payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به نمایشنامه‌ای کوتاه از وودی آلن به نام مرگ در می‌زند اشاره کرد. وودی آلن در این نمایشنامه‌ روایتی کمیک از شرط‌بندی انسان با مرگ ارائه می‌دهد که در آن مرگ به سراغ مردی می‌رود و او با پیشنهاد بازی ورق مرگ را به دام انداخته و او را وارد چرخه‌ی بی‌پایانی از شرط‌بندی بر سر زندگی‌اش می‌کند. در نمونه‌ای دیگر هوشنگ گلشیری به سال ۱۳۷۳ داستانی نوشته است به نام حریف شب‌های تار که در آن شخصی با مرگ تخته نرد بازی می‌کند.
خُردماهی از ماهیان کوچکی است که به عنوان خوراک ماهیان بزرگ‌تر در دریاها زندگی می‌کند. زیستگاه خردماهی اقیانوس اطلس و اقیانوس یخ‌بسته شمالی است. خردماهی‌ها در تابستان‌ها در کنار پهنه‌های یخی از انبوه پلانکتونها تغذیه می‌کند. منابع و پانویس‌ها. Wikipedia contributors, "Capelin," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Capelin&amp;oldid=325897743 (accessed December 4, 2009).
توت‌فرنگی‌های وحشی فیلمی درام محصول سال ۱۹۵۷ سوئد به نویسندگی و کارگردانی اینگمار برگمان است. عنوان اصلی آن در زبان سوئدی Smultronstället است که به‌صورت تحت‌اللفظی به‌معنای «محل توت‌فرنگی وحشی» است، اما به‌صورت اصطلاحی به مکانی دنج و گاه پنهان اشاره دارد که دارای ارزش شخصی یا عاطفی است و معمولاً برای عموم ناشناخته می‌ماند. در این فیلم، ویکتور شوستروم در واپسین نقش‌آفرینی سینمایی خود نقش پیرمردی را ایفا می‌کند که به یاد گذشته‌اش می‌افتد. از دیگر بازیگران فیلم می‌توان به چهره‌های آشنای آثار برگمان همچون بیبی
می‌توان به چهره‌های آشنای آثار برگمان همچون بیبی آندرشون، اینگرید تولین و گونار بیورنستراند اشاره کرد. همچنین ماکس فون سیدو و گونل لیندبلوم در نقش‌هایی کوتاه در فیلم حضور دارند. برگمان فیلم‌نامهٔ "توت‌فرنگی‌های وحشی" را در دوران بستری‌بودنش در بیمارستان نوشت. این فیلم با پرداختن به مضامینی فلسفی همچون درون‌نگری و شرایط انسانی، پس از اکران با استقبال گسترده و مثبت در سوئد مواجه شد و جایزهٔ خرس طلایی بهترین فیلم را در هشتمین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم برلین از آنِ خود کرد. "توت‌فرنگی‌های وحشی" اغلب یکی از
از آنِ خود کرد. "توت‌فرنگی‌های وحشی" اغلب یکی از بهترین آثار برگمان و نیز یکی از برترین فیلم‌های تاریخ سینما دانسته می‌شود. خلاصهٔ داستان. ایساک بورگ، استاد بداخلاق، لجباز و خودمحور، پزشک ۷۸ سالهٔ بیوه‌ای است که در زمینهٔ باکتری‌شناسی تخصص دارد. پیش از آن‌که تخصص بگیرد، به‌عنوان پزشک عمومی در مناطق روستایی سوئد فعالیت می‌کرد. او سفری طولانی را با اتومبیل از استکهلم به لوند آغاز می‌کند تا در پنجاهمین سالگرد دریافت دکترایش از دانشگاه لوند، درجهٔ دکتر جوبیلاریس را دریافت کند. در این سفر، عروس باردارش،
را دریافت کند. در این سفر، عروس باردارش، ماریانه، او را همراهی می‌کند. او رابطهٔ چندان خوبی با پدرشوهرش ندارد و تصمیم دارد از همسرش، اوالد (تنها پسر ایساک)، جدا شود. اوالد نمی‌خواهد این فرزند — که نخستین فرزندشان است — به دنیا بیاید. در طول سفر، ایساک به‌واسطهٔ کابوس‌ها، خیال‌بافی‌ها، سالمندی و نزدیکی مرگ، وادار می‌شود زندگی‌اش را از نو ارزیابی کند. او با گروهی از مسافران عبوری مواجه می‌شود که هرکدام در او رؤیاها یا خاطراتی از گذشتهٔ پرآشوبش را برمی‌انگیزند. نخستین گروه شامل دو جوان و همراهشان، زنی به‌نام
نخستین گروه شامل دو جوان و همراهشان، زنی به‌نام سارا است که هر دو مرد شیفتهٔ او هستند. سارا شبیه به معشوقهٔ دوران جوانی ایساک است. ایساک به یاد کودکی‌اش در کنار دریا و محبوبش سارا می‌افتد؛ کسی که با او خاطرهٔ چیدن توت‌فرنگی داشت، اما در نهایت با برادر ایساک ازدواج کرد. این گروه نخست تا پایان سفر با ایساک همراه می‌مانند. در ادامه، ایساک و ماریانه با زوجی میانسال و تلخ‌کام به نام آلمان‌ها برخورد می‌کنند که اتومبیلشان نزدیک بود با ماشین آن‌ها تصادف کند. این زوج با لحنی چنان گزنده و سمی با یکدیگر بحث می‌کنند
