payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منجر به موربیدیتی و مورتالیتی شود، بسیار دشوار است؛ زیرا سلامتی بیمار قبل از جراحی و میزان پیچیدگی عمل جراحی، در مشخص کردن میزان خطرات و ریسک بیهوشی مؤثر هستند. قبل از ابداع بیهوشی مدرن در اوایل قرن ۱۹ میلادی، درد و استرس جراحی (استرس فیزیولوژیک) باعث ایجاد و بروز بسیاری از عوارض و مرگ‌ومیرهای ناشی از شوک می‌شد. در نتیجه، هرچه عمل جراحی سریعتر انجام می‌شد، میزان عوارض هم کاهش پیدا می‌کرد. ابداع بیهوشی باعث کاسته شدن از پیچیدگی‌ها و عوارض جراحی و افزایش امید به زندگی پس از جراحی شد و در کل باعث کاهش استرس
به زندگی پس از جراحی شد و در کل باعث کاهش استرس فیزیولوژیک برای بیمار شد، اما خود فرایند بیهوشی موجب افزوده شدن تعداد ریسک‌های موربیدیتی و مورتالیتی شد. دو سال بعد از معرفی اتر به عنوان داروی بیهوشی در نیمه سده نوزدهم، اولین مورد فوت، که به صورت مستقیم در ارتباط با بیهوشی بود، گزارش شد. موربیدیتی می‌تواند شدید (مانند: سکته قلبی، سینه‌پهلو، آمبولی ریه، نارسایی کلیه، اختلالات شناختی بعد از جراحی و حساسیت به بیهوشی) یا خفیف (مانند: تهوع، استفراغ و بستری مجدد) باشد. سلامتی بیمار، عمل جراحی و بیهوشی سه عامل
باشد. سلامتی بیمار، عمل جراحی و بیهوشی سه عامل مشترک در هنگام بروز عوارض مربوط به موربیدیتی و مورتالیتی است. برای درک خطر نسبی مرتبط با هریک از سه عامل فوق، میزان مرگ در ارتباط با سلامتی بیمار نسبت ۱ در ۸۷۰ مورد می‌باشد. در مقایسه با آن، میزان مرگ در ارتباط با جراحی نسبت ۱ در ۲۸۶۰ را دارد و میزان مرگ در ارتباط با بیهوشی به تنهایی نسبت ۱ در ۱۸۵۰۵۶ را دارد. این آمار نشان می‌دهد بزرگ‌ترین عامل مرگ در بیهوشی کیفیت سلامتی بیمار است. می‌توان این آمار را با اولین مطالعه میزان مرگ و میر ناشی از بیهوشی، که در سال
مطالعه میزان مرگ و میر ناشی از بیهوشی، که در سال ۱۹۵۴ در آمریکا انجام شد، مقایسه کرد. در آن گزارش ذکر شده بود که نسبت مرگ و میر به صورت کلی ۱ در ۷۵ بوده است و نسبت مرگ و میر که به صورت مستقیم با بیهوشی در ارتباط بوده ۱ در ۲۶۸۰ بوده است.993 مقایسه مستقیم در آمار مرگ و میر در زمان‌ها و مکان‌های مختلف به دلیل اینکه معیارهای علل خطر با یکدیگر تفاوت دارند، قابل اعتماد نیست. با این حال مدارک و شواهدی در زمینه بهبود بیهوشی وجود دارد، اما میزان آن نامشخص است. وجود یک نرخ ثابت از موربیدیتی و مورتالیتی نادرست است و
یک نرخ ثابت از موربیدیتی و مورتالیتی نادرست است و نمی‌توان گفت احتمال این دو عارضه همیشه ثابت است. در عین حال، وجود علل متفاوتی در بیهوشی و عمل جراحی در کنار و ترکیب با یکدیگر، میزان خطر را نشان می‌دهد. به عنوان مثال زمانی که بیمار دارای سن بین ۶۰ تا ۷۹ سال باشد، میزان ریسک ۲٫۳ مرتبه بیشتر از زمانی است که سن بیمار کمتر از ۶۰ سال باشد. همچنین زمانی که بیمار در سیستم طبقه‌بندی فیزیکی انجمن بیهوشی آمریکا رتبه ۳ یا ۴ یا ۵ را دارد، میزان ریسک ۱۰٫۶۵ مرتبه بیشتر از زمانی است که رتبه بیمار ۱ یا ۲ باشد. سایر
از زمانی است که رتبه بیمار ۱ یا ۲ باشد. سایر متغیرها عبارتند از:984 ریکاوری. زمانِ بلافاصله پس از به هوش آمدن بیمار، زمان اورژانسی نامیده می‌شود. به همین دلیل، پس از بیهوشی عمومی و آرام‌بخشی نیاز به مانیتورینگ کامل وجود دارد، زیرا ریسک‌ها و خطرات همچنان وجود دارند. معمولاً بیمار دقایقی پس از اتمام فرایند بیهوشی به هوش می‌آید و پس از آن به ریکاوری منتقل می‌شود و ساعاتی بعد حواسش را بازمی‌یابد. میزان تهوع و استفراغ در زمان ریکاوری ۹٫۸٪ می‌باشد، که با نوع عمل جراحی و نوع بیهوشی مرتبط است. همچنین نیاز به
