payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بقعه شاه رکن الدین مربوط به سدهٔ ۱۲ ه‍.ق است و در دزفول، محله شاه رکن الدین ـمرکز محله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. منابع. __نمایه__ __بی‌فهرست__
گنبد چهارسوق مربوط به دوره صفوی است و در ساوه، خیابان سلمان ساوجی واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنا در تاریخ ۲۸ مرداد ۱۳۸۶ به مناسب روز جهانی صنایع دستی به عنوان موزه مردم‌شناسی شهرستان ساوه مورد بهره‌برداری قرار گرفت. در این موزه اشیایی همچون کتب خطی و دست‌نویس، انواع قفل‌های قدیمی، ظروف مسی و سفالی، سکه و اسناد خطی و سنگ قبرهایی مربوط به دوره قاجار به نمایش درآمده است.
کاروانسرای سنگی محمدآباد مربوط به دوره سلجوقی است و در شهرستان قم، بخش مرکزی، روستای محمدآباد واقع شده است. این کاروانسرا مساحتی چند هکتاری دارد و یکی از بزرگترین کاروانسراهای ایران است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۳۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این کاروانسرا در نزدیکی قلعه گلی محمدآباد یک قعله تاریخی که قدمتشان به بیش از دو هزار سال قبل یعنی دوره اشكاني بر می گردد. این دو اثر بزرگ از مهمترین آثار ملی ایران هستند.
کاروانسرای میاندشت مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار است و در شاهرود، شرق شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. کاروانسراهای میان‌دشت در دهکده میان‌دشت میامی در هفت فرسخی شرق میامی واقع است. در آنجا سه کاروانسرا وجود دارد که یکی از آنها کاروانسرای شاه عباسی و دو کاروانسرای دیگر را حسین‌خان نظام‌الدوله در دوره قاجاریه ساخته‌است. شیوه ساخت این کاروانسراها در کتاب مطلع الشمس به گونه مشروح و پردامنه بیان شده‌است. بر پایه نوشته نویسنده کتاب در سه
بیان شده‌است. بر پایه نوشته نویسنده کتاب در سه کاروانسرای میان‌دشت و بیرون آنها ۲۰٬۰۰۰ زائر می‌توانستند خانه نمایند. تاریخ بنای کاروانسرای میانی را ملک الشعرای صبوری پدر ملک الشعرای بهار به شعر آورده و بر سردر کاروانسرای نام برده نگاشته‌اند. ثبت در فهرست میراث جهانی. در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، کاروانسرای میاندشت به‌همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این
خانه پیرنیا (موزه مردم‌شناسی کویر) در نائین واقع است. این اثر تاریخی که مربوط به دوران صفوی است در کنار مسجد جامع نائین قرار گرفته‌است. خانه پیرنیا در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه بابا قلعه سی مربوط به سدهٔ ۶ و ۷ ه.ق است و در شهرستان خدابنده، روستای چقلوی سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۴۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.همزمان با ثبت این اثر در آثار ملی به دو آن حصارهایی کشیده شد و مورد توجه قرار گرفت. بعد از انقلاب به دلیل بی توجهی مس/ولین حصارهای آهنی این قلعه سرقت شده واین قلعه به حال خود رها شد و هم‌اکنون به کوهی تبدیل شده‌است ولی باز هم آثار گرانبهایی از نظر تاریخی و ملی را درون خود جای داده است که در سال‌های گذشته بسیاری از انسان‌های کم خرد
که در سال‌های گذشته بسیاری از انسان‌های کم خرد دست به حفاری برای سرقت اشیای گرانبهای این اثر زده اند
چهل‌ستون بهشهر یا باغ/کاخ شاه بهشهر مربوط به دورهٔ صفوی است و در بهشهر، خیابان شهید هاشمی‌نژاد، ساختمان شهرداری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۳۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. در این باغ از شیب زمین بهره‌گیری شده‌است. جنگل و کوه‌های پیرامون، آن را زیباتر کرده‌است. مشخصات. این باغ که به پارک‌ملت بهشهر نیز شهرت دارد با ابعاد ۱۷۰ متر عرض و۵۵۰ متر درازا، در سال ۱۰۲۱ق به دستور شاه عباس بزرگ طرح‌ریزی و طی چند سال احداث شده و محل بارعام و تشریفات شاه عباس بزرگ و پذیرایی مهمانان
بارعام و تشریفات شاه عباس بزرگ و پذیرایی مهمانان بوده‌است. این باغ دارای دو خیابان اصلی می‌باشد که محور طولی باغ با چشم‌اندازی به سوی شمال و دریا است، و در نقطه تقاطع آنها، استخر بزرگ باغ قرار دارد. شاه عباس بزرگ نیز در همین کاخ درگذشت.
