payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از زندگی گروهی، به ساخت ابزارهای زندگی متمدن روی آورده است. قدمت تپه فردیس را با تپه سیلک کاشان سنجیده‌اند و در اصل آثار کشف شده در این مکان تاریخی، هویتی جدید به دشت ورامین و حتی تهران بخشیده است. در نخستین کاوش‌های صورت گرفته در سال ۱۳۸۳ آثاری از هزاره‌های چهارم، پنجم و ششم قبل از میلاد کشف شد، آثاری از جمله سفال‌های زیبا و متنوع که بسیاری از این آثار موزه‌های ایران و جهان خودنمایی می‌کند. کاوش‌هایی که در این تپه صورت گرفت مشخص شده که تپه باستانی پردیس قرچک متعلق به هزاره‌های پنجم و ششم پیش از میلاد بوده
متعلق به هزاره‌های پنجم و ششم پیش از میلاد بوده که آثاری از تمدن عصر آهن در آن یافت شده است. کشف کوره‌های متعدد تولید سفال و نیز پیدا شدن چرخ سفالگری با استوانه ای از شاخ حیوانات در تپه فردیس قرچک متعلق به دوره سیلک دو، هزاره پنجم پیش از میلاد جامعه باستان‌شناسی فلات مرکزی را با اسرار بسیاری از زندگی آن دوران روبرو کرد. تپه باستانی پردیس از دو قسمت تپه مرکزی و گورستان عصر آهن تشکیل شده که این گورستان به هزاره قبل از میلاد تعلق دارد. هرچند که در ابتدای اجرای عملیات کاوش در این تپه باستانی تصور می‌شد که این
عملیات کاوش در این تپه باستانی تصور می‌شد که این منطقه به یکی از مهم‌ترین آثار و جاذبه‌های گردشگری و تاریخی استان تهران و کشور تبدیل شود و در ابتدا نیز اقداماتی در حفاظت و حراست از آن صورت گرفت ولی در سال‌های اخیر توجه ویژه ای به آن صورت نگرفته و حضور گردشگران نوروزی می‌تواند رونق را بار دیگر به این منطقه بازگرداند. تپه باستانی فردیس قرچک به شماره ۹۴۹۱ جزو آثار تاریخی کشور به ثبت رسیده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۴۹۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امامزاده پیرحسین مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان چرداول، بخش شیروان، روستای زنجیره علیا واقع شده است؛ در نزدیکی بخش شباب- مسیر دوراهی منتهی به زنجیره علیا در ۸ کیلومتری شمال شهر سرابله و ۴۰ کیلومتری مرکز استان. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۵۳۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه کوتول شاه مربوط به دوره تیموریان است و در شهرستان سیاهکل، بخش مرکزی، روستای موشا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۴۰۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. کوتول شاه شاهی ظالم بوده که هم‌زمان با اسماعیلیان و تیموریان بر مناطق رودبار، سنگر و لاهیجان حکومت می‌کرده که مرکز حکومت او در سیاهکل قرار داشته و به همین دلیل نیز دژی بر فراز کوهی بلند ساخته بود. اکنون از آن دژ عظیم فقط تکه‌هایی سنگ و چند دیوار کوچک مانده که برای رسیدن به آن باید چند دقیقه‌ای در جنگل پیاده‌روی کرد.
تپه قلعه (ضیا آباد) مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان زنجان، بخش مرکزی، روستای ضیاآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۴۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.از این محل در در دهه 1380 شمسی یک خمره کشف شد که در رختشویخانه زنجان از آن نگهداری می شود.
خانه حاج شیخ مربوط به دوره قاجار است و در تبریز، خیابان معاصر، کوچه شهید سمساری، پلاک ۷ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۴۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این ساختمان در سه جبهه شمالی، شرقی و غربی شکل گرفته که بخش شمالی آن سه طبقه و بخش‌های دیگر دو طبقه می‌باشد. زیزمین قسمت شمالی دارای حوضخانه می‌باشد که تزیینات گچبری و کاربندی دارد. در طبقه همکف، اتاق طنبی قرار گرفته که در جلو آن ایوان ستوندار با سرستون‌های گچبری شده وجود دارد. ارتفاع طنبی، که بعدها تا حدودی تغییر یافته است، در
طنبی، که بعدها تا حدودی تغییر یافته است، در طرفین آن و در طبقه فوقانی دو اتاق کله‌ای را به وجود آورده است که فضاهای جانبی طنبی به آنها قابل دسترسی می‌باشد. دو جبهه شرقی و غربی نیز در طبقه زیرزمین، از سردابه و در طبقه همکف، از چندین اتاق تشکیل یافته؛ در هر دو جبهه دسترسی به طبقه همکف به واسطه یک راهرو است. عرضه این خانه ۶۰۰ متر مربغ و اعیانی تقریباً ۱۰۰۰ متر مربع است. نماهای داخلی، تزیینات آجری دارد.
