payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مطلع شد و ارتشی علیه عبیدالله بن حُرّ فرستاد. این ارتش موفق شد او را از همراهانش جدا کند و او پس از غرق شدن اسبش، با قایق فرار کرد. او به زودی توسط برخی از روستاییان دستگیر و کشته شد. تقابل با عبدالملک بن مروان. در تابستان سال ۶۸۹، عبدالملک به سمت عراق حرکت کرد و در بطن حبیب، یک پست مرزی بین شام و عراق اردو زد. مصعب در باجمیرا نزدیک تکریت منتظر او بود، اما عبدالملک پس از دریافت خبر شورش الاشداق در دمشق، این کمپین را رها کرد. در سال ۶۹۰، دوباره برای جنگ آماده شدند و هر دو در موقعیت‌های قبلی خود اردو زدند.
شدند و هر دو در موقعیت‌های قبلی خود اردو زدند. اما این سال نیز هیچ نبردی صورت نگرفت و ورود زمستان آنها را مجبور به عقب‌نشینی کرد. با این حال، عبدالملک عوامل خود را به بصره فرستاد تا شورشی علیه مصعب برانگیزند. با وعده‌های پاداش، عوامل عبدالملک توانستند حمایت قابل توجهی جلب کنند و با نیروهای حامی زبیر در جایی به نام جفرا درگیر شدند. این نبرد چندین هفته به طول انجامید، اما ورود نیروهای کمکی که توسط مصعب فرستاده شده بود، نتیجه را به نفع او تغییر داد. با این حال، حامیان عبدالملک اجازه یافتند قبل از رسیدن مصعب
حامیان عبدالملک اجازه یافتند قبل از رسیدن مصعب عقب‌نشینی کنند. مصعب، پس از بازگشت به شهر، به شدت هر یک از وفاداران به امویان را مجازات کرد. او به آنها صد ضربه شلاق زد، دستور داد سر و ریش آنها را بتراشند، خانه‌هایشان را ویران کنند، آنها را به مدت سه روز در معرض آفتاب قرار دهند. مرگ. در سال ۶۹۱، عبدالملک دوباره به سمت عراق حرکت کرد و در مسکین، در عمق سرزمین عراق اردو زد. مصعب از کوفه خارج شد و در محل همیشگی‌اش در باجُمَیرا اردو زد. به دلیل شدت عمل مصعب در برخورد با حامیان مختار و عبدالملک، عراقی‌ها به‌طور
با حامیان مختار و عبدالملک، عراقی‌ها به‌طور کلی علیه او شورش کردند و نتوانست ارتش بزرگی جمع‌آوری کند. علاوه بر این، بسیاری از نیروهای او در بصره باقی مانده بودند تا از شهر در برابر خوارج دفاع کنند. عبدالملک به‌طور مخفیانه با فرماندهان مصعب تماس گرفت و بیشتر آن‌ها را با وعده‌های پول و حکومت فریب داد. ابراهیم بن اشتر، که او نیز توسط عبدالملک مورد تماس قرار گرفته بود، این موضوع را به مصعب گزارش داد و پیشنهاد کرد که فرماندهانی که با عبدالملک در ارتباط هستند، اعدام شوند. مصعب از ترس اینکه اعدام نجبای قبیله‌ای
شوند. مصعب از ترس اینکه اعدام نجبای قبیله‌ای تأثیرگذار ممکن است در صفوف او شورش ایجاد کند، به هشدار توجه نکرد و فرماندهان خود را در سمت‌هایشان نگه داشت. با مرگ ابن اشتر در اوایل نبرد، سرنوشت مصعب رقم خورد. بقیه فرماندهان او یا از جنگ امتناع کردند یا به عبدالملک پیوستند. مصعب از پسرش عیسی خواست که نبرد را ترک کرده و به مکه بازگردد، اما عیسی امتناع کرد و در حالی که در برابر چشمان مصعب می‌جنگید، کشته شد. با توجه به دوستی قدیمی‌اش با مصعب، عبدالملک به او عفو پیشنهاد کرد و وعده حکومت عراق را در صورت تسلیم و
پیشنهاد کرد و وعده حکومت عراق را در صورت تسلیم و بیعت داد. مصعب امتناع کرد و تقریباً به تنهایی به جنگ ادامه داد. او به شدت زخمی شد و توسط زعیدة بن قدامه الثقفی، یکی از پیروان مختار، کشته شد که فریاد زد: "انتقام مختار!". سر مصعب بریده شد و به عبدالملک ارائه گردید، که از مرگ او افسوس خورد. به گفتهٔ شرق‌شناس یولیوس ولهاوزن، او در زمان مرگ ۳۶ ساله بود، در حالی که به گفتهٔ تاریخ‌نگار قرون وسطی، خلیفة بن خیاط، او ۴۰ ساله بود. او در دیر الجثالیق دفن شد و بر روی قبرش مقبره‌ای ساخته شد که به یک مکان زیارتی تبدیل