تپه کهنه قلعه قجور مربوط به دوره ساسانیان - سدهٔ ۶ ه.ق است و در شهرستان بیجار، روستای قجور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۶۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تپه کهنه قلعه قجور یکی از آثار ملی ثبت شده ایران در بیجار است که قدمت آن مربوط به ساسانی ـ قرن ۶ ق می باشد و در تاریخ ۱۳۵۶/۰۷/۱۸ به شماره ثبت 1462 در مجموعه آثار تاریخی ایران ثبت شده است. نشانی این اثر ملی ثبت شده بیجار شهرستان بیجار، حاشیه جنوب غربی روستای قجور می باشد. استان کردستان دارای جاذبه های گردشگری، باستانی و
شتر گلو مربوط به دوره قاجار و خانه خاندان میرحسینی، رضوی نژاد ماهانی و رضوی نعمت‌اللهی است و در ماهان، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. در مرکز ساختمان شترگلو ماهان حوضخانه‌ای زیبا که با سقف بلند و گنبدی شکل و مقرنس کاری شده، قرار دارد. سازه شترگلو. شترگلو به نوعی سازه آبی سنتی گفته می‌شود که کار انتقال آب را از مکانی به مکان دیگر انجام می‌دهد، به نوعی که اگر در مسیر آب موانعی مانند جاده، رودخانه و… قرار گرفته باشد، به گونه‌ای که سطح
رودخانه و… قرار گرفته باشد، به گونه‌ای که سطح مانع از مسیر آب پایین‌تر باشد، می‌توان با احداث شترگلو به راحتی آب را منتقل نمود. عملکرد شترگلوها به عنوان سازه‌های آبی سنتی، به نوعی شبیه به عملکرد سیفون‌های معکوس به عنوان سازه‌های آبی امروزی می‌باشد. در گذشته برای اینکه امنیت باغ‌ها و خانه‌هایی که در مسیر آب قنات‌ها و چشمه‌ها قرار داشتند تأمین شود، ورودی و خروجی آب را به گونه‌ای طراحی می‌کردند که هیچ موجود زنده‌ای نتواند وارد شود. برای این منظور در زیر دیوار خانه، کانالی به شکل زاویه منفرجه می‌ساختند تا آب
خانه، کانالی به شکل زاویه منفرجه می‌ساختند تا آب از یک سمت با ارتفاع مناسبی پایین رفته و از سمت دیگر بنا به قاعده ظروف مرتبط بالا بیاید و از آنجا که شکل این کانال‌ها به گردن و گلوی شتر شباهت دارد به چنین سازه‌ای «شترگلو» می‌گفتند. معماری. عمارت شترگلو دو قسمت شاه‌نشین و اندرونی دارد. عمارت شاه‌نشین این مجموعه روبه‌روی «حرم شاه نعمت‌الله ولی» قرار گرفته‌است. بالای عمارت شاه‌نشین دو بادگیر مرتفع و یک کلاه فرنگی قرار گرفته و سقف داخلی آن نیز با یزدی‌بندی زیبایی تزئین شده‌است. عمارت شترگلو دارای چند حیاط است،
تزئین شده‌است. عمارت شترگلو دارای چند حیاط است، که حیاط شمالی انارستان و حیاط جنوبی نارنجستان بوده و یکی از موارد قابل توجه در این عمارت جریان دائمی آب درون بنا در سرتاسر عمارت بوده‌است. وجود درهای ارسی زیبا و حجره‌های تو در تو از دیگر موارد قابل توجه این بنای فاخر و تاریخی است. حوض‌خانه‌ای با سقف بلند و گنبدی شکل و مقرنس‌کاری شده در مرکز ساختمان شترگلو وجود دارد. در پیرامون این حوض‌خانه علاوه بر اتاق‌ها و رواق‌هایی که به‌وسیله گچ‌بری‌های زیبا آراسته شده‌اند، دهلیزهایی به منظور هدایت جریان هوا از دو بادگیر
دهلیزهایی به منظور هدایت جریان هوا از دو بادگیر قرینه و زیبا، پس از عبور از خنکای آبی که دایماً از یک فواره می‌جوشد و در حوض و پاشویه‌ها جاری می‌شود، به فضاهای اطرافی که به‌خاطر استراحت ساکنان خانه در روزهای گرم تابستان پیش‌بینی شده، جاسازی شده‌است. این دهلیزها یکی از هوشمندانه‌ترین جلوه‌های هنری و تدارکات خلاق مهندسان و معماران ایرانی را در مبارزه اندیشمندانه با گرمای تابستان پیرامون کویر در معرض دید مردم به نمایش گذاشته‌است. در ساخت این عمارت از آجرهای سفالی در پوشش سقف استفاده شده و دارای شیب‌بندی مناسب
