمه‌سازی در ایران محسوب می‌شود. دلمشغولی دیگر شهوق، تدریس و انتقال تجربیاتش به هنرمندان جوان بود. او همیشه از کم‌کاری و کم‌تحرکی دانشجویان خود گله می‌کرد و معتقد
و کم‌تحرکی دانشجویان خود گله می‌کرد و معتقد بود: اگر تنها یک نفر از بین شاگردانش تحت تأثیر وی، به هنرمندی قابل تبدیل شود، همة رسالت خود را به عنوان یک استاد، به انجام رسانده‌است. شهوق در زمینة تدریس به شدت مخالف انتقال شخصیت کاری استاد به شاگرد بود و به همین دلیل کلاس‌های نقاشی‌دیواری‌اش را به دیگر کلاس‌ها ترجیح می‌داد؛ چون در کلاس‌های نقاشی دیواری، می‌توانست تجربیات خود را درباره نقش مواد مختلف در خلق آثار هنری منتقل کند. دربارهٔ آثار. منوچهر کلانتری در نقد آثار چنگیز شهوق پس از انقلاب (به مناسبت نمایشگاه
آثار چنگیز شهوق پس از انقلاب (به مناسبت نمایشگاه «تازه‌ترین دستاوردهای چنگیز شهوق» در «نگارخانه سعدآباد)در یادداشتی کوتاه نوشته‌است: «در آبستراکسیون هندسی (به تعبیر نقاشان دهه‌های ۳۰ و ۴۰ تاریخ فرنگی)، نقاشی محض، کانون‌بندی‌های پنهان، حرکت سنجیده موتیف از کانون به اطراف یا گشتن حول محور کانون، از بالا نگریستن به سوژه یا دیدن سوژه در طیف تیره خیال، جهت‌گیری طرح‌ها به سوی عمق هسته یا گریز از هسته، از مشخصه‌های بارز اثر هستند و از رنگ برای پوشاندن یا آرایش سوژه استفاده می‌شود، به نوعی که بیان مستقیم و جلوه
استفاده می‌شود، به نوعی که بیان مستقیم و جلوه واقعیت‌های مأنوس از اثر گرفته شود. آبستراکسیون آزاد در تغییر زیرساخت‌ها و نمودهای نقاشی، نقشی مهم داشته‌است. در این سبک، آزاد بودن از جهات دید و رهایی از قید طرح‌های بسته و هارمونی رنگ و ایماژپردازی، اساس کار است و رنگ به عنوان عنصری مهم در فرم نهایی در خدمت حساسیت‌های غریزی نقاش قرار می‌گیرد. حال با توجه به وصفی کوتاه از آموزه‌های آبستره به تابلوهای شهوق نگاهی گذرا می‌اندازیم: نقاش کوشیده از بیان مستقیم و از صورت‌های بازسازی‌شده در ذهن، از فرم‌های مأنوس تابیده
بازسازی‌شده در ذهن، از فرم‌های مأنوس تابیده در شعور آگاه و ایماژهای رؤیایی، بپرهیزد و به آبستراکسیون هندسی یا نقاشی محض بپیوندد. اما آثار او از حساسیت‌های عاطفی و از جلوه‌های کم‌وبیش عینی و آرایش‌های عمدی برخوردار است، به گونه‌ای که پیگیری زوایای دید و اندازه‌گیری ذهنی از انگیزش‌های موضوعی و فصلی و بررسی حدود کوشش برای موتیف‌سازی یا شخصیت دادن به تم اصلی امکان‌پذیر است. البته، بازیابی عواطف نقاش و جهت سیروسلوک وی در وادی طرح‌های سنجیده و هارمونی رنگ در نگاره‌هایی که انگ محض بر هر یک نهاده‌اند، از ارزش کارش
که انگ محض بر هر یک نهاده‌اند، از ارزش کارش نمی‌کاهد؛ چون از خصایص سبک آبستره هندسی، نسبت‌یابی و توازن طرح‌ و رنگ و تعادل بخشیدن به موتیف‌هاست، که با خصایص نگاره‌های سه‌بُعدی قرابت دارد؛ بنابراین، پرهیز از حالت‌پردازی و فضاسازی برای ایده مکتوم دشوار است و طرح‌های بسته در هر فرم، به مدد رنگ به تصویر نوعی ایماژ می‌انجامند؛ بنابراین، شهوق، مانند نامداران مکتب آبستره، از تأثیر دیده‌پردازی‌های متعدد سبک بی‌بهره نمانده‌است». شهوق بیش از این‌که مثل هنرمندان سقاخانه و قهوه‌خانه دغدغه هویت‌جویی داشته باشد، در پی