خانه نیکدل مربوط به دوره قاجار است و در تبریز، خیابان امام خمینی، خیابان مقصودیه، پلاک ۷ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۴۷۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. سازندهٔ این بنا سید ابراهیم نیکدل، سرمایه‌دار و واردکنندهٔ لوازم خانگی بود. شاخص‌ترین این لوازم، چرخ خیاطی‌هایی بود که از ژاپن وارد می‌شد. فرزندانش پیشهٔ پدری را ادامه دادند و فروشگاه‌های لوازم خانگی نیکدل همچنان در تبریز دائر است. این مجموعه به عنوان ستاد مرکزی تبریز ۲۰۱۸ مورد استفاده قرار گرفته‌است.
خانه معبودی (خانه حاج رضا صادری) خانه‌ای است که در تبریز، میدان منجم، خیابان شهید سلمانپور، پلاک ۹ واقع شده و قدمتش به دوره قاجاریان می‌رسد. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۴۷۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تاریخچه. از زمان ساخت خانه اطلاع دقیقی نیست معماری آن مربوط به اواخر دوره قاجار است. خانه فوق نخست در مالکیت احمد جوان قرار داشت احمد جوان برادر محمد جوان بود و رضا صادری داماد محمد جوان - از مالکان تیمچه مظفریه-بود . مدت محدودی این خانه به مالکیت حسین معروف به قونسول (از اجداد خانواده
به مالکیت حسین معروف به قونسول (از اجداد خانواده تماری) درآمد. رضا صادری از تجار خوشنام و نیکوکار و متدین فرش - ایشان نماینده آیت الله العظمی خویی در تبریز بودند.- در حدود سال ۱۳۲۰ خورشیدی از همان شخص خریداری نمود. پدر زن رضا صادری همسایه دیوار به دیوار این خانه بود و پنجره ای نیز از آشپزخانه به حیاط محمد جوان باز می شد که تا فروش خانه و قبل از فوت رضا صادری این دریچه گشوده و همواره ارتباط برقرار بود.حاج رضا سالها در این مکان همراه خانواده خود زیست. وی از معماری خانه بشدت مراقبت کرد و تا قبل از مرگش به
معماری خانه بشدت مراقبت کرد و تا قبل از مرگش به همان حالت اولیه نگهداری نمود.مساحت این خانه در اصل ۹۵۰ متر مربع بود و علاوه بر آن، دو خانه از زیر زمین و از طریق دالان تنگی بدان متصل بود که مساحت هر کدام حدود ۲۰۰ متر مربع بود و در حکم حیاط خلوت خانه بود که بعدها فرزند ارشد او اکبر در یکی از آنها سکنی گزید. رضا صادری این خانه را تبدیل به حسینه کرده بود و دستجات حسینی در ایام محرم و روزهای خاص همواره بدانجا می آمدند . این خانه دو در، یکی به کوچه چوستدوزان و دیگری به دربند قالیچیلر داشت. چند سال پس از مرگ رضا
به دربند قالیچیلر داشت. چند سال پس از مرگ رضا صادری، در سال ۱۳۶۶ خورشیدی، مهدی معبودی این خانه را خریداری کرد. استاد کریم صادری نوه آن مرحوم می نویسد: رضا صادری در 28 آبان ماه 1280 خورشیدی در تبریز به دنیا آمد. پدرش اکبر و مادرش رقیه نام داشت.اکبر به علت تجارت و بازرگانی فرش همواره در مسافرت بود و زمانی که به شهرستان رشت برای امور بازرگانی رفته بود، مدتی در آنجا رحل اقامت افکند. رضا سالهای اولیه تحصیلات خود را در مکتب خانه های آنجا خواند و پس از آمدن به تبریز مدتی نیز در تبریز تحصیل کرد. لیکن پس از فوت
تبریز مدتی نیز در تبریز تحصیل کرد. لیکن پس از فوت زودهنگام پدر، سرپرستی خانواده را بر عهده می گیرد. حاج رضا کسب و کار پدر را ادامه می دهد و به خاطر آشنایی به امور تجارت و تلفیق آن با معارف اکتسابی و تحصیلات دینی، بویژه مهارت در حساب سیاق، اعتماد بازاریان را جلب می کند و از فرشفروشان خوشنام و با اعتبار تبریز می گردد. وی به سبب کارهای خیر و دستگیری از بینوایان زیانزد عام و خاص می شود و در منطقه چوستدوزان و حوالی آن معتمد محل شناخته می شود. معظم له از طرف آیت الله العظمی خویی - مرجع تقلید جهان تشیع که ساکن
الله العظمی خویی - مرجع تقلید جهان تشیع که ساکن نجف بودند - بعنوان نماینده تعیین می شوند و این سمت را تا آخر عمر شریقشان داشتند. فرزندان ایشان به ترتیب اکبر، محمود،اقبال، مجید، فاطمه، صمد و عفت می باشند. شادروان حاج رضا در یکم اسفنماه سال1361 خورشیدی دار فانی را وداع گفت.