در پوشش سقف استفاده شده و دارای شیب‌بندی مناسب و دقیق است که این امر باعث محفوظ ماندن ساختمان از نفوذ آب باران شده‌است. نگاره‌های با ارزش در گچ‌بری، مقرنس‌کاری، تارمی‌های آجری، سنگ‌فرش فضاهای داخلی حوض‌خانه، درهای چوبی زیبا همراه با شیشه‌های شبکه‌دار و رنگی، ستون‌ها و سرستون‌های زیبا که با گچ‌بری‌های هنرمندان آراسته شده‌اند، آجرکاری‌های زیبا در نمای بیرونی، نوع مصالح به کار رفته در مسیر آب، فضای پر درخت پیرامون ساختمان و غیره وجود دارد. شتر گلو(سیفون) از شتر گلو های سفالی در باغ های سنتی ایرانی برای انتقال
گلو های سفالی در باغ های سنتی ایرانی برای انتقال آب استفاده و به وسیله تنبوشه های سفالی ساخته می شده است. نمونه دیگری از این شتر گلو ها، کوشک صفوی باغ فین کاشان است. این شتر گلو و حوض آن به سرتاسر باغ و تنبوشه های سفالی و فواره های آن متصل است.
پل میر بهاءالدین مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان زنجان (شهر زنجان در ابتدای جاده بیجار)، روی رودخانه زنجان رود واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این پل توسط یکی از خیرین شهر زنجان به نام حاج میر بهاءالدین در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار احداث گردیده است.
تپه چغا مربوط به هزاره دوم قبل از میلاد است و در شهرستان بیجار، روستای دارغیاث واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
چهار سوق بزرگ بازار تهران مربوط به دوره زند - دوره قاجار است و در تهران، بازار چهل تن واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۴۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. از شمال به چهارراه بین الحرمین به پله شیرازیها و در نهایت به خیابان پانزده خرداد می‌رسد. از جنوب به بازار مسگرها و گذر لوطی صالح و در نهایت به خیابان مولوی می‌رسد. از شرق به کوچه آهنگران و بازار حضرتی و در نهایت به چهارراه مولوی می‌رسد. از غرب نیز به چهارسوق کوچک و بازار زید و بازار کفاشها و در نهایت به بازار سید ولی و خیابان
بازار کفاشها و در نهایت به بازار سید ولی و خیابان خیام می‌رسد. به چهارسوق بزرگ قلب یا نقطه مرکزی بازار هم گفته می‌شود.
خانه محتشم مربوط به دوره زند - دوره قاجار است و در شیراز، خیابان شاهپور سابق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۵۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. خانه تاریخی محتشم روبه‌روی بنای تاریخی دیوانخانه کریمخانی در خیابانی کنار ارگ کریمخانی در شیراز قرار دارد و از قدیمی‌ترین خانه‌ها در شیراز محسوب می‌شود. مدخل اصلی خانه در خیابان شاپور واقع است علاوه بر آن دو درب دیگر نیز در کوچه بن‌بست شمالی قرار دارد. این خانه از دو بخش تشکیل شده‌است. یک قسمت در شرق که مربوط به دوره قاجار است و بخشی که
قسمت در شرق که مربوط به دوره قاجار است و بخشی که قدیمی تر بوده و در غرب قرار گرفته و مربوط به دوران زندیه است. ساختمان اصلی آن در سمت غرب واقع شده‌است. سنگ ایوان حجاری شده و نقش‌های جالب و برجسته حیوانات وحشی و گل‌ها بر آن کنده شده‌است. پشت بام این قسمت که فقط منحصر به تالار اصلی می‌شود شیروانی است. ساختمان بخش غربی دو طبقه است که طبقه زیرین از حیاط به اندازه دو پله بالاتر است؛ و شامل یک ارسی با شاه‌نشین و گچبری است. سقف‌های چوبی با نقاشی رنگ و روغن است. در دو طرف شاه‌نشین دو اطاقک پستو مانند دیده می‌شود.