و قهوه‌خانه دغدغه هویت‌جویی داشته باشد، در پی تجددطلبی و رسیدن به معنای مطلق و مجرد مدرن بود؛ از این‌رو همیشه به دنبال راه‌ها و رسانه‌های تازه برای بیان هنر می‌گشت. شهروز نظری در توضیح دربارهٔ هنر شهوق به پرهیزش از بومی گرایی اشاره می‌کند و در مقدمه‌ای به مناسبت بزرگداشت شهوق در چهارمین دوسالانهٔ مجسمه‌سازی می‌نویسد: شهوق نسبت به آدم‌هایی مثل گریگوریان، تناولی، سپهری یا اویسی و مابقی هم‌دوره‌ای‌هایش کمتر به دنبال بازسازی و نمایش دوبارهٔ تاریخ تصویری ایران بود. سیروس مالک دربارهٔ آثار چنگیز شهوق می‌نویسد:
بود. سیروس مالک دربارهٔ آثار چنگیز شهوق می‌نویسد: «شهوق را بدون شک باید یکی از هنرمندان بنام و برجسته هنر معاصر ایران دانست، که در قوه کاری، و قدرت بیانگری هنرش، فضای خاصی برای خود به وجود آورده‌است، و نمی‌توان باور نمود که شاید‍! صدمات استفاده از پالی‌آستر در سینه و شش‌های وی باعث رفتن او از میان ما شد». نصرت‌الله مسلمیان درباره شهوق می‌گوید: «ما امروز متوجه می‌شویم که شهوق از جمله اولین هنرمندان نوگرایی بود که سعی داشت مدرنیسم را مطرح کند، در حالیکه در فضای سنتی آن زمان ارائه آثار مدرن نیاز به خطر کردن
سنتی آن زمان ارائه آثار مدرن نیاز به خطر کردن داشت و هنرمند باید نسبت به اثر مدرنی که خلق می‌کرد ایمان داشت و از آن دفاع می‌کرد. شهوق در زمان خود تلاش کرد تا راهی جدید برای نسل بعد از خود ایجاد کند، در حالیکه بسیاری از روشنفکران آن دوران با شهوق بی مهری کردند، از این رو شهوق همواره هنرمندی درون گرا بود. شهوق دانشکده را بعد از مدت کوتاهی رها کرد البته شهوق گفته بود که:من نمی‌توانستم آن جا نفس بکشم و محیط آکادمیک دور از انتظارم بود.» کلکسیون. مرکز ژرژ پمپیدو، اهدایی پری رادپی، پاریس موزه هنرهای معاصر، تهران
آنتون لاماثارس در سال ۱۹۵۴ در ایالت گالیسیا چشم به جهان گشود. وی مانند خوسه ماریا سیثیلیا، میکل بارچلو یا ویکتور میرا یکی از نقاش‌های اسپانیایی متعلق به نسل ۸۰ می‌باشد. این نقاش در آثارش، نقش بسته بر روی چوب و کارتن، از طریق بازی با رنگ و دیگر مواد طرز بیانی ویژه می‌آفریند. سبک وی که در آغاز بیشتر در غالب هنر تجربی می‌گنجد با گذشت زمان به اینفورمالیسم و هنر آبستره نزدیک می‌گردد، و در نهایت به نوعی مینیمالیسم تبدیل شده که حاصل آن گفتگویی بین روح و خاطرات، احساسات و معنویت و تخیل و شعر است. آثار وی که از
احساسات و معنویت و تخیل و شعر است. آثار وی که از انعکاس بین‌المللی گسترده‌ای برخوردار بوده، در شهرهای گوناگون در سرار دنیا به نمایش گذاشته شدهاند و جزو مجموعه‌های موزه‌هایی چون موزه ملی رئینا سوفیا، موزه هنرهای معاصر گالیسیا یا موزه هنرهای معاصر مادرید می‌باشند. همچنین بخشی از این آثار به مجموعه‌های شخصی و موسسات خصوصی تعلق دارند. سالهای نخستین، نقاشی و شعر. گالیسیا (۱۹۷۷ −۱۹۵۴) لاماثارس در روز ۲ ژانویه سال ۱۹۵۴ در ماثیرا، شهر کوچکی واقع در ایالات گالیسیا متولد می‌شود، محیط روستایی که سال‌های کودکی خویش را
می‌شود، محیط روستایی که سال‌های کودکی خویش را در آن می‌گذراند تأثیر عمیقی بر روی قوه تخیل و خلاقیت وی گذاشته‌است. وی بخش عمده‌ای از تحصیلات خود را بین سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۹ درمدرسه شبانه‌روزی مذهبی متعلق به فرقه فرانسیسکان به انجام می‌رساند. یاماثارس در این سال‌ها با علاقه فراوان به مطالعه ادبیات به خصوص آثار کلاسیک ادبیات لاتین و یونانی می‌پردازد. وی در اواخر دهه شصت شروع به سرودن شعر می‌کند و با نویسنده‌ای به نام آلوارو کونکیرو و همچنین با هنرمندانی چون لاشیرو و مانوئل پسکیرا آشنا می‌گردد و اولین تأثیرها
