payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به هر کس که در کاری سابقه و تجربه زیادی داشته باشد گفته می‌شود. بدین سان به شکل سنتی افزایش سن افراد شاغل در کاری به دلیل تجربه بیشتر پیش‌کسوتان آن حرفه یا رسته ورزشی محسوب می‌شود. پیش‌کسوت ورزشی در ورزش به‌خصوص ورزش زورخانه‌ای به کسی می‌گویند که سالمندتر و آزموده تر از ورزشکاران دیگر باشد. به شکل خاص پیش‌کسوت باستانی کار از همه گونه ورزشهای باستانی و ریزه کاریهای یکایک آنان آگاه است و می‌تواند بهتر و سنگین تر از دیگران ورزشهای باستانی را انجام دهد. پیش‌کسوت شغلی به شکل کلی از قدیم تاکنون بیشتر حرفه‌ها و
شغلی به شکل کلی از قدیم تاکنون بیشتر حرفه‌ها و شغلها مانند نجاری - خیاطی - تراشکاری و مکانیکی شاگرد به شکل روز به روز کار را فراگرفته و به قولی استاد یا همان عامیانه اوستا می‌شد و هر جه تجربه بیشتر پیدا می‌کرد قابل اعتماد تر و دقیق تر می‌شد و به مسن‌های هر کار پیش‌کسوت در آن کار گفته می‌شود.
چرخ زدن از جمله حرکات در ورزش زورخانه‌ای بوده و بر شش گونه‌ است: چرخ جنگلی، چرخ تیز، چرخ سبک و چمنی، چرخ تک پر، چرخ سه تک پر و چرخ تبریزی. ۱- چرخ جنگلی: ورزشکار در میان گود می‌آید و دست‌ها را در امتداد شانه نگاه می‌دارد و به نرمی خود را تکان می‌دهد و آرام و همآهنگ با صدای ضرب مرشد، دور گود می‌چرخد. ۲- چرخ تیز: ورزشکار در میان گود یا دور گود بسیار تند به دور خود می‌چرخد. گاهی سرعت چرخ آنقدر زیاد می‌شود که اندام چرخنده را نمی‌توان تشخیص داد. ۳- چرخ سبک و چمنی: ورزشکار در چرخ سبک و چمنی نه تند و نه آرام، بلکه
ورزشکار در چرخ سبک و چمنی نه تند و نه آرام، بلکه سنگین و زیبا به دور خود می‌چرخد و با چرخ دور گود را هم می‌پیماید. ۴- چرخ تک پر: ورزشکار پس از یک بار به دور خود چرخیدن، یک بار هم به هوا می‌جهد و در هوا چرخی به دور خود می‌زند. گاهی هم چرخنده دو دست راست را روی هم بر سینه می‌گذارد و چرخ می‌زند. معمولاً ورزشکار تک پرها را در هوا و در گوشه‌های گود انجام می‌دهد. ۵- چرخ سه تک پر: ورزشکار سه بار به دور خود می‌چرخد آنگاه یک تک پر در هوا می‌زند. ۶- چرخ تبریزی: چرخ تبریزی را در پای تبریزی انجام می دهند، به گونه ای
تبریزی را در پای تبریزی انجام می دهند، به گونه ای که به جای پای تبریزی چرخ میزنند و یک پای خود را بالا می آورند. مرشد برای هر یک از چرخ‌ها آهنگی ویژه بر ضرب می‌گیرد.
هکلر و کخ یک شرکت آلمانی اسلحه‌سازی است. این شرکت یکی از سه شرکت بزرگ اسلحه‌سازی جهان و هم‌چنین یکی از مهم‌ترین شرکای معاملاتی ارتش آلمان به‌شمار می‌آید. "شرکت هکلر و کخ" که با ساختن سلاح‌های مجهز و کاملاً پیشرفته امروزه در رده سوم سلاح‌سازی جهان پس از شرکت‌های برونینگ همچنین اف.ان هرستال بلژیک قرار دارد توانسته در طول 62 سال خدمت پس از ثبت گردیدن شرکت در سال 1950 سلاح‌های با خصوصیاتی گوناگون برای مأموریت‌های گوناگون نظامی طراحی کند،یکی دیگر از عوامل پیشرفت شرکت هکلر و کخ وجود افرادی همانند "ادموند هکلر "و
شرکت هکلر و کخ وجود افرادی همانند "ادموند هکلر "و "تئودور کخ" که با تجربه‌ای که در ساخت سلاح‌های سبک و سنگین دارند توانسته‌اند در طول این سال‌ها سلاح‌های به خصوص را برای فروش و تجارت به کشورهای اروپایی و آمریکایی طراحی کنند. اسلحه‌های ساخت کارخانه "هکلر و کخ" دارای «کیفیت بسیار بالایی» هستند. یکی از مسلسل‌های پرطرفدار این شرکت هکلر و کخ ژ-۳۶ بوده، که بسیار دقیق‌تر و کارآمدتر از مدل پیشین، یعنی هکلر و کخ ژ-۳ است. از دیگر مسلسل‌های ساخت شرکت "هکلر و کخ" می‌توان به هکلر و کخ اچ کی ۴۱۶ اشاره کرد که بیشتر مورد
به هکلر و کخ اچ کی ۴۱۶ اشاره کرد که بیشتر مورد استفاده «نیروهای ویژه» قرار می‌گیرد.
زمینه‌یابی شکست تحصیلی کودکان کتابی است نوشته جان هالت که امروزه در رشته تعلیم و تربیت کلاسیک به حساب می‌آید. این کتاب در سال ۱۹۶۴ میلادی چاپ شده و در سال ۱۹۸۲ پس از تجدید نظر به چاپ مجدد رسید. این کتاب توسط مهشید فروغان به فارسی برگردانده شده‌است.
«دربارهٔ یک دختر» نام یکی از تک‌آهنگ‌های گروه گرانج نیروانا است. این سومین ترانه از اولین آلبوم گروه با نام بلیچ است که در سال ۱۹۸۹ روانهٔ بازار شد. «دربارهٔ یک دختر» آهنگ افتتاحیهٔ اجرای آنپلاگد نیروانا در سال ۱۹۹۳ هم بود. مایکل آزراد در کتاب «همان‌طور که هستی بیا:روایت نیروانا» ادعا کرده که کوبین این آهنگ را پس از آن‌که یک بعدازظهر را به گوش کردن مکرر آلبوم برگزیده آثار بیتل‌ها با نام "ملاقات با بیتلز!" گذراند، نوشته‌است. کریس مالنفی در کتاب «کرت کوبین: صدای یک نسل» آورده‌است که کوبین «دربارهٔ یک دختر» را
یک نسل» آورده‌است که کوبین «دربارهٔ یک دختر» را برای اولین دوست دخترش تریسی مرندر، که در یک دوره در آپارتمانی در المپیای واشنگتن با هم زندگی می‌کردند نوشته‌است.
تمدن ۲ یک بازی ویدئویی به سبک استراتژی نوبتی است که توسط میکروپروس توسعه یافته و در سال ۱۹۹۶ به‌وسیلهٔ برایان رینولدز، داگلاس کاسپیان-کافمن و جف بریگز طراحی شد. این بازی با اینکه دنباله روی بازی "تمدن" (۱۹۹۱) ساختهٔ سید میر بود، اما آن‌ها در طراحی بازی جدید هیچ نقشی نداشتند.
سید و نانسی نام یک فیلم درام تراژدی محصول ۱۹۸۶ به کارگردانی الکس کاکس است. این فیلم با الهام از زندگی نوازندهٔ گیتار بیس انگلیسی سید ویشس و رابطهٔ او با دوست دخترش نانسی اسپانگن، ساخته شده‌است. در این فیلم گری اولدمن در نقش ویشس بازی کرده‌است. این فیلم دومین ساخته بلند الکس کاکس پس از فیلم حقه‌باز (۱۹۸۴) است.
مورمون‌ها با تلفظ صحیح انگلیسی مُرْمِنْ گروه مذهبی و فرهنگی مرتبط با شاخهٔ اصلی جنبش قدیسان آخرالزمان مسیحیت احیاگر هستند که با جوزف اسمیت در بالاایالت نیویورک در دههٔ ۱۸۲۰ شروع شد. مورمون‌ها آیین خود را «جنبشی احیاگر» می‌دانند و بر این باورند که تعالیم، آداب و رسوم و سازمان کلیسا که بر اثر نافرمانی بشر در قرون اولیه میلادی به ورطهٔ نابودی سپرده شده بود، از طریق وحی الهی به جوزف اسمیت احیا شده‌است. امروز بیشتر مورمون‌ها عضو کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان هستند. بعضی از مورمون‌ها نیز یا مستقلند یا مقید
هستند. بعضی از مورمون‌ها نیز یا مستقلند یا مقید نیستند. مرکز اثرگذاری فرهنگی مورمون‌ها در یوتا است، و آمریکای شمالی بیش از هر قارهٔ دیگری مورمون دارد. مورمون‌ها دچار حس قوی تعلق به جماعت شان شده‌اند که ریشه در آموزه‌ها و تاریخ شان دارد. طی قرن بیستم، نوکیشان مورمون گرایش داشتند گرد یک نقطه جغرافیایی جمع شوند و بین سال‌های ۱۸۵۲ تا ۱۸۹۰ اقلیتی از مورمون‌ها آشکارا چندهمسری می‌کردند. مورمون‌ها زمان و منابع بسیاری را وقف خدمت در کلیسایشان می‌کنند و بسیاری از جوانان مورمون داوطلبانه مدتی را به‌طور تمام وقت به در
مورمون داوطلبانه مدتی را به‌طور تمام وقت به در تلاش برای گرواندن دیگران به میسیونری می‌پردازند. مورمون‌ها احکام سلامتی دارند که استفاده از نوشیدنی‌های الکلی، چای، تنباکو، قهوه و دیگر مواد اعتیادآور را نهی می‌کند. آنان بسیار خانواده محورند و بین نسل‌ها و فامیل دور خود ارتباطاتی قوی دارند، که بازتابی از اعتقاد آن‌ها به این است که خانواده را می‌توان پس از مرگ حفظ کرد. مورمون‌ها همچنین قانون سرسختی در خصوص عفت دارند، و خودداری از روابط جنسی بیرون از ازدواج با جنس مخالف و وفاداری در ازدواج را لازم می‌دارند.
جنس مخالف و وفاداری در ازدواج را لازم می‌دارند. مورمون‌ها خود را مسیحی می‌دانند،گرچه برخی نامورمون‌ها آنان را مسیحی نمی‌دانند و بر این باورند که آنان مسیحی نیستند و بدعت گذارانی منحرف هستند و برخی از باورهای آنان با جریان اصلی مسیحیت متفاوت است. مورمون‌ها به کتاب مقدس، و نیز کتاب‌های مقدس دیگری چون کتاب مورمون اعتقاد دارند. آنان دیدگاه بی‌همتایی در خصوص کیهان‌شناسی دارند و معتقدند همهٔ مردم فرزندان روحانی خدا هستند. مورمون‌ها معقتدند بازگشت به خدا نیازمند پیروی از نمونه‌هایی چون عیسی و پذیرفتن کفاره او از
از نمونه‌هایی چون عیسی و پذیرفتن کفاره او از طریق مناسکی چون غسل تعمید است. آنان معتقدند کلیسای مسیح به وسیلهٔ جوزف اسمیت بازگردانده شده و توسط پیغمبران و رسولان زنده هدایت می‌شود. این که خدا با فرزندانش سخن می‌گوید و به دعاهایشان پاسخ می‌گوید، در ایمان مورمون محوری است. جمعیت مورمون‌ها به دلیل نرخ بالای زاد و ولد و گرویدن در دهه‌های اخیر به میزان شایان توجهی رشد کرده‌است و از ۳ میلیون نفر در سال ۱۹۷۰ بنا به تخمین در سال ۲۰۱۷، به ۱۵٬۸۸۲٬۴۱۷ نفر در سطح جهان رسیده‌است. کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان.
رسیده‌است. کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان. کلیسای بنیادگرای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان یکی از بزرگترین فرقه‌های مسیحیان مورمن در آمریکاست در سال ۱۸۹۰ و پس از آن که قوانین آمریکا برای چندهمسرگزینی سختگیرانه‌تر شد از کلیسای جامع مورمن‌ها منشعب شد. گمان می‌رود که این فرقه از مسیحیان مورمن حدود ۱۰ هزار پیرو داشته باشد. اعضای این فرقه چندهمسری را برای به حداکثر رساندن ثواب و پاداش بعد از معاد، ضروری می‌دانند. در سال ۲۰۱۱ رهبر این فرقه، وارن جفز، به اتهام به عقد درآوردن دو دختربچه دادگاهی و به تحمل حبس ابد
عقد درآوردن دو دختربچه دادگاهی و به تحمل حبس ابد محکوم شد. برادر او لایال جفز، رهبر کنونی این کلیسا نیز به سوء استفاده از برنامه کمک غذایی دولت در ایالت یوتا و پولشویی متهم است. او پس از حدود یک سال که از حصر خانگی فرار کرده بود در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۷ بازداشت شد. تاریخچه. در سال ۱۸۲۳ میلادی، جوزف اسمیت که در آن زمان هیجده سال داشت، مدعی شد که الواحی پنهانی ملقب به «الواح زرین» را یافته که تاریخ گروهی از قوم بنی اسرائیل را بازمی‌گوید که در عهد عتیق از سرزمین مقدس به آمریکای شمالی مهاجرت کردند. بنا به این روایت،
به آمریکای شمالی مهاجرت کردند. بنا به این روایت، تفرقه و نافرمانی این گروه خشم خدا را برانگیخت و سرانجام بر اثر جنگ‌های داخلی، آن‌ها هلاک شدند. یکی از پیامبران این قوم، موسوم به «مورمون» سرگذشت آن‌ها را نوشت که توسط پسرش «مورونای» پنهان شد. جوزف اسمیت این الواح را به کمک ابزار خاصی از جمله عینک مخصوصی که هم‌راه آن الواح زرین یافت، ترجمه و در سال ۱۸۳۰ تحت عنوان «کتاب مورمون» منتشر کرد.
کتاب مورمون کتاب مقدسی برای جنبش مقدسین آخرین زمان می‌باشد. این کتاب توسط جوزف اسمیت در سال ۱۸۳۰ میلادی چاپ شد. طبق کتاب مورمون، مورمون نام پیامبر-مورخ بومی آمریکایی است که اکثر کتاب را تألیف کرده‌است. این کتاب را فاطمه توفیقی و سمیر بیات به فارسی ترجمه کرده‌اند.
سید علی اندرزگو (۱۳۱۸ –۲ شهریور ۱۳۵۷) روحانی ایرانی و از مبارزان مسلح مخالف حکومت پهلوی در خلال سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۷ و عضو هیئت‌های موتلفه اسلامی بود که با گروه‌های مختلفی ارتباط داشت. ساواک او را به دلیل اقدام علیه کشور و قتل نخست وزیر در شهریور ۱۳۵۷ کشت. کودکی و نوجوانی. وی در سال ۱۳۱۸ ه‍.ش (۱۳۵۸ ه‍.ق) به دنیا آمد. پدرش سید اسدالله، شغل بنایی داشت و سپس به خرده‌فروشی در میدان شوش تهران روی آورد. وی پس از گذران دوره ابتدائی، به سبب مشکلات مالی خانواده تحصیلش را رها کرد و همراه برادرش در یک کارگاه نجاری
را رها کرد و همراه برادرش در یک کارگاه نجاری مشغول شد. در همین زمان پس از کار روزانه تا ساعتی از شب به تحصیل دروس فقه و اصول در مسجد هرندی می‌پرداخت. اندرزگو در نوجوانی با شخصیت نواب صفوی و تشکیلات فدائیان اسلام آشنا شده بود و تا حد زیادی متأثر از آن بود. ازدواج. در اوایل سال ۱۳۴۳، در حالی که ۲۵ سال سن داشت، با معرفی مهدی عراقی، برای خواستگاری به منزل حاج رضا خواجه محمدعلی رفت و دختر او را خواستگاری کرد، اما این وصلت، چند ماهی بیشتر طول نکشید و بعد از قتل حسنعلی منصور، فشار روی وی و همسر و خانواده همسرش
حسنعلی منصور، فشار روی وی و همسر و خانواده همسرش زیاد شد و بارها آن‌ها را به بازجویی کشاندند و لذا این زندگی نوپا، دیری نپایید. وی مدت هفت سال سرگردان و بدون خانواده بود تا سرانجام با وساطت موسوی، امام جماعت مسجد چیذر و علی‌اصغر هاشمی، سرپرست حوزه علمیه چیذر و با نام مستعار شیخ عباس تهرانی، به خواستگاری دختر عزت‌الله سیل سپور رفت. حاصل این ازدواج چهار پسر به نام‌های سید مهدی، سید محمود، سید محسن و سید مرتضی بود. قیام ۱۵ خرداد. در جریان واقعه قیام ۱۵ خرداد از فعالان و از عاملان تظاهرات بود که همان شب با
از فعالان و از عاملان تظاهرات بود که همان شب با اهدای کتابی از سوی خمینی مورد تقدیر واقع شد. پس از این واقعه، وی دستگیر شد و تحت بازداشت از سوی ساواک قرار گرفت. پس از مدتی اندرزگو از زندان آزاد شد و به شاخهٔ نظامی جمعیت هیئت‌های مؤتلفه اسلامی پیوست. ترور حسنعلی منصور. پس از پیوستن وی به شاخهٔ نظامی جمعیت هیئت‌های مؤتلفه اسلامی، این گروه تصمیم گرفت تا نخست‌وزیر وقت، حسنعلی منصور را ترور کند. اندرزگو وظیفهٔ کند کردن اتومبیل حامل نخست‌وزیر را بر عهده گرفت و پس از آن‌که محمد بخارایی، از اعضای هیئت‌های موتلفه
از آن‌که محمد بخارایی، از اعضای هیئت‌های موتلفه اسلامی، گلوله‌ای به گلوی نخست‌وزیر شلیک کرد، او نیز گلولهٔ دیگری به او زد و از مهلکه گریخت. در پی این اقدام، ساواک به جستجوی وی و دیگر عاملان پرداخت. اما نتوانست اندرزگو را بیابد؛ لذا وی را به‌طور غیابی در دادگاه محاکمه و به اعدام محکوم کرد. فرار به عراق. مدتی پس از محاکمهٔ غیابی اندرزگو، ساواک موفق شد او را ردیابی کند. اما او از دست ساواک فرار کرده و به عراق گریخت. او در عراق، هر از چند گاهی به دیدار خمینی می‌رفت. اندرزگو در سال ۱۳۴۵ به ایران بازگشت. سکونت
اندرزگو در سال ۱۳۴۵ به ایران بازگشت. سکونت در تهران، قم و مشهد. بعد از بازگشت به ایران، چون ساواک به دنبال وی بود، او مدام محل سکونت خود را تغییر می‌داد. او در این سال‌ها در شهرهای مختلفی از جمله، تهران (محلهٔ چیذر) و قم سکونت کرد. در این سال‌ها، او به حمایت مالی و تهیه کردن اسلحه برای گروه‌های مخالف هم‌خط خود می‌پرداخت. فرار به افغانستان. اندرزگو پس از این که ساواک موفق به پیدا کردن محل سکونتش در قم شد، به مشهد گریخت و از طریق یکی از دوستانش از طریق زابل و زاهدان به افغانستان گریخت. پس از مدت کوتاهی،
و زاهدان به افغانستان گریخت. پس از مدت کوتاهی، اندرزگو دوباره به مشهد بازگشت و فعالیت‌های خود را از سر گرفت. رفتن به سوریه و لبنان. پس از بازگشت به ایران، وی مدتی به سوریه و لبنان رفت و دوره‌های نظامی دید. او در لبنان با نمایندهٔ خمینی در سازمان فتح تماس گرفت و در آن‌جا، دوره‌های نظامی دید و طرز استفاده از سلاح‌های سنگین را فرا گرفت. تصمیم برای ترور محمدرضا پهلوی. او پس از بازگشت به ایران، طی یک برنامه ۶ ماهه، رفت‌وآمدهای‌های محمدرضا شاه پهلوی را به کمک شخصی در کاخ سلطنتی، زیر نظر داشت. وی قصد داشت که با
در کاخ سلطنتی، زیر نظر داشت. وی قصد داشت که با وارد کردن مواد منفجره از فلسطین، محمدرضا شاه پهلوی را ترور کند. اما با درگذشتش، نتوانست این کار را انجام دهد. در ۲ شهریور ۱۳۵۷ زمانی که اندرزگو راهی خانه یکی از دوستان‌اش بود، از سوی مأموران ساواک (سازمان اطلاعات و امنیت کشور) که از قبل آن منطقه را تحت نظر داشتند، مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. خانواده وی از مرگ وی خبر نداشتند تا این که پس از انقلاب ۱۳۵۷ از طریق سید روح‌الله خمینی از این موضوع با خبر شدند. در ادبیات جمهوری اسلامی از وی با عنوان چریک
شدند. در ادبیات جمهوری اسلامی از وی با عنوان چریک تنهای انقلاب یاد می‌شود. قبر وی در قطعه ۳۹، ردیف ۷۲، شماره ۵۵ بهشت زهرا است. ساخت مستند. مستند گزارش شنبه در مورد زندگی و فعالیت‌های اندرزگو ساخته شده‌است.
گُنسالو خیمنس د کسادا (زادهٔ ۱۴۹۵ - مرگ ۱۶ فوریه ۱۵۷۹ در لا سوسکا) جستجوگر اسپانیایی و از گشایندگان کلمبیا بود. او بخش شمالی آمریکای جنوبی را کشف‌کرده‌بود. او در خانواده‌ای یهودیتبار -که به کیش مسیحیت گرویده‌بودند- پاگرفته‌بود. اکتشافاتش سبب گردآوری زر و زمردهای بسیار برای او گشت. او را در ۱۵۳۶ به امید یافتن ال دورادوی افسانه‌ای برای اکتشاف سرزمین‌هایی از آمریکایی جنوبی برگزیدند و گروهی که آنها را رهبری می‌کرد در این سفر اکتشافی تا بوگوتای کنونی پیشروی نمودند. از ۹۰۰ همراه او تنها ۱۶۶ تن توانستند از این سفر
از ۹۰۰ همراه او تنها ۱۶۶ تن توانستند از این سفر سهمناک از میان جنگل‌های انبوه گذرکنند و این گروه نیز برای زنده ماندن ناچار به خوردن مار، مارمولک، قورباغه و هر چیز دیگری که یافتند شدند. حتی ناچار به خوردن ابزار چرمی همراهشان چون افسار اسب و نیام شمشیرهایشان نیز گشتند. نیروهای کسادا با شکست بومیان بر آن سرزمین چیره‌شدند و کسادا بنیاد شهر بوگوتا را در بلندی‌های آن سامان نهاد. در ۱۵۶۹ کسادای ۷۰ ساله را مأمور گشودن لانوس در خاور کلمبیا شد. اردوی بزرگ او در انجام مأموریت خود به طور کامل ناکام ماند و در ۱۵۷۲
مأموریت خود به طور کامل ناکام ماند و در ۱۵۷۲ کسادای افسرده به بوگوتا بازگشت. او به زودی بر اثر بیماری جذام درگذشت. منابع. Wikipedia contributors, "Gonzalo Jiménez de Quesada," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gonzalo_Jiménez_de_Quesada&amp;oldid=312440028 (accessed October 29, 2009).
