payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روبرت وینه (زاده ۲۷ آوریل ۱۸۷۳ – درگذشته ۱۶ ژوئن ۱۹۳۸) یکی از مهم‌ترین کارگردانان سینمای صامت آلمان و پیرو مکتب اکسپرسیونیست آلمان به‌شمار می‌رود. زندگی‌نامه. روبرت وینه در "برسلائو" به عنوان بزرگترین فرزند پسر یک بازیگر موفق تئاتر "کارل وینه" به‌دنیا آمد. برادر کوچکتر او "کنراد" نیز بازیگر شد، اما "روبرت وینه" در ابتدا مشغول به تحصیل حقوق در دانشگاه برلین شد. در سال ۱۹۰۸ او شروع به بازی کرد، در ابتدا در صحنه‌های کوتاه از اجراهای صحنه‌ای. اولین درگیری او با فیلم مربوط به سال ۱۹۱۲ می‌شود که فیلمنامه سلاح‌های
مربوط به سال ۱۹۱۲ می‌شود که فیلمنامه سلاح‌های جوانان می‌شود. به یاد ماندنی‌ترین فیلم‌های او ترسناک "مطب دکتر کالیگاری" در سال ۱۹۲۰ و راسکولنیکف در سال ۱۹۲۳ است که دومی اقتباسی از "جنایت و مکافات" داستان شناخته شده داستایوفسکی است. هر دوی این فیلم‌ها تأثیر بسیاری بر سینمای آلمان در آن زمان گذاشتند. بعد از اینکه هیتلر در آلمان به قدرت رسید، وینه آلمان را ترک گفت و به بوداپست رفت، یعنی همان جایی که فیلم یک شب در پاریس را در سال ۱۹۳۴ کارگردانی کرد، سپس به لندن رفت و در انتها به پاریس رفت جایی که با ژان کوکتو
رفت و در انتها به پاریس رفت جایی که با ژان کوکتو کوشید تا نسخه دوباره‌ای از "مطب دکتر کالیگاری" را بسازد. وینه در پاریس، ده روز قبل از آنکه یک فیلم جاسوس را با نام "اولتیماتوم" به پایان برساند، بر اثر سرطان مرد. این فیلم به وسیلهٔ دوست وینه روبرت سیدماک به پایان رسید.
من رِی (۲۷ اوت ۱۸۹۰– ۱۸ نوامبر ۱۹۷۶) با نام اصلی امانوئل رادینسکی هنرمندی آمریکایی است که بیشتر دوره‌ی کاری‌اش را در پاریس گذراند. من ری، پیکابیا و مارسل دوشان، هسته‌ی اصلی جنبش دادا را در نیویورک تشکیل دادند. من ری، در طول زندگی خود، دست به تجربیات متنوعی زد؛ از جمله نقاشی‌های نیمه انتزاعی به وسیله اِربراش و لفاف‌کردن اشیا. او در سال۱۹۲۱، با برتون و دیگر سورئالیست‌ها ارتباط یافت و آثاری مانند هدیه (اتویی با کف میخ‌دار) آفرید. (شرح زندگی‌اش در کتابی به نام خودنگاره) نوآوری‌هایش در زمینه عکاسی در
به نام خودنگاره) نوآوری‌هایش در زمینه عکاسی در دهه‌های۱۹۲۰و۱۹۳۰ در تجربه عکاسی بدون دوربین (فتوگرام یا به اصطلاح خودش رِیوگرام) برمبنای بازی با نور،مفهوم تازه‌ای از‌ رابطه شیء و تصویر بدست آورد و رِیوگرام را در ساخت نخستین فیلم خود (بازگشت خرد) به کار برد. برحسب اتفاق،سُولاریزاسیون را کشف کرد و با استفاده از این اسلوب،مجموعه‌ای درخشان از تصاویر تک‌چهره و بدن برهنه آفرید. شوق به حیطه‌های دیگر از جمله تلفیق تصاویر مثبت و منفی_با هم آمیزی تصویر مثبت و منفی از یک چهره،یک صورتک آفریقایی و یک دست جنبه‌های از کنش
چهره،یک صورتک آفریقایی و یک دست جنبه‌های از کنش عکاسی (عمل برش و گزینش جزء از کل،سازوکار دوربین،بازی واقعیت و نمایش)را به طرز بدیع طرح کرد. زندگی و کار. ابتدای زندگی و پیش‌زمینه. از زمانی که او به هنر علاقه‌مند شد تا زمان مرگش، ۶۰ سال طول می‌کشد، من ری، در فیلادلفیای جنوبی با نام اصلی امانوئل رادینسکی در سال ۱۸۹۰ زاده شد. او بزرگ‌ترین فرزند یک خانواد مهاجر روسی - یهودی بود. پدر و مادر او همچنین، یک پسر و دو دختر دیگر هم به دنیا آوردند. در اوایل سال ۱۹۱۲ خانواده رادینسکی نام خانوادگی‌شان را به "ری" تغییر
رادینسکی نام خانوادگی‌شان را به "ری" تغییر دادند. نامی که برادر "من" انتخاب کرد در راستای تبعیض نژادی و ضد سامی‌گرایی بود. امانوئل که "Manny" را به عنوان نام مستعار انتخاب کرده بود، نامش را به من تغییر داد و تا انتها به همین اسم ترکیب شده یعنی «من ری» شناخته می‌شد.