و مانوئل پسکیرا آشنا می‌گردد و اولین تأثیرها در زمینه هنرهای تجسمی را از آن‌ها می‌پذیرد. در نهایت خلاقیت وی در چهارچوب نقاشی جایگاه خود را پیدا کرده و خودآموزی به مهم‌ترین مرجع وی تبدیل می‌گردد. سفر وی در سال ۱۹۷۲ به چندین کشور اروپایی برای آشنایی با آثار هنرمندانی چون ون گوک، پل کلی، رامبراند، جوان میرو، تاپیس، میارس، جیاکموتی، بیکن یا آثار مربوط به هنر اقیانوسیه و قرون وسطی نقش مهمی داشته‌است. لاماثارس در بازگشت در بارسلون ساکن می‌شود و به عنوان کارگر ساختمانی شروع به کار می‌کند، در همین مدت وی آثار
ساختمانی شروع به کار می‌کند، در همین مدت وی آثار موجود در مراکز هنری این شهر و به خصوص مجموعه موزه مارس و موزه ملی هنر کاتالونیا را از نزدیک مورد بررسی قرار می‌دهد. سپس به مادرید می‌رود و مجدداً با استاد خود، لاشیرو، ملاقات می‌کند و با کارلوس ارثا شاعر مقیم این شهر آشنا می‌گردد، دوستی وی با ارثا از اهمیت خاصی برخوردار است چرا که گفتگو میان نقاشی و شعر یکی از عناصر ثابت کارهای وی می‌باشد. در سال ۱۹۷۳ یعنی هنگامی که تنها ۱۹ سال سن داشت نقاشی‌های خود را در چندین نمایشگاه جمعی و فردی به نمایش می‌گذارد. در روز
نمایشگاه جمعی و فردی به نمایش می‌گذارد. در روز ۲۷ سپتامبر این سال است که خبر آخرین تیرباران‌های رژیم دیکتاتوری فرانکو وی را غافلگیرمی‌کند، پس از محاکمات بورگس یکی از دوستانش به نام اومبرتو بائنا که جزو محکومین می‌باشد اعدام می‌گردد. به دنبال این اتفاق لاماثارس دچار افسردگی شدید شده و در یک بیمارستان روانی بستری می‌گردد، در همین دوران کتاب شعر خود تحت عنوان Adibal را می‌نویسد. از هنر تجربی و هنر پورا تا نقاشی‌های دو وجهی. مادرید − نیویورک (۱۹۸۹−۱۹۷۸) لاماثارس در سال ۱۹۷۸ در مادرید مستقر می‌گردد و با افرادی
در سال ۱۹۷۸ در مادرید مستقر می‌گردد و با افرادی چون آلفونسو فرایله دوستی نزدیکی برقرار می‌کند. وی همچنین با اشخاص دیگری چون خوانا موردو، یکی از گالرسیت‌های این شهر، سانتیاگو آمن، شاعر ساکن پایتخت و آلبرتو پرترا، پزشک متخصص اعصاب آشنا می‌گردد. پرترا که با عده کثیری از هنرمندان گوناگون آشنایی دارد، در تعطیلات آخر هفته این روشنفکران را در مزرعه‌ای واقع در خارج از شهر مادرید گرد هم می‌آورد. لاماثارس نمایشگاهی در سال ۱۹۷۹ در این مکان برگزار می‌کند. جدیت لاماثارس در دهه هشتاد باعث می‌شود تا آثار این هنرمند جوان
در دهه هشتاد باعث می‌شود تا آثار این هنرمند جوان قبل از پایان دهه سوم زندگیش جایگاه خود را در اسپانیا و خارج از این کشور پیدا کنند. در تابلوهایش از اشکال معوج و رنگ‌های تند که مشخصه سبک اکسپرسیونیسم می‌باشند بهره می‌جوید، اما هویت ویژه خود را همواره حفظ می‌کند. آثارش را در گالری خوانا موردو در مادرید، گاری الیزابت فرنک در بلژیک و گالری گاسپار در بارسلون به نمایش می‌گذارد. وی به زودی در نیویورک اقامت می‌گزیند و موفق به دریافت بورس فول برایت به مدت دو سال می‌گردد، در این سال‌ها آثارش به بلوغ بیشتری رسیده و
در این سال‌ها آثارش به بلوغ بیشتری رسیده و در گالری برونو فاچتی به نمایش گذاشته می‌شوند. مرتب بین شهرهای سالامانکا و نیویورک سفر می‌کند و در سال ۱۹۸۸ به منظور دیدار از معبد دیدیما به آسیای صغیر و استانبول سفر می‌کند و معماری کلیساهای دوران بیزانس تحسین وی را برمی‌انگیزد. لازم است ذکر شود که کتاب هیپریون اثر هولدرین رهنمون وی در این سفر می‌باشد. آثار الهام گرفته از این سفر که از کنار هم گذاشتن چوب‌های مختلف شکل گرفتنده‌اند در گالری میگل مارکس به نمایش درآمدند. لاماثارس در سال ۱۹۹۰ آثار دو وجهی خود را خلق