پریسا با نام اصلی فاطمه واعظی (زادهٔ ۲۵ اسفند ۱۳۲۸ در شهر شهسوار) خوانندهٔ مشهور ایرانی، ردیفدان و استاد هنر آواز ایرانی است. وی یکی از خوانندگانی بود که دوران خوانندگی کوتاهی داشت و در سن 26 سالگی بازنشستگی اجباری شد. زندگی و فعالیت هنری. کودکی و نوجوانی. پریسا (با نام اصلی فاطمه واعظی) در ۲۵ اسفند ۱۳۲۸ در شهسوار (تنکابن فعلی) متولد شد. صدای خوش را از پدر و پدربزرگ به ارث برد و در دوران تحصیل، به تشویق پدر در برنامه‌های هنری شرکت می‌کرد تا اینکه در مسابقات هنری مدارس در رشتهٔ آواز رتبهٔ یکم را در میان همهٔ
مدارس در رشتهٔ آواز رتبهٔ یکم را در میان همهٔ دانش‌آموزان سراسر کشور به‌دست‌آورد. آشنایی با محمود کریمی. استعداد و نبوغ موسیقایی‌اش توسط محمود کریمی، که در آن زمان از اعضای هیئت داوران بود، کشف شد و بعد از آن آموزش موسیقی سنتی ایرانی (دستگاه‌ها و ردیف‌ها) را زیر نظر او آغاز کرد. لوید میلر در این باره نقل می‌کند: «استاد کریمی من را به کلاس بانوان هم دعوت کرد… پریسا هم در آن کلاس‌ها حضور داشت. مثل فرشته آواز می‌خواند، پیش از آن هیچ خوانندهٔ جاز یا کلاسیکی نشنیده بودم که مثل او آواز بخواند». فعالیت در وزارت
بودم که مثل او آواز بخواند». فعالیت در وزارت فرهنگ و هنر. پس از دو سال آموزش، پریسا به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمد و به مدت پنج سال فعالیت خود را با آن وزارت‌خانه ادامه داد. در این دوران اجراهایی در تلویزیون و کنسرت‌هایی در تهران و شهرستان‌ها برگزار کرد و نیز همراه با گروه‌های مختلفی که در آن وزارت‌خانه فعال بودند، کنسرت‌هایی در خارج از کشور به هدف معرفی موسیقی سنتی ایران برگزار نمودند. آشنایی با دکتر صفوت و دوامی. پس از چندی با دکتر داریوش صفوت آشنا شد و به درخواست وی، به استخدام مرکز حفظ و اشاعهٔ
شد و به درخواست وی، به استخدام مرکز حفظ و اشاعهٔ موسیقی درآمد. مرکز حفظ و اشاعهٔ موسیقی به سال ۱۳۴۷ توسط داریوش صفوت راه‌اندازی شد و در آن زمان دکتر صفوت سرپرستی این مجموعه را به عهده داشت. داریوش صفوت با گردآوردن برخی از استادان به‌نام موسیقی ایرانی همچون نورعلی خان برومند، سعید هرمزی و عبدالله خان دوامی و محمود کریمی توانست گروهی از هنرجویان نخبه را پرورش و تحویل جامعهٔ موسیقی بدهد که به جنبش احیا در موسیقی ایرانی شهره شد. در این دوران بود که در محضر استاد دوامی نیز با سبک اجرای تصنیف‌های قدیمی و آواز
دوامی نیز با سبک اجرای تصنیف‌های قدیمی و آواز سنتی آشنایی پیدا کرد. فعالیت در مرکز حفظ و اشاعهٔ موسیقی، جشن‌های هنر شیراز و شهرت. پس از چندی فعالیت در مرکز حفظ و اشاعهٔ موسیقی، در سه دوره از جشن‌های شیراز شرکت نمود و آوازهٔ هنرش فراگیر شد. مجموعه فعالیت‌هایی که در این دوران انجام داد عبارتند از شرکت در سه جشن هنر شیراز، اجرای چند برنامه در تلویزیون، دانشگاه تهران، باغ فردوس، تئاتر شهر و اجرای کنسرت‌های متعدد در خارج از کشور. از سال ۱۳۷۰ در پی دعوت مرکز حفظ و اشاعهٔ موسیقی سنتی برای تعلیم آواز ایرانی به
و اشاعهٔ موسیقی سنتی برای تعلیم آواز ایرانی به خانم‌ها به همکاری با آن مرکز پرداخت. بازنشستگی اجباری و تدریس آواز. پس از انقلاب اسلامی و محدود شدن فعالیت‌های هنرمندان زن، فعالیت‌های اجرایی‌اش متوقف شد و تنها به تدریس موسیقی ادامه داد. «آخرین برنامهٔ من در واقع سال ۱۳۵۷ بود که خارج از کشور در فستیوالی در ژاپن برنامه اجرا می‌کردم که همان زمان انقلاب شد و حتی راه‌های هوایی هم بسته شد. به همین دلیل ما حتی نتوانستیم به ایران برگردیم. بعد از آن به اجبار در سن ۲۶ سالگی بازنشسته شدم، بازنشستگی اجباری.» از آن پس تا
بازنشسته شدم، بازنشستگی اجباری.» از آن پس تا کنون او شاگردان متعددی را با موسیقی اصیل ایرانی آشنا کرده‌است. «فکر می‌کنم سال ۱۳۶۷ یا ۱۳۶۸ بود که دوباره از طرف مرکز حفظ و اشاعهٔ موسیقی دعوت شدم که برای خانم‌ها تدریس کنم. مدت کوتاهی در آنجا تدریس می‌کردم، اما بعد به دلیل مسایلی که پیش آمد از آنجا هم بیرون آمدم و از آن سال به بعد در خانهٔ خودم تدریس می‌کنم. شاگردان زیادی هستند که با وجود این که در ظاهر امکان خواندن در ایران ندارند، با علاقه و انگیزهٔ بسیار قوی می‌آیند و این موسیقی را یادمی‌گیرند و این، جای
می‌آیند و این موسیقی را یادمی‌گیرند و این، جای خوشحالی دارد.» در این دوران برخلاف تصور بعضی، او به خارج از ایران مهاجرت نکرد و در تهران سکنی گزید. «این موسیقی، موسیقی خارج از کشور نیست… یک نوع موسیقی معنوی است که کاملاً ریشه در فرهنگ معنوی و عرفانی مملکت ما دارد… خوشحالم که این کار را انجام ندادم و مهاجرت نکردم. به دلیل این که ماندن من در ایران، فرصت خوبی به من داد که بتوانم به عمق و معنویت این موسیقی بیشتر فکر کنم.» پس از چندی که کنسرت‌های بانوان برای بانوان آزاد شد، وی هیچ‌گاه در این زمینه فعالیتی نکرد.
آزاد شد، وی هیچ‌گاه در این زمینه فعالیتی نکرد. «من هیچ وقت از این موضوع استقبال نکرده‌ام و هیچ وقت هم برنامه‌ای در ایران به این صورت اجرا نکرده‌ام. چون اعتقادی ندارم که فقط باید برای خانم‌ها خواند. این نوع موسیقی به جنسیت آدم‌ها کاری ندارد و با روح انسان‌ها سروکار دارد.» بازگشت به صحنه. پس از پانزده سال سکوت، در سال ۱۹۹۵ با اجرا در لندن، به صحنه بازگشت و آلبوم بازآمدم را منتشر نمود. از آن پس، همواره در جشنواره‌های مختلف به اجرای کنسرت پرداخته و تا کنون نیز ادامه داشته‌است. فعالیت‌های هنری پس از بازگشت به
ادامه داشته‌است. فعالیت‌های هنری پس از بازگشت به صحنه. از فعالیت‌های این دوره می‌توان موارد زیر را نام برد: ۱۹۹۵: کنسرت در انگلیس، فرانسه، آلمان، سوئد، سوییس و هلند برای اولین بار پس از ۱۵ سال سکوت. سی‌دی این برنامه تحت عنوان «بازآمدم» منتشر شده‌است. ۱۹۹۶: اجرا در فستیوال «صدای مقدس»، فرانسه. اجرای کنسرت در فرانسه به دعوت مشترک رادیو فرانسه و رادیو دانمارک. سی‌دی این برنامه تحت عنوان «شرح عشق» با همراهی حسین عمومی (نی)، سام اشلامینگر (دف) منتشر شده‌است. ۱۹۹۶: اجرای کنسرت در تئاتر شهر پاریس (Théâtre de la
اجرای کنسرت در تئاتر شهر پاریس (Théâtre de la Ville)، فرانسه. اجرای کنسرت در انگلیس، لندن، رویال فستیوال هال با همراهی حسین عمومی (نی) و سام اشلامینگر (دف). ۱۹۹۷: اجرا در برنامه‌ای تحت عنوان «شب، صدای زن» در فستیوال «تابستان بورژ»، بورژ، فرانسه. ۱۹۹۸: اجرای کنسرت در فستیوال «زن در سنت‌ها» در سالن کویین الیزابت هال لندن، انگلیس، با همراهی حسین عمومی، اجرای کنسرت در تور بزرگ آمریکا و کانادا. اجراهای این تور در سی‌دی‌های شرح عشق ۱ و ۲ منتشر شده‌است. ۱۹۹۹: اجرای کنسرت در تور استرالیا. اجرای کنسرت در فستیوال
کنسرت در تور استرالیا. اجرای کنسرت در فستیوال "Voix d ete en Creuse"، فرانسه. اجرای کنسرت فستیوال FestKoncert، مونیخ، آلمان. ۲۰۰۰: انگلیس، لندن، کوئین الیزابت هال. ۲۰۰۱: اجرا درفستیوال Voix Sacrées du Monde، لوزان، سوییس. ۲۰۰۲: اجرای کنسرت‌های بداهه در فستیوال بزرگ سیلک رود (Silkroad) با همراهی داریوش طلایی، اجرای کنسرت در تور آمریکا همراه با داریوش طلایی، و اجرای کنسرت در تور همراه با گروه دستان. ۲۰۰۳: اجرای کنسرت در تور آمریکا و کانادا همراه با گروه دستان و انتشار آلبوم «شوریده: پریسا و گروه دستان» توسط
و انتشار آلبوم «شوریده: پریسا و گروه دستان» توسط کمپانی نت وورک ۲۰۰۴: تور اروپا در سه شهر برلین، لندن و پاریس همراه با گروه دستان و اجرای برلین به دعوت فستیوال ENTFERNTE N ÄHE ۲۰۰۵: تور اروپا با گروه دستان و شرکت در سمینار تار و ستار (هلند) Veniz, Rome, Frieburg, Koln, Nethersland ۲۰۰۵ و انتشار آلبوم «گل بهشت | پریسا و گروه دستان» توسط کمپانی نت وورک ۲۰۰۶: اجرای برنامهٔ شوریده با گروه دستان، مادرید، اسپانیا و تور بزرگ کانادا و آمریکا با گروه دستان ۲۰۰۷: حضور در فستیوال فز، فستیوال صداهای مقدس جهان، در شهر
در فستیوال فز، فستیوال صداهای مقدس جهان، در شهر فز، کشور مراکش، همراه با گروه دستان ۲۰۰۸: انتشار محدود آلبوم SIMPLICITY (سادگی) در آلمان، ایمان وزیری (تار) - علی رحیمی (تنبک)، اجرای برنامه در فستیوال Voix de Femmes و مستر کلاس، بروکسل، بلژیک، ایمان وزیری (تار)، علی رحیمی (تنبک)، اجرای برنامه در فستیوال MUSICA DEI PAPOLI، فلورانس، ایتالیا، و فستیوال QADAR، بارسلونا، اسپانیا، ایمان وزیری (تار)، علی رحیمی (تنبک)، اجرای برنامه در شهرهای پاریس، رن و دوسلدورف، ایمان وزیری (تار)، علی رحیمی (تنبک)، و با همراهی
ایمان وزیری (تار)، علی رحیمی (تنبک)، و با همراهی احسان ذبیحی‌فر (کمانچه) در شهر رن ۲۰۰۹: اجرای برنامه در فستیوال آوای جهان اسلام (Asia Society)، در شهر نیویورک، ایمان وزیری (تار)، دارا افراز (تنبک)، اجرای برنامه در فستیوال سانتاندر، در شهر سانتاندر، اسپانیا، و اجرای برنامه در فستیوال صداهای مقدس اوپسالا، سوئد، ایمان وزیری (تار)، دارا افراز (تنبک) ۲۰۱۰: اجرای برنامه در فستیوال صداهای مقدس، سانتیاگو، اسپانیا، ایمان وزیری (تار)، دارا افراز (تنبک) ۲۰۱۱: اجرا در Musée Guimet، پاریس، فرانسه، بهمن پناهی (تار)،
در Musée Guimet، پاریس، فرانسه، بهمن پناهی (تار)، پدرام خاور زمینی (تنبک) ۲۰۱۲: تور غرب آمریکا و کانادا با همراهی گروه همنوازان ۲۰۱۳: اجرا کنسرت در Carnegie Hall و تور شرق آمریکا و کانادا با گروه دستان و برگزاری مستر کلاس و کلاس‌های آواز در Persian Arts Society School of Music, لوس آنجلس. ۲۰۱۴: اجرای کنسرت در فستیوال صداهای ممنوعه (Taboos and Forbidden Music)، فرانسه با همراهی ایمان وزیری (تار) و مجید خلج (تمبک). ۲۰۱۵: اجرا در موزهٔ متروپولیتن نیویورک به مناسبت نمایشگاه تنبور مقدس: هنر استاد الهی. ۲۰۱۶:
مناسبت نمایشگاه تنبور مقدس: هنر استاد الهی. ۲۰۱۶: اجرای کنسرت در سالن Barbican لندن با همراهی ایمان وزیری و دارا افراز. ۲۰۱۷: دانشکدهٔ هنر و علوم انسانی دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو (University of California San Diego) با همکاری مؤسسه چهره‌آزاد (Chehre-Azad Distinguished Professorship)، که مؤسس آن پروفسور سیا نعمت ناصر است، در بهار ۲۰۱۷ برای اولین بار از پریسا دعوت کرد که به عنوان پروفسور مهمان ردیف‌های موسیقی ایرانی را در این دانشگاه تدریس کند. ۲۰۱۸:جایزهٔ بیتا در یازدهمین دورهٔ این مراسم در بخش مطالعات
بیتا در یازدهمین دورهٔ این مراسم در بخش مطالعات ایرانی دانشگاه استنفورد در شامگاه نهم نوامبر ۲۰۱۸ با حضور جمعی کثیری از علاقه‌مندان به هنر موسیقی ایرانی به پریسا اهدا شد.
فردریک میسترال روز ۸ سپتامبر ۱۸۳۰ در شهر "مایان" فرانسه دیده به جهان گشود، نخست به تحصیل حقوق پرداخت ولی طولی نکشید که به نوشتن روی آورد و برای انتقال اندیشه‌هایش زبان محلی مردمان جنوب فرانسه را برگزید. تلاش‌های او سبب دمیدن جانی تازه در زبان پرونسی شد. آکادمی فرانسه به پاس قدردانی از او جایزه‌ای تقدیمش کرد. او بعدها به سبب ابتکار و نبوغ و اصالت هنری آثارش که انعکاس واقعی طبیعت و زندگی مردم زادگاهش بود جایزه نوبل ۱۹۰۴ را به‌طور مشترک دریافت کرد. او در ۲۵ مارس ۱۹۱۴ در زادگاهش از دنیا رفت. از آثارش می‌توان به
۱۹۱۴ در زادگاهش از دنیا رفت. از آثارش می‌توان به "میریو" اشاره کرد.
وَزیرستان جنوبی منطقه‌ای کوهستانی در شمال باختری پاکستان است. وزیرستان جنوبی و وزیرستان شمالی دو فرمانداری هستند که با هم منطقهٔ وزیرستان را تشکیل می‌دهند. وزیرستان خود بخشی است از مناطق قبیله‌ای فدرال پاکستان. مساحت وزیرستان جنوبی ۱۱٬۵۸۵ کیلومتر مربع است. مرکز زمستانه آن شهر تانک و مقر تابستانه اداری آن شهر وانه است. مردم هر دو وزیرستان، پشتون و از قبیله وزیری هستند. زبان آن‌ها گویشی از پشتو به نام گویش وزیری است که تفاوت‌های زیادی با پشتو معیار دارد. دوسوم مردم وزیرستان جنوبی از تیره، مهسود و بقیه از تیره