با لحنی چنان گزنده و سمی با یکدیگر بحث می‌کنند که ماریانه خودرو را متوقف می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد پیاده شوند. این زوج، ایساک را به یاد ازدواج ناموفق خودش می‌اندازند. در یکی از صحنه‌های رؤیایی، استن آلمان ـ که حالا در نقش ممتحن ظاهر شده ـ از ایساک می‌خواهد که نوشته‌هایی «بیگانه» را از روی تخته‌سیاه بخواند. ایساک نمی‌تواند. آلمان خودش آن را می‌خواند: «وظیفهٔ نخست پزشک، طلب بخشش است»، و نتیجه می‌گیرد: «تو مقصر گناه هستی». او با تنهایی و سردی خود روبه‌رو می‌شود؛ ویژگی‌هایی که آن‌ها را هم در مادر سالخورده‌اش
ویژگی‌هایی که آن‌ها را هم در مادر سالخورده‌اش (که در میان راه به دیدارش می‌روند) و هم در پسر میانسالش که پزشک است، بازمی‌شناسد. ایساک به‌تدریج می‌پذیرد که خودِ واقعی‌اش، گذشته‌اش، اکنونش و مرگِ در پیش را باید قبول کند. بورگ سرانجام به مقصد می‌رسد و عنوان دکتر جوبیلاریس به او اعطا می‌شود، اما این رویداد چیزی جز آیینی تهی نمی‌نماید. همان شب، او با مهر و محبت از دوستان جوانش خداحافظی می‌کند؛ کسانی که زمانی برایش طعنه‌آمیز و آزاردهنده بودند. در پاسخ به ابراز محبت شوخ‌طبعانهٔ دختر جوان، در گوش او زمزمه می‌کند:
شوخ‌طبعانهٔ دختر جوان، در گوش او زمزمه می‌کند: «به یاد خواهم داشت». زمانی که به تخت‌خوابش در خانهٔ پسرش می‌رود، آرامشی عمیق بر او چیره می‌شود و خواب پیک‌نیکی خانوادگی کنار دریاچه را می‌بیند. سرانجام، آرامش و تأیید زندگی به سراغ او آمده‌اند و چهرهٔ بورگ از شادی می‌درخشد. تولید. زمینه‌ها. ایدهٔ برگمان برای ساخت این فیلم در جریان سفری با خودرو از استکهلم به دالارنا شکل گرفت؛ سفری که طی آن در زادگاهش، اوپسالا، توقف کرد. وقتی از کنار خانهٔ مادربزرگش عبور می‌کرد، ناگهان تصور کرد اگر بتواند در را باز کند و داخل
ناگهان تصور کرد اگر بتواند در را باز کند و داخل خانه را همان‌طور که در دوران کودکی‌اش بود، بیابد، چه می‌شد. او می‌گوید: «پس به ذهنم رسید — اگر بتوان فیلمی در این باره ساخت چه؟ اینکه در کمال واقع‌گرایی در خانه‌ای را باز کنی و وارد کودکی‌ات شوی، سپس دری دیگر باز کنی و به واقعیت بازگردی، و بعد پیچ کوچه‌ای را بپیچی و به دوره‌ای دیگر از زندگی‌ات برسی، و همه‌چیز ادامه داشته باشد، زنده باشد. این در واقع ایدهٔ پشتِ "توت‌فرنگی‌های وحشی" بود». بااین‌حال، برگمان بعدها داستان شکل‌گیری فیلم را بازنگری کرد. در کتاب
داستان شکل‌گیری فیلم را بازنگری کرد. در کتاب "تصاویر: زندگی من در فیلم" می‌نویسد: «این یک دروغ است. حقیقت این است که من برای همیشه در کودکی‌ام زندگی می‌کنم». توسعه. برگمان فیلم‌نامهٔ "توت‌فرنگی‌های وحشی" را در بهار ۱۹۵۷ در بیمارستان کارولینسکا در استکهلم (محل کار ایساک بوری در فیلم) نوشت؛ او به‌تازگی بر پایهٔ یک طرح کلی، از تهیه‌کننده کارل آندش دیملینگ اجازهٔ ساخت فیلم را گرفته بود. او دو ماه در بیمارستان بستری بود و برای مشکلات معده‌ای مزمن و استرس شدید تحت درمان قرار داشت. پزشک برگمان در کارولینسکا دوست
درمان قرار داشت. پزشک برگمان در کارولینسکا دوست نزدیکش، استوره هلاندر، بود که او را به حضور در سخنرانی‌هایش دربارهٔ روان‌تنی دعوت کرد. هلاندر با گونل لیندبلوم ازدواج کرده بود که در فیلم نقش خواهر ایساک، شارلوتا، را ایفا کرد. برگمان در اوج حرفه‌ای خود قرار داشت؛ پس از یک فصل موفق در تئاتر شهر مالمو (که از سال ۱۹۵۲ مدیریت هنری آن را برعهده داشت) و موفقیت فیلم‌های "لبخندهای یک شب تابستانی" (۱۹۵۵) و "مهر هفتم" (۱۹۵۷). اما زندگی شخصی‌اش آشفته بود: سومین ازدواجش در آستانهٔ فروپاشی بود، رابطه‌اش با بیبی آندرشون