لاماثارس در سال ۱۹۹۰ آثار دو وجهی خود را خلق می‌کند. این آثار به این لحاظ دو وجهی نامیده می‌شوند که از دو طرف قابل دیدن هستند. نقاشی‌های کنده کاری شده و با ابعاد بزرگ. پاریس− ماردید (۲۰۰۳− ۱۹۹۰) لاماثارس بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۱ با بورس سیته د آرت به پاریس می‌رود. در بازگشت در سال ۱۹۹۱ کارگاه بزرگ خود درشهر مادرید را می‌گشاید و بر روی یک سری از آثارش به نام‌های Gracias vagabundas و Desazón de vagabundos کار می‌کند. به دعوت موزه هنرهای معاصرگالیسیا در سال ۱۹۹۶ مدتی به این ایالت می‌رود و مجموعه Gracias do
۱۹۹۶ مدتی به این ایالت می‌رود و مجموعه Gracias do lugar را می‌آفریند. بین ماه‌های جون و نوامبر ۱۹۹۷ در سانتا بایا د ماتالوبوس اثر Bés de Santa Baia را نقاشی می‌کند. در سال ۱۹۹۸ بر روی مجموعه Titania e Brao در مادرید کار می‌کند و سپس به Pol en Adelán می‌پردازد. لا ماثارس در زمینه‌های دیگری چون هنر گرافیک نیز فعالیت داشته‌است. به عنوان مثال کتاب El canto de la cabeza اثرگوستاو مارتین را صفحه آرایی نموده‌است، همچنین لیتوگرافی‌های کتاب Itinerarium اثر اژریا از جمله کارهای وی می‌باشند. لوموند دیپلوماتیک این اثر
کارهای وی می‌باشند. لوموند دیپلوماتیک این اثر را به عنوان کتاب سال در فرانسه قلمداد می‌کند. در سال ۲۰۰۱ نمایشگاه بزرگی در ایستگاه دریایی شهر کورونیا تحت عنوان Un saco de pan duro برگزار می‌کند. آثار وی وی برای طرح هنراسپانیا درکشورهای خارجی از سوی وزارت امور خارجه این کشور در کنار آثار دیگر هنرمندان اسپانیایی چون سائورا، چیرینو، ارناندز پیخوان، میارس، سررانو، اتیثا یا تاپیس انتخاب می‌شوند. لاماثارس به فلورانس و آسیس سفر می‌کند تا با برخی از آثار هنر دوره رنسانس و زندگی سن فرانسیسکو از نزدیک آشنا شود،
رنسانس و زندگی سن فرانسیسکو از نزدیک آشنا شود، شخصیتی که مجموعه جدید خود تحت عنوان Follente Bemilرا به وی اختصاص می‌دهد. از هنر آبستره تا مینیمالیسم شاعرانه. برلین از سال ۲۰۰۴ وی در سال ۲۰۰۴ محل اقامت خود را به برلین منتقل می‌کند، شهری که در حال حاضر نیز در آنجا زندگی می‌کند. پس از مرگ پدرش کار بر روی مجموعه نقاشی با عنوان E fai frío no lume را آغاز می‌کند؛ و به دنبال آن نمایشگاه‌های بزرگی در اسلوونی و همچنین مجارستان، در موزه کیسلی بوداپست برگزار می‌کند. سپس به مجموعه Domus Omnia می‌پردازد و دو کتاب شعر
سپس به مجموعه Domus Omnia می‌پردازد و دو کتاب شعر ارثا به نام هایDeseo sin trámite و Un sentimiento ingrávido recorre el ambiente را با نقاشی‌های چاپی تزئین می‌کند. در سال ۲۰۰۸ مجموعه Horizonte sin dueñoرا در گالری ملی اردن به نمایش می‌گذارد و انستیتو سروانتز در شهر دمشق کتابی از آثار وی به چاپ می‌رساند. به همین مناسبت طاهر ریاد مجموعه شعری به نام ترانه‌های لاماثارس به وی تقدیم می‌کند. در سال ۲۰۰۹ نمایشگاهی در شهر نیویوک برگزار می‌نماید و به دلیل انعکاس بین‌المللی آثارش جایزه لاشیرو را دریافت می‌کند. در
آثارش جایزه لاشیرو را دریافت می‌کند. در سال ۲۰۱۰ آثار خویش را در کلیسای دانشگاه سانتاگو د کمپوستلا و توی به نمایش می‌گذارد. در فستیوال سینمایی بین‌المللی توی که به پلی داک مشهور است Horizonte sin dueño را اکران می‌نماید، فیلمی تهیه شده توسط نایرا و خاویر سانز که گذری است بر نقاشی، شعر و طبیعت از دید آنتون لاماثارس.