خانهٔ صلح‌جو یا کلکته‌چی (موزهٔ مطبوعات آذربایجان) مربوط به دورهٔ قاجاریان است و در تبریز، خیابان تربیت، کوچه کرباسی، پلاک ۲۷ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۴۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. موزهٔ مطبوعات آذربایجان در تاریخ ۲۴ خرداد ۱۴۰۰ خورشیدی با حضور وزیر وقت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی ایران در محل خانهٔ صلح‌جو (کلکته‌چی) افتتاح گردید. در فاز اول این موزه، ۲۸ اثر تاریخی مرتبط با مطبوعات شامل نشریه، اسناد، تجهیزات و دوربین‌های عکاسی به نمایش گذاشته شده‌است. سایر آثار
عکاسی به نمایش گذاشته شده‌است. سایر آثار به نمایش گذاشته شده در موزهٔ مطبوعات آذربایجان:
بیمارستان نجمیه بیمارستانی در تهران با سبک معماری اواخر دورهٔ قاجار است که در دهه اول دورهٔ پهلوی افتتاح شده و در خیابان حافظ (سابقا موسوم به خیابان دروازه قدیم یوسف آباد) پایین‌تر از خیابان جمهوری اسلامی واقع شده‌است. بیمارستان یادشده در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۴۹۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده و همچنین در فهرست موقوفات سازمان اوقاف و امور خیریه کشور قرار دارد. بنیان‌گذار این بیمارستان، ملک تاج خانم فیروز نجم‌السلطنه است. او نوهٔ عباس میرزا، دختر نصرت‌الدوله، همسر میرزا هدایت الله وزیر دفتر و
نصرت‌الدوله، همسر میرزا هدایت الله وزیر دفتر و مادر محمد مصدق می‌باشد.. نجم السلطنه از سال ۱۳۰۷ش به ساخت و وقف بیمارستانی در محل سکونت خود، خیابان دروازه یوسف آباد (حافظ امروزی)، همت گمارد که این موقوفه به نام بیمارستان نجمیه تهران تا به امروز باقی است. نجم السلطنه برای مخارج این بیمارستان درآمد چندین ملک خود را اختصاص داد و تا زمانی که خود زنده بود نظارت بر امور آن را برعهده داشت. پس از آن طبق وقف نامه، تولیت به دست محمد مصدق و بعد از وی به میرزا ابوالحسن خان ثقه الدوله دیبا و پس از این دو پسر به فرزندان
خان ثقه الدوله دیبا و پس از این دو پسر به فرزندان بزرگشان تعلق می‌گرفت. او همچنین نظارت بر این بیمارستان را به دخترانش؛ فاطمه خانم شوکت‌الدوله، ملوک خانم عشرت‌الدوله و آمنه دفتری (دفترالملوک) واگذار کرد. این بیمارستان نخستین بیمارستان مدرن تهران است که در سال ۱۳۰۶ افتتاح شد و در تاریخ آبان ۱۳۰۷ وقف بیماران مستمند ایران گردید بنایی نیز در اواخر دهه ۳۰ توسط محمدحسن شمشیری به مجموعه بیمارستان اضافه شد که دارای همخوانی با دیگر ساختمان‌های آن است. بیمارستان نجمیه محل وفات مصدق نیز می‌باشد. این بیمارستان در حال
محل وفات مصدق نیز می‌باشد. این بیمارستان در حال حاضر توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اداره می‌شود و زیر پوشش دانشگاه علوم پزشکی بقیةالله قرار دارد.
پل گیشه دمرده مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان رشت، بخش کوچصفهان، دهستان بلسبنه، روستایی جیرسرا روی رودخانه گیشه دمرده واقع شده که همانند نامش عروسی باستانی از دوران قاجار می‌باشد و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۳۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در برنامه رادیویی گلچین هفته قسمت هفدهم پیش از پخش ترانه‌ای از کاسعلی اکبرپور به نام گیشه دمرده، مجری برنامه توضیح میدهد که گِیشه دَمَرده در گیلکی "عروسی که در آب مُرده" معنی می‌دهد. روایت است عروسی را سوار بر اسب به آیین محلی به خانهٔ داماد
عروسی را سوار بر اسب به آیین محلی به خانهٔ داماد می‌بردند، وقتی از رودخانه می‌گذشتند، پل ریزش کرده عروس به آب افتاد و غرق شد. ازین رو اسم این رودخانه را گیشه دمرده گذاشتند.
خانه ختایی بنایی مربوط به دوره صفوی تا دوره قاجار است که در تبریز، خیابان ارتش جنوبی، کوچه صدر، بن‌بست ختایی‌ها واقع شده و این اثر با نام "خانه ختایی" در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۴۱۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. خانه هنرمندان تبریز. این خانه در آبان ۱۳۸۹ از سوی شهرداری تبریز خریداری شد و مالکیت آن به سازمان فرهنگی هنری شهرداری تبریز واگذار گردید و به نام «خانه هنرمندان تبریز» گشایش یافت. پیشینه. ختائیان خانواده بازرگان و ثروتمندی بودند که آن‌ها با درایت توانستند در تمام سال‌های انقلاب مشروطه
با درایت توانستند در تمام سال‌های انقلاب مشروطه و جنگ، خود را در امان نگه دارند تا این که روس‌ها در روز اول محرم سال ۱۳۳۰ ه.ق با وجود آتش‌بس اعلام شده، به خانه آنان حمله برده و افرادی را که از ترس در زیرزمین خانه مخفی شده و قرآن به سر گرفته بودند را کشتند و خانه را غارت کردند. خانه ختایی‌ها، حدود 700 مترمربع مساحت دارد. اسناد تاریخی و آثار قدیمی برجای مانده در آن، قدمت خانه را به حدود150 سال قبل و دوران قاجار مربوط می‌سازد.
تپه شماره ۱ داود آباد مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان ورامین، بخش مرکزی، روستای داود آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۴۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
جزایر آندامان و نیکوبار (هندی: अण्डमान और निकोबार) گروهی از جزیره‌ها در خلیج بنگال و یک قلمرو اتحادیه در هند هستند. این ناحیه از نظر جغرافیایی ۱۵۰ کیلومتر بالاتر از آچه در اندونزی قرار گرفته و توسط دریای آندامان از میانمار و تایلند جدا شده‌است. این جزایر از دو گروه جزیره آندامان و نیکوبار تشکیل شده‌است. مرکز این ناحیه، پورت بلر می‌باشد که در قسمت جزایر آندامان قرار گرفته‌است. جزایر آندامان و نیکوبار یکی از قلمروهای اتحادیه‌ای هند است که از ۵۷۲ جزیره تشکیل شده‌است و تنها ۳۸ جزیره از آن‌ها دارای سکنه هستند.
و تنها ۳۸ جزیره از آن‌ها دارای سکنه هستند. این جزایر به دو گروه اصلی تقسیم می‌شوند: جزایر آندامان در شمال و جزایر نیکوبار در جنوب که توسط کانال ده درجه‌ای به پهنای حدود از هم جدا شده‌اند. پورت بلر (نام رسمی: شری ویجایا پورام)، مرکز و بزرگ‌ترین شهر این قلمرو، در فاصلهٔ حدودی از چنای و از کلکته در هند قاره‌ای قرار دارد. این جزایر میان خلیج بنگال در غرب و دریای آندامان در شرق واقع شده‌اند و شمالی‌ترین نقطهٔ آن‌ها در فاصلهٔ از دهانهٔ رود هوگلی جای دارد. نقطه ایندیرا (با مختصات ۶°۴۵′۱۰″ شمالی و ۹۳°۴۹′۳۶″ شرقی)
(با مختصات ۶°۴۵′۱۰″ شمالی و ۹۳°۴۹′۳۶″ شرقی) در نوک جنوبی نیکوبار بزرگ، جنوبی‌ترین نقطهٔ کشور هند به‌شمار می‌رود. این قلمرو با کشورهای اندونزی در جنوب (حدود فاصله)، میانمار در شمال‌شرق (حدود ) و تایلند در جنوب‌شرق (حدود ) دارای مرزهای دریایی است. مجموع مساحت خشکی این جزایر در حدود است و طبق سرشماری ۲۰۱۱ هند، جمعیتی برابر با ۳۸۰٬۵۸۱ نفر دارد. این قلمرو به سه بخش اداری تقسیم شده‌است: بخش نیکوبار (مرکز: کار نیکوبار)، بخش آندامان جنوبی (مرکز: پورت بلر) و بخش آندامان شمالی و میانی (مرکز: مایابوندر). مطالعات
آندامان شمالی و میانی (مرکز: مایابوندر). مطالعات ژنتیک و فرهنگی نشان می‌دهند که مردم بومی آندامانی ممکن است از حدود ۳۰٬۰۰۰ سال پیش، یعنی از دوران پارینه‌سنگی میانه، به‌طور کامل از دیگر جمعیت‌های انسانی جهان جدا مانده باشند. شواهد باستان‌شناسی از توده‌های پسماندهای صدفی نشان می‌دهند که تمدن‌هایی از حدود سال‌های ۲۰۰ تا ۳۰۰ پیش از میلاد در این جزایر حضور داشته‌اند. ریشه‌شناسی. نام «آندامان» احتمالاً از واژهٔ "هندومان" گرفته شده‌است که اشاره‌ای به هانومان، خدای هندوئیسم در حماسهٔ رامایانا دارد. مردمان مالای
هندوئیسم در حماسهٔ رامایانا دارد. مردمان مالای نیز که در گذشته در برده‌داری منطقه فعال بودند، همین نام را برای این منطقه به‌کار می‌بردند. بطلمیوس در قرن دوم میلادی این منطقه را «آنگادمان» و مارکو پولو در سدهٔ سیزدهم با نام «آنگامانیان» یاد کرده‌اند. نام «نیکوبار» که در مسیر دریایی میان جنوب هند و جنوب‌شرق آسیا واقع شده‌است، برگرفته از واژهٔ تامیلی «ناکّاوارام» به‌معنای «سرزمین برهنه/باز» است. در سده‌های میانه، این جزایر در منابع عربی «لنکه‌بَتوس» نامیده شده‌اند که احتمالاً تحریفی از همان «ناکّاوارام» است.
که احتمالاً تحریفی از همان «ناکّاوارام» است. در متن سانسکریتی کاتاسری‌تساگارا از قرن یازدهم میلادی، نام این جزایر به‌صورت «نَریکِل دویپ» (جزیرهٔ نارگیل) آمده‌است. مارکو پولو نیز آن را «نکووران» خوانده‌است، و در چین با نام «لو-جان گوو» یاد شده که ترجمه‌ای چینی از واژهٔ تامیلی «ناکّاوار» به‌شمار می‌رود. تاریخ. تاریخ اولیه. مطالعات ژنتیکی و مردم‌نگارانه نشان می‌دهند که مردم بومی آندامانی احتمالاً از پایان پارینه‌سنگی میانه، یعنی بیش از ۳۰٬۰۰۰ سال پیش، از سایر جمعیت‌های انسانی جدا افتاده‌اند. شواهد
از سایر جمعیت‌های انسانی جدا افتاده‌اند. شواهد باستان‌شناسی به‌دست‌آمده از توده‌پسماندها نشان می‌دهد که تمدن‌هایی دست‌کم از حدود سدهٔ سوم پیش از میلاد در این منطقه وجود داشته‌اند. این جزایر در آثار بطلمیوس از سدهٔ دوم میلادی نیز ذکر شده‌اند. سده‌های میانه. جزایر نیکوبار بر مسیرهای بازرگانی میان هند و جنوب‌شرق آسیا واقع بودند و از دیرباز با جهان بیرون در تماس بودند، اما به‌سبب نبود نظام نوشتاری در میان ساکنان بومی، اطلاعات تاریخی اندکی از آن دوران در دست است. این جزایر در سفرنامه‌های فاکسیان (سدهٔ ششم
است. این جزایر در سفرنامه‌های فاکسیان (سدهٔ ششم میلادی) و ای-تسینگ (سدهٔ هفتم میلادی) نیز ذکر شده‌اند. در سدهٔ یازدهم میلادی، راجندرا چولا یکم از سلسله چولای تامیل‌اکم با بهره‌گیری از جزایر نیکوبار به‌عنوان پایگاه دریایی، لشکرکشی‌هایی به سرزمین‌های جنوب‌شرق آسیا انجام داد. این جزایر بخشی از مسیر تجاری تثبیت‌شده‌ای بودند که هند را به جنوب‌شرق آسیا پیوند می‌داد و این روند در دوران راجندرا دوم و کولوتونگا یکم نیز ادامه یافت. کتیبه‌های چولایی از تانجاوور متعلق به سال ۱۰۵۰ میلادی از این جزایر با عنوان
متعلق به سال ۱۰۵۰ میلادی از این جزایر با عنوان «ما-ناکّاوارام» (به‌معنای سرزمین بازِ بزرگ) یاد کرده‌اند. این جزایر بعدها در سفرنامهٔ مارکو پولو در سدهٔ سیزدهم و اودوریک پوردنونه‌ای در اوایل سدهٔ چهاردهم میلادی نیز ذکر شده‌اند. استعمار اروپایی. دانمارکی‌ها نخستین اروپاییانی بودند که در سال ۱۷۵۵ به این جزایر رسیدند. شرکت هند شرقی دانمارک با هدف توسعهٔ تجارت ادویه و برده، ادعای مالکیت بر بخش‌هایی از جزایر نیکوبار کرد و این منطقه را با نام «فردریکس‌اوی» به افتخار پادشاه دانمارک نام‌گذاری کرد. با این حال،
افتخار پادشاه دانمارک نام‌گذاری کرد. با این حال، تلاش‌های دانمارکی‌ها برای استعمار جزایر به‌دلیل بیماری، اقلیم دشوار و نبود زیرساخت‌های پشتیبان، بارها شکست خورد و در نهایت در سال ۱۸۶۸ دانمارک رسماً مالکیت خود را به بریتانیا واگذار کرد. بریتانیا که از اواسط سدهٔ نوزدهم در پی گسترش نفوذ دریایی خود در اقیانوس هند بود، جزایر آندامان را در سال ۱۸۵۸ به‌طور رسمی ضمیمه کرد و پادگان نظامی و مستعمره‌ای برای تبعید و کار اجباری زندانیان، به‌ویژه زندانیان سیاسی جنبش استقلال هند، در پورت بلر تأسیس نمود. در این دوران،
هند، در پورت بلر تأسیس نمود. در این دوران، زندان سلولی (Cellular Jail) ساخته شد که بعدها به نماد مقاومت سیاسی و سرکوب استعمار بدل شد. جزایر نیکوبار نیز به‌طور رسمی در دههٔ ۱۸۶۰ تحت کنترل بریتانیا قرار گرفتند. استعمار بریتانیا به‌طور مستقیم تأثیر کمی بر جوامع بومی جزایر نیکوبار گذاشت، چرا که ساکنان نیکوباری تا حد زیادی در خودبسندگی و انزوا زندگی می‌کردند و بریتانیا بیشتر تمرکز خود را بر آندامان جنوبی، به‌ویژه پورت بلر، گذاشته بود. اشغال ژاپن در جنگ جهانی دوم. در جریان جنگ جهانی دوم، نیروهای امپراتوری ژاپن
در جریان جنگ جهانی دوم، نیروهای امپراتوری ژاپن در سال ۱۹۴۲ جزایر آندامان را اشغال کردند. در این دوره، نیروهای ژاپنی پورت بلر را به مقر نظامی خود بدل کردند و تا سال ۱۹۴۵ کنترل این منطقه را در دست داشتند. آن‌ها ادارهٔ جزایر را به‌طور نمادین به حکومت موقت آزاد هند، به رهبری سابهاش چندرا بوس، واگذار کردند، اما در عمل، اداره و کنترل نظامی همچنان در اختیار ژاپنی‌ها بود. در طول این اشغال، گزارش‌هایی از شکنجه، اعدام و سرکوب‌های شدید علیه ساکنان غیرنظامی منتشر شد. بسیاری از بومیان و ساکنان جزایر از جمله افراد مظنون
از بومیان و ساکنان جزایر از جمله افراد مظنون به همکاری با بریتانیا هدف اقدامات تلافی‌جویانه قرار گرفتند. با شکست ژاپن در جنگ، جزایر در سال ۱۹۴۵ دوباره به کنترل بریتانیا بازگشتند. پس از استقلال هند. با تصویب قانون استقلال هند ۱۹۴۷، جزایر آندامان و نیکوبار بخشی از اتحادیه هند شدند. در سال ۱۹۵۰، با به‌کارگیری قانون اساسی هند، این جزایر رسماً به‌عنوان یکی از قلمروهای اتحادیه‌ای هند تعریف شدند. در دهه‌های بعد، دولت هند برنامه‌هایی برای توسعهٔ اقتصادی و انتقال جمعیت به جزایر اجرا کرد. هزاران خانواده از
انتقال جمعیت به جزایر اجرا کرد. هزاران خانواده از ایالت‌هایی مانند بنگال غربی، تامیل نادو، آندرا پرادش و بیهار به این جزایر مهاجرت داده شدند، به‌ویژه به جزایر آندامان شمالی و میانی، که تراکم جمعیت کمی داشتند. این سیاست‌ها موجب تغییر ترکیب جمعیتی منطقه شد، و در برخی موارد، فشارهایی بر منابع طبیعی و جامعه‌های بومی وارد کرد. از دههٔ ۱۹۸۰، تلاش‌هایی برای حفاظت از مردم بومی آندامانی و نیکوباری در برابر ورود بی‌رویهٔ مهاجران و تماس با بیرون آغاز شد. سیاست‌های محدودکننده‌ای برای ورود به مناطق محافظت‌شده، به‌ویژه
برای ورود به مناطق محافظت‌شده، به‌ویژه برای سنتینلی‌ها و جارواها، به اجرا درآمد تا این جوامع کم‌جمعیت از بیماری‌ها و تأثیرات فرهنگی خارجی در امان بمانند. جغرافیا و اقلیم. جزایر آندامان و نیکوبار در محل تلاقی خلیج بنگال در غرب و دریای آندامان در شرق واقع شده‌اند. این مجمع‌الجزایر بخشی از قوس آتشفشانی برمه به‌شمار می‌رود که از میانمار تا اندونزی امتداد دارد. جزایر عمدتاً از رشته‌کوه‌هایی تشکیل شده‌اند که در زیر دریا امتداد یافته‌اند و نوک آن‌ها از آب بیرون آمده‌است. زمین‌ها عمدتاً کوهستانی یا تپه‌ای‌اند و
آمده‌است. زمین‌ها عمدتاً کوهستانی یا تپه‌ای‌اند و پوشش جنگلی انبوهی دارند. از مجموع ۵۷۲ جزیره، تنها ۳۸ جزیره دارای سکنه دائمی هستند. کانال ده درجه‌ای، این مجمع‌الجزایر را به دو بخش عمده تقسیم می‌کند: جزایر آندامان در شمال و جزایر نیکوبار در جنوب. آتشفشان بارتینگ تنها آتشفشان فعال در هند است که در بخش شرقی جزایر آندامان واقع شده‌است. این جزایر در ناحیهٔ استوایی قرار دارند و اقلیم آن‌ها اقلیم گرم و مرطوب است. میزان بارش سالانه به‌طور میانگین بین ۳٬۰۰۰ تا ۳٬۸۰۰ میلی‌متر متغیر است. فصل موسمی از ماه مه تا
۳٬۸۰۰ میلی‌متر متغیر است. فصل موسمی از ماه مه تا نوامبر ادامه دارد و طوفان‌های موسمی شدید، به‌ویژه در ماه‌های اکتبر و نوامبر، تهدیدی همیشگی برای ساکنان و زیرساخت‌های جزایر محسوب می‌شوند.
قبرستان چشمه پهن در شهرستان چرداول، بخش شیروان، روستای چشمه پهن واقع شده است. این قبرستان، بر روی یک تپه ماهور سنگلاخی که در شمال روستا و کوهپایه‌های جنوبی کوه لنه می‌باشد، قرار دارد و جهت دسترسی به این تپه ماهور سنگلاخی می‌توان از جاده آسفالته ایلام به لومار استفاده کرد که در ۵۰۰ متری جنوب اثر واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۵۰۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ریسانی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران. جمعیت. این روستا در دهستان بیونیج قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (18خانوار) 71نفر بوده‌است.
تپه کاجی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان رامیان، بخش خان ببین، روستای ارازگل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۷۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. منابع. ویدیو از تپه کاجی
بقایای بلغورخانه و قبرستان قلعه شیر مربوط به دورهٔ ایلخانی است و در شهرستان تربت جام، بخش نصرآباد، دهستان کاریزان روستای قلعه شیر واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۶۰۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانهٔ دادرس بنایی بازمانده از دورهٔ قاجاری است که در سال ۱۳۸۲ به شمارهٔ ۹۷۶۴ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنا در مرکز شهر اهواز در بازار عبدالحمید (خیابان نظامی یا شهید نظری‌پور) ساخته شد. در خیابان نظامی (شهید نظری‌پور) و مرکز شهر اهواز خانه‌های متعددی از دوره‌های قاجار و پهلوی به جا مانده که بخش ناچیزی از آن‌ها به ثبت رسیده است. سرای دادرس یکی از این بناهای تاریخی شهر اهواز است که تاکنون فقط به ثبت رسیده و در نگهداری و مرمت آن کوتاهی شده‌است. مشخصات. این بنا ساختمانی دو طبقه است که در
مشخصات. این بنا ساختمانی دو طبقه است که در طبقهٔ همکف آن پنج اتاق و در طبقهٔ دوم سه اتاق وجود دارد. سرداب موجود در بنا نیز مساحت حدود ۴×۵ متر مربع دارد. خانهٔ دادرس ابتدا محل کاروانسرای شیخ خزعل بود، بعد میدان تره‌بار شد و سپس به بازار خواربارفروشان مبدل گشت. سرانجام نیز این بنای تاریخی تبدیل به انبار کفش و دمپایی شده است. افزون بر سرداب، این بنا دارای آثاری از حجاری، آجرچینی، ستون و در و پنجرهٔ چوبی می‌باشد و از ویژگی‌های منحصربه‌فرد آن سنگ‌چینی‌های بسیار زیبای آن است. تلاش برای مرمت. در این بنا تاکنون
زیبای آن است. تلاش برای مرمت. در این بنا تاکنون اقدام مرمتی صورت نگرفته و بخشی از آن تخریب شده است؛ به طوری که قسمتی از سقف فروریخته است. حال آن که با توجه به قرار گرفتن بنای دادرس در مرکز شهر و تاریخی بودن آن به گفتهٔ دوستداران میراث فرهنگی می‌توان آن را به یک مرکز فرهنگی-خدماتی همچون فرهنگ‌سرا، موزه مردم‌شناسی، چایخانه یا نگارخانه تبدیل کرد.
