payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مختار آذربایجان نیز به جبهه‌های جنگ با آلمان نازی اعزام می‌شوند. واحد هر روز خبر کشته شدن همولایتی‌های خود را می‌شنود. واحد در تقبیح هیتلر چنین می‌گوید. ترجمه شعر به فارسی: مخالفت واحد با استالین. بعد از پایان جنگ جهانی دوم استالین استبداد را بحدی رساند که هیچ‌کس جز به خواست حکومت مرکزی قادر به تفکر و بیان نبود. صاحبان فکرو قلم حق ابراز نظر در امور اجتماعی مخالف میل حکومت استالین را نداشتند. در چنین اوضاع سیاسی علی آقا واحد در روزنامه‌ها و مجلات ترکی زبان فعالیت می‌کرد و چاپ اشعارش تضمینی برای فروش نشریه
فعالیت می‌کرد و چاپ اشعارش تضمینی برای فروش نشریه بود. از آنجائیکه تعریف و تمجید از سیاست‌های حکومتی در رسانه‌ها، باعث ایجاد یک تفکر همگون با حاکمیت در جامعه می‌شود، علی‌هذا حکومت کمونیستی نیز سیاست تعریف و تمجید از استالین و خط فکری و سیاست‌های وی، را در مدیریت رسانه‌ای پیش گرفته بود؛ و اکثر نویسندگان و ادبا قلم خود را در خدمت مجیز گویی به استالین و مداحی از حاکمیت کمونیستی بکار گرفته بودند. در چنین حالی واحد هرگز نخواست شعر خود را به دروغ و تملق آلوده کند؛ و بر اثر همین رفتار کار خود را در مطبوعات از دست
و بر اثر همین رفتار کار خود را در مطبوعات از دست داد؛ و علی‌رغم مراجعات مکرر مأموران حکومتی حاضر به همکاری و تعریف از حکومت کمونیستی و استالین در نشریات نشد. یکی از کسانی که بدستور استالین در جمع هیئت حاکمه باکو منصوب شده بود فردی بنام میر جعفر باقراوف بود که به مرد خون‌آشام و جلاد معروف بود. وی چنان کرده بود که واحد تحت فشار مالی قرار گرفته و زندگی را به سختی می‌گذراند: ترجمه شعر به فارسی: مرگ واحد. علی آقا واحد درهفتاد سالگی به سال ۱۳۴۴هجری شمسی در باکو چشم از جهان فروبست. او تا آنجا مورد غضب عمال حکومت
از جهان فروبست. او تا آنجا مورد غضب عمال حکومت کمونیستی شوروی قرار داشت که وقتی در اتاق مخروبه اش جان سپرد دوستداران و علاقه‌مندانش از ترس مأمورین حکومتی جنازه اش را مخفیانه به قبرستان انتقال دادند. چون خوف این را داشتند که به دلیل کینه‌ورزی اجازه دفن جنازه واحد را در باکو ندهند. پروفسور بیگدلی در مرگ شاعر می‌نویسد:
الیزابت روث گریبل (زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۱۶ – درگذشته ۲ ژوئیه ۱۹۷۳) بازیگر، دختر پین‌آپ، رقصنده، مدل و خوانندهٔ آمریکایی می‌‎باشد. پاهای او توسط شرکت Lloyd's of London بیش از یک میلیون دلار آمریکا بیمه شد. که ارزشی معادل ۲۰ میلیون پوند در سال ۱۹۹۸ داشته‌است. مرگ. گریبل در 2 ژوئیه 1973 در سن 56 سالگی در سانتا مونیکا، کالیفرنیا بر اثر سرطان ریه درگذشت.