جام جهانی فوتبال زنان یک رقابت بین‌المللی در فوتبال زنان است که با حضور تیم‌های ملی زنان بزرگسال اعضای فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) برگزار می‌شود. این مسابقات نخست در سال ۱۹۹۱ آغاز شد و پس از آن هر چهار سال یک‌بار برگزار شده‌است. جام جهانی تاکنون ۹ بار برگزار شده‌است و ۵ کشور به عنوان قهرمانی دست یافته اند: ایالات متحده آمریکا ۴ بار، آلمان ۲ بار و نروژ و ژاپن و اسپانیا هرکدام ۱ بار. آخرین جام جهانی با میزبانی استرالیا و نیوزلند (۲۰۲۳) برگزار شد و تیم اسپانیا با شکست انگلیس برای اولین بار به قهرمانی
اسپانیا با شکست انگلیس برای اولین بار به قهرمانی رسید. مرحلهٔ نهایی جام جهانی تا سال ۲۰۱۱ شامل شرکت ۱۶ تیم از همه کنفدراسیون‌ها بود که از سال ۲۰۱۵ شمار تیم‌ها به ۲۴ افزایش یافت.
جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۷ چهارمین دورهٔ جام جهانی فوتبال زنان است که در کشور چین برگزار شد. این دوره دومین بار بود که جام جهانی زنان در چین میزبانی شد. در این بازیها آلمان، برزیل، و آمریکا بترتیب اول، دوم، و سوم شدند.
جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۳ چهارمین دورهٔ جام جهانی فوتبال زنان است که در کشور آمریکا برگزار شد. این دوره دومین بار بود که جام جهانی زنان در آمریکا میزبانی شد. در این بازیها آلمان، سوئد، و آمریکا بترتیب اول، دوم، و سوم شدند.
جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۹ سومین دورهٔ جام جهانی فوتبال زنان است که در کشور آمریکا برگزار شد. این دوره اولین بار بود که جام جهانی زنان در آمریکا میزبانی شد. در این بازیها تیم ملی فوتبال زنان آمریکا، چین، و برزیل به ترتیب اول، دوم، و سوم شدند.
جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۵ دومین دورهٔ جام جهانی فوتبال زنان است که در کشور سوئد برگزار شد. این دوره اولین بار بود که جام جهانی زنان در این کشور میزبانی شد. در این بازیها نروژ، آلمان، و تیم ملی فوتبال زنان آمریکا به ترتیب اول، دوم، و سوم شدند.
جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۱ اولین دورهٔ جام جهانی فوتبال زنان است که در کشور چین برگزار شد. این دوره اولین بار بود که جام جهانی زنان در این کشور میزبانی شد. در این بازیها تیم ملی فوتبال زنان آمریکا، نروژ، و سوئد بترتیب اول، دوم، و سوم شدند.
جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۱ ششمین دورهٔ جام جهانی فوتبال زنان است که در کشور آلمان برگزار شد. در این دوره کشور آلمان برای اولین بار میزبان جام جهانی زنان بود. تیم ملی فوتبال زنان ژاپن در بازی نهایی تیم ملی فوتبال زنان آمریکا را در ضربات پنالتی ۳-۲ شکست داد. مرحله حذفی. با توجه به وضعیت و رده بندی گروه‌ها در زیر: براکت حذفی از این قرار گردید:
استیو چاروندولو زاده ۱۹ فوریه ۱۹۷۹ در ایلینوی، بازیکن فوتبال آمریکایی است که در پست مدافع بازی می‌کرد. او مدافع تیم ملی فوتبال مردان ایالات متحده آمریکا است و هم‌اکنون در باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶ در بوندسلیگا در آلمان بازی می‌کند.
