payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ابوالفضل بهرام زندی مشهور به بهرام زند (زادهٔ ۶ شهریور ۱۳۲۸ – درگذشتهٔ ۱۸ فروردین ۱۳۹۷)، دوبلور، مدیر دوبلاژ و مجری سرشناس ایرانی بود. او سرپرستی گویندگان را در سریال‌های ایرانی از جمله «امام علی»، «مردان آنجلس»، «پهلوانان نمی‌میرند»، «مسافر»، «بشارت منجی» و «مدار صفر درجه»، و مجموعه‌های خارجی پرمخاطبی مانند «جنگجویان کوهستان»، «شرلوک هلمز»، «ناوارو» و «۲۴» بر عهده داشته‌است. دوبلاژ دو سریال شرلوک هولمز و ناوارو با تکنیک و مهارت بالای او توأم با جذابیت و صلابت صدای بهرام زند وی را پرچمدار و یکه‌تاز هنر
صلابت صدای بهرام زند وی را پرچمدار و یکه‌تاز هنر دوبلاژ در دو دههٔ ۷۰ و ۸۰ شمسی ساخت و بیش از همه آثارش این دو اثر باعث ماندگاری ابدی صدای او در اذهان فارسی زبانان شدند. او حدود هشت سال با بیماری سرطان مبارزه می‌کرد و سرانجام در صبح روز شنبه ۱۸ فروردین ۱۳۹۷، در منزل خود در اثر ایست قلبی درگذشت. زندگی. ابوالفضل بهرام زندی در سال ۱۳۲۸ در تهران متولد شد. او فعالیت دوبله را از سال ۱۳۴۴ آغاز کرد. به‌دلیل اشتغال به شغل معلمی مدتی از کار فاصله گرفت و سپس مجدداً از سال ۱۳۴۸ وارد دوبله شد. او از سال ۱۳۵۸، به‌عنوان
سال ۱۳۴۸ وارد دوبله شد. او از سال ۱۳۵۸، به‌عنوان مدیر دوبلاژ نیز فعالیت نمود. در سال ۱۳۶۰ با بازی در مجموعه‌ای تلویزیونی به نام «سینما تئاتر» (تئاتر ولایت) و سپس در سال ۱۳۶۲ با بازی در فیلم میرزا کوچک خان، بازیگری را هم تجربه کرد. همچنین در سال ۱۳۷۵ در مسابقه «حافظه برتر» به‌عنوان مجری فعالیت نمود. فعالیت. بهرام زند، ابتدا به انجمن گویندگان رفت، ولی به او اعلام کردند که ورود تو به این عرصه خیلی طول می‌کشد؛ برای همین، در سال ۱۳۴۸ توسط یکی از آشنایان در تلویزیون به محمد خواجوی‌ها (مانی) معرفی شد و به عنوان
به محمد خواجوی‌ها (مانی) معرفی شد و به عنوان کارآموز در «استودیو تلویزیون فیلم» مشغول فراگیری دوبله گشت او مدتی بعد برای همکاری به خسرو خسروشاهی معرفی شد. زند در فیلم‌های بسیاری به جای شخصیت‌های گوناگون سخن گفت و سرپرستی گویندگان را در سریال‌های ایرانی ازجمله امام علی، روشن‌تر از خاموشی و مدار صفر درجه بر عهده داشت. او همچنین مدیر دوبلاژ مجموعه‌های خارجی پرمخاطبی مانند جنگجویان کوهستان، شرلوک هلمز، ناوارو و سریال ۲۴ بود. وی گفتار متن فصل‌هایی از مستند ایران را نیز انجام داد (هفت قسمت مربوط به مشهد و شش
را نیز انجام داد (هفت قسمت مربوط به مشهد و شش قسمت مربوط به کویر لوت). دقت نظر در دوبله سریال شرلوک هلمز موجب شد که از طرف انجمن دوستداران شرلوک هلمز در انگلیس، با ارسال دو کتاب به عنوان هدیه، از دوبلهٔ این اثر تقدیر کنند. از جمله موفقیت‌های ایشان در عرصه دوبله می‌توان به کسب عنوان «بهترین مدیر دوبلاژ سیما» در سال ۱۳۸۹ اشاره نمود. آخرین فعالیت بهرام زند، صداپیشگی در پویانمایی فیلشاه (۱۳۹۶) در نقش شخصیت «پافیل» بود. درگذشت. وی که سال‌ها با بیماری سرطان معده مبارزه می‌کرد، صبح روز شنبه ۱۸ فروردین ۱۳۹۷ در
مبارزه می‌کرد، صبح روز شنبه ۱۸ فروردین ۱۳۹۷ در منزل خود در اثر ایست قلبی در ۶۸ سالگی درگذشت. و در روز ۱۹ فروردین در آرامگاه خانوادگی در امامزاده عبدالله روستای قاسم‌آباد قندیشاد واقع در صباشهر شهرستان شهریار به خاک سپرده شد. آثار. سرپرست گویندگان. برخی از فیلمهایی که بهرام زند، مدیریت دوبلاژ آنها را بر عهده داشت: لیست مجموعه تلویزیونی‌هایی که بهرام زند مدیریت دوبله آن‌ها را بر عهده داشت: به‌عنوان داور. مسابقه تلویزیونی:
۲۱۲ یک عدد طبیعی است که بعد از ۲۱۱ و قبل از ۲۱۳ قرار دارد. این عدد زوج بوده و بر دو بخش پذیر است.
