payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خالد بن سنان عرب از طایفه بنی عبسی و از جانب خداوند برای هدایت قومش فرستاده می‌شود؛ و مابین پیامبری عیسی و محمد بوده و قبر او در ناحیه جرجان (جرجان زمین) در قله کوهی می‌باشد. عین متن روح البیان چنین است: «علی قلة جبل فی ناحیه جرجان». حمدالله مستوفی، نویسندهٔ تاریخ گزیده آورده است: خالد بن سنان العبسی معاصر انوشیروان عادل بوده و به دین مسیح دعوت می‌کرد و در زمین بنی غطغان، در آن زمان آنجا آتشی از زمین درآمده بود، هر کس از نزدیکی آن عبور می‌کرد می‌سوخت. بعضی از اعراب آن آتش را به خدایی می‌پرستیدند. خالد
از اعراب آن آتش را به خدایی می‌پرستیدند. خالد ستایش آن را منع کرد و ایشان را به دین عیسی خواند. به او گفتند: تو آن آتش را دفع کن تا ما دین عیسی را قبول کنیم. آتش آهنگ ایشان کرد. خالد دره (داس) ای داشت، بر آن آتش می‌زد. رفیقان را گفت تا نعلین بر آن می‌زدند، بعد از ضرب بسیار آتش بگریخت و به چاهی فرورفت. خالد از عقب آتش به چاه فرورفت. بعد از زمانی بیرون آمد، جامه‌ها از عرق تر شده، اما نسوخته بود؛ و دیگر آن آتش کس ندید. خالد هر وقت که خواستی باران ببارد، سر به جیب فرو بردی و تا سر بر نیاوردی، باز نیستاد. به
جیب فرو بردی و تا سر بر نیاوردی، باز نیستاد. به وقت وفات وصیت کرد که مرا بر فلان پشته دفن کنید و بعد از سه روز که شتر دم بریده بر سر گور آید، مرا از گور برآرید تا شما را هر چه تا قیامت خواهد بود حکایت کنم. چون وفات کرد قومش خواستند وصیت او به جای آوردن، نزدیکان او مانع شدند و گفتند این ننگ بر خود نپسندیم که مرده ما را از گور برآورند. حاج عبدالجلیل آخوند جعفربای از علمای ترکمن صحرا و گنبد کاووس در جزوه‌ای تحت عنوان «فضیلت‌نامه خالد نبی» که به زبان ترکمنی نوشته می‌گویند: «خالد نبی که مردم مسلمان ترکمن نسل
می‌گویند: «خالد نبی که مردم مسلمان ترکمن نسل اندر نسل به زیارت بقعه ایشان مبادرت کرده‌اند، به شهادت کتب تاریخی، تفاسیر و به خصوص نوشته‌های ابن شهاب یکی از پیامبران الهی بوده است. به اعتقاد مردم مسلمان ترکمن، خالدنبی در بلندترین نقطه کوهی در شرق به خاک سپرده شده و شعرا در اشعارشان از ایشان یاد کرده‌اند» ملا مسکین قلیچ شاعر ترکمن (۱۲۲۶ – ۱۲۸۳ ه‍.ش) در یکی از اشعارش می‌گوید: «بلند نیره خالد بن تیاندور» یعنی بر فرازش خالد نبی آرامیده است. در پایان قابل ذکر است که ترکمنان ساکن ترکمن صحرا و گنبدکاووس عمده‌ترین
که ترکمنان ساکن ترکمن صحرا و گنبدکاووس عمده‌ترین زائران زیارتگاه خالد نبی بوده و کرامات و معجزات بسیاری را به خالد نبی نسبت می‌دهند و در این باره داستان‌ها دارند. پیشینهٔ پژوهش در بارهٔ گورستان. مجموعه تاریخی–فرهنگی خالد نبیف به‌علت کوهستانی بودن و دشواری مسیر دسترسی و دوری راه کمتر مورد بررسی و پژوهش قرار گرفته است. ظاهراً برای نخستین بار در کتاب «یک مسافرت زمستانی از استانبول به تهران» اثر جیمز بیلی فریزر از آن گفتگو می‌شود. این کتاب در سال ۱۸۳۸ چاپ شده است. فریزر در جریان شرح مراسم خاکسپاری ترکمنان به
است. فریزر در جریان شرح مراسم خاکسپاری ترکمنان به قبرستان قدیمی گوکلان که بر بالای رودخانه اترک قرار گرفته است، اشاره می‌کند. او در این کتاب، تصمیم مردم را به انتقال و دفن مردگان خود از سرزمین خویش به مکان خالد نبی که جایگاه تدفین اجداد ایشان است، توضیح می‌دهد. دیوید استروناخ دومین پژوهشگر خارجی است که این اثر را مورد بررسی و مطالعه قرار می‌دهد؛ و گزارش از گورستان خالد نبی در مقاله‌ای به نام «سنگهای ایستاده در ناحیه اترک» در مجله انگلیسی ایران IRAN (شماره xix سال ۱۹۸۱ میلادی) به چاپ می‌رساند. بعدها این
