payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌کنند. بد نیست بدانید که کنکورد تا ۶۰۰۰۰ فوت (۱۸٫۳ کیلومتر) پرواز می‌کرد و هواپیمای نظامی پرنده سیاه تا ۸۵۰۰۰ فوت بالا می‌رود. جت‌های شخصی نیز در محدوده ۴۵ تا ۵۱ هزار فوت پرواز می‌کنند. تعیین سقف پرواز یکی از شاخص‌هایی است که رابطه مستقیم با مأموریت هواپیما نیز دارد. برای مثال یک هواپیمای مسافری برای حفظ ایمنی مسافران، باید توان مقابله با تنش‌هایی را داشته باشد که هنگام پرواز به بدنه هواپیما وارد می‌شود. به بیان دیگر، با افزایش ارتفاع، فشار بر روی بدنه افزایش می‌یابد چراکه فشار داخل هواپیما ثابت است. با
می‌یابد چراکه فشار داخل هواپیما ثابت است. با این فرض، اگر فشار داخل هواپیما به هر دلیل کاهش یابد، هواپیما باید فرصت کافی داشته باشد که ارتفاع خود را کاهش دهد تا مسافران آسیب نبینند. این بازدارندگی یکی از شروط ایمنی برای سقف پرواز است. البته سازندگان هواپیما برای افزایش سقف پرواز مجبور به انتخاب موتورهای پرقدرت تر هستند تا قابلیت هواپیما را افزاش دهند. شاهد این امر استفاده از موتورهای قوی تر در جت‌های شخصی یا کنکورد است. سقف خدمات. سقف خدمات جایی است که میزان صعود به زیر مقدار تعیین شده می‌رسد. سقف سرویس
صعود به زیر مقدار تعیین شده می‌رسد. سقف سرویس حداکثر ارتفاع قابل استفاده هواپیما است. به‌طور خاص، این ارتفاع چگالی است که در آن پرواز در یک پیکربندی تمیز، در بهترین سرعت صعود به سرعت هوایی برای آن ارتفاع و با کارکردن تمام موتورها و تولید حداکثر قدرت مداوم، یک سرعت مشخص صعود را تولید می‌کند. این مقدار معمول ممکن است ۱۰۰ فوت در دقیقه (۰/۵۱ متر بر ثانیه) برای هواپیماهای معمولی، یا ۵۰۰ فوت در دقیقه (۲/۵ متر بر ثانیه) برای هواپیماهای جت باشد. سقف سرویس یک موتور غیرفعال (OEI) یک هواپیمای دو موتوره و بال ثابت،
غیرفعال (OEI) یک هواپیمای دو موتوره و بال ثابت، ارتفاع چگالی است که در آن پرواز با یک پیکربندی تمیز، در بهترین سرعت صعود به سرعت هوا برای آن ارتفاع با یک موتور تولید حداکثر قدرت مداوم و موتور دیگر خاموش و پر، سرعت مشخصی از صعود را ایجاد می‌کند، معمولاً ۵۰ فوت در دقیقه است. (۰٫۲۵ متر بر ثانیه) با این حال، برخی از نمودارهای عملکرد سقف خدمات را به عنوان ارتفاع فشاری که در آن هواپیما توانایی صعود با سرعت ۵۰ فوت در دقیقه (۰٫۲۵ متر بر ثانیه) با یک پره های موتور هواپیما را دارد، تعریف می‌کند. بیشتر هواپیماهای
هواپیما را دارد، تعریف می‌کند. بیشتر هواپیماهای مسافربری تجاری دارای سقف خدماتی حدود ۴۲۰۰۰ فوت (۱۳ کیلومتر؛ ۸٫۰ مایل) و برخی از جت‌های تجاری نیز حدود ۵۱۰۰۰ فوت (۱۶ کیلومتر؛ ۹٫۷ مایل) هستند. هواپیمای مافوق صوت کنکورد (SST) قبل از کنار گذاشتن به‌طور معمول با سرعت ۶۰۰۰۰ فوت (۱۸ کیلومتر؛ ۱۱ مایل) پرواز می‌کرد. سقف مطلق. سقف مطلق بالاترین ارتفاعی است که هواپیما می‌تواند کنترل پرواز خود را حفظ کند. به دلیل هوای نازک در ارتفاعات، سرعت هوای واقعی بسیار بیشتری برای ایجاد بالابر کافی لازم است؛ بنابراین سقف مطلق