در آستانهٔ فروپاشی بود، رابطه‌اش با بیبی آندرشون که از ۱۹۵۴ آغاز شده بود، رو به پایان بود، و رابطه‌اش با والدینش، پس از تلاش نافرجام برای آشتی با مادرش، در بحرانی‌ترین وضعیت ممکن قرار داشت. انتخاب بازیگران و پیش‌تولید به‌سرعت پیش رفت. نسخهٔ نهایی فیلم‌نامه ۳۱ مه تاریخ دارد و فیلم‌برداری بین ۲ ژوئیهٔ تا ۲۷ اوت ۱۹۵۷ انجام شد. صحنه‌های خانهٔ تابستانی در سلتشوبدن، اقامتگاهی محبوب در مجمع‌الجزایر استکهلم فیلم‌برداری شدند. بخشی از سکانس کابوس نیز در نور پیش از طلوع تابستانی در گملا ستان، بخش قدیمی مرکز استکهلم،
تابستانی در گملا ستان، بخش قدیمی مرکز استکهلم، ضبط شد. بیشتر فیلم در استودیوی شرکت SF و فضای باز آن در «راسوندا» در شمال استکهلم ساخته شد. انتخاب بازیگران. گزینهٔ قطعی برگمان برای نقش اصلی استاد سالخورده، ویکتور شوستروم بود؛ اسطورهٔ دوران فیلم صامت و مشاور قدیمی برگمان در سوئنسک فیلم‌ایندوستری که برگمان پیش‌تر در فیلم "به‌سوی شادی" (۱۹۴۹) او را کارگردانی کرده بود. برگمان می‌گوید: «ویکتور حال خوشی نداشت و تمایل چندانی هم به بازی نداشت... آن زمان حدود ۷۸ سال داشت. بدبین و خسته بود و احساس پیری می‌کرد. مجبور
داشت. بدبین و خسته بود و احساس پیری می‌کرد. مجبور شدم از تمام قدرت اقناعم استفاده کنم تا راضی‌اش کنم این نقش را بپذیرد». برگمان در کتاب "برگمان دربارهٔ برگمان" گفته بود که تنها پس از تکمیل فیلم‌نامه به یاد شوستروم افتاد و از دیملینگ خواست با او تماس بگیرد. بااین‌حال، در کتاب "تصاویر" می‌نویسد: «احتمالاً ارزش اشاره دارد که هنگام نوشتن فیلم‌نامه حتی لحظه‌ای هم به شوستروم فکر نکردم. پیشنهاد بازی او از طرف تهیه‌کننده، کارل آندش دیملینگ، مطرح شد. تا جایی که به خاطر دارم، مدت زیادی فکر کردم تا سرانجام با این
خاطر دارم، مدت زیادی فکر کردم تا سرانجام با این تصمیم موافقت کردم». در جریان فیلم‌برداری، سلامت جسمانی شوستروم ۷۸ ساله مایهٔ نگرانی بود. دیملینگ با این جمله او را متقاعد کرده بود: «فقط باید زیر درختی دراز بکشی، توت‌فرنگی وحشی بخوری و به گذشته‌ات فکر کنی. چیز سختی نیست». اما این گفته نادرست بود، زیرا بار اصلی فیلم بر دوش شوستروم بود که در تمام صحنه‌ها، به‌جز یکی، حضور داشت. در آغاز، او با حفظ دیالوگ‌ها مشکل داشت و این باعث خشم و ناامیدی‌اش می‌شد. گاه به گوشه‌ای می‌رفت و از شدت عصبانیت سرش را به دیوار
گوشه‌ای می‌رفت و از شدت عصبانیت سرش را به دیوار می‌کوبید، تا جایی که خون‌ریزی و کبودی ایجاد می‌شد. او گاهی به جزئیات فیلم‌نامه ایراد می‌گرفت. برای آن‌که بار روحی شوستروم کاهش یابد، برگمان با اینگرید تولین توافق کرده بود که اگر در صحنه‌ای مشکلی پیش آمد، او تقصیر را بر گردن بگیرد. وضعیت وقتی بهتر شد که زمان فیلم‌برداری را طوری تغییر دادند که شوستروم بتواند رأس ساعت پنج عصر، طبق عادت همیشگی‌اش، به خانه رفته و ویسکی بنوشد. او با بیبی آندرشون رابطه‌ای دوستانه و صمیمی داشت. همانند همیشه، برگمان همکاران خود را از
داشت. همانند همیشه، برگمان همکاران خود را از میان بازیگران و تکنسین‌هایی برگزید که پیش‌تر در سینما و تئاتر با آن‌ها کار کرده بود. در نقش سارا، بیبی آندرشون هم نقش معشوقهٔ دوران جوانی بورگ را ایفا می‌کند که با برادرش ازدواج کرد و هم نقش دختر پرشور و زنده‌دلی را بازی می‌کند که یادآور همان عشق ازدست‌رفته است. آندرشون که در آن زمان ۲۱ سال داشت، عضو گروه بازیگران دائمی برگمان بود. او پیش‌تر نقش‌های کوچکی در فیلم‌های "لبخندهای یک شب تابستانی" (۱۹۵۵) و همسر دلقک در "مهر هفتم" (۱۹۵۷) بازی کرده بود. آندرشون بعدها
در "مهر هفتم" (۱۹۵۷) بازی کرده بود. آندرشون بعدها در بسیاری از آثار دیگر برگمان نیز حضور یافت، از جمله فیلم شاخص "پرسونا" (۱۹۶۶). اینگرید تولین در نقش ماریانه، عروس غمگین، مهربان و متین بورگ ظاهر می‌شود. او نیز در آثار دیگر برگمان ایفای نقش کرد، از جمله در نقش معشوقه در "نور زمستانی" (۱۹۶۳) و یکی از سه خواهر در "فریادها و نجواها" (۱۹۷۲).
