payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت و یونیلیور که تجربیات و بازار و سرمایه هر دو شرکت را یکجا جمع کرده بود، به سرعت تا ۴۰ شرکت اروپایی و آمریکای لاتین گسترش یافت و دامنه گسترده‌ای از کالاهای مصرفی را عرضه کرد. در دهه ۱۹۴۰ شرکت یونیلیور به دو شرکت اصلی تفکیک شد، که دفتر مرکزی اولی بنام یونیلیور پی‌ال‌سی، در لندن مستقر گردید و دومی بنام یونیلیور ان.وی در رتردام، هلند مرکزیت یافت، اما هر دو شرکت دارای شخصیت حقوقی به هم پیوسته و سهامداران و مدیران مشترک می‌باشند، بگونه‌ای که ضمن هدفمندی و جهت‌گیری یکسان، هر کدام به بازار و محصولات متمایزی
یکسان، هر کدام به بازار و محصولات متمایزی نیز وابستگی دارند و هر یک حوزه‌ای از اروپا و نقاط دیگر جهان را پوشش می‌دهند. تقسیمات شرکت. محصولات یونیلیور در سه گروه عمده تقسیم می‌شوند، که هر یک از این سه بخش، خود نیز به چند قسمت تفکیک می‌گردند: برندهای شرکت. شرکت یونیلیور برای تغییر سازماندهی مالی و جلوگیری از پراکندگی اسامی محصولات خود و کاهش هزینه‌های تبلیغاتی و ایجاد تمرکز در توجهات مشتریان، تعداد مارک‌های شناخته شده خود را از ۱٫۶۰۰ برند، به ۴۰۰ نام معروف، در سال ۲۰۰۰ کاهش داد. این اقدام منجر به دسته‌بندی
در سال ۲۰۰۰ کاهش داد. این اقدام منجر به دسته‌بندی محصولات مطابق با خواست و سلیقه مشتریان جزء و تولید و توزیع برندهای جهانی، مطابق با نیازهای بومی و محلی گردید. برندهای اصلی شرکت یونیلیور عبارتند از: اومو، ویسک، سرف، اولترا سرف، ریم و ادیانت پونز، داو و لوکس منتادنت، سیگنال، کلوز آپ و ژانگهوا شامپوها و ژل مو: سلکتیو، سالن، سان‌سیلک، اورگانیز و تیموتی وازلین و پاندز اکس، شور و ایمپالس کلوین کلاین، فابرجه و برت میسون کروتی یونیلور ایران. شرکت یونیلیور ایران با ثبت رسمی در مهرماه ۱۳۸۲ و با تأسیس کارخانه خود در
ثبت رسمی در مهرماه ۱۳۸۲ و با تأسیس کارخانه خود در شهر صنعتی البرز، محصولات یونیلیور را در ایران تولید می‌کند. این شرکت با ۹۲٪ منبع‌یابی داخلی مواد اولیه، محصولات ۱۱ برند یونیلیور را به بازار کشور عرضه می‌کند. محصولات یونیلیور ایران تنها در بازار داخلی توزیع و در اختیار مصرف‌کنندگان ایرانی قرار می‌گیرد. یونیلیور ایران با سرمایه‌گذاری ۲۰ میلیون یورویی طی سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ میلادی به احداث خطوط تولیدی جدید و گسترش فعالیت‌هایش در ایران پرداخت. رقبای اصلی. رقیب‌های اصلی شرکت یونیلیور در بازار بین‌المللی،
رقیب‌های اصلی شرکت یونیلیور در بازار بین‌المللی، شرکت‌های نستله و پروکتر اند گمبل می‌باشد. این شرکت در بازارهای منطقه‌ای نیز رقبای بسیاری دارد، که برای نمونه می‌توان به شرکت‌های: بایرسدورف، دانون، هنکل، مارس اینکورپوریتد، پپسی‌کو و رکیت بنکیزر اشاره نمود. نشان شرکت. نشان کنونی شرکت یونیلیور، در سال ۲۰۰۴ توسط یکی از بزرگترین بنگاه‌های ساخت برند و توسط وولف اولینز طراحی شد. این نشان، از ۲۴ آیکون مختلف، به صورت طرح‌های موجی‌شکل تشکیل شده، که در قالب یک حرف لاتین یو (U) با رنگ آبی تشکیل می‌شود. این آیکون‌ها،
یو (U) با رنگ آبی تشکیل می‌شود. این آیکون‌ها، هر یک نمایانگر لوگوی شرکت‌های تابعه، زیرمجموعه و فرعی هستند، که متعلق به شرکت یونیلیور می‌باشند.
شرکت غذایی دُل شرکت محصولات کشاورزی آمریکایی و چندملیتی است، که در سال ۱۸۵۱ توسط جیمز دول تأسیس شد و هم‌اکنون دفتر مرکزی آن در شهر وست لیک ویلج، کالیفرنیا قرار دارد. این شرکت بزرگ‌ترین تولیدکننده میوه و سبزیجات در جهان است. شرکت دًل بیش از ۷۵٬۸۰۰ کارگر دائمی و فصلی دارد، که بیش از ۳۰۰ محصول را در ۹۰ کشور جهان تولید می‌کنند. از این محصولات می‌توان به موز، آناناس، انگور، توت‌فرنگی و بسیاری دیگر از میوه‌های تازه، یخ‌زده و آب‌میوه‌ها اشاره نمود. در سال ۲۰۱۰، این شرکت درآمد سالیانه ۶،۸ میلیارد دلار را کسب کرد.