مایکل الیس دی‌بیکی (زاده ۷ سپتامبر ۱۹۰۸ در لیک چارلز، لوئیزیانا - درگذشته ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۸)، جراح عمومی و قلب و عروق، دانشمند و مربی پزشکی آمریکایی بود. زندگی‌نامه. والدین دی‌بیکی مهاجرین لبنانی بودند. پدر مایکل، شاکر دباغی، به منظور سهولت در تلفظ، نوشتار نامشان را از دباغی به دی‌بیکی تغییر دادند. از او به عنوان یکی از بهترین کاردیولوژیست و جراحان قلب تاریخ یاد می شود. او مدتی هم ریاست کالج پزشکی بیلور و بخش جراحی در مرکز پزشکی تگزاس را بر عهده داشت.دی باکی توسط پزشکانی که در داروخانه پدرش ملاقات کرده بود،
توسط پزشکانی که در داروخانه پدرش ملاقات کرده بود، الهام گرفت تا حرفه پزشکی را دنبال کند و همزمان نیز مهارت های خیاطی را از مادرش آموخت. او متعاقباً در دانشگاه تولین برای دوره پیش پزشکی خود و دانشکده پزشکی دانشگاه تولین برای تحصیل پزشکی حضور یافت. در تولین، او نسخه‌ای ازپمپ پریستالتیک را توسعه داد که در ابتدا از آن برای انتقال مستقیم خون از فردی به فرد دیگر استفاده کرد و بعداً به جزئی از دستگاه قلب و ریه تبدیل شد. پس از آموزش های اولیه جراحی در بیمارستان خیریه، دی بیکی تشویق شد تا دوره های فلوشیپ جراحی خود
دی بیکی تشویق شد تا دوره های فلوشیپ جراحی خود را در اروپا تکمیل کند، قبل از اینکه در سال ۱۹۳۷ به دانشگاه تولین بازگردد. در طول جنگ جهانی دوم، او در بخش مشاوران جراحی دفتر جراح عمومی ارتش کار کرد و بعداً در ایجاد اداره امور جانبازان مشارکت داشت. نوآوری‌های جراحی دی‌بیکی شامل روش‌های جدید برای ترمیم و تشریح آنوریسم‌های آئورت، توسعه دستگاه‌های کمکی بطنی و معرفی جایگزین‌های عروقی پروتز بود. دی‌بیکی از پیشگامان جراحی بای‌پس سرخرگ کرونری بود و در سال ۱۹۵۳ نخستین عمل جراحی برداشتن شریان کاروتید (carotid
نخستین عمل جراحی برداشتن شریان کاروتید (carotid endarterectomy) را با موفقیت انجام داد. او همچنین در سال ۱۹۵۸ نخستین عمل جراحی آنژیوپلاستی گرافتی قلبی (patch-graft angioplasty) را انجام داد. دی‌بیکی و همکارانش بر روی ۵۰٬۰۰۰ بیمار قلبی، عمل جراحی انجام داده اند از جمله نظارت عمل جراحی بای‌پس پنجگانه (quintuple bypass surgery) بر روی بوریس یلتسین در سال ۱۹۹۶ میلادی. وی جراح محمدرضا پهلوی نیز بود. یک مرکز پزشکی ارتشی به افتخار او نامگذاری شده‌است. او مدت ۷۵ سال طبابت کرد و در سال ۲۰۰۸ در هیوستون درگذشت. آثار.
طبابت کرد و در سال ۲۰۰۸ در هیوستون درگذشت. آثار. مایکل دی‌بیکی بیش از ۱۳۰۰ مقاله و کتاب در زمان حیات خود منتشر ساخت. از پر انتشار ترین آثار او می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
موزه هنر اسلامی در دوحه تأسیس ۲۰۰۸، نام یک موزه هنر از دوران اسلامی است که در پایتخت کشور قطر قرار دارد. معمار این بنا آی. ام. پی، معمار معروف آمریکایی است. در مراسم گشایش این موزه، یو-یو ما نوازنده معروف آمریکایی هنرنمایی نمود.
لامار جوزف اودم زادهٔ ۶ نوامبر ۱۹۷۹ بسکتبالیست مطرح آمریکایی، در پست‌های فروارد قدرتی و فروارد کوچک برای تیم لس آنجلس کلیپرز بازی می‌کند. این ملی‌پوش تیم ملی بسکتبال مردان آمریکا دوست پسر کلویی کارداشیان بود و حتی صحبت از ازدواج با وی را نیز پیش کشید. سال‌های اولیه. لمار اودم در نیویورک به دنیا آمد. پدر لمار معتاد به هروئین بود و مادرش هنگامی که او تنها ۱۲ سال داشت، پس از مبتلا شدن به سرطان رودهٔ بزرگ، درگذشت. از آن پس مادربزرگ او، "میلدرد" وظیفهٔ نگهداری از لمار را بر عهده گرفت. دوران دبیرستان. لمار اودم
لمار را بر عهده گرفت. دوران دبیرستان. لمار اودم در اولین سال دوران دبیرستان خود، در تیم Christ the King Regional High School در شهر نیویورک به بازی بسکتبال پرداخت، بعد به یک آکادمی در "تروی، نیویورک" انتقال پیدا کرد و پس از آن در St. Thomas Aquinas High School به مدت یک سال بازی کرد. لمار به عنوان بهترین بازیکن از سوی مجلهٔ Parade انتخاب شد و همین‌طور در بهترین تیم دبیرستانی آمریکا جای گرفت. او در این مدت با بازیکنانی همچون التون برند که هم‌اکنون در تیم فبلادلفیا 76ers بازی می‌کند و هم چنین ران آرتست که در