کاروانسرای زغالیها مربوط به دوره قاجار است و در همدان، خیابان شهداد، میدان مفتح، کوچه پای مصلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۶۶۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. وضعیت فعلی. در سال های دور کاربری این کاروانسرا انبار چوب بوده، اما این روزها مالکیت آن در دست دانشگاه بوعلی است. به دلیل فقدان مرمت و بازسازی و حفاظت از این بنای قدیمی تخریب آن هر روز گسترده‌ تر می‌شود. نمای بیرونی کاروانسرا با کاشی کاری و آجرکاری زیبا تزیین شده اما بخش اصلی كاروانسرا تخريب شده وتنها سردر و هشتی ورودي
اصلی كاروانسرا تخريب شده وتنها سردر و هشتی ورودي آن سالم مانده و به محلی برای تجمع کارتن خواب‌ها تبديل شده است.
خانه دکتر علی شریعتی مربوط به دوره معاصر است و در تهران، خیابان فاطمی غربی، خیابان جمالزاده، کوچه نادر، پلاک ۱۰ واقع شده‌است. این اثر که مدتی خانه علی شریعتی بوده‌است، در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۷۱۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. تاریخچه. جایی که مجسمه علی شریعتی را گذاشته اند، بسیاری از جلسات او با دیگر انقلابیون تشکیل می شد؛ مجسمه ای که از موزه عبرت به اینجا آورده شده است. جلسات عمومی سخنرانی های کاندیداهای دور اول ریاست جمهوری ایران هم در این خانه برگزار می شد که یکی از معروف ترین آن‌ها، جلسه
برگزار می شد که یکی از معروف ترین آن‌ها، جلسه سخنرانی احمد خمینی، حسن لاهوتی اشکوری و احمد مجتهدی تهرانی است که مجموعه این سخنرانی ها بعدها در جزوه ای به نام راه سوم منتشر شد.
کنه هر، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران. جمعیت. این روستا در دهستان بیونیج قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۵۹خانوار) ۲۵۵نفر بوده‌است.
تپه آشاقی خرمن لار در استان قزوین، شهرستان آوج، بخش مرکزی شهرستان آوج، روستای چوبینه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۱۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه گرده له کانی گنجی در شهرستان قروه، بخش مرکزی، روستای گنجی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۰۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. جستارهای وابسته. این تپه که در ۵ کیلومتری روستا قرار دارد به صورت تلی از خاک جمع شده‌است که به نظر می‌رسد یا در گذشته قلعه بوده یا اینکه خاک جمع شده مربوط به حفاری می‌باشد. در افسانه‌های روستا که در سر زبان روستاییان جاریست گفته می‌شود که در گذشته که جنگ‌های قومی قبیله ایی زیاد بود مردم برای در امان ماندن در زیر روستا خندق‌های وسیعی را کندن که یک سر آن
در زیر روستا خندق‌های وسیعی را کندن که یک سر آن در روستا که چند انعشاب داشت و آن سر دیگرش در تپه گرده له می‌باشد. لازم است ذکر شود که در چند سال اخیر سه تا از این دریچه‌ها که در روستا می‌باشد به دلیل حفاری گاز و آب پیدا شده‌است و مردم از این دخمه‌ها برای ریختن فاضلاب استفاده می‌کنند. همچنین در دهه ۷۰ از طرف میراث فرهنگی یکی از دخمه هار را برای جستجو باز کردن و چند صد متری را هم پیش رفتند اما به دلیل سست بودن دیواره‌ها و گاز موجود در دخمه پروژه لغو شد. اما از آنچه که مردم می‌گویند چند نفر با بردن کاه (ساقه