- روز استقلال آمریکا، یک ضد حمله را آغاز کردند. روز استقلال که نقطه عطفی مهمی در تاریخ فیلم پرفروش هالیوود در نظر گرفته می‌شود، در خط مقدم فیلم فاجعه بار و علمی تخیلی بزرگ در اواسط اواخر دهه ۱۹۹۰ قرار داشت. این فیلم در ۳ ژوئیه ۱۹۹۶ در سراسر جهان اکران شد، اما در ۲ ژوئیه (همان روزی که داستان فیلم شروع می‌شود) در نسخه اصلی در نتیجه سطح بالایی از انتظار در بین تماشاگران به نمایش درآمد. این فیلم نقدهای متفاوتی دریافت کرد، با تحسین برای اجرا، موسیقی و جلوه‌های بصری اما انتقاداتی برای شخصیت‌های آن. این فیلم بیش
اما انتقاداتی برای شخصیت‌های آن. این فیلم بیش از ۸۱۷٫۴ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت، که به پرفروش‌ترین فیلم سال ۱۹۹۶ و دومین فیلم پرفروش تاریخ در آن زمان، پس از پارک ژوراسیک (۱۹۹۳) تبدیل شد. این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین جلوه‌های بصری و نامزد جایزه اسکار بهترین صدا شد. تولید. فیلمبرداری در ۲۸ ژوئیه ۱۹۹۵ در شهر نیویورک آغاز شد و فیلم در ۸ اکتبر ۱۹۹۵ به پایان رسید. قسمت دوم. در ابتدا ژوئن ۲۰۱۱، دولین تأیید کرد که او و امریش برای دو دنباله برای تشکیل یک سه‌گانه، درمان نوشته‌اند. هر دو تمایل به بازگشت
سه‌گانه، درمان نوشته‌اند. هر دو تمایل به بازگشت ویل اسمیت را ابراز کردند. با این حال، در اکتبر ۲۰۱۱، به دلیل امتناع کمپانی فاکس از ارائه دستمزد ۵۰ میلیون دلاری درخواست شده توسط اسمیت برای دو دنباله، بحث بر سر بازگشت اسمیت متوقف شد. اما امریک تضمین داد که فیلم‌ها پشت سر هم فیلم‌برداری خواهند شد، بدون توجه به نقش اسمیت. "سرانجام " در تاریخ ۲۴ ژوئن ۲۰۱۶ تقریباً ۲۰ سال پس از اکران فیلم نخست در سینماهای سراسر دنیا بر روی پرده رفت.
تیزکولی از ماهیان گرمسیری آب‌های شیرین است که به خانوادهٔ کپورماهیان تعلق دارد. تیزکولی بدن کشیده دارای برجستگی تیز در سطح شکمی دارد که از باله سینه‌ای تا باله مخرجی کشیده شده است.