xix سال ۱۹۸۱ میلادی) به چاپ می‌رساند. بعدها این مکان توسط پژوهشگران ایرانی نظیر آقایان منوچهر ستوده (کتاب از آستارا تا استرآباد، جلد ۵)، رجبعلی لباف خانیکی (مقاله سنگ افراشته مزارات با خزر، مجله اثر شماره ۱۸ و ۱۹ سال ۶۸) و شهریار عدل مورد مطالعه قرار می‌گیرد تا اینکه در سال ۱۳۸۰ گورستان خالد نبی و مجموعه‌های وابسته به آن توسط کارشناسان اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری استان گلستان در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید. این گزارش حاصل بررسی و تحقیق در گزارش‌های پژوهشگران یاد شده و مطالعه و پژوهش دقیق
گزارش‌های پژوهشگران یاد شده و مطالعه و پژوهش دقیق (کتابخانه‌ای ومیدانی) نگارنده از دیدگاه‌های باستان‌شناسی، تاریخی و مردم‌شناسی است. زیارتگاه. زیارتگاه خالد نبی بنایی مسقف با پلان چهارگوش است که دارای تعدادی پنجره و یک در ورودی می‌باشد. درگاه ورودی بقعه، طاقی هلالی شکل دارد. پنجره‌ها و در ورودی از جنس فلز ساده (آهن) ساخته شده‌اند و هیچ‌گونه کتیبه یا تزئیناتی بر روی آن‌ها مشاهده نمی‌شود. سقف آرامگاه خالد نبی از بیرون گنبدی سبز رنگ و شلجمی شکل است که کمربند و گنبد آن داخل هم رفته‌اند. درون بقعهٔ خالد نبی،
و گنبد آن داخل هم رفته‌اند. درون بقعهٔ خالد نبی، تنها قبری ساده به شکل پشته‌ای به ارتفاع حدود یک و نیم متر دیده می‌شود. این قبر فاقد کتیبهٔ تاریخی است. سقف بقعه بر دو ستون فلزی استوار شده است. بر روی یکی از طاقچه‌های پنجره، تعدادی سنگ کوچک طبیعی از جنس سنگ‌های رودخانه‌ای قرار داده شده است. این سنگ‌ها توسط هیئت امنای زیارتگاه و زائران از محوطهٔ بیرونی زیارتگاه و نیز گورستان قدیمی خالد نبی جمع‌آوری شده‌اند. در اطراف بقعه خالد نبی تعدادی اتاق یا زائرسرا برای اقامت و استراحت زائرین و یک باب مسجد و چندین سرویس
و استراحت زائرین و یک باب مسجد و چندین سرویس بهداشتی و تعدادی آب انبار ساخته شده که ترکمن‌ها به این آب انبارها اصطلاحاً لاری می‌گویند. آب لاری‌ها توسط باران تأمین و به وسیلهٔ شیروانی‌ها و لوله‌های آب باران داخل منزل هدایت می‌شوند. متأسفانه به دلیل آنکه فصل بهار بهترین فصل برای بازدید از این‌مکان است، در طول سال نسبت به جذب توریسم در این مکان‌اقدامی صورت نمی‌گیرد. بقعهٔ چوپان آتا. بقعهٔ چوپان آتا، بنایی ساده با پلان چهارگوش، در فاصله‌ای نه چندان دور از زیارتگاه خالدنبی و مشرف به درهٔ شمالی هزار دره واقع شده
خالدنبی و مشرف به درهٔ شمالی هزار دره واقع شده است. در هر ضلع این بنا، پنجره‌ای با طاق هلالی تعبیه شده که پنجرهٔ ضلع شمالی، اکنون به عنوان ورودی مورد استفاده قرار می‌گیرد. گنبد فلزی بنا، به شکل شش‌ضلعی نوک‌تیز، در مرکز سقف قرار گرفته و دارای کمربندی است. نمای بیرونی بقعه با سیمان پوشیده شده و ساده است. فضای داخلی نیز فاقد هرگونه تزیین و کتیبه بوده و تنها یک صورت قبر ساده، بدون سنگ قبر، در آن دیده می‌شود. بقعهٔ عالم‌بابا. بقعهٔ عالم‌بابا، از نظر شکل و نقشه، مشابه بقعهٔ چوپان‌عطا ساخته شده است. این بنای
مشابه بقعهٔ چوپان‌عطا ساخته شده است. این بنای سادهٔ چهارگوش، در هر ضلع خود یک پنجره دارد. پنجرهٔ ضلع جنوبی به ورودی با طاق هلالی تبدیل شده است. سقف و گنبد بقعه نیز همانند گنبد بقعهٔ چوپان‌عطا است. درون بقعه، تنها یک قبر ساده بدون کتیبه دیده می‌شود. هر دو بقعهٔ عالم‌بابا و چوپان‌عطا با سنگ‌های محلی ساخته شده‌اند. در مقابل ورودی بقعه، یک درخت کوچک نذر کرده وجود دارد که زائران برای برآورده شدن حاجات خود به آن دخیل می‌بندند. گورستان-دولستان. در شرق بقعهٔ عالم‌بابا، بر روی تپه‌های خاکی کم ارتفاع‌تر از زیارتگاه
بر روی تپه‌های خاکی کم ارتفاع‌تر از زیارتگاه خالدنبی، گورستان وسیعی با منظره‌ای خیره‌کننده و عجیب قرار دارد. سنگ قبرهای این گورستان به شکل استوانه‌هایی به ارتفاع دو متر و بیشتر دیده می‌شوند. تخمین زده می‌شود که بیش از ششصد سنگ مزار در گورستان خالدنبی وجود داشته باشد. این سنگ‌ها در دامنه‌های کوه مرکزی و کوه شرقی پراکنده شده‌اند و برخی دیگر به صورت منفرد بر روی تپه‌های اطراف، مشرف به هزار دره، واقع شده‌اند. دیوید استروناخ در سال ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ بیش از ۶۰۰ سنگ ایستاده یافت، که در چندین محل وسعت یافته بودند. سنگ