ایجاد بالابر کافی لازم است؛ بنابراین سقف مطلق ارتفاعی است که موتورها در حداکثر رانش در آن کار می‌کنند، اما فقط به اندازه کافی آسانسور ایجاد می‌کند که با وزن هواپیما مطابقت داشته باشد. از این رو، هواپیما هیچ ظرفیت مازادی برای صعود بیشتر نخواهد داشت. در سقف مطلق، هواپیما دیگر نمی‌تواند شتاب بگیرد، زیرا هر شتاب منجر به افزایش سرعت هوا و در نتیجه بالا رفتن بیش از حد خواهد شد. از نظر فنی، ارتفاعی است که در آن حداکثر سرعت صعود پایدار (بدون کاهش سرعت هوا) صفر باشد. در مقایسه با سقف خدمات، سقف مطلق هواپیماهای
باشد. در مقایسه با سقف خدمات، سقف مطلق هواپیماهای تجاری بسیار بیشتر از اهداف عملیاتی استاندارد است. در مورد کنکورد، آزمایش شده‌است که ۶۸۰۰۰ فوت (۲۱ کیلومتر؛ ۱۲٫۹ مایل) است. دستیابی به اکثر موارد (به دلیل اینکه سرعت عمودی به صورت مجانبی به صفر نزدیک می‌شود) بدون پس سوز یا وسایل دیگر که به‌طور موقت باعث افزایش فشار می‌شوند غیرممکن است. عامل دیگری که رسیدن به سقف مطلق بعضی از هواپیماها را حتی با افزایش موقت رانش غیرممکن می‌کند، رسیدن هواپیما به «گوشه تابوت» است. پرواز در سقف مطلق نیز به دلیل سرعت هوای کم نشان
پرواز در سقف مطلق نیز به دلیل سرعت هوای کم نشان داده شده که می‌تواند پایدار باشد از نظر اقتصادی سودمند نیست: اگرچه سرعت هوای واقعی (TAS) در یک ارتفاع معمولاً بیشتر از سرعت هوای نشان داده شده (IAS) است، اما تفاوت برای جبران آن کافی نیست. واقعیت این است که IAS که در آن حداقل کشش حاصل می‌شود معمولاً کم است، بنابراین پرواز در ارتفاع سقف مطلق منجر به TAS کم نیز می‌شود و بنابراین در هر مسافت پیموده شده میزان سوخت بالا است. سقف مطلق با دمای هوا و به‌طور کلی، وزن هواپیما متفاوت است (که معمولاً در MTOW محاسبه
وزن هواپیما متفاوت است (که معمولاً در MTOW محاسبه می‌شود)
سر والتر رالی (زاده در حدود ۱۵۵۲ - درگذشته ۲۹ اکتبر ۱۶۱۸) از اعیان و اشراف، نویسنده، شاعر، لشکری، مقرب دربار و کاشف و جهانگرد انگلیسی بود. شهرت او همچنین به سبب معرفی تنباکو به انگلستان می‌باشد. رالی در خانواده‌ای با مذهب پروتستان در دِوون متولد شد. آگاهی اندکی از دوران جوانیش به طور معین در دست است، هر چند مدتی را در ایرلند سپری کرد و در سرکوب شورشیان مشارکت داشت. بعدها صاحب املاک مصادره شده از ایرلندی‌ها شد. او به سرعت مورد لطف و توجه ملکه الیزابت اول قرار گرفت و در سال ۱۵۸۵ به مقام شوالیه رسید. در ۱۵۹۱
گرفت و در سال ۱۵۸۵ به مقام شوالیه رسید. در ۱۵۹۱ بدون اجازه ملکه مخفیانه با یکی از ندیمه‌های وی ازدواج کرد و به همین خاطر او و همسرش را به زندان سلطنتی برج لندن فرستادند. بعد از آزادی، او و همسرش به املاکش در دورست رفتند. در ۱۵۹۴، رالی خبرهایی در مورد یک «شهر طلا» در آمریکای جنوبی شنید و برای پیدا کردن آن با کشتی سفر کرد، او گزارشی اغراق‌آمیز از تجربیات خود را در کتابی چاپ کرد که بخشی از افسانه الدورادو شد. بعد از مرگ ملکه الیزابت در سال ۱۶۰۳ رالی دوباره در زندان برج محبوس شد؛ این بار به اتهام نقش داشتن در
زندان برج محبوس شد؛ این بار به اتهام نقش داشتن در توطئه علیه شاه جیمز اول. او در سال ۱۶۱۶ آزاد شد تا هدایت سفر کاوشی دیگری برای جستجوی الدورادو را بر عهده بگیرد. جستجو ناموفق بود و افراد تحت فرمان او یک پایگاه مرزی اسپانیایی را غارت کردند. وی به انگلستان بازگشت و در سال ۱۶۱۸، برای فرونشاندن خشم اسپانیایی‌ها، او را دستگیر کردند و گردن زدند. پایتخت ایالت کارولینای شمالی و دومین شهر بزرگ آن در سال ۱۹۷۲ به افتخار وی رالی نامیده شد.
تاکِدا شینگِن با نام رسمی میناموتو هارونوبو ( – ) نوزدهمین رهبر خاندان کای گنجی و شانزدهمین رهبر خاندان تاکدا در ولایت کای در قرن شانزدهم ژاپن و در اواخر دوره جنگ‌های داخلی موسوم به سنگوکو بود. شینگن به‌عنوان فرماندار ولایت کای نیز خدمت می‌کرد. ولایت کای در دوران پدر او، تاکدا نوبوتورا، به اتحاد داخلی دست پیدا کرد و شینگن پس از به ارث بردن رهبری این خاندان، حمله به ولایت همسایه، یعنی ولایت شینانو را آغاز کرد و سرانجام پس از ۱۰ سال نبرد توانست آن‌جا را به قلمروی خود الحاق کند. در این سال‌ها، نبردهای پنج‌گانه
خود الحاق کند. در این سال‌ها، نبردهای پنج‌گانه کاواناکاجیما که با اوئه‌سوگی کنشین در شمال ولایت شینانو رخ داد، شهرت بسیار دارند. شینگن خود را وقف مدیریت قلمرویش کرد و تصویب "قوانین برای ولایت کای" و ساخت «خاکریز شینگن» برای کنترل سیل در این راستا بودند. همسر پسر ارشد شینگِن، تاکدا یوشینوبو، از خاندان ایماگاوا بود و از آنجا که شینگن شروع به برنامه‌ریزی برای حمله به سوروگا سرزمین خاندان ایماگاوا کرده بود، شینوبو که علیه پدرش شورش کرده بود پس از دستگیری مجبور به خودکشی شد. پس از غلبه بر خاندان ایماگاوا،
به خودکشی شد. پس از غلبه بر خاندان ایماگاوا، شینگِن نقشه پیشروی به پایتخت آن زمان کیوتو را در سر داشت. برای این حمله نخست لازم بود از قلمروی توکوگاوا ایه‌یاسو بگذرد. او ایه‌یاسو را در نبرد میکاتاگاهارا شکست داد و وارد قلمروی او ولایت میکاوا شد، اما پس از پیروزی در این نبرد به علت بیماری درگذشت و نیروهایش مجبور به عقب‌نشینی شدند. تاکدا شینگن وصیت کرد که مرگ او را به مدت سه سال مخفی نگه دارند. آکیرا کوروساوا در فیلم "کاگه‌موشا" حوادث پیرامون پنهان نگه داشتن مرگ او را به تصویر کشیده است. پس از او پسرش تاکدا
مرگ او را به تصویر کشیده است. پس از او پسرش تاکدا کاتسویوری که نسبت به پدرش از توانایی‌هایی کمتری برخوردار بود، به ریاست خاندان رسید. پس از خیانت‌های پی‌درپی ملازمان کاتسویوری، او سرانجام در آخرین نبرد خود در سال ۱۵۸۲ نبرد تنموکوزان با سپاه متحد اودا-توکوگاوا جنگید و پس از شکست، همراه با بسیاری از وابستگانش خودکشی کرد. شینگن در منطقه‌ای فقیر با زمین‌های زراعی کم و بدون دسترسی به دریا مستقر بود؛ اما سرانجام به یکی از دایمیوهای پیشرو در ژاپن تبدیل شد. یکی از ماندگارترین ادای احترام به مهارت‌های شینگن، ادای
ماندگارترین ادای احترام به مهارت‌های شینگن، ادای احترام پیروزمند نهایی جنگ‌های داخلی ژاپن، نخستین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا ایه‌یاسو بود، که مشهور است که برای به دست گرفتن قدرت از نوآوری‌های دولتی و نظامی رهبر قدیمی تاکدا الگو گرفته است. به یادبود او، جشنوارهٔ شینگن هرساله در استان زادگاهش برگزار می‌شود. پیش‌زمینه. دوره جنگ‌های داخلی ژاپن موسوم به دوره سنگوکو طی سال‌های ۱۶۰۰–۱۴۶۷ میلادی و به مدت یک قرن و نیم به درازا کشید. در این دوره، رسم براندازی و فراتر رفتن از مافوق — که در زبان ژاپنی به آن
و فراتر رفتن از مافوق — که در زبان ژاپنی به آن «گکوکوجو» گفته می‌شود — رواج یافت و کسانی که از نظر مقام اجتماعی فرودست بوده اما در جنگیدن مهارت داشتند، موفق به در دست گرفتن قدرت در یک منطقه شدند. بدین ترتیب، بسیاری از شوگو‌ها یا فرمانداران محلی برکنار شده و جای خود را به دایمیوهای پرقدرت دورهٔ سنگوکو (سنگوکو-دایمیوها) دادند. دایمیوهای سنگوکو هم با برپایی جنگ، تلاش می‌کردند وسعت منطقه تحت نفوذ خود را افزایش دهند. هدف نهایی آن‌ها یکپارچه کردن ژاپن، براندازی شوگون‌سالاری آشیکاگا و نشستن برجای این خاندان بود.
