payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مهدی بامداد (زاده ۱۲۷۶ خورشیدی در مشهد – درگذشته ۱۵ مهر ۱۳۵۲ خورشیدی در تهران)، مورخ، محقق، نویسنده و رجال‌شناس برجسته ایرانی در دوران معاصر و از پیشگامان رجال‌نویسی به شیوه نوین در ایران بود. وی در اصل کارمند دولت بود و حدود چهل سال از زندگی خود را در مشاغل گوناگون اداری و دولتی گذرانید و در دوران نخست‌وزیری ابراهیم حکیمی برای مدتی به مقام معاونت نخست‌وزیر نیز، دست یافت. اثر مشهور وی، شرح حال رجال ایران در قرن ۱۲ و ۱۳ و ۱۴ هجری، اثری کم‌نظیر و منحصربفرد در عرصهٔ معرفی و شناخت رجال ایرانی در قرون اخیر محسوب
معرفی و شناخت رجال ایرانی در قرون اخیر محسوب می‌شود و در شش جلد، از سال ۱۳۴۷ خورشیدی به بعد، چند نوبت به چاپ رسیده‌است. زندگی‌نامه. مهدی بامداد در سال ۱۲۷۶ خورشیدی در شهر مشهد متولد شد. پدرش "رفیع"، معروف به "رفیع الممالک خراسانی"، از رجال خراسان و برادر بزرگش، محمدعلی بامداد، از ادبا و افاضل ایران محسوب می‌شدند. به اقتضای وضعیت خانوادگی و همچون برادر بزرگش به تحصیلات قدیمی روی آورد و پس از تحصیل مقدمات، سطوح را نیز، نزد علما و استادان خراسان گذرانید. وی در عین حال از تحصیل علوم جدید نیز غافل نماند و ضمن
عین حال از تحصیل علوم جدید نیز غافل نماند و ضمن تلاش برای یادگیری زبان‌های خارجی، به زبان فرانسه تسلط یافت. وی پس از مهاجرت به تهران جذب ادارات دولتی شد، و طی حدود چهل سال خدمت در مشاغل دولتی، در این مسیر به مدارج عالی رسید، از جمله در سال ۱۳۲۲ خورشیدی، و در دوران نخست‌وزیری علی سهیلی و به پیشنهاد او، به همراه حسین مکی، به عضویت کمیسیون بازرسی انتخاب گردید و جهت بازرسی از برخی وزارتخانه‌ها همچون وزارت کشاورزی و وزارت پیشه و هنر، مأموریت یافت. وی همچنین از آبانماه ۱۳۲۴ خورشیدی تا بهمن ماه همان سال، در دولت
۱۳۲۴ خورشیدی تا بهمن ماه همان سال، در دولت ابراهیم حکیمی (حکیم الملک) معاونت نخست‌وزیر را نیز بر عهده داشت. وی از دوستان نزدیک ابراهیم حکیمی بود و حتی در سال‌های بعد، و تا زمانی که حکیمی زنده و فعال بود، در کارهای مختلف حکیمی، به وی کمک می‌کرد. بامداد علاوه بر ابراهیم حکیمی با برخی دیگر از رجال سیاسی همچون سیدحسن تقی‌زاده، نجم الممالک و اعلم الدوله ثقفی مناسبات نزدیک شخصی و دوستانه داشت، و همین موضوع در کنار علاقه و اشتیاق او، برای کسب اطلاع از احوال رجال ایران، موجب شد که در این ارتباط، اطلاعات فروانی
ایران، موجب شد که در این ارتباط، اطلاعات فروانی بیندوزد که این اطلاعات بعدها در تألیف اثر بزرگ او، شرح حال رجال ایران در قرن ۱۲ و ۱۳ و ۱۴ هجری، بسیار به کارش آمد. مهدی بامداد همانند بسیاری دیگر از روشنفکران و نویسندگان و تحصیلکردگان ایرانی، که در دورانی از تاریخ ایران به سمت عقاید چپگرایانه تمایل داشتند، به ایدئولوژی چپ گرایش داشت و نام او در میان فهرست اسامی نویسندگان و تاریخ‌نگاران متمایل به حزب توده ایران به چشم می‌خورد. وی در سفرنامه‌نویسی نیز، ید طولائی داشت و از جمله وقایع و ماجراهای سیاحت و دنیاگردی
داشت و از جمله وقایع و ماجراهای سیاحت و دنیاگردی خویش در ۲۳ کشور مختلف اروپائی و آفریقائی را طی سفرنامه یا سیاحتنامه مفصلی تحریر کرده بود، که متأسفانه تاکنون به چاپ نرسیده‌است. او همچنین در طی یک سفر چند ماهه به مشرق ایران، به بررسی جوامع محلی در این نواحی و مقایسهٔ نام جاهای موجود در شاهنامه و آثار جغرافیایی قدیم با شکلهای امروزی آن در این مناطق پرداخت و نتیجه و دستاورد این مسافرت خود را، در کتابی موسوم به آثار تاریخی کلات و سرخس گردآوری نمود که این اثر وی، توسط انجمن آثار ملی ایران، و در سال‌های ۱۳۳۳ و