دائول کیم (زاده ۳۱ مه ۱۹۸۹ - درگذشته ۱۹ نوامبر ۲۰۰۹) مانکن اهل کره جنوبی در سطح بین‌المللی بود. زندگی حرفه‌ای. دائول کیم در تاریخ ۳۱ مه ۱۹۸۹ در سئول کره جنوبی متولد شد. او به‌طور منظم بر جلد مجلاتی مانند ووگ، Dazed &amp; Confused، i-D، ظاهر می‌شد. در کره جنوبی هم در مجلاتی مانند ووگ کره‌ای در ماه اوت ۲۰۰۷ و مه ۲۰۰۸ و همچنین در هارپرز بازار در ژوئیه ۲۰۰۸ ظاهر شد. شنل، ویوین وست‌وود، کارل لاگرفلد، الکساندر مک‌کوئیم، کریستوفر کین تعدادی از شرکت‌های متخصص مد هستند که برای معرفی محصولات خود با او ارتباط برقرار
که برای معرفی محصولات خود با او ارتباط برقرار کردند. در سال ۲۰۰۸ او به عنوان مانکن سال توسط مجلهٔ Anan معرفی شد. او همچنین در سریال کره‌ای «I am a Model» در فصل سوم آن حضور پیدا کرد. در ژوئن ۲۰۰۹ به صورت برهنه در مجله i-D ظاهر شد. زندگی حرفه‌ای او تا نقل مکان او به پاریس در سال ۲۰۰۹ برای کار در Next ادامه یافت. در نوامبر ۲۰۰۹ کمی قبل از مرگش در مجله استرالیایی Russh ظاهر شد. مرگ. دائول کیم در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۰۹ در آپارتمانش در پاریس خودکشی کرد. وی دلیل خودکشی خود را تنهایی، کار زیاد و تمایل به آسیب‌زدن
خود را تنهایی، کار زیاد و تمایل به آسیب‌زدن به خود، عنوان نموده است.
جسم پینه‌ای (معادل لاتین Corpus Callosum به معنای جسم سخت) بخشی از مغز پستانداران است که وظیفه پیوند دو نیمکره مغزی راست و چپ را دارد. این بخش گسترده‌ترین بخش سفید مغز است که از رشته‌های عصبی ۲۰۰ تا ۲۵۰ میلیون نورون ساخته شده‌است. به‌طور کلی در یک شخص سالم، مغز به صورت یک کل به هم پیوسته عمل می‌کند و داده‌های یک نیم‌کره از راه جسم پینه‌ای به نیم کره دیگر راه می‌یابد. البته این ارتباط هرچند در پردازش اطلاعات بسیار مفید است؛ ولی گاه مانند برخی از انواع صرع مشکل‌آفرین است؛ زیرا یک حمله صرعی که در یک نیم کرهٔ
است؛ زیرا یک حمله صرعی که در یک نیم کرهٔ مغز آغاز شده‌است با عبور از این پل، تمام مغز را تحریک می‌کند؛ لذا در برخی بیماران، جراحان اقدام به قطع جسم پینه‌ای می‌کنند. این افراد را «دو پاره مخ» می‌نامند. رشته‌های انتهائی جسم پینه‌ای که از قسمت پسین آن (اسپلنیوم) به ناحیه پیشین نیمکره‌های مغزی می‌روند، انبرک قدامی (Forceps anterior) نام دارند.
گواهینامه بین‌المللی رانندگی (آی‌دی‌پی) سندی است به شکل کارت یا دفترچه یا هر دوی آن‌ها که از طریق مراجع ذی‌صلاح جهت اعطای حق رانندگی در خارج از کشوری که راننده گواهینامه خود را از آنجا دریافت کرده است صادر می‌شود. این سند همراه با اصل گواهینامه صادره از کشور مرجع، معتبر است و به تنهایی، کارکرد یک گواهینامه رانندگی را ندارد. پیمان‌نامه ۱۹۶۸ وین. سازمان جهانی اتومبیل‌رانی، مرکز جهانی صدور گواهینامه بین‌المللی برای کشورهایی است که عضو این سازمان هستند. تعداد اعضای این سازمان ۱۹۶ کشور و آخرین مصوبه‌های آن مربوط
این سازمان ۱۹۶ کشور و آخرین مصوبه‌های آن مربوط به سال ۱۹۶۸ میلادی در نشست برگزارشده در کشور اتریش است که طبق توافق این نشست، بیشتر کشورهای عضو سازمان، گواهینامه صادره از سازمان جهانی اتومبیل‌رانی را برای استفاده اتباع خارجی معتبر اعلام کرده‌اند. بیشتر کشورهای عضو، این قرارداد را پذیرفته‌اند. کنوانسیون ۱۹۴۹ ژنو. کنوانسیون ۱۹۴۹ ژنو در مورد ترافیک جاده ای توسط ۱۰۱ کشور تصویب شده است. سوئیس این کنوانسیون را امضا کرد اما آن را تصویب نکرد. کنوانسیون ۱۹۴۹ ژنو بیان می‌کند که یک IDP از تاریخ صدور به مدت یک سال با
می‌کند که یک IDP از تاریخ صدور به مدت یک سال با مهلت شش ماه اعتبار دارد. علاوه بر پروتکل ۱۹۴۹ در مورد علائم راه، که در ۱۶ سپتامبر ۱۹۵۰ در ژنو منعقد شد، یک توافقنامه اروپایی تکمیل کننده کنوانسیون ۱۹۴۹ در مورد ترافیک جاده ای وجود دارد. کنوانسیون ۱۹۲۶. کنوانسیون بین‌المللی ۱۹۲۶ در رابطه با ترافیک موتوری، کنوانسیون قدیمی تر IDP است. فقط در سومالی معتبر است. مجوزهای بین‌المللی رانندگی طبق کنوانسیون ۱۹۲۶ در مورد ترافیک موتوری ممکن است همچنان در لیختن اشتاین و مکزیک معتبر باشد. مکزیک همچنین مجوز رانندگی بین
و مکزیک معتبر باشد. مکزیک همچنین مجوز رانندگی بین آمریکایی را طبق کنوانسیون مقررات ترافیک خودروهای بین آمریکایی ۱۹۴۳ به رسمیت می‌شناسد. نحوه صدور در ایران. کانون جهانگردی و اتومبیل رانی ایران وظیفه صدور گواهینامه بین‌المللی در ایران را بر عهده دارد. این کانون در سال ۱۳۱۴ (۱۹۳۵ میلادی) در ایران تأسیس شد و از همان زمان به عضویت سازمان‌های بین‌المللی FIA (فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی) و AIT (اتحادیه بین‌المللی جهانگردی) وابسته به سازمان ملل متحد UN درآمد و فعالیت رسمی خود را در سطح جهان آغاز کرد.