دو طرف شاه‌نشین دو اطاقک پستو مانند دیده می‌شود. برای رفتن به طبقه بالا دو راهرو در اطراف شاه‌نشین قرار دارد که در انتهای راهروها پله‌ها قرار گرفته‌است. در سمت راست و چپ این راهروها دو اتاق سه دری روی اتاق‌های سه دری پایین است؛ و دو اتاق موسوم به نمازخانه که دید به تالار اصلی دارد. اتاق‌های طبقه بالا همانند طبقه زیرین دارای تزئینات گچبری و سقف‌های چوبی نقاشی شده‌است. در نمای این ساختمان دو ستون سنگی به چشم می‌خورد که بین درک‌ها قرار گرفته‌است. جرزهای دارای تزئینات کاشی‌کاری است. در سمت شرق ساختمان که
تزئینات کاشی‌کاری است. در سمت شرق ساختمان که قاجاری است مشرف به خیابان است. این ساختمان دو طبقه و فاقد هنرهای تزئینی است. در سمت شمال جمعاً شش اتاق تو در تو است که راهروی ورودی آن از وسط است. در قسمت زیرین، زیرزمین است که جنبه انباری دارد. محور تقارن بنا به صورت شرقی و غربی است. در مقایسه این بنا با تعدادی از بناهای دوران زندیه وقاجاریه تشابه گره کاری‌های موجود در ارسی‌ها وپنجره با ارگ کریمخانی کاملأ مشهود است. ورودی ساختمان از طریق راهرویی به طول هفت متر با دیوارهای آجری امکان‌پذیر می‌شود. در کنار این
با دیوارهای آجری امکان‌پذیر می‌شود. در کنار این راهرو و در جوار ضلع شرقی تزئین کاشی هفت‌رنگ از زیبایی خاصی برخوردار است. در ضلع غربی نیز یک ایوان با دو ستون سنگی و سقف چوبی نقاشی شده خودنمایی می‌کند و ارسی‌هایی که به ایوان بازمی‌شوند مزین به تزئینات چوبی بسیار ظریف وآینه کاری هستند. این ایوان که به آن شاه‌نشین می‌گفته‌اند با گچ‌بری‌های زیبایی تزئین شده که نظر هر بینده‌ای را به خود جلب می‌کند و ضلع جنوبی بنا دیواری مزین به طاقنماست. حیاط مصفای این بنای تاریخی حالت یک باغ کوچک را دارد که در وسط آن دو حوض
حالت یک باغ کوچک را دارد که در وسط آن دو حوض سنگی ساخته‌اند، در وسط حوض که به صورت شرقی-غربی طراحی شده چند فواره سنگی وجود دارد. حجاری‌ها و نقوش برجسته گل و بوته و تصاویر حیوانات بر سنگ‌های ازاره که از جنس گندمک است، سقف‌های چوبی نقاشی شده با رنگ‌های زنده و نقوش ظریف ومتنوع ایوان‌ها و طاق‌های گچ بری شده، کاشیکاری، آینه کاری و گره چینی روی ارسی‌ها و درک‌های چوبی ازجمله تزئینات این بنای تاریخی هستند.
امامزاده سید مرتضی مربوط به دوره خلفای عباسی و زمان ولیعهدی امام رضاست ولی بنای اولیه آرامگاه مربوط به دوره قاجار است و در کاشمر، انتهای بلوار سیدمرتضی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مشخصات. این آرامگاه به بقعه سبز استان خراسان رضوی توسط اسماعیل تدینی ملقب شده است و در ۶۰ هکتار فضای سبز و چاه‌موتور مستقل که در یکی از زیباترین بوستان‌های جنگلی منطقه قرار گرفته است. ساختمان کنونی امامزاده به سبک معماری صفوی بر بلندای تپه‌ای بنا شده است و درب
معماری صفوی بر بلندای تپه‌ای بنا شده است و درب اصلی آرامگاه به صحن جنوبی باز می‌شود و ایوانی آینه‌کاری شده، گنبد بزرگ در وسط دو گلدسته بلند با کاشی‌هایی به رنگ لاجوردی رؤیت است. گلدسته‌ها و گنبد منقش به کاشی‌کاری معرق و درج اسماءالله و آینه‌کاری داخل آرامگاه و جاذبه‌های اطراف آن برای زائران و گردشگران خیره کنندست، طرح کامل آرامگاه که در حال اجراست، شامل کاربری‌های فرهنگی، اداری، خدماتی، گسترش زائرسراها، ۲ خودروگاه به مساحت ۵ هکتار، ۲ رستوران با ظرفیت پذیرایی از ۳ هزار نفر، شبیه‌خوانی، مهمانسرا، انتظامی،
از ۳ هزار نفر، شبیه‌خوانی، مهمانسرا، انتظامی، تجاری و فضای سبز هست و احداث انبار ظروف، حمام مجاور، وضوخانه مستقل خواهران و برادران و کفشداری‌های جداگانه از خدمات آن‌است.
اوسیج نامی است که به پیشوایان کیش دیویسنا داده شده‌است. در گات ها در یسنای ۴۴، بند ۲۰ (اشتود) از او یاد شده‌است و جز همین یک بار در هیچ‌جای دیگر اوستا از او نامی نیست و در گزارش پهلوی زند نیز همان واژه به کار رفته‌است. اوسیج با کرپن که آن هم نام گروهی از پیشوایان دیویسناست با کوی که نام دسته‌ای از فرمانگزاران و شهریاران دیویسناست، یکجا یاد گردیده است.
سوانزی شهری است در کشور ولز. جمعیت این شهر بر اساس آمار ۲۰۱۶ حدود ۲۴۶٬۴۶۶ نفر تخمین زده شده است.
اونیتاریانیسمعقیدهٔ دینی مبنی بر اینکه خدا در یک شخص متمرکز است نه در سه شخص چنانکه معتقدین به تثلیث می پندارند. این عقیده مقارن اصلاحات دینی توسط اشخاصی چون سروتوس و موکینوس شایع گشت. در انگلستان جان بیدل این مکتب را رواج داد و در آمریکا از سال ۱۷۸۵ میلادی گسترش یافت.
شاهزاده عبدالله فردي مرتاض بوده كه در زمان قاجاريه خانه اي در ورودي شهر قير ( از طرف خنج) ساخته بوده است و مردم براي گرفتن حاجت به او مراجعه مي كردند اما پس از مدتي كذب او مشخص شد و با رسيدن قشون دولتي از آنجا متواري مي شود. با توجه به اسم و آوازه رياضتش كم كم خانه گچي اش به قلعه شاهزاده عبداالله تغيير نام مي دهد و گردنه مجاور نيز به نام گردنه قلعه شاهزاده عبداالله معروف مي شود. بقایای قلعه گردنه شاهزاده عبدالله مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان قیروکارزین، بخش مرکزی، کیلومتری ۶ جاده قیر به خنج، گردنه
بخش مرکزی، کیلومتری ۶ جاده قیر به خنج، گردنه شاهزاده عبدالله، سمت راست جاده واقع شده و با شمارهٔ ثبت ۲۶۶۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. منابع. 2. مصاحبه با اهالي و مشاهدات عيني
بقایای قلعه قلات مربوط به دوره ساسانیان تا سده‌ها میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قیروکارزین، بخش مرکزی، دهستان مبارک‌آباد، ۲ کیلومتری شمال شرقی روستای قلات واقع شده و با شمارهٔ ثبت ۲۶۶۵۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.ارتفاع قلعه حدود 100متر می‌باشد که با وسعتی بالغ بر چهل هزار متر مربع بر بلندای دشت قلات قرارگرفته باز کردن منو اصلی ویکی‌پدیا جستجو نمایش اعلان‌های من بقایای قلعه قلات به زبان‌های دیگر مطالعه کنید پی‌گیری این صفحه ویرایش بقایای قلعه قلات مربوط به دوره
این صفحه ویرایش بقایای قلعه قلات مربوط به دوره ساسانیان تا سده‌ها میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قیروکارزین، بخش مرکزی، دهستان مبارک‌آباد، ۲ کیلومتری شمال شرقی روستای قلات واقع شده و با شمارهٔ ثبت ۲۶۶۵۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.ارتفاع قلعه حدود 100متر می‌باشد که با وسعتی بالغ بر چهل هزار متر مربع بر بلندای دشت قلات قرارگرفته‌است.[۱] بقایای قلعه قلات نام بقایای قلعه قلات کشور ایران استان استان فارس شهرستان شهرستان قیروکارزین اطلاعات اثر کاربری قلعه دیرینگی دوره
قیروکارزین اطلاعات اثر کاربری قلعه دیرینگی دوره ساسانیان دورهٔ ساخت اثر دوره ساسانیان اطلاعات ثبتی شمارهٔ ثبت ۲۶۶۵۸ تاریخ ثبت ملی ۲۲ مرداد ۱۳۸۴ جستارهای وابسته منابع بحث آخرین ویرایش همین الآن توسط Baran9693 انجام شده‌است. صفحه‌های مرتبط ساختمان کفش ملی دروازه درب کوشک اصفهان مدرسه سلطانی (کاشان) ویکی‌پدیا محتوا تحت CC BY-SA 3.0 در دسترس است مگر خلافش ذکر شده باشد. حریم شخصیرایانه بستن پیش‌نمایشبقایای قلعه قلات Publish این ویرایش نمی‌تواند ذخیره شود به این دلیل که ما خطایی را شناسایی کرده‌ایم. بیشتر