اسماعیل انور (۲۳ نوامبر ۱۸۸۱ – ۴ اوت ۱۹۲۲) که در خلال نقش‌های نظامی و سیاسی که در عثمانی داشت از سوی اروپائیان بیشتر با عنوان انور پاشا (ترکی:Enver Paşa) یا انور بیگ (ترکی: Enver Bey) و یا مستر وایپرس(انگلیسی:mr wipers) شناخته می‌شد، از فرماندهان بالای ارتش عثمانی و رهبر قیام ترکان جوان بود. لقب انور بیگ در میان عثمانیان زیاد بود و انور پاشا با لقب انور بیگ شناخته می‌شد و همچنین لقب وایپرس که به معنای نابود کردن هست را برای نسل کشی ارمن ها به او دادند و همچنین او فرماندهی کل ارتش عثمانی را هم در جنگ بالکان
او فرماندهی کل ارتش عثمانی را هم در جنگ بالکان و هم در جنگ جهانی اول بر عهده داشت. جنایات جنگی. او در دادگاه استانبول ۱۹۱۹ به جنایات جنگی محکوم شد. او در کشتار ارامنه، آشوری‌ها و اعراب نقش داشت و بعد از شکست عثمانی در جنگ اول به آلمان فرار کرد و در سال‌های بعد در جنگ با بلشویک‌ها در آسیای مرکزی کشته شد. پیشینه. انور پاشا از یک خانواده متوسط در شهر استانبول به دنیا آمد. پدر انور پاشا یک مرزبان ترک و مادرش یک گاگائوزآلبانیایی‌تبار بود.
علیرضا اسحاقی (زاده ۱۳۴۶ در کوی سیزده آبان واقع در شهر ری استان تهران) هنرپیشه، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس است. او از بازیگران ایرانی است که بیشتر در عرصه دفاع مقدس فعال است و کار خود را در سینما و تلویزیون از سال ۱۳۵۷–۱۳۵۸ آغاز نمود. اولین تجربه بازیگری‌اش را با ایفای نقش اول مجموعه تلویزیونی «نان آوران» کاری از گروه تلویزیونی کودک شبکه اول در ۱۳ سالگی کسب کرد. وی همچنین فیلمنامه سریال «بهترین تابستان من» را نوشته‌ است. او فیلم‌هایی همچون تله روباه در سال ۱۳۸۵ و لبخند سبز را در سال ۱۳۸۷ کارگردانی نمود. در
و لبخند سبز را در سال ۱۳۸۷ کارگردانی نمود. در حال حاضر وی مشغول به تدریس مبانی فیلمنامه‌نویسی است. فعالیت‌ها. بازیگر. ۱۳۹۷ مدیترانه (هادی حاجتمند) ۱۳۸۱ گاهی به آسمان نگاه کن (کمال تبریزی) ۱۳۷۸ قبیله عشق ۱۳۷۵ بهترین تابستان من ۱۳۷۵ هتل کارتن (سیروس الوند) ۱۳۷۴ دکل (عبدالحسن برزیده) ۱۳۷۱ تونل (مجتبی راعی) ۱۳۷۱ بر بال فرشتگان (جواد شمقدری) ۱۳۶۹ چشم شیشه‌ای (حسین قاسمی جامی) ۱۳۶۸ شب دهم (جمال شورجه) ۱۳۶۸ تابستان ۵۸ (مجتبی راعی) ۱۳۶۷ انسان و اسلحه (مجتبی راعی) ۱۳۶۵ حماسه دره شیلر (احمد حسنی مقدم)
حسین یاحقّی (زادهٔ ۱۲۸۲ در تهران – درگذشتهٔ ۶ آبان ۱۳۴۷) آهنگساز، نوازنده ویلن و کمانچه و رهبر ارکستر بود. زندگی. حسین یاحقّی در سال ۱۲۸۲ در تهران زاده شد. او از کودکی آوایی خوش داشت. پیش از رسیدن به سن بلوغ، آهنگ‌های شبیه خوانی را نزد «میرزا حسین تعزیه‌گردان» فرا گرفت و چون با موسیقی آشنا شده بود نقش خود را بسیار خوب ایفا می‌کرد. پس از چندی نزد «اسماعیل‌زاده» که استاد کمانچه خواهرش (کشور خانم) معروف به «فرخ‌لقا» نیز بود به فراگیری موسیقی پرداخت. پس از دو سال «ایرج میرزا» به منزل اسماعیل‌زاده آمد و استاد،
«ایرج میرزا» به منزل اسماعیل‌زاده آمد و استاد، شاگرد کوچکش را به وی معرفی کرد. ایرج میرزا که مردی با ذوق بود استعداد او را دریافت و وی را تشویق کرد. حسین یاحقی شانزده سال بیش نداشت که نوای کمانچه اش شنیدنی بود و کلاس مشق برپا می‌کرد!! او افزون بر این ساز به آموختن سازهای سه‌تار و ویلن پرداخت به گونه‌ای که ویلن ساز تخصصی وی شد. او در این ساز سبکی تازه برای موسیقی ایران به ارمغان آورد. وی در هنرستان هنرهای زیبا نیز به آموزش ویلن پرداخت اما هرگز کمانچه را کنار نگذاشت. در این هنگام با «ابوالحسن صبا» دوستی پیدا