یافت، که در چندین محل وسعت یافته بودند. سنگ مزارهای این گورستان از سنگ‌های یکپارچه تراشیده شده و به شکل‌های استوانه‌ای و صلیبی هستند. در رسانه‌های عمومی سنگ‌ها اغلب به عنوان نمونه‌هایی از معماری وابسته به آلت جنسی معرفی می‌شوند و یکی از جاذبه‌های مهم توریستی توصیف شده است. بازدید کننده‌ها، سنگ مزارهای استوانه‌ای را به عنوان آلت مرد توصیف کرده‌اند. به گفته برخی، تشبیه این سنگ قبرها به آلت مردانه تشبیهی نادرست است و شکل ظاهری آن به این صورت است که کلاه خود در بالا و شال کمری مردان در پایین توصیف شده و سنگ
در بالا و شال کمری مردان در پایین توصیف شده و سنگ قبرهایی که دو حلقه در پایین دارند، نشانگر شال پهلوانی بوده که در آن دوره مورد استفاده قرار می‌گرفته است. همچنین، طول سنگ قبرها بسته به جایگاه آن شخص بلندتر یا کوتاه‌تر ساخته شده‌اند، قبر زن‌ها نیز به شکل سینه و سینه‌بند زنانه است و سطحی تخت دارد. همهٔ گورهای زنانه رو به شمال قرار گرفته‌اند. گفته می‌شود این گورستان متعلق به عصر پارینه سنگی است. قبرستان سایت میراث ملی است که از سوی دولت ایران حفاظت می‌شود. متأسفانه بسیاری از سنگ قبرها تخریب شده و حفاظت مناسبی
بسیاری از سنگ قبرها تخریب شده و حفاظت مناسبی از این اثر فوق‌العاده صورت نمی‌گیرد. قدمت و تاریخ مجموعه. متأسفانه تا کنون اطلاعات دقیقی از قدمت و پیشینهٔ این مجموعه در دست نیست. هر آنچه هست گمانه‌زنی‌های برخی پژوهشگران و افسانه‌های عامیانه‌ای است که از زبان بومیان منطقه سینه‌به‌سینه نقل شده است. زیارتگاه‌ها و گورستان. تعیین قدمت دقیق زیارتگاه‌ها، به‌ویژه گورستان‌ها، امری دشوار است. هرگونه اظهار نظر قطعی در این زمینه، پیش از انجام بررسی‌های علمی و روشمند مانند گمانه‌زنی و کاوش‌های باستان‌شناسی، باید با احتیاط
گمانه‌زنی و کاوش‌های باستان‌شناسی، باید با احتیاط صورت گیرد. در این مکان، سه زیارتگاه و بقعه وجود دارد که در نقاط مختلف کوهستان واقع شده‌اند. قرارگیری این زیارتگاه‌ها در ارتفاعات و مسیرهای صعب‌العبور، می‌تواند نشان‌دهنده قدمت آن‌ها در میان ترکمن‌ها باشد. این زیارتگاه‌های ساده برای تعیین تاریخ و قدمت، هیچ مدت زمان مشخصی را ارائه نمی‌دهند. شیوهٔ معماری، فنون و مصالح به‌کار رفته در ساخت آن‌ها به سبک معاصر است. چنانچه نوشتاری هم بر روی آن‌ها حجاری شده بود، به مرور زمان فرسوده و تخریب شده است. در یک نمونه از
مرور زمان فرسوده و تخریب شده است. در یک نمونه از سنگ مزار کوچک که کتیبه دارد، قدمت آن را به هفتاد سال پیش می‌رساند. بر اساس مطالبی که به زبان فارسی نوشته شده و در داخل زیارتگاه موجود است، قبر اصلی، قبری ساده، فاقد کتیبه و متعلق به خالدنبی است. به نظر می‌رسد یک نمونه از سنگ قبر کوچک که در پشت آن نقش و تزیین به صورت استخوان جناغی دیده می‌شود، متعلق به دورهٔ قاجار باشد. سنگ مزارهای افقی، معمولاً در گورستان‌های دورهٔ سلجوقی دیده می‌شوند و قدمت آن‌ها به دورهٔ اسلامی سده‌های ۶ تا۸ هجری می‌رسد. باورهای مردم در
اسلامی سده‌های ۶ تا۸ هجری می‌رسد. باورهای مردم در بارهٔ گورستان خالد نبی. قبر خالدنبی. در زیارتگاه خالد نبی، مقبره با پارچه‌ای سفید پوشیده شده که نوارهای رنگی به صورت افقی بر آن دوخته و آویخته شده‌اند. علت این امر مشخص نیست، اما در میان ترکمن‌ها، سنتی وجود دارد که به موجب آن، برای جوانان تازه ازدواج کرده‌ای که فوت می‌کنند، علاوه بر سنگ مزار، نمادی خاص از پارچه‌های سفید منقوش به نوارهای رنگی قرار می‌دهند.[بدون منبع] سنگ شدن هندوانه‌ها. در داخل زیارتگاه خالدنبی و روی تاقچهٔ یکی از پنجره‌ها، تعدادی سنگ کروی
