payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و با گسترش قلمرو خود، جایگزینی انسان نوین با انسان‌های نئاندرتال و انسان راست‌قامت از دیگر رخ دادهای مهم در این دوران بود. در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ پیش از میلاد آثار بر جای مانده از غارنشینی در کوه‌های زاگرس در غرب ایران بیانگر سکونت انسان در این مناطق در دوره پارینه‌سنگی میانی (۳۰۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ سال پیش) است.
مگنتون هسته (علامت formula_1) ثابت فیزیکی گشتاور مغناطیسی است و بدین گونه تعریف می‌شود: که در اینجا: و در سامانه استاندارد بین‌المللی یکاها اندازه آن حدود: مگنتون هسته‌ای یک یکای طبیعی برای بیان اهمیت دوقطبی‌های مغناطیسی ذرات سنگین مانند ذرات هسته‌ای و هسته اتم است.
لوییزا نسیب (به فرانسوی:Louisa Nécib) (متولد ۲۳ ژانویه ۱۹۸۷ در مارسی) یک فوتبالیست فرانسوی است که اصلیتی الجزایری دارد و در حال حاضر در باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون بازی می‌کند. نسیب در پست هافبک هجومی بازی می‌کند و عضو تیم ملی فوتبال زنان فرانسه نیز هست. دوران حرفه‌ای. نسیب بازی حرفه‌ای اش را به عنوان بازیکن جوان در باشگاه‌های محلی مارسی آغاز کرد، و سپس به باشگاه "CNFE Clairefontaine" پیوست. بعد از آن به باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون پیوست و در سال اول با ۲۶ بازی و ۱۱ گل زده به قهرمانی این تیم در لیگ
با ۲۶ بازی و ۱۱ گل زده به قهرمانی این تیم در لیگ فوتبال زنان فرانسه ("French women's football championship") کمک کرد. او همچنین در رسیدن المپیک لیون به نیمه نهایی جام باشگاه‌های اروپای زنان با به ثمر رساندن ۶ گل در ۱۰ بازی نقش به سزایی داشت. در سال ۲۰۰۹ او به عنوان بهترین بازیکن لیگ فوتبال زنان فرانسه ("French women's football championship") انتخاب شد. در رسانه‌های فرانسوی از او به عنوان زین‌الدین زیدان بانوان یاد می‌کنند که این به خاطر اصالت الجزایری هر دو، بزرگ شدن هر دو در مارسی و مهارت عالی هر دو در
دو، بزرگ شدن هر دو در مارسی و مهارت عالی هر دو در فوتبال است. تیم ملی. نسیب بازی‌های ملی اش را برای فرانسه در ۱۹ فوریه ۲۰۰۵ در مقابل نروژ آغاز کرده‌است. تا به امروز او بیش از ۴۸ بازی ملی برای فرانسه انجام داده‌است که بیش از ۷ گل هم در آنها به ثمر رسانده‌است.
وستا، در اساطیر روم و در مذهب رومی، الهه باکره اجاق یا آتشدان خانگی، و نیز الهه خانه و خانواده و ارامش بود. حضور وستا نماد و سمبلی از آتش مقدسی بود که در اجاق یا آتشدان خاص او، و همین‌طور در معبدش افروخته می‌شد. نزدیک‌ترین همسان و معادل یونانی او، هستیا است. شرح. وستا ایزدبانوی اجاق یا آتشدان خانگی بود و نامش از جنبه اشتقاق و هم ریشه بودن، معادل هستیا، ایزدبانوی یونانی است. آیین‌های پرستش این دو الهه نیز به یکدیگر بسیار شبیه بود. البته مقام وستا در جمع خدایان رومی، خیلی بالاتر از مقام هستیا در میان خدایان
رومی، خیلی بالاتر از مقام هستیا در میان خدایان یونانی بود. نگهداری آتش مقدس. در ایام بسیار کهن روم، (و شاید تحت تأثیر فرهنگ و دین ایران که در آن آتش، مقدس تلقی می‌شد و نگاهبانی آتش از وظایف مقدس بود)، ضرورت حفظ و نگهداری دائمی آتش، به صورت وظیفه‌ای مقدس درآمد که در ابتدا پادشاه مسئول اصلی آن بود. این وظیفه بعدها بر عهدهٔ دختران پادشاه گذاشته شد، زیرا مهم‌تر و بعدها مقدس‌تر از آن بود که به غلامان سپرده شود. پرستشگاه مدور وستا در ۷۱۵ پیش از میلاد تأسیس شد و کهن‌ترین و مقدس‌ترین بارگاه در مرکز شهر رومیان بود