نگذاشت. در این هنگام با «ابوالحسن صبا» دوستی پیدا کرد و صبا او را تشویق کرد که نت بیاموزد و خود آموزش وی را بر دوش گرفت. این کار در پیشرفت یاحقی تأثیر فراوان داشت. حسین یاحقی بیش از پانصد آهنگ و پیش‌درآمد و رنگ و ترانه ساخته که از بهترین آثار هنر موسیقی کلاسیک ایران بشمار می‌رود. «برق غم»، «جوانی»، «بی‌خبر» و «گل مستان» برخی از ساخته‌های او است. یاحقی همهٔ زندگی‌اش را با موسیقی گذراند. وی مردی فروتن و خوشرو و به دور از خودپسندی بود. او چون پدری مهربان زندگی اش را صرف تربیت شاگردانش نمود تا فرهنگ صوتی ایران
اش را صرف تربیت شاگردانش نمود تا فرهنگ صوتی ایران زمین آسیب‌پذیر نواهای بیگانه نشود. از شاگردان ممتاز وی «پرویز یاحقی» بود که خواهرزاده اش بود و در موسیقی ذوقی سرشار داشت. او ویلن را به سبک دایی اش شیرین و ممتاز می‌نواخت. پرویز یاحقی (صدیقی پارسی) به احترام او با نام «یاحقی» به فعالیت هنری می‌پرداخت. رامبد صدیف در نُه سالگی با معرفی حسین یاحقی به محضر استاد سلیمان خان امیر قاسمی راه یافت و به مدت بیش ۱۵ سال فراگیری آواز ایرانی پرداخت. حسین یاحقی در ششم آبان ۱۳۴۷ درگذشت و در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده
۱۳۴۷ درگذشت و در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شد.
جشنواره فیلم کودکان و نوجوانان زلین یک جشنواره فیلم برای مخاطبان کودک و نوجوان و یکی از قدیمی‌ترین جشنواره‌ها از این نوع در جهان است. این جشنواره هرساله در شهر زلین در جنوب شرقی جمهوری چک در منطقه‌ی موراویا برگزار می‌شود. جشنواره زلین از سال ۱۹۶۱ آغاز به‌کار کرد. این جشنواره در سال‌های اخیر رشد زیادی داشته‌است. در جشنواره سال ۲۰۰۸، رکورد تماشاگران شکسته شد و به بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر رسید. در این دوره همچنین ۵۷۱ فیلم از ۵۲ کشور جهان شرکت داشتند. این جشنواره هر ساله در ماه‌های مه و ژوئن در زلین در بخش شرقی
هر ساله در ماه‌های مه و ژوئن در زلین در بخش شرقی جمهوری چک برگزار می‌شود. از چهل و هشتمین دوره جشنواره که از یکم تا هشتم ژوئن ۲۰۰۸ برگزار شد، مدت آن به ۸ روز افزایش یافت. تاریخچه. تولید و تهیه فیلم در شهر زلین سابقه‌ای دیرینه دارد. نخستین بار جان آنتونین باتا در سال ۱۹۳۶ نخستین استودیوی فیلم‌سازی را در این شهر بنیان گذاشت. فیلم‌سازان بزرگی همچون کارل زمان فیلم‌های خود را در این استودیو ساختند. استودیوی خوشنام زلین هم‌اکنون دارای دو مدرسه فیلم‌سازی است. جشنواره فیلمی با نام برداشت فیلم یا زلیناله در سال‌های
فیلمی با نام برداشت فیلم یا زلیناله در سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ توسط خانواده مشهور باتا در زلین برگزار شد. جشنواره فیلم زلین در سال ۱۹۶۱ به‌عنوان یکی از پیشگامان جشنواره‌های فیلم ویژه کودکان و نوجوانان آغاز به‌کار کرد. نقطه عطف دوره‌های جشنواره مربوط به چهل و هشتمین دوره آن می‌شود که برای نخستین بار با افزوده شدن ۶ سالن جدید، فیلم‌های شرکت‌کننده در ۲۳ مکان به نمایش درآمدند. در این دوره ۵۷۱ فیلم از ۵۲ کشور حضور یافتند و تعداد تماشاگران به ۱۰۸،۷۲۲ نفر رسید. چهل و نهمین دوره جشنواره از ۳۱ مه تا ۷ ژوئن ۲۰۰۹ برگزار
نهمین دوره جشنواره از ۳۱ مه تا ۷ ژوئن ۲۰۰۹ برگزار شد.