شرکت درآمد سالیانه ۶،۸ میلیارد دلار را کسب کرد. در سال ۲۰۱۱ شرکت چیکیتا و دُل دو شرکت برتر تولیدکننده موز در آمریکا بودند.
نام‌های تجاری بین‌المللی چیکیتا یک شرکت تولیدکننده و توزیع‌کننده موز و سایر محصولات غذایی تحت نام‌های تجاری فرعی مختلف است که مجموعاً بنام چیکیتا شناخته می‌شوند. دفتر مرکزی این شرکت در سینسیناتی در ایالت اوهایو قرار دارد. کودتای گواتمالا. یونایتد فروت در گواتمالا مزارع وسیع موز داشت. رئیس‌جمهور این کشور، خاکوبو آربنز تلاش کرد بر سر مالیات، زمین و دستمزد کارگران در برابر شرکتهای امریکایی (به ویژه تولید میوه موز) بایستد. کودتای ۱۹۵۴ گواتمالا در ژوئن ۱۹۵۴ که با موافقت دوایت آیزنهاور رییس‌جمهور ایالات متحده‌ی
موافقت دوایت آیزنهاور رییس‌جمهور ایالات متحده‌ی امریکا، به رهبری آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) رخ داد، موجب خلع قدرت آربنز شد. بودجه این عملیات حدود ۳ میلیون دلار بود که بیشتر آن برای جنگ روانی و عملکرد سیاسی بود تا رد پای امریکا را کم‌رنگ کنند. در یادداشتی که از آلن دالس رئیس سیا به رییس‌جمهور آیزنهاور باقی مانده است، آمده که تمام تلاش ما این است که «بیشتر بر تأثیرات روانی وابسته باشیم نه قدرت نظامی واقعی». پس از پیروزی کودتا، رئیس‌جمهوری جدید گواتمالا مطابق با خواسته‌ها و سلیقه‌ی امریکا بر سر کار آمد. آربنز
خواسته‌ها و سلیقه‌ی امریکا بر سر کار آمد. آربنز را نیز به فرودگاه بردند، لباس‌های‌اش را درآوردند و وی را در برابر دوربین‌ها به مکزیک تبعید کردند. آربنز دهه‌های بعد در مکزیک، سوییس و فرانسه زندگی کرد. پس از او جنگ‌های داخلی گواتمالا شروع شد و ۳۶ سال ادامه پیدا کرد. اخراج آربنز و اغتشاش ناشی از آن باعث شد تا شرکت کشاورزی یونایتد فروت (که بعدها به چیکیتا تغییر نام پیدا کرد) در رأس قدرت باقی بماند. این امر باعث عرضهٔ زیاد موز، و پاسخ دهی به تقاضای مازاد آن شد، و قیمت را برای مصرف‌کننده‌ی امریکایی در حد تنها
و قیمت را برای مصرف‌کننده‌ی امریکایی در حد تنها اندکی بیش‌تر از صفر حفظ کرد.
جایزهٔ نوبل شیمی هر ساله توسط فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد به دانشمندان در زمینه‌های مختلف شیمی تعلق می‌گیرد. این یکی از پنج جایزهٔ نوبل است که در سال ۱۸۹۵ توسط آلفرد نوبل برای مشارکت‌های برجسته در زمینه‌های فیزیک، شیمی، ادبیات، صلح، اقتصاد، و فیزیولوژی یا پزشکی اهدا می‌شود. این جایزه توسط بنیاد نوبل اداره می‌شود و توسط یک کمیته که متشکل از پنج عضو منتخب آکادمی علوم سلطنتی سوئد هستند به برندگان اعطا می‌شود. اولین جایزهٔ نوبل در شیمی در سال ۱۹۰۱ به یاکوبوس هنریکوس وانت‌هوف از هلند اهدا شد. هر جایزه شامل یک
وانت‌هوف از هلند اهدا شد. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزه‌ای نقدی است که در طول سال‌های مختلف مقدار آن متفاوت بوده‌است. مقدار جایزهٔ یاکوبوس هنریکوس وانت‌هوف، ۱۵۰۷۸۲ کرون بود که در دسامبر ۲۰۰۷ برابر با ۷٬۷۳۱٬۰۰۴ کرون است. در سال ۲۰۰۸، این جایزه به اسامو شیمومورا، مارتین کلایف و راجر تسین که مقدار آن ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کرون سوئد (اندکی بیش از ۱ میلیون یورو، یا ۱٬۴ میلیون دلار) بود اهدا شد. این جایزه سالانه در استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر برابر با سالگرد مرگ نوبل به برندگان اهدا می‌شود. تاکنون این جایزه
مرگ نوبل به برندگان اهدا می‌شود. تاکنون این جایزه ۲۵ بار به افرادی اهدا شده‌است که در زمینه شیمی آلی مشارکت داشته‌اند که بیش از هر زمینه‌ای در شیمی است. دو برندهٔ جایزهٔ نوبل شیمی ریچارد کوهن (۱۹۳۸) و آدولف فریدریش بوتنانت (۱۹۳۹) از آلمان تنها افرادی بوده‌اند که موفق به دریافت جایزه خود توسط دولتشان نشده‌اند. فردریک سانگر (سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۸۰) و کارل شارپلس (سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۲۲) تنها افرادی هستند که دوبار موفق به دریافت این جایزه شده‌اند. همچنین، از میان افرادی که موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی شده‌اند دو
که موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی شده‌اند دو نفر موفق به کسب یک جایزه نوبل دیگر در زمینه‌ای متفاوت شده‌اند که آن دو نفر ماری کوری (فیزیک در سال ۱۹۰۳، شیمی در سال ۱۹۱۱) و لینوس کارل پاولینگ (شیمی در سال ۱۹۵۴، صلح در سال ۱۹۶۲)بوده‌اند. ماری کوری (۱۹۱۱)، ایرن ژولیو کوری (۱۹۳۵)، دوروتی هاجکین (۱۹۶۴)، عادا یونات (۲۰۰۹) و فرانسیس آرنولد (۲۰۱۸) پنج زنی بوده‌اند که موفق به دریافت نوبل شیمی شده‌اند. از سال ۱۹۰۱ تا سال ۲۰۱۲ این جایزه به ۱۶۲ اهدا شده‌است. جایزهٔ نوبل شیمی در سال‌های ۱۹۱۶، ۱۹۱۷، ۱۹۱۹٬۱۹۲۴، ۱۹۳۳، ۱۹۴۰،
در سال‌های ۱۹۱۶، ۱۹۱۷، ۱۹۱۹٬۱۹۲۴، ۱۹۳۳، ۱۹۴۰، ۱۹۴۱، و ۱۹۴۲ به هیچ فردی اعطا نشد. برندگان. ۱۹۰۱–۱۹۲۵ · ۱۹۲۶–۱۹۵۰ · ۱۹۵۱–۱۹۷۵ · ۱۹۷۶–۲۰۰۰ · ۲۰۰۱–۲۰۲۵ ۲۰۰۱–۲۰۲۵. ۱۹۰۱–۱۹۲۵ ۱۹۲۶–۱۹۵۰ ۱۹۵۱–۱۹۷۵ ۱۹۷۶–۲۰۰۰ ۲۰۰۱–۲۰۲۵
جایزهٔ نوبل در ادبیات را آکادمی سلطنتی علوم سوئد هرساله برای مشارکت‌های برجسته در زمینهٔ ادبیات به نویسندگان آثار ادبی اهدا می‌کند. این جایزه، یکی از شش جایزهٔ نوبل است که از سال ۱۸۹۵، بنا به خواستهٔ آلفرد نوبل اهدا می‌شود. جایزهٔ نوبل افزون بر ادبیات، در زمینه‌های فیزیک، شیمی، اقتصاد، صلح و فیزیولوژی یا پزشکی اهدا می‌شود. این جایزه توسط بنیاد نوبل اداره می‌شود و آن را یک کمیتهٔ متشکل از پنج عضو منتخب آکادمی علوم سلطنتی سوئد به برندگان اعطا می‌کند. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزهٔ نقدی است که
یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزهٔ نقدی است که مبلغ آن در هر سال متفاوت است. نخستین جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۰۱ به سولی پرودوم از فرانسه اهدا شد. مقدار این جایزه ۱۵۰٬۷۸۲ کرون سوئد بود که در ژانویه ۲۰۱۸ برابر با ۸٬۸۲۳٬۶۳۷٫۷۸ کرون برآورد شد. از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۱۱ مقدار جایزه به ۱۰ میلیون کرون افزایش یافت. سال ۲۰۰۸ جایزه ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کرونی به ژان ماری گوستاو لوکلزیو رسید که ارزش آن معادل ۱٫۴ میلیون دلار آمریکا یا اندکی بیش از ۱ میلیون یورو بود. این مقدار از سال ۲۰۱۲ به هشت میلیون کرون کاهش پیدا کرده‌است. این
۲۰۱۲ به هشت میلیون کرون کاهش پیدا کرده‌است. این جایزه سالانه در استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر برابر با سالگرد مرگ نوبل به برندگان اهدا می‌شود. از سال ۱۹۰۱ تا سال ۲۰۱۹ این جایزه به ۱۱۶ نفر تعلق گرفته‌است. در سال ۱۹۵۸ بوریس پاسترناک ابتدا جایزه را پذیرفت اما سپس تحت فشار کشور خود (اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی) از پذیرفتن آن سر باز زد. ژان پل سارتر نیز در سال ۱۹۶۴ از قبول جایزه نوبل خودداری کرد زیرا هیچ‌یک از افتخارات رسمی را نپذیرفته بود. مدال نوبل ادبیات توسط مجسمه‌ساز و قلم زن سوئدی اریک لیندبرگ طراحی شد که
مجسمه‌ساز و قلم زن سوئدی اریک لیندبرگ طراحی شد که مرد جوانی را زیر درخت غار در حالی نشان می‌دهد که یک آهنگ از ماس، الههٔ شعر و موسیقی، مسحورانه گوش می‌دهد و می‌نویسد. زیگموند فروید عصب‌شناس اتریشی، پس از ۱۲ بار کاندیدا شدن در نوبل پزشکی و عدم موفقیت در دریافت آن، در سال ۱۹۳۶ توسط رومن رولان برنده نوبل ادبیات در سال ۱۹۱۵ کاندیدای دریافت نوبل ادبیات شد. نگاه اجمالی. تاکنون ۱۴ زن موفق به کسب جایزه نوبل ادبیات شده‌اند که به جز در زمینهٔ صلح از سایر زمینه‌های جایزهٔ نوبل بیشتر بوده‌است. سلما لاگرلوف (برنده