و مقدس‌ترین بارگاه در مرکز شهر رومیان بود که پرستشگاه‌های اصلی و بناهای عمومی در آن موقع بود و آتشدان جامعهٔ رومی به‌شمار می‌رفت. بنابراین در روزگاران بعد، آتش نه تنها در خانه‌های رومی همچون عملی دینی و پرستشی، همیشه روشن نگه داشته می‌شد، بلکه یک آیین رسمی هم وجود داشت که در آن، از یک آتشدان مقدس و شاهانه توسط شش تن دختر جوان از خانواده‌های ممتاز، به عنوان کاهنه‌های باوقار، بر پرستش وستا و آتش پرستشگاه او نظارت داشتند. دختران ممتازی که وظیفه مراقبت و نگهبانی از آتشدان مقدس را عهده‌دار می‌شدند (به افتخار
از آتشدان مقدس را عهده‌دار می‌شدند (به افتخار وستا)، به نام باکره‌ها یا دوشیزگان وستال شناخته می‌شدند. هر باکرهٔ پرستشگاه وستا در سن بلوغ برگزیده می‌شد و تا ۳۰ سال خدمت می‌کرد. اگر باعث خاموشی آتش می‌شد، او را سخت مجازات می‌کردند. آن‌ها به نگهبان نیاز نداشتند و می‌توانستند در دادگاه شهادت بدهند، صاحب اموال باشند یا وصیت کنند. آن‌ها همچنین تا حدی صاحب قدرت سیاسی بودند. یک باکره وستا پس از سی سال می‌توانست جهیزیهٔ ارزشمندی از دولت بپذیرد، از مقام خود کناره گیرد و ازدواج کند. اما بیشتر آن‌ها ترجیح می‌دادند که
و ازدواج کند. اما بیشتر آن‌ها ترجیح می‌دادند که کاهنه باقی بمانند. بخش بزرگی از تاریخ روم، به نیایش وستا و نگهداری آتش جاودان [همان آتش مقدس] او، توسط وستال‌ها یا کاهنه‌های وستا اختصاص داشت. وستالیا. وستا دارای جشنی مخصوص به خود بود که وستالیا یا جشن وستا خوانده می‌شد. زمان برگزاری این جشن از ۷ ژوئن تا ۱۵ ژوئن بود. در نخستین روز از این جشن، پنوس وستا (پرده خلوتگاه سانکتروم در معبد وستا) باز می‌شد، و این تنها روز در تمام طول سال بود، که با بازشدن آن، برای زنان امکان تقدیم اشیاء مقدس بدان و ارائه مقدسات وجود
امکان تقدیم اشیاء مقدس بدان و ارائه مقدسات وجود داشت. از جمله چنین مقدساتی، می‌توانست شامل حذف گوساله متولد نشده از گاو باردار باشد. جشن وستا در اواسط ماه ژوئن برگزار می‌شد و به هنگام آب و جارو کردن معبد، آب مورد نیاز [توسط کاهنه‌های وستال]، از آب چشمه مقدس فراهم می‌گردید. در این جشن ماده خرها را با تاج‌هایی از گُل که به گردن خر می‌آویختند، آرایش می‌دادند و همه این خرها از کار کردن معاف بودند. علت گرامیداشت ماده خر در این جشن، این بود که ماده خر، حیوان مقدس وستا محسوب می‌شد. همین نکته [اینکه خر ماده، حیوان
وستا محسوب می‌شد. همین نکته [اینکه خر ماده، حیوان مقدس وستاست] نشان از قدمت کیش وستاپرستی دارد، چراکه ماده خر که حیوان خاص منطقه مدیترانه است، در اعصار کهن گرامی داشته می‌شده و در نتیجه از تقدس اسب، که یک عقیده هندواروپائی است، در کیش وستا نشانی نیست.
خیابان گینزا در منطقهٔ چوئو در توکیو پایتخت ژاپن واقع شده‌است. در سال ۱۸۷۰ گینزا اولین خیابان به سبک غربی و مدرن بود که در توکیو ساخته شد.
هزینه سرمایه‌ای هزینه‌هایی هستند که برای ایجاد سود در آینده صرف می‌شوند. هزینه سرمایه‌ای صرف خرید دارایی‌های ثابت و مولد جدید یا افزودن ارزش داراییهای ثابت و مولد موجود می‌گردد. عمر مفید این داراییها باید بیش از میزان باقیمانده از سال مالیاتی باشد که در آن این هزینه صرف شده است. خرید زمین، ساختمان، تجهیزات و ماشین آلات و داراییهای ثابت و درازمدت از نمونه هزینه‌های سرمایه‌ای هستند. انواع. دو نوع هزینه سرمایه‌ای وجود دارد: «هزینه رشد» و «هزینه نگهداری». هزینه‌هایی که ارزش دارایی را در طول زمان افزایش می‌دهند،
که ارزش دارایی را در طول زمان افزایش می‌دهند، هزینه‌های رشد و هزینه‌هایی که از یک ماه به ماه دیگر تغییر نمی‌کنند هزینه‌های نگهداری گفته می‌شوند.
موانع ورود به بازار در دانش اقتصاد و به‌ویژه در نطریه‌های رقابت تجاری موانعی هستند که بر سر راه یک کسب و کار برای ورود به یک بازار خاص قرار می‌گیرند. موانع ورود به بازار یکی از ارکان مدل رقابتی پورتر هستند.
در دین روم باستان یا باکره‌های وستال، که گاهی وستال‌ها یا وستالیس نیز خوانده شده‌اند، متشکل از شش کاهن زن بودند. وستال‌ها به نوبت بر آتشگاه معبد وستا نظارت می‌کردند، به طوری که حداقل یک وستال همیشه در آنجا مستقر بود. نهاد وستال‌ها، در رم باستان آنقدر اهمیت داشت که آن را به عنوان موضوعی اساسی برای ادامه حیات و امنیت رم در نظر گرفته بودند، و این منوط به آن بود که وستال‌ها در جهت نگاهبانی آتش مقدس و پرورش آن تلاش کنند و اجازه ندهند که این آتش از میان برود. وستال‌ها از تعهدات معمول اجتماعی، اعم ازدواج و بچه دار
از تعهدات معمول اجتماعی، اعم ازدواج و بچه دار شدن آزاد بودند، اما در عوض ناگزیر به رعایت نذر یا عهدی در ارتباط با عفت و خویشتن داری می‌شدند و ملزم می‌شدند که زندگی خویش را به مطالعه و رعایت صحیح آداب و رسوم و آیین‌های مقرر ایالتی اختصاص بدهند. اینها محدودیت‌هایی بودند که در مورد نهادهای مذهبی مربوط به پسران کاهن وجود نداشتند. ویژگی‌ها. در ایام بسیار کهن رم، [و شاید تحت تأثیر فرهنگ و دین ایران که در آن آتش، مقدس تلقی می‌شد و نگاهبانی آتش از وظایف مقدس بود]، ضرورت حفظ و نگهداری دائمی آتش، به صورت وظیفه‌ای
ضرورت حفظ و نگهداری دائمی آتش، به صورت وظیفه‌ای مقدس درآمد که در ابتدا پادشاه مسئول اصلی آن بود. این وظیفه بعدها بر عهدهٔ دختران پادشاه گذاشته شد، زیرا مهم‌تر و بعدها مقدس‌تر از آن بود که به غلامان سپرده شود. بنابراین در روزگاران بعد، آتش نه تنها در خانه‌های رمی همچون عملی دینی و پرستشی، همیشه روشن نگه داشته می‌شد، بلکه یک آیین رسمی هم وجود داشت که در آن، از یک آتشدان مقدس و شاهانه توسط دختر جوانی از خانواده‌های ممتاز، مراقبت و نگهداری می‌شد. دختران ممتازی که وظیفه مراقبت و نگهبانی از آتشدان مقدس را
که وظیفه مراقبت و نگهبانی از آتشدان مقدس را عهده‌دار می‌شدند، [به افتخار وستا]، به نام باکره‌ها یا دوشیزگان وستال شناخته می‌شدند. بخش بزرگی از تاریخ رم، به نیایش وستا و نگهداری آتش جاودان [همان آتش مقدس] او، توسط وستال‌ها یا کاهنه‌های وستا اختصاص داشت. انتخاب وستال‌ها. در زمان حکومت جمهوری روم، وستال‌ها [با رعایت مقررات پیش گفته، از جمله دوشیزه بودن دختر و تعلقش به خاندانهای ممتاز رومی]، از طرف "پونتیفکس ماکسیموس"، که کاهن اعظم ژوپیتر محسوب می‌شد، انتخاب می‌شدند. این کاهن در واقع بدین طریق وظیفه‌ای را بر
این کاهن در واقع بدین طریق وظیفه‌ای را بر عهده داشت که قبلاً [چنان‌که گفته شد] جزو وظایف پادشاهان بود. دوشیزگان وستال در سن شش تا ده سالگی وارد خدمت ایزدبانو وستا می‌شدند. ابتدا تعدادشان دو نفر و بعدها شش نفر بود و مدت خدمتشان از پنج سال در ایام اولیه تا سی سال در دوران متأخر، متفاوت بود. پونتیفکس ماکسیموس، بر زندگی دوشیزگان وستال تسلط مطلق داشت و می‌توانست به خاطر هر گناهی، آنها را به مجازات مرگ محکوم کند. از جمله می‌توانست به خاطر گناه شکستن عهد و سوگند بکارت، فرمان زنده به گور کردن آنها را صادر کند.
بکارت، فرمان زنده به گور کردن آنها را صادر کند. وظایف وستال‌ها. وظایف وستال‌ها علاوه بر نگهداری و مراقبت از آتش مقدس، موارد دیگری را نیز در بر می‌گرفت. از جمله آوردن آب از چشمه مقدس، آماده‌سازی خوراکی‌های مقدس، نگهبانی از اشیاء مقدس، و برپایی مراسم و مناسک روزانه آیینی در معبد وستا، همگی جزو وظایف آنان محسوب می‌شد. نقش وستال‌ها. وستال‌ها در زندگی مردم از نقش مهمی برخوردار بودند و از جمله در تئاتر جای ویژه‌ای به آنها اختصاص داشت. معابد وستال‌ها، جایگاه برآورده شدن آرزوها بود. اگر کاهنه‌ای از کاهنه‌های وستال
شدن آرزوها بود. اگر کاهنه‌ای از کاهنه‌های وستال مورد تجاوز قرار می‌گرفت، هم مجرم متجاوز و هم خود کاهنه (وستال)، به مرگی مخوف گرفتار می‌گردیدند و هر دوی آنها را زنده زنده مدفون می‌ساختند. البته وستا در برخی موارد بیگناهان را نجات می‌داد. اهمیت این کاهنه‌ها از آنجاست که دین ابتدایی رومی دینی خانوادگی بود، دینی که در رأس آن رئیس خانواده قرار داشت و رئیس خانواده با رفاه خانواده و مزرعه آنان پیوند داشت. این کیش، افراد خانواده و همه آنچه را که با سود آنان سر و کار داشت، در بر می‌گرفت و از اخلاقی بدوی برخوردار
کار داشت، در بر می‌گرفت و از اخلاقی بدوی برخوردار بود. در این کیش کانون هر خانواده، خانه و کانون هر خانه، اجاق خانه بود. اساساً واژه لاتین کانون Canon به معنی آتشدان یا اجاق است. نگهداری آتش در خانه‌ها، همیشه به عهده دختران ازدواج ناکرده بود که بهترین نمود و مثال آن را می‌توان سیندرلا دانست. اینکه نگهداری آتش را در خانه‌ها و بر عهده دختران باکره می‌نهادند، [علاوه بر اینکه از نقش وستال‌ها در نگاهبانی آتش الهام گرفته شده بود]، بدان دلیل بود که مردان در خارج از خانه و زنان در خانه به کار بافندگی اشتغال
خارج از خانه و زنان در خانه به کار بافندگی اشتغال داشتند. علاوه بر این، نومن خانه، آتشدان یا اجاق آن بود که ماده در نظر گرفته می‌شد. تأثیر در فرهنگ معاصر. نام بعضی از شهرهای جهان از ترکیبات نام این پرستندگان ایجاد شده‌است. از جمله آن شهر وستال در ایالت نیویورک آمریکا است.
رمان زندگی‌نامه‌ای گونه‌ای از رمان است که در آن شرح حال فرد یا افرادی که در گذشته می‌زیستند، در قالب داستان روایت می‌شود. در این اثر بر خلاف زندگی‌نامه‌نویسی از آرایه‌های ادبی نیز برای پروراندن اثر استفاده می‌شود. در این ژانر از رمان، ممکن است نام‌های شخصیت‌ها عوض شده و برخی رویدادهای غیر واقعی در کنار رویدادهای واقعی اضافه شود. اینگونه زندگی‌نامه‌ها معمولاً ماهیتی تاریخی دارند و دربرگیرنده زندگی افرادی هستند که با اقتباس و جرح و تعدیل نوشته می‌شوند. نمونه بارز این نوع رمان زندگی‌نامه‌ای در قالب فیلم‌ها
بارز این نوع رمان زندگی‌نامه‌ای در قالب فیلم‌ها روایت می‌شود که تغییرات بسیاری در زندگی یک قهرمان ایجاد می‌شود اما داستان کل و شخصیت آن مشخص است.
راک جنوبی یا ساثرن راک نام زیر شاخه‌ای از موسیقی راک و موسیقی امریکانا است. این سبک در ایالت‌های جنوبی آمریکا از تلفیق سبک‌های راک اند رول، بلوز و کانتری گسترده شد اگرچه که مکان و تاریخ دقیق آغاز آن مشخص نیست. در موسیقی این سبک تمرکز اصلی بر اجرای گیتار الکتریک و خواننده است. پیشینه. بدون شک ایالت‌های جنوبی آمریکا در دهه ۵۰ یکی از تأثیرگذارترین نقاط زمین بر روی بسط و گسترش موسیقی راک است، حضور هنرمندان برجسته‌ای چون الویس پریسلی، جری لی لوئیس، بو دایدلی و لیتل ریچارد که همگی از جنوب آمریکا ظهور کرده‌اند
لیتل ریچارد که همگی از جنوب آمریکا ظهور کرده‌اند نشانگر همین ادعاست. همانطور که گفته شد مکان مشخصی را برای آغاز این سبک نمی‌توان عنوان کرد اما بدون شک در دهه ۵۰ هنرمندان سبک راک اند رول، سایکدالیک راک و بلوز اهل جنوب آمریکا با بازگشت به ریشه‌های سنتی موسیقی خود نقش به سزایی را در پرورش و گسترش آن ایفا کرده‌اند. دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی بدون شک زمانی است که راک جنوبی به اوج شکوفایی و محبوبیت خود دست یافته‌است که البته ظهور گروهی چون د المن برادرز بند در همین دوران کمک بسیاری به این شکوفایی کرده‌است. در طول
دوران کمک بسیاری به این شکوفایی کرده‌است. در طول این دو دهه راک جنوبی از سبک‌های متفاوت موسیقی همچون جز، کلاسیک، فولک، کانتری و حتی هارد راک و هوی متال تأثیر پذیرفته‌است. در اوایل دههٔ ۷۰ بود که با ظهور گروه‌هایی همچون زی‌زی تاپ، آوت لاوث، تاندرهد، اوزراک مانتین و مولی هچت نقش هارد راک و هوی متال در این سبک نمایان شد. ریتم‌های بوگی تقویت شدند و سرعت نوازندگی گیتار ملودی افزایش یافت. دههٔ ۸۰ دیگر راک جنوبی محدود به جنوب آمریکا نیست بلکه بسیار فراتر از مرزهای آن پیش رفته است تا حدی که گروه استرالیایی راک
آن پیش رفته است تا حدی که گروه استرالیایی راک ای‌سی/دی‌سی را تحت تأثیر خود قرار داده بود. اگرچه که در اوایل این دهه پس از مرگ چندین هنرمند و تهیه‌کننده مطرح این سبک بعضی از گروه‌های این سبک به سمت آرنا راک کشیده شدند و از راک جنوبی دور شدند. ظهور پدیده‌هایی همچون ام‌تی‌وی، گلَم متال و موسیقی موج نو نیز به افول راک جنوبی دامن زد تا بدان حد که گروه‌هایی که در دام آرنا راک نیافتاده بودند و همچنان پایبند به راک جنوبی بودند مجبور به عقب نشینی و اجرا در حد محلی شدند. در اواسط دههٔ ۸۰ گروه‌هایی چون بتر دن ازرا،
شدند. در اواسط دههٔ ۸۰ گروه‌هایی چون بتر دن ازرا، دایواین ان کرایین، کاوبوی ماوث، داش ریپ راک و کنتاکی هدهانترز ظهور کردند که توانستند به محبوبیت نسبی در جنوب شرقی ایالات متحده دست یابند. در دهه ۹۰، شاهد تحت تأثیر قرار گرفتن بعضی گروه‌های متال از راک جنوبی هستیم، چنان که گروه‌هایی چون آی‌هیت‌گاد، اسیدبث، سویلنت گرین و داون در تولید آثار خود ترکیبی از موسیقی هوی متال بلک سبث، هاردکور پانک و راک جنوبی را بکار بردند و بدین صورت سبک اسلاج متال پدید آمد. نکته قابل توجه این است که اکثر گروه‌های مطرح در این سبک
توجه این است که اکثر گروه‌های مطرح در این سبک از ایالت‌های جنوبی آمریکا هستند. امروزه نیز همچنان راک جنوبی به حیات خود با حضور گروه‌های قدیمی و نو ادامه می‌دهد و همچنان طرفداران مخصوص به خود را دارد. شاید بتوان با وجود ریتمهای هیجان انگیز و ملودی‌های سریع راک جنوبی از ادامه کار این سبک در آینده نیز مطمئن بود.
ولادیمیر الکساندروویچ ریژکوف(به روسی Влади́мир Алекса́ндрович Рыжко́в)، زاده ۳ سپتامبر ۱۹۶۶ در شهر روبتسووسک (به روسی Рубцо́вск) از سرزمین آلنایی اتحاد جماهیر شوروی)، یک استاد اقتصاد در دبیرستان، سیاستمدار مستقل، و عضو دومای دولتی روسیه از ۱۹۹۳-۲۰۰۷ است. او از ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۷ نماینده شهر بارنول از سرزمین آلتایی در دومای دولتی روسیه بوده‌است.
محمود برآبادی (۱۳۳۱) نویسنده ایرانی عرصهٔ ادبیات کودک و نوجوان است. زندگی‌نامه. برآبادی در سال ۱۳۳۱ در روستای بُرآباد از شهرستان سبزوار به دنیا آمد. در دوران مدرسه خانواده او چند بار کوچ کردند و پس از مدتی در دروازه عراق در غرب سبزوار ساکن شدند، او نیز در مغازه بقالی و عطاری پدر خود، مشغول به کار شد. در این دوران نخستین سوژه داستان‌نویسی در او شکل گرفت. وی ماجرای دزدی پسربچه‌ای به نام یوسف را که شاگرد پدر او بود، با نام «"داستان عبرت"» در روزنامه دیواری مدرسه نوشت که از آن استقبال شد و حتی معلم انشایش از او
نوشت که از آن استقبال شد و حتی معلم انشایش از او خواست نویسندگی را ادامه دهد. به این ترتیب او این کار را با تنظیم روزنامه دیواری برای دیگر مدارس و نوشتن داستان‌هایی تازه دنبال کرد. با ورود به دبیرستان دکتر غنی در ۱۲ سالگی، برآبادی به خبرنگاری برای مجلۀ اطلاعات دختران و پسران مشغول و به این ترتیب پایش به محافل و مجامع سبزوار برای کسب خبر باز شد. در همین دوران خواندن ماهنامه «"پیک سبزوار"» که برادرش از نویسندگان آن بود، او را با شاعرانی مانند حمید سبزواری آشنا کرد. او علاوه بر این به کرایه کتاب، خواندن
آشنا کرد. او علاوه بر این به کرایه کتاب، خواندن داستان و آشنایی با ادبیات داستانی معاصر ایران نیز می‌پرداخت. او هم چنین در کودکی و در شب‌های پرستاره سبزوار، در نبود رسانه‌های نوین مانند رادیو و تلویزیون، به شنیدن داستان‌هایی می‌پرداخت که در مراسم "اوسنه‌خوانی" یا "افسانه‌خوانی" توسط بزرگ‌ترها، ازجمله پدر خودش خوانده می‌شد. برآبادی دوران جوانی خود را همراه برادرش و دوستشان در کوچهٔ حاج نایب در شمس‌العماره تهران گذراند که در همسایگی یک مسافرخانه قرار داشت. اتفاقات گوناگون، هیاهو و رفت‌وآمد، در این مسافرخانه
گوناگون، هیاهو و رفت‌وآمد، در این مسافرخانه که صاحب آن زنی عرب به نام خیریه بود، همیشه جریان داشت. در این دوران به عنوان حروف‌چین در چاپخانه شمس نیز مشغول به کار بود و همین باعث می‌شد داستان‌های زیادی بخواند. او با کار کردن و درس خواندن شبانه، در سال ۱۳۵۰ در دانشگاه تربیت معلم تهران، در رشتهٔ جغرافیا پذیرفته شد و فعالیت‌های ادبی و سیاسی خود را از این دوران آغاز کرد. او که به همراه تعدادی از دانشجویان، نشریه «"پگاه"» را منتشر می‌کرد، به علت شرکت در تظاهرات دانشجویی ۵ اسفند سال ۱۳۵۳ دستگیر شد و به زندان
دانشجویی ۵ اسفند سال ۱۳۵۳ دستگیر شد و به زندان افتاد، اما در این دوران نیز در جلسات مخفیانهٔ ادبی در زندان شرکت می‌کرد. او که به ۱۵ ماه حبس در زندان قصر محکوم شده بود، پس از دوران محکومیت نیز به علت شرایط خاص آن زمان و اوج فعالیت‌های انقلابی علیه حکومت پهلوی، آزاد نشد و به زندان اوین منتقل گشت. در این دوران نخستین کتابش به نام «"حماسه کوچی"» در خارج از زندان منتشر شد که تا زمان آزادی وی به علت استقبال زیاد، هشت بار تجدید چاپ می‌شود. او سرانجام در سال ۱۳۵۶ از زندان آزاد و در همین سال فارغ‌التحصیل شد. سال
از زندان آزاد و در همین سال فارغ‌التحصیل شد. سال بعد نیز در رشتهٔ برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای وارد دانشگاه ملی شد که به علت انقلاب فرهنگی، تحصیلش در مقطع فوق لیسانس تا سال ۱۳۶۴ به طول انجامید. پس از این دوران، محمود برآبادی به‌طور جدی در حوزه ادبیات به ویژه داستان‌نویسی کودک و نوجوان به فعالیت پرداخت که تا امروز نیز ادامه دارد. سمت‌ها. برآبادی بارها با رای اعضا به عضویت هیئت‌مدیرهٔ انجمن نویسندگان کودک و نوجوان در آمده است و تاکنون رئیس و نایب‌رئیس این انجمن نیز بوده‌است. انجمن نویسندگان کودک و نوجوان که
نیز بوده‌است. انجمن نویسندگان کودک و نوجوان که از سال ۱۳۷۸ تشکیل شده، نهادی صنفی و غیردولتی است که نویسندگان، پژوهشگران، مترجمان، شاعران و روزنامه‌نگاران حوزهٔ کودک و نوجوان در آن گرد آمده‌اند. وی در تابستان ۱۳۹۰ رئیس انجمن نویسندگان کودک و نوجوان شدwww.nevisak.ir. دیدگاه. برآبادی، ادبیات را محملی می‌داند که همه چیز در آن قابل طرح است به شرطی که شیوهٔ طرح آن هنرمندانه و ادیبانه باشد. وی ایران را مرکز تمدن دنیای قدیم و خاورمیانه را مکانی می‌داند که ادیان بزرگ الهی از آن نشئت گرفته‌اند. از نظر وی برای جلب
الهی از آن نشئت گرفته‌اند. از نظر وی برای جلب دانش‌آموزان به مطالعهٔ کتاب، باید در شیوهٔ گزینش کتاب برای کتابخانه‌های مدارس تجدیدنظر شود زیرا تاکنون روند خرید، تعیین منابع و انتخاب موضوع کتاب‌ها به گونه‌ای بوده که با علایق و خواسته‌های دانش‌آموزان متناسب نبوده و از لحاظ کیفیت هنری نیز توجه لازم صورت نگرفته‌است. آثار. تاکنون بیش از ۶۰ اثر از برآبادی به چاپ رسیده‌است که حدود ۱۵ جلد از آن‌ها با نام ب. بیدار و م. پورحبیب انتشار یافته‌اند. ازجملهٔ آثار او عبارتند از:
محمد ارکون (//) از بزرگترین اسلام‌شناسان فرانسه و استاد ممتاز دانشگاه سوربن و از اندیشمندان اسلامی بود. او از طرفداران نوین‌گرایی و انسان‌گرایی اسلامی بود. وی خود را ناقد رادیکالِ سنت اسلامی، ایدئولوژی اسلامی و گفتارِ خاورشناختی سنتی تعریف می‌کرد. طرح فکری او در رویکرد به اسلام که عبارت بود از تاریخ‌مند دیدن همهٔ متن‌ها و گفتارها و نهادن همهٔ رخدادها در سیاق تاریخی و واسازی دوگانه‌ها و براندازی آن‌ها بیش از طرح‌های دیگر در این باره انقلابی به نظر می‌رسد. او می‌کوشید سنت، متون و تاریخ اسلام را از چشم
او می‌کوشید سنت، متون و تاریخ اسلام را از چشم اندیشمندان رادیکال دوران خود از جمله لوسین فور، فرنان برودل، ژاک لاکان، میشل فوکو، ژاک دریدا، پیر بوردیو، ژاک گودی، کورنولیوس کاستوریادیس و رنه ژرار بخواند. از همین رو بود که آثار او برای خوانندگان عام مسلمان غریب می‌آمد. ارکون در زمانه‌ای پژوهش دربارهٔ اسلام را آغاز کرد که اسلام‌شناسی در دانشگاه‌های غربی بیشتر در انحصار رشتهٔ اسلام‌شناسی/خاورشناسی سنتی بود. ارکون مطالعات و تحقیقات فیلولوژیک اسلام‌شناسان را بسیار ارج می‌نهاد، اما باور داشت که اسلام‌شناسی نباید
ارج می‌نهاد، اما باور داشت که اسلام‌شناسی نباید در مرزهای زبان‌شناسی تاریخی بایستد. او روش خاورشناسان را از این رو نقد می‌کرد که با اسلام و تاریخ آن برخوردی اروپا محورانه دارند و روش‌هایی را که در مطالعهٔ جوامع غربی و متون یهودی و مسیحی به کار می‌گیرند در پژوهش اسلام کنار می‌گذارند؛ گویی اسلام، متون و جوامع اسلامی تافته‌ای جدا بافته‌اند. او می‌اندیشید روش‌شناسی علوم انسانی، هرمنوتیک و زبان‌شناسی جدید همه باید در مطالعهٔ اسلام اجرا شوند. از این رو، نقد او از خاورشناسی کاملاً متفاوت از نقد ادوارد سعید، از آن
خاورشناسی کاملاً متفاوت از نقد ادوارد سعید، از آن بود. ارکون نمی‌کوشید از اسلام هویتی متفاوت از ادیان دیگر بسازد. او خواهان مشارکت مسلمانان در چیزی بود که به باور او عقلانیتی جهانی بود؛ عقلانیتی که به پیروان ادیان گوناگون رخصت می‌دهد بر پایهٔ معیارهایی که به باور او علمی بود، با یکدیگر گفتگو کنند و همدیگر را به شکلی تفاهمی بشناسند. زندگی. محمد ارکون در ۱ فوریه ۱۹۲۸ در روستایی در کبیلی، منطقه‌ای در شمال الجزایر زاده شد. زبان مادری‌اش بربر، زبان دبستان و دبیرستانش فرانسوی بود و زبان عربی را نیز در دبیرستان و
فرانسوی بود و زبان عربی را نیز در دبیرستان و بیشتر در دانشگاه آموخت. با آن‌که عربی زبان سوم اوست، اما او در نوجوانی حافظ قرآن می‌شود. وی دارای دکترا از دانشگاه سوربن بود و عنوان رساله وی «انسان‌گرایی عربی در سده نهم و دهم میلادی؛ مسکویهٔ فیلسوف و تاریخ‌نگار» بود. در دوران پیش از استقلال الجزایر، مسیحیان و یهودیان نیز در الجزائر زندگی می‌کردند. در منطقه‌ای که ارکون می‌زیست مسیحیان کاتولیک بسیاری بودند. او در کودکی با آموزه‌های مسیحیت کاتولیک آشنا شد و توانست تمایزهای دو دین اسلام و مسیحیت را در محیط تربیتی