پوزه‌پارویی‌ها (خانواده ی Polyodontidae) خانواده ای از ماهیان غضروفی‌استخوانی و پرتوباله هستند که دهان بزرگ و پوزه درازی دارند. پوزهٔ پارویی‌شکل این ماهیان نیمی از درازای بدن آن‌ها را دربر گرفته‌است. تنها دو گونهٔ زنده از این ماهی‌ها موجود است و فسیل چهار گونهٔ منقرض شده نیز شناسایی شده‌است. تمامی این شش گونه منحصراً در آمریکای شمالی و چین شناسایی شده‌اند. گونه‌های فعلی موجود عبارت اند از پوزه پارویی آمریکایی که بومی رودخانهٔ رود می‌سی‌سی‌پی است و پوزه پارویی چینی که این گونه آخرین بار در سال ۲۰۰۳ در رود
چینی که این گونه آخرین بار در سال ۲۰۰۳ در رود یانگ‌تسه مشاهده شده و طبق گزارشات و بررسی‌های سال ۲۰۱۹ منقرض شده‌است.
سعید لیلاز مهرآبادی استادِ دانشگاه، روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر اقتصادی راستگرای ایرانی است. وی استاد گروه تاریخ دانشگاه شهید بهشتی و سردبیر روزنامه توقیف‌شده سرمایه بود. آخرین سمت اجرای وی قائم‌مقام مدیرعامل ایران خودرو دیزل در امور بازاریابی و فروش بود و پیش‌تر نیز مدیرعامل سبلان خودرو مایوان بود. وی همکنون مدیرعامل شرکت خودروسازی کارمانیا است. زندگی. لیلاز در سال ۱۳۶۶ و در ۲۴ سالگی روزنامه‌نگاری را در روزنامه اطلاعات آغاز کرد ولی پیش تر از آن، مقالاتی برای این روزنامه فرستاده بود. پدر او در سال‌های پیش از ۲۸
روزنامه فرستاده بود. پدر او در سال‌های پیش از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ روزنامه‌نگار بود و در رسانه‌های همچون روزنامه آتش کار می‌کرده و دیدگاه‌های لیبرال داشته است. او مدتی را سردبیر روزنامه سرمایه بود. سوابق مدیریتی در خودرو سازی. او پیش‌تر مدیرعامل سبلان خودرو مایوان بوده است. در انتخاباتِ ۱۳۸۸. لیلاز فردای انتخابات ریاست‌جمهوری دهم در مصاحبه‌ای نتیجهٔ رسمی انتخابات را انتخاب تاریخی رهبر توصیف کرد. کمتر از یک هفته بعد از این مصاحبه، وی دستگیر شد. او در دادگاه معروف به متهمان پرونده کودتای مخملی محاکمه شد. اتهامات وی
متهمان پرونده کودتای مخملی محاکمه شد. اتهامات وی «فعالیت تبلیغی علیه نظام، نگهداری اسناد طبقه‌بندی شده و ارتباط با بیگانگان» بود. دادگاه همچنین مقاله‌های اقتصادی لیلاز در دهه ۱۳۸۰ را مبنای اتهام دیگری قرار داده و از این بابت وی را به یک سال زندان محکوم کرده است. وی به خاطر شرکت در راهپیمایی ۲۵ خرداد نیز به یک سال حبس محکوم شده است. به گفته محمود علیزاده طباطبایی وکیل مدافع وی، دادگاه سخنان لیلاز را به عنوان توهین به مسئولان تلقی کرده و بر مبنای این اتهام، وی را به دو سال حبس و ۷۴ ضربه شلاق محکوم کرده است.