آشیکاگا و نشستن برجای این خاندان بود. پدر شینگن، تاکدا نوبوتورا از نوادگان شاهزادگان خاندان میناموتو بود که در سده‌های گذشته برای مدتی مقام شوگون را در شوگون‌سالاری کاماکورا در دست داشتند. سلسله‌های دیگر شوگون‌سالاری پس از برافتادن شوگون‌های کاماکورا، کماکان از خاندان میناموتو بودند. از این لحاظ، خاندان تاکدا و شوگون‌های آن دوران یعنی خاندان آشیکاگا و شوگون‌های دوران بعد یعنی خاندان توکوگاوا همه از یک خاندان بودند و نسب آن‌ها به شاهزادگان میناموتو می‌رسید. نام. شینگن پسر دوم تاکدا نوبوتورا بود و در ۱
نام. شینگن پسر دوم تاکدا نوبوتورا بود و در ۱ دسامبر ۱۵۲۱ میلادی در ولایت کای زاده شد. برادر بزرگ‌تر او در کودکی درگذشت؛ از این روی با شینگن به‌عنوان پسر ارشد رفتار می‌شد. نام او ابتدا "تارو" بود که در ژاپن باستان نامی رایج برای کودکان پسر ارشد خانواده به حساب می‌آمد. وی در کودکی "کاتسوچیو" نیز خوانده می‌شد. اما نام رسمی او «میناموتو نو هارونوبو» بود. حرف کانجی «هارو» از اجزای نام آشیکاگا یوشی‌هارو، دوازدهمین شوگونِ شوگون‌سالاری آشیکاگا، برگرفته شده بود. وی در سال ۱۵۵۹ میلادی به راهبی در آیین بودایی روی
وی در سال ۱۵۵۹ میلادی به راهبی در آیین بودایی روی آورد و نام «شینگن» را که نام یکی از رهبران بودایی بود، برای خود برگزید و به همین نام نیز شهرت یافت؛ اما ادای نذرهای دینی باعث گوشه‌نشینی و کناره‌گیری او در امور دنیوی نشد. به سبب مهارت‌های رزمی، شینگن را با لقب «ببر کای» نیز می‌شناختند. انتخاب چنین لقبی از آن جهت بود که رقیب اصلی او، اوئه‌سوگی کنشین، به «اژدهای اِچیگو» یا «ببر اِچیکو» شهرت داشت. اوایل زندگی و ظهور. تاکدا شینگن در جوانی به پدرش، تاکدا نوبوتورا، کمک می‌کرد و در سال ۱۵۳۶ به‌عنوان عضوی بسیار
کمک می‌کرد و در سال ۱۵۳۶ به‌عنوان عضوی بسیار ارزشمند در این خاندان شناخته می‌شد. او در سن ۱۵ سالگی، نقش مهمی در پیروزی در نبرد اون نو کوچی ایفا کرد. شینگن در زمینهٔ شعر ژاپنی و نقاشی ژاپنی نیز با استعداد بود. او به زبان چینی نیز مسلط بود و عاشق خواندن کتاب نظامی چین باستان هنر رزم بود. او در سال ۱۵۳۶ میلادی و در سن ۱۵ سالگی با دختری هم‌سن خود به نام سانجونوکاتا (زمان حیات ۱۵۷۰–۱۵۲۱ میلادی) ازدواج کرد. سانجونوکاتا دختر یکی از اشرافی‌ترین خاندان‌های کیوتو بود. خواهر کوچک‌تر سانجونوکاتا همسر اصلی هونگانجی
بود. خواهر کوچک‌تر سانجونوکاتا همسر اصلی هونگانجی کننیو، رهبر معبد ایشی‌یاما هونگان، بود و ازدواج خودش با فردی از خاندان‌های ولایت کوچک کای موضوعی برخلاف عرف جامعهٔ آن زمان به‌شمار می‌آمد. اولین فرزند شینگن و سانجونوکاتا دو سال پس از ازدواج آنها به دنیا آمد و تاکدا یوشینوبو نام داشت کودتا علیه پدر. شینگن در مقطعی از زندگی خود و پس از مراسم بلوغ، تصمیم گرفت تا علیه پدرش عصیان کند. دلیل این عصیان کاملاً مشخص نیست، اما گمان می‌رود که پدرش قصد داشته پسر دوم خود، تاکدا نوبوشیگه، را به‌جای شینگن به‌عنوان وارث
تاکدا نوبوشیگه، را به‌جای شینگن به‌عنوان وارث معرفی کند. شینگن پدرش را به ولایت سوروگا در مرز جنوبی ولایت کای تبعید کرد تا تحت نظر خاندان ایماگاوا، به رهبری دامادش ایماگاوا یوشیموتو، در بازداشت بماند. ایماگاوا یوشیموتو که دایمیوی سوروگا بود، با کمک به این کودتای بدون خونریزی موجب اتحاد بین خاندان ایماگاوا و تاکدا شد. رسم «سرنگونی یا فراتر رفتن از مافوق» در دوره سنگوکو رواج داشت و چندان غیرمعمول نبود که قدرت‌طلبان والدین یا برادر خود را بکشند و ریاست خاندان را غصب کنند. در همین حال، تاکدا شینگن موفق شد بدون