این دلیل که ما خطایی را شناسایی کرده‌ایم. بیشتر بخوانید بقایای قلعه قلات نام بقایای قلعه قلات کشور ایران استان استان فارس شهرستان شهرستان قیروکارزین اطلاعات اثر کاربری قلعه دیرینگی دوره ساسانیان دورهٔ ساخت اثر دوره ساسانیان اطلاعات ثبتی شمارهٔ ثبت ۲۶۶۵۸ تاریخ ثبت ملی ۲۲ مرداد ۱۳۸۴ بقایای قلعه قلات مربوط به دوره ساسانیان تا سده‌ها میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قیروکارزین، بخش مرکزی، دهستان مبارک‌آباد، ۲ کیلومتری شمال شرقی روستای قلات واقع شده و با شمارهٔ ثبت ۲۶۶۵۸ به‌عنوان یکی از آثار
شده و با شمارهٔ ثبت ۲۶۶۵۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.ارتفاع قلعه حدود 100متر می‌باشد که با وسعتی بالغ بر چهل هزار متر مربع بر بلندای دشت قلات قرارگرفته‌است.بر روی سطح قلعه چهار چاه با عمق های متفاوت ودهانه‌هایی با قطر شش متر قرار دارد که یکی از چاه ها با ارتفاع بیش از صدمتردر گذشته بخاطر نا امنی‌های آن زمان برای تأمین آب موردنیاز خود از آن طریق از آب رودخانه که درپایین قلعه قرارگرفته‌استفاده می‌کردند.قرارگرفتن رودخانه خروشان ودائمی قره آغاج در پایین قلعه بر زیبایی آن افزوده است.در
قره آغاج در پایین قلعه بر زیبایی آن افزوده است.در اسفند ماه وماه‌های فصل بهار بخاطر سرسبزی و همچنین وجود زمین‌های کشاورزی روستای قلات زیبایی این قلعه دوچندان می‌شود.دورتا دور قلعه دیواری با پهنای یک متر وجود داشته که به وسیله نگهبانان از قلعه مراقبت میشده‌است اینطور که مشخص است تمام دیواره های دور قلعه در جنگ اعراب و ساسانیان مورد تخریب کامل قرار گرفت شد و سنگ های دیوار در اطراف قلعه به خوبی بیانگر این حقیقت تلخ است ... در بالای قلعه تمامی مناطق قیروکارزین با زیبایی بخصوصی قابل مشاهده است که چشم هر بیننده
با زیبایی بخصوصی قابل مشاهده است که چشم هر بیننده ای را برای ساعت ها به منظره بی نظیرش جلب میکند درضلع شمالی قلعه مکانی معروف به شاه‌نشین قرار دارد که همانطورکه معلوم است محل نشستن شاه ونظاره کردن دشت اطراف و رودخانه بوده که زیبایی خاصی دارد...بر روی قلعه آثار برجای مانده از استبل‌ها واستخرها ومنازل مسکونی بسیار زیبایی وجود دارد ...در اطراف قلعه توسط کشاورزان روستای قلات کوزه‌ جوغن و ظروف های سنگی پیدا شده که داخل آن گل‌ و گیاه و وسایل آن زمان نیز دیده شده است سکه های طلا نقره مس و انگشترهایی که نشان دهنده
سکه های طلا نقره مس و انگشترهایی که نشان دهنده ی قوم های متعدد بعد از ساسانیان است در پایین قلعه، قلعه ای سنگی به ارتفاع ۲۰متر و‌با وسعتی ۲۰هزار مترمربع که در دل خود برای باستانشناسان نگفته های زیادی دارد با وجود علائم های زیادی که نسل گذشته بر روی تخت سنگ های سخت و محکم که توسط مهندسین آنان زمان انتخاب شده تا گذر زمان نتواند هیچ آسیبی به علائم برساند این میراث را برای نسل امروز بر جای گذاشته است این علائم از رازهای دفینه یابی قبور آداب و رسوم مردمان خود سخن میگوید این علائم و قدمت منطقه نظر کاوشگران