را به دو سال حبس و ۷۴ ضربه شلاق محکوم کرده است. لیاز که در ۲۷ خرداد ۱۳۸۸ دستگیر شده بود پس از ۹ ماه و در آستانه نوروز ۱۳۸۹ با قرار وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی آزاد شد. وی در دوران بازداشت موقت خود بیش از یک صد روز در زندان انفرادی بود. او در مجموع به نه سال زندان محکوم شد که در دادگاه تجدیدنظر به شش سال کاهش یافت. پس از آن لیلاز تا زمان قطعی شدن حکم صادره با قرار وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی در انتظار دادگاه باقی ماند و در ۱۳۹۲/۰۴/۰۸ جهت اجرای حکم نهایی خود را به زندان اوین معرفی کرد. ولی بعد از گذشت چند ساعت آزاد
اوین معرفی کرد. ولی بعد از گذشت چند ساعت آزاد شد. دیدگاه‌ها و واکنش‌ها. واکنش به انتخابات ۹۲. پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ و به دنبال پیروزی حسن روحانی، سعید لیلاز با انتشار یادداشتی تحت عنوان فرصت بی نظیر تاریخی اعلام کرد: «پیروزی آقای حسن روحانی در یازدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری می‌تواند به خوبی نشان‌دهنده این واقعیت باشد که پس از تجربه هشت ساله دولت منتهی‌الیه جناح چپ و بعد از آن تجربه هشت ساله منتهی‌الیه جناح راست، شاهد به وجود آمدن نوعی گرایش و تمایل در ملت ایران به مرکزگرایی و اعتدال‌گرایی
و تمایل در ملت ایران به مرکزگرایی و اعتدال‌گرایی هستیم.» برجام و محمدجواد ظریف. در روزهای امضای توافق برجام میان ایران و ۵+۱ در وین، سعید لیلاز در مصاحبه با رسانه‌ها اعلام می‌کند اقتصاد هم مانند سیاست خارجی، نیازمند مردانی مانند محمدجواد ظریف است. انتشار مصاحبه لیلاز با ظریف در ایران اینترنشنال. پنجم اردیبهشت ۱۴۰۰ شمسی، یک فایل صوتی (که سخنگوی وزارت خارجه ایران می‌گوید تقطیع شده است) از محمدجواد ظریف در شبکه تلویزیونی ایران اینترنشنال منتشر شد. این فایل محصول مصاحبه‌ای با حضور سعید لیلاز و محمدجواد ظریف
مصاحبه‌ای با حضور سعید لیلاز و محمدجواد ظریف است که ذیل پروژه‌ای تحت عنوان تاریخ شفاهی دولت تدبیر و امید و زیر نظر مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست‌جمهوری به ریاست حسام الدین آشنا انجام شده است که پس از این ماجرا از سمت خود برکنار شد و علی ربیعی جانشین وی شد. در بخش‌هایی از این گفتگوی محرمانه، محمدجواد ظریف، برخی از شکست‌های حوزه دیپلماسی را به علت ترجیح میدان (سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی و فعالیت‌های قاسم سلیمانی) بر مذاکره در جمهوری اسلامی ایران عنوان کرده است.
مَلَوان‌ماهی از ماهیان دریای سرخ تا آفریقای جنوبی است که تا جنوب خاوری استرالیا و جنوب ژاپن نیز یافت می‌شود. این ماهی به‌تازگی در مدیترانه نیز دیده شده‌است. رنگ بدن آن‌ها عموماً سفید تا آبی کمرنگ و پشت آن‌ها متمایل به زرد است. دارای ۵ نوار مشکی تیره در طرفین بدن به صورت عمودی هستند. رنگ سر و صورت خاکستری روشن تا خاکستری تیره‌است. ملوان‌ماهی‌ها ماهیانی قلمروطلب‌اند و در لابه‌لای مرجان‌ها و صخره‌های جزایر مرجانی تولید مثل و زندگی می‌نماید.
سنگ پورفیری گونه‌ای از سنگ‌های آذرین است که دارای بلورهای بزرگ و کوچک از کوارتز و پیروکسن و آمفیبول و میکا می‌باشد. سنگ سماق سنگی است سخت و متمایل به صورتی یا سبز است (رنگش بسته به عناصر سازنده‌اش گوناگون است)، و چون استقامت و سختی و خشونت درخوری دارد در پی ساختمان‌ها و ستون‌های سنگی و همچنین ساختن سنگ آسیا به کار می‌رود. از این سنگ بیشترین استفاده در ساختن سردیس ها و تابوت ها در بیزانس شده است. سنگ پورفیری از جمله سنگ‌های نادر معدنی است که تنها در معدود مناطقی از جهان یافت می‌شود. این سنگ آذرین ارزشمند از
از جهان یافت می‌شود. این سنگ آذرین ارزشمند از انجماد تدریجی گدازه‌های آتشفشانی در اعماق پوسته زمین شکل می‌گیرد. فرآیند سرد شدن آرام و طولانی‌مدت ماگما، زمینه را برای تشکیل کریستال‌های درشت در ماتریسی ریزدانه فراهم می‌آورد که به سنگ بافت متمایز و منحصربه‌فردی می‌بخشد. طی میلیون‌ها سال، فرآیندهای زمین‌شناختی پیچیده، این ذخایر معدنی گرانبها را به سطح زمین انتقال داده و آنها را برای بهره‌برداری در کاربردهای مختلف در دسترس قرار داده است. این ویژگی‌های استثنایی، پورفیری را به سنگی بی‌نظیر برای مصارف معماری و
