payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خیرآباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان اراک در استان مرکزی می‌باشد. این روستا در ۲۴ کیلومتری شرق شهر اراک واقع شده‌است. جمعیت. این روستا در دهستان مشک‌آباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲٬۲۸۰نفر (۷۴۴خانوار) بوده‌است. بر طبق این سرشماری جمعیت زنان روستا ۱٬۱۱۵ نفر و جمعیت مردان ۱٬۱۶۵ نفر می‌باشد. در مقایسه با داده‌های آماری سال ۱۳۹۰ جمعیت روستا کاهش و تعداد خانوار افزایش یافته‌است. این موضوع نشان دهنده کاهش تراکم جمعیت خانوارهاست. موقعیت. موقعیت
دهنده کاهش تراکم جمعیت خانوارهاست. موقعیت. موقعیت روستای خیرآباد در محدودهٔ شهرستان اراک و دهستان مشک آباد که در بخش مرکزی شهرستان اراک قرار دارد و در ۲۳ کیلومتری شهر اراک و در جادهٔ قم قرار گرفته که فاصلهٔ آن از جادهٔ اصلی حدوداً ۲ کیلومتر می‌باشد و در فاصلهٔ ۲۳۷ کیلومتری پایتخت و ۱۱۰ کیلومتری قم قرار دارد موقعیت روستا در قسمت فلات مرکزی ایران در ۳۴ درجه ۸ دقیقه عرض جغرافیایی و ۵۰ درجه طول جغرافیایی واقع شده و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۶۷۰ متر می‌باشد اماکن تاریخی. قلعه تاریخی مشک آباد حمام تاریخی محله بالا
قلعه تاریخی مشک آباد حمام تاریخی محله بالا قنات شیروان منابع. __نمایه__
دانشکده ملی مهارت شهید چمران، یکی از مراکز آموزش عالی دولتی کرمان و با بیش از ۴۲ سال قدمت یکی از آن مراکز آموزش عالی کشور است. این دانشکده که وابسته به دانشگاه ملی مهارت و زیر نظر وزارت علوم، تحقیقات و فناوری است، در مقاطع دانشگاهی کاردانی پیوسته و کارشناسی ناپیوسته از طریق کنکور سراسری دانشجو می‌پذیرد. مهندس علیرضا افضلی پور به همراه همسرش فاخره صبا تصمصم گرفت تا ثروت خود را صرف تأسیس یک دانشگاه نماید. پس از انجام مطالعات گسترده و بازدید از اکثر دانشگاه‌های ایران، و برخی دانشگاه‌های اروپا، شهر کرمان را
ایران، و برخی دانشگاه‌های اروپا، شهر کرمان را برای دانشگاه خود برگزید. پس از آن که ۵۰۰ هکتار زمین در ۴ دی ۱۳۵۳ به بنای دانشگاه اختصاص داده شد، عملیات تأسیس دانشگاه با کمک مالی ۶۰ میلیون تومانی وی در آن زمان آغاز شد. دانشگاه به صورت رسمی در ۲۴ شهریور ۱۳۶۴ با حضور خود وی گشایش یافت. وی همچنین به بنای دانشگاه علوم پزشکی کرمان نیز کمک فراوان نمود و دانشکدهٔ پزشکی این دانشگاه اکنون «دانشکدهٔ پزشکی مهندس افضلی‌پور» نامیده می‌شود. همچنین یک بیمارستان ۳۵۰ تخت‌خوابی آموزشی درمانی نیز به نام وی در کرمان موجود
آموزشی درمانی نیز به نام وی در کرمان موجود می‌باشد. و این دانشگاه در نزدیکی دانشگاه علوم پزشکی کرمان‌ در هفت باغ علوی میباشد دوره کاردانی:دانشجویان از طریق کنکور سراسری پذیرفته شده و پس از گذراندن حدود هشتاد واحد درسی موفق به اخذ مدرک کاردان فنی (تکنسین) یا کاردان معلم فنی می‌شوند. دوره‌های کارشناسی ناپیوسته: دانشجویان این دوره از میان فارغ التحصیلان دوره‌های کاردانی که درکنکور سراسری موفقیت کسب نموده‌اند بوده و پس از گذراندن حدود هشتاد واحد درسی موفق به اخذ مدرک کارشناسی یا مهندسی تکنولوژی می‌شوند. این
اخذ مدرک کارشناسی یا مهندسی تکنولوژی می‌شوند. این دانشکده در حال حاضر با حدود ۱۹۰۰۰ دانشجو یکی از مراکز فعال کشور است که در شانزده رشته کاردانی و سه رشته کارشناسی به شرح زیر از طریق کنکور سراسری دانشجو پذیرفته‌است. رشته‌هایی که در این دانشکده تدریس می‌شوند (۱۵ رشته) عبارت‌اند از: و رشته‌های دیگر. اعتبار سالیانه. اعتبار سالانه این دانشکده زیر نظر دانشگاه فنی و حرفه‌ای است که به صورت هیئت امنایی و با توجه به فضا، تعداد دانشجو و امکانات در اختیار مراکز این دانشگاه در سطح استان قرار می‌گیرد. دانشجویان، آمار
در سطح استان قرار می‌گیرد. دانشجویان، آمار قبولی در مقاطع بالاتر. تعداد دانشجویان این دانشکده بیش از ۱۱هزار نفراست. لازم است ذکر شود که در مقطع کاردانی روزانه ۴۳۲، در مقطع کاردانی شبانه ۴۸۰ و در مقطع کارشناسی ناپیوسته نیز ۳۷۰ نفر افزایش میزان پذیرش را در سال تحصیلی جاری داشته‌است. همچنین از مجموع دانشجویان این دانشکده در سال گذشته ۶۰ درصد از دانشجویان کاردانی در مقطع کارشناسی ناپیوسته و ۴۵ درصد از دانشجویان کارشناسی نیز در مقطع کارشناسی ارشد پذیرفته شده‌اند. این دانشکده هم‌اکنون با ۱۲ رشته کاردانی از جمله