عمل جراحی و نوع بیهوشی مرتبط است. همچنین نیاز به پشتیبانی راه هوایی بیمار ۶٫۸٪، میزان احتباس ادرار (بیشتر در افراد بالای ۵۰ سال) و افت فشار خون در ریکاوری به صورت مشترک ۲٫۷٪ می‌باشد. افت دمای بدن، لرز و گیجی بعد از بیهوشی، به دلیل عدم حرکت در حین بیهوشی و جراحی، شایع است.2707 در موارد استثنایی، بیمار دچار اختلال ادراک بلندمدت پس از عمل می‌شود و روان‌آشفتگی او ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها به طول انجامد. این حالت در کسانی که تحت عمل جراحی قلب قرار می‌گیرند و افراد مسن، شایع است.90 اختلال شناختی پس از عمل
و افراد مسن، شایع است.90 اختلال شناختی پس از عمل بیهوشی، که معمولاً به صورت مخفف به انگلیسی POCD نامیده می‌شود، معمولاً پس از جراحی رخ می‌دهد. این اختلال در اشکال مختلف بروز می‌کند، به عنوان مثال در هذیان پس از بیهوشی (بلافاصله پس از به هوش آمدن) و اختلال شناختی اولیه (اختلال شناختی کاهش‌یافته طی یک هفته بعد از عمل جراحی) بروز می‌کند. سه عنصر هذیان، اختلال شناختی اولیه و اختلال شناختی درازمدت از یکدیگر منفک هستند؛ هرچند به عنوان مثال وجود و بروز هذیان قبل از عمل، احتمال اختلال شناختی اولیه را بیشتر می‌کند،
عمل، احتمال اختلال شناختی اولیه را بیشتر می‌کند، اما به نظر می‌رسد رابطه‌ای بین این سه مورد وجود ندارد. طبق مطالعه اخیر که در دانشکده پزشکی دیوید گفن در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس انجام شده است، مغز فعالیت خود را از طریق فعال کردن یک سری از خوشه‌ها یا قطب‌ها برای بازگشت هوشیاری انجام می‌دهد. اندرو هادسون استادیار رشته بیهوشی می‌گوید:برگشت از بیهوشی به سادگی از بین رفتن ماده بیهوشی در مغز نیست، بلکه مغز راهی می‌یابد، که از طریق راه‌های پیچیده هوشیاری و آگاهی خود را بازگرداند. به عبارت ساده‌تر خود را مجدداً
خود را بازگرداند. به عبارت ساده‌تر خود را مجدداً راه اندازی می‌کند.اختلال شناختی پس از عمل جراحی طولانی، نوعی از اختلال دقیق است که می‌تواند یک هفته یا یک ماه یا حتی بیشتر ادامه پیدا کند. اغلب بستگان فرد عدم توجه کافی، کم حافظه شدن و از دست دادن علاقه به فعالیت‌هایی که قبلاً برای فرد مهم بوده را گزارش می‌دهند. همچنین در محل کار، فرد نمی‌تواند وظایفی که به وی محول شده است را با همان سرعت سابق انجام دهد. شواهد خوبی از اینکه POCD پس از عمل قلب اتفاق می‌افتد، وجود دارد. البته این پدیده می‌تواند در سایر اعمال
وجود دارد. البته این پدیده می‌تواند در سایر اعمال هم اتفاق بیفتد و بزرگ‌ترین دلیل برای این مشکل وقوع میکروآمبولی در طی عمل است. در اعمال جراحی غیرقلبی علت وقوع POCD به صورت واضح مشخص نیست، اما سن بالا علت مهمی برای این بیماری است.2805-2816 تاریخچه. اولین استفاده از بیهوشی عمومی احتمالاً مربوط به دوره ماقبل تاریخ و با استفاده از داروهای گیاهی بوده است. قدیمی‌ترین داروی آرامبخش الکل بوده که هزاران سال پیش در بین‌النهرین استفاده می‌شده است. ابوالقاسم فردوسی، شاعر بزرگ ایرانی، بیش از هزار سال قبل شرحی از عمل
شاعر بزرگ ایرانی، بیش از هزار سال قبل شرحی از عمل جراحی برای خارج کردن جنین از شکم مادر می‌دهد. طبق شاهنامه فردوسی رستم هم به وسیله عمل سزارین به دنیا آمده است. به همین دلیل برای این عمل ابتدا رودابه به وسیله شراب قوی بیهوش شده و سپس سزارین انجام شده است. حتی جراحان نمی‌دانستند که باید رحم شکافته شده را بدوزند. با توجه به شرحی که فردوسی داده، باور بر این است که ایرانیان قدیم، این عمل را انجام داده و ثبت کرده‌اند و اسناد معتبری از آن در اختیار فردوسی قرار گرفته است. در ایران و هند باستان، از جمله در اوستا،
است. در ایران و هند باستان، از جمله در اوستا، از عصاره‌ای به نام هوم یا سوما که از گیاه هوم از سرده ارمک همراه با مواد دیگر به دست می‌آمده است، جهت به وجود آوردن حس شادی و همچنین به عنوان یک مسکن قوی استفاده می‌شده است. قوم سومر در ۳۴۰۰ سال قبل از میلاد در بین‌النهرین اقدام به کشت خشخاش برای به‌دست آوردن تریاک کردند و از محصول آن به عنوان دارو استفاده می‌کردند. مصریان باستان وسیله‌های خاصی برای جراحی داشتند. همچنین مسکن و داروهای آرامبخش هم استفاده می‌کردند، که احتمالاً از عصاره گیاه یا مهرگیاه تهیه می‌شده
که احتمالاً از عصاره گیاه یا مهرگیاه تهیه می‌شده است. تمام قسمت‌های مختلف این گیاه حاوی آلکالوئیدهای مهمی نظیر آتروپین و هیوسیامین و بلادونین و آتروپامین و آسپاراژین می‌باشد، اما از ریشه این گیاه برای بیهوشی استفاده می‌شده است. دیوارنگاره‌های مصری که به ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مربوط می‌شود، جراحی را نشان می‌دهد که در حین عمل روی دست بیمار در حال فشردن عصبی در ناحیه حفره آرنج است؛ یا تصویر دیگری که بیمار در حین جراحی روی کف دستش شبکه بازویی خود را می‌فشارد. دیوسکوریدس پزشک یونانی قرن اول پس از میلاد
دیوسکوریدس پزشک یونانی قرن اول پس از میلاد به اثر ضد درد داروی که از برگ و تنه گیاه تهیه می‌شده اشاره کرده است. در سراسر اروپا، آسیا و آمریکا گونه‌های مختلف بادنجان (سولانوم)، به دلیل داشتن ترکیبات آلکالوئید قوی، جهت بیهوشی استفاده می‌شده است. پین چیائو پزشک و جراح افسانه‌ای اهل چین بود که اولین بار استفاده از داروهای بیهوشی برای جراحی در چین را شرح داد. این روش در کتاب استاد هان‌فی ثبت شده است. وی به دو مرد یک نوشیدنی سمی و بیهوش‌کننده خوراند، آن دو برای سه روز بیهوش بودند، در این مدت پین چیائو معده آن‌ها
روز بیهوش بودند، در این مدت پین چیائو معده آن‌ها را جراحی کرد. هووآتو پزشک و جراح چینی دیگری بود که به شکل نوین با استفاده از مخلوط کردن گیاهان دارویی توانسته بودن داروی بیهوشی به نام مافزیان تهیه کند. او از این دارو برای اعمال جراحی بزرگ مانند برداشتن قسمتی از روده استفاده می‌کرد. در مکتب کنفسیوس بدن مقدس شمرده می‌شود و جراحی نوعی از قطع عضو به‌شمار می‌آید، به مرور پایه‌های جراحی سست شد و حتی جراحی و بیهوشی موفق هووآتو بعد از مرگش از بین رفت. استفاده از داروهای بی‌حسی موضعی در تمدن اینکاها مرسوم بوده است،
بی‌حسی موضعی در تمدن اینکاها مرسوم بوده است، به صورتی که عابدان آن‌ها زمانی که برای جراحی جمجمه آماده می‌شدند، برگ‌های کوکا را در دهان می‌جویدند. به این ترتیب، آب دهان آن‌ها خاصیت بی‌حس‌کنندگی داشت و زخم را بی‌حس می‌کرد. کوکایین به عنوان اولین داروی بی‌حسی موضعی شناخته می‌شود. اولین بار کوکایین در سال ۱۸۵۹ توسط کارل کولر و سپس به پیشنهاد زیگموند فروید در سال ۱۸۸۴ برای جراحی چشم استفاده شد. جراح آلمانی، آگوست بیر در سال ۱۸۹۸ از کوکایین برای اولین بار در فضای اسپاینال استفاده کرد. یک جراح اهل رومانی بنام
اسپاینال استفاده کرد. یک جراح اهل رومانی بنام نیکلای راکیویچانو-پیتشتی از داروی مخدر در فضای اسپاینال استفاده کرد و شرح عمل خود را در سال ۱۹۰۱ در پاریس ارائه داد. نوشته‌های قدیمی عربی پزشکان مسلمان و مسیحی، کاربرد بیهوشی استنشاقی را نشان می‌دهد. اساس این روش وجود ماده خواب‌آور بر روی اسفنج می‌باشد که به اسفنج خواب معروف بوده است. این روش توسط اوگو برگننی در مدرسه پزشکی سالرنو در قرن ۱۲ معرفی شد. در این روش یک اسفنج در محلول تریاک و آب شوکران و مواد دیگر خیس می‌شد. سپس اسفنج خشک می‌شد و در جایی نگهداری