76ers بازی می‌کند و هم چنین ران آرتست که در حال حاضر در تیم لس آنجلس لیکرز بازی می‌کند، هم بازی بود. سالهای بعد از دبیرستان. در سال ۱۹۹۷، لمار اودم وارد دانشگاه نوادا در لاس وگاس شد. او در کلاس‌های تابستانی بسکتبال ثبت نام کرد. بعد از رسوایی آکادمی دانشگاه نوادا، اودم ۵۶۰۰ دلار غرامت دریافت کرد. وی بلافاصله به دانشگاه رود آیلند انتقال پیدا کرد اما مجبور به نیمکت نشینی برای تمامی فصل شد. لیگ حرفه‌ای ان بی ای. لس آنجلس کلیپرز (۲۰۰۱–۱۹۹۹). لمار در سال ۱۹۹۹ به استخدام تیم لس آنجلس کلیپرز درآمد. در اولین فصل
استخدام تیم لس آنجلس کلیپرز درآمد. در اولین فصل حضور خود در لیگ ان بی ای، او به‌طور میانگین توانست ۱۶ امتیاز، ۸ ریباند و ۴ پاس منجر به امتیاز در هر بازی کسب کند. اودم در نوامبر ۲۰۰۱ برای دومین بار در ۸ ماه به دلیل استفاده از مادهٔ مخدر ماری جوانا محروم شد و به همین دلیل از سوی تیم لس آنجلس کلیپرز به عنوان بازیکن آزاد اعلام شد. تیم میامی هیت لمار را بر عهده گرفت. میامی هیت (۲۰۰۴–۲۰۰۳). لمار اودم به همراه دواِین وِید تیم میامی هیت را به بازی‌های حذفی لیگ رساند. آن فصل یکی از بهترین فصل‌های لمار به حساب
رساند. آن فصل یکی از بهترین فصل‌های لمار به حساب می‌آید. تیم میامی هیت لمار، برایان گرنت و کرون باتلر را به تیم لس آنجلس لیکرز واگذار کرد و در عوض شکیل اونیل را به خدمت گرفت. لس آنجلس لیکرز (۲۰۰۴ تا ۲۰۱۱). لمار اودم و کوبی برایانت نتوانستند همان‌طور که همه انتظار داشتند در کنار هم بازی کنند. او ادامهٔ فصل ۲۰۰۵–۲۰۰۴ را به دلیل آسیب دیدگی شانه ی چپ از دست داد. تیم لس آنجلس لیکرز حتی به مسابقات حذفی هم نرسید و به همین دلیل فیل جکسن را به عنوان مربی جدید خود انتخاب کرد. اودم فصل بعد را خوب آغاز نکرد. ناهماهنگی
کرد. اودم فصل بعد را خوب آغاز نکرد. ناهماهنگی در بازی وی کاملاً به چشم می‌خورد اما لمار به تدریج شروع به پیشرفت کرد و در پایان فصل به عنوان یکی از بهترین بازیکنان لس آنجلس لیکرز به حساب می‌آمد. در فصل ۰۷–۲۰۰۶، لمار به دلیل آسیب دیدگی‌های پیاپی تنها توانست ۵۶ بار به میدان رود اما به‌طور میانگین توانست ۱۶ امتیاز در هر بازی کسب کند. بعد از آسیب دیدگی اندرو باینم، تیم لس آنجلس لیکرز، پاو گسول را به خدمت گرفت. لمار در فصل ۰۸–۲۰۰۷ بهتر از فصل‌های قبلی بازی کرد و تیم لس آنجلس لیکرز را به دیدار فینال مسابقات حذفی
تیم لس آنجلس لیکرز را به دیدار فینال مسابقات حذفی ان بی ای رساند اما در فینال، لیکرز مغلوب بوستون سلتیکز شد. اودم در فصل ۰۹–۲۰۰۸، پس از بازگشت اندرو باینم از آسیب دیدگی، به نیمکت ذخیره‌ها منتقل شد ولی اندرو در بازی لیکرز مقابل تیم ممفیس گریزلیز به شدت مصدوم شد و لمار دوباره به ترکیب اصلی بازگشت. تیم لس آنجلس لیکرز به فینال مسابقات حذفی ان بی ای راه یافت و این بار پس از شکست تیم اورلاندو مجیک، قهرمان لیگ ان بی ای شد. قرارداد لمار با تیم لس آنجلس لیکرز در پایان فصل تمام شد. او از تیم میامی هیت، پیشنهادهایی
فصل تمام شد. او از تیم میامی هیت، پیشنهادهایی داشت اما در آخر، باری دیگر با تیم لس آنجلس لیکرز قرار دادی به ارزش ۳۳ میلیون دلار امضا کرد. المپیک. اودم در مسابقات المپیک آتن در سال ۲۰۰۴ برای تیم ملی آمریکا به میدان رفت. بازی‌های خوب او در تیم ملی باعث شد او را باری دیگر، این بار برای مسابقات جام جهانی به این تیم دعوت کنند اما لمار، به دلیل مرگ پسرش، نتونست به تیم آمریکا بپیوندد. زندگی خصوصی. لمار اودم ۳ فرزند با دوست دختر قبلی خود "لیزا مورالز"، به نام‌های "دستینی"، "لمار جی آر" و "جیدن" داشت. فرزند سوم او،
"لمار جی آر" و "جیدن" داشت. فرزند سوم او، "جیدن" که تنها ۶ ماه داشت، از سندرم "SIDS" یا «مرگ ناگهانی نوزاد» درگذشت. در ۲۷ سپتامبر سال ۲۰۰۹ لمار اودم و کولی کارداشیان با هم ازدواج کردند.
هاراطون «هارمیک» داویدیان () (۲ اسفند ۱۳۰۳ تهران – ۲۱ آبان ۱۳۸۸ تهران) از بنیان‌گذاران روانپزشکی در ایران بود. هاراطون داویدیان استاد روانپزشکی دانشگاه تهران بود. