payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دادگاه انقلاب تهران منصوب شد. اما بعد از دو ماه و نیم استعفا کرد. وی در دههٔ نخست پس از انقلاب علی‌رغم داشتن مقام رسمی در حکومت و پیشینه شاگردی و پشتیبانی از اندیشه‌های روح‌الله خمینی پیرامون "حکومت اسلامی" و مخالفت با حکومت پهلوی به عنوان یکی از منتقدان پرسروصدای عملکرد خمینی شناخته می‌شد. او در جلسهٔ رأی اعتماد به دوره دوم نخست‌وزیری میرحسین موسوی در سال ۱۳۶۴ در نطق مخالف خود در انتقاد از اصرار خمینی برای معرفی موسوی دستورات ولی فقیه را به احکام ارشادی و مولوی تقسیم کرد و با توجه به اینکه ولی فقیه در
و مولوی تقسیم کرد و با توجه به اینکه ولی فقیه در برابر نمایندگان مجلس به‌جز توصیه و نصیحت اختیار دیگری ندارد این حکم را ارشادی دانست. سخنان آذری قمی با واکنش شدید بسیاری از نمایندگان مواجه شد و حتی هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس گفت: آذری قمی با این نطق مخالف به عنوان شاخص‌ترین چهره در میان مخالفان موسوی و حامیان خامنه‌ای معروف به گروه ۹۹ نفر مطرح شد. رفسنجانی در مورد نطق مخالف او در جلسه رأی اعتماد به دولت در خاطرات خود می‌نویسد: «آذری قمی در مورد تأیید امام از دولت، اظهارات بدی کرد که خالی از اهانت به امام
از دولت، اظهارات بدی کرد که خالی از اهانت به امام نبود و در مجلس مورد اعتراض قرار گرفت». احمد آذری قمی با راه‌اندازی روزنامه رسالت به مخالفت سرسختانه با سیاست‌های اقتصادی دولت می‌پرداخت و از مدافعان بازار آزاد و اجرای احکام فقهی بدون هرگونه دخالت دولتی بود. انتقادات شدید آذری از تصمیمات دولت و نظرات خمینی در مقاله‌هایش در روزنامه رسالت نیز بازتاب داشت و به موضوع جنجال‌برانگیزی تبدیل شده بود تا جایی که خمینی در سال ۱۳۶۳ دستور عدم ارسال روزنامه رسالت به جبهه را برای جلوگیری از تضعیف روحیه رزمندگان صادر کرد.
را برای جلوگیری از تضعیف روحیه رزمندگان صادر کرد. حتی اسدالله بیات از خمینی نقل قول می‌کند که یک بار گفته بود: اعتبارنامه آذری قمی در مجلس دوم هم با اعتراض روبرو شد. منشأ اعتراضات نامه‌ای بود که جمعی از فعالان آن زمان به خمینی نوشته بودند و تصور می‌شد آذری قمی یکی از امضاکنندگان این نامه است. این نامه آن‌قدر تند بود که خمینی به پسرش سید احمد گفته بود: «به آقایان بگویید ادب را از رادیو اسرائیل یاد بگیرند». البته اعتبارنامه او نهایتاً با ۱۶۴ رای موافق، ۲۰ رای ممتنع، و ۹ رای مخالف تصویب شد. انتخاب خامنه‌ای
ممتنع، و ۹ رای مخالف تصویب شد. انتخاب خامنه‌ای برای رهبری. محمد امامی کاشانی از نمایندگان مجلس خبرگان که علی خامنه‌ای را به رهبری انتخاب کردند در شهریور ۱۳۹۲ و در برنامه تلویزیونی «شناسنامه» آذری قمی را فقیهی معرفی کرد که از جانب خامنه‌ای به عنوان یکی از گزینه‌های رهبری پس از درگذشت روح‌الله خمینی مطرح بوده‌است. با این وجود در بخشی از نوار منتشر شده از جلسه ۱۴ خرداد مجلس خبرگان مشخص است که احمد آذری قمی، نخستین کسی بوده که در جلسه ۱۴ خرداد نام خامنه‌ای را به عنوان جانشین رهبر بر زبان آورده‌است. از طرفی
به عنوان جانشین رهبر بر زبان آورده‌است. از طرفی خامنه‌ای خطاب به احمد آذری قمی می‌گوید: «همین آقای آذری که اسم من را نخستین بار آوردند در این جلسه، بنده اگر حکم [فقهی] بکنم ایشان قبول خواهند کرد؟» و صدای پاسخی می‌آید که تصریح دارد: «ما که نمی‌خواهیم از شما تقلید بکنیم.» آذری قمی بعدها در آبان ۱۳۷۶ تأکید کرد از بابت «اشتباه خود و به اشتباه انداختن دیگر خبرگان» در مورد اجتهاد علی خامنه‌ای «از خدا و ملت ایران پوزش می‌طلبد». در صفحه ۱۵۱ کتاب "فراز و فرود آذری قمی" نوشته محسن کدیور اسلام‌شناس، متن اظهارات احمد
نوشته محسن کدیور اسلام‌شناس، متن اظهارات احمد آذری قمی در سال ۱۳۷۶ نقل شده که در بخشی از آن آمده: «ولایت‌فقیه طبق اصل ۱۰۹ [قانون اساسی جدید]... احاطهٔ فقهی بر جمیع مسائل مستحدثه و غیر مستحدثه نظام مقدس اسلامی و قدرت استنباط سریع و مستحکم را می‌طلبد که بدون تردید ایشان [آقای خامنه‌ای] فاقد آن، حتی بر حسب اقرار خود ایشان نزد حقیر می‌باشد.» حصر خانگی و درگذشت. آذری قمی در ۵ آبان ۱۳۷۶ (۱۸ روز پیش از سخنرانی مشهور منتظری) در مورد صلاحیت علی خامنه‌ای برای مرجعیت، نامه‌ای به محمد خاتمی (رئیس‌جمهور وقت) نوشت. این
نامه‌ای به محمد خاتمی (رئیس‌جمهور وقت) نوشت. این نامه در آبان ۱۳۷۶ بازتاب وسیعی در محافل دینی سیاسی کشور داشت و علت اصلی تعطیل درس، حمله به دفتر و بالاخره حصر نویسنده از ۲۸ آبان ۱۳۷۶ شد. در بخشی از این نامه آمده بود: پس از آن افراد لباس‌شخصی آن به منزل و محل درس او حمله کردند و شعارهایی همچون «آذری و منتظری، خوارج زمانند»، «مرگ بر سه خائن دین فروش، منتظری و آذری و سروش» و «مرگ بر آذری» در تجمعات آبان ۱۳۷۶ در قم سر داده شد. همچنین نیروهای سپاه پاسداران در نامه‌ای او را از ورود به مدرسه فیضیه قم منع کردند و
او را از ورود به مدرسه فیضیه قم منع کردند و پس از چند روز تقریباً همزمان با حصر حسینعلی منتظری، او نیز به حصر خانگی رفت. به گفتهٔ محسن کدیور، محمد مؤمن از مدرسین حوزه علمیه قم چنین گفته‌است: «کمی قبل از فوت آیت‌الله آذری قمی من به دیدار آقا [سید علی خامنه‌ای] رفتم و از ایشان درخواست کردم اگر اجازه بفرمایند حصر بیت آیت‌الله آذری برداشته شود تا بلکه ایشان بتواند برای درمان بیماری حادش روانه بیمارستان گردد که در غیر این صورت در مورد ایشان بیم جانی می‌رود. آقا در پاسخ خواسته من گفتند: به دَرَک!» متعاقباً محمد
در پاسخ خواسته من گفتند: به دَرَک!» متعاقباً محمد مؤمن طی مصاحبه‌ای مطلب عنوان شده به نقل از وی را شایعه و کذب محض دانست و مدعی شد خامنه‌ای هرگز چنین مطلبی را در خصوص آذری قمی به زبان نیاورده است. روح‌الله حسینیان طی سخنانی به کمک مالی سید علی خامنه‌ای به آذری قمی در هنگام بیماری اشاره کرده‌است. مواضع آذری‌قمی نسبت به رهبری علی خامنه‌ای به جایی می‌رسد که می‌گوید: «رهبری آقای خامنه‌ای معلول تلاش من بوده که از این سبب و جهات دیگر از خدای خود و از شما جوانان عزیز عذر می‌خواهم». او بارها از نقش نیروهای امنیتی
عذر می‌خواهم». او بارها از نقش نیروهای امنیتی و شماری از روحانیون مانند محمد یزدی در قرار دادن نام علی خامنه‌ای به عنوان مرجع تقلید انتقاد می‌کرد و در یکی از نوشته‌هایش کفت: «نیروهای امنیتی در امور مرجعیت دخالت می‌کنند و اجازه نمی‌دهند مرجع اعلم معرفی شود چرا که با چنین اقدامی سید علی خامنه‌ای به حاشیه می‌رود». احمد آذری قمی فشارها برای جا انداختن مرجعیت رهبر جمهوری اسلامی را ناصواب، خیانت به اسلام و بی‌ارزش و بی‌اعتبار کردن جایگاه مرجعیت می‌دانست و استبداد دینی را بدترین نوع استبداد می‌خواند. احمد آذری
دینی را بدترین نوع استبداد می‌خواند. احمد آذری قمی دو ماه پیش از مرگ در یادداشتی با عنوان "ولایت فقیه در شرع و قانون اساسی" دوباره تأکید کرد آنچه دربارهٔ ولایت فقیه نوشته فقط مختص امام معصوم و روح الله خمینی است و اگر کسان دیگری را شامل شده عذرخواهی می‌کند. بر پایه مستندات "فراز و فرود آذری قمی" نگاه احمد آذری قمی نسبت به علی خامنه‌ای تا پایان عمر تغییر نکرد. احمد آذری قمی در روز ۲۲ بهمن ۱۳۷۷ در بیمارستان خاتم‌الانبیای تهران وابسته به سپاه پاسداران درحالی‌که تحت نظارت مأموران امنیتی بود در سن ۷۳ سالگی
تحت نظارت مأموران امنیتی بود در سن ۷۳ سالگی درگذشت و در صحن حرم معصومه به خاک سپرده شد. پس از مرگ. نخستین بار در سال ۱۳۹۰ مرجع تقلید قم، سید موسی شبیری زنجانی ادعا کرد احمد آذری قمی در اواخر عمر از کارهای خود پشیمان گشت و از سید علی خامنه‌ای عذرخواهی کرده بود. در این نامه که تاریخ آن ۱۲ خرداد ۱۳۷۵ احمد آذری قمی می‌گوید براساس یک سوءظن و شدت علاقه به نظام مقدس اسلامی، ناخواسته به نظام ضربه زده‌است. شبیری زنجانی همچنین ادعا کرد که سید علی خامنه‌ای، علی اصغر حجازی، و محمد محمدی گلپایگانی را همواره دعای نیک
حجازی، و محمد محمدی گلپایگانی را همواره دعای نیک می‌کند: در ۹ آبان ۱۴۰۰ خبری منتشر شد که محمد محمدی ری‌شهری کتابی به نام "روشن‌بینی امام‌خمینی" منتشر کرده و برای نخستین بار نامه‌ای از احمد آذری‌قمی در آن دیده می‌شود که حاوی عذرخواهی از خامنه‌ای است. به دنبال انتشار این نامه، دربارهٔ زمان و تاریخ آن از جمله تفاوت تاریخ شمسی و قمری اظهارات گوناگونی شد. دفتر نشر خامنه‌ای در ۹ آذر ۱۴۰۰ در اطلاعیه‌ای اعلام کرد که به درخواست پژوهشگران تاریخ انقلاب اسلامی دو نامه احمد آذری قمی را منتشر می‌کند. نامه دوم به تاریخ ۱
آذری قمی را منتشر می‌کند. نامه دوم به تاریخ ۱ اردیبهشت ۱۳۷۶ بدون سربرگ و بر تکه کاغذی نوشته شده و نزدیک به یازده ماه با نامه نخست فاصله دارد. نامه دوم بدون سلام و مقدمه است و به نظر می‌رسد پس از پرسشی که علی خامنه‌ای چندماه پیش از آن از حامل نامه داشته نوشته شده‌است. آذری قمی در پاسخ می‌نویسد: «در نامه‌ای که توسط آقای مسعودی {علی‌اکبر مسعودی خمینی} تقدیم شد جهت را سؤال کرده بودید ایشان نمی‌دانستند. در اوائل مسئله مرجعیت من فکر می‌کردم که شما هم به دنبال مقام هستید. با توسل به حضرت عباس سلام‌الله علیه مشکلم
هستید. با توسل به حضرت عباس سلام‌الله علیه مشکلم فوراً حل شد و شنیدم که فرزندان خود را به آقای بهجت ارجاع داده‌اید. در هر صورت من سخت احساس مظلومیت و محرومیت از خدمت به نظام می‌نمایم و از شما توقع دارم که آن را رفع نمائید و اگر با آن سوء ظن به شما جسارت شده مرا ببخشید». موضوعاتی که در نامه دوم به آنها اشاره شده گنگ به نظر می‌رسند مختصر هستند و مشخص نیست چرا با نوشتن چنین نامه عذرخواهی، این روحانی منتقد در آبان‌ماه همان سال بدون برگزاری دادگاه یا حکمی، حصر خانگی می‌شود. محسن کدیور معتقد است هر دو نامه جعلی
می‌شود. محسن کدیور معتقد است هر دو نامه جعلی هستند و سربرگ آن، صندوق پستی، و جای درج تاریخ زیر امضا اشکالاتی دارد و خط تاریخ این دست‌خط با خط متن آن یکی نیست. خانواده آذری قمی با اشاره به بیماری و محدودیت‌های ملاقات در دوران حصر او ضمن تکذیب این خبر، اعلام کردند ز مواضعش عقب‌نشینی نکرده و پشیمان هم نشده بود. همچنین اتهام و دروغ بستن بر شخصی که در قید حیات نیست و امکان دفاع از خود را ندارد نشان بی‌تقوایی و بی‌عدالتی دست‌اندرکاران این سناریو است. زندگی شخصی. احمد آذری قمی دارای پنج فرزند پسر به نام‌های محمد،
آذری قمی دارای پنج فرزند پسر به نام‌های محمد، حسن، مهدی، مجید و هادی است و همچنین دارای دو دختر به نام فاطمه و زهرا است.
دورام (، locally ) شهری است در ناحیه شمال شرقی انگلستان که مرکز بخش دورام به شمار می‌رود. جمعیت این شهر و حومه بر اساس سال ۲۰۱۱ حدوداً ۴۸،۰۶۹ ارزیابی شده است. دورام بیشتر به خاطر وجود کیلسای جامع دورام و قلعه دورام مربوط به قرن ۱۱ میلادی شناخته می‌شود. همچنین دانشگاه دورام نیز از دیگر مراکز مهم این شهر است.
پرواز هرکولس سی-۱۳۰ نیروی هوایی ارتش ایران ۱۳۶۰ حادثه سقوط هواپیمای سی ۱۳۰ ارتش از اهواز به مقصد تهران است، که در تاریخ ۷ مهرماه ۱۳۶۰ در نزدیکی تهران سقوط کرد و از ۷۷ سرنشین آن، تنها ۱۹ نفر زنده ماندند. گروهی از برجسته‌ترین فرماندگان جنگ ایران و عراق در این حادثه کشته شدند. در پی موفقیت عملیات ثامن‌الائمه، فرماندگان نظامی برای ارائه گزارش این عملیات به فرمانده کل نیروهای مسلح عازم تهران شدند اما هواپیمای سی-۱۳۰ ارتش که حامل پیکر ۳۲ شهید جنگ و فرماندهان ارشد شامل ولی‌الله فلاحی، جواد فکوری، سید موسی نامجو،
شامل ولی‌الله فلاحی، جواد فکوری، سید موسی نامجو، یوسف کلاهدوز و سید محمد جهان‌آرا، بود در منطقه کهریزک تهران، سقوط کرد. اهمیت سرنشینان پرواز یادشده تا جایی بود که ستاد مشترک ارتش، نیروی هوایی ارتش و وزارت دفاع در یک روز با خلأ فرماندگان خود مواجه شدند. لذا جمله " خرمشهر را خدا آزاد کرد" پس از فتح خرمشهر توسط رزمندگان اسلام در دوران جنگ ایران و عراق بیان شده است. این رخداد، باعث تغییر یافتن معادلات جنگ شده و طرح عملیات آزادسازی خرمشهر نیز به ۸ ماه بعد از آن موکول شد. برخی کارشناسان معتقدند این سقوط،
از آن موکول شد. برخی کارشناسان معتقدند این سقوط، خرابکاری بوده و در ادامهٔ ترورهای تابستان سال ۱۳۶۰ قرار داشت. سرهنگ خلبان، بهمن فرقانی، رئیس تیم بررسی سانحه، علت سقوط را خطای مهندس پرواز و خلبان اعلام کرده و گفته است که این ارزیابی توسط تیم مستقلی از کشور پاکستان نیز تأیید شده است. هواپیما. هواپیمای سانحه‌دیده، از نوع سی-۱۳۰ئی و متعلق به نیروی هوایی ارتش ایران در ۲۵ اسفند ۱۳۵۰ وارد ایران شده بود و تا زمان بروز سانحه، ۵۰۰۸ ساعت و ۱۵ دقیقه پرواز کرده بود. آخرین زمان تعمیرات سنگین یا اورهال آن در ۱۴ خرداد
آخرین زمان تعمیرات سنگین یا اورهال آن در ۱۴ خرداد ۱۳۵۷ به پایان رسیده بود و میزان ساعات تعمیر آن ۳۴۳۴ ساعت و ۲۵ دقیقه گزارش شده بود. خدمهٔ پرواز. خلبان هواپیما سرهنگ علی صولتی، کمک خلبان ستوان‌یکم محمود خرم‌دل، خلبان ناظر ستوان‌یکم مصطفی ایزدی‌فرد، ناوبر ستوان دوم ابراهیم احمدی آل‌هاشم، سر مکانیک پرواز ستوان یار دوم احمد حسینی، مکانیک پرواز استوار مجید موحدی، مکانیک پرواز تحت آموزش گروهبان دوم امیر تهرانی و لود مستر استوار دوم جمشید کوزه‌گری، خدمه هواپیما بودند. سانحه. هواپیمای سی-۱۳۰ در ساعت ۱۲:۳۰ از
بودند. سانحه. هواپیمای سی-۱۳۰ در ساعت ۱۲:۳۰ از فرودگاه مهرآباد پرواز و پس از سه ساعت و سی دقیقه و پرواز در مسیر تهران-بوشهر-اهواز در فرودگاه اهواز فرود آمده بود. این هواپیما، پس از حدود یک ساعت و ۱۵ دقیقه توقف در اهواز، در حالی که حامل پیکر ۳۲ کشته، ۲۷ مجروح جنگی، ۴۰ سرنشین و ۹ خدمه پروازی و در مجموع، ۷۶ سرنشین، اهواز را به مقصد تهران ترک کرده بود. پس از حدود یک ساعت از آغاز پرواز و در فاصلهٔ ۳۰ مایلی تهران، اجازهٔ نزول به ۸۵۰۰ پایی به خلبان داده شد. خلبان یکم پرواز، عبور از ارتفاع ۱۱ هزار پایی را گزارش
یکم پرواز، عبور از ارتفاع ۱۱ هزار پایی را گزارش کرد اما لحظاتی بعد، با تماس با پایگاه یکم ترابری اعلام کرد که برق هواپیما قطع و کلیه موتورها خاموش شده‌اند. لحظاتی بعد و با تصمیم کادر پرواز برای انجام فرود اضطراری در منطقه‌ای بیابانی در نزدیکی میدان تیر کهریزک، هواپیما با چرخ‌های نیمه‌باز به حالت «فرود سخت» با سرعت حدود ۸۰ نات با زمین خاکی برخورد کرد. بلافاصله پس از برخورد، چرخ‌های هواپیما جمع شده و هواپیما بر روی شکم خزیده و پس از طی حدود ۱۰ متر با خاکریز قناتی متروکه برخورد کرد. در نتیجهٔ این برخورد،
قناتی متروکه برخورد کرد. در نتیجهٔ این برخورد، هواپیما روی بال چپ رفته و ملخ موتور شماره یک و نوک بال چپ به زمین برخورد کرده و سبب شکافتن بال چپ، ریزش بنزین و آتش‌سوزی در قسمت انتهایی بال شده و هواپیما حدود ۲۰۰ متر روی شکم خزیده و دُم و بدنهٔ آن در مسیر آتش‌سوزی حاصله از ریزش بنزین از بال چپ قرار گرفته و تمام هواپیما دچار حریق شده و سبب بسته شدن راه نجات بازماندگان می‌شود. کمک خلبان با بازکردن پنجره از هواپیما خارج شده و لحظاتی بعد هواپیما با ۸٬۰۰۰ پوند سوخت، منفجر گردید. امداد و نجات. دقایقی پس از سانحه و
منفجر گردید. امداد و نجات. دقایقی پس از سانحه و پس از این‌که تلاش‌ها برای تماس با هواپیمای مزبور به جایی نرسید، از دو فروند هواپیمای جنگنده اف-۴ فانتوم در منطقه، درخواست تجسس می‌شود که در ساعت ۱۹:۴۷ خلبان یکی از آن‌ها اطلاع می‌دهد که در رادیان ۱۵۰ درجه ۱۷ مایلی آتش‌سوزی دنباله‌داری مشاهده می‌شود. ۴۵ دقیقه بعد یک بالگرد برای کمک به بازماندگان حادثه به محل رفت. علت سقوط. در رابطه با چگونگی و دلیل وقوع این سانحه، اظهارات متفاوتی بیان شده است. در آن زمان، دلیل سقوط این هواپیما، حمله هواپیماهای نیروی هوایی عراق
این هواپیما، حمله هواپیماهای نیروی هوایی عراق عنوان شد؛ اما خدمهٔ پرواز، اظهار داشته‌اند که پس از وقوع یک انفجار، توانسته‌اند هواپیما را در حوالی کهریزک بر روی زمین بنشانند؛ هرچند به‌علت شدت برخورد با زمین، بسیاری از مسافران آن کشته شدند. تیمی از نیروی هوایی ارتش ایران به رهبری سرهنگ خلبان بهمن فرقانی، این سانحه را بررسی کردند. این گروه، فرضیهٔ خرابکاری، یا ساقط شدن هواپیما توسط پدافند خودی را بر اساس اسناد و شواهد، رد کرده، و علت سانحه را قطع برق هواپیما، به‌دلیلی نامشخص و اشتباه خدمهٔ پرواز در واکنش
به‌دلیلی نامشخص و اشتباه خدمهٔ پرواز در واکنش مناسب و رفع ایراد و فرود اضطراری معرفی کردند. برای بررسی این سانحه، هیئتی بی‌طرف نیز از نیروی هوایی پاکستان دعوت شد، و در نهایت، نتیجهٔ تحقیقات جداگانهٔ آن‌ها نیز دلایلی مشابه را به‌عنوان عوامل سقوط نشان داد. اگرچه فرضیه‌های برخورد موشک پدافندی خودی به هواپیما و خرابکاری عمدی، در گزارش‌های رسمی تیم‌های بررسی سانحهٔ ایرانی و پاکستانی رد شدند، اما دلیل قطع برق هواپیما، هرگز مشخص نشد. محمود خرم‌دل کمک خلبان این پرواز این حادثه را چنین شرح داده است: فکوری ابتدا به
این حادثه را چنین شرح داده است: فکوری ابتدا به کابین خلبان آمد و با چراغ قوه سعی کرد که مشکل را برطرف کند و بعد برای بازکردن دستی چرخ‌ها رفت. چنین احساس می‌شد که فکوری فهمیده است مشکل فراتر از قطع برق است. از آنجا که فرمان هواپیما تریم شده بود هواپیما با سرعتی آهسته و به‌طور افقی به سمت زمین در حرکت بود. به همین دلیل هواپیما در بیابان فرود آمد. از آنجا که یکی از چرخ‌ها قفل نشده بود، هواپیما به یک سمت خم شده و روی زمین کشیده شد. سرهنگ علی صولتی سر خلبان پرواز نیز گفته است: ناخدا هوشنگ صمدی، فرمانده تکاوران
نیز گفته است: ناخدا هوشنگ صمدی، فرمانده تکاوران دریایی مدافع خرمشهر در مصاحبه‌ای با روزنامه قانون، علت سانحه را شلیک پدافند خودی دانسته و می‌گوید: «هواپیما را با موشک پدافند زدند و باعث سقوط آن شدند. در آن زمان من و یکی دیگر از فرماندهان ارشد نیز قرار بود با این هواپیما به تهران بیاییم.» محمدعلی شریف‌النسب از فرماندگان میانی ارتش در دوران جنگ، در مصاحبه‌ای با وب‌سایت تاریخ ایرانی، در اظهارنظری در ۷ مهر ۱۳۹۶، این واقعه را «صد درصد مشکوک» عنوان کرد و بدون توضیح بیشتر گفت: «به‌نظر من، آقایان رحیم‌صفوی،
توضیح بیشتر گفت: «به‌نظر من، آقایان رحیم‌صفوی، ری‌شهری و محسن رضایی در جریان هستند؛ اما به دلیل مصلحت‌سنجی کسی چیزی نمی‌گوید.»
حَسَنوِیهیان، حَسَنویان یا آل حَسَنوَیه یا آل حَسَنویِه (۳۴۸–۴۰۵ق) خاندان کردان برزیکانی شیعه از سلسله‌های نیمهٔ باختری ایران که در سده ۴ق/۱۰م در کوه‌های زاگرس در اردلان (استان کردستان کنونی) و کرمانشاه و همدان و ایلام و لرستان تا نزدیک به خوزستان فرمانروایی می‌کردند. رخنه حسنویه تا نزدیک به خوزستان و آذربایجان رسید. بدر بن حسنویه برزکانی (حکومت ۳۶۹–۴۰۵ق) دژ سَرماج را بر فراز کوهی نزدیک بیستون ساخت و تختگاه خود نمود. بنیانگذار خاندان، «حسنویه بن حسین برزیکانی» شناخته شده به «امیر حسین» رئیس تیرهٔ برزیکانی
شناخته شده به «امیر حسین» رئیس تیرهٔ برزیکانی است که فرمانروایی خود را در سال ۳۳۰ از «شهر زور» آغاز نمود. وی در ۳۴۸ قمری (۹۶۱ م) پنج شهر مهم مغرب ایران آن زمان، نهاوند، دینور، شاپورخواست، بروجرد و اسدآباد را فتح کرد. در زمان «امیر حسین»، لشکر خلیفه مستکفی بالله از وی شکست خورد و در زمان جانشینش مطیع لله راه آشتی کردن در پیش گرفته شد. ناحیه حکومتی این خاندان تا نزدیک به خوزستان گستردگی داشت. آل بویه هیچ‌گاه در گستره فروانروایی حسنویه نفوذ نکردند تا زمان شمس الدوله دیلمی که ظهیرالدین را از حکمرانی انداخت و
الدوله دیلمی که ظهیرالدین را از حکمرانی انداخت و گستره او را ازآن خویش ساخت. فرزندان بویه ماهیگیر سرزمین‌های خود را میان هم بخش کردند رکن الدوله دیلمی نواحی باختری را به‌دست آورد که در برگیرنده قسمت‌های کردنشین نیز بود. فرمانروایی حسنویه تا ۴۰۵ق. ادامه یافته‌است. بدلیسی نسب امیرخان برادوستی مشهور به خان لپ زرین (حاکم ارومیه و امیر قلعهٔ دم دم ۵۷۸ ه. ق) از نوادگان میرحسین برزیکانی و آل حسنویه می‌باشد. سیاست فرهنگی. به نگرش سیاسی، این فرمانروایی از سلسله‌هایی است که همگام با آل بویه به رویارویی با خلافت
است که همگام با آل بویه به رویارویی با خلافت عباسی پرداخت. در زمان بدر بن حسنویه که زمان توانا شدن این خاندان به شمار می‌رود چامه، ادب و زبان کردی و دیگر دانش‌ها رواج یافت و کتابخانه‌هایی در شهرهای کردنشین ایجاد شد.
سگ‌ها را بر اساس کارایی به دسته‌های مختلفی از جمله سگ گله(ژرمن شپرد)، سگ نگهبان (دوبرمن)، سگ کاری(روت‌وایلر)، سگ شکاری (تازی)، سگ سورتمه (سیبرین هاسکی) و سگ همراه (پاپیون) دسته‌بندی می‌کنند.سگ ها را هم به عنوان حیوان هایی وفادار می دانند. بعضی سگ های غیر قانونی هستند که بخواطر حملات مرگ بار انها یا پیکر بزرگشان ممنوع اعلام شدند مانند :پیت بول سگها محیط اطرافشان را با بو کردن پیدا می کنند ،وقدرت بویایی بسیار تیز و قوی ای دارند و سگ ها در کشور های زیادی و در فرودگاه ها به عنوان ردیاب مواد مخدر استفاده می کنند
ها به عنوان ردیاب مواد مخدر استفاده می کنند یا برای حتی برای پیدا کردن افراد زنده و همچنین سگ ها برای شناسایی و ردیابی دزد ها در نیروی پلیس استفاده می شود.در روستا ها و مزارع سگ هایی را برای دور کردن گرگ ها و نگهبانی گله استفاده می کنند به این نوع سگ ها سگ های گله یا سگ های نگهبان میگویند.
حسن کامکار (به کردی:حەسەن کامکار) (۱ فروردین ۱۳۰۲، سنندج - ۲۴ اردیبهشت ۱۳۷۱)، موسیقی‌دان، آهنگساز، نوازندهٔ ویولن و بنیان‌گذار گروه موسیقی کامکارها بود. زندگی. حسن کامکار، با نامِ اوّلیهٔ حسن سوری، در اوّل فروردینِ سالِ ۱۳۰۲ در سنندج به دنیا آمد. از اوان کودکی به موسیقی علاقه داشت. او اولین بار با خرید «سه‌تار» از نوازنده‌ای نابینا به نام «علی‌خان» و نواختن آن، به دنیای موسیقی گام نهاد. در دوازده سالگی در مدرسهٔ «موزیک نظام» استخدام شد. حسن کامکار در سن ۱۷ سالگی با سازهای سنتی و به‌ویژه ویولون آشنا شد و چون
با سازهای سنتی و به‌ویژه ویولون آشنا شد و چون در ارتش سلفژ را فرا گرفته بود، این ساز را بدون استاد و با استفاده از نت‌ها و ردیف‌های چاپ شده از ابوالحسن صبا تمرین کرد. او تمام سازهای ایرانی از قبیل سنتور، تار، سه‌تار و کمانچه را بدون استاد فرا گرفت و نیز می‌توانست به راحتی این سازها را کوک کند که نشان‌دهندهٔ استعداد بسیار زیاد وی است. فعالیت‌ها. در سال ۱۳۴۰، اولین «هنرستان موسیقی کردستان» را با حمایت وزارت فرهنگ آن زمان تأسیس کرد و در حدود سال‌های ۱۳۴۶ تا ۱۳۴۷ توانست چهار «گروه موسیقی» تشکیل دهد که یک گروه
توانست چهار «گروه موسیقی» تشکیل دهد که یک گروه از آنان گروه بانوان و یک گروه دیگر کودکان بودند. وی برای این گروه‌ها قطعاتی می‌ساخت و به تمرین با آنان می‌پرداخت که حجم فعالیت‌های موسیقی در این کانون گسترش یافت و صاحب سه ارکستر شد. همچنین وی مسؤولان وقت را وادار به تأسیس «هنرستان عالی موسیقی» کرد. این گروه‌ها تا اوایل انقلاب نیز فعالیت داشتند. حسن کامکار سالیان درازی را به جمع‌آوری و تدوین و ساختن آهنگ و نغمه و ترانه‌های فولکلور کردی و نت‌نویسی موسیقی پرداخت. وی بیش از ۴۰۰ قطعه و ترانه ساخت. حسن کامکار باعث
وی بیش از ۴۰۰ قطعه و ترانه ساخت. حسن کامکار باعث شد تا مردم کردستان به موسیقی علاقه پیدا کرده و جو سنگینی که حاکم بود از بین برود. علاقه وی به توسعه و بسط این هنر بود و در واقع به همت وی فرزندانش را علاقه‌مند کرد تا جایی که آنها در این عرصه به فعالیت‌های چشمگیری دست پیدا کردند. او دارای ۸ فرزند نوازنده یا آهنگساز است که عبارتند از: هوشنگ، بیژن، پشنگ، قشنگ ، ارژنگ، ارسلان، اردشیر و اردوان را می‌توان نام برد. گروه کامکارها. وی بنیان‌گذار گروه کامکارها است. نخستین ارکستر خانوادگی کامکارها در سال ۱۳۴۴ شکل گرفت
ارکستر خانوادگی کامکارها در سال ۱۳۴۴ شکل گرفت که در آن کنسرت، حسن کامکار، ویولون می‌نواخت، قشنگ می‌خواند، پشنگ و ارژنگ، سنتور و جاز می‌نواختند و هوشنگ کامکار هم به اتفاق بیژن با آکاردئون گروه را همراهی می‌کرد. پس از اینکه اردشیر و ارسلان با گذر از دوران کودکی وارد گروه شدند، در سال ۴۹ آنها یک ارکستر نیمه حرفه‌ای تشکیل دادند. بعدها گروه کامکارها همراه با محمد رضا لطفی، پرویز مشکاتیان و حسین علیزاده، هستهٔ اولیهٔ گروه‌های شیدا و عارف را بنیان گذاردند و اولین کنسرت‌ها را هم در اوایل انقلاب، اجرا کردند.
اولین کنسرت‌ها را هم در اوایل انقلاب، اجرا کردند. درگذشت. حسن کامکار در سال ۱۳۷۱ چشم از جهان فروبست.
زبان خوسایی (IsiXhosa ,Xhosa) یکی از زبان‌های رسمی کشور آفریقای جنوبی است. این زبان ۷٫۹ میلیون نفر گویشور دارد که در حدود ۱۸ درصد از جمعیت کشور آفریقای جنوبی را تشکیل می‌دهند. خوسایی نیز مانند دیگر زبان‌های خانواده بانتو یک زبان نواختی است یعنی لحن بیان واژه‌ها معنی آن‌ها را عوض می‌کند. از دیگر ویژگی‌های خوسایی، وجود هم‌خوان‌ها (صامت‌ها) ی تقه‌ای در آن است. به هنگام تلفظ این هم‌خوان‌ها صدایی مانند یک «تَق چسبناک» از دهان شنیده می‌شود. منابع. PanAfrLoc/Xhosa، بازدید: اکتبر ۲۰۰۹.
چاران روستایی زیبا واقع در بخش آسارا - شهرستان کرج - استان البرز (در منطقه ای موسوم به ارنگه وار که شامل ۸ روستا می‌باشد) در نزدیکی سد امیر کبیر است که یکی از این مناطق بِکر و بعضاً دست نخورده در ایران، که خود بهشتی وصف نشدنی است. این روستا در ۲۷ کیلومتری شمال خاور کرج و ۸ کیلومتری خاوری مسیر جاده چالوس بوده و از خروجی خوزنکلا در جاده ای بطول حدود ۷ کیلومتر به روستای زیبای چاران در کوه‌های البرز واقع شده است. روستای چاران یک روستای کوهستانی با آب و هوای معتدل است. مردم روستا به زبان تاتی سخن می‌گویند. و
است. مردم روستا به زبان تاتی سخن می‌گویند. و عمده فعالیت ساکنین آن باغداری و دامپروری می‌باشد. در روستای چاران چندین مکان طبیعی و تاریخی وجود دارد که بازدید از آنها برای گردشگران بسیار جذاب جلوه می‌کند. برای رسیدن به روستای چاران از شهرستان کرج به سمت جاده چالوس پس از طی مسیر ۲۰ کیلومتر نرسیده به سدّ کرج و در منطقه‌ای بنام آدران و بعد از پلیس راه آدران به سمت راست که تابلوی خوزنکلا در مسیر جاده دیده می‌شود و پس از طی کردن جاده آسفالته پر پیچ و خم به دو راهی پیست اسکی خور که به سمت راست ادامه مسیر می‌دهیم
پیست اسکی خور که به سمت راست ادامه مسیر می‌دهیم می‌رسیم که این جاده به روستای چاران منتهی می‌شود. در ابتدای مسیر روستای خور و در کنار روستای جی، آبشاری به نام آبشار چاران در نزدیکی روستایی به همین نام واقع گشته است. دره فرعی چاران به موازات دره خور قرار گرفته و از یک رودخانه پر آب و آبشاری زیبا برخوردار است. روستای چاران یک روستای کوهستانی با آب و هوای معتدل است. این روستا جزء دهستان ارنگه شهرستان کرج در ۲۷ کیلومتری شمال خاور کرج و ۸ کیلومتری خاوری راه کرج به چالوس واقع است. ابتدای جاده کرج چالوس جاده فرعی
چالوس واقع است. ابتدای جاده کرج چالوس جاده فرعی به طول ۸ کیلومتر در مسیر خور غرب و ارتفاعات چشمه‌شاهی و پهنه‌سار، درّه فرعی چاران به موازات درّه خور و در قسمت جنوبی آن قرار دارد. مسیر رسیدن به آبشار، پوشیده از باغات و مزارع است. آبشار چاران ارتفاعی حدود ۱۰ متر دارد. از روستای چاران تا محل آبشار، سرسبز است و با حداکثر یک ساعت پیاده‌روی می‌توان به آن رسید. پوشش سبز پلکان‌های این آبشار بسیار زیباست. از دیگر جاذبه‌های این روستا قلّه (پَهنِه‌ سار) می‌باشد که در گذشته‌های دور بعنوان ییلاق اهالی روستا و همچنین
گذشته‌های دور بعنوان ییلاق اهالی روستا و همچنین مرتع جهت دامپروری مورد استفاده قرار می‌گرفت و آثار بناهای ایجاد شده در آن زمان هنوز در منطقه پَهنِه سار قابل رؤیت می‌باشد. همچنین در قلّه پَهنِه سار امامزاده بی بی کوهسار (بی بی زرّین قمر - نقل است که ایشان یکی از خواهران امام هشتم شیعیان هستند) واقع شده است که از گذشته‌های دور مورد احترام و توجه خاص اهالی بوده و به همت اهالی این روستا بقعه ای ساخته شده که دارای ۲ اتاق می‌باشد که در یکی بعنوان امامزاده نمادهای متبرک بی بی زرین قمر و اتاق دیگر بعنوان
نمادهای متبرک بی بی زرین قمر و اتاق دیگر بعنوان استراحتگاه مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای صعود به قله پهنه‌سار در حدود پنج ساعت از دل مسیری کوهستانی می‌بایست عبور نمود تا به قله رسید. مسیری که خسته کننده جلوه می‌کند اما با عبور از آن و رسیدن به امامزاده می‌توان با فضایی معنوی همراه شد و خستگی را از تن به در کرد. در این روستا یکی از ایستگاه‌های لرزه‌نگاری متعلق به پژوهشگاه بین‌المللی زلزله‌شناسی و مهندسی زلزله نیز وجود دارد. جمعیت. این روستا در سرشماری ۱۳۹۵، ۳۰۸نفر(۱۶۲خانوار) جمعیت داشته است.