و روی تاقچهٔ یکی از پنجره‌ها، تعدادی سنگ کروی شکل و گرد نگهداری می‌شود. این سنگ‌ها از محوطهٔ بیرونی امامزاده و از پای سنگ مزارها جمع‌آوری شده است. ترکمن‌ها عقیده دارند که این مکان جالیز هندوانه‌هایی بوده که بر اثر نفرین خالدنبی تبدیل به سنگ شده‌اند.[بدون منبع] درخت نظر کرده. در مقابل در ورودی بقعهٔ عالم‌بابا، درختچهٔ کوچکی وجود دارد که از آن به عنوان درخت نظر کرده یاد می‌کنند. زائرین ترکمن برای برآورده شدن حاجات خود مانند فراوانی غلات، بهبودی زراعت، افزایش گله و رمه، به‌خصوص برای زایش زنان سترون و عقیم به
گله و رمه، به‌خصوص برای زایش زنان سترون و عقیم به آن دخیل می‌بندند و در جهت قبله به آن نخ گره می‌زنند. در خصوص درختان نظر کرده اضافه می‌شود که این درختان در کنار زیارتگاه‌ها و بقاع متبرکه می‌رویند که نظیر آن‌ها در استان گلستان علاوه بر خالدنبی، در زیارتگاه‌های آق امام شهرستان آزادشهر و تکیهٔ بابای روستای پاسنگ شهرستان مینودشت نیز دیده می‌شود. زائرین و متوسلین به آن‌ها اعتقاد دارند که این درختان توسط امامزادگان مورد لطف و عنایت قرار گرفته شده و هر یک از آن‌ها دارای قوه و روحی بزرگ هستند و توسل و دعا در
آن‌ها دارای قوه و روحی بزرگ هستند و توسل و دعا در برابر آن‌ها به منظور التجاه به درگاه قوه نموکنندهٔ آن‌ها است و از آن‌ها برآورده شدن حاجات خود را طلب می‌کنند.[بدون منبع] سنگ مزارهای انسان‌وار. درمورد این سنگ قبرها، روایات متعدد و متفاوتی وجود دارد. بعضی آنان را پیکرهٔ سنگ شده دشمنان خالدنبی می‌دانند که گرفتار خشم خداوند شده و به شکل سنگ درآمده‌اند و گروهی دیگر آنان را یاران پیر (خالدنبی) می‌پندارند که به امر خداوند برای مصون ماندن از آسیب دشمنان به سنگ تبدیل شده‌اند. طبق روایات خالد بن سنان که یکی از
تبدیل شده‌اند. طبق روایات خالد بن سنان که یکی از انبیاء الهی است، در حین فرار از دست قوم خورشید به قلهٔ کوه گوگجه داغ پناه می‌آورد و با یارانش به خواست خداوند به شکل سنگ در می‌آیند تا اسیر دشمنان نشوند. سنگ مزارهای گورستان خالدنبی به شکل کله قوچ. در گورستان خالدنبی، سنگ مزارهایی دیده می‌شود که به شکل کلهٔ قوچ حجاری و تراشیده شده‌اند. قوچ و شاخ قوچ در میان همه ترکمن‌ها و در قسمت‌های وسیعی از آسیای میانه به عنوان قدرت شناخته شده است. قوچ در نظرها، یک حیوان بسیار پر قدرت و اسطوره‌ای است و چون مظهر باروری بوده
پر قدرت و اسطوره‌ای است و چون مظهر باروری بوده و در گله زایش به‌وجود می‌آورد، در میان مردم احرام فراوانی از آن یاد می‌شود. قوچ نیز به عنوان یکی از حیوانات شاخدار، از حیوانات منسوب به خورشید محسوب می‌گردد. متداول‌ترین نمادی که تاکنون قوم ترکمن آن را نگهداشته نقش شاخ قوچ است؛ نماد برکت و اقتدار و سمبل روح نیاکان. نقشی که همه جا دیده می‌شود: از شکل سنگ مزارهای سنگی و چوبی تا قرار دادن خود شاخ بر روی قبور و نقش آن در نمدهای ترکمنی و گلیم‌ها و قالی‌ها و در بافته‌ها و سر ستون خانه‌ها و مساجد. تیرک برای درد
بافته‌ها و سر ستون خانه‌ها و مساجد. تیرک برای درد دندان. در کنار و محوطه بیرونی زیارتگاه خالد نبی، تیر چوبی دیده می‌شود که به چوب درمان یا چوب سرگرمی نیز معروف است. جنس چوب، از جنس درختان روسی و بنام درخت سوور بوده، که در کنار چشمهٔ خضردندان می‌روییده است. ترکمن‌ها اعتقاد دارند که هر کس دندان درد دارد یا می‌خواهد که به دندان درد مبتلا نشود، باید از تیر چوبی یاد شده بالا برود و نوک آن را گاز بگیرد. بر اثر استفاده زیاد از این تیر چوبی، سطح خارجی آن بسیار صاف و صیقلی شده است به‌طوری که بالا رفتن از آن به
صاف و صیقلی شده است به‌طوری که بالا رفتن از آن به دشواری ممکن است. چشمهٔ خضر دندان. در مجاورت زیارتگاه خالد نبی، چشمهٔ آبی وجود دارد که آب آن عموماً در فصل بهار جریان دارد. به اعتقاد زائرین ترکمن، آب این چشمه شفابخش است و برای خود به همراه می‌برند.