غصب کنند. در همین حال، تاکدا شینگن موفق شد بدون کشتن پدر یا برادر کوچکترش، ریاست خاندان را به ارث ببرد. شینگن هر سال مقدار زیادی پول برای مخارج زندگی پدرش می‌فرستاد. تاکدا نوبوتورا بیشتر از پسرش عمر کرد. برادر کوچک‌تر شینگن، تاکدا نوبوشیگه، هم از او حمایت می‌کرد و آن دو روابط خوبی داشتند. تاکدا شینگن پس از به ارث بردن ریاست خاندان درگیر جنگ شد. او برای توسعه ولایت کای که در میان کوه‌ها احاطه شده بود و زمین کشاورزی نداشت، چاره‌ای جز پیروزی در جنگ و گسترش قلمروی خود نداشت. تاکدا شینگن معتقد بود که جلب حمایت
خود نداشت. تاکدا شینگن معتقد بود که جلب حمایت مردم سرزمین کای از طریق تصرف زمین قلمروهای دیگر، پاداش دادن به ملازمانش و ثروتمند کردن ولایت کای بسیار مهم است. تصرف سووا. تاکدا شینگن پس از بیرون راندن پدرش، ناحیه سووا در ولایت شینانو (اکنون استان ناگانو) را به‌عنوان اولین مقصد تهاجم خود انتخاب کرد. خواهر کوچک‌تر تاکدا شینگن با رهبر خاندان سووا، سووا یوریشیگه، ازدواج کرده بود. به همین دلیل، سووا یوریشیگه با پدر شینگن رابطه نزدیکی داشت و این خطر وجود داشت که او با شینگن دشمنی کرده و به کای حمله کند. در سال
او با شینگن دشمنی کرده و به کای حمله کند. در سال ۱۵۴۲، ارتش تاکدا پس از سقوط قلعه اوئه‌هارا، محل سکونت خاندان سووا قلعه کووابارا را محاصره کرد. او سووا یوریشیگه را فریب داد و مجبور کرد به روش سپپوکو خودکشی کند. پس از آن، او پسر خواهرش (پسر سووا یوریشیگه)، تورائومارو را به‌عنوان جانشین سووا منصوب و آن خاندان را مطیع خود کرد. از آن زمان به بعد، ناحیه سووا پایگاه حمله به ولایت شینانو شد. ازدواج با سووا گوریونین. سووا گوریونین دختر سووا یوریشیگه از یکی از همسرانش به نام «اومی» بود. در حدود سال‌های ۱۵۴۵–۱۵۴۲،
به نام «اومی» بود. در حدود سال‌های ۱۵۴۵–۱۵۴۲، همسر غیراصلی شینگن شد. به همسر غیراصلی در زبان ژاپنی، سوکوشیتسو گفته می‌شود. با توجه به مطالب "کویو گونکان" که قوانین نظامی دو نسل یعنی تاکدا شینگن و پسرش، تاکدا کاتسویوری را شرح می‌دهد، برای خاندان تاکدا خطرناک بود که دختر رهبر خاندان سووا را که پدرش مجبور به ارتکاب سپپوکو شده بود، به همسری اعضای خاندان تاکدا درآید. به همین دلیل، ازدواج بین تاکدا شینگن و سووا گوریونین در ابتدا با مخالفت ملازمان خانواده تاکدا مواجه شد. یکی از دلایلی که سووا گوریونین به
تاکدا مواجه شد. یکی از دلایلی که سووا گوریونین به سوکوشیتسوی تاکدا شینگن تبدیل شد، این بود که شینگن می‌ترسید که شورشی علیه او در سووا، دروازه ولایت شینانو، رخ دهد. این رو می‌خواست پسری حاصل از پیوند با خاندان سووا داشته باشد تا بتواند بر آن ناحیه حکومت کند. سووا گوریونین در سال ۱۵۴۶ پسری به دنیا آورد و نامش را «سووا شیرو کاتسویوری» گذاشتند؛ ولی بعدها با نام تاکدا کاتسویوری شهرت یافت. در خاندان تاکدا مرسوم بود که حرف کانجی «نوبو» 「信」را به نام جانشین اضافه می‌کردند و در خاندان سووا از حرف کانجی «یوری»
می‌کردند و در خاندان سووا از حرف کانجی «یوری» 「頼」استفاده می‌شد. به همین دلیل، «سووا شیرو کاتسویوری» در ابتدا جانشین خاندان سووا به‌شمار می‌رفت. پیشروی در ولایت شینانو. تهاجم به ولایت شینانو آن‌طور که تاکدا شینگن امیدوار بود، پیش نرفت. در اصل، بیش از ۳۰۰ خانواده کوچک حاکم در ولایت شینانو وجود داشتند و خانواده‌های مرکزی آن خاندان موراکامی و خاندان اوگاساوارا بودند. این دو خاندان نیز مانند خاندان تاکدا، خون یک شاخه از خاندان امپراتوری خاندان سیوا گنجی را به‌عنوان اجداد خود در رگ داشتند. برای به دست آوردن کامل
اجداد خود در رگ داشتند. برای به دست آوردن کامل ولایت شینانو، شینگن دریافت که دو خاندان موراکامی و اوگاساوارا باید نابود شوند. اما موراکامی یوشیکیو که رهبری خاندان موراکامی را در دست داشت، شجاعانه در مقابل شینگن ایستاد. او دو بار شینگن را در نبرد اوئه‌داهارا (۱۵۴۸) و محاصره قلعه توئیشی به شدت شکست داد، اما شینگن به لطف تلاش‌های شجاعانه ملازم جدیدش که سانادا یوکیتاکا نام داشت، سرانجام در سال ۱۵۵۳ در نبرد محاصره کاتسورائو پیروز شد. یوشیکیو به سختی جان خود را نجات داد و به طرف اوئه‌سوگی کنشین در ولایت اچیگو
نجات داد و به طرف اوئه‌سوگی کنشین در ولایت اچیگو (استان نیگاتا فعلی) فرار کرد و از او کمک خواست که منجر به نبردهای کاواناکاجیما شد. امور داخلی. تفکر شینگن از ملت‌سازی این بود که «مردم قلعه هستند، مردم دیوارهای سنگی هستند، مردم «خندق» هستند و تمام کشور یک قلعه است». او معتقد بود که اتحاد و یکپارچگی مردم واقعاً با ناهمواری کوه‌ها و رودخانه‌ها قابل مقایسه است. در واقع او در طول زندگی خود هرگز به دشمنانش اجازه نداد پا به سرزمین کای بگذارند. سیستم مالیات. بلافاصله پس از این که تاکدا شینگن ریاست خاندان را
بلافاصله پس از این که تاکدا شینگن ریاست خاندان را عهده‌دار شد، یک سیستم مالیاتی جدید ایجاد کرد. شوگون‌سالاری آشیکاگا مأموران مستقر در مناطق مختلف داشت که شوگو نامیده می‌شدند. در اصل، شوگو فقط یک مقام منصوب از طرف دولت مرکزی بود. با این حال، با تضعیف دولت مرکزی، شوگوها در نیمه اول دوره موروماچی به قدرت رسیدند و شروع به حکومت مؤثر بر منطقه کردند و شوگو-دایمیو نامیده می‌شدند. در نیمه دوم دوره موروماچی قدرت شوگو-دایمیوها کم شد و سنگوکو-دایمیوها موقعیت آنها را غصب کردند. روی کار آمدن سنگوکو-دایمیوها بر بار
را غصب کردند. روی کار آمدن سنگوکو-دایمیوها بر بار مالیاتی کشاورزان افزود. کشاورزان نه‌تنها خراج سالیانه به شوگون می‌پرداختند، بلکه مجبور بودند به سنگوکو-دایمیوها نیز مالیات پرداخت کنند. به این ترتیب، در دوره سنگوکو یا جنگ‌های داخلی، سیستم اجتماعی فروپاشید. در واقع پرداخت مالیات به شوگون و دربار امپراتوری در عمل انجام نمی‌شد بلکه افراد قدرتمند و اربابان فئودالی در جاهای مختلف به‌طور مستقل مالیات می‌گرفتند. دو نگرانی عمده اقتصادی در قلمروی ولایت کای در نقطه شروع حکمرانی شینگن وجود داشت. یکی از آنها،
نقطه شروع حکمرانی شینگن وجود داشت. یکی از آنها، بی‌کیفیتی زمین‌های کشاورزی کای بود. کای از سیل‌های مکرر رنج می‌برد و به سختی می‌توان زمین کشاورزی این ولایت را بارور نامید. عامل ناراحت‌کننده دیگر این بود که قلمروی اصلی شینگن در کوهستان بود و رو به دریا نبود، بنابراین تجارت و بازرگانی در آنجا رونق نداشت. چون ولایت شینگن این دو نقص را داشت، نمی‌توانست به رشد اقتصادی دست یابد. شینگن راه خروجی را در «پروژه‌های مهندسی عمران» و «افزایش مالیات» پیدا کرد. شینگن اغلب مالیات‌ها را افزایش می‌داد تا بتواند هزینه جنگ‌ها
مالیات‌ها را افزایش می‌داد تا بتواند هزینه جنگ‌ها را تأمین کند. شینگن یک ستون نظام مالیاتی تأسیس کرد که هر ساله مقدار مشخصی از درآمد مالیاتی را بدون توجه به وضعیت محصولات کشاورزی برای حکومت خود تضمین می‌کرد و کشاورزان حتی اگر محصولات خوبی نداشتند، هر سال باید مالیات ثابت پرداخت می‌کردند. در نتیجه، فشار مالیاتی سنگینی بر دوش مردم بود و بسیاری از مردم از قلمرو کای گریختند. سیاست مالیاتی شینگن دقیقاً برعکس سیاست‌های رقیب او اودا نوبوناگا بود. برخلاف سیاست‌های مالیاتی شینگن، اودا نوبوناگا عقیده داشت «نباید
مالیاتی شینگن، اودا نوبوناگا عقیده داشت «نباید مالیات‌های سنگین غیر از مالیات سالانه بر کشاورزان اعمال شود». مواردی وجود داشت که نوبوناگا نیز مالیات را بر کشاورزان تحمیل کرد، اما مقدار آن بسیار کمتر از شینگن بود. نوبوناگا تا آنجا که ممکن بود بار مالیاتی را از دوش مردم مناطقی که بر آن سلطه داشت، کم کرد. سیاست مالیاتی شینگن به این دلیل نبود که او به اندازه نوبوناگا آگاه و دانا نبود، بلکه به دلیل نقصان مالی عظیم شینگن نسبت به ثروت نوبوناگا بود. مقابله با سیل. شینگن دارای اطلاعات و قدرت نظامی عالی بود و از ۷۲