ارگ علیشاه (بقایای مسجد علیشاه) (منتسب به تاج‌الدین علیشاه جیلانی: وزیر سلطان محمد خدابنده و سلطان ابوسعید ایلخانی) به بازمانده‌های ایوان جنوبی مسجد علیشاه در شهر تبریز گفته می‌شود. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بنای نخستین ارگ به دورهٔ ایلخانان در اوایل سدهٔ هشتم هجری قمری بازمی‌گردد که بنای بزرگ ناتمامی با هدف اولیهٔ ساخت مسجد ساخته شد. در سال‌های بعد با استفاده از دیواره‌های به جا مانده از بنای نخستین مسجد، قلعه‌ای نظامی به جای آن ساخته شد که سال‌ها
مسجد، قلعه‌ای نظامی به جای آن ساخته شد که سال‌ها به عنوان باروی نظامی و بخش جنوبی دیوار شهر مورد استفاده قرار گرفته‌است. استفاده از این بنا به عنوان قلعهٔ نظامی به ویژه در دوران قاجار تا پایان حکومت خودمختار آذربایجان مشهود بوده‌است. در زمان حکمرانی سلسلهٔ قاجار با افزودن پیوست‌های گوناگون از جمله کارخانه ریخته‌گری توپ، عمارت کلاه فرنگی و ساختمان سربازخانه بنای نظامی تکمیل شد. بخش‌های اضافه شده به دیوارهای نخستین، در دوران پهلوی تخریب شد و بخش‌هایی نیز در دوران پس از انقلاب تخریب گردید. امروزه تنها دیوارهٔ
پس از انقلاب تخریب گردید. امروزه تنها دیوارهٔ جنوبی ارگ پا بر جا مانده‌است که در ساعاتی از روز برای بازدید عموم آزاد است. محوطهٔ اطراف ارگ در دهه‌های پس از انقلاب دستخوش تغییرات زیادی شد که برای احداث مصلی در نظر گرفته شد. در فضای پیرامون ارگ مسجد بزرگی بنام مصلی بزرگ تبریز بنا شده که بخشی از فضای دیداری ارگ را تهدید کرده. از این مصلی در مراسمات گوناگون دولتی و در روزهای جمعه برای برگزاری نماز جمعه استفاده می‌شود. تاریخچه. بنای اولیه. بنای نخستین ارگ در میان سال‌های ۷۱۸ تا ۷۳۹ هجری قمری با هدف ساخت آرامگاه
سال‌های ۷۱۸ تا ۷۳۹ هجری قمری با هدف ساخت آرامگاه بزرگی در صحن مسجد علیشاه تبریز در هنگام وزارت علیشاه انجام شد. با فروریختن سقف بنا به هنگام ساخت و با مرگ علیشاه ادامه ساخت بنا در آن زمان متوقف شد. با آغاز جنگ‌های ایران و روسیه در سال‌های ۱۸۰۴–۱۸۲۴ و جنگ ایران و انگلیس در ۱۸۵۷ این بنا و محوطه پیرامون آن به سرعت به ارگی نظامی تغییر کاربری داده‌شد. به فرمان عباس میرزا ولیعهد قاجار سربازخانه، ستاد فرماندهی جنگ ارتش ایران، و کارخانه ریخته‌گری و توپ ریزی در محوطه ارگ علیشاه ساخته شد. همچنین در دوره قاجار عمارت
ارگ علیشاه ساخته شد. همچنین در دوره قاجار عمارت کلاه فرنگی نیز در همین محوطه ساخته شد. محوطه ارگ تبریز در دوران مختلف قاجار به عنوان بخشی از برج و باروی شهر و همچنین محل انبار مهمات نظامی استفاده شده‌است. این سازه 28 متر ارتفاع دارد. پس از مشروطه. در دوران پس از مشروطه و با هجوم روس‌ها مردم تبریز به دفاع در برابر تهاجم پرداختند. در این زمان ارگ نقطه تمرکز مدافعان تبریزی بود. آن‌ها توپی را نیز به بالای ارگ انتقال داده بودند تا در دفاع از مواضع خود از آن استفاده نمایند. با سقوط تبریز و به هنگام اشغال تبریز
نمایند. با سقوط تبریز و به هنگام اشغال تبریز بدست نیروهای روس در سال ۱۲۹۰ روس‌ها دیوار ارگ را به توپ بستند. پس از اشغال نیز به علت بی‌مبالاتی روس‌ها در جابجایی گلوله‌های توپ آتش بخشی از برج و باروی ارگ را فرا گرفت. در دوران مشروطه و پس از آن در محوطهٔ ارگ، بناهای دیگری شامل "مدرسهٔ نجات"، یکی از نخستین مدارس سبک مدرن ایران، و "سالن تئاتر شیر و خورشید" ساخته شده بود. در دوران پهلوی با تخریب پیوست‌ها زمان قاجار "پارک باغ ملت" در محوطه جنوبی ارگ ساخته شد. بنای ارگ علیشاه و محوطهٔ باستانی آن در ۱۵ دی ۱۳۱۰
بنای ارگ علیشاه و محوطهٔ باستانی آن در ۱۵ دی ۱۳۱۰ خورشیدی به شمارهٔ ۱۷۰ در فهرست آثار ملی ایران به‌ثبت رسیده‌است و نقشهٔ حریم استحفاظی قانونی و ضوابط حفاظتی آن در نشست ۲۹ خرداد ۱۳۵۷ شورای حفاظت آثار تاریخی ادارهٔ کل حفاظت آثار تاریخی مشخص و مورد تأیید اعضا قرار گرفته‌است. پهلوی. در سال ۱۳۱۰ حصار و باروهای قاجاری ارگ تخریب شد و این بنا در تاریخ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. بین سال‌های ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۷ بیشتر سازه‌های قاجاری بنا به بهانهٔ ایجاد فضای سبز تخریب شد. جمهوری اسلامی. در سال ۱۳۶۰ به بهانه
سبز تخریب شد. جمهوری اسلامی. در سال ۱۳۶۰ به بهانه تأسیس مصلای نماز جمعه، دیوار شمالی عهد ایلخانی ارگ و به همراه پلکان قاجاری ارگ توسط جهاد سازندگی با استفاده از بولدوزر و مواد منفجره تخریب شد. در سال ۱۳۷۶ مجری طرح مصلای جدید تبریز در محدوده بنای ارگ اقدام به خاکبرداری عمیق در محدوده شرقی ارگ با استفاده از ماشین‌آلات سنگین نمودند. در نتیجه این خاکبرداری بازمانده‌های زیرساخت‌های مسجد ارگ علیشاه نابود شد. در بازسازی ارگ مابین سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۹۱ توسط سازمان میراث فرهنگی ایران باقی‌مانده علایم و نشانه‌های
میراث فرهنگی ایران باقی‌مانده علایم و نشانه‌های مربوط به ساخت و ساز دوران قاجار از این بنا زدوده شد. امروزه تنها بخشی از دیوارهای عظیم و محراب بسیار بلند شبستان جنوبی این مسجد برجای مانده‌است. همین بنای باقی‌مانده از ارگ نیز تحت تأثیر بنای مصلی جدید که با بلندایی بیشتر از میزان پیش‌بینی شده در طرح حفاظت ارگ ساخته شده قرار دارد. بازمانده‌های ارگ حاکی از وجود یک ایوان به پهنای ۳۰٬۱۵ متر و جرز و دیوارهای کناری به ضخامت ۱۰٬۴۰ متر و پی‌ها و فونداسیونی ژرف و حجیم متناسب سازه‌های بالایی و بلندای احتمالی بنا تا خط
متناسب سازه‌های بالایی و بلندای احتمالی بنا تا خط آغاز طاق استوانه‌ای ۲۵ متر (البته دقت رد تناسب سازه‌های اثر ۳۶ متر درست به‌نظر می‌رسد) بوده‌است. نقل قول‌ها. ارگ یکی از بزرگ‌ترین سازه‌های شهر تبریز بود بازدیدکنندگان از شهر تبریز می‌توانستند دیوارهای باقی‌مانده ارک را از دور مشاهده کنند. همین باعث شده در گذر زمان بازدید کنندگان از شهر تبریز توجه ویژه‌ای به ارگ داشته باشند. نقل قول‌های زیادی دربارهٔ این اثر مطرح شده‌است که در بسیاری از آن‌ها از عظمت بنای ناتمام ارگ سخن رفته‌است و در برخی نیز اشاره‌ای به
ناتمام ارگ سخن رفته‌است و در برخی نیز اشاره‌ای به تونل‌های زیرزمینی طولانی (نقب‌ها) موجود در زیر این بنا شده‌است. چنین تونل‌هایی یا وجود خارجی ندارند یا امروزه اثری از آن‌ها نمانده‌است. پاره‌ای از نقل قول‌ها در ذیل آمده‌است:
محمد پذیرایی (۱۳۰۸ در اردبیل – اسفند ۱۳۸۰) کشتی‌گیر ایرانی بود که اولین مدال کشتی فرنگی ایران در المپیک را با کسب مدال برنز دستهٔ ۵۲ کیلو المپیک ۱۹۶۰ رم به دست آورده‌است.پدرش "حاج امان‌الله‌خان" و همسرش در اصل از اهالی اردبیل بودند که جهت کار به باکو مهاجرت کرده بودند و در آنجا به کسب و کار اشتغال داشتند. او مربی تیم ملی کشتی فرنگی ایران در سال ۱۹۸۳ بود. محمد پذیرایی پسر دایی جهانبخت توفیق (دارنده مدال برنز المپیک ۱۹۵۲ هلسینکی و اولین مدال طلای تاریخ کشتی ایران در مسابقات ۱۹۵۴ توکیو) است، لازم به ذکر است که
در مسابقات ۱۹۵۴ توکیو) است، لازم به ذکر است که وی با اصرار و با توصیه مهندس توفیق به سمت کشتی متمایل گشت. از دیگر عناوین بین المللی محمد پذیرایی می توان به: عناوین داخلی (مسابقات قهرمانی کشور) محمد پذیرایی عبارتند از:
رحیم علی‌آبادی (زادهٔ دوم فروردین ۱۳۲۱ در اردبیل محله علی‌آباد کوچه شهید نادعلی اوغلی) کشتی‌گیر ایرانی است که سومین مدال‌آور کشتی فرنگی ایران در رقابت‌های قهرمانی جهان، پس از علی‌رضا قلیچ‌خانی و ایرج خورشیدفر، به‌شمار می‌رود. وی صاحب مدال نقره المپیک ۱۹۷۲ مونیخ و دو مدال نقره و برنز جهانی در وزن‌های ۴۸ و ۵۲ کیلوگرم به ترتیب در قهرمانی جهان ۱۹۶۹ ماردل پلاتا و ۱۹۷۳ تهران شده‌است. او در مسابقات المپیک ۱۹۷۲ مونیخ شرکت کرد و صاحب مدال با ارزش نقره المپیک شد. او مربی تیم ملی فرنگی به همراه محمد پذیرایی در سال
مربی تیم ملی فرنگی به همراه محمد پذیرایی در سال ۱۹۸۳ در تهران و سرپرست تیم کشتی فرنگی ایران در مسابقه‌های جهانی فرانسه بود. او هم‌اکنون عضو شورا و کمیته فنی تیم ملی کشتی فرنگی جمهوری اسلامی ایران است.