جایزهٔ نوبل بیشتر بوده‌است. سلما لاگرلوف (برنده جایزه در سال ۱۹۰۹) اولین زنی بود که موفق به دریافت جایزه نوبل ادبیات شد. این جایزه در سال‌های (۱۹۰۴، ۱۹۱۷، ۱۹۶۶، ۱۹۷۴) تنها به دو نفر اهدا شده‌است. در سال‌های (۱۹۱۴، ۱۹۱۸، ۱۹۳۵، ۱۹۴۰–۱۹۴۳ و ۲۰۱۸) این جایزه به هیچ‌کس اهدا نشد. طبق اساسنامه بنیاد نوبل هرگاه هیچ‌یک از آثار مورد نظر اهمیت لازم را نداشتند، مبلغ جایزه باید برای سال آیندهٔ آن ذخیره شود. اگر در سال بعد نیز نتوانستند به اثری شایسته را بیابند مبلغ جایزه به بودجه محدود بنیاد نوبل اضافه می‌شود. در طول
به بودجه محدود بنیاد نوبل اضافه می‌شود. در طول جنگ‌های جهانی اول و دوم کمترین جایزه نوبل اهدا شد. جوانترین برندهٔ جایزه نوبل ادبیات رودیارد کیپلینگ (برندهٔ جایزه در سال ۱۹۰۷) است که در هنگام دریافت جایزه ۴۲ سال داشت. پیرترین دریافت‌کنندهٔ این جایزه نیز دوریس لسینگ (برندهٔ جایزه در سال ۲۰۰۷) است که در هنگام دریافت جایزه ۸۸ سال سن داشت. تنها کسی که پس از مرگش موفق به دریافت جایزه نوبل شده‌است اریک آکسل کارلفلدت است. طبق اساسنامهٔ بنیاد نوبل هیچ‌کس نمی‌تواند جایزه نوبل را پس از مرگش دریافت کند اما کارلفلدت پس
نوبل را پس از مرگش دریافت کند اما کارلفلدت پس از اعلام خبر برنده شدنش درگذشت. شش نفر از هفت برندهٔ سوئدی جایزهٔ نوبل ادبیات، سابقه عضویت در آکادمی سلطنتی سوئد را داشتند. فرانسه با دریافت ۱۶ جایزهٔ نوبل ادبیات بیشترین سهم را در نوبل ادبیات دارد. ایالات متحده آمریکا با ۱۲ و بریتانیا با ۱۱ جایزه بعد از فرانسه بیشترین برنده را دارند. ۳۰ برنده نوبل ادبیات دارای آثاری به زبان انگلیسی هستند. رابیندرانات تاگور، ساموئل بکت و جوزف برودسکی علاوه بر زبان انگلیسی به ترتیب آثارشان را به زبان بنگالی، زبان فرانسوی و زبان
آثارشان را به زبان بنگالی، زبان فرانسوی و زبان روسی منتشر می‌کردند. آثار منثور با ۷۶ جایزه بیشترین سهم را در میان ژانرها دارد. پس از نثر، شعر با ۳۳ جایزه، نمایشنامه با ۱۴ جایزه، فلسفه و تاریخ‌نویسی هر کدام با ۳ جایزه قرار دارند. در حالی که اکثر مردم فکر می‌کردند وینستون چرچیل برای نوبل صلح کاندیدا می‌شود او برنده جایزه نوبل ادبیات شد. او بیست و یک بار برای نوبل ادبیات و دو بار برای نوبل صلح کاندیدا شد بود. هفت برنده نوبل ادبیات توسط برندگان پیشین این جایزه کاندیدا شده بودند. ورنر فون هایدنشتام برنده نوبل
کاندیدا شده بودند. ورنر فون هایدنشتام برنده نوبل در سال ۱۹۱۶ با کاندیدا کردن سه برنده، کارل اشپیتلر در سال ۱۹۱۷ و ۱۹۱۹، آنری برگسون در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۱، فرانس امیل سیلانپا در سال ۱۹۳۴ رکورد دار است. هر چند آنری برگسون در سال ۱۹۲۷ و فرانس امیل سیلانپا در سال ۱۹۳۹ (سال‌هایی که توسط او هایدنشتام کاندیدا نشده بودند) موفق به اخذ جایزه شدند. ابوالقاسم اعتصام‌زاده در سال ۱۹۴۴ از ایران نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شده بود که موفق به دریافت آن نشد. بر پایهٔ کشور. ۱۲۱ برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات از سال ۱۹۰۱ تا
۱۲۱ برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۲۴، از کشورهای زیر بوده‌اند: یکی از جوایز با عنوان بدون تابعیت طبقه‌بندی شده‌است. (ایوان بونین، ۱۹۳۳) بر پایهٔ جنسیت. ۱۱۶ برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۱۹ را می‌توانید بر اساس تفکیک جنسیت ببینید: به خاطر اثر به خصوص. با اینکه جایزهٔ نوبل ادبیات به خاطر فعالیت نویسندگان طی عمرشان داده می‌شود، اما نه نفر تا به حال توانسته‌اند به خاطر اثر به خصوصی این جایزه را دریافت کنند: منابع. یادداشت‌ها. الف. اطلاعاتی که در ستون کشور ذکر شده‌است با توجه به
اطلاعاتی که در ستون کشور ذکر شده‌است با توجه به nobelprize.org، وبگاه رسمی بنیاد نوبل می‌باشد. این اطلاعات ممکن است لزوماً محل تولد یا محل اقامت فرد دریافت کنندهٔ جایزه را بازتاب نکند.