خیس می‌شد. سپس اسفنج خشک می‌شد و در جایی نگهداری می‌کردند. در زمان عمل جراحی دوباره آن را کمی مرطوب کرده، زیر بینی بیمار نگه می‌داشتند و پس از تنفس، بیمار بیهوش می‌شد. این ترکیبات به جهت دارا بودن آلکالوئیدهای قوی در بیهوشی مؤثر بود و کاربرد آن در اروپا تا قرن ۱۹ ادامه داشت. معروف‌ترین داروی بیهوشی اتر است که اختراع آن به قرن ۸ بازمی‌گردد. این دارو معروفترین داروی بیهوشی بود تا قرن ۱۶ که پزشک و دانشمند مشهور پاراسلسوس ادعا کرد مرغ پس از تنفس اتر علاوه بر به خواب رفتن بی درد نیز می‌شود. در اوایل قرن ۱۹ از
خواب رفتن بی درد نیز می‌شود. در اوایل قرن ۱۹ از این دارو جهت تفریح استفاده می‌شده است. پزشک آمریکایی کرافورد لانگ متوجه شد زمانی که دوستان او در معرض گاز اتر قرار می‌گیرند، اگر به آنان جراحتی وارد شود هیچ‌گونه دردی احساس نمی‌کنند. او بلافاصله متوجه خواص این دارو جهت جراحی شد. در تاریخ ۳۰ مارس ۱۸۴۲ برای اولین بار توسط لانگ، فردی تحت عمل جراحی بدون درد با بیهوشی قرار گرفت. اما لانگ نتایج کشف خود را تا قبل از سال ۱۸۴۹ ارائه نکرد. در ۱۶ اکتبر سال ۱۸۴۶ در بوستون دندانپزشک ویلیام مورتون در نمایشی از اتر به صورت
دندانپزشک ویلیام مورتون در نمایشی از اتر به صورت موفقیت‌آمیز برای دانشجوی پزشکی در بیمارستان عمومی ماساچوست استفاده کرد. مورتون که از تلاش‌های قبلی کرافورد لانگ بی‌اطلاع بود، برای نشان دادن تکنیک عمل بدون درد به بیمارستان عمومی ماساچوست دعوت شد. پس از معرفی بیهوشی ابداعی توسط مورتون، جراحی بنام جان کالینز وارن تصمیم گرفت یک تومور را از داخل گردن ادوارد گیلبرت ابوت تحت بیهوشی خارج کند، این اتفاق در آمفی تئاتر جراحی اتفاق افتاد که در حال حاضر به آن «گنبد اتر» می‌گویند. جان کالینز وارن که قبلاً به این روش شک
می‌گویند. جان کالینز وارن که قبلاً به این روش شک داشت تحت تأثیر قرار گرفت و گفت " "آقایان این فریب نیست"". الیور وندل هلمز در طی نامه‌ای به مورتون پیشنهاد داد که این روش را بیهوشی و داروهای این روند را بیهوش‌کننده بنامند. مورتون تلاش کرد ماهیت ماده بیهوشی خود را مخفی کند و آن را به فراموشی عمیق نسبت می‌داد. وی موفق به دریافت گواهی ثبت اختراع برای دستگاه بخور اتر ابداعی خود شد. البته هیچ گونه خبری در مورد بیهوشی موفقیت‌آمیزی که انجام داد تا قبل از سال ۱۸۴۶ منتشر نشد. جراحان معروفی در اروپا از جمله یوهان
منتشر نشد. جراحان معروفی در اروپا از جمله یوهان فریدریش دیفن‌باخ، نیکولای پیرگو و جیمز سیم به سرعت تعداد زیادی جراحی را با بیهوشی اتر آغاز کردند. اسکات در تاریخ ۱۹ دسامبر ۱۸۴۶ در درمانگاه سلطنتی دامفریز از اتر در حین عمل جراحی استفاده کرد. گاز دی نیتروژن مونوکسید داروی دیگری است که در بیهوشی کاربرد دارد و در سال ۱۷۷۲ توسط دانشمند انگلیسی، جوزف پریستلی، کشف شد. در ابتدا مردم فکر می‌کردند این گاز همانند سایر گازهای اکسید نیتروژن سمی است و سبب مرگ می‌شود. به هرحال، در سال ۱۷۹۹ شیمی‌دان و مخترع، همفری دیوی،
هرحال، در سال ۱۷۹۹ شیمی‌دان و مخترع، همفری دیوی، تصمیم گرفت این گاز را روی خودش امتحان کند تا خواص آن را کشف کند. او متوجه شد پس از استفاده از این گاز دچار خنده می‌شود، به همین دلیل او نام گاز خنده را بر روی دی نیتروژن مونوکسید قرار داد. همفری دیوی در مورد خواص بیهوشی این گاز نوشت، اما کسی به حرف‌های او توجه نکرد. هوراس ولز اولین نمایش عمومی بیهوشی استنشاقی را در بیمارستان عمومی ماساچوست در بوستون در سال ۱۸۴۵ اجرا کرد که به دلیل استفاده نادرست از دی نیتروژن مونوکسید ناموفق بود و بیمار از درد گریه کرد.
مونوکسید ناموفق بود و بیمار از درد گریه کرد. اولین استفاده از بیهوشی در نیمکره جنوبی در اکتبر ۱۸۴۶ در لانسستون، تاسمانی انجام شد. کلروفرم توسط پزشک آمریکایی ساموئل گاتری در سال ۱۸۳۱ کشف شد، همچنین چندماه بعد مستقلاً توسط اوژن سوبرین و یوستوس فون لیبیش در آلمان کشف شد. در سال ۱۸۳۴ ژان باتیست آندره دوما کلروفرم را نامگذاری و از نظر شیمیایی توصیف کرد. خواص این ماده بیهوشی در اوایل سال ۱۸۴۷ توسط جین پیر فلورنس مورد توجه قرار گرفت. در تاریخ ۴ نوامبر ۱۸۴۷، زمانی که جیمز یانگ سیمپسون در حال مطالعه گسترده بر روی
که جیمز یانگ سیمپسون در حال مطالعه گسترده بر روی ترکیبات آلی بود، متوجه اثرات بیهوشی کلروفرم گشت. استفاده از کلروفرم به سرعت گسترش پیدا کرد و زمانی که جان اسنو در هنگام تولد شاهزاده لئوپلد از این دارو برای بیهوشی ملکه ویکتوریا استفاده کرد و توانست مجوز سلطنتی استفاده از این دارو را در سال ۱۸۵۳ دریافت کند. در انگلستان اتر به دلیل ایجاد تهوع و استفراغ شدید و قابلیت اشتعال با کلروفرم جایگزین شد. متأسفانه به رغم اینکه اتر قابلیت اشتعال‌پذیری و انفجار داشت، کلروفرم هم امن نبود، به ویژه زمانی که توسط یک فرد
کلروفرم هم امن نبود، به ویژه زمانی که توسط یک فرد آموزش ندیده استفاده می‌شد. اولین مورد مرگ به دلیل استفاده از کلروفرم در تاریخ ۲۸ ژانویه ۱۸۴۸ ثبت شد، زمانی که هانا گرینر برای خارج کردن ناخن پا تحت بیهوشی با این دارو قرار گرفت. از بین داروهای بیهوشی استنشاقی معروف، فقط گاز دی نیتروژن مونوکسید همچنان و به‌طور گسترده در حال استفاده در بیهوشی است و اتر و کلروفرم با داروهای امن‌تر و گاهی گران‌تر جایگزین شدند. جان اسنو در سال ۱۸۴۸ مقاله‌ای در مورد میل شدید به خواب با استنشاق بخارات در مجله پزشکی لندن منتشر کرد.
با استنشاق بخارات در مجله پزشکی لندن منتشر کرد. وی به ساخت و تولید وسایل و تجهیزات مورد نیاز برای مدیریت داروهای بیهوشی استنشاقی در بیهوشی پرداخت که امروزه به نام ماشین بیهوشی شناخته می‌شود. ایران معاصر. نخستین عمل جراحی مدرن همراه با بیهوشی در ایران در سال ۱۲۳۰ شمسی توسط یاکوب ادوارد پولاک انجام شد و وی برای نخستین بار در ایران از اتر برای بیهوشی بیمار استفاده کرد. تا سال‌ها بعد بیهوشی در ایران با روش‌های بسیار ابتدایی با استفاده از ماسک و قطره اتر انجام می‌شد. اغلب افرادی که این مسئولیت را به عهده
می‌شد. اغلب افرادی که این مسئولیت را به عهده داشتند، پزشک نبودند و به‌طور تجربی با این کار آشنایی داشتند. برخی جراحان نیز خود مبادرت به بی‌حسی نخاعی می‌کردند. بعدها در مراکز دانشگاهی، دستیاران جراحی یا دانشجویان سال آخر پزشکی عهده‌دار این وظیفه می‌شدند. تا این زمان تدریس بیهوشی نوین وجود نداشت. در سال ۱۳۳۰ یحیی عدل به همراه بوئه (Boué) از فرانسه به ایران مراجعت کرد. بوئه در بیمارستان سینا با ماسک امبردن بیماران را بیهوش می‌کرد. ولی از اولین بنیان‌گذاران بیهوشی نوین در ایران باید از علی فرّ، محمداسماعیل
بیهوشی نوین در ایران باید از علی فرّ، محمداسماعیل تشید و عبدالله مرتضوی نام برد. یک سال پس از آمدن بوئه به ایران، علی فرّ، فارغ‌التحصیل رشته تخصصی بیهوشی از انگلستان، به پیشنهاد دانشکده پزشکی دانشگاه تهران، تعلیم و آموزش پزشکان در رشته بیهوشی را آغاز کرد و از همان سال تدریس بیهوشی در برنامه درسی دانشجویان پزشکی عمومی نیز گنجانده شد. البته از حدود ده سال بعد، گذراندن یک ماه در بخش بیهوشی برای کلیه دانشجویان پزشکی عمومی الزامی شد. از جمله ابداعات علی فرّ دستگاه بیهوشی مدار بسته‌ای است که به نام خود او معروف
بیهوشی مدار بسته‌ای است که به نام خود او معروف است. پس از آن عبدالله مرتضوی، که او نیز در انگلستان مدرک تخصص بیهوشی خود را دریافت کرده بود، به ایران آمد و در بیمارستان زنان وابسته به دانشکده پزشکی مشغول بکار شد. دستیاران اولین دوره تخصص بیهوشی چهار نفر بودند که پس از فارغ‌التحصیلی در بیمارستان‌های تابعه دانشکده پزشکی مشغول به کار شدند. فارغ التحصیلان دومین دوره ۳ نفر بودند که آن‌ها هم در بیمارستان‌های وابسته جذب شدند. در سال ۱۳۳۳ فقط یک ماشین بیهوشی در بیمارستان رازی وجود داشت و در سال بعد دوازده دستگاه