قبرش مقبره‌ای ساخته شد که به یک مکان زیارتی تبدیل شد. شخصیت. مُصعب در منابع به عنوان فردی بسیار خوش‌چهره، سخاوتمند و شجاع توصیف شده است. به گفته لامنس، «[او] تنها در شجاعت و انفجارهای شدت در سرکوب، به برادر بزرگترش و خانواده زبیر شباهت داشت.» عبد الملک شجاعت مُصعب را ستایش کرد اما در مورد مهارت‌های جنگی او تردید داشت و گفت: «او هیچ دانشی از جنگ ندارد و به راحتی علاقه‌مند است.» به گفته تاریخ‌نگار مایکل فیشبین و تاریخ‌نگار قرون وسطی بلاذری، عنوان الجذّار (قصاب) که مُصعب به خود اطلاق می‌کرد، به عادت او در
که مُصعب به خود اطلاق می‌کرد، به عادت او در کشتن شترها برای پذیرایی از مهمانانش اشاره دارد. همچنین گزارش شده است که او به زنان علاقه‌مند بود. به گفته لامنس، برادر بزرگتر مُصعب، عبدالله، از مرگ او بی‌تفاوت بود و از عشق او به زنان، بی‌ادبی و رفتار او با رقبایش، مانند اعطای عناوین توهین‌آمیز، شکایت کرد. از سوی دیگر، روایت تاریخ‌نگار طبری (درگذشته ۹۲۳) و تفسیر فیشبین از آن، نشان می‌دهد که عبدالله به شدت از مرگ مُصعب ناراحت بود و به نوعی از افت خود به عنوان نتیجه این فقدان اشاره کرده است.
فیلبوس یکی از مکالمات افلاطون است. در این مکالمه رابطهٔ لذّت با خیر بررسی شده‌است. خلاصه مکالمه. فیلبوس معتقد است که «خوب» برای همهٔ جانداران عبارت از لذت و خوشی است؛ ولی سقراط می‌گوید «خوب» دانایی و تفکر و روشن‌بینی است. لذت یکی است یا کثیر؟ همچنین دانایی یکی است یا کثیر؟ لذت یکی است آنچه گوناگون است منشاء لذت است. لذا به نظر می‌رسد که لذت‌های گوناگونی وجود دارد. یکی از خویشتنداری لذت می‌برد و دیگری از هوی و هوس. افلاطون دو نمونه در بارهٔ واحد و کثیر نقل می‌کند. یکی صدا و اقسام آن و دیگری حرف و اقسام آن. و
یکی صدا و اقسام آن و دیگری حرف و اقسام آن. و این تمرین مقدماتی دیالکتیکی است. فرض کنیم کسی دائماً در بزرگترین لذت باشد؛ این لذت ارزشمند نیست چون اگر از هر دانایی بی‌بهره باشیم پس نخواهیم دانست که شادمان هستیم و چون از نیروی یادآوری بی‌بهره هستیم نخواهیم توانست یاد آوریم که شادمان بوده‌ایم یا چگونه برنامه‌ریزی کنیم که در آینده شاد باشیم. دانایی و دانش صرف نیز چنین است هیچکس خواهان زندگی‌ای که سراسر دانستن و فهم و یاد باشد، نیست. پس ترکیبی از آن دو خوب است. اما چه چیزی علت پیدایش زندگی مختلط است؟ لذت در
اما چه چیزی علت پیدایش زندگی مختلط است؟ لذت در مرتبهٔ چندم قرار دارد؟ از نظر سقراط در مرتبهٔ سوم قرار دارد. هر چیزی که در جهان است نتیجهٔ بهم آمیختن چهار نوع است: محدود، نامحدود، اندازه و علت. نامحدود با محدود، محدود می‌شود و اندازه به دست می‌آید. «نوع سوم به نوع واحدی می‌گوییم که از آمیزش آن دو بدست می‌آید و ماهیتش رسیدن به هستی است بر اثر راه یافتن اندازه که سبب محدودیت می‌گردد. این آمیزش بسته به علتی است. و علت دانایی است. لذت نامحدود است و دانایی علتی است که آن را محدود می‌کند و از این آمیزش است که
است که آن را محدود می‌کند و از این آمیزش است که خوشی به اندازه بدست می‌آید و برهم خوردن این اندازه رنج است. در کل جهان هم نامحدود بسیار است و هم محدود و علاوه بر آنها علتی بس والا در آن است که سالها و ماهها و فصول را منظم می‌سازد و پشت سر هم می‌آورد و بدین جهت حق این است که آن را دانایی و خرد بخوانیم. لذا زمام امور کل جهان بدست خرد است. خلاصه آنکه لذت نامحدود است خرد آن را حد می‌زند و محدود می‌کند وقتی نامحدود محدود شد، هستی یا شدن یا لذت یا تندرستی یا هماهنگی یا موزونی یا خوشی بدست می‌آید. در غیر این صورت
یا موزونی یا خوشی بدست می‌آید. در غیر این صورت رنج است. «وقتی که در بدن جانداری وضع و حال طبیعی که در نتیجهٔ آمیزش نامحدود با محدود پدید آمده‌است، دستخوش اختلال شود، این اختلال درد است و فعل و انفعالی که سبب می‌شود وضع و حال طبیعی به صورت نخستین باز گردد، لذت است.» و حالتی که روح در انتظار لذت است امید و شادمانی و حالتی که روح در انتظار درد است بیم و غمگینی است. «میل به یک حالت از راه بیاد داشتن پیدا می‌شود و بدین سان روشن گردید که میل و خواهش، و به‌طور کلی حکومت بر حیات، در مورد هر جانداری از مختصات روح
حکومت بر حیات، در مورد هر جانداری از مختصات روح است.» لذت‌های آمیخته به درد بعضی برای جسم است مثل بیماری خارش و بعضی مخصوص روح است مثل حسد. «هم تن در تنهایی و مستقل از روح، و هم روح در تنهایی و مستقل از تن، و هم هر دو با هم، از آن گونه لذت و درد آمیخته بهم، آکنده‌اند.» اما «لذات ناب و حقیقی، لذاتی هستند که موضوعشان رنگها و شکلهای زیباست، همچنین‌اند لذات ناشی از بوها و آوازها، و اینها چیزهایی هستند که دوری از آنها سبب درد نمی‌گردد؛ در حالی که به دست آوردن آنها آرامی و خرسندی و لذتی ناب و خالی از درد به ما
آرامی و خرسندی و لذتی ناب و خالی از درد به ما می‌بخشد» اندکی لذت ناب بهتر از لذت بزرگتر و بیشتری است که آمیخته‌است. «دیالکتیک هنری است که به هر یک از هنرها و دانشهایی که پیش‌تر نام بردم احاطه دارد، و من برآنم که هر کس اندک بهره‌ای از خرد دارد، دانشی را که موضوعش باشندهٔ راستین و هستی راستین است، یعنی چیزی که به اقتضای طبیعتش همواره همان می‌ماند، حقیقی‌ترین دانشها می‌شمارد.» و این دانش برتری دارد بر دانشی که دربارهٔ آنچه به وجود می‌آید و نابود می‌شود، سخن می‌گوید. «آیا در روح ما به راستی هنری وجود دارد که
«آیا در روح ما به راستی هنری وجود دارد که سبب می‌شود روح ما شیفتهٔ حقیقت باشد و برای رسیدن به حقیقت از هیچ کوششی سرباز نزند؟» چون نمی‌توانیم خوب را به یک صورت مجسم کنیم با سه شکل زیبایی و تناسب و حقیقت نمایان می‌سازیم و می‌گوییم حق این است که آن سه را مفهومی واحد تلقی کنیم.» خرد به این سه نزدیکتر است تا لذت. مقام اول از آن اندازه است؛ مقام دوم در خور اعتدال و زیبایی؛ و در مقام سوم خرد و روشن‌بینی؛ و در مقام چهارم متعلقات روح یعنی دانش و هنر و پندار درست؛ و در مقام پنجم لذت قرار دارد. لذت هیچ‌گاه نمی‌تواند
در مقام پنجم لذت قرار دارد. لذت هیچ‌گاه نمی‌تواند مقام نخست را بدست آورد «هر چند همهٔ گاوان و خران و دیگر جانوران هماواز گردند و خلاف این سخن را ادعا کنند و سر در پی لذت بگذارند»
جان گالزورثی رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس انگلیسی بود که در سال ۱۹۳۲ برنده جایزه نوبل ادبیات شد. زندگی. او در سال ۱۸۶۷ در کینگستون هیل انگلستان متولد شد.
سحرگاه، پگاه، سپیده‌دم یا شفق به فلق قبل از طلوع خورشید گفته می‌شود. طول مدت دوره گرگ و میش سپیده دم و طلوع خورشید به عرض جغرافیایی آن منطقه بستگی دارد و طول آن از چند دقیقه در مناطق استوایی به چند ساعت در مناطق قطبی تغییر می‌کند. سحر به آخر شب، نزدیک طلوع فجر و پیش از طلوع فجر نیز تعریف شده است. در ادیان. در اسلام، سحرگاه (اذان صبح) تا طلوع، زمان خواندن نماز اول روز و در ماه رمضان زمان پیش‌ازآغاز روزه است. سحر به آخر شب، نزدیک طلوع فجر و پیش از طلوع فجر نیز تعریف شده است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
جام جهانی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال یکی از تورنمنت‌هایی است که تحت نظر فیفا برگزار می‌شود. این رقابتها بین تیم‌های ملی زیر ۲۰ سال زنان است. در سال ۲۰۰۲ محدودیت سنی شرکت کنندگان زیر ۱۹ سال بود سال ۲۰۰۶ فیفا آن را به زیر ۲۰ سال تبدیل کرد. زمان برگزاری این بازی‌ها سالهای زوج می‌باشد.
هنر جنگ (هنر رزم) (به چینی: 兵法 / به انگلیسی: The Art of War) رساله‌ای چینی در حوزه نظامی است که توسط سون تزو در سده ششم پیش از میلاد در دوره ای میان بهار و پاییز نوشته شده‌است. نام این کتاب در چینی سونزی بینگفا (Sunzi bingfa) خوانده می‌شود و به معنی شیوه‌های جنگی یا روش‌های به‌کارگیری نیروهاست. این کتاب یک اثر تعیین‌ کننده در حوزه راهبرد و تاکتیک نظامی در زمان خودش بوده و هنوز هم یکی از متون اصلی به‌شمار می‌رود و همچنین یکی از قدیمی‌ترین و موفق‌ترین کتاب‌ها دربارهٔ راهبرد نظامی است که بر روی تفکر جنگی مشرق
دربارهٔ راهبرد نظامی است که بر روی تفکر جنگی مشرق زمین، تاکتیک‌های کسب و کار و… تأثیرگذار بوده است. سون تزو بر اهمیت تثبیت موقعیت در راهبرد تأکید کرده و نشان داد که این موقعیت تحت تأثیر دو چیز قرار دارد؛ یکی شرایط عینی و فیزیکی حاکم بر میدان و دیگری شرایط ذهنی و تفکرات بازیگران رقیب در میدان است. او عقیده داشت استراتژی یک برنامه مدون و از پیش تعیین شده نیست که بر روی کاغذ پیاده و طبق آن اجرا شود؛ بلکه باید بر اساس نیازها و شرایط متغیر حاکم بر صحنه نبرد، پاسخ‌های مناسب و سریع اتخاذ و اعمال نماید.
نبرد، پاسخ‌های مناسب و سریع اتخاذ و اعمال نماید. برنامه‌ریزی تنها در شرایط تحت کنترل قابل اجراست؛ در حالی که در محیطی شرایط همواره در حال تغییر است، برنامه‌های دو طرف در رقابت با هم تداخل کرده و شرایط غیر مترقبه پدید می‌آورند. نقل قول‌ها. سان تزو در این کتاب می‌گوید: اگر شما خود و دشمنان را بشناسید، از نتایح حاصله از صدها جنگ نباید هراسی داشته باشید، اگر شما خود را بشناسید و لیکن دشمن را نشناسید، برای هر پیروزی که بدست می‌آورید از رنج یک شکست نیز بی بهره نخواهید بود، اما اگر نه خود را می‌شناسید و نه دشمن
بود، اما اگر نه خود را می‌شناسید و نه دشمن را، در تمام جنگ‌ها شکست خواهید خورد. سون تزو، قدیمی‌ترین فرمانده نظامی چین. سون تزو، فیلسوف و نظریه‌پرداز جنگی چین در ۳۰۰۰ سال پیش بود. او برای اولین بار در جهان کتاب آموزه‌های جنگی را مدون کرد و به پادشاه عصر خودش تقدیم کرد. او تأثیری ماندگار بر ذهن بسیاری از مردان بزرگ چین بر جای گذاشته‌است. از میان ژنرال‌های معروفی که آثار او را مطالعه کرده‌اند، می‌توان به هان سین (۱۹۶ قبل از میلاد مسیح)، فنگ (سال ۳۴ بعد از میلاد مسیح) و لومنگ (۲۱۹) و یوفی (۱۰۴۱–۱۱۰۳) اشاره
مسیح) و لومنگ (۲۱۹) و یوفی (۱۰۴۱–۱۱۰۳) اشاره کرد. آن‌ها الهامات خود را مدیون سون تزو هستند. سو هسون مطالب زیادی راجع به موضوعات نظامی نوشته‌است. متن کوتاه او در یوهای نگهداری شده‌است. سون تزو می‌گوید: «در جنگ نمی‌توان با اطمینان انتظار پیروزی داشت و این با آنچه که دیگران به ما گفته‌اند متفاوت است.» وو چی نیز به سان تزو شباهت دارد هردوی آن‌ها دربارهٔ جنگ نوشته‌اند؛ اما وو چی کمتر به جنگ پرداخته‌است. او قوانین خود را با صراحت بیشتری بیان کرده‌است سخنان او ظریف ساده و عمیق و درعین‌حال عملی هستند و به آثار
ظریف ساده و عمیق و درعین‌حال عملی هستند و به آثار لونگ یویا چینگ و معاصران او بسیاری از مؤلفاتی که در رده‌های پایین‌تر از سون تزو قرار دارند، شبیه است. یک داستان از سون تزو یکی از معروف‌ترین داستان‌هایی که دربارهٔ سون تزو گفته می‌شود مربوط به پیش از استخدام او در ارتش است. در این داستان آمده که پادشاه هِلو، پادشاه وقت وو، برای آزمایش سان تزو از او خواست به ۳۶۰ نفر از صیغه‌های حرم سرایش آموزش نظامی بدهد. سان تزو این زنان را به دو دسته تقسیم کرد و دو زن مورد علاقهٔ پادشاه را به عنوان فرمانده هریک از گروه‌ها