دریاچه‌شناسی یا آبگیرشناسی یا لیمنولوژی ، دانش مطالعه آب‌های داخلی است. آب‌های داخلی شامل انواع آبگیرها است ازجمله دریاچه، برکه، رودخانه، چشمه و تالاب و به‌طور کل هر گونه پهنه آبی به‌جز دریاها و اقیانوس‌ها. آبگیرشناسی به عنوان شاخه‌ای از علوم محیط زیست و بوم‌شناسی به شمار رفته و جنبه‌های زیستی، شیمیایی، فیزیکی و زمین‌شناختی بوم‌سازگان آبی اعم از شیرین یا شور، ساکن یا روان، طبیعی یا ساخته انسان را مطالعه می‌کند. دریاچه‌ها از نظر آبگیرشناسی. آبگیرشناسی دریاچه‌ها را بر مبنای شاخص غذایی طبقه‌بندی می‌کند.
جایزهٔ یادبود نوبل اقتصاد هر ساله توسط بانک مرکزی سوئد به محققان در زمینه اقتصاد اعطاء می‌شود. این جایزه در کنار دیگر جوایز نوبل قرار دارد که بنابر وصیت‌نامه آلفرد نوبل به مشارکت‌های برجسته در رشته‌های شیمی، فیزیک، ادبیات، صلح و فیزیولوژی یا پزشکی تعلق می‌گیرند. برخلاف سایر جوایز نوبل، جایزهٔ نوبل اقتصاد توسط بنیاد نوبل اعطا نمی‌شود و به همین خاطر جزء جوایز رسمی نوبل محسوب نمی‌شود. با این حال روند اعطای جایزه مشابه جوایزی است که بنیاد نوبل اعطا می‌کند و تحت نظارت این بنیاد انجام می‌شود. برندهٔ جایزه توسط یک
این بنیاد انجام می‌شود. برندهٔ جایزه توسط یک کمیته که متشکل از پنج عضو منتخب فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد هستند انتخاب می‌شود. جایزهٔ یادبود نوبل در اقتصاد در سال ۱۹۶۸ پایه‌گذاری شد و برای نخستین بار در سال ۱۹۶۹ به یان تینبرگن از هلند و راگنار فریش از نروژ اهداء شد. این جایزه در مراسمی سالانهٔ در استکهلم و در روز ۱۰ دسامبر، همزمان با سالمرگ آلفرد نوبل، به برندگان اهداء می‌شود. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزه‌ای نقدی است که در طول سال‌های مختلف مقدار آن متفاوت بوده‌است. در سال ۱۹۶۹، مقدار
مقدار آن متفاوت بوده‌است. در سال ۱۹۶۹، مقدار جایزه یان تینبرگن و راگنار فریش جمعاً ۳۷۵٬۰۰۰ کرون بود که ارزش آن در دسامبر ۲۰۰۷ برابر با ۲٬۸۷۱٬۰۴۱ کرون است.
گورِ سنگی یکی از انواع نگه‌دارنده‌های جسد است که معمولاً از جنس سنگ ساخته می‌شود و گاه در سطح بیرونی یا درونی آن تزئینات ویژه‌ای نیز حکّاکی می‌شود. فرهنگستان زبان برای این معنی واژه «تابوت‌دان» را استفاده کرده که با توجه به این‌که معمولا در این گورهای سنگی پیکر مرده قرار داده می‌شود و نه تابوت آن‌ها، این معنی درست نیست. گورهای سنگی بیشتر برای نگه‌داری پیکرهای افراد بسیار مهم به‌ویژه برای پاپ‌ها و فرعون‌ها ساخته و استفاده می‌شد. در مصر باستان، مومیایی‌های افراد مهم را با یک یا چند تابوت چوبی در گورهای سنگی
مهم را با یک یا چند تابوت چوبی در گورهای سنگی قرار می‌دادند. یکی از مهم‌ترین گورهای سنگی تاریخی، گور سنگی اسکندر است. گورهای سنگی باستانی در آغاز به صورت مکعب ساخته می‌شد، امّا بعدها شکلِ بدن انسان به آن‌ها داده شد.