روبرتو دونادونی (زاده ۹ سپتامبر ۱۹۶۳ در سیزانو برگاماسکو)، از ستارگان باشگاه میلان و ایتالیا در اواخر دهه ۸۰ و اوایل دههٔ ۹۰ میلادی می‌باشد. وی هافبکی بسیار تکنیکی با توانایی بازی با دو پا و در هر دو سمت زمین بود. وی به همراه فرانکو بارزی، مارکو وان باستن، رود گولیت و فرانک ریکارد از اصلی‌ترین عناصر موفقیت‌های آث میلان در اواخر دهه ۸۰ و آغاز دهه ۹۰ میلادی محسوب می‌شود. دوران بازیگری. وی در بازی‌های جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۸ در آلمان غربی اولین حضور ثابت خود را در ترکیب تیم ملی ایتالیا تجربه کرد و در جام جهانی
در ترکیب تیم ملی ایتالیا تجربه کرد و در جام جهانی ۹۰ ایتالیا از بازیکنان با تجربه و همچنین جوان و از امیدهای موفقیت تیم میزبان محسوب می‌شد. در نیمه نهایی جام جهانی ۱۹۹۰ در مقابل ایتالیا روبرتو دونادونی با پیراهن شماره ۱۷ از ناکامان ضیافت پنالتی‌ها بود و نتوانست دروازه سرجیو گویگوچه آ دروازبان پنالتی گیر آرژانتینی را باز کند. وی در جام جهانی ۱۹۹۴ بازگشت خوبی داشت و با ارائه یک بازی فوق‌العاده در نیمه نهایی جام جهانی مقابل بلغارستان از عوامل صعود تیم ایتالیا به دیدار نهایی بود. در فینال مقابل برزیل، دونادونی
دیدار نهایی بود. در فینال مقابل برزیل، دونادونی پنالتی نزد اما ایتالیا بار دیگر در رسیدن به عنوان قهرمانی، اینبار در ایستگاه آخر ناکام ماند. حضور در رقابت‌های جام ملت‌های اروپا در سال ۱۹۹۶ آخرین حضور دونادونی برای تیم ملی ایتالیا در سن ۳۳ سالگی بود. به نظر می‌رسد شماره هفده برای پیراهن بازیکنان فوتبال، بعد از دونادونی جزو شماره‌های خاص به‌حساب آمد. دوران مربیگری. بعد از خداحافظی از فوتبال؛ دونادونی هدایت باشگاه ایتالیایی لکو (۲۰۰۱–۲۰۰۲) لیورنو (۲۰۰۲–۰۳)، جنوا (۲۰۰۳–۰۴) را برعهده گرفت، در سال ۲۰۰۵ در نیم
جنوا (۲۰۰۳–۰۴) را برعهده گرفت، در سال ۲۰۰۵ در نیم فصل به لیورنو برگشت و آنها را به جایگاه نهم در انتهای فصل رساند این تیم در فصل بعد (۲۰۰۵–۰۶) هم در جایگاه ششم بود که وی بعد از انتقاد از رئیس باشگاه استعفا داد. در ژوئیه ۲۰۰۶ بعد از استعفای مارچلو لیپی از هدایت تیم ملی ایتالیا، دونادونی به عنوان سرمربی جدید انتخاب شد او در اولین مسابقهٔ خود در این تیم مصاف کرواسی (دوستانه) رفت که در این بازی ۲–۰ مغلوب شد البته او در این بازی از هیچ‌کدام از بازیکنان قهرمان جام جهانی به جز آملیا (دروازه‌بان) استفاده نکرده
جام جهانی به جز آملیا (دروازه‌بان) استفاده نکرده بود. او در طی دو سال هدایت تیم ملی ایتالیا، ۲۳ بازی سرمربی این تیم بود که ۱۳ برد، ۵ مساوی، ۵ باخت کارنامهٔ او در این تیم بود. او همچنین سرمربی آتزوری در رقابتهای یورو ۲۰۰۸ بود و پس از حذف در مرحلهٔ یک چهارم نهایی در مقابل اسپانیا جای خود را به مارچلو لیپی داد.