علاقهٔ پادشاه را به عنوان فرمانده هریک از گروه‌ها تعیین کرد. ابتدا او به زنان دستور داد به راست بچرخند اما آنان خندیدند. سون تزو گفت که فرمانده مسئول این است که سربازان دستور را درست متوجه نشده‌اند. او دستور را تکرار کرد و زنان دوباره خندیدند. در این زمان سان تزو علی‌رغم میل باطنی پادشاه دستور اعدام دو زن مورد علاقهٔ پادشاه که به عنوان فرمانده انتخاب شده بودند را صادر کرد و توضیح داد زمانی که سربازان دستور فرمانده را فهمیده‌اند اما از آن اطاعت نمی‌کنند مسئولیت آن با خودشان است. وقتی این زنان کشته شدند، دو
آن با خودشان است. وقتی این زنان کشته شدند، دو زن دیگر به فرماندهی گذاشته شدند؛ اما این بار زنان به خوبی از دستورات پیروی کردند و پادشاه چنان تحت تأثیر قرار گرفت که وی سون تزو را فرمانده کل ارتش قرار داد. تغییرات. محققی کلاسیک و باستان‌شناس ادعا کرد که یکی از نوادگان سون تزو است. او ادعا کرد نسخه یا متن اصلی کتاب است؛ بنابراین به‌هیچ‌وجه نمی‌توان ادعا کرد که متن کتاب سون تزو کاملاً ناب و خالص است. نقل‌قول‌های ذکرشده توسط مؤلفان اولیه حاکی از آن است که سیزده فصل سوماچن که در مورد آن‌ها صحبت شده‌است،
سیزده فصل سوماچن که در مورد آن‌ها صحبت شده‌است، همان‌هایی هستند که امروز وجود دارند. سون هسینگ یین در مقدمهٔ کتاب خود می‌گوید: «در دورهٔ سلسله‌ی چن و هان، فرماندهان نظامی از هنر جنگ سان تزو بسیار استفاده می‌کردند؛ اما آن‌ها آن را به‌عنوان اثری اسرارآمیز تلقی می‌کردند و مایل نبودند تا این کتاب را به نفع نسل‌های بعد به یادگار بگذارند.» به‌هرحال وقتی ویراست جدید صورت گرفت، آن را سون هسین یین نامیدند. آن‌ها ویراست اصلی را به‌عنوان مبنا در نظر گرفتند و با مقایسه دقیق با نسخه‌های قدیمی‌تر و تفاسیر، موفق به احیای
دقیق با نسخه‌های قدیمی‌تر و تفاسیر، موفق به احیای تعداد زیادی از پیام‌ها شدند و یک نسخه تقریباً نزدیک به اثر اولیه سون تزو را حاصل کردند و بعدها به یک متن استاندارد تبدیل شد. فصول کتاب. این رساله سیزده فصل دارد که هر فصل آن به یک جنبه از موضوعات مطرح در میدان رزم می‌پردازد. ترجمه. این کتاب در قرنهای بعدی به ده‌ها زبان زنده دنیا ترجمه شد و برای سال‌های متوالی، مورد مراجعه ژنرال‌ها در سراسر جهان بود. نخستین بار در سال ۱۷۲۲ میلادی به زبان فرانسوی برگردان شد و این اولین باری بود که این کتاب به زبانی اروپایی
و این اولین باری بود که این کتاب به زبانی اروپایی ترجمه می‌شد. در اولین ترجمه نام Art Militarire des Chinois بر آن نهاده شد تا این که در گزینش نام بعدی آن (The Art of War) اثر گذاشت. در ایران، نخستین بار از زبان فرانسه توسط حسن حبیبی به فارسی ترجمه و توسط انتشارات قلم منتشر شد. این کتاب با نام هنر جنگ توسط مترجمان ابوذر مرادی و آرام آخوندی و… نیز منتشر شده‌است. استفاده‌ها. این کتاب یکی از خواستنی‌ترین مجموعه‌های جنگی در تاریخ است. در نزد چینیان باستان این کتاب شیفته کننده و یکی از مهم ترین‌ها در ادبیات
کتاب شیفته کننده و یکی از مهم ترین‌ها در ادبیات آنها بوده‌است. گفته می‌شود که مائو تسه دونگ و ژوزف استالین هر دو در هنگام جنگ این کتاب را می‌خواندند. هنر جنگ که در زمان خود بهترین کتاب استراتژی جنگی بوده، یکی از هفت کتاب استراتژی برتر چین قدیم است و در طول ۲۰۰۰ سال اخیر نیز یکی از بهترین کتاب‌های جنگی در آسیا بوده و تأثیر بسزایی در استراتژی‌های جنگی غرب و شرق داشته‌است. این کتاب همچنین در استراتژی‌های مدیریتی و کسب و کار نیز مورد استفاده قرار گرفته و در تجارت نوین استفاده زیادی برای تجار موفق داشته‌است.