راکاتسا روستاییست در شهرستان بورشود-آبااوی-زمپلن در کشور مجارستان. جمعیت این روستا در ۲۰۰۹، ۷۶۳ نفر بوده‌است.
دامارکِس لامانت بیزلی زاده ۲۴ مه ۱۹۸۲ در ایندیانا، بازیکن فوتبال آمریکایی است. او هافبک تیم ملی فوتبال آمریکا است و سابقه بازی در باشگاه فوتبال گلاسکو رنجرز را دارد.
بِنی فِیلهابر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال آمریکایی برزیلی-تبار است که هم‌اکنون در باشگاه فوتبال لس آنجلس اف‌سی بازی می‌کند از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به هامبورگ، دربی کانتی، آرهوس، نیوانگلند رولوشن، اسپورتینگ کانزاس‌سیتی، لس آنجلس اف‌سی و کلرادو رپیدز دارد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آمریکا بازی کرده‌است.
ادسون بادل زاده ۶ نوامبر ۱۹۸۱ در ایالت نیویورک، فوتبالیست آمریکایی است. او مهاجم تیم ملی فوتبال آمریکا است و هم‌اکنون در لس آنجلس گالکسی در ام‌ال اس بازی می‌کند.
آنری رنه آلبر گی دو موپاسان (زادهٔ ۵ اوت ۱۸۵۰ – درگذشتهٔ ۶ ژوئیهٔ ۱۸۹۳) نویسنده فرانسوی بود. نویسندگی. در سال ۱۸۵۰ در شاتو میرومنیل در تورویل-سور-ارک به‌دنیا آمد. او در کنار استاندال، انوره دو بالزاک، گوستاو فلوبر و امیل زولا یکی از بزرگ‌ترین داستان‌نویسان قرن نوزدهم فرانسه به‌شمار می‌آید. او در طول زندگی نسبتاً کوتاه ۴۳ ساله‌اش حدود ۳۰۰ داستان کوتاه، ۶ رمان و نیز ۳ سفرنامه، یک مجموعه شعر و مجلدی از چند نمایشنامه نوشت ولی نقطه اوج کارهای موپاسان داستان‌های کوتاه اوست که برخی از آنها نظیر «تپلی» از شاهکارهای
اوست که برخی از آنها نظیر «تپلی» از شاهکارهای ادبیات داستانی جهان شمرده می‌شوند. موپاسان استاد نوعی از داستان کوتاه است که به قول سامرست موآم «می‌توانید آن را پشت میز شام یا در اتاق استراحت کشتی نقل کنید و توجه شنوندگان خود را جلب نمایید.» او تحت تأثیر ویکتور هوگو نخست اشعاری عاشقانه سرود. بعدها با لوئی بویه و گوستاو فلوبر آشنا شد و همراه آنها به بررسی آثار بالزاک پرداخت و پس از آن به‌شکل جدی به نویسندگی روی آورد. مرگ. در سال ۱۸۹۲ پس از اقدام به خودکشی او را به بیمارستان روان‌پزشکی بردند و در سال ۱۸۹۳ در
را به بیمارستان روان‌پزشکی بردند و در سال ۱۸۹۳ در همان‌جا دیده از جهان برگرفت.
ویکتور بوریسویچ شکلوفسکی (زاده ۲۴ ژانویه ۱۸۹۳ سن پترزبورگ - درگذشته ۶ دسامبر ۱۹۸۴ مسکو) نویسنده، منتقد روس و یکی از چهره‌های شاخص مکتب فرمالیسم روسی است. "شکلوفسکی" می‌خواست به این پرسش پاسخ دهد که چه چیز باعث شاعرانه بودن شعر می‌شود. نظریه مهم "شکلوفسکی"، نظریه آشنایی‌زدایی است. "ویکتور شکلوفسکی"، رومن یاکوبسن و رنه ولک از مشهورترین و تأثیرگذارترین کسانی بودند که با آثار خود مکتب شکل‌گرایی را رونق بخشیدند. ویکتور شکلوفسکی در سال ۱۹۱۷ مقاله‌ای تحت عنوان هنر یعنی صنعت یا «هنر یعنی تکنیک» منتشر کرد که برخی آن
صنعت یا «هنر یعنی تکنیک» منتشر کرد که برخی آن را بیانیه فرمالیسم خوانده‌اند. وی در این مقاله می‌گوید که کار اصلی هنر ایجاد تغییر شکل در واقعیت است (آشنایی زدایی)
شاهدخت هیا بنت حسین، دختر ملک حسین پادشاه سابق اردن و خواهر ناتنی عبدالله دوم، پادشاه کنونی اردن است. عضو فدراسیون جهانی سوارکاری و همسر سابق محمد بن راشد آل مکتوم امیر دبی است. او در سال ۱۳۹۸ به آلمان گریخته و در نهایت نیز در لندن ساکن شد. شاهدخت هیا سابقه شرکت در المپیک سال ۲۰۰۰ سیدنی در رشته پرش با اسب را داشته‌است. او از سال ۲۰۰۷ سفیر صلح سازمان ملل در موضوع گرسنگی و اهداف توسعه هزاره است. او علاوه بر عربی به زبان های انگلیسی و فرانسوی نیز تسلط دارد. طلاق از حاکم دبی. بنا بر اسناد دیوان عالی بریتانیا،
از حاکم دبی. بنا بر اسناد دیوان عالی بریتانیا، شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دبی پس از اطلاع پیدا کردن از وجود ارتباط جنسی بین شاهدخت هیا با محافظ شخصی بریتانیایی‌اش، او را بدون اطلاع طلاق داد و به گونه‌ای عمل کرد که به ارعاب و ترساندن شاهدخت هیا منجر شد.