فرانتس یوزف یکم (؛ ؛ زادهٔ ۱۸ اوت ۱۸۳۰ – درگذشتهٔ ۲۱ نوامبر ۱۹۱۶) امپراتور اتریش، پادشاه بوهم و مجارستان بود. پس از کناره‌گیری فردیناند یکم در پی انقلاب‌های ۱۸۴۸، برادرزاده‌اش فرانتس یوزف به جای او بر تخت نشست. در سال‌های ۱۸۵۹–۱۸۶۶ و در جریان جنگ‌های دوم استقلال ایتالیا، امپراتوری اتریش ناچار شد پادشاهی لمباردی-ونیز را به پادشاهی ساردنی وانهد. پیمان صلح پراگ، پس از جنگ اتریش و پروس در ۱۸۶۶ به محدودیت پادشاهی دودمان هابسبورگ بر سرتاسر سرزمین‌های آلمانی‌نشین انجامید. در سال ۱۸۶۷ امپراتوری اتریش به چهرهٔ یک
انجامید. در سال ۱۸۶۷ امپراتوری اتریش به چهرهٔ یک پادشاهی دوگانه به نام امپراتوری اتریش-مجارستان مبدل شد. در ۱۸۸۹ ولیعهد او رودلف خودکشی کرد و در ۱۸۹۸ همسرش الیزابت ترور شد. خود فرانتس یوزف نیز یک بار از سوءقصد جان سالم به در برده بود. امپراتوری اتریش-مجارستان در زمان او گرایش‌های توسعه‌طلبانه‌اش را به سوی بالکان معطوف داشت، منطقه‌ای که طرف توجه امپراتوری روسیه هم بود. در ۱۸۷۸ بوسنی و هرزگوین ضمیمهٔ خاک اتریش-مجارستان شد، این رویداد سرانجام در ۱۹۰۸ به بحران بوسنی انجامید. در ۱۹۱۴ فرانتس فردیناند جانشین
بوسنی انجامید. در ۱۹۱۴ فرانتس فردیناند جانشین آیندهٔ امپراتوری به دست یک ملی‌گرای صرب کشته‌شد. این ترور با اعلان جنگ امپراتوری اتریش-مجارستان به پادشاهی صربستان و با ورود روسیه متحد صربستان به جنگ جهانی اول منجر شد. با درگذشت فرانتس یوزف در ۱۹۱۶، از آغاز پادشاهی او نزدیک به ۶۸ سال می‌گذشت. پس از مرگ او نوهٔ برادرش کارل به جانشینی رسید. جوانی. فرانتس یوزف، نوهٔ فرانتس یکم، امپراتور اتریش بزرگ‌ترین فرزند آرشیدوک فرانتس کارل و آرشیدوشِس سوفی پس از چندین زایمان ناموفق در ۱۸ اوت ۱۸۳۰ به دنیا آمد و به دلیل ضعف
ناموفق در ۱۸ اوت ۱۸۳۰ به دنیا آمد و به دلیل ضعف جسمی و روحی عمویش فردیناند یکم، به عنوان امید آیندهٔ امپراتوری اتریش همواره در کانون توجه دربار قرار داشت. تا شش سالگی تحت نظر یک تیم مجرب به مدیریت بارونس لوئیس قرار داشت که مهارت‌های لازم زندگی را از قبیل انضباط و مقاومت دربرابر تملق اهل دربار و خودبینی، بیاموزد. پس از شش سالگی تعلیم او توسط کنت هَینتریخ فرانتس در زمینهٔ مذهبی، مهارت‌های زبانی، آداب معاشرتِ آن دوره و هنرهای رزمی و جسمی ادامه پیدا کرد. اصول تعلیم او توسط مادرش سوفی و مترنیخ صدراعظم
اصول تعلیم او توسط مادرش سوفی و مترنیخ صدراعظم برنامه‌ریزی شده‌بود. ساعات طولانی درس که در شانزده سالگی از ساعت ۶ صبح تا ۹ شب به طول می‌انجامید؛ از نظر زندگی‌نامه‌نویسان، شالودهٔ شخصیت فرانتس یوزف را به عنوان یک سرباز و خادم دولت ساخته‌است. حال‌وهوای ۱۸۴۸. فرانتس یوزف زمانی برای امپراتوری آماده می‌شد که اتریش و نیمی از اروپا درگیر انقلاب بود. پس از نبرد واگرام، از مجموعه جنگ‌های ناپلئونی که به شکست اتریش انجامید، مترنیخ توانست با همکاری و ترتیب ازدواج دختر فرانتس یکم با ناپلئون، امپراتوری را نجات دهد. اما
فرانتس یکم با ناپلئون، امپراتوری را نجات دهد. اما پس از افول قدرت ناپلئون، با کنار زدن او رهبری ائتلاف را به‌دست گرفت و به نوعی ارابه‌ران سیاست اروپا در سال‌های آتی شد. در دورهٔ جدیدی که با حضور مترنیخ در اروپا به‌وجود آمد، هرگونه طغیانی در نطفه خفه می‌شد. با کمک ارتش اتریش چندین شورش در پادشاهی‌های دیگر خرد شد. به این دلیل اولین قربانی انقلاب‌های ۱۸۴۸ که با شعار استقلال و لیبرالیسم اروپا را درگرفت، مترنیخ بود. در ایتالیا، گالیسیا و به خصوص در مجارستان، تحت رهبری رادیکالِ لایوش کشوت، قیام‌هایی ملی‌گرایانه
رهبری رادیکالِ لایوش کشوت، قیام‌هایی ملی‌گرایانه شدت پیدا کرد و به دنبال آن چک‌ها و آلمانی‌ها به انقلاب پیوستند. ۱۳ مارس ۱۸۴۸ در وین مقابل کاخ اتریش سفلی دانشجویان با درخواست آزادی بیان، مطبوعات و غیره تظاهرات کردند و آشوب بالا گرفت. انزجار از مترنیخ و درخواست استعفای او باعث شد که خانوادهٔ سلطنتی صلاح را در قربانی کردن او ببیند. در نتیجهٔ این تصمیم مترنیخ همان شب استعفا داد و بدون هیچ کمکی از دربار، به انگلستان گریخت. فرانتس یوزف در ماه مه به نبرد سانتا لوسیا از جنگ‌های استقلال ایتالیا فرستاده شد تا از
لوسیا از جنگ‌های استقلال ایتالیا فرستاده شد تا از اغتشاشات به دور باشد که در تمام بهار و تابستان ۴۸ ادامه پیدا کرد. حتی کارل مارکس در ۲۸ اوت به وین سفر کرد تا اهداف انقلاب را روشن‌تر برای کارگران توضیح دهد. در این میان برنامه‌ای سری برای بر تخت نشاندن امپراتور جدید در تدارک بود. در اوائل اکتبر موج جدید خشونت‌ها آغاز شد و خانوادهٔ سلطنتی به اولوموتس پناه برد. وین در اکتبر زیر گلوله‌باران رفت و انقلاب مردم تا ۳۱ اکتبر توسط ژنرال ویندیش-گرِتس و یوسیپ یلاچیچ درهم شکسته شد، در نوامبر جوخه‌های اعدام دیگر مشغول
شکسته شد، در نوامبر جوخه‌های اعدام دیگر مشغول برگرداندن نظم به شهر بودند. تاج‌گذاری. خانوادهٔ سلطنتی در ۲ دسامبر ۱۸۴۸ در کاخ اسقف اولوموتس برای برگزاری مراسم تاج‌گذاری گرد هم آمدند. در هنگام ادای تشریفات امپراتور جوان، در مقابل عمویش فردیناند یکم که از سلطنت کناره‌گیری کرده‌بود زانو زد. جانشین فردیناند نیز در اصل برادر او، فرانتس کارل، به اصرار سوفی همسرش و به نفع پسر ارشدشان فرانتس یوزف از تاج و تخت انصراف داده‌بود. لقب امپراتور در ابتدا فرانتس دوم در نظرگرفته شده‌بود و شایستهٔ نوهٔ فرانتس یکم بود، اما
شده‌بود و شایستهٔ نوهٔ فرانتس یکم بود، اما کمی پیش از تاج‌گذاری با اضافه کردن نام یوزف که تداعی کنندهٔ اصلاحات گستردهٔ یوزف دوم در قرن هجدهم بود، به فرانتس یوزف یکم تغییر پیدا کرد. جنگ‌های استقلال و پیامدها. از دو چالش پیش روی امپراتور در سالهای آغازین، یکی ملی‌گرایی در سراسر پادشاهی اتریش به‌خصوص در مجارستان و ایتالیا، و دیگری دیِت (مجلس شورا) تأسیس شده در کْرُمیه‌رْژیژ در بحبوحهٔ انقلاب بود. راه‌حلی که فرانتس یوزف و صدراعظم شوارتزن‌برگ برای کنترل شرایط برگزیدند، استفاده از بروکراسی، ارتش و پلیس البته به
استفاده از بروکراسی، ارتش و پلیس البته به حکومت مطلقه ختم می‌شد، اما ملی‌گرایی و لیبرالیسم را به‌طور کامل از بین نمی‌برد. در این راستا یکی از اولین اقدامات دولت جدید، انحلال مجلس شورا در ۷ مارس ۱۸۴۹ بود. در بین ملیت‌های زیر پادشاهی نیز که درگیر انقلاب بودند، مجارستان وضع ویژه‌ای داشت به این دلیل که طولانی‌مدت درگیر انقلاب بود و سرکوب آن نیز بسیار سخت. طبق یک قانون قدیمی و مورد قبول شاهان هابسبورگ که به دورهٔ آندراش دوم می‌رسید و به مشهور بود، تنها شاهی که با تصویب مجلس مجارستان تاجگذاری کند، حکمفرمایی
که با تصویب مجلس مجارستان تاجگذاری کند، حکمفرمایی مشروع قلمداد می‌شد. از طرف دیگر فرانتس یوزف بیشتر علاقه‌مند بود که مجارستان را از وین و بدون مشورت با اشرافیان لیبرال اداره کند. سرانجام نیز انقلاب مجارستان را تا ۴ اکتبر ۱۸۴۹ و با کمک تزار، نیکلای یکم سرکوب و سران انقلاب را نیز اعدام کرد. با این وجود شرایط کاملاً متفاوتی در ایتالیا حاکم بود و ارتش اتریش خیلی سریع جنگ را در ایتالیا مغلوبه کرد؛ و در نتیجهٔ آن نیز شاه ساردینیا، چارلز آلبرت در ۲۸ مارس ۱۸۴۹ استعفا داد. مسئولیت زندانی و اعدام کردن‌ها پس از