بازی جیمز باند: از روسیه با عشق (به انگلیسی: James Bond ۰۰۷: From Russia with Love) پنجمین سری از بازی‌های جیمز باند می‌باشد. این بازی بعد از بازی‌های مامور زیر آتش، نایت فایر، چشم طلایی و همه چیز یا هیچ، در سال ۲۰۰۵ میلادی بر روی کنسول‌های پلی استیشن ۲، ایکس باکس، گیم کیوب و در سال ۲۰۰۶ میلادی برای کنسول دستی پی اس پی توسط شرکت الکترونیک آرتز به بازارهای جهانی عرضه گردید. داستان بازی. داستان این بازی بر اساس فیلم معروف جیمز باند با همین نام که در سال ۱۹۶۳ میلادی ساخته شده‌است. در این بازی جیمز باند برای
میلادی ساخته شده‌است. در این بازی جیمز باند برای بدست آوردن ماشین رمزگشای روسی که با نام «لکتور» شناخته می‌شود به استانبول فرستاده می‌شود. امادر واقع این یک تله است که برای به دام انداختن جیمز باند توسط جنایتکار بین‌المللی روسیه یعنی «اختاپوس» طراحی و اجرا گشته‌است. گیم‌پلی. این بازی دارای ۱۸ مأموریت است که به صورت اکشن و تیراندازی سوم شخص ساخته شده. از خصوصیات بارز این بازی قدرت کاورگیری شخصیت جیمز باند و هدف‌گیری اتوماتیک است، ضمن اینکه مبارزات نزدیک و غافلگیرکننده در این نسخه، این بازی را بسیار شبیه به
در این نسخه، این بازی را بسیار شبیه به گیم پلی سری بازهای اسپلینتر سل نموده‌است. در این بازی همچنان ابزارهای فوق حرفه‌ای جیمز باند مانند ساعت لیزری و... حضور دارند و با استفاده از آن‌ها می‌توان در بازی پیشرفت نمود. همچنین امکان انجام حرکات خارق العاده (که به حرکات جیمز باندی معروف هستند) وجود دارد و با انجام آن‌ها در انتهای هر مرحله جوایزی به بازیباز داده می‌شود. در این بازی امکان آزاد نمودن سه جایزه ویژه از طرف سازندگان قرار داده شده‌است: شخصیت ها. تاتیانا رومانووا. شخصیت مثبت زن بازی و منشی بخش سایفر
رومانووا. شخصیت مثبت زن بازی و منشی بخش سایفر روسیه. رد گرانت. قاتل و جنایتکار آموزش دیده و نقش منفی بازی. الیزابت استارک. دختر نخست وزیر انگلستان که در بازی ربوده می‌شود. اوا. همکار و راننده «رد گرانت» و یکی از اعضای تبهکار گروه «اختاپوس». رزا کلِب. شخصیت دیوانه و موذی زن بازی که در فیلم اصلی نقش بسیار زیادی ایفا می‌کند. کریم بِی. یکی از دوستان و یاران جیمز باند در فیلم و بازی.
باشگاه فوتبال سروت ژنو ۱۸۹۰ یک باشگاه فوتبال سوئیسی است که در ژنو قرار دارد. سروت ۱۷ بار به قهرمانی در لیگ سوئیس رسیده‌است. مالک سابق این باشگاه یک ایرانی به نام . همچنین حسین علی خان سردار، از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۳ بازیکن ایرانی این تیم بود که بعدها برای تیم ملی فوتبال سوئیس هم بازی کرد.