استان ذی‌قار از استان‌های کشور عراق است. تاریخچه. این استان پیش از این منتفک نام داشت و در زمان جمهوری عراق نام آن به استان ناصریه تغییر یافت. نام کنونی آن برگرفته از نام جنگ ذوقار است که در روزگار پیش از اسلام میان سپاه خسرو پرویز و قبایل بکر بن وائل در این محل درگرفت. دولت بعث عراق به خاطر گرایش‌های ملی‌گرایانه عرب، در سال ۱۹۶۹ این نام را برای این استان برگزید. استان ذی‌قار محل تمدن باستانی سومر است و ویرانه‌های شهرهای باستانی هم‌چون اور، اریدو، لاگاش و نگیرسو در آن جای گرفته‌اند. جغرافیا. این استان در
نگیرسو در آن جای گرفته‌اند. جغرافیا. این استان در جنوب عراق واقع شده و مرکز آن شهر ناصریه است. ساختار جمعیتی. جمعیت این استان در حدود یک میلیون و ۸۰۰ هزار نفر است که بیشتر آن‌ها شیعه هستند. گروه‌هایی از صابئیها نیز در این استان سکونت دارند. منابع. ویکی‌پدیاهای عربی، انگلیسی و آلمانی.
اسکناس یکصدهزار ریالی یا ۱۰٬۰۰۰ تومانی یکی از اسکناس‌های رایج در ایران است. این اسکناس از روز چهارشنبه ۲ تیر ۱۳۸۹ در بانک‌های ایران توزیع شد. اسکناس ده هزار تومانی دهمین برگ اسکناسی است که به مجموعه اسکناس‌های رایج در کشور ایران اضافه شده‌است. مشخصات. رنگ اسکناس: سبز زیتونیابعاد اسکناس: ۷۹ در ۱۶۶ میلی‌مترکاغذ: پنبه‌ای ده هزار تومانی از کاغذ پنبه‌ای با رنگ سبز زیتونی در ابعاد ۷۹ در ۱۶۶ میلی‌متر است که برای نخستین بار در ایران دو رشته نخ امنیتی در آن به کار رفته‌است و در مقابل عواملی چون آب، مواد شوینده،
رفته‌است و در مقابل عواملی چون آب، مواد شوینده، پارگی، تای مضاعف و کشش از مقاومت کافی برخوردار است که درصورت استفاده صحیح عمر واقعی آن بین ۷ تا ۸ سال برآورد شده‌است. مشخصات روی اسکناس. روی ده‌هزار تومانی مانند سایر اسکناس‌های رایج کنونی تصویر آیت‌الله خمینی نقش بسته‌است و در سمت راست آن از تصویر معرق کاری مسجد جامع یزد که از نقوش اسلیمی است استفاده شده‌است. مشخصات پشت اسکناس. پشت این اسکناس، تصویری از آرامگاه سعدی و بیت مشهور از بوستان سعدی است که به خط نستعلیق به همراه ترجمه انگلیسی آن به‌صورت "In
خط نستعلیق به همراه ترجمه انگلیسی آن به‌صورت "In creation of one essence and soul/ Human beings are members of a whole"، چاپ شده‌است. در پشت آرامگاه سعدی نیز محرابی است که طرح آن از معرق کاری در ورودی گنبد سرخ مراغه گرفته شده‌است. در طراحی این اسکناس همچنین از شمسه گچ بری امامزاده عبدالله شوشتر که معروف به گره چینی است و شمسه‌های دیگری از صحن حرم امام رضا بهره گرفته شده‌است. در قسمت بالای پشت اسکناس و در قسمت سمت چپ در بخش‌های عرضی و در لبه پایین آن از نقوش فرش‌های اصیل ایرانی استفاده شده‌است. بخش‌هایی از