شینگن دارای اطلاعات و قدرت نظامی عالی بود و از ۷۲ نبردی که در طول عمرش انجام داد، تنها سه بار شکست خورد. توانایی او تنها به امور نظامی محدود نمی‌شد، بلکه مهارت‌های عالی خود را در پروژه‌های کنترل سیل نیز نشان داد. خاکریزی که شینگن روی آن کار کرد هنوز هم به‌عنوان «خاکریز شینگن» شناخته می‌شود و حتی پس از گذشت تقریباً ۴۵۰ سال هنوز مورد استفاده قرار می‌گیرد. حوضه کوفو، که در داخل ولایتی که به شینگن تعلق داشت امتداد دارد، یک مخروط آبرفتی است که رودخانه‌های متعددی از آن می‌گذرند و در نهایت به رود فوجی، یکی از سه
از آن می‌گذرند و در نهایت به رود فوجی، یکی از سه رود اصلی ژاپن می‌پیوندند. در آن زمان، هنگامی که باران شدید می‌بارید، نهرهای گل آلود از کوه‌های اطراف که بیش از ۳۰۰۰ متر ارتفاع داشتند به داخل ولایت کای سرازیر و اغلب باعث سیل‌های بزرگ می‌شدند. از آنجا که این قلمرو به‌طور مکرر تحت تأثیر سیل قرار می‌گرفت، تنها مقدار کمی زمین برای کشت محصولات در دسترس بود و مردم کای به همین علت زندگی بسیار دشواری داشتند. شینگن معتقد بود که حفاظت از زمین در برابر خسارت سیل، اولویت اول برای تبدیل کردن کای به یک کشور ثروتمند است؛
اول برای تبدیل کردن کای به یک کشور ثروتمند است؛ بنابراین یک پروژه بزرگ ساخت‌وساز را جهت کنترل سیل آغاز کرد که در سال ۱۵۴۱ شروع شد و تا سال ۱۵۶۰ ادامه داشت. به لطف خاکریز شینگن، مردم کای بدون نگرانی از سیل توانستند به کشت زمین بپردازند. علاوه بر این، شینگن در ناحیه‌ای که بیش از هر جای دیگر دچار سیل می‌شد، مردم را از پرداخت مالیات معاف کرد و به آنها دستور داد که در ازای آن خاکریزها را حفظ و نگهداری کنند. نوشتن قانون. "قوانین برای ولایت کای"، یک بخش از قوانین ولایت کای بود که توسط تاکدا شینگن در سال ۱۵۴۷ برای
کای بود که توسط تاکدا شینگن در سال ۱۵۴۷ برای کنترل ملازمان و کنترل مناطق نوشته شد. بزرگ‌ترین ویژگی این قوانین این است که با اربابان و ملازمان، صرف نظر از این که چه کسی هستند، به‌طور یکسان رفتار می‌شود. به عبارت دیگر، اگر هر کس در هر مقامی از قوانین تعیین‌شده سرپیچی می‌کرد، حتی خود تاکدا شینگن نیز مشمول مجازات می‌شد. جلد اول "قوانین برای ولایت کای" در مورد قوانین نظامی، اداری و قضایی و جلد دوم در مورد اخلاق، هنرهای رزمی، تاکتیک‌ها و آداب است. بازسازی منابع انسانی. ملازمان اولیه شینگن را کسانی تشکیل می‌دادند
ملازمان اولیه شینگن را کسانی تشکیل می‌دادند که به پدرش نوبوتورا خدمت کرده بودند. اگرچه نوبوتورا به‌عنوان یک ظالم شهرت داشت، اما او فردی بود که ولایت کای و خاندان تاکدا را متحد کرد و ملازمان با استعداد بسیاری داشت. با این حال، او نتوانست از نیروی انسانی ارزشمند خود به خوبی استفاده کند؛ زیرا با خانواده‌های رعیت خود که با او مخالف بودند ظالمانه رفتار می‌کرد و آنها را از بین می‌برد. شینگن تلاش کرد تا به این خاندان‌ها توجه کند. از میان برجسته‌ترین ملازمانی که شینگن استخدام کرده بود، بیست و چهار ژنرال تاکدا
شینگن استخدام کرده بود، بیست و چهار ژنرال تاکدا شینگن شهرت دارند. چهار پادشاه آسمانی تاکدا نیز افرادی بودند که شینگن به‌عنوان جانشین خود منصوب کرده بود. شینگن علاوه بر بازسازی منابع انسانی سنتی، سازمان جدیدی ایجاد کرد. این سازمان یک واحد اطلاعاتی بود. مدت کوتاهی پس از تبدیل شدن به رئیس خاندان، شینگن ۷۰ نینجا/سوپّا را به خدمت گرفت. آنها فعالیت‌هایی مانند آماده‌سازی برای حمله را انجام می‌دادند. شینگن بعداً این ایده را توسعه داد و یک گروه مخفی به نام میتسومونو را برای ایجاد یک شبکه اطلاعاتی قدرتمندتر