سُول اینویکتوس یا خورشید شکست‌ناپذیر، گاهی به سادگی به عنوان هلیوس شناخته می‌شود. مدتها به عنوان رسمی خدای خورشید امپراتوری روم متأخر در نظر گرفته می‌شد. با این حال، در سال‌های اخیر، جامعه علمی در سول بین سنت‌گرایان و گروه رو به رشدی از تجدیدنظرطلبان تقسیم شده‌است. در دیدگاه سنتی، "Sol Invictus" دومین خدای خورشیدی کاملاً متفاوت در روم بود. اولین آنها، سول (اسطوره روم)، یک خدای رومی اولیه با اهمیت کم بود که آیینش در قرن اول پس از میلاد از بین رفت. از سوی دیگر، «سُول اینویکتوس» یک خدای خورشید سوری بود که آیین
«سُول اینویکتوس» یک خدای خورشید سوری بود که آیین او برای اولین بار در روم در زمان امپراتوری هلیوگابال (۲۱۸– ۲۲۲ میلادی) بدون موفقیت ترویج شد. حدود پنجاه سال بعد، در ۲۵ دسامبر ۲۷۴ پس از میلاد، امپراتور روم اورلیان آیین «سُول اینویکتوس» را به عنوان دین رسمی در کنار آیین‌های سنتی رومی تأسیس کرد. گرچه منشأ سوری سول اینویکتوس در دیدگاه سنتی غیرقابل انکار است، اما هرگز دربارهٔ اینکه او کدام خدای خورشیدی سوری بود؛ اتفاق نظر وجود ندارد: برخی از محققان خدای خورشید (شهر حمص)، الیوگابالوس را انتخاب می‌کنند. در حالی
(شهر حمص)، الیوگابالوس را انتخاب می‌کنند. در حالی که دیگران ملک بعل از پالمیرا را ترجیح می‌دهند. توافق کلی وجود داشت که از اورلیان تا کنستانتین بزرگ، سول از اهمیت بالایی برخوردار بود، تا اینکه کنستانتین به نفع مسیحیت، سول را رها کرد و چاپ تصویر سول بر روی سکه‌ها در سال ۳۲۳ پس از میلاد به پایان رسید. آخرین کتیبه ای که به سُول اینویکتوس اشاره می‌کند به بعد از میلاد می‌رسد و مربوط به سال ۳۸۷ پس از میلاد است و در قرن پنجم به قدر کافی فدایی او وجود داشت که متکلم مسیحی آگوستین لازم دید که علیه آنها موعظه کند. در
مسیحی آگوستین لازم دید که علیه آنها موعظه کند. در دیدگاه تجدیدنظرطلبان، تنها یک فرقه از خدای خورشید در روم وجود داشت که از پادشاهی روم تا پایان دوران باستان متأخر ادامه داشت. او یک خدای رومی بود که به سادگی سول نامیده می‌شد. حداقل سه معبد خدای خورشید در روم وجود داشت که همگی در دوران امپراتوری فعال بودند و همگی مربوط به جمهوری قبلی بودند. آنها ادعا می‌کنند که هرگز یک خدای خورشیدی جداگانه به نام سُول اینویکتوس وجود نداشته‌است. سُول اینویکتوس به عنوان لقب. سُول اینویکتوس یکی از خدایان روم بود، که نمودی دیگر
اینویکتوس یکی از خدایان روم بود، که نمودی دیگر از سول محسوب می‌شد، که یکی از نخستین خدایان خورشید بوده و در امپراتوری متأخر روم پدیدار شده بود. این ایزد رومی اگرچه بر حسب ظاهر، مظهر و نشانه‌ای از خدای سنتی خورشید در روم به نظر می‌رسید، امّا آیین‌ها و مناسکی که بعدها در امپراتوری روم به عنوان آیین‌های نیایش سول اینویکتوس شهرت یافتند، به میزان زیادی از آیین‌های خاص خدایان شرقی، و به‌ویژه از میترا وام گرفته شده بودند. اصطلاح اینویکتوس به معنای شکست ناپذیر، البته از صفت‌هایی بود که از زمان‌های دور گذشته به
البته از صفت‌هایی بود که از زمان‌های دور گذشته به خدایان مختلف روم و از جمله سول اطلاق شده بود، اما محبوبیت گسترده سول اینویکتوس از دوران اصلاحات آئورلیان در اواخر قرن سوم میلادی آغاز شد. در "فهرست خدایان رومی" ("تسخیر ناپذیر، شکست ناپذیر") یک لقب مورد استفاده برای چندین فهرست خدایان رومی بود، از جمله ژوپیتر، مارس (اسطوره)، هرکول، آپولون و سیلوانوس. تاریخچه. خورشید با نور خود همه چیز را روشن می‌کند و بنابراین چیزی از خدای خورشید پنهان نمی‌ماند. هلیوس «همه چیز» است، بنابراین دانای کل و شاهد جنایات است. سول
است، بنابراین دانای کل و شاهد جنایات است. سول این ویژگی را داشت و در قرن اول پس از میلاد به او وظیفه جدید و بسیار مهمی محول شد، یعنی محافظت از امپراتور از خطر. افشای توطئه پیسو علیه امپراتور نرون به کمک سول نسبت داده شد که برای آن تشکر ویژه ای دریافت کرد. امپراتور وسپاسیان مجسمه عظیمی را در سال ۷۵ پس از میلاد به خدا تقدیم کرد؛ بنابراین سول به خدای حامی حاکمان تبدیل شد. او بر روی سکه‌های امپراتوری تحت تراژان و هادریان ظاهر شد. اصطلاح «سول اینویکتوس» اولین بار در سال ۱۵۸ بر روی یک محراب که حک شده بود «به