قیس بن سعد بن عباده خَزرَجی از انصار صحابهٔ محمد پیامبر اسلام و فرزند سعد بن عباده رهبر و بزرگ قبیلهٔ خزرج بود. قیس در بسیاری از جنگ‌های دوران محمد بن عبدالله و علی بن ابی طالب و حسن بن علی شرکت داشت و از جمله در فتح مکه از فرماندهان سپاه اسلام به شمار می‌رفت. وی در دوران خلافت علی بن ابی‌طالب مدتی به حکومت مصر و سپس به حکومت آذربایجان منصوب شد. او در هر سه جنگ جمل، نهروان و صفین حضور داشت و در جریان درگیری حسن بن علی و معاویه بن ابی‌سفیان از فرماندهان سپاه حسن بن علی بود. قیس در سال ۳۸ هجری در جنگ نهروان
حسن بن علی بود. قیس در سال ۳۸ هجری در جنگ نهروان فرمانده صحابه سپاه علی بن ابی طالب که ۸۰۰ نفر از یاران و صحابه محمد پیامبر اسلام بود. قیس به سال ۶۰ (قمری) در هفتاد و سه سالگی درگذشت. هنگامی که پدرش به وی گفت پذیرفتن ولایت علی واجب بود، قیس گفت:«تو این سخن را از رسول خدا شنیدی و طلب خلافت کردی و اصحابت گفتند یک امیر از ما و یک امیر از شما؛ به خدا با تو سخن نخواهم گفت». درباره تاریخ مرگ و مکان دفن قیس اختلاف وجود دارد. تاریخ وفات او را در سال آخر خلافت معاویه، سال ۶۰ قمری و سال ۸۵ قمری ذکر کرده‌اند. در
سال ۶۰ قمری و سال ۸۵ قمری ذکر کرده‌اند. در استیعاب مکان دفن او مدینه و در اعلام زرکلی تفلیس یا سیمره ذکر شده است. بر اساس قول اخیر قیس از بیم معاویه در سال ۵۸ قمری به تفلیس یا در غاری از منطقه سیمره گریخته و در سال ۸۵ قمری در ولایت عبدالملک بن مروان درگذشته است. نوادگان قیس در عراق به القیسی معروف هستند.
دلفین‌های بینی‌بطری شناخته‌شده‌ترین عضو خانواده دلفین‌سانان و از گونه دلفین‌هایی است که به وفور در آکواریوم‌های دنیا جهت عملیات نمایشی به کار گرفته می‌شود. دلفین پوزه‌بطری معمولی بزرگ‌جثه‌ترین گونهٔ گروه دلفین‌های با پوزه نوک‌مانند است. آن‌ها در آب‌های معتدل و گرمسیری زمین زندگی می‌کنند و تنها در قطب‌ها دیده نمی‌شوند. همه دلفین‌های بینی‌بطری پیشتر با نام علمی ("T. truncatus") خوانده می‌شدند که به تازگی به دو گونه با نام‌های ("T. truncatus") و ("T. aduncus") تقسیم شده‌اند. با آنکه هر دو گونه در گذشته دلفین
تقسیم شده‌اند. با آنکه هر دو گونه در گذشته دلفین بینی‌بطری نامیده می‌شدند، پژوهشگران بسیاری برای این‌گونه نام دلفین بینی‌بطری معمولی را به کار می‌برند تا با دلفین بینی‌بطری گرمسیری اشتباه نشود. به دلیل تفاوت‌های ژنتیکی فراوان در میان اعضای این‌گونه، تعدادی از دانشمندان بر این باورند که در میان خود دلفین‌های بینی‌بطری معمولی نیز چندین زیرگونه وجود دارند. دلفین بینی‌بطری معمولی از دیدگاه پراکندگی در اکثر اقیانوس‌های جهان از جمله خلیج فارس وجود دارد، با وزنی در حدود ۲۵۰ تا ۶۰۰ کیلوگرم، طولی معادل ۲ تا ۴ متر،
حدود ۲۵۰ تا ۶۰۰ کیلوگرم، طولی معادل ۲ تا ۴ متر، و ردیف دندان‌هایی که در هر آرواره از ۲۲ تا ۲۶ دندان تشکیل شده است. تقریباً هر ۲ سال یک بار بچه‌دار می‌شود و دلفینی به طول ۱ متر و وزنی معادل ۳۷ کیلوگرم را به مدت ۱ سال با شیر مادر غذا می‌دهد و طول عمری معادل ۲۶ تا ۳۰ سال دارد.