را برای ایجاد یک شبکه اطلاعاتی قدرتمندتر سازماندهی کرد. نبردهای کاواناکاجیما. تئوری‌های مختلفی در مورد علت وقوع نبرد کاواناکاجیما وجود دارد، اما مهم‌ترین نکته این است که کاواناکاجیما مکانی است که رود سای و رود شینانو به هم می‌رسند، و حمل و نقل آبی بین ولایت اچیگو و شینانو در این مکان به یکدیگر متصل می‌شود. از آنجا که زمین کاواناکاجیما حاصلخیز بود، نبردهای زیادی از دوره کاماکورا در مورد تسلط بر آن درگرفته بود. تاکدا شینگن و اوئه‌سوگی کنشین نیز برای مدت طولانی بر سر این سرزمین جنگیدند. کنشین از ولایت اچیگو،
بر سر این سرزمین جنگیدند. کنشین از ولایت اچیگو، به «خدای جنگ» و «ببر اچیگو» نیز معروف بود، یک نابغه جنگی که نه تنها ولایت اچیگو را متحد کرد، بلکه قدرت خود را در امور داخلی نیز به کار انداخت و ولایت را آباد کرد. او بسیار وفادار بود و بارها در پاسخ به درخواست‌های کمک از ولایت‌های دوست دیگر، سرباز برای آنها فرستاد. پیش از آغاز این نبردها نیز موراکامی یوشیکیو و خاندان‌های قدرتمند شینانو شمالی که سرزمین خود را در جنگ با شینگن از دست داده بودند، از کنشین درخواست کمک کرده بودند. در نتیجه، دو جنگ‌سالار قوی از دوره
کرده بودند. در نتیجه، دو جنگ‌سالار قوی از دوره سنگوکو وارد نبرد در منطقه شمالی شینانو شدند. به‌طور کلی اعتقاد بر این است که پنج نبرد وجود داشته است، برخی از محققان ادعا می‌کنند که فقط دو جنگ بوده است. این پرسش که چه کسی در نبردهای کاواناکاجیما پیروز شد، مدت‌ها مورد بحث بوده است، اما هیچ نتیجه‌ای به دست نیامده است. به‌طور تقریبی، تعداد کشته‌شدگان ارتش تاکدا ۴۰۰۰ نفر بود و فرماندهان نظامی مشهور مانند تاکتیک‌دان یاماموتو کانسوکه و برادر کوچک‌تر شینگن و معاون او تاکدا نوبوشیگه در این نبرد جان باختند، اما ارتش
تاکدا نوبوشیگه در این نبرد جان باختند، اما ارتش کنشین ۳۰۰۰ کشته داشت و هیچ فرمانده نظامی‌ای کشته نشد. از نظر تعداد تلفات می‌توان گفت که ارتش کنشین پیروز شد، اما ارتش کنشین در نبرد چهارم عقب‌نشینی کرد و این ارتش تاکدا بود که کنترل زمین را در شمال شینانو به دست آورد که یک پیروزی به‌شمار می‌رود. اتحاد سه‌گانه کای-ساگامی-سوروگا. در سال ۱۵۵۴، اتحاد سه‌گانه کای-ساگامی-سوروگا بین سه ولایت منعقد شد. برای اطمینان از پایبندی به این اتحاد ازدواج‌هایی بین سه خاندان تاکدا-هوجوی اخیر-ایماگاوا انجام گرفت که در آن فرزندان
اخیر-ایماگاوا انجام گرفت که در آن فرزندان سران خاندان‌ها، تاکدا شینگن، هوجو اوجی‌یاسو و ایماگاوا یوشیموتو با یکدیگر ازدواج کردند. آغاز قدرت‌گیری اودا نوبوناگا. نوبوناگا در ۱۵۶۰ طی نبرد اوکه‌هازاما، حملهٔ ایماگاوا یوشیموتو را دفع کرد و او را شکست داد. نوبوناگا با این پیروزی ناگهان در سراسر ژاپن به شهرت رسید. پیروزی او از این جهت غیرمنتظره بود که ایماگاوا یوشیموتو دایمیوی بزرگی بود که بر ولایت‌های سوروگا، توتومی و میکاوا فرمان می‌راند، اما منطقهٔ زیر سلطهٔ نوبوناگا تنها ولایت اُواری بود. پس از مرگ یوشیموتو
تنها ولایت اُواری بود. پس از مرگ یوشیموتو پسرش ایماگاوا اوجیزانه جانشین وی شد، اما ایماگاوا اوجیزانه توانایی‌های پدرش را نداشت. لشکرکشی به ولایت کوزوکه. در سال ۱۵۶۵ شینگن قلعه کوراگانو و قلعه مینووا در ولایت کوزوکه را تصرف کرد. در سال ۱۵۷۱، اوئه‌سوگی کنشین تا ولایت کوزوکه پیشروی کرده بود و به قلعه مائه‌باشی شینگن، حمله کرد. هر دو لشکر در نبرد تونه‌گاوا با یکدیگر جنگیدند، اما در نهایت پس از یک مبارزه به نبرد خاتمه دادند. حادثه یوشینوبو. اودا نوبوناگا با خاندان سایتو در ولایت مینو در حال جنگ بود و در آن زمان