کـِرتَکی یا کـِرته سرده‌ای از گیاهان علفی از تیرهٔ گندمیان (چمنیان) است. کرتکی ارزش خوبی از دیدگاه بیابان‌زدایی دارد. این جنس در ایران یک گونه گیاه گندمی چندساله به نام کرتکی (Desmostachya bipinnata) دارد که در سرزمین‌های خشک ایران در استان‌های سیستان و بلوچستان و جنوب کرمان و هرمزگان می‌روید. این گیاه در عراق، افغانستان، پاکستان، شمال آفریقا، فلسطین، هندوستان، هندوچین و تایلند نیز می‌روید.
قندرون (Chondrilla) سردهای از گیاهان علفی است. این سرده در ایران یک گونه چندساله به نام قندرون (Chondrilla juncea) دارد. قندرون بیشتر برگ‌های طوقه‌ای، و ساقه‌ای بی‌برگ و گل‌های زردرنگ دارد که معمولاً به صورت علف هرز در کنار راه‌ها و کشتزارها می‌رویند.
هشتگان‌ها مجموعه‌ای از اعداد هستند که با ۸ پارامتر از عدد ۱- زیر رادیکال‌هایی با فرجهٔ زوج است: که اعداد i-j-k-l-il-jl-kl هستند که قابلیت ضرب برداری در آن‌ها پدید می‌آید. در ریاضیات، هشت‌گان‌ها یک جبر یا تقسیم هنجاری بر روی اعداد حقیقی هستند، که نوعی سامانه عددی فوق پیچیده هستند. هشت‌گان‌ها معمولاً با حرف بزرگ O نشان داده می‌شوند، با استفاده از O پررنگ یا O تخته سیاه. هشت‌گان‌ها هشت بعد دارند؛ دو برابر تعداد ابعاد چهارگان‌ها که آنها یک بسط از آن هستند. آنها غیر جابجایی و غیر شرکت‌پذیر هستند، اما نوع
آنها غیر جابجایی و غیر شرکت‌پذیر هستند، اما نوع ضعیف‌تری از شرکت‌پذیری را ارضا می‌کنند؛ به عبارت دیگر، آنها بدیل هستند. آنها همچنین توانی شرکت‌پذیر هستند. هشت‌گان‌ها به اندازه چهارگان‌ها و اعداد مختلط که به‌طور گسترده‌تر مورد مطالعه و استفاده قرار می‌گیرند، شناخته شده نیستند. هشت‌گان‌ها به ساختارهای استثنایی در ریاضیات مرتبط هستند، از جمله گروه‌های لی ساده. هشت‌گان‌ها کاربردهایی در زمینه‌هایی مانند نظریه ریسمان، نسبیت خاص و منطق کوانتومی دارند. اعمال ساختار کیلی- دیکسون بر روی هشت‌گان‌ها شانزده‌گان‌ها را
کیلی- دیکسون بر روی هشت‌گان‌ها شانزده‌گان‌ها را تولید می‌کند. منابع. Wikipedia contributors, "Octonion," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Octonion&amp;oldid=1208831740 (accessed February 24, 2024).
گاوصندوق یک مجموعه تلویزیونی ایرانی در ژانر طنز اجتماعی به کارگردانی مازیار میری، نویسندگی مصطفی عزیزی، امیر عربی و تهیه‌کنندگی مصطفی عزیزی است که در ۳۱ قسمت ۴۵ دقیقه‌ای از ۱ تا ۳۰ آذر ۱۳۸۸ از شبکه سه سیما پخش شده است. این مجموعه تلویزیونی روایتی طنزآمیز از دنیای خلافکاران و تلاش آنها برای دستیابی به پول دارد. داستان. در گاوصندوق خانه غلامحسین پروانه، جواهری گران‌قیمت به امانت گذاشته شده، که تعدادی تصمیم به سرقت آن دارند. یکی از آنها جوانی شهرستانی به نام "غلامرضا" معروف به رضا جورچین (افشین هاشمی) است که
معروف به رضا جورچین (افشین هاشمی) است که برای این کار از طرف یک گروه زیر فشار قرار گرفته‌است. او برای دسترسی به گاوصندوق، در مجتمع محل سکونت پروانه، اقدام به اجاره یک آپارتمان می‌کند و به تدریج عاشق دختر آقای پروانه می‌شود. داستان مجموعه تلویزیونی دارای پیچ و تابهای معمایی فراوان و جذاب به سبک داستانهای آگاتاکریستایی و دارای وجه روانکاوانه معمایی است. تولید. میری بجز دعوت از بازیگران سرشناس سینما و تلویزیون، از بازیگران تئاتر نیز برای نقش‌آفرینی در این مجموعه تلویزیونی استفاده کرده‌است و بازی بازیگران
مجموعه تلویزیونی استفاده کرده‌است و بازی بازیگران نظرات مثبتی را در پی داشته است.فیلمبرداری این مجموعه در اواخر آبان ۱۳۸۸ به پایان رسید.