تاج‌الدین مؤید ابن مظفر شیرازی (متوفی ۶۸۸ یا ۶۸۷ یا ۶۸۱ هجری قمری)، عالم، عارف و محدث. ابتدا نزد پدرش، سعدالدین محمد، درس خواند. عمویش، شمس‌الدین ابوالمفاخر و شمس‌الدین محمد بن صفی، ابوالخیر سیرافی و شهاب‌الدین فضل‌اللَّه تورپشتی و قاضی مجدالدین فالی و امام الدین بیضاوی از استادان او بودند. وی در فقه و حدیث از سرآمدان بود و در مسجد باغ نو وعظ می‌کرد. اتابک ابوبکر سعد بن زنگی از مریدان وی بود. او با یکی از دختران شیخ بیضاوی ازدواج کرد و هفت فرزندش همگی از علما بودند. کتاب‌شناسی. حدود شصت کتاب و رساله به
علما بودند. کتاب‌شناسی. حدود شصت کتاب و رساله به زبان‌های عرب و فارسی نوشت. از آثار وی: شعر شناسی. معنی و لفظ در شعر مظفر مظفّر به قول خودش، شاعری معنی گراست، زیرا می‌داند که دورهٔ الفاظ و توجه به آن‌ها سپری شده و اینک نوبت معنی است: آنچه برای مظفر اهمیت دارد بیان مافی ضمیر و افکار متنوع و مختلفی است که او را به خود مشغول می‌دارد و اگر چه معمولاً می‌کوشد تا حدّ معنی و لفظ را توأماً نگهدارد امّا آنجا که باید جانب یکی برا رها کند، مسلماً لفظ را وامی‌گذارد و معنی را انتخاب می‌کند. حوزه معانی شعری نیز در دیوان
را انتخاب می‌کند. حوزه معانی شعری نیز در دیوان او وسیع است و از هر دست معنایی در شعر او فراوان است: از عاشقانه‌ها و عارفانه‌ها گرفته تا مدح و قدح و رثا و پند و اندرز و بهاریه. و دیگر انواع معانی (که در مورد آن‌ها اشاراتی مفصل داشتیم) امّا نکتهٔ جالب در قالب‌های شعر او، آن است که مظفر را دلبستگی با غزل بیش از قالب‌های دیگر است و بدون آنکه در قالب غزل دگرگونی ایجاد کند، گاهی نیز می‌کوشد تا همانند دیگر معاصرانش، عزل را سیاسی کند و از آن در جهت بیان مقاصد اجتماعی خود سود برد. به علاوه، همانطور که در عزل زیر
خود سود برد. به علاوه، همانطور که در عزل زیر ملاحظه خواهید فرمود ابایی از آوردن الفاظ عوامانه و حتی مبتذل در این نوع خاص از غزل ندارد.
ماه عسل مراسمی است که در آن عروس و داماد تازه ازدواج کرده قبل از رفتن به خانه خودشان، مدتی را در قالب تعطیلات یا سفر با هم می‌گذرانند. هدف از ماه عسل، سازگاری و هماهنگی عروس و داماد با هم است و به یک ماه اول پس از ازدواج که زوج‌ها در ملایمت و خوشی هستند نیز، گفته می‌شود. تاریخچه. حدود چهار هزار سال پیش در بابل باستان رسمی بوده‌است که بر پایهٔ آن، پدر عروس برای داماد نوعی نوشیدنی شیرین که از عسل تهیه می‌شده می‌داده و از این رو به ماه نخست پس از ازدواج ماه عسل می‌گفتند. در کتاب سفر تثنیه ۲۴:۵ آمده‌است: «مردی
می‌گفتند. در کتاب سفر تثنیه ۲۴:۵ آمده‌است: «مردی که تازه ازدواج کرده‌است، نباید به خدمت سربازی برود یا وظایف دیگر اجتماعی به عهده او گذاشته شود. او باید برای مدّت یک سال معاف باشد تا در خانه بماند و همسرش را خوشحال کند.» در فرهنگ غرب، رسم مسافرت‌رفتنِ عروس و داماد پس از ازدواج، در اوایل سدهٔ ۱۹ میلادی در انگلستان باب شد، که خود برگرفته از رسم برگزیدگان هندی در شبه‌قارهٔ هند بوده‌است. ریشه‌شناسی. دیکشنری آکسفورد ریشه‌ای برای آن ذکر نکرده ولی مثال‌هایی دارد که به قرن ۱۶ میلادی برمیگردد. از نظر لغوی honey به
به قرن ۱۶ میلادی برمیگردد. از نظر لغوی honey به معنی شیرین و یا محبوب و moon به مهتاب و یا بیهوده وقت گذراندن گفته می‌شود. از این رو می‌توان ایام مسافرت قبل از زندگی مشترک را honeymoon یا نوعی بیهوده وقت گذراندن جذاب و محبوب نامید .