بار در سال ۱۵۸ بر روی یک محراب که حک شده بود «به خدای شکست‌ناپذیر خورشید» تأیید شد. ارتباط با میترائیسم. از قرن دوم به عنوان لقب میثراس - "سُول اینویکتوس میثراس" ظاهر شد. سُول اینویکتوس نقش برجسته ای در میترائیسم داشت و با میترا یکی شد. رابطه سول اینویکتوس میترایی با آیین عمومی خدایی با همین نام نامشخص است و شاید وجود نداشته باشد. در طول قرنهای دوم و سوم میلادی میترائیسم به اوج محبوبیت خود دست یافته بود، و در همین دوره زمانی آیین‌های نیایش سول اینویکتوس یا میترا نیز گسترشی شگفت‌انگیز پیدا کرد و به بخشی از
میترا نیز گسترشی شگفت‌انگیز پیدا کرد و به بخشی از آیین‌های پرستشی متداول در روم تبدیل شد. در این دوران یک پالاس مخصوص، یک نوشتار خود را به میترا اختصاص داد، و کمی بعد ائوبولوس نیز تاریخچه‌ای برای میترا به رشته نگارش درآورد، هرچند که هر دوی این نسخه‌ها امروزه از دست رفته‌اند و ناپدید شده‌اند. بر اساس برخی احتمالات، در تاریخ جعلی آگوستا که مربوط به سده چهارم میلادی است، امپراتور کومودوس در اسرار و رموز مربوط بدان شرکت داشته‌است. اما آیین‌های مربوط به آن، هرگز به یکی از آیین‌های متداول تبدیل نشدند. در منابع
به یکی از آیین‌های متداول تبدیل نشدند. در منابع منتشر شده طی سال‌های اخیر، این دیدگاه قدیمی‌تر، به‌طور قطعی رد شده‌است، و امروزه به نظر می‌رسد که رومیان، به‌طور خاص خورشید را (با صفات یا القاب مختلف، از جمله با لقب: اینویکتوس، به معنای شکست ناپذیر)، به‌عنوان خدای خورشید یا آفتاب، احترام می‌کردند و او را می‌پرستیدند. روند پرستش سول به عنوان خدا، به گونه‌ای بدون وقفه، از دورترین دوران‌هایی که در آنها امکان ردیابی دین و مذهب روم وجود دارد، تا پایان دوران باستان تداوم یافته‌است. معروف است که امپراتور هلیوگابال
تداوم یافته‌است. معروف است که امپراتور هلیوگابال در زمان فرمانروایی‌اش از اهمیت ژوپیتر کاست و سول اینویکتوس را که گرچه ایزدی کم‌اهمیت‌تر از ژوپیتر بود، اما خود وی بدو باور داشت، بالا کشید و رومیان را نیز وادار ساخت تا خدای او را بپرستند. جشنواره. جشنواره «دایس ناتالیس سولیس اینویکتی» به معنای «تولد خورشید شکست‌ناپذیر» بر اساس قسمت ششم تقویم کرونوگراف ۳۵۴ در سال ۳۵۴ بعد از میلاد، در ۲۵ دسامبر جشن ناتالیس اینویکتی برگزار می‌شد. شواهد محدودی وجود دارد که نشان می‌دهد این جشن قبل از اواسط قرن چهارم برگزار
نشان می‌دهد این جشن قبل از اواسط قرن چهارم برگزار می‌شده‌است. همان تقویم کرونوگراف ۳۵۴، قسمت هشتم، ادعا می‌کند که خداوند عیسی مسیح هشت روز قبل از تقویم ژانویه (یعنی در ۲۵ دسامبر) متولد شده‌است. از قرن دوازدهم، گمانه‌زنی‌هایی وجود داشت مبنی بر اینکه تاریخ نزدیک به انقلاب یعنی ۲۵ دسامبر برای کریسمس به این دلیل انتخاب شده‌است که این روز تاریخ جشنواره «دایس ناتالیس سولیس اینویکتی» بوده‌است، اما مورخان اواخر دوران باستان این را نمی‌دانستند. همچنین حدس زده می‌شود که اورلیان (امپراتور روم از ۲۷۰ تا ۲۷۵ میلادی)،
که اورلیان (امپراتور روم از ۲۷۰ تا ۲۷۵ میلادی)، جشن ۲۵ دسامبر را برای سایه انداختن بر جشن‌های مسیحی اولیه که در حال افزایش بود، انتخاب کرده باشد. زمینه‌سازی برای مسیحیت. هنگامی‌که تک‌خدایی مورد توجه دولت روم قرار گرفت، این تک خدایی نه یکتاپرستی آیین یهود بود و نه یگانه‌پرستی شبیه آیین مسیح، بلکه این تک‌خدایی مبتنی بر نیایش سول اینویکتوس بود. سول اینویکتوس خدایی بود که در گذر زمان، خدای فرمانروای پانتئون یا مجموعهٔ خدایان رومی شد. اگوستوس خورشید را نیایش می‌کرد و با انتقال میل‌سنگ از مصر، آنها را به عنوان
و با انتقال میل‌سنگ از مصر، آنها را به عنوان هدایای خورشید در میدان‌های رم نصب کرد (این میل‌سنگ و کتیبه‌های آن، هنوز هم در رم پابرجاست)، اما در آن زمان، هنوز خورشید خدا [یا خدای خورشید]، خورشید شکست ناپذیر یا سول اینویکتوس نامیده نمی‌شد. امپراتوران اعقاب اگوستوس، کیش خورشید خدا را حمایت، و آن را تعالی دادند. در ۳۰۶ میلادی، امپراتور کنستانتین که فرزند و جانشین امپراتورِ مُصلح، دیوکلسین و هلنا، با آن که خود از نظر آیینی نیایشگر سول اینویکتوس بود، از طریقی که خود آن را مکاشفهٔ خدایی می‌دانست، به حمایت مسیحیان
آن را مکاشفهٔ خدایی می‌دانست، به حمایت مسیحیان برخاست و نهایتاً با غلبه بر ماکانس در کنار دیوارهای شهر رم، طی فرمان میلان، دین مسیح را [به جای آیین نیایش سول اینویکتوس]، آیین رسمی امپراتوری رم قرار داد.
باشگاه فوتبال پاسارگاد مانیل یک باشگاه فوتبال است که در سال ۱۹۹۶ توسط اسماعیل صدیق در مانیل، پایتخت فیلیپین بنیانگذاری شده و از سال ۲۰۱۶ لیگ برتر این کشور به میدان می‌رود. درحال حاضر پاسارگاد در رشته های فوتبال و فوتسال مردان و زنان فعالیت می کند.
آدریانو (متولد ۱۷ فوریه ۱۹۸۲ در ریو د ژانیرو) بازیکن سابق فوتبال اهل برزیل است. او در باشگاه‌های فلامینگو، اینتر میلان، فیورنتینا، پارما، سائوپائولو، آ. اس. رم و کورینتیانس بازی کرده است. وی ۴۸ بازی ملی برای تیم ملی فوتبال برزیل انجام داده است و ۲۷ گل ملی در کارنامهٔ خود نیز دارد. در اینترمیلان از طرف هواداران به وی لقب امپراتور داده شد. او بعد از فوت پدرش هرگز نتوانست کیفیت قبلی خود را نشان دهد. آدریانو دوران اوج خوبی را در اینترمیلان سپری کرد تاجایی که با تکنیک و قدرت گلزنی بالاو شوتزنی دقیق امید گلزنی
تکنیک و قدرت گلزنی بالاو شوتزنی دقیق امید گلزنی آنها بحساب می آمد، همچنین وی از مهرهای کلیدی تیم ملی برزیل می آمد.
کنکورد یا کنکوردیا(به لاتین: Concordia)، که معنای آن هارمونی و هماهنگی و توازن است، در اساطیر روم و مذهب رومی، ایزدبانو یا الههٔ توافق، تفاهم، و تناسب و هماهنگی میان زن و شوهر بود. همتای یونانی او هارمونیا محسوب می‌شد، و هارمونیان‌ها (پرستندگان هارمونیا) و همین‌طور پاره‌ای از دیسکوردیان‌ها، وی را با آنریس یکسان تلقی می‌کردند. دیسکوردیا (که همان اریس یونانی است)، مقابل یا مخالف وی محسوب می‌شود. آیین مخصوص پرستش کنکوردیا، که آگوستا (هارمونی جادویی) نام دارد، از اهمیت ویژه‌ای به خصوص برای خاندان سلطنتی
دارد، از اهمیت ویژه‌ای به خصوص برای خاندان سلطنتی برخوردار است. مراسم اهدای کتیبه به او از جانب امپراطوران و اعضای خانواده سلطنتی، از رسوم معمول بود. معبد. معبد کنکورد، در فوروم و در دامنه کاپیتول قرار داشت. اگوستین از معبد کنکورد و فدایای این خدا یاد می‌کند و از خانه‌ای که در آن ساکن بود و مدخل آن سه خدا داشت: خدای آستانه، خدای در، و خدای لولای در. برای قطع کردن، سوختن یا جابجا کردن درختی که از بام معبد سر درآورده بود، رومیان سه خدا را فدیه می‌دادند.