فرش‌های اصیل ایرانی استفاده شده‌است. بخش‌هایی از این اسکناس شامل پرتره خمینی، حاشیه و نوشته‌ها واقع بر روی اسکناس و آرامگاه سعدی، حاشیه و نوشته‌ها در پشت اسکناس دارای چاپ برجسته می‌باشند که برجستگی این سطوح در مقایسه با چاپ‌های دیگر به سادگی به وسیله انگشتان دست قابل لمس است. ویژگی امنیتی. این اسکناس دارای سه سطح امنیتی است که در سطح اول قابل تشخیص توسط عام مردم از طریق نخ‌های امنیتی و واترمارک است. در سطوح دیگر موارد امنیتی این اسکناس قابل تشخیص توسط متصدیان بانکی و کارشناسان با استفاده از ابزاری نظیر
بانکی و کارشناسان با استفاده از ابزاری نظیر دستگاه لامپ یو وی و در مرحله سوم نیز تنها کارشناسان بانک مرکزی توانایی تشخیص سطوح امنیتی آن را دارند. درج تصویر سه بعدی آیت‌الله خمینی به صورت واترمارک در این اسکناس و همچنین عدد ۱۰۰ هزار ریال به صورت لاتین در زیر پرتره تصویر ایشان از دیگر موارد امنیتی است. در این اسکناس دو نوع نخ امنیتی استفاده شده که یک رشته آن نخ پنجره‌ای و از نوع هولوگرام و طول ۲٫۵ میلی‌متر و آرم بانک مرکزی در وسط آن است. نخ امنیتی دیگر به‌طور پنهان و از جنس پولیستر با عرض یک میلی‌متر در میان
پنهان و از جنس پولیستر با عرض یک میلی‌متر در میان کاغذ و با نوشته بانک مرکزی بر روی آن تحت تابش اشعه ماورای بنفش با سه رنگ سبز، آبی و قرمز قابل مشاهده‌است. وجود الیاف فلورسنتی نامرئی در خمیره کاغذ که تحت تابش اشعه ماورای بنفش در چهار رنگ سبز، زرد، آبی و قرمز قابل مشاهده‌است از دیگر مشخصه‌های امنیتی این اسکناس می‌باشد. حواشی. هنگام انتشار اسکناس، اظهاراتی مبنی بر اشتباه بودن شعر سعدی بر پشت اسکناس، طرح شد. در پاسخ، مدیرکل سازمان تولید اسکناس و مسکوک، اعلام کرد بانک مرکزی پیش از انتشار اسکناس، نظر فرهنگستان
بانک مرکزی پیش از انتشار اسکناس، نظر فرهنگستان زبان و ادب فارسی را دربارهٔ این شعر پرسیده و آن‌ها به بانک مرکزی گفته‌اند: "درج کلمه «یکدیگرند» نسبت به کلمه «پیکرند» ارجح‌تر و صحیح‌تر است." مؤسس مرکز سعدی‌شناسی نیز دربارهٔ اصالت بیت مشهور «بنی‌آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند» که پشت اسکناس‌های ۱۰ هزار تومانی درج شده گفت: "این بیت مشهورتر است هر چند به همان اندازه از اصالت دورتر است." غلامحسین یوسفی در توضیحات گلستان (ص ۲۶۴) در تأیید و تأکید درستی این مطلب چنین می‌نویسد: "«اعضای یکدیگرند»: چنین
این مطلب چنین می‌نویسد: "«اعضای یکدیگرند»: چنین است در همه نسخه‌ها". مجتبی مینوی در پاسخ اظهارنظری مبنی بر ترجیح ضبط «اعضای یک پیکرند» (رک: یغما ۱۰/۵۲۴) چنین نوشته‌است: «صحیح این شعر سعدی همین‌طور است (اعضای یکدیگرند) … مضمون از عبارات معروف عصر سعدی بوده و او جمله‌ای را که زبانزد بوده‌است به قلم درآورده است.» حبیب یغمایی در تأیید نظر مذکور گفته‌است: «در بیست سال قبل که با مرحوم فروغی کلیات سعدی را برای تجدید چاپ آماده می‌کردیم نسخه‌های بسیار معتبر و قدیم که تاریخ کتابت آن‌ها از ۷۱۷ و ۷۲۴ به بعد بود در