دلفین‌های گوژپشت اعضای سرده گوژدلفین‌ها از دلفین‌های اقیانوسی هستند. مشخصه اصلی این دلفین‌ها خمیدگی‌ای آشکار و باله پشتی در امتداد خمیدگی‌شان است. آن‌ها در آب‌های نزدیک به کرانه در غرب آفریقا (گونه اطلسی) و در مناطق کرانه‌ای اقیانوس هند از آفریقای جنوبی تا استرالیا (گونه‌های هند-آرام) یافت می‌شوند. رده‌بندی. رده‌بندی دلفین‌های گوژپشت پیچیده و مورد بحث است. تاکنون تعداد پنج گونه از این دلفین پیشنهاد شده اند: تا میانه دهه ۲۰۰۰ میلادی، بیشتر پژوهشگران تنها دو گونه را قبول داشتند. با این حال دیل رایس در کتاب
گونه را قبول داشتند. با این حال دیل رایس در کتاب پراستناد خود سه گونه را شناسایی کرد و دلفین گوژپشت هند-آرام را به دو گونه هند و آرام جدا کرد. خط جغرافیایی جداکننده دو گونه نامبرده به نظر جزیره سوماترا در اندونزی می‌آید؛ با این حال آمیزش میان‌گونه‌ای بعید نیست. دلفین‌های گوژپشتی که در آب‌های چین زندگی می‌کنند با نام دلفین سفید چینی خوانده می‌شوند. توصیف ظاهری. دلفین گوژپشت در مناطق کرانه‌ای آفریقا و هند تا استرالیا زندگی می‌کند که مناطق زندگی بسته به گونه آن فرق می‌کند. این دلفین برآمدگی‌ای در جلوی باله
آن فرق می‌کند. این دلفین برآمدگی‌ای در جلوی باله پشتی دارد، همچنین کج‌شدگی‌ای در سوی شکم. باله پشتی تا حدی هلال‌گونه است. باله‌های کناری به گونه قابل ملاحظه‌ای کوچک اند و بخش جداکننده دو باله‌ی دم مشخص و آشکار است. در هر فک آرواره ۳۰ تا ۳۴ دندان مخروطی‌شکل وجود دارد. رنگ بدن بچه‌های تازه به دنیا آمده شیری و سفید تیره است، همانند رنگ نهنگ سفید بالغ. دلفین‌های بالغ اما دارای رنگی سفید متمایل به تیره از دم تا پوزه، پهلوهایی خاکستری تیره و شکم به رنگ خاکستری روشن سایه‌ای هستند. طول دلفین‌های گوژپشت بالغ میان
سایه‌ای هستند. طول دلفین‌های گوژپشت بالغ میان ۱٫۸۲ تا ۲٫۴۳ متر و وزنشان میان ۱۰۰ تا ۱۳۹ کیلوگرم است. تغذیه. غذای اصلی دلفین گوژپشت را ماهی کفال تشکیل می‌دهد. با این حال به دلیل آنکه خود این دلفین زیاد شناخته شده نیست، عادت‌های غذایی آن نیز مورد بررسی آنچنانی قرار نگرفته است.
شعر موج سوم یا شعر دههٔ شصت گونه‌ای از شعر نو فارسی است که اولین بار در دی‌ماه ۱۳۶۶ توسط "فرامرز سلیمانی" اعلام موجودیت کرد. پیش‌زمینه. در دوران در تلاطم‌های انقلاب ۱۳۵۷ ایران شعر شعاری و همچنین شعر ذهنگرای سال‌های قبل دیگر محلی از اعراب نداشتند؛ زیرا آن‌گونه شعارها در کوچه و خیابان‌ها جریان داشتند. به همین دلیل شاعران پس از انقلاب، که بعدها به شاعران دههٔ شصت شناخته شدند، به این فکر افتادند که راهی پیدا کنند تا بتوانند دوباره با مخاطب ارتباط پیدا کنند. تلاش‌هایی در این زمینه توسط "میرزاآقا عسگری"، "فرشته
در این زمینه توسط "میرزاآقا عسگری"، "فرشته ساری"، "سیدعلی صالحی"، "شمس لنگرودی"، "مسعود احمدی" و چند تن دیگر انجام شد. اعلام وجود. در دی‌ماه ۱۳۶۶ "فرامرز سلیمانی" طی مقالهٔ بحث‌برانگیز خود در دنیای سخن نوشت: «موج سومی در شعر امروز ایران به تلاطم درآمده‌است.» او در بیان تاریخچه و شناسنامهٔ این سبک یا شیوهٔ شعری موج اول را محصول "نیما" و شعر «افسانه» و کار شاگردانش می‌دانست و موج دوم را تجربه‌های تازهٔ دوران پرجنب‌وجوش دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ قلمداد می‌کرد. بنا بر این تعریف، «موج سوم» فرزند انقلاب و جنگ و تحولات
این تعریف، «موج سوم» فرزند انقلاب و جنگ و تحولات اخیر جامعهٔ ایران بود. از دید موج سومی‌ها، تحولات جامعه نسلی تازه و روحیه‌ای نو خلق کرده بود و شاعر این نسل، عصر جدید را در شعر خود منعکس می‌کرد. دیدگاه دیگران. منتقدین «موج سوم» معتقدند که مبدأ تاریخی و نقطهٔ آغاز زمانی به عنوان انگیزه و علت مادی حرکت این شیوهٔ جدید روشن و دقیق نیست. به بیان دیگر، موج سومی‌ها موج اول و دوم را در بستر تحولات شعری و تجربیات ادبی شاعران قرن اخیر (اول "نیما" و بعد شاعران دو دههٔ ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰) و نقطهٔ شروع خود را با ملاکی تاریخی