فیدِس یا فیدِس پوبلیکا، در اساطیر روم و دین رومی، الهه اعتماد بود. معرفی. فیدس، یا فیدس پوبلیکا، تجسم تعهد و وفاداری در اساطیر روم باستان به شمار می‌آمد. کیش این خدابانو، بسیار کهن بود و گفته می‌شود که بنیانگذار این کیش، نوما پومپیلیوس، دومین پادشاه روم، بود. تصویر فیدس، از جمله بر سکه‌های دومینیتی مربوط به سالهای ۸۱ تا ۹۶ میلادی درج شده که نمونه‌هایی از آن در موزه ناسیونال رومانو واقع در رم نگهداری می‌شود. شرح. معبد او در کاپیتول، مکانی بود که در آن سنای روم عهد و پیمان‌های دولتی این کشور با کشورهای خارجی
عهد و پیمان‌های دولتی این کشور با کشورهای خارجی را نگهداری می‌کرد، چراکه معروف بود که فیدس در این مکان(معبد خویش) آنها را محافظت خواهد کرد. فیدس همچنین با نام "فیدس پابلیکا پوپولی رومانی"، به معنای: نماد اعتماد مشترک مردم روم، یا: نماد اعتماد عموم مردم روم، نیز مورد پرستش قرار می‌گرفت. او را به صورت زن جوانی توصیف کرده‌اند که تاجی از جنس شاخه‌های زیتون بر سر گذاشته، و با یک فنجان یا یک لاک‌پشت همراه است، یا پرچم نظامی در دست گرفته‌است. وی همچنین پوشش یا حجاب یا چادر سفید رنگی در بر دارد؛ و کشیش یا کاهن
حجاب یا چادر سفید رنگی در بر دارد؛ و کشیش یا کاهن مخصوص [معبد] او نیز، همین جامه سفید را در بر می‌کند، تا پیوند و اتصال خود را به بالاترین خدای بهشت یا آسمان، یعنی ژوپیتر و دیوس فیدوس نشان دهد. جشن. دومین شهریار رم، نوما پومپیلیوس، جشنواره‌ای سالانه را که به فیدس اختصاص داشت، برپا می‌نمود و طی این جشن، مقرر کرده بود که کشیش‌ها یا کاهنان بزرگ (سه نفر کاهنی که فلامینز مایورس خوانده می‌شدند)، در ارابه طاقدار ویژه‌ای که توسط دو اسب کشانیده می‌شد بنشینند و به نیایشگاه او ملحق شوند. آنان برای آن که نشان دهند که
او ملحق شوند. آنان برای آن که نشان دهند که به‌طور مطلق به ایزدبانو فیدس تعلق دارند، ناگزیر بودند که سر خود را پوشانیده و همچنین دست راست خویش را دو پوششی بپیچند و اینگونه به معبد خدمت نمایند. معبد فیدس در تپه کاپیتولین قرار داشت. معادل یونانی او پیستیس نامیده می‌شد.
پیتاس ، ترجمه شده به‌عنوان «وظیفه»، «دین‌داری» یا «رفتار مذهبی»، «وفاداری»، «وابستگی» یا «تقوای فرزندی» (انگلیسی «تقوا» از لاتین گرفته شده‌است)، یکی از فضیلتهای اصلی در میان روم باستان بود. این فضیلت ممتاز قهرمان بنیانگذار روم، قهرمان آئنیاس بود که اغلب به او لقب («مذهبی») در سراسر حماسه ویرژیل "انئید" داده می‌شود. ماهیت مقدس پیتاس توسط تجسم الهی پیتاس، به وسیله الهه‌ای که اغلب بر روی سکه‌های رومی تصویر می‌شود، تجسم یافته‌است. پیتاس معادل یونانی اوزبیا () است. الهه. پیِتاس در افسانه‌ها و اساطیر روم، الهه یا
الهه. پیِتاس در افسانه‌ها و اساطیر روم، الهه یا ایزدبانوی وظیفه‌شناسی نسبت به دولت، خدایان و خانواده محسوب می‌شد و شخصیت انسانی یا تجسمی از فضیلت رومی‌ها بود که آن نیز پیِتاس یا پیه تاس خوانده می‌شد. وی یکی از دی ایندیگت‌ها [ارواح و خدایان رومی که کمتر جنبه اسطوره‌ای داشتند]، به‌شمار می‌رفت. معبد اصلی او طی قرن دوم پیش از میلاد در فوروم هولیتوریوم قرار داشت. زنان امپراتوری که به عنوان پیتاس به تصویر کشیده شده‌اند. پیتاس اغلب به‌عنوان الهه در پشت سکه‌های امپراتوری روم، با زنان خانواده امپراتوری در روی سکه،
روم، با زنان خانواده امپراتوری در روی سکه، نشان داده می‌شد. به عنوان یک فضیلت مناسب که باید به آنها نسبت داده شود. زنان خانواده امپراتوری ممکن است در هنر در کسوت الهه به تصویر کشیده شوند.
از زمان یزدگرد سوم ساسانی تا زمان شاه عباس یکم صفوی، مازندران (تبرستان) پادشاهی یا اسپهبدنشینی مستقل یا ایالتی خودمختار بود و پادشاهان محلی بر آن حکومت می‌کردند. ولی در این زمان همهٔ سلسله‌های این سرزمین نابود شدند و مازندران از آن پس به عنوان ایالتی در دست شاهان ایران بود. ورود صفویان به مازندران. در ابتدای قرن دهم هجری شاه اسماعیل صفوی توانست یکی از شاهزادگان شیعی محلی به نام کیا حسین چلاوی که متحد آق‌قویونلو بود را شکست دهد و در ۹۲۳ هجری به مازندران لشکر کشید ولی شاهزادگان محلی همچنان مستقل باقی ماندند.
کشید ولی شاهزادگان محلی همچنان مستقل باقی ماندند. یک والی صفوی نیز از ۹۷۷ تا ۹۸۴ هجری در مازندران مستقر بود ولی تنها در زمان شاه عباس یکم بود که او توانست به صورت کامل مازندران را در سال ۱۰۰۵–۶ هجری به ایران الحاق کند. مادر شاه عباس، مهدعلیا، یک شاهزادهٔ مرعشی بود و این گونه او خود را وارث سید قوام‌الدین مرعشی معرفی کرد. شاه عباس سپس خود را دوستدار این استان نشان داده و دو اقامتگاه زمستانی به سبکی که در شمال اصفهان ساخته بود، در فرح‌آباد (۱۰۲۰ هجری) و اشرف‌البلاد (۱۰۲۱ هجری) ساخت. گردشگران اروپایی همچون
(۱۰۲۱ هجری) ساخت. گردشگران اروپایی همچون پیترو دلاواله(۱۶۱۸) و توماس هربرت (۱۶۲۷) از این بناها بازدید کردند. شاه عباس ۳۰٬۰۰۰ خانوادهٔ گرجی و ارمنی را در مازندران سکنی داد که بسیاری از آن‌ها به علت ناسازگاری با آب و هوا، درگذشتند. خود شاه عباس نیز در ۱۰۳۸ هجری در فرح‌آباد درگذشت. دودمان‌های محلی. پادوسبانیان. درسال ۸۳۰ میان ملک کیومرث رستمدار حاکم رویان (کلارستاق، کجور و نور) با حکام کیایی گیلان دشمنی سخت پدید آمد و در نهایت ملک کیومرث رستمدار با حمایت اهالی کجور و کلارستاق در سال ۸۳۱ قمری به سرزمین کیاییان
کجور و کلارستاق در سال ۸۳۱ قمری به سرزمین کیاییان گیلان حمله نموده و منطقه ی تنکابن را فتح نمود و عمارت خاصه سید داوود کارکیا را آتش زده و برخی از حامیان کیاییان را به قتل رساند کیاییان ناحیه تنکابن را به او واگذار نمودند ملک کیومرث بین سال های ۸۰۷ تا ۸۵۷ قمری بر رویان حکومت راند و مرزهای حکومت ملک کیومرث از شرق تا لاریجان آمل و از غرب تا تنکابن و از جنوب تا طالقان امتداد می یافت. پس از ملک کیومرث حکومت او بین دو پسرش کاووس و اسکندر تقسیم گشت. ملک اسکندر و هشت تن از نوادگان اسکندر بر کجور و کلارستاق حاکم
هشت تن از نوادگان اسکندر بر کجور و کلارستاق حاکم گشتند به شاخه ی کجور مشهور گشتند و ملک کاووس و نه تن از نوادگان او بر نور و لاریجان حاکم گشتند که به شاخه ی نور مشهور گشتند. این دو سلسلهٔ خویشاوند از سال ۸۵۷ تا ۱۰۰۶ یعنی تا اوسط عصر صفوی بر رویان و رستمدار (نور ، کجور و کلارستاق) حکومت نمودند و با جنگ‌های پی‌درپی اوضاع منطقه را برهم زدند و طولانی‌ترین سلسلهٔ جهان آن روزگار را به افول کشیدند. صفویان در سال ۹۰۷هجری قمری به‌دست شاه اسماعیل یکم بنیان گذاشته شد و در ۹۱۸هجری قمری شاه اسماعیل یکم به مازندران یورش
در ۹۱۸هجری قمری شاه اسماعیل یکم به مازندران یورش برد و پس از زد و خوردهایی آمل را ترک کرد. به دستور شاه اسماعیل صفوی دریاچه کوهستان لاریجان که دریوک نام‌داشته به جهت جبران خسارت جنگی، شکافته و آب دریاچه عظیم به طرف آمل جاری شد و شبانه تمامی شهر و آبادی‌های اطراف را فرو گرفت و هیچ جنبنده‌ای زنده نماند و تمام خانه‌ها و بناها در اثر سیل نابود و ویران شدند. زمانی که شاه اسماعیل یکم به فکر فتح مازندران بود، در غرب مازندران چهارتن از شاهزادگان پادوسبانی برسر به‌دست گرفتن حکومت می‌جنگیدند. این چهار نفر این افراد
گرفتن حکومت می‌جنگیدند. این چهار نفر این افراد بودند: از آنجا که شاهان پادوسبانیان مورد علاقهٔ مردم بودند، جنگ با آن‌ها سخت‌تر از دیگر جنگ‌ها بود و صفویان تا زمان شاه عباس یکم ترجیح دادند با آن‌ها در حالت صلح باشند ولی در زمان این پادشاه‌صفوی وی با بهانه‌هایی توانست به‌جنگ با حکام این سلسله برود و آن‌ها را نابود سازد. مرعشیان. در سنهٔ ۸۹۷ هجری آقا رستم حاکم مستقل سوادکوه سلسلهٔ آل‌روزافزون را بنیان گذاشت. این حکومت کوچک که در ابتدا فقط در سوادکوه می‌زیست کم‌کم در اوایل دههٔ ۹۰۰ سراسر مناطق مرکزی و شرقی