تمایزهای دو دین اسلام و مسیحیت را در محیط تربیتی خود تجربه کند. ارکون خود را محصول فضای چندفرهنگی و تعدد مذهبی الجزائر در آن دوران می‌داند. با این وجود، این چندگانگی فرهنگی و مذهبی در جریان دو جنگ داخلی در الجزائر از میان رفت. تحصیل. از آن‌جا که خانوادهٔ ارکون در روستایی می‌زیستند که مردم‌اش زبان عربی نمی‌دانستند چندان در معرض نظامِ استعماری فرانسه و قوانین آن نبودند زیرا استعمار بیشتر قوانین و سیستم خود را بر شهرها تحمیل می‌کرد. جنبش استقلال نیز از شهرها آغاز شد و بعدها دامنهٔ آن به روستاها کشید. با این
آغاز شد و بعدها دامنهٔ آن به روستاها کشید. با این وجود، ارکون زمانی از جنبش استقلال به‌خوبی آگاه می‌شود که ساکن پاریس است و الجزائری‌ها در بلوار سن میشل مدام علیه استعمار فرانسه تظاهرات می‌کنند. در این دوران بسیاری از دوستان ارکون که برای تحصیل با او به پاریس آمده بودند به الجزائر بازمی‌گردند و برخی نیز در جریان این جنگ کشته می‌شوند. ارکون که معتقد است «تصادفِ تولد نباید به صورت یک ضرورت درآید» تصمیم می‌گیرد به الجزائر برنگردد و در پاریس بماند. با این وجود، الجزائر به شکل یک درد، نگرانی و امید در دل او
الجزائر به شکل یک درد، نگرانی و امید در دل او می‌ماند. ارکون در اوائل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی به پاریس آمد؛ دهه‌ای که هم برای الجزائر مهم بود هم برای فرانسه. در این دهه، پرسش‌های بنیادینی سراسر فضای فکری روشن‌فکران و فیلسوفان فرانسوی را تسخیر کرده بود؛ نزاع‌های معرفت‌شناسانه و نیز بحث‌های ریشه‌ای دربارهٔ اعتبار علوم انسانی و اجتماعی. عصر غول‌های بزرگ خاورشناسی و نیز علوم انسانی و اجتماعی بود؛ از رژی بلاشر و کلود کائن گرفته تا میشل فوکو، کلود لوی استراس و پیر بوردیو. او که دانشجویی جوان بود وقت خود را وقف رفتن به
او که دانشجویی جوان بود وقت خود را وقف رفتن به حلقه‌های بحث و درس آنان کرد. رشتهٔ تحصیلی ارکون زبان و ادبیات عرب بود، ولی او تصمیم گرفت راهی نامعمول پیش گیرد؛ در درس‌های مختلف مردم‌شناسی، فلسفه و جامعه‌شناسی در مدرسهٔ عملی مطالعات عالی حاضر می‌شد. ارکونِ جوان، فرهنگ و فکر عربی-اسلامی را از دریچه‌هایی نگریست که پیش از آن دیده نشده بودند؛ در گسترهٔ مردم‌شناسی، فردینان برودل، پیر بوردیو و لو روا لدوری بیش از دیگران بر او اثر گذاشتند. سرانجام در دانشگاه سوربن استاد کرسی تاریخ اندیشهٔ اسلامی شد و بیش از بیست
استاد کرسی تاریخ اندیشهٔ اسلامی شد و بیش از بیست سال در آن‌جا تدریس کرد. ارکون نخست تصمیم داشت رسالهٔ دکترای خود را دربارهٔ رفتار دینی در کبیلی، زادگاهش، بنویسد، اما وقایع خون‌بار در الجزایر مانع از سفر و پژوهش میدانی شد. رژی بلاشر از او خواست موضوع دیگری را انتخاب کند و او ابن مسکویه، فیلسوف و تاریخ‌نگار ایرانی را برگزید. او در نهایت از رسالهٔ دکترای خود در سال ۱۹۶۸ در دانشگاه سوربن دفاع کرد. عنوان رسالهٔ او «انسان‌گرایی عربی در سدهٔ نهم و دهم میلادی؛ مسکویهٔ فیلسوف و تاریخ‌نگار» بود. انتشارات فلسفی ورن
فیلسوف و تاریخ‌نگار» بود. انتشارات فلسفی ورن در پاریس این کتاب را دو بار چاپ کرده‌است. او ابن مسکویه را به اعتبار زبانی که در نوشتار به کار می‌برد فیلسوف و تاریخ‌نگاری عرب خوانده بود. هم‌چنین، رسالهٔ تهذیب الاخلاق و طهارة الاعراق اثر مسکویه را به زبان فرانسوی ترجمه کرد؛ کتابی که الهام‌گرفته از اخلاق نیکوماخوسی و در عین حال دارای رنگ و مایه‌ای اسلامی است. ارکون می‌گوید در دانشگاه سوربن مشقت‌های فراوانی متحمل شده‌است تا کرسی «تاریخِ اندیشهٔ اسلامی» را بنیاد گذارد. تأکید او بیشتر بر «تاریخ» بود تا بر «اندیشهٔ