آبشار سمیرم در ۴ کیلومتری شرق سمیرم و در ۱۶۰ کیلومتری جنوب اصفهان، در اعماق تنگه‌ای به همین نام با دیواره‌های سنگی واقع شده‌است که به همراه طبیعت سبز آن و محیط کوهستانی اطراف آبشار، خصوصاً در بهار و تابستان گردشگران بسیاری را به خود جذب می‌نماید. ارتفاع آن ۳۵ متر است. در اطراف آن محل‌هایی برای استراحت و اقامت گردشگران در نظر گرفته شده‌است. شب‌های بسیار سردی دارد حتی در تابستان. آبشار سمیرم ۹۱اُمین اثر طبیعی است که توسط سازمان میراث فرهنگی در ۲۰ بهمن ۱۳۸۹ در فهرست میراث طبیعی ایران قرار گرفت. این آبشار در
فهرست میراث طبیعی ایران قرار گرفت. این آبشار در سال‌های اخیر به علّت حفر بیش از حدّ چاه و کمبود بارش‌ها به شدّت کم‌آب شده و در خطر خشک شدن قرار گرفته. آبدهی آبشار. آب‌دهی آبشار سمیرم به‌طور متوسط حدود ۵/۱ تا ۲ مترمکعب در ثانیه می‌باشد و شرایط محیطی خوب و آب و هوای مناسب سبب شده که گیاهان متنوعی در اطراف آبشار رشد و نمو نمایند. آب آبشار شیرین و دائمی بوده و ازچشمه‌های مزارع جوزار و چشمه عزیزخان تأمین می‌گردد. راه دسترسی. با عبور از سمیرم به سمت شرق می‌توان به آبشار سمیرم رسید.
نبی‌الله سُروری (زادهٔ ۱۳۱۲ در باکو – درگذشتهٔ ۶ تیر ۱۳۸۱ در تهران) کشتی‌گیر و مربی کشتی آزاد اهل ایران بود. وی، هم به‌عنوان کشتی‌گیر (۱۹۵۷ استانبول) و هم به‌عنوان سرمربی (۱۹۶۵ منچستر)، به عنوان قهرمانی جهان دست یافت. او از ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۰ بعد از پیروزی بر محمدعلی فردین عضو تیم ملی شد. در فستیوال جهانی ورشو ۱۹۵۵ در وزن ۷۹ کیلوگرم به مدال نقره دست یافت، در جام جهانی صوفیه ۱۹۵۸ به مقام پنجم رسید. سُروری در بازی‌های آسیایی ۱۹۵۸ توکیو مدال نقره، المپیک ۱۹۵۶ ملبورن مقام چهارم و قهرمانی جهان ۱۹۵۹ مقام پنجم را کسب
مقام چهارم و قهرمانی جهان ۱۹۵۹ مقام پنجم را کسب کرد. وی همچنین در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی، چندین سال مربی تیم ملی بود.
میخک‌سانان نام یک راسته از گیاهان گل‌دار است. این راسته، راسته‌ای بزرگ از دولپه‌ای‌های اغلب علفی شامل گروه‌های گیاهی گوشتخوار با ۳۳ تیره و دارای تمکن مرکزی است. کاکتوس‌ها، ریواس، میخک، تاج خروس، گیاه گز، و بیشتر گیاهان گوشت‌خوار از این راسته هستند. بسیاری از میخک‌سانان گیاهان گوشتی هستند و ساقه یا برگی گوشتی‌مانند دارند. منابع. Wikipedia contributors, "Caryophyllales," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed November 25, 2009).