کم‌کم در اوایل دههٔ ۹۰۰ سراسر مناطق مرکزی و شرقی طبرستان را تحت فرمان گرفت و به مبارزه با مرعشیان پرداخت، چنانچه در سال ۹۰۴هجری کمال‌الدین بن شمس‌الدین مرعشی که به‌تازگی حکومت پدرش را ارث برده‌بود را به‌قتل رساند و بزرگان مرعشیان تا زمان مرگ آقا رستم روزافزون از خود حرکتی نشان ندادند ولی پس از مرگ وی شخصی به نام عبدالکریم‌بن عبدالله‌بن عبدالکریم که از بزرگان مرعشی بود حکومت مازندران را به‌دست گرفت و در این زمان حکومت شاه‌اسماعیل ده‌سال داشت. در زمان پادشاهی خان‌کوچک (۹۳۹–۹۶۸) وی به صفویان تسلیم شد و به رسم
خان‌کوچک (۹۳۹–۹۶۸) وی به صفویان تسلیم شد و به رسم آن زمان خیرالنساء بیگم که دختر خان‌کوچک بود به همسری محمد خدابنده درآمد و حاصل این ازدواج شاه عباس بود که بعدها پادشاه صفویان شد. پس از این شاهان صفوی متعدد در کار مرعشیان دخالت می‌کردند و در واقع مرعشیان به عاملان صفوی تبدیل در مازندران تبدیل شده بودند. شخصی به نام میرعبدالکریم‌بن عبدالله‌خان که ارثأ حاکم قسمتی از مازندران شده‌بود، با زهر در شوال۹۷۲هجری خودکشی کرد و قلمروش به میرعزیزخان‌بن میرعبدالله واگذار شد. اما شاه تهماسب یکم وی را به زندان انداخت. پس
شد. اما شاه تهماسب یکم وی را به زندان انداخت. پس از وی شخصی معروف به میرزاخان به‌جای پدر به قسمتی از مازندران رسید و پس از مرگ شاه‌تهماسب سراسر قلمرو مرعشیان را فتح کرد. وقتی‌که دختر میرعبدالله‌خان (فخرالنساء بیگم) ملکهٔ‌اعظم ایران شد و به همسری محمدخدابنده درآمد، دستور داد تا میرزاخان به قزوین برود؛ ولی وی نافرمانی کرد و به قلعهٔ فیروزشاه پناه برد و سربازان اعزامی به او اطمینان دادند که در امان باشد ولی سپس خیانت کردند و او را به‌قتل رساندند. رابینو، تاریخ‌نگار انگلیسی، از نامه‌ای را فاش می‌کند که
تاریخ‌نگار انگلیسی، از نامه‌ای را فاش می‌کند که میرزاخان برای ملکه فرستاده بود: پس از مرگ وی عموی ملکه (میرعلی‌خان‌بن سلطان‌محمود) حاکم مازندران منصوب شد. سرانجام پس از مرگ وی شخصی به‌نام میرمراد بن سلطان‌محمود حکومت مرعشیان را برعهده گرفت و در اواخر قرن‌دهم هجری با عزل وی توسط شاهان صفوی این حکومت عملأ منقرض شد. در دوره زوال صفویان. مازندران در ابتدا یکی از ممالک دیوانی بود ولی در زمان شاه عباس دوم، به همراه گیلان عنوان خاصه پیدا کرد. در سال ۱۶۶۸ میلادی کازاک‌ها به رهبری استپان رازین به این دو استان حمله
به رهبری استپان رازین به این دو استان حمله کردند و در دهه‌های نخست قرن هجدهم میلادی مازندران و گیلان تحت تصرف پتر کبیر درآمدند و این همزمان با زوال صفویان بود. شاه تهماسب دوم در سال ۱۷۲۳ میلادی، حاضر شد در ازای کمک روس‌ها برای مقابله با اشرف، این دو استان را رسماً به روس‌ها دهد ولی با مرگ پتر در ۱۷۲۵ میلادی این پیمان عملی نشد. با به قدرت رسیدن کاترین کبیر، او پیشنهاد داد در ازای پس دادن کرانه‌های جنوبی دریای مازندران، حکومت ایران تسلط روسیه بر داغستان و شروان را بپذیرد. تهماسب که کنترلی بر قلمرو خود نداشت،
را بپذیرد. تهماسب که کنترلی بر قلمرو خود نداشت، عملاً مازندران را به ایل قاجار، از طوایف ترکمن و قزلباش، سپرد. اما پس از نیرو گرفتن نادر، تهماسب مجبور شد مازندران را همراه با خراسان و سیستان و کرمان در اختیار نادر گذارد و این موجب شورش فتحعلی‌خان قاجار در سال ۱۷۴۴ میلادی شد.
مسائل فلسفه عنوان کتابی از برتراند راسل، فیلسوف بریتانیایی است؛ که نخستین بار به سال ۱۹۱۲ به چاپ رسیده است. راسل در این کتاب بحث خود را منحصر به قسمت‌هایی از فلسفه می‌کند که به قول خودش «درباره آن‌ها می‌توان اظهار نظر مثبت کرد». به همین خاطر این کتاب بر مسائل معرفت شناسانه بیشتر از مسائل وجودی و مابعدالطبیعه تاکید می ورزد. مسائل فلسفه را منوچهر بزرگمهر به فارسی برگردانده است.