علی‌اصغر خدادوست (زادهٔ ۴ دی ۱۳۱۴ – درگذشته ۱۹ اسفند ۱۳۹۶) چشم‌پزشک ایرانی و استاد دانشگاه‌های آمریکا بود. وی از چشم‌پزشکان ایرانی معروف در عرصه بین‌المللی بود که در چندین بیمارستان معروف به عمل و پژوهش در مورد مشکلات قرنیه چشم می‌پرداخت.از وی به عنوان پدر چشم‌پزشکی و بنیان‌گذار پیوند قرنیه در ایران یاد می‌شود. تحصیلات. دبستان و دبیرستان را در شیراز پشت سر گذاشت و به عنوان آموزگار در دبستان داوری داراب مشغول به کار آموزگاری شد. در سال ۱۳۳۳ در آزمون ورودی دانشکده پزشکی شیراز شرکت کرد و با درجه ممتاز بین
دانشکده پزشکی شیراز شرکت کرد و با درجه ممتاز بین داوطلبان پذیرفته و در این دانشکده مشغول به تحصیل شد. دوره شش ساله پزشکی را با درجه ممتاز پشت سر گذاشت و پس از یک سال گذراندن دوره دستیاری چشم و گوش و حلق و بینی در بیمارستان نمازی دانشگاه شیراز در سال ۱۳۴۱ از طرف دولت برای گذراندن دوره تخصصی در ایالات متحده انتخاب شد. دانشگاه جانز هاپکینز. استاد خدادوست به عنوان نخستین و تنها دستیار خارجی در بخش چشم‌پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز در سال ۱۳۴۱ پذیرفته شد و دوران سه ساله دستیاری را به عنوان بهترین دستیار مرکز
سه ساله دستیاری را به عنوان بهترین دستیار مرکز چشم‌پزشکی ویلمر شناخته شد. وی در این دوران علاوه بر تحصیل در دانش‌های بالینی به‌طور فعال مشغول پژوهش در دانش‌های پایه بود و مقاله‌های بسیاری در مجله‌های گوناگون به چاپ رسانید. پس از پایان دوران، ایشان یک سال به عنوان مربی و یک سال به عنوان استادیار در بخش چشم‌پزشکی همان دانشگاه مشغول به کار شد و در سال ۱۳۴۷ علی‌رغم پیشنهاد و خواست دانشگاه جان هاپکینز عازم ایران شد و در بخش چشم‌پزشکی دانشگاه شیراز به عنوان استاد مشغول فعالیت شد. یک سال پس از ورودش به شیراز رئیس
مشغول فعالیت شد. یک سال پس از ورودش به شیراز رئیس بخش چشم‌پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز به شیراز آمد و یک قرارداد مبادله دستیار میان بخش‌های چشم‌پزشکی این دو دانشگاه امضا رسید. هر سال یک نفر از دستیاران بخش چشم‌پزشکی شیراز برای فراگیری تکمیل دانش‌های پایه به دانشگاه جانز هاپکینز اعزام می‌شد و هر سال چهار دستیار به‌طور متناوب از دانشگاه یاد شده برای فراگیری دانش‌های بالینی و تجربه عملی و تجربه در اعمال جراحی به شیراز می‌آمدند. این برنامه ۱۰ ساله از مؤثرترین برنامه‌ها برای بالا نگه داشتن سطح آموزش و پژوهش
برنامه‌ها برای بالا نگه داشتن سطح آموزش و پژوهش ودرمان در دانشگاه شیراز و خصوصاً بخش چشم بود. از سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۹ وی هر دو سال یک بار به عنوان استاد مدعو شش ماه را در بخش چشم دانشگاه جانز هاپکینز برای ادامه برنامه‌های پژوهشی گذراند و در این دوران چندین مرتبه به عنوان مدرس در کشورهای بسیاری از جمله چین، ترکیه سوریه، عمان، پرو، اکوادور و ایتالیا فراخوان شد. خدادوست در سال ۱۳۵۹ عازم آمریکا شد و به عنوان استاد در بخش چشم دانشگاه جانز هاپکینز مشغول به کار گردید. وی در سال ۱۳۶۱ به عنوان استاد و رئیس بخش چشم
وی در سال ۱۳۶۱ به عنوان استاد و رئیس بخش چشم دانشگاه سیسیل انتخاب شد و در سال ۱۳۷۱ مرکز چشم‌پزشکی کنتیکت در شهر نیوهیون را بنیان گذاشت و به عنوان سرپرست آن مشغول به کار شد. از سال ۱۳۵۹ ایشان به‌طور پیاپی سالی دو بار به ایران بازگشته و در فعالیت‌های بالینی و آموزشی در بیمارستانهای گوناگون تهران و شیراز شرکت کرده‌است. افتخارات. وی به‌طور متناوب توسط شخصیت‌های برجسته‌ای در چشم‌پزشکی آمریکا به عنوان بهترین جراح پیوند قرنیه در دنیا معرفی شده و شهرتش علاوه بر مقالات علمی متعدد و تحقیقات گسترده درزمینه‌های مختلف