۱۳۴۰ و ۱۳۵۰) و نقطهٔ شروع خود را با ملاکی تاریخی و اجتماعی (انقلاب و جنگ) تعریف می‌کنند. به عبارت دیگر از آن‌جا که در برخورد با این سه موج، گاه تحول شعری و گاهی تحولات اجتماعی مبنای کار قرار می‌گیرد، این امر بحث موج سوم را مغشوش و از هم گسیخته می‌سازد. توضیحات مدافعین «موج سوم» در این مورد از آنچه که در بالا ذکر شد فراتر نمی‌رود. "فرامرز سلیمانی" در مصاحبه‌ای با فصل گرگان تکرار می‌کند که شعر موج سوم «شعر انقلاب است که از سال ۱۳۵۷ پاگرفته» و منحصر به دههٔ ۶۰ نیست. موج دوم را این‌بار در محدودهٔ زمانی مشخصی
نیست. موج دوم را این‌بار در محدودهٔ زمانی مشخصی یعنی از چندسالی قبل از دههٔ ۴۰ تا چندسالی به پایان دههٔ پنجاه در یک دورهٔ بیست‌وپنج‌سالهٔ «سمبولیسم» می‌خواند و آن‌گاه دو چهره برای شعر معاصر ترسیم می‌کند: «یکی شعری با لحن تند و صریح و آشکار و عصبی اجتماعی و سیاسی، و دیگری شعری که به لحظه‌های ناب با کلامی مجرد می‌پرداخت و تجربه‌های روزانه را کوشش داشت به شکل تجربه‌ای مانا درآورد.» بدین ترتیب او موجب سوم را این‌بار در بستر تحولات شعری و ادامهٔ تجربیات «شعر موج نو»، «شعر حجم» و «شعر ناب» قرار می‌دهد بدون
موج نو»، «شعر حجم» و «شعر ناب» قرار می‌دهد بدون این‌که حرف خود را دربارهٔ «منشأ وجودی» موج سوم و «دو رویداد تاریخی و اجتماعی ده سال اخیر - یعنی انقلاب و جنگ» پس بگیرد. خصوصیات شعری. تأثیر زبان شعری قبل از انقلاب. "منوچهر آتشی" در اواخر دههٔ ۳۰ با «آهنگ دیگر» در شعر معاصر به تجربه‌ای تازه دست می‌زند. او با کشف و شهود در طبیعت جنوبی و وحشی به نوعی خشونت غریزی در شعر دست می‌یابد. اما آنچه خشونت شعری "آتشی" را از عنصر خشونت آشفته و غیرمنسجم برخی از شاعران قبل و بعد از خودش (مثلاً از "نصرت رحمانی" یا "کیومرث
و بعد از خودش (مثلاً از "نصرت رحمانی" یا "کیومرث منشی‌زاده") متمایز می‌کند به‌جز حضور «جنوب»، لحن حماسی آن است. شعرهای "آتشی" در دهه‌های ۳۰ و ۴۰ و ۵۰ شعر کویر است و عناصر طبیعی این کویر حماسه و خشونت را با هم می‌آمی‌زند. گذشته از آن، عشق و امید و آرزو نیز خود را به این طبیعت جنوبی غرق می‌کند و احساس تنها در مثلث خشونت-حماسه-جنوب چهره نشان می‌دهد. اما عناصر شعری "آتشی" در شعر شاعران جوان و «شهری» موج سومی دقت و تشخص توصیف‌ها و تصویرپردازی‌های او را ندارد و از فضای روستایی-بومی کویر فاصله می‌گیرند. این امر
از فضای روستایی-بومی کویر فاصله می‌گیرند. این امر هنگام مقایسهٔ تم‌های مشترک و مشابه به‌روشنی به چشم می‌خورد. سوررئالیسمی که در شعر "احمدرضا احمدی" موج می‌زند از یک گیجی و آشفتگی گاه تعمدی برخوردار است. او سعی می‌کند تا در ورای یک «ضدفرم»، یک شکل ذهنی و برونی آشفته و چندپارهٔ دنیای احساسی تازه خلق کند. در نقد شعر او "رضا براهنی" نوشته بود: «شعر "احمدی" مثل آوازی است که بچه‌ای وحشت‌زده در کوچه‌ای تاریک سر داده‌است. کلمات او گاهی مفاهیمی شاد دارند ولی از لحن آواز می‌توان فهمید که بچه‌ای وحشت‌زده آن را
لحن آواز می‌توان فهمید که بچه‌ای وحشت‌زده آن را می‌خواند.» (طلا در مس، ص۶۱۸) بچه‌ای با احساسی دوگانه که حرف‌هایش را جویده و شتابان می‌زند. این «اسکیزوفرنی» حاکم بر شعر "احمدرضا احمدی" هرگز با تعمق نقد و بررسی نشده‌است. امروز بیش از بیست سال از شروع تجربه‌های او، در بعدی جهانی، منتقدین هنر بعد از دوران مدرن را با خصوصیتی به نام اسکیزوفرنی هنری متمایز می‌کنند. عنصر «اسکیزوفرنی» آن‌گونه که امروز اغلب منتقدین هنری غرب در نظر دارند بر اساس مطالعات "ژاک لکان" بنا شده‌است. برخلاف علم پزشکی امروز که بیماری
بنا شده‌است. برخلاف علم پزشکی امروز که بیماری اسکیزوفرنی را بیماری «اختلال فکر» می‌داند، "لکان" آن را بیماری زبان و «اختلال زبان» می‌شناسد که بخشی از تجربهٔ کسب توانایی ارتباط انسان‌هاست. "لکان" در تحلیل زبان‌شناسانهای از «تضاد اودیپوس» آن را نه در رقابت جنسی فرد با پدرش برای به دست آوردن توجه و عشق مادر، بلکه در مقابل حیطهٔ اقتدار پدر در حوزهٔ عملکرد زبانی می‌داند. بنابراین اسکیزوفرنی حاصل عدم توفیق نوزاد در حوزهٔ زبان و توانایی ارتباط است. (شاید بی‌دلیل نیست که در شعر "احمدرضا احمدی" نیز معمولاً مادر