توسط انجمن آثار ملی ایران، و در سال‌های ۱۳۳۳ و ۱۳۴۴ خورشیدی چاپ و منتشر گردید. اما بدون شک، اثر اصلی و مهم او، همان کتاب بزرگ و شش جلدی شرح حال رجال ایران است که انتشار آن از سال ۱۳۴۷ خورشیدی آغاز و در سال ۱۳۵۲ خورشیدی و به دلیل درگذشت وی، خاتمه یافت. وی سرانجام در سال ۱۳۵۲ خورشیدی و پس از یک دورهٔ طولانی و چند سالهٔ بیماری درگذشت و در گورستان امامزاده عبدالله شهرری به خاک سپرده شد. تألیف شرح حال رجال ایران. مهدی بامداد درطی سالیان مدید اشتغال به امور دولتی و بر اثر حشر و نشر و معاشرت طولانی با رجال و
و بر اثر حشر و نشر و معاشرت طولانی با رجال و خانواده‌های قدیمی ایرانی، به اطلاع از احوال رجال ایران علاقه‌مند شد و ضمن مطالعه و کاوش در منابع گوناگون تاریخی و مصاحبه و گفتگو با بزرگان و افراد مطلع، اطلاعات و یادداشت‌های فراوانی در این ارتباط جمع‌آوری نمود. قصد اصلی وی آن بود که نسبت به انتشار تمامی این یادداشت‌ها و اطلاعات در ده جلد اقدام کند و اثری عظیم فراهم آورد، اما بنابه تصریح خود او در مقدمه این کتاب، به دلیل کسالت ناگهانی و التزام به بستر، امکان چنین کاری برای او فراهم نشد و وی به ناچار تلخیصی از
کاری برای او فراهم نشد و وی به ناچار تلخیصی از مجموع یادداشت‌های خود را، در شش جلد و طی سال‌های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۲ خورشیدی منتشر نمود. این اثر که مشهورترین و شاخص‌ترین اثر مهدی بامداد محسوب می‌شود و عمدهٔ شهرت امروزی او، به سبب تألیف همین کتاب می‌باشد، یک دائرةالمعارف نسبتاً بزرگ در شناساندن تاریخ رجال ایران در سه قرن اخیر بوده و از مراجع بسیار مهم برای محققان و تاریخ‌نگاران و دانش پژوهان این عرصه به‌شمار می‌رود. بامداد که با پشتکار، مطالعه و تحقیق چند ساله و بر اثر معاشرت طولانی با خانواده‌های رجال سیاسی ایران،
معاشرت طولانی با خانواده‌های رجال سیاسی ایران، موفق به تألیف چنین اثری شده‌است، در نگارش این اثر از منابعی همچون خاطرات و خطرات اثر مخبرالسلطنه هدایت، یادداشت‌های روزانه اعتمادالسلطنه و سایر آثار وی، کتابهای خان ملک ساسانی، دورهٔ مجلات و نشریاتی همچون مجله یادگار، یغما و… کتاب ایران و مسئله ایران، اثرِ لرد کرزن و منابع متعدد دیگر، بهره برده‌است. آثار. آثار منشر شده: آثار منتشر نشده:
بابی ری سیمونز جونیور (متولد ۱۵ نوامبر، ۱۹۸۸) و بیشتر با نام بی. او. بی شناخته می‌شود، رپر، آهنگساز و تهیه‌کننده موسیقی در آمریکا است. در سال ۲۰۰۶ برایان ریچاردسون، بی.او. بی را کشف کرد، برایان ریچاردسون او را به تی جی چاپمن رساند و تی جی چاپمن او را به تهیه‌کننده آمریکایی جیم جانسون معرفی کرد. جانسین بعد از شنیدن موسیقی متعاقباً بی.او. بی را به ناشر سرگرمی خود ربی راک معرفی کرد. بی.او. بی و جانسن با آتلانتیس رکورد و شرکت پبش بردن رکوردهای بزرگ(Grand Hustle Records)" که مطعلق به رپر آمریکایی تی.آی. است یک
Records)" که مطعلق به رپر آمریکایی تی.آی. است یک مشارکت انتفاعی برقرار کردند. موزیک ویدئو "هواپیماها" (Airplanes) از او که در سال 2010 منتشر شد، یکی از آهنگ های برتر او بود که در یوتیوب نیز تا به امروز بیش از 700 میلیون بازدید داشته است. آلبوم The Adventures Of Bobby Ray که در سال 2010 منتشر کرد، نامزد بهترین آلبوم رپ در مراسم گرمی در همان سال شد که در نهایت آلبوم ریکاوری از امینم موفق شد جایزه ی آن سال را برنده شود.