پورفیری را به سنگی بی‌نظیر برای مصارف معماری و تزئینی تبدیل کرده است. تاریخچه پورفیری. "پورفیری" ریشه در واژه یونانی "پرفیرا" به معنای "بنفش" دارد که اشاره به رنگ بنفش متمایز برخی از انواع این سنگ دارد. این سنگ معدنی از دوران باستان مورد استفاده تمدن‌های بزرگی همچون مصریان و رومیان بوده که زیبایی منحصربه‌فرد و دوام استثنایی آن را می‌ستودند. از امپراتوری روم به بعد، پورفیری همواره به عنوان یکی از گران‌بهاترین سنگ‌های قاره اروپا شناخته می‌شده است. این سنگ که تحت حرارت و فشار فوق‌العاده زیاد تشکیل می‌شود، از
تحت حرارت و فشار فوق‌العاده زیاد تشکیل می‌شود، از چگالی بیشتری نسبت به گرانیت برخوردار است و همین ویژگی آن را برای احداث جاده‌های با دوام، از جمله مسیرهای مشهور رومی که از کوه‌های آلپ می‌گذشتند و همچنین سنگ فرش‌های ماندگار پاریس، به مصالحی ایده‌آل تبدیل کرده است. منابع. https://erp.porfido.ir/fa/porphyry-history https://erp.porfido.ir/fa
جاکی یکی از ایلات لر بزرگ و شیعه مذهب کهگیلویه و بویراحمد بود که به دو دستهٔ لیراوی و چهار بنیچه منشعب می‌شدند. امروزه دیگر نامی از ایل جاکی و شاخه‌های آن در میان نیست و هر یک از ایلات و طوایف وابسته به آن به‌طور مستقل در استان کهگیلویه و بویراحمد پراکنده‌اند. وجه تسمیه. جاکی اتحادی از شاخهٔ چهار بنیچه شامل ایلات بویراحمد، چرام، دشمن زیاری و نوئی و شاخهٔ لیراوی شامل ایلات بهمئی، شیرالی، یوسفی، خدری و طیبی بود. بنیچه عبارت بود از ارزیابی و برآورد مالیاتی دسته جمعی مؤدیان مالیاتی در ایلات و طوایف که براساس
جمعی مؤدیان مالیاتی در ایلات و طوایف که براساس ابواب جمعی هر ایل و طایفه و ساکنان یک ده و پس از یک کاسه کردن مالیات، آن را به صاحب بنیچه (کسی که مجاز به وصول مالیات بنیچه بود) می‌پرداختند. از این رو در زمان صفویه برخی ایلات و طوایف بزرگ جاکی برای پرداخت یکجای مالیات با یکدیگر متحد شدند. در نتیجه، چهار ایل بویراحمد، چرام، دشمن زیاری و نوئی که با هم یکجا مالیات می‌پرداختند، تحت عنوان چهار بنیچه نامیده شدند و دیگر ایلات و طوایف جاکی یعنی بهمئی، شیرالی، یوسفی، خدری و طیبی نیز شاخهٔ لیراوی را شکل دادند. پیشینه.
و طیبی نیز شاخهٔ لیراوی را شکل دادند. پیشینه. دراواسط قرن سده پنجم هجری برخی از طوایف لر به دلیل زبردستی و چالاکی از منطقه لر بزرگ برای مقابله با صلیبیون به سوریه کوچانده شدند که جاکی یکی از آنان بود.طایفه جاکی در اواسط سده ششم به همراه عشایر لر دیگر از شام به نواحی غربی ایران بازگشتند.ولادمیر مینورسکی معتقد است این طوایف همان طوایف لری بوده‌اند که شهاب الدین العمری آن‌ها را ذکر کرده است. به گفته شهاب الدین العمری طوایفی از لرها در سوریه و مصر زندگی می‌کردند اما صلاح الدین ایوبی از چالاکی و زبردستی آن‌ها
اما صلاح الدین ایوبی از چالاکی و زبردستی آن‌ها در بالا رفتن از صخره‌های سرسخت بوحشت افتاد و دستور قتل‌عام آن‌ها را صادر کرد. این روایت شاید علل برگشت این طوایف لر را به لرستان تا حدی روشن کند. سکندر امان الهی نیز ضمن تأیید نظر مینورسکی دلایل دیگری را نیز برای اشتباه بودن گفته حمدالله مستوفی ذکر کرده است. به گفته او زمان مهاجرتی که حمدالله مستوفی ذکر کرده با تاریخی که شهاب الدین العمری برای قتل‌عام لرها در سوریه و مصر آورده یکی است و طوایف مهاجر از سوریه همان لرهایی هستند که صلاح الدین ایوبی آنان را وادار
لرهایی هستند که صلاح الدین ایوبی آنان را وادار به برگشت به لر بزرگ کرد. جمعیت. در ۱۳۴۷ش، شمار جمعیت کلی ایلات بازمانده از شاخهٔ چهار بنیچه (بویراحمدی، چرام، دشمن زیاری و نوئی) را ۲۲۵، ۲۳ خانوار، و شمارجمعیت برخی از ایلات شاخهٔ لیراوی مانند بهمئی و طیبی را ۹۸۹، ۱۱ خانوار تخمین زده‌اند.