رازی وجود داشت و در سال بعد دوازده دستگاه دیگر نیز برای سایر بیمارستان‌های دانشگاه تهران خریداری شد. در اواخر سال ۱۳۳۴ محمداسماعیل تشید، پس از اخذ بورد تخصصی آنستزیولوژی از کالج پزشکی نیویورک به ایران آمد. ابتدا با سمت رئیس درمانگاه به عنوان هیئت علمی، کار خود را در بیمارستان امام خمینی تهران (معروف به بیمارستان هزار تخت خوابی) شروع کرد و به تربیت متخصصان بیهوشی پرداخت. کتاب «انتخاب بیهوشی و فارماکولوژی داروهای بیهوشی» از جمله آثار تشید می‌باشد که جایزه بهترین کتاب سال را دریافت کرد. همچنین از ابداعات
بهترین کتاب سال را دریافت کرد. همچنین از ابداعات تشید، لوله دهانی-حلقی کاف دار برای حفظ تهویه در موارد لوله‌گذاری مشکل می‌باشد. در سال ۱۳۳۴ مرکزیت آموزش گروه بیهوشی در بیمارستان سینا تعیین شد و دستیاران پس از گذراندن تعلیمات اولیه، برای ادامه دوره دستیاری در یکی بیمارستان‌های چهارگانه دانشگاه تهران تقسیم می‌شدند. ده سال بعد مرکزیت گروه بیهوشی به بیمارستان امام خمینی منتقل شد. در این زمان علی فرّ و پس از وی تشیّد مسئولیت مدیریت گروه را بر عهده داشتند. تفکیک گروه‌های آموزش جراحی و بیهوشی در سال ۱۳۴۷ صورت
گروه‌های آموزش جراحی و بیهوشی در سال ۱۳۴۷ صورت پذیرفت و از آن پس تربیت پزشکان متخصص به صورت مستقل ادامه یافت. اولین بخش آی‌سی‌یو دانشگاه تهران در همین دوره و در سال ۱۳۴۷ افتتاح گردید. پس از انقلاب اسلامی دفتر گروه به بیمارستان ولیعصر و بعد از آن به بیمارستان شریعتی منتقل شد. در سال ۱۳۷۳ دفتر آموزش گروه بیهوشی مجدداً به بیمارستان ولیعصر و سپس به دانشگاه علوم پزشکی تهران جابجا شد. کارشناسی هوشبری در ایران. دوره کارشناسی هوشبری یکی از دوره‌های آموزش عالی (از شاخه‌های پیراپزشکی) است و هدف آن تربیت نیروی انسانی
پیراپزشکی) است و هدف آن تربیت نیروی انسانی کارآمدی است که هر ۱ یا ۲ نفر از آن‌ها بتوانند به عنوان دستیار و زیر نظر یک متخصص بیهوشی در یک بخش اتاق عمل انجام وظیفه نمایند.
مانستر آو راک نام یک فستیوال سالیانه هارد راک بود که اوت هر سال در قلعه دونینگتن انگلستان بر پا می‌شد اگر چه در طول زمان این فستیوال به شهرهای مختلفی از جهان سفر کرد و در نقاط مختلفی برگزار شد. فعالیت این فستیوال بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۶ بود اگرچه که در سال ۲۰۰۶ هم این فستیوال برگزار شد و موفقیت‌آمیز هم بود ولی برای سال ۲۰۰۷ تمدید نشد. پیشینه. سال ۱۹۸۰، پائول لوزبی تصمیم گرفت تا یک فستیوال تابستانی برای یک روز بلند را برای اجرای گروه‌های هارد راک و هوی متال برگزار کند، پس از قطعی شدن تصمیم، او به سراغ گروه
برگزار کند، پس از قطعی شدن تصمیم، او به سراغ گروه رینبو در انگلستان می‌رود که در آن زمان مشغول برگزاری تور اجرای زنده خود بودند، رینبو با شرکت در این فستیوال به عنوان گروه اصلی موافقت می‌کند. مکانی که انتخاب شد، پیست موتور سواری پارک دونینگتن قلعه دونینگتن در شهر لیسترشایر انگلستان بود که قابلیت جا دادن به ۱۰۰ هزار هوادار را در خود داشت و همچنین مکان آن در جایی بود که امکان حمل و نقل آسان را فراهم می‌کرد. به علت اعتراض و مخالفت ادارات محلی و پلیس، تدارکات آماده‌سازی فستیوال کمی با وقفه مواجه شد ولی با این
فستیوال کمی با وقفه مواجه شد ولی با این حال مسئولین برگزارکننده فستیوال وعده برگزاری را برای تاریخ ۱۶ اوت ۱۹۸۰ به هواداران داده بودند. مدعوین برای اجرا در این فستیوال گروه‌های از بریتانیا و سایر کشورهای جهان بودند. برای اجرا یک سیستم صوتی کوآدروفونیک نصب شد. هم‌زمان با تست صداگیری گروه جوداس پریست در هنگام تست عملکرد ترقه‌ها و نورافشانها برای اجرای کوزی پاول، انفجاری رخ داد که تا فاصله‌های بسیار دور صدای آن شنیده شد و زیانی معادل ۱۸ هزار پاند به بار آورد. قیمت بلیط برای جایگاه ویژه ۷٫۵ پاند بود. بارش