علمی متعدد و تحقیقات گسترده درزمینه‌های مختلف و کیفیت درمان و تجربه در درمان جراحی، مدیون تحقیقات پایه‌ای بر ناراحتی‌های سطح قرنیه‌است، تا آنجا که در پیوندهای قرنیه روی مکانیسم دفع پیوند به افتخار او "Khodadoust line" نامگذاری شده‌است. برخی از افتخارات او: در تارنمای پاب‌مدسین، تعدادی از مقالات بین‌المللی وی چاپ گردیده‌است. فعالیت‌ها. ساخت بیمارستان. بیمارستان فوق تخصصی چشم دکتر خدادوست در شیراز و ساخت بیمارستان چشم‌پزشکی سرعین در استان اردبیل از فعالیت‌های او در ایران است. درگذشت. پروفسور خدادوست ساعت
او در ایران است. درگذشت. پروفسور خدادوست ساعت ۱:۴۸ بامداد روز شنبه ۱۹ اسفند سال ۱۳۹۶ (ساعت ۱۶:۱۸ روز ۹ مارس۲۰۱۸ به وقت محلی) بر اثر عارضهٔ قلبی در سن ۸۲ سالگی در بیمارستان نیویورک-پرسبیترین واقع در شهر نیویورک کشور ایالات متحده آمریکا درگذشت. منابع. بیمارستان چشم‌پزشکی شیراز دکتر خدادوست
طبس، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان سبزوار استان خراسان رضوی ایران. قدمت این روستا به دوهزار سال می‌رسد ولی با توجه به آنچه که از تاریخ طبس به صورت مستند موجود است قدمت آن به زمان سلطان سید مسعود خان - از نوادگان سجاد - یعنی ۳۵۰ سال پیش برمی گردد که در منطقه فعلی اسکان یافته‌است. این روستا دارای چهار محله: ده بالا، ده پایین، عباس آباد و زرفت می‌باشد. اولین مدرسه‌ی این روستا در سال ۱۳۱۸ تأسیس شد که تاکنون دایر می‌باشد. تلفن مغناطیسی روستا نیز اولین بار در سال ۱۳۳۶ راه اندازی شد و هم‌زمان با آن دفتر
در سال ۱۳۳۶ راه اندازی شد و هم‌زمان با آن دفتر پست وتلگراف هم در طبس دایر شد. روستای طبس به دلیل واقع شدن درمنطقه کوهستانی، به یک منطقه خوش آب و هوا و سرسبز با استعدادهای فراوان در زمینه باغداری، زراعت و گردشگری تبدیل شده‌است. وجود ۱۷ دهنه چشمه‌سار، ۱۵ رشته قنات، رودخانه‌ای به طول ۴ کیلومتر و ۴ حلقه چاه عمیق باعث شده‌است تا قریب به ۳۰۰ هکتار زمین درقسمت دشت و جلگه حصار روستا به صورت دیم و آبی زیر کشت قرار بگیرد. مسیر دسترسی به طبس. از جاده تهران - مشهد: تهرانی‌ها از مسیر سمنان و شاهرود و مشهدی‌ها از مسیر
از مسیر سمنان و شاهرود و مشهدی‌ها از مسیر نیشابور، به سبزوار می‌رسند. وارد سبزوار که شدید به بلوار دانشگاه در شمال شهر بروید و مسیر مستقیم را به طرف شمال ادامه دهید. تقریباً ۲۰ کیلومتر بعد از شهرک توحید شهر به روستای طبس سبزوار می‌رسید. از بجنورد: اگر از بجنورد به روستای طبس می‌آیید نیازی نیست که تا خود سبزوار بروید. به طرف اسفراین رفته، اسفراین را هم رد کنید. اندکی بعد از حکم آباد که خروجی «جوین» و «نقاب» را آنجا می‌بینید، خروجی طبس را در سمت چپ خود خواهید دید و از آن جا کمتر از ۳۰ کیلومتر راه تا روستای
دید و از آن جا کمتر از ۳۰ کیلومتر راه تا روستای طبس سبزوار خواهید داشت. وسایل نقلیه عمومی: به جز اتوبوس‌های مسیر تهران - سبزوار - مشهد (و گرفتن تاکسی دربست از سبزوار به طبس)، امکان استفاده از قطار را هم دارید. اگر در ایستگاه راه آهن نقاب پیاده شوید، می‌توانید تاکسی به مقصد روستای طبس سبزوار بگیرید. جمعیت. این روستا در دهستان قصبه شرقی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۹۳ نفر (۲۶۱ خانوار) بوده‌است.