ساموئل «سامی» هرمان رِشِفسکی استادبزرگ شطرنج آمریکایی بود که از دههٔ ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ یکی از برترین شطرنج‌بازان جهان به‌شمار می‌رفت. پیشهٔ او حسابداری بود و یک نویسندهٔ معتبر شطرنج نیز محسوب می‌شود. زندگی. رشفسکی شطرنج را در چهار سالگی آموخت و در ۸ سالگی شطرنج‌بازان باتجربه را به سادگی شکست داده و بازی‌های هم‌زمان نمایشی برگزار می‌کرد. در ۱۹۲۰ خانواده او به آمریکا مهاجرت کردند تا از این قابلیت نمایشی فرزندشان استفاده کنند. با این حال وی در بزرگ‌سالی هیچ‌گاه یک شطرنج‌باز حرفه‌ای نشد و مدتی نیز شطرنج را برای
یک شطرنج‌باز حرفه‌ای نشد و مدتی نیز شطرنج را برای تحصیل در دانشگاه شیکاگو در رشتهٔ حسابداری رها کرد. او زندگی خود را از راه حسابداری می‌گذارند و چون یک یهودی ارتدوکس مؤمن بود از بازی در روزهای شنبه خودداری می‌کرد. قهرمانی آمریکا. رشفسکی در مجموع ۲۱ بار در قهرمانی شطرنج آمریکا شرکت کرد و ۷ بار در سال‌های ۱۹۳۶، ۱۹۳۸، ۱۹۴۰، ۱۹۴۱، ۱۹۴۲، ۱۹۴۶ و ۱۹۶۹ قهرمان آن شد و در ۱۵ دوره در جمع ۳ نفر اول قرار داشت. تلاش برای قهرمانی جهان. رشفسکی از حدود سال ۱۹۳۵ تا میانه‌های دههٔ ۱۹۶۰ یک رقیب جدی برای قهرمانی شطرنج جهان
دههٔ ۱۹۶۰ یک رقیب جدی برای قهرمانی شطرنج جهان به‌شمار می‌رفت. در ۱۹۴۸ یکی از ۵ شطرنج‌باز برتر دنیا بود که برای برگزاری تورنمنتی برای تعیین قهرمان جدید جهان (در شرایطی که الکساندر آلخین قهرمان پیشین مرده بود) در لاهه و مسکو به رقابت با یک‌دیگر پرداختند و پس از میخائیل بتوینیک و واسیلی اسمیسلوف شطرنج‌بازان شوروی در ردهٔ سوم مشترک به همراه پاول کرس قرار گرفت. در ۱۹۵۰ رشفسکی یکی از ۲۷ شطرنج‌بازی شد که برای اولین بار درجهٔ استادبزرگ شطرنج را از فیده دریافت کردند. با این حال او در مسابقهٔ انتخابی قهرمانی جهان در
با این حال او در مسابقهٔ انتخابی قهرمانی جهان در بوداپست شرکت نکرد. عموماً تصور می‌شود که این عدم شرکت به دستور وزارت خارجه آمریکا به دلیل وضعیت جنگ سرد بوده‌است. در ۱۹۵۳ مسابقهٔ انتخابی قهرمانی جهان بعدی در زوریخ برگزار می‌شد و احتمالاً بهترین شانس رشفسکی برای رسیدن به دیدار فینال قهرمانی جهان بود. اما او در نهایت پائین‌تر از اسمیسلوف به‌طور مشترک با پاول کرس و دیوید برونشتین به مقام دوم رسید. شایعات دیرپایی در مورد تبانی شطرنج‌بازان شوروی برای شکست رشفسکی در مسابقه مطرح می‌شد و برونشتین در سال ۲۰۰۷ در
در مسابقه مطرح می‌شد و برونشتین در سال ۲۰۰۷ در آخرین کتاب خود تأیید کرد که شطرنج‌بازان شوروی که در مجموع ۹ بازیکن از کل ۱۵ بازیکن حاضر در تورنمنت را تشکیل می‌دادند از طرف مقامات مسئول شطرنج شوروی و کاگ‌ب دستور داشته‌اند که تحت هیچ شرایطی اجازه ندهند رشفسکی پیروز این رقابت‌ها باشد و ترجیحاً اسمیسلوف را برندهٔ مسابقات کنند. به این ترتیب نتیجهٔ چندین مسابقه شطرنج‌بازان شوروی، به منظور جلوگیری از قهرمانی رشفسکی، از پیش تعیین شده بود و شطرنج بازان شوروی نهایت نیروی خود را در مسابقه با رشفسکی می‌گذاشتند.
نیروی خود را در مسابقه با رشفسکی می‌گذاشتند. نویسندگان دیگری هم از جمله الکسی سوئتین، که دستیار تیگران پتروسیان دیگر شطرنج‌باز شوروی در این مسابقات بود، این ادعا را تأیید کرده‌اند. رشفسکی در سال ۱۹۶۷ نیز تا مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی انتخابی قهرمانی جهان صعود کرد که مغلوب ویکتور کورچنوی شد. المپیاد شطرنج. رشفسکی در ۸ دورهٔ المپیاد شطرنج برای ایالات متحده مسابقه داد که ۶ بار آن بر روی میز یک بود. مدال طلای تیمی ۱۹۳۷، مدال برنز تیمی ۱۹۷۴ و مدال برنز انفرادی میز یک در ۱۹۵۰ را کسب کرد و در مجموع صد مسابقه رکورد ۳۹
در ۱۹۵۰ را کسب کرد و در مجموع صد مسابقه رکورد ۳۹ برد، ۴۹ مساوی و ۱۲ باخت را ثبت کرد.