قیمت بلیط برای جایگاه ویژه ۷٫۵ پاند بود. بارش باران‌های سیل آسا از یک هفته قبل از روز اجرا، زمین آن ناحیه را کاملاً گل آلود کرده بود ولی خوشبختانه در روز اجرا آسمان کاملاً صاف و آفتابی و هوا نسبتاً گرم و معتدل بود. فستیوال با موفقیت برگزار شد اگرچه که سرمایه‌گذاران کمی زیان متقبل شدند اما موفقیت برگزاری باعث شد تا آنان تصمیم به ادامه فستیوال برای سال‌های آینده بگیرند. پائول لوزبی جایی در مورد برگزاری اولین بار این فستیوال چنین می‌گوید : "یک روز بسیار عالی بود، اجرای رینبو به عنوان گروه اصلی خاطره انگیز بود
اجرای رینبو به عنوان گروه اصلی خاطره انگیز بود ... و آن یک ریسک خوب و پر خطر بود." پس از چند سال برگزاری فستیوال، مانستر آو راک جای پای خود را در انگلستان محکم نمود و تبدیل به رقیبی برای ریدینگ فستیوال شد. حضور هواداران از ۳۵ هزار در اولین اجرا در سال ۱۹۸۰ به ۱۰۷ هزار در ۱۹۸۸ رسیده بود. ولی اتفاقی غم انگیز در اجرای ۱۹۸۸ باعث شد تا مانستر آو راک در ۱۹۸۹ برگزار نشود. در اجرای ۱۹۸۸ دو نفر از هواداران در هنگام اجرای گروه گانز ان روزز به علت ازدحام و شلوغی بیش از حد، جان خود را از دست دادند همین مسئله باعث
از حد، جان خود را از دست دادند همین مسئله باعث تعطیلی فستیوال در ۱۹۸۹ شد. فستیوال در ۱۹۹۰ دوباره از سر گرفته شد ولی این بار تنها به ۷۲۵۰۰ نفر اجازه حضور داده شد. مانستر آو راک در بریتانیا. ۱۹۸۰. ۱۶ اوت ۱۹۸۰ اولین اجرای فستیوال مانستر آو راک ۱۹۸۱. ۲۲ اوت ۱۹۸۱ ۱۹۸۲. ۲۱ اوت ۱۹۸۲ ۱۹۸۳. ۲۰ اوت ۱۹۸۳ ۱۹۸۴. ۱۸ اوت ۱۹۸۴ ۱۹۸۵. ۱۷ اوت ۱۹۸۵ ۱۹۸۶. ۱۶ اوت ۱۹۸۶ ۱۹۸۷. ۲۲ اوت ۱۹۸۷ ۱۹۸۸. ۲۰ اوت ۱۹۸۸ در این اجرا ۱۰۷هزار هوادار حضور داشتند و تراکم جمعیت باعث فوت دو نفر از هواداران شد. این اجرا یکی از پرجمعیت ترین‌های فستیوال
شد. این اجرا یکی از پرجمعیت ترین‌های فستیوال مانستر آو راک بود. ۱۹۸۹. در این سال فستیوال به علت فوت دو نفر از هوادران در اجرای سال قبل برگزار نشد. ۱۹۹۰. ۱۸ اوت ۱۹۹۰ ۱۹۹۱. ۱۷ اوت ۱۹۹۱ ۱۹۹۲. ۲۲ اوت ۱۹۹۲ ۱۹۹۳. فستیوال در این سال برگزار نشد. ۱۹۹۴. ۴ ژوئن ۱۹۹۴ ۱۹۹۵. ۲۶ اوت ۱۹۹۵ ۱۹۹۶. ۱۷ اوت ۱۹۹۶ در این فستیوال کیس و آزی آزبرن هر دو به عنوان گروه اصلی فستیوال شرکت کرده بودند. ۱۹۹۷. در این سال فستیوال برگزار نشد. ۲۰۰۳. فستیوال جانشین مانستر آو راک با نام دانلود فستیوال آغاز به کار کرد. ۲۰۰۶. ۳ ژوئن ۲۰۰۶ این اولین
آغاز به کار کرد. ۲۰۰۶. ۳ ژوئن ۲۰۰۶ این اولین اجرای مانستر آو راک بعد از ۱۰ سال بود. ۲۰ هزار نفر برای تماشای فستیوال آمده بودند. مانستر آو راک در مکان‌های دیگر. آرژانتین. ۱۹۹۴. ۳ و ۴ سپتامبر ۱۹۹۴ - بوئنس آیرس، استادیوم ریورپلاته ۱۹۹۵. ۹ و ۱۰ سپتامبر - بوئنس آیرس استادیوم فرو کاری اوئستو ۱۹۹۷. ۱۳ دسامبر - بوئنس آیرس استادیوم فرو کاری اوئستو ۱۹۹۸. ۱۲ دسامبر - بوئنس آیرس ۲۰۰۵. ۱۱ سپتامبر - بوئنس آیرس استادیوم فرو کاری اوئستو شیلی. ۱۹۹۴. ۱ سپتامبر - شیلی، سانتیاگو ۱۹۹۵. ۸ سپتامبر - شیلی، سانتیاگو ۹ سپتامبر -
۱۹۹۵. ۸ سپتامبر - شیلی، سانتیاگو ۹ سپتامبر - شیلی سانتیاگو ۱۹۹۸. ۱۰ دسامبر - شیلی سانتیاگو ۲۰۰۵. ۱۳ سپتامبر - شیلی سانتیاگو ۲۰۰۸. ۱ آوریل - شیلی سانتیاگو برزیل. ۱۹۹۴. سائوپائولو ۱۹۹۵. سائوپائولو ۱۹۹۶. ۲۴ اوت ۱۹۹۶ - سائوپائولو ۱۹۹۸. ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۸ - سائوپائولو فرانسه. ۱۹۸۸. ۲۴ و ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۸ - پاریس ۱۹۹۰. ۱ سپتامبر ۱۹۹۰ - پاریس آلمان. ۱۹۸۳. ۳ سپتامبر ۱۹۸۳ - کالسروهه ۴ سپتامبر ۱۹۸۳ - نورنبرگ ۱۹۸۴. ۱ سپتامبر ۱۹۸۴ - کالستروهه ۲ سپتامبر ۱۹۸۴ - نورنبرگ ۱۹۸۶. ۳۰ اوت ۱۹۸۶ - نورنبرگ ۳۱ اوت ۱۹۸۶ - مانهایم ۱۹۸۷.