این دانشکده هم‌اکنون با ۱۲ رشته کاردانی از جمله امور اداری، تربیت بدنی، حسابداری، کامپیوتر، برق، نقشه‌کشی صنعتی، معماری، ساخت و تولید، تأسیسات، الکترونیک، مکانیک خودرو و ساختمان و نیز سه رشته کارشناسی ناپیوسته اعم از حسابداری، الکترونیک، و تربیت بدنی در حال فعالیت است. فضاهای آموزشی و رفاهی. ساختمان مرکزی به مساحت ۱۸ هکتار با زیر بنای ۴۰۰۰۰ متر مربع واقع در انتهای خیابان شهید مصطفی خمینی شامل: امکانات خوابگاهی. دانشکده دارای چهار مجتمع خوابگاهی در مجاورت دانشکده فنی می‌باشد که ۳ مجتمع آن در اختیار
دانشکده فنی می‌باشد که ۳ مجتمع آن در اختیار دانشجویان کاردانی و ۱ مجتمع در اختیار دانشجویان کارشناسی می‌باشد. مجموع ظرفیت خوابگاهی دانشکده در حدود ۱۵۰۰ نفر می‌باشد. هر مجتمع خوابگاهی شامل چندین سالن مطالعه، نمازخانه و سالن تلویزیون می‌باشد. همچنین مجتمع خوابگاهی شامل فروشگاه، پیرایش، درمانگاه، امکانات ورزشی و کافی نت است. پیرایش ندارد،درمانگاه ندارد، یک ساختمان نو ساز هم هست که داخلیش بعد از چند سال تکمیل نشده فقط میخوان از بیرون که می‌بینید فکر کنید نو سازن خوابگاه ها
محمدرضا خباز (۲۸ تیر ۱۳۳۳ در کاشمر – ۲۰ بهمن ۱۴۰۲ در کاشمر) آموزگار، سیاستمدار اصلاح‌طلب، هفدهمین استاندار سمنان در دولت یازدهم و نهمین استاندار خراسان شمالی در دولت دوازدهم بود. وی همچنین معاون امور تقنینی معاونت پارلمانی رئیس‌جمهور ایران بود. خباز در چهار دورهٔ چهارم، پنجم، ششم و هشتم به عنوان نمایندهٔ حوزه انتخابیه کاشمر، بردسکن و خلیل‌آباد در مجلس شورای اسلامی انتخاب گردید و پیش از انتخاب به‌عنوان استاندار سمنان قصد داشت در دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی نیز شرکت کند. او از اعضای حزب اعتماد ملی
اسلامی نیز شرکت کند. او از اعضای حزب اعتماد ملی بود. وی در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۸۸) از مهدی کروبی، نامزد عضو حزب اعتماد ملی حمایت کرد و در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۹۲)، ابتدائاً از نامزدی احتمالی اکبر هاشمی رفسنجانی و سپس از حامیان حسن روحانی بود. دیدگاه‌ها. واکنش او به ردصلاحیتش در انتخابات مجلس شورای اسلامی (۱۴۰۳–۱۴۰۲) چنین بود: «وقتی دولت تصمیم می‌گیرد که نظامی‌ها را سرکار بیاورد، انتظار هم می‌رود که آن‌ها بر مبنای نگاه خودشان تأیید و رد صلاحیت‌ها را انجام دهند. یکی از بحث‌های همیشگی ما
صلاحیت‌ها را انجام دهند. یکی از بحث‌های همیشگی ما این است که: هرکسی را بهر کاری ساختند. اگر نظامیان در جایگاه سیاست‌مداران قرار گیرند نتیجه‌اش می‌شود این‌که نگاهشان به زیرمجموعه، ملت و کشور نگاه پادگانی است. نگاه آن‌ها جوری است که فکر می‌کنند افراد باید کاملاً مطیع باشند. من به‌عنوان فردی که قبل از انقلاب، در حین انقلاب، جنگ و بعد از جنگ در خدمت نظام بودم هرگاه انتقادی از دولت‌مردان داشتم صریحاً بیان می‌کردم و هیچ ابایی از آن نداشتم حتی در دولت مورد علاقه خودم که بیشترین نزدیکی را به آن داشتم؛ یعنی دولت
خودم که بیشترین نزدیکی را به آن داشتم؛ یعنی دولت خاتمی، هم از سه وزیر ایشان سؤال کردم و آن‌ها را به صحن مجلس بردم.» درگذشت. خباز در ۲۰ بهمن ۱۴۰۲ خورشیدی بر اثر سکته قلبی در بیمارستان شهید مدرس کاشمر درگذشت. مراسم تشییع. مراسم تشییع جنازه خباز در ۲۳ بهمن ۱۴۰۲، ساعت ۹ صبح از حسینیه ابوالفضلی کاشمر به سمت آرامگاه سید حسن مدرس برگزار شد و پیکر او در جوار آرامگاه سید حسن مدرس به‌خاک سپرده گشت. در مراسم تشییع او مسئولان، نیروهای نظامی و انتظامی و برخی چهره‌های مطرح سیاسی از جاهای مختلف ایران شرکت کردند. مردم
مطرح سیاسی از جاهای مختلف ایران شرکت کردند. مردم کاشمر فروشگاه‌ها خود را به‌احترام او تعطیل نموده و جنازه خباز را حمل کردند.
سیلزی چک (به چکی:České Slezsko، به آلمانی: Tschechische Schlesien، به لهستانی: Śląsk Czeski؛ به فرانسوی: Silésie tchèque) منطقه‌ای تاریخی در شمال شرقی جمهوری چک است. این منطقه یکی از سرزمین‌های سه‌گانه چک پیشین و بخشی از منطقهٔ تاریخی سیلزی است. این منطقه با نام سیلزی مراوی نیز شناخته می‌شود و پیش از سال ۱۹۱۸ بیشتر متعلق به سیلزی اتریشی بوده‌است. بین سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۴۵ این ناحیه با اشاره به سودتنلند، سیلزی سودتن نامیده می‌شد.
نخستین نبرد کی‌یِف به نبردی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم گفته می‌شود که در اثر اقدام نیروهای ورماخت در ماه‌های اوت و سپتامبر سال ۱۹۴۱ ، در جریان عملیات بارباروسا، برای به محاصره درآوردن نیروهای ارتش سرخ در ناحیه کی‌یف به وقوع پیوست. از این نبرد در تاریخ نظامی شوروی تحت عنوان عملیات دفاع راهبردی کی‌یف یاد می‌شود. طی این نبرد، پس از توقف حرکت گروه ارتش مرکز ورماخت به سمت مسکو، بخشی از نیروهای زرهی آن در قالب گروه زرهی ۲ تحت امر هاینتس گودریان رو به جنوب چرخش کردند. با حرکت نیروهای گروه ارتش جنوب ورماخت از
کردند. با حرکت نیروهای گروه ارتش جنوب ورماخت از گذرهای رود دنیپر رو به شمال و اتصال آن‌ها نیروهای گودریان در شرق کی‌یف، بیشتر یگان‌های جبهه جنوب غربی ارتش سرخ به محاصره درآمدند و در نهایت به کمک پیاده‌نظام منهدم شدند. نبرد کی‌یف بزرگ‌ترین محاصره نیروهای نظامی در طول تاریخ بوده است که طی آن ۶۶۵ هزار نیروی نظامی شوروی به اسارت نیروهای آلمانی درآمدند. با وجود گذاشتن نام: «نبرد کی‌یف» بر این نبرد، خود شهر کی‌یف نقشی کوچک و جانبی در درگیری‌ها داشت و نبرد در منطقه وسیعی در شرق اوکراین به وقوع پیوست. آدولف هیتلر،
وسیعی در شرق اوکراین به وقوع پیوست. آدولف هیتلر، پیشوای رایش سوم نبرد کی‌یف را «بزرگ‌ترین نبرد در تاریخ جهان» توصیف کرده است. پیش‌زمینه. طبق طرح عملیاتی بارباروسا، گروه ارتش جنوب ورماخت به فرماندهی فیلدمارشال گرت فون روندشتت می‌بایستی بر منطقه راهبردی اوکراین مسلط می‌شد. قوای این نیرو می‌بایستی در یک حرکت گازانبری با شکستن دفاع مرزی شوروی و نفوذ پر شتاب ۶۵۰ کیلومتری در عمق اراضی آن، خود را به رود دنیپر می‌رساندند و عمده نیروهای ارتش سرخ در اوکراین را در غرب این رود به محاصره درمی‌آوردند. در طرف مقابل،
غرب این رود به محاصره درمی‌آوردند. در طرف مقابل، فرماندهی عالی شوروی می‌دانست که تمرکز اصلی نیروهای آلمانی در عملیات بارباروسا بر شمال مرداب‌های پریپیات خواهد بود اما ژوزف استالین، رهبر شوروی، اصرار داشت که تأکید شوروی بر جنوب باشد. جبهه جنوب غربی شوروی تحت امر ارتشبد میخائیل کیرپونوس در اوکراین به عنوان قدرتمندترین جبهه در مرزهای غربی شوروی، در مجموع چهار ارتش میدانی با پشتیبانی سه سپاه مکانیزه در خط مقدم، یک سپاه مکانیزه در جایگاه ذخیره و دو سپاه مکانیزه دیگر در موقعیت ذخیره راهبردی در اختیار داشت. در
دیگر در موقعیت ذخیره راهبردی در اختیار داشت. در این شرایط منطقه مردابی پریپیات که بخش جنوبی حوزه عملیاتی نیروهای آلمانی در جبهه شرقی را از بخش شمالی آن جدا کرده بود، امکان دریافت کمک توسط گروه ارتش جنوب ورماخت از سایر یگان‌های آلمانی تا پس از ناحیه کی‌یف را از بین برده بود. از طرفی، ناحیه عملیاتی در اوکراین عمق و عرض بیشتری نسبت به نواحی عملیاتی دو گروه ارتش دیگر ورماخت داشت و کی‌یف در فاصله ۶۰۰ کیلومتری از خط مرزی، هدف دورتری به حساب می‌آمد. این مسائل دشواری کار گروه ارتش جنوب را بیشتر می‌کرد. با آغاز
کار گروه ارتش جنوب را بیشتر می‌کرد. با آغاز عملیات بارباروسا از ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، گروه ارتش جنوب ورماخت اوکراین را مورد هجوم قرار داد. این گروه ارتش قوای جبهه جنوب غربی شوروی را در مقابل خود داشت. علاوه بر قوای تحت امر کیرپونوس، روز ۲۵ ژوئن "استاوکا"، فرماندهی عالی شوروی، جبهه جنوبی به فرماندهی ارتشبد ایوان تیولنف را نیز به کمک ارتش‌های نهم و هجدهم ایجاد کرد. نیروهای ارتش سرخ در این ناحیه دست به دفاعی شدید زدند و با وجود کمبودهای جدی در زمینه سوخت و مهمات، از جانب فرماندهان عالی موظف به اجرای بلافاصله ضد
از جانب فرماندهان عالی موظف به اجرای بلافاصله ضد حملات گردیدند. در همین حین لشکرهای سیزدهم و چهاردهم زرهی ورماخت روز ۲۶ ژوئن بر لوتسک مسلط گشتند. در این موقعیت تصور می‌شد گروه زرهی ۱ به عنوان سرنیزه زرهی گروه ارتش جنوب ورماخت برای پیشروی به سمت کی‌یف از طریق ریونه در موقعیت ایده‌آلی قرار دارد. در همین حال کیرپونوس در تلاش برای اجرای یک ضد حمله متمرکز بود. آغاز این ضد حملات از روز ۲۶ ژوئن موجب به پا شدن یک نبرد زرهی در مقیاسی بی‌سابقه بین بیش از ۲ هزار تانک در خط مقدمی به طول ۷۰ کیلومتر شد. این ضد حملات که
در خط مقدمی به طول ۷۰ کیلومتر شد. این ضد حملات که به صورت تکه‌تکه و با گرفتاری به مشکلات فرماندهی و بی‌تجربگی افسران ارتش سرخ در کنترل توده نیروهای زرهی، به اجرا درمی‌آمدند، در رسیدن به اهداف تعیین شده ناموفق بودند و باعث از بین رفتن بسیاری از نیروهای ذخیره شوروی در منطقه شدند. این نبردهای شدید هر دو طرف را متحمل خسارات و تلفات زیادی کرد. بدین ترتیب، با توجه به این درگیری‌های مرزی در ماه ژوئن، گروه ارتش جنوب از سایر نیروهای آلمانی در پیشروی عقب ماند. در نهایت روز ۳۰ ژوئن لویو به تصرف نیروهای ارتش هفدهم
نهایت روز ۳۰ ژوئن لویو به تصرف نیروهای ارتش هفدهم ورماخت درآمد تا پس از اثبات بی‌ثمری ضد حملات خسارت بار، همان روز "استاوکا" به کیرپونوس فرمان دهد نیروهای خود را تا روز ۹ ژوئیه تا مواضع دفاعی جدید در مناطق استحکامات کوروستن، نووگورود-وولینسکی و لتیچف در طول مرز سال ۱۹۳۹ شوروی و لهستان موسوم به خط دفاعی استالین عقب بکشد. با وجود به تأخیر افتادن پیشروی سپاه ۳ موتوریزه ورماخت با ضد حمله کیرپونوس و فراهم آمدن مقدار بیشتری وقت جهت عقب‌نشینی نیروهای او به مواضع دفاعی مشخص شده، خط استالین نیز با رسیدن لشکر یازدهم
مشخص شده، خط استالین نیز با رسیدن لشکر یازدهم زرهی ورماخت به بردیچیف، روز ۷ ژوئیه در جنوب نووگورود-وولینسکی شکسته شد تا یک شکاف بین ارتش پنجم و ششم شوروی ایجاد شود. در اثر کمبود یگان‌های شناسایی، فرماندهی عالی شوروی تا ساعت‌ها از نفوذ نیروهای آلمانی بین این ارتش‌ها مطلع نشد. با در معرض تهدید قرار گرفتن کی‌یف و با خطر دو نیم شدن جبهه جنوب غربی در فاصله بین ارتش پنجم شوروی در کی‌یف و ارتش ششم آن در جنوب بردیچیف، "استاوکا" همان روز دستور به اجرای مجموعه‌ای از ضد حملات داد تا با انهدام بلافاصله نیروهای جلودار
ضد حملات داد تا با انهدام بلافاصله نیروهای جلودار دشمن، جلوی پیشروی آلمانی‌ها به سمت این شهر گرفته شود و ارتباط بین دو ارتش مذکور برقرار بماند. با این وجود، پیش از آن که این ضد حملات بین روزهای ۱۱ تا ۱۴ ژوئیه آغاز شوند، پس از تصرف ژیتومیر توسط نیروهای آلمانی در ۸ ژوئیه، با تزلزل خط دفاعی قوای ارتش سرخ، نیروهای سپاه ۳ موتوریزه گروه زرهی ۱ ورماخت ۱۰ ژوئیه موفق شدند با شکستن خط دفاعی دشمن، راه کی‌یف را در پیش بگیرند. همان روز لشکر سیزدهم زرهی از سپاه ۳ موتوریزه ورماخت با بهره‌گیری از شکاف ایجاد شده موسوم به
ورماخت با بهره‌گیری از شکاف ایجاد شده موسوم به «دالان ژیتومیر»، خود را به رود ایرپن در ۱۵ کیلومتری شرق کی‌یف رساند. روز بعد از آن لشکرهای چهاردهم زرهی و بیست و پنجم پیاده‌نظام موتوریزه نیز به این رود رسیدند. با توجه به فاصله ۱۰۰ کیلومتری پیاده‌نظام و توپخانه مورد نیاز برای تهاجم به کی‌یف، از خط مقدم، تصمیم برای تهاجم سریع به این شهر به سطوح بالاتر فرماندهی سپرده شد. در این زمان نیکیتا خروشچف، کمیسار سیاسی جبهه جنوب غربی شوروی فرماندهی پادگان کی‌یف شامل سه لشکر تفنگ‌دار، یک تیپ هوابرد، یک هنگ تانک، نیروهای
تفنگ‌دار، یک تیپ هوابرد، یک هنگ تانک، نیروهای موتوریزه ان‌کاوه‌ده، دانشجویان دانشکده یکم توپخانه کی‌یف، ۲ گردان ضد تانک و حدود ۲۹ هزار شبه‌نظامی، را بر عهده داشت. درگیری‌های سنگین در اثر اجرای ضد حملات ارتش سرخ، مجدداً خسارت زیادی به نیروهای متحرک جبهه جنوب غربی شوروی وارد آورد؛ به شکلی که از مجموع توان سپاه ۹ مکانیزه تنها ۷ تانک بی‌تی و ۲۵ تانک تی-۲۶، از توان سپاه ۱۹ مکانیزه تنها ۴ تانک کی‌وی-۱، ۷ تانک تی-۳۴ و ۲۲ تانک تی-۲۶ و از توان سپاه ۲۲ مکانیزه تنها ۲ تانک بی‌تی و ۲۸ تانک تی-۲۶ باقی ماند. حرکت ورماخت
تانک بی‌تی و ۲۸ تانک تی-۲۶ باقی ماند. حرکت ورماخت به سمت کی‌یف. روز ۹ ژوئیه فرماندهی گروه ارتش جنوب و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان مجدداً بر محاصره و انهدام نیروهای دشمن در غرب رود دنیپر به عنوان هدف اصلی عملیات تأکید کردند. به هر صورت با مشاهده فروپاشی قریب‌الوقوع جبهه جنوب غربی شوروی، سلطه بر کی‌یف نیز در ظاهر به عنوان هدف ثانویه مطرح گردید. هیتلر در این زمان تمایلی به تهاجم به کی‌یف نداشت و دستیابی به گذرگاهی بر رود دنیپر را نیز تابع انهدام آرایش‌های بزرگی از نیروهای دشمن در غرب این رود می‌دید. با
بزرگی از نیروهای دشمن در غرب این رود می‌دید. با این حال، فرماندهان نیروی زمینی همچنان علاقه‌مند به تصرف کی‌یف بودند. حملات مکرر نیروهای ارتش پنجم شوروی از منطقه پریپیات، اجازه به‌کارگیری ارتش ششم ورماخت در صورت دادن به این تهاجم را نمی‌داد. فون روندشتت اطمینان داشت کی‌یف هنگام پیشروی سریع، توسط سپاه ۳ موتوریزه به تصرف درخواهد آمد اما هیتلر پس از مشورت با فون براوخیچ تصور می‌کرد چنین کاری نیروهای زرهی را «به شکل غیرلازمی فدا خواهد کرد». در نهایت هالدر ساعت یک بامداد ۱۰ ژوئیه با تماس با قرارگاه گروه ارتش
یک بامداد ۱۰ ژوئیه با تماس با قرارگاه گروه ارتش جنوب استفاده از نیروهای زرهی در جهت کی‌یف را جز برای امور شناسایی و امنیتی منع کرد. هیتلر نیز با تأیید این فرمان، سپاه ۳ موتوریزه را تنها مسئول حفاظت در مقابل حملات از جانب کی‌یف دانست و دستور به اجتناب از تهاجم به این شهر توسط این سپاه داد. او در ادامه خاطر نشان کرد اگر محاصره نیروهای دشمن تا رود بوگ جنوبی محقق نشود، کلیت گروه زرهی ۱ به سمت کی‌یف و رود دنیپر در جنوب شرقی پیشروی خواهد کرد. در همین حال، فون روندشتت عقیده داشت با عقب‌نشینی بسیاری از یگان‌های
عقیده داشت با عقب‌نشینی بسیاری از یگان‌های ارتش سرخ به سمت شرق، دیگر محاصره آن‌ها تا رود بوگ جنوبی عملی نیست و با همراهی هالدر خواهان به محاصره درآوردن آن‌ها در حوالی بیلا تسرکفا در غرب رود دنیپر شد که با رضایت هیتلر به شرط مراقبت از جناح شمالی گروه زرهی ۱ همراه شد. با ابهام در شرط هیتلر، فون براوخیچ نتیجه گرفت که تصرف کی‌یف جناح شمالی را تأمین خواهد کرد. به هر حال همانند رویکرد گذشته، او تصمیم‌گیری نهایی را بر عهده فرماندهی گروه ارتش جنوب گذاشت. در همین حال فون روندشتت و والتر فون رایشناو، فرمانده ارتش
حال فون روندشتت و والتر فون رایشناو، فرمانده ارتش ششم ورماخت که پیش از این هوادار تهاجم به کی‌یف بودند، اینک در آن تشکیک کردند. در نهایت به ارتشبد ایوالت فون کلایست، فرمانده گروه زرهی ۱ توصیه شد در صورتی که تهاجم او در هماهنگی با ارتش ششم ورماخت، امکان مناسبی برای تصرف این شهر بدون خطر عقب رانده شدن مهیا کرد، فرمانده محلی مختار است دست به چنین کاری بزند. بدین ترتیب پس از نگرانی‌ها فراوان در سطوح بالا، تصمیم نهایی بر عهده یک فرمانده پایین رده نهاده شد. در نهایت نیروهای شناسایی ورماخت ۱۳ ژوئیه مشخص کردند که
نیروهای شناسایی ورماخت ۱۳ ژوئیه مشخص کردند که استحکامات و تمرکز قوای شوروی در کی‌یف، هیچ شانسی برای یک حمله غافلگیرانه باقی نگذاشته است. تغییر راهبرد ورماخت. اوایل ماه ژوئیه فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان قصد داشت پس از پایان نبرد اسمولنسک، در ادامه عملیات بارباروسا، پس از انجام آماده‌سازی‌های لازم، از آغاز ماه سپتامبر با گروه ارتش مرکز از سه محور تهاجم به سمت مسکو را آغاز کند. با این وجود، ارتش پنجم شوروی تا میانه ماه ژوئیه همچنان مواضع پیشین خود در مرداب‌های پریپیات را حفظ کرده و این مسئله موجب ایجاد یک
پریپیات را حفظ کرده و این مسئله موجب ایجاد یک خط مقدم بیش از ۲۵۰ کیلومتری اضافه در جناحین باز جنوبی و شمالی دو گروه ارتش مرکز و جنوب ورماخت گشته بود. با وجود این که در ظاهر به نظر می‌رسید این منطقه محدب یکپارچه است اما در حقیقت تکه‌هایی از یگان‌های شکست خورده ارتش سرخ بدون تجهیزات، سوخت و مهمات در آن پراکنده بودند. با توجه به این شرایط و در پی مقاومت شدید نیروهای شوروی در اطراف اسمولنسک، فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان از اواسط ماه ژوئیه راهبرد خود برای ادامه عملیات را تغییر داد. فرمان شماره ۳۳ پیشوا روز
عملیات را تغییر داد. فرمان شماره ۳۳ پیشوا روز ۱۹ ژوئیه ضمن انتقاد از عملکرد جناح شمالی گروه ارتش جنوب در مقابل ارتش پنجم شوروی، به منظور بازیابی تمرکز و تبیین دقیق اولویت اهداف، نیروهای آلمانی را موظف ساخت «از گریز مقادیر زیادی از قوای دشمن با گذر از رود دنیپر به عمق خاک روسیه جلوگیری کنند و آن‌ها را منهدم نمایند». بر این مبنا جناح چپ گروه ارتش جنوب با همکاری جناح راست گروه ارتش مرکز ارتش پنجم شوروی را منهدم می‌نمود. بدین ترتیب گروه ارتش مرکز صرفاً با پیاده‌نظام خود حرکت به سوی مسکو را ادامه می‌داد. به هر
خود حرکت به سوی مسکو را ادامه می‌داد. به هر صورت، هیچ فرماندهی مشترکی برای بخش‌هایی از هر دو گروه ارتش که قرار بود در عملیات جدید با یکدیگر همکاری کنند، ایجاد نشد. فون براوخیچ توصیه کرد گروه زرهی ۱ بلافاصله به سمت جنوب چرخش کند تا ضمن محاصره نیروهای دشمن در منطقه‌ای کوچک، یک دیوار دفاعی در غرب کی‌یف ایجاد گردد. با این حال هیتلر در این زمان ترجیح می‌داد ابتدا کی‌یف تصرف شود و سپس به کمک گروه ارتش مرکز تهاجمی برای محاصره دشمن در ناحیه‌ای بزرگ‌تر تا رود دنیپر آغاز گردد. طرح مقابله استاوکا. در مقابل چنین
آغاز گردد. طرح مقابله استاوکا. در مقابل چنین اقداماتی، "استاوکا" روز ۲۳ ژوئیه جبهه مرکزی شوروی را به فرماندهی ارتشبد فیودور کوزنتسوف، مشتکل از ارتش‌های به شدت تضعیف‌شده سیزدهم و بیست و یکم جهت محافظت از ناحیه گومل و رود سوژ در جناح جنوبی گروه ارتش مرکز ورماخت، شکل داد. با این وجود این نیرو به زحمت می‌توانست قادر به چنین کاری باشد. ارتشبد گئورگی ژوکوف، رئیس ستاد کل ارتش سرخ، با دریافت اطلاعات از خط مقدم به این نتیجه رسید که حرکت گروه ارتش مرکز به سمت شرق متوقف شده است و هم‌اکنون بزرگ‌ترین تهدید راهبردی برای
شده است و هم‌اکنون بزرگ‌ترین تهدید راهبردی برای نیروهای شوروی در قسمت جبهه مرکزی آن است؛ جایی که حرکت نیروهای مکانیزه آلمان به سمت جنوب می‌تواند باعث قرار گرفتن جبهه جنوب غربی شوروی در خطر افتادن در محاصره گردد. ژوکوف روز ۲۹ ژوئیه به استالین گفت موفقیت هر گونه حرکت آلمانی‌ها به سمت لنینگراد و مسکو غیر محتمل به نظر می‌رسد اما ناحیه گومل نقطه‌ضعف کلیدی راهبردی ارتش سرخ است. از این رو، ژوکوف توصیه کرد سه ارتش شامل یک ارتش از ذخیره راهبردی و دو ارتش از جبهه‌های غربی و جنوب غربی شوروی و مقادیر بیشتری توپخانه به
غربی و جنوب غربی شوروی و مقادیر بیشتری توپخانه به جبهه مرکزی شوروی اختصاص یابد و سپهبد نیکولای واتوتین به فرماندهی آن منصوب گردد. استالین با بدبینی ابراز داشت چنین عملی با انتقال نیروها، محور حیاتی مسکو را تضعیف خواهد نمود. در پاسخ ژوکوف با رد این مسئله، اعلام کرد امکان انتقال ۹ لشکر کاملاً مجهز از خاور دور در عرض دو هفته جهت تقویت این محور وجود دارد. استالین مجدداً این بار از افتادن خاور دور به دست ژاپنی‌ها ابراز تردید کرد. ژوکوف با نادیده گرفتن این سخن، پیشنهاد کرد جبهه جنوب غربی شوروی به پشت رود دنیپر
پیشنهاد کرد جبهه جنوب غربی شوروی به پشت رود دنیپر عقب کشیده شود. با پرسش استالین از سرنوشت کی‌یف در این صورت، ژوکوف با ذکر دلایل نظامی تشریح کرد که این شهر می‌تواند رها گردد. در مواجهه با این سخن، استالین برآشفته شد و با مؤاخذه ژوکوف با لحنی تند و با «بی‌ارزش» خواندن حرف‌های او، اعلام کرد قصد دارد کی‌یف را همانند لنینگراد به هر قیمت که شده حفظ کند. در طرف مقابل ژوکوف نیز با پرخاش به استالین گفت که اگر تصور می‌کند رئیس ستاد کل «مزخرف» می‌گوید، درخواست می‌کند او را عزل کرده و به خط مقدم بفرستد. استالین که
او را عزل کرده و به خط مقدم بفرستد. استالین که قصد عقب‌نشینی نداشت با این درخواست موافق کرد و مارشال بوریس شاپوشنیکوف را جایگزین ژوکوف در ریاست ستاد کل و او را به فرماندهی جبهه ذخیره شوروی منصوب ساخت. ادامه حرکت گروه ارتش جنوب. با وجود مقاومت سرسختانه نیروهای ارتش سرخ و بارندگی شدید غیرمنتظره، ارتش هفدهم ورماخت موفق به رخنه در ناحیه وینیتسا گشت و ارتش یازدهم آن تا رود دنیستر پیش رفت. شرایط میدان‌های نبرد، سبب گشت گروه زرهی ۱ موظف به رساندن خود به رود دنیپر و ایجاد گذرگاهی بر آن در جنوب کی‌یف شود. روز ۲۸