شب‌نشینی در جهنم فیلم سیاه و سفید سینمایی ایرانی ساخته شده در ۱۳۳۵ به کارگردانی ساموئل خاچیکیان و موشق سروری. عوامل تولید. برپایه تیتراژ فیلم، سناریوی آن نوشته مهدی میثاقیه و دیالوگ‌های آن کار حسین مدنی است. فیلمبردار آن عنایت الله فمین و تهیه‌کننده آن مهدی میثاقیه بوده‌است و تولید فیلم ده ماه در استودیو بدیع طول کشیده‌است. موشق سروری علاوه بر کارگردانی، سازنده دکورهای فیلم ذکر شده و گریم بازیگران را نیز کنعان کیانی برعهده داشته‌است. این فیلم با اختلافی که میان مهدی میثاقیه و موشق سروری پدید می‌آید، نیمه
میان مهدی میثاقیه و موشق سروری پدید می‌آید، نیمه تمام می‌ماند و کارگردانی قسمت باقی مانده به ساموئل خاچیکیان سپرده می‌شود. (هرچند در تیتراژ نامی از وی برده نشده و تنها نام موشق سروری در مقام کارگردان آمده‌است) . می می و خانم فیروزه نیز رقص‌هایی اجرا کردند. خلاصه داستان فیلم. «جبار» مرد پولداری است که به دلیل خست فراوان مورد سرزنش خانواده است. جبار برای به دست آوردن پول بیشتر قصد دارد دخترش را به ازدواج پیرمردی درآورد و هیچ توجهی به علاقه بین پروین و پسرعمویش ندارد. او همچنین نسبت به پسرش که در سراشیبی سقوط
ندارد. او همچنین نسبت به پسرش که در سراشیبی سقوط است توجهی ندارد. در همین احوال جبار سلامتش به خطر می‌افتد و شبی در خواب کابوس جهنم می‌بیند و وقتی سراسیمه از خواب بیدار می‌شود تصمیم می‌گیرد ثروت خود را بین خانواده تقسیم کند. گروه موسیقی. در تیتراژ آغازین، سازنده آهنگ‌های ایرانی و آواز بانو دلکش معرفی شده‌است که آوازهای دو نفره زیر را با ویگن اجرا کرده‌اند. اما ناصر رستگار نژاد در نوشته‌ای در صدای آلمان، خود را سازنده و ترانه‌سرای چهار ترانه این فیلم معرفی می‌کند: «در آن موقع فیلمی بود به نام «شب‌نشینی در
می‌کند: «در آن موقع فیلمی بود به نام «شب‌نشینی در جهنم». آقایی این فیلم را تهیه کرده بود به نام مهدی میثاقیه. میثاقیه از تبلیغات‌چی‌ها پرسیده بود که آیا ترانه‌سازی هست که آهنگ و شعر هم بسازد. همه گفته بودند فلانی و من را معرفی کرده بودند. او آمد و با من تماس گرفت. گفت آقا من چهار ترانه می‌خواهم برای فیلمی که دارم. آن موقع برای هر ترانه پانصد تومان به من می‌دادند؛ یعنی من برای چهارتاش دوهزارتومان گرفتم. درست این همزمان است با موقعی که من با ویگن آشنا شدم در کافه باغ شمیران و هنوز ویگن را کسی نمی‌شناخت و من
کافه باغ شمیران و هنوز ویگن را کسی نمی‌شناخت و من هم می‌خواستم «مهتاب» را بسازم. نتیجه‌اش این بود که من چهار ترانه برای این فیلم ساختم. مثل من گرفتارم و تو گرفتاری که مربوط به صحنه‌ای است که هنرپیشه فیلم روفیا، با پرنده حرف می‌زد. این کار که بیرون آمد، پوران خانم سخت ناراحت شد و به من گفت نامرد تو قول داده بودی به من که باهم کار می‌کنیم. گفتم هنوزهم من سر قولم هستم. این یک فیلم است. من به تو گفتم توی رادیو برای کسی نمی‌سازم. بعد هم به پول احتیاج داشتم. تو تا حالا یک تومان بابت این ترانه‌ها به من دادی؟ من
تا حالا یک تومان بابت این ترانه‌ها به من دادی؟ من دو هزارتومان برای این فیلم گرفتم. خیلی به دردم خورده. ماشین باهاش خریدم. واقعاً خریده بودم.». به هر روی، چهار آهنگ گفته شده بدین شرح است: حواشی. جلوه‌های ویژه این فیلم در دوران تولید خود چشمگیر بوده‌است. این فیلم به خاطر ساخت دکورهای عظیم در آن زمان مورد توجه است. بهروز تورانی، نویسنده کتاب «از لاله‌زار که می‌گذرم» دربارهٔ دکورهای این فیلم این‌گونه می‌نویسد:«دکورها برای آن روزگار خیلی خیال‌انگیز است. صحنه‌های جهنم به‌طرزی باورکردنی در عالم دیگر رخ می‌دهند.