مرا بخور، مرا بنوش ششمین آلبوم استودیویی مریلین منسون، در ژوئن۲۰۰۷ در سراسر جهان انتشار پیدا کرد و در پی دنبالهٔ داستانِ آلبوم عصر طلایی تناقض محصول سال ۲۰۰۷ است. این آلبوم در کالیفرنیا و توسط خود منسون و گیتاریست گروه، تیم اِسکُلد ضبط شده‌است. این آلبوم شاهد تحرکات بیشتر مریلین منسون در مسیر ملودی و آهنگ است و ترکیبی تجربی مخلوط از هوی راک و راک الکترونیکی است. ضمن این که در طول این مدت مریلین درگیر کارهایِ تجاری و مصاحبه‌های جدل بر انگیز بر سر ادعایِ تملک این سبک از موسیقی بود. معنی نام آلبوم. نام این
این سبک از موسیقی بود. معنی نام آلبوم. نام این آلبوم بر اساس اثر شاهکار سوررئالیستی نویسنده معروف "لوئیس کارول" به نام "آلیس در سرزمین عجایب" انتخاب شده‌است. در یکی از فصل‌های این کتاب آلیس یک بطری پیدا می‌کند که بر روی آن بر چسبی وجود دارد به نام "مرا بنوش" و همچنین یک نان که می‌گوید "مرا بخور". و نکته مهم دیگر در انتخاب نام آلبوم این است که این انتخاب به یکی از داستانهای مسیح برمی‌گردد که به این شرح است: "همه از آن بخورید زیرا که این مانند جسم من است، همه از آن بنوشید که این مانند خون من است." چگونگی
همه از آن بنوشید که این مانند خون من است." چگونگی ساخت این آلبوم. این آلبوم در یک خانه استودیویی اجاره ای در هالیوود کالیفرنیا توسط وکالیست گروه به نام مریلین منسون و بیسیست گروه به نام تیم اِسکُلد به ضبط رسید. در کنفرانس مطبوعاتی سال ۲۰۰۷ منسون گفت که این آلبوم محصول همکاری دقیق و سخت بین او و تیم اِسکُلد است. در جایی گفته شده که این آلبوم حدود ۲۰ آهنگ را شامل می‌شده که همه آن‌ها توسط اِسکُلد ساخته شده و منسون توضیح داده که: زمان خیلی مشکلی بوده وقتی می‌خواسته بعضی از آن‌ها رو برش یا پیوند بزند اما احساس
بعضی از آن‌ها رو برش یا پیوند بزند اما احساس کردم که باید جلوی خراب شدن آلبوم را بگیرم. این آلبوم در دو نسخه استاندارد و نسخه مخصوص کلکسیونرها منتشر شد.
ساق بخشی از اندام تحتانی است که بین زانو و قوزک جای گرفته است. دو استخوان نازک‌نی و درشت‌نی در ساق قرار دارند. عصب‌ها، رگ‌ها و ماهیچه‌های متعددی در ساق وجود دارند. ستون مرکزی ساق از دو استخوان به نام‌های درشت‌نی (تیبیا) و نازک‌نی (فیبولا) تشکیل شده است. درشت‌نی همان‌طور که از نامش پیدا است، استخوان بزرگتر ساق است و قسمت اعظم نیروهایی که به ساق وارد می‌شوند را تحمل می‌کند. نازک‌نی در کنار درشت‌نی قرار گرفته و هم در بالا یعنی نزدیک زانو و هم در پایین یعنی بالای مچ پا با استخوان درشت‌نی مفصل می‌شود.
یعنی بالای مچ پا با استخوان درشت‌نی مفصل می‌شود. کالبدشناسی. عضلات اطراف ساق در دسته‌هایی قرار گرفته‌اند، به طوری‌که اطراف هر دسته پرده‌های بافتی محکمی از نوع نیام (فاسیا) قرار گرفته و آن دسته را از دسته‌های دیگر جدا می‌کند. به هر کدام از این دسته‌ها محفظه (کمپارتمان) می‌گویند. ساق چهار کمپارتمان دارد: کمپارتمان خلفی یا پشتی ساق دو قسمت دارد. یک قسمت آن سطحی بوده و در زیر پوست قرار دارد. قسمت اعظم حجم عضلات پشت ساق را این دسته از عضلات تشکیل می‌دهند. دسته دوم عضلات خلفی ساق کمپارتمان پشتی عمقی است که در
دوم عضلات خلفی ساق کمپارتمان پشتی عمقی است که در زیر کمپارتمان سطحی قرار دارد. حجم این عضلات نسبت به دسته قبلی کمتر است. محفظه پیشین. محفظه پیشین (کمپارتمان قدامی) سطحی ساق از چهار عضله تشکیل شده است. وظیفه عضلات این کمپارتمان بالا آوردن پا به سمت بالا است که به آن دورسی فلکشن می‌گویند. این عضلات از عصب پرونئال عمقی عصب‌گیری کرده و از سرخرگ درشت‌نئی پیشین تغذیه می‌شوند. عضلات این کمپارتمان عبارتند از: ماهیچه درشت‌نئی پیشین. ماهیچه درشت‌نئی پیشین (تیبیالیس قدامی) در بالا از سطح خارجی استخوان درشت‌نی منشأ
قدامی) در بالا از سطح خارجی استخوان درشت‌نی منشأ گرفه و زردپی آن در پایین به متاتارس اول و استخوان کونئیفرم داخلی در کف پا می‌چسبد. این عضله با انقباض خود پا را دورسی فلکس و اینورت (اینورژن به معنای متمایل شدن کف پا به سمت داخل است) می‌کند. بازکننده بلند شست. ماهیچه دراز بازکننده شست پا یا (اکستانسور هالوسیس لانگوس) ماهیچه نازکی است که میان ماهیچه درشت‌نئی پیشین و ماهیچه دراز بازکننده انگشتان پا و در جلوی ساق قرار گرفته است. وظیفه اصلی این عضله دورسی فلکشن یعنی بالا آوردن شست پا است. این عضله در بالا به