استعفا داد. مسئولیت زندانی و اعدام کردن‌ها پس از انقلاب مجارستان بر عهدهٔ وزیر کشور، الکساندر باخ گذاشته‌شد. این دوره ۱۸۵۰–۱۸۵۹ به "دورهٔ هوسارهای باخ" مشهور است. رویه‌ای که باخ در پی گرفت کم و بیش به مترنیخ شباهت داشت و به همان اندازه نیز تنفر از مترنیخ را به ارث برد. اما هوسارهای باخ به‌طور کامل نمی‌توانستند استقلال‌خواهی مجارها را از بین ببرند. به دنبال همین سرکوب‌ها در ۱۸ فوریه ۱۸۵۳، سوءقصدی ناموفق به جان فرانتس یوزف از طرف یک مجار به نام یانوش لیبِنیی وارد آمد. هنگامی که امپراتور در اطراف دیوار شهر
وارد آمد. هنگامی که امپراتور در اطراف دیوار شهر مشغول قدم زدن بود، ضارب با چاقو از پشت به گردن وی نزدیک می‌شد که با فریاد زنی آگاه شد و توانست نجات یابد. سیاست داخلی. اتریش-مجارستان ۱۸۶۷. قدرت اتریش در سالهای ۱۸۵۰ پس از شرکت در جنگ کریمه، شکست در جنگ دوم استقلال ایتالیا و از دست دادن متحدانش به تدریج رو به زوال گذاشت و سرانجام در ۱۸۶۶ به‌واسطهٔ جنگ اتریش و پروس کاملاً ضعیف شد. فرانتس یوزف در شرایطی که اتریش دیگر نه تنها قدرت نظامی شمارهٔ یک محسوب نمی‌شد- حتی در آستانهٔ فروپاشی قرارگرفته بود -وارد مذاکره با
در آستانهٔ فروپاشی قرارگرفته بود -وارد مذاکره با مجارستان شد. مجارستان که پس از نبرد موهاچ در ۱۵۲۶ بخشی از امپراتوری بود، با مصالحهٔ جدید از سرزمینی شبه مستعمره‌ای تبدیل به کشوری تقریباً مستقل می‌شد. طبق گفتهٔ خود فرانتس یوزف، «ما سه نفر به توافق رسیدیم: دئاک، آندراشی و خودم». فرانتس یوزف در ۸ ژوئن ۱۸۶۷ با تاج مقدس مجارستان در بودا تاجگذاری کرد. بوهم. در ۱۸۴۸ عموم لیبرال‌های چک، علی‌رغم کارزارهایی به رهبری که در تبعید از برلین سعی بر برقراری دولت مستقل در چک می‌کرد، وفادار به امپراتوری باقی ماندند. آنها در
می‌کرد، وفادار به امپراتوری باقی ماندند. آنها در ازای این وفاداری انتظار جدی گرفتن خواسته‌های سیاسی خود را داشتند ولی فرانتس یوزف عملاً هیچ قول مشخصی در مورد موضع قانونی بوهم به آنها نداد. ناامیدی اشرافیان چک موقعی به اوج رسید که در سازش اتریشی-مجاری، حقوق دولت بوهم به رسمیت شناخته نشد. اعتراض‌ها، ردِّ پادشاهی دوگانه و یاد کردن از امپراتور به عنوان "پادشاه بوهم" از سال سازش تا ۱۸۷۱ ادامه پیدا کرد. در این حال بیانیه سلطنتی مبنی بر تاج‌گذاری با تاج بوهم در ۲۶ سپتامبر ۱۸۷۰ صادر شد و حتی بدریخ اسمتانا اپرایی
سپتامبر ۱۸۷۰ صادر شد و حتی بدریخ اسمتانا اپرایی به نام "لیبوشه" به این مناسبت نوشت. اما در عمل تاج‌گذاری انجام نگرفت و در دیدارهای رسمی همواره از فرانتس یوزف با عنوان "پادشاه بوهم تاجگذاری نکرده" یاد می‌شد. مسئلهٔ بوهم تا زمان مرگ امپراتور حل ناشده باقی ماند. سیاست خارجی. آلمان. عموماً امپراتورهای مقدس روم (لقب رسمی امپراتور آلمان از ۱۴۵۲ تا انحلال آن در ۱۸۰۶) به استثنای یک وقفه پنج‌ساله همواره پادشاهان هابسبورگ بودند. یکی از اهداف فرانتس یوزف هم به‌دست آوردن تاج امپراتوری آلمان بود، که وحدت آلمان آن را
تاج امپراتوری آلمان بود، که وحدت آلمان آن را امری دست‌نیافتنی کرد. پیش از وحدت آلمان دو جناح تشکیل شده‌بود که یکی عنایت به دربرداشتن اتریش (نظریهٔ آلمان بزرگ) و دیگری نظر به حذف اتریش (نظریهٔ آلمان کوچک) داشت. در مقابل این نقطه نظر که نباید یک ایالت هشت میلیونیِ آلمانی در امپراتوری آلمان نادیده گرفته شود، بخشی از روشنفکران معتقد بودند که اتریش در واقع ملتی کثیرالمله و نه آلمانی است. در صورت پیروزی نظریهٔ "آلمان بزرگ" تاج آن قاعدتاً به امپراتور اتریش تعلق می‌گرفت. اقدامات اقتدارگرایانه‌ای که در سرکوبی