سخن میگوید این علائم و قدمت منطقه نظر کاوشگران غیرقانونی زیادی رو به خود جلب کرده که منجر به تخریب مقدار قابل توجهی از علائم و اطراف علائم شده است ... در پایین قلعه ظلع غربی 500متری قلعه در مسیر رودخانه بقایای پل عظیمی بنا شده است که دو طرف روخانه را به هم وصل کرده است 5پایه ی عظیم ساخته شده از سنگو ساروج بسیار محکم با ارتفاع 4متر و وسعت 20متر مربع در مسیر رودخانه که گذر زمان و سیل های سنگین چندان آسیبی به پایه های پل نرسانده هنوز هم سالم و استوار است طبق تحقیقات به عمل آمده از ریش سفیدان محل و عکس های
تحقیقات به عمل آمده از ریش سفیدان محل و عکس های ماهواره ای در دهه 40 پل نسبتا سالم و پایه های پل به همدیگر وصل بوده و در پایه ی وسطی پل اتاقکی که گویا برای بازرسی افراد غیربومی برای اجازه به شهر بنا شده سالم بوده است گفتنی است که قدمت این پل عظیم بیش از 1500سال میباشد... در اطراف و چندصدمتری قلعه سازه های سنگی و خشتی زیادی سراز خاک در آورده تا مطالب مهم در خصوص قدمت عظمت شهر و سبک زندگی نسل گذشته ی ما را بخوبی بیان کند... در ایام تعطیلات گردشگران زیادی به این مکان تفریحی می آیند که مورد استقبال اهالی
به این مکان تفریحی می آیند که مورد استقبال اهالی روستاهای اطراف نیز قرار گرفته‌است...درکنار همه این‌ها متأسفانه اطلاعات دقیق تری از نحوه زندگی مردم آن دوران در دست نیست وهمت مسئولین ومورخین وعلاقه مندان میطلبد که تحقیق گسترده ای صورت پذیرد... متاسفانه این مکان مورد بی مهری سازمان میراث فرهنگی قرار گرفته است و این امر باعث شده است تا کاوشگران غیرقانونی به خود اجازه کندوکاوهای شبانه را بدهند((مطالب توسط محمد جعفری فرهنگی ساکن روستای قلات گردآوری شده و درتاریخ ۹۸/۱/۲۴مطالب قابل توجهی توسط امین اکبری باستان
۹۸/۱/۲۴مطالب قابل توجهی توسط امین اکبری باستان شناس وعلاقمند تاریخ ساکن روستای قلات اضافه و اصلاح شده‌است.)..«سازمان میراث فرهنگی و صنایع‌دستی و گردشگری». سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران. بازبینی‌شده در ۱۹/۵/۲۰۱۱.&lt;/ref&gt;
حمام کوشک قاضی مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان فسا، بخش مرکزی، دهستان کوشک قاضی، روستای کوشک قاضی واقع شده و با شمارهٔ ثبت ۲۶۶۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. حمام کوشک قاضی یکی از بناهای تاریخی روستای کوشک قاضی می‌باشد که در ۳ کیلومتر شهر فسا قرار دارد. این حمام یکی از قدیمی‌ترین بناهای کوشکقاضی می‌باشد که تاریخ ساخت آن به دوره قاجار برمی‌گردد. حمام کوشک قاضی دارای یک رختکن، یک صحن و چند نمره می‌باشد که در حال حاضر بی استفاده و متروکه مانده‌است. در اطراف این حمام در گذشته چندین
مانده‌است. در اطراف این حمام در گذشته چندین مهمانسرای زیبا و باستانی، یک میدان نسبتاً بزرگ، یک باغ کهن و یک اسطبل دوطبقه وجود داشته که محل نگهداری اسبان خوانین بوده‌است. در حال حاضر تنها حمام و میدان جلوی آن باقی مانده‌اند. بقیه بناها و باغچه اطراف حمام متأسفانه بر اثر مرور زمان و کوچ صاحبان اولیه و عدم توجه سازمان میراث فرهنگی از بین رفته‌اند. از سه باب حمام که در گذشته درکوشک قاضی وجود داشته تنها این حمام باقی مانده‌است که در سازمان میراث فرهنگی ثبت شده و شماره ثبت آن ۲۶۶۵۵ می‌باشد. تاریخ ساخت حمام
شده و شماره ثبت آن ۲۶۶۵۵ می‌باشد. تاریخ ساخت حمام به‌درستی معلوم نیست ولی روایت شده که مالک اصلی این حمام شخصی بنام غلامرضا خان رضایی بوده‌است.