جهنم به‌طرزی باورکردنی در عالم دیگر رخ می‌دهند. عالم برزخ آشکارا با بهشت، که چیزی از آن نمی‌بینیم؛ و جهنم، تفاوت دارد. دیدن چهره‌های آشنای جامعهٔ آن روز، مثل هیتلر و بانو مهوش و راج کاپور و اصغر قاتل و دیگران در صحنه‌های آن دنیا، باورکردنی و معقول است». فیلم شب‌نشینی در جهنم، در سال ۱۹۵۸ در بخش اصلی هشتمین دوره جشنواره فیلم برلین وارد شد. و از این لحاظ به عنوان نخستین فیلم ایرانی که در بخش اصلی یک فستیوال معتبر بین‌المللی شرکت می‌کند، شناخته می‌شود.
شرح حال رجال ایران در قرن ۱۲ و ۱۳ و ۱۴ هجری، عنوان کتابی است نوشته مهدی بامداد، که نمونه‌ای از نخستین تلاش‌های مورخان و نویسندگان معاصر در شناساندن رجال و معاریف ایرانی، به شیوهٔ نوین به‌شمار می‌رود. این کتاب، یک دائرةالمعارف نسبتاً بزرگ در شناخت تاریخ رجال ایران در سه قرن اخیر بوده و با معرفی جمع کثیری از رجال ایرانی در این سه قرن، به عنوان یکی از مراجع بسیار مهم جهت محققان و مورخان و دانش پژوهانی که قصد پژوهش و تألیف در این عرصه را دارند، به‌شمار می‌رود. بامداد که با پشتکار، مطالعه و تحقیق چند ساله و بر
بامداد که با پشتکار، مطالعه و تحقیق چند ساله و بر اثر معاشرت طولانی با خانواده‌های رجال سیاسی ایران، موفق به تألیف چنین اثری شده‌است، در نگارش این اثر از منابعی همچون خاطرات و خطرات اثر مخبرالسلطنه هدایت، یادداشت‌های روزانه اعتمادالسلطنه و سایر آثار وی، کتابهای خان ملک ساسانی، دورهٔ مجلات و نشریاتی همچون مجله یادگار، یغما و… کتاب ایران و مسئلهٔ ایران، اثرِ لرد کرزِن و منابع متعدد دیگر، بهره برده‌است. این اثر، مشهورترین و شاخص‌ترین اثر مهدی بامداد محسوب می‌شود و عمدهٔ شهرت امروزی او، به سبب تألیف همین کتاب
و عمدهٔ شهرت امروزی او، به سبب تألیف همین کتاب می‌باشد. بامداد ابتدا تصمیم داشت مجموعه یادداشتهای خود را در ده جلد انتشار دهد، لیکن به سبب بیماری آن‌ها را طی سال‌های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۱ خورشیدی در شش مجلد منتشر کرد. بنا به گفته برخی صاحبنظران، وی در تدوین مطالب کتاب شرح حال رجال ایران در قرن ۱۲ و ۱۳ و ۱۴ هجری، استقلال رأی و نظر داشته و از داوریهای رجال نویسان پیشین تأثیر نپذیرفته‌است. نثر این کتاب، نثری شیرین و روان است و جای جای صفحات آن در مجلدات مختلف با تصاویری گویا و بعضاً منحصربه‌فرد، آراسته شده‌است. حسین
گویا و بعضاً منحصربه‌فرد، آراسته شده‌است. حسین محبوبی اردکانی، در مجموعه مقالاتی که با عنوان «انتقاد (نقد) کتاب شرح حال رجال ایران در قرن ۱۲، ۱۳، ۱۴ هجری»، در مجله راهنمای کتاب، [سال دوازدهم، شماره‌های ۹ و ۱۰ (آذر - دی ۱۳۴۸ خورشیدی)، صفحات ۵۳۸ تا ۵۴۳، و نیز: سال سیزدهم، شماره‌های ۱۰ و ۱۱ و ۱۲(دی - بهمن - اسفند ۱۳۴۹ خورشیدی)، صفحات ۷۷۱ تا ۷۷۸]، نوشته‌است، به نکات زیادی در مورد این کتاب اشاره کرده و از جمله نوشته‌است: چنانچه با معیار قزوینی، در ارزیابی لغت نامهٔ دهخدا، این کتاب را بسنجیم، آن را تقریباً بدون
دهخدا، این کتاب را بسنجیم، آن را تقریباً بدون غلط می‌یابیم؛ اما کاستیهایی نیز در این کتاب وجود دارد؛ از جمله اینکه زندگینامه‌ها براساس نام کوچک اشخاص (و نه شهرت یا نام خانوادگی آنان) تنظیم شده‌است، در شرح احوال رجال نظم و ترتیب تاریخی رعایت نشده‌است، از ذکر منابع و مآخذ خودداری گردیده‌است، شرح حال عده‌ای از مشاهیر نادیده گرفته شده و در این کتاب نیامده‌است، از بسیاری از رجال دورهٔ افشاریه و زندیه ذکری نرفته و بیشتر شرح حال‌ها به رجال عصر قاجار اختصاص یافته و تازه در دورهٔ قاجار نیز، به جز در مورد رجال دوران
تازه در دورهٔ قاجار نیز، به جز در مورد رجال دوران سلطنت ناصرالدین شاه که در مورد اغلب آن‌ها شرح حالی ارائه شده، در مورد رجال دوران دیگر پادشاهان قاجاری، به شرح حال شمار معدودی از این قبیل رجال اکتفا شده‌است. اما با وجود تمامی این موارد، هیچ‌یک از این کاستی‌ها از ارزش‌های این کتاب نمی‌کاهد.