و ایجاد گذرگاهی بر آن در جنوب کی‌یف شود. روز ۲۸ ژوئیه "استاوکا" به جبهه‌های جنوب غربی و جنوبی شوروی فرمان داد در یک عملیات مشترک اقدامات تهاجمی دشمن را با اختلال مواجه سازند و اجازه رسیدن آن به رود دنیپر را ندهند. جبهه جنوب غربی شوروی می‌بایست نیروهای خود را سازمان‌دهی مجدد می‌نمود و آماده تهاجم به سمت رادومیشل و ژیتومیر می‌شد تا به جبهه جنوبی شوروی متصل گردد. با تکمیل محاصره اومان توسط آلمانی‌ها در ۴ اوت و گرفتار شدن ارتش‌های ششم و دوازدهم شوروی در آن، فرمان پیشین "استاوکا" زائد به نظر می‌رسید تا ارتش
فرمان پیشین "استاوکا" زائد به نظر می‌رسید تا ارتش پنجم جبهه جنوب غربی شوروی با دریافت سپاه ۱ هوابرد، سپاه‌های ۱۵ و ۳۱ تفنگ‌دار و سپاه‌های ۹ و ۲۲ مکانیزه از همان روز به تنهایی دست به تهاجم بزند. ضد حمله ارتش پنجم شوروی با دست‌آوردهای ناچیز و تحمل تلفات سنگین روز ۸ اوت متوقف شد. همان روز کوروستن در ۱۵۰ کیلومتری شمال غربی کی‌یف، به تصرف سپاه ۱۷ ارتش ششم ورماخت درآمد تا ارتش پنجم شوروی به سمت کی‌یف عقب بنشیند. "استاوکا" برای پوشش دادن به شکاف ایجاد شده در نتیجه از دست رفتن ارتش‌های ناحیه اومان، روز ۴ اوت ارتش
از دست رفتن ارتش‌های ناحیه اومان، روز ۴ اوت ارتش سی و هشتم شوروی را بر پایه سپاه ۸ مکانیزه به فرماندهی سپهبد دمیتری ریابیشف و با تمامی یگان‌های در دسترس در ناحیه چرکاسی، تشکیل داد. این ارتش با مجموعاً ۴۰ هزار نفر نیرو در قالب پنج لشکر تفنگ‌دار و چهار لشکر سواره‌نظام که غالباً به تازگی به منطقه رسیده بودند، موظف به دفاع از خط مقدمی به طول ۲۰۰ کیلومتر شد. "استاوکا" همچنین شش روز بعد، پس از انحلال رسمی ارتش‌های ششم و دوازدهم شوروی، ارتش سی و هفتم شوروی را تحت فرمان سرلشکر ولاسوف ایجاد و در خط رود دنیپر، بین
فرمان سرلشکر ولاسوف ایجاد و در خط رود دنیپر، بین کی‌یف و کرمنچوک مستقر کرد. در همین شرایط نیروهای جلودار ارتش ششم ورماخت ۶ اوت خود را به حومه کی‌یف رساندند اما توسط ارتش سی و هفتم شوروی متوقف گشتند. دو روز بعد ارتش ششم ورماخت وادار به گرفتن حالت تدافعی و با ضد حمله ارتش سی و هفتم شوروی از روز ۱۲ اوت از برخی مواضع پیشین عقب رانده شد. همان روز هیتلر به فون روندشتت فرمان داد تهاجم به کی‌یف را متوقف کند. فون روندشتت روز ۱۰ اوت با صدور فرمان شماره ۵ خود، در میان موارد دیگر، نیروهایش را موظف به تسخیر کرانه غربی
موارد دیگر، نیروهایش را موظف به تسخیر کرانه غربی رود دنیپر کرد. طبق این فرمان، نیکولایف روز ۱۶ اوت به تصرف ورماخت درآمد و لشکر زرهی "لایب‌اشتاندارته آدولف هیتلر" اس‌اس روز ۱۹ اوت بر خرسون دست یافت. در همین حال لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام از سپاه ۳۰ ورماخت، پلی ۶۵۰ متری بر دنیپر در بریسلاف برای ارتش یازدهم ورماخت تصاحب نمود. همان روز لشکر نهم زرهی ورماخت گذرگاهی بر دنیپر در زاپوروژیه حاصل کرد. در نهایت، لشکر سیزدهم زرهی ورماخت نیز روز ۲۵ اوت موفق به دستیابی به پلی ۹۰۰ متری در دنیپروپتروفسک شد. لشکر شصتم
به پلی ۹۰۰ متری در دنیپروپتروفسک شد. لشکر شصتم پیاده‌نظام موتوریزه ورماخت روز بعد و لشکرهای صد و نود و هشتم پیاده‌نظام ورماخت و "وایکینگ" اس‌اس در عرض یک هفته به این موقعیت رسیدند و این گذرگاه را تحکیم کردند. ضد حملات شدید ارتش سرخ در این موضع آلمانی‌ها را از سه طرف مورد هدف قرار داد اما نیروهای ورماخت با پشتیبانی هواگردهای "لوفت‌وافه" از جمله گروه ۲۲ جنگنده ایتالیا، آن‌ها را دفع نمودند. فون روندشتت اقدام به ایجاد گذرگاه دیگری در چرکاسی کرد تا از فشار بر گذرگاه‌های پیشین کاسته شود. با مؤثر واقع افتادن این