۳۰ اوت ۱۹۸۶ - نورنبرگ ۳۱ اوت ۱۹۸۶ - مانهایم ۱۹۸۷. ۲۹ اوت ۱۹۸۷ - نورنبرگ ۳۰ اوت ۱۹۸۷ - فرژیم ۱۹۸۸. ۲۷ اوت ۱۹۸۸ - شوین فرت ۲۸ اون ۱۹۸۸ - بوخوم ۱۹۹۰. ۲۳ اوت ۱۹۹۰ - برلین ۲۵ اوت ۱۹۹۰ - دورتموند ۱ سپتامبر ۱۹۹۰ - مانهایم ۱۹۹۱. ۷ سپتامبر ۱۹۹۱ - ماینتز ۲۴ اوت ۱۹۹۱ - مونیخ ایتالیا. ۱۹۸۸. ۱۰ سپتامبر ۱۹۸۸ - مدنا ۱۹۹۰. ۳۰ اوت ۱۹۹۰ - بولونیا ۱۹۹۱. ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۱ - مدنا ۱۹۹۲. ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۲ - رجو امیلیا ۲۰۰۴. ۳ ژوئیه ۲۰۰۴ - کومو هلند. ۱۹۸۸. ۴ سپتامبر ۱۹۸۸ - تیلبورگ، استادیوم ویلم دوم ۱۹۹۱. ۱ سپتامبر ۱۹۹۱ - نمیخن
استادیوم ویلم دوم ۱۹۹۱. ۱ سپتامبر ۱۹۹۱ - نمیخن لهستان. ۱۹۹۱. ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۱ روسیه. ۱۹۹۱. ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۱ - مسکو این پربیننده‌ترین اجرای مانستر آو راک بود چرا که چیزی حدود ۷۰۰ هزار تا ۱ میلیون و ۶۰۰ هزار هوادار برای دیدن آن جمع شدند. اسپانیا. ۱۹۸۸. ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۸ - پامپلونیا ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۸ - مادرید ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۸ - بارسلونا ۱۹۹۲. ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۲ - بارسلونا ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۲ - سن سباستین ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۲ - مادرید ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۲ - مادرید ۲۰۰۶. ۱۸ ژانویه ۲۰۰۶ - زاراگزا ۲۰۰۷. ۲۲ ژانویه ۲۰۰۷ - زاراگزا ۲۳
۲۰۰۶ - زاراگزا ۲۰۰۷. ۲۲ ژانویه ۲۰۰۷ - زاراگزا ۲۳ ژانویه ۲۰۰۷ - زاراگزا ۲۰۰۸. اا ژوئیه ۲۰۰۸ - زاراگزا اجرای ۱۲ ژوئیه بخاطر خسارت وارد آمده از طوفان روز فبل برگزار نشد. سوئد. ۱۹۸۴. ۲۵ اوت ۱۹۸۴ - استکهلم ۱۹۸۶. ۲۳ اوت ۱۹۸۶ - استکهلم آمریکا. ۱۹۸۸. در ۱۹۸۸ ، مانستر آو راک ۳۲ اجرا را برای آمریکا در شهرهای مختلف برگزار کرد. میزبانان مانستر آو راک. ۱۹۹۷. اولین سالی که جشن و مراسمی و برنامه یی نبود ۱۹۹۸. در این سال برنامه‌های فستیوال به‌طور کل بر روی آمریکای جنوبی متمرکز شده بود. ۲۰۰۶. بازگشت دوباره به بریتانیا پس
شده بود. ۲۰۰۶. بازگشت دوباره به بریتانیا پس از ۱۹۹۶ و اولین اجرای فستیوال در بریتانیا در جایی غیر از پارک دانینگتن
هرمن آشیل ون رومپوی (زاده ۳۱ اکتبر ۱۹۴۷ در بروکسل) سیاست‌مدار بلژیکی است که تاکنون پست‌هایی چون وزیر بودجه و نخست‌وزیری بلژیک را برعهده داشته‌است. وی در اول دسامبر سال ۲۰۰۹ به مقام ریاست شورای اروپایی برگزیده شد. و تا ۳۰ نوامبر ۲۰۱۴ میلادی در این سمت باقی ماند. او در دانشگاه کاتولیک لوون بلژیک، فلسفه و اقتصاد خوانده‌است.