سوپ سیاه یا آبگوشت سیاه نام شوربایی اسپارتی بود که از خون جوشیدهٔ خوک، گوشت خوک و سرکه (برای جلوگیری از دلمه بستن خون در حین پخت) تهیه می‌شد. این سوپ غالباً غذای لشکریان اسپارتی و آتنی را تشکیل می‌داد و علی‌رغم خوشمزه‌نبودن، سرباران را زنده نگاه می‌داشت. امروزه نیز باوجودی‌که دستورالعمل اصلی پخت سوپ سیاه اسپارتی از بین رفته است اما هنوز هم سوپی با نام سوپ سیاه در کشورهایی همچون ایتالیا و فرانسه خورده می‌شود.
پیلتزین تکوتلی، در اسطوره‌شناسی آزتک، ایزد بالا آمدن و طلوع خورشید، و ایزد شفا و بهبودی بود. وی همچنین در همراهی با تونیشیا (ایزد خورشید)، ایزد رؤیا و خیال یا ایزد منظره و چشم‌انداز نیز، محسوب می‌شد. نام "پیلتزین تکوتلی" در زبان آزتکها به معنای «شاهزادهٔ جوان» بود. گرچه این نام ممکن است در واقع نام دیگری برای تونیشیا باشد، اما این که نام پیلتزین تکوتلی به عنوان نامی برای یک فرد احتمالاً منحصربه‌فرد، که شوهر شوچیکتسال می‌باشد، ذکر شده‌است، احتمال انطباق او بر تونیشیا را ضعیف جلوه می‌دهد. پیلتزین تکوتلی،
بر تونیشیا را ضعیف جلوه می‌دهد. پیلتزین تکوتلی، پروردگار یا ارباب سومین ساعت شب بود. پیلتزین تکوتلی همچنین فرزند اوشوموکو و سیپاکتونال، ایزدان زوج و اولین زن و مرد آفریده شده محسوب می‌شد و به وی به عنوان محافظت‌کنندهٔ اطفال و کودکان نگاه می‌شد. پیلتزین تکوتلی به نام "خورشید جوانی" نیز خوانده می‌شد. و همچنین با عناوین و اسامی همچون «هفت گُل» نیز شناخته می‌گردید. وی همچنین خدای گیاهان توهمزا، و از جمله قارچهای توهم زا بود. وی را پدر سین تئوتل، در نظر می‌گیرند، یعنی همان خدایی که به منظور یاری رسانی به فرایند
یعنی همان خدایی که به منظور یاری رسانی به فرایند بارور شدن گیاهان، قربانی شد.
مسابقات آزاد قهرمانی شطرنج ایران رقابت ملی سالانه قهرمانی شطرنج در ایران است، که شطرنج‌بازان مورتضی مجاز به شرکت در آن هستند. نخستین دورهٔ این مسابقات در سال ۱۳۳۴ برگزار شد، که با قهرمانی یوسف صفوت به پایان رسید. این مسابقات در سال ۱۳۵۷ به دلیل درگرفتن انقلاب ایران و در سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸ به دلیل ممنوعیت شطرنج در ایران برگزار نشد. احسان قائم‌مقامی اولین استادبزرگ شطرنج ایران با ۱۳ دوره قهرمانی، رکورددار بیشترین تعداد قهرمانی در این مسابقات است. علاوه بر مسابقات آزاد قهرمانی شطرنج کشور، مسابقات قهرمانی
مسابقات آزاد قهرمانی شطرنج کشور، مسابقات قهرمانی شطرنج مختص بانوان نیز از سال ۱۳۵۳ در ایران برگزار شده‌است که در اولین دوره شکوه سروش آذر به مقام قهرمانی رسید.