پل آباره دشتو مربوط به سده‌ها متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان لارستان، بخش مرکزی، دهستان حومه، روستای هرمود مهرخویی واقع شده و با شمارهٔ ثبت ۲۶۶۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
گنبد آتشکدهٔ فراشبند مربوط به دورهٔ اشکانیان - دورهٔ ساسانیان است و در فراشبند، کیلومترِ ۱۲ جادهٔ فراشبند به کازرون واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. ویژگی های بنا. این بنا با استفاده از مصالح سنگ و ملات گچ نیمکوب که از معادن همین منطقه استخراج شده اند با کاربری آتشکده با چهار پایه ستون، چهار طاق و یک گنبد (که توسط ایرانیان به عنوان پوشش مدور سقف در دهانه‌های بزرگ و جاهایی که سقف تیر پوش امکان اجرا نداشته ابداع شده) بنا شده و به دلیل وجود چهار
نداشته ابداع شده) بنا شده و به دلیل وجود چهار طاق به این نام نیز شهرت یافته است.
آثار باستانی کوه خواجه (کوه رستم) مربوط به دورۀ اشکانیان - ساسانیان است در دهستان کوه خواجه در بخش تیمورآباد شهرستان هامون، در ۳ کیلومتری روستای ده لطف‌الله و بر روی کوه خواجه جزیره‌ای در دریاچه هامون جای گرفته‌است و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ۵۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
نام شهر «هرمزد اردشیر» به شکل کوتاه شده ی هرمز اردشیر رایج شده است. خرابه‌های شهر «هرمزد اردشیر» مربوط به دوره ساسانیان است و در محدودهٔ کنونی اهواز واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این منطقه که در دوران ساسانیان رونق فراوانی داشته‌است، امروزه جز تلی از خاک چیزی از آن باقی نمانده است. این شهر که پایه‌ها و ستون‌های شهر جدید اهواز روی شانه‌های آن بنا شده‌است و پیشینه پرشکوه تمدنی این منطقه محسوب می‌شود، به گواه اسناد و مدارک دست کم تا ۶۰ یا ۷۰ سال
به گواه اسناد و مدارک دست کم تا ۶۰ یا ۷۰ سال پیش بقایا و آثار واضح آن برای همه قابل مشاهده بود و از همین رو در سال ۱۳۱۰ به ثبت ملی رسید. در سال ۱۳۱۰ باستانشناسان هنگام بررسی اهواز به محلی به عنوان شهر «هرمزد اردشیر» اشاره کردند و آن را به ثبت رساندند. اردشیر بابکان، مؤسس سلسله ساسانی به بنای شهرهای جدید و تجدید بنای شهرها اهمیت می‌داد و در این دوران پایه شهرها و نهادهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، بازرگانی و اداری بسیار بنا گذاشته شد و ازجمله این شهرها شهر «هرمزد اردشیر» بود. «هرمزد اردشیر» یعنی شهری که مورد
اردشیر» بود. «هرمزد اردشیر» یعنی شهری که مورد توجه و عنایتشاه و خداست که بعدها این نام کوتاهتر شد و به صورت هرمشیر درآمد و به دو بخش محل سکونت بزرگان و دانشمندان و بخش سکونت بازرگانان و پیشه وران تقسیم شد. پس از حمله اعراب به ایران قسمت سکونت بزرگان این شهر (غرب اهواز) نابود شد و بخش باقی‌مانده، که بازار هوزی ها (هوجستان واجار) نام داشت را به شکل عربی ترجمه و شهر را به این ترجمه ی عربی نامیدند، یعنی «سوق الاهواز». پرونده شهر «هرمزد اردشیر» در تاریخ ۲۴ شهریور ماه ۱۳۱۰، توسط آندره گدار به شورای ثبت آثار
ماه ۱۳۱۰، توسط آندره گدار به شورای ثبت آثار تاریخی و ملی کشور ارائه شد. در این پرونده، نشانی جغرافیایی این شهر، محدوده شهر کنونی اهواز عنوان شد و عکس‌های هوایی که از سال ۱۳۲۵ در سازمان زمین‌شناسی موجود است، و همچنین سفرنامه کنت هافتوس و مادام دیون فوا، از دیگر دلایل وجود این شهر در محدوده مورد ادعا می‌باشد. ریچارد فرای در این مورد می‌نویسد:«"خوزستان استانی ثروتمند و کم ارتفاع بود که دست کم به هفت کوره تقسیم می‌شد؛ بزرگ‌ترین جزو آن، هرمزد اردشیر یا هرمزدشهر بود که عرب‌ها بدان سوق‌الاهواز می‌گفتند"».شهر