کمک‌داور در فوتبال شخصی است که داور وسط را در امر قضاوت یاری می‌کند. فعلاً در هر بازی دو کمک‌داور حضور دارد؛ کمک‌داور اوّل و کمک‌داور دوم. وسایل کمک داور. مهم‌ترین وسیلهٔ کمک‌داور پرچم است. که معمولاً به رنگ زرد، قرمز یا مخلوطی از آن‌هاست. از دیگر وسیله‌هایی که به تازگی در بین داوران رواج پیدا کرده است، سیستم مخابراتی است که داوران با استفاده از این دستگاه می‌توانند بهتر و سریع‌تر با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. وظایف یک کمک داور. کمک‌داوران وظایف گوناگونی دارند امّا مهم‌ترین آن‌ها آفساید است که کمک داور با
امّا مهم‌ترین آن‌ها آفساید است که کمک داور با بالا بردن پرچم خود اعلام می‌کند. یک کمک‌داور برای گرفتن آفساید باید دقت و تمرکز بالایی داشته باشد. از وظایف دیگر کمک‌داوران اعلام گل است. اعلام خارج شدن توپ از زمین یا اوت شدن هم از وظایف کمک‌داوران است. کمک داوران بین‌المللی ایرانی. منبع:
امیرحسین فردی (زاده ۵ مهر ۱۳۲۸ روستای قره‌تپه شهرستان نیر – درگذشته تهران) نویسنده و فعال عرصه ادبیات داستانی بود. عضویت در حوزه اندیشه و هنر اسلامی، سردبیری و مدیرمسئولی «کیهان بچه‌ها» (به مدت ۳۱ سال)، مؤسس و مدیر مسئول کیهان علمی، مدیریت مرکز آفرینش‌های ادبی حوزه هنری، عضویت در شورای داستان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، عضویت در شورای داستان بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس، مسئولیت جشنواره انتخاب کتاب سال شهید حبیب غنی‌پور، مسئولیت شورای ادبیات داستانی نیروی مقاومت بسیج و مدیریت کارگاه قصه و
داستانی نیروی مقاومت بسیج و مدیریت کارگاه قصه و رمان حوزهٔ هنری از سوابق مسئولیت‌های اجرایی وی است. چندین بار داوری برای کتاب سال وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس، کتاب سال شهید حبیب غنی‌پور، جشنواره ادبیات داستانی بسیج، جشنواره راهیان نور، انجمن قلم ایران، جشنواره قصه‌های قرآنی از تجربه‌های دیگر وی است. وی از مؤسسین کتابخانه مسجد جوادالائمه (ع) در سال ۱۳۵۳ و تشکیل شورای نویسندگان آن مسجد است که در ادامه به حوزهٔ هنری پیوستند و از
مسجد است که در ادامه به حوزهٔ هنری پیوستند و از ستون‌های اولیهٔ این نهاد بودند. بعدها با تشکیلاتی شدن حوزهٔ هنری و پیوستن آن حوزه به سازمان تبلیغات اسلامی به‌طور مستقل به ادامه فعالیت پرداختند. او در دورۀ وزارت محمدحسین صفار هرندی و محمود احمدی‌نژاد از اعضای هیئت نظارت و سانسور پیش از چاپ کتب کودک و نوجوان بود. امیرحسین فردی پنجشنبه، پنجم اردیبهشت ۱۳۹۲، دچار مشکل تنفسی شد و در راه انتقال به بیمارستان لقمان درگذشت. علیرضا متولی زندگی‌نامه شخصی و حرفه‌ای وی را در قالب یک زندگی‌نامهٔ داستانی توسط انتشارات
را در قالب یک زندگی‌نامهٔ داستانی توسط انتشارات مدرسه برهان منتشر کرد که به چاپ چهارم رسیده‌است. مراسم تکریمی توسط بنیاد نخبگان استان اردبیل در سال ۱۳۹۶ با حضور جمعی از چهره‌های علمی و فرهنگی کشور، شاگردان ایشان و استعدادهای برتر برگزار شد.
تپوزتکاتل یا تزکاتزون تکاتل، در اساطیر آزتک، ایزد پولکوئه [نوعی مشروب الکلی شیری رنگ خاص مکزیک]، و همین‌طور ایزد مستی و باروری بود. این ایزد همچنین با نام تقویمی خویش، یعنی اومتوچتلی (به معنای دو خرگوش) نیز، شناخته می‌شد. او یکی از همسران مایاهوئل است، که ماسک آواتاری شوچیکتسال محسوب می‌شود. بر طبق افسانه‌های آزتکی، تپوزتکاتل یکی از سنتسون توتوچتین‌ها به‌شمار می‌رفت که چهار صد نفر کودکان "مایاهوئل"، الهه گیاه صباره یا عود آمریکایی، و پاتکتال، خدای کشف‌کننده فرایند تخمیر، بودند. تپوزتکاتل به عنوان یکی از
فرایند تخمیر، بودند. تپوزتکاتل به عنوان یکی از ایزدان پولکوئه (مشروب زرد مکزیکی)، با مراسم و آئین‌های باروری و همین‌طور با ایزد تالوک همراهی داشت. تپوزتکاتل همچنین با باد نیز، همراه بود و از این رو نام وی را به عنوان نامی جایگزین به جای "اهه کاکونه"، و به صورت پسر باد هم نوشته‌اند. تپوزتکاتل در مستندات مندوزا در حال حمل نمودن تبر مسی، به تصویر کشیده شده‌است. "ال تپوزتکو"، در ایالت مکزیکی مورلوس، یک سایت باستان‌شناسی است که به نام ایزد تپوزتکاتل، نامیده شده‌است. این مکان، برای زوار (زائران)، مکان مقدسی بوده
این مکان، برای زوار (زائران)، مکان مقدسی بوده که از آنجا به چیاپاس و گواتمالا می‌رفته‌اند. این محل به صورت هرم کوچکی، بر روی یک سکّو یا پلت فرم، به ارتفاع نه و نیم (۹٫۵) متر ساخته شده‌است و بر روی کوهی واقع است که نسبت به شهر تپوزتلان [که نام آن نیز، احتمالاً از همین ایزد گرفته شده‌است]، اشراف دارد.
یوسف صفوت (۱۰ دی ۱۳۱۰ – ۹ اسفند ۱۳۸۱) نخستین استاد ملی و قهرمان رسمی شطرنج ایران بود. وی سابقهٔ ۵ بار قهرمانی شطرنج ایران در سال‌های ۱۳۳۴ (نخستین دوره)، ۱۳۳۵، ۱۳۳۶، ۱۳۳۸ و ۱۳۴۴ و ۵ بار حضور در المپیاد شطرنج در ترکیب تیم ایران را دارد. رکورد وی در المپیاد شطرنج ۳۲ پیروزی، ۲۹ تساوی و ۳۶ باخت از ۹۰ مسابقه بود. وی فرزند علی‌اصغر صفوت، پسر ارشد میرزا آقاخان صفوت‌المُلک، تنها پسر میرزا مهدی حکیم الهی، فرزند میرزا عبدالله اشکی آقاسی‌باشی، پسر میرزا محمدعلی، نوهٔ میرزا مهدی استرآبادی، وزیر نادرشاه افشار بود. نسب
میرزا مهدی استرآبادی، وزیر نادرشاه افشار بود. نسب میرزا مهدی استرآبادی هم بر اساس شجره‌نامه خانوادگی به خواجه نصیرالدین طوسی می‌رسید. در این خاندان آموزش موسیقی به طور موروثی صورت می‌گرفت و یوسف صفوت هم نوازندۀ سه‌تار بود. برادر بزرگ‌تر او داریوش صفوت از موسیقی‌دانان مهم معاصر ایران بود. بازی‌های درخشان او در مسابقات جهانی شطرنج نشان از نبوغ سرشارش داشت. وی همچنین در عرصه یوگا، تاریخ ایران، ادبیات و عروض مقام استادی داشت و به ویژه در زمینه شعر و شاعری استعدادی ذاتی داشت. با اینکه وی اشعار زیادی سروده بود
ذاتی داشت. با اینکه وی اشعار زیادی سروده بود اما متأسفانه ایشان هرگز اقدامی برای چاپ آنها انجام نداد. او با اشعار عمر خیام به قدری آشنا بود که قادر بود اشعار اصلی این شاعر بزرگ را از اشعاری که به او نسبت می دادند تمیز بدهد. وی علت این همه فعالیتهای گسترده و موفقش را به انتخاب زندگی تجردی نسبت می داد و به همین دلیل تا پایان عمر هرگز ازدواج نکرد. یوسف صفوت سالهای بسیاری همکاری نزدیک با مجله ماهنامه شطرنج داشت و نام وی در فهرست اساتید این مجله همواره به چشم می‌خورد. مقدمه کتابهای شطرنجی زیادی به قلم ایشان
می‌خورد. مقدمه کتابهای شطرنجی زیادی به قلم ایشان مزین است که ترجمه کتاب وسط بازی الکسی سوئیتین مهم‌ترین آنهاست. وی بارها در "باشگاه شطرنج سیروس" در مسابقات لیگ کشوری ایران بازی کرد و زمانی که شطرنج را کنار گذاشت مربی‌گری اعضای تیم را به‌عهده گرفت. زمانی که بر اثر یک حادثه ناگوار مغز وی آسیب دید به آلزایمر دچار گشت. وی در سالهای پایانی عمر خود در سرای سالمندان سعادت آباد بستری بود و در ۹ بهمن ۱۳۸۱ درگذشت.
انجمن قلم ایران نهادی است که در تاریخ ۶ خرداد ۱۳۷۸ تاسیس شد. این نهاد با دریافت مجوز قانونی فعالیت از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، رسماً فعالیت خود را آغاز کرد. انجمن قلم ایران در حال حاضر دارای ۲۰۰ نفر عضو است. اهداف. انجمنِ قلم ایران برای رسیدن به اهداف زیر تأسیس شده‌است: مؤسسان. اعضای هیئت مؤسس انجمن قلم ایران، عبارت‌اند از حمید سبزواری، عبدالکریم بی‌آزار شیرازی، علی اکبر ولایتی، علی لاریجانی، راضیه تجار، شمس‌الدین رحمانی، علی معلم، حمید گروگان، محسن چینی فروشان، محمدرضا سرشار، ابراهیم حسن بیگی، محمد
فروشان، محمدرضا سرشار، ابراهیم حسن بیگی، محمد میرکیانی، محسن پرویز، سمیرا اصلان پور، سید مهدی شجاعی، مریم جمشیدی، مریم صباغ زاده ایرانی و محمدرضا جوادی. روز ملی قلم. در سال ۱۳۸۱ به پیشنهاد انجمن قلم ایران، ۱۴ تیر به عنوان روز ملی قلم در تقویم رسمی ایران ثبت شد. مهمترین کارها. برخی از فعالیتهای انجمن قلم ایران تاکنون عبارت‌اند از: ۲. پیشنهاد اعطای مدرک معادل به شاعران، نویسندگان، پژوهشگران و منتقدان ادبی، همانند سایر رشته‌های هنری/ این طرح، پس از سالها تلاش، سرانجام در مهر ۱۳۸۵ به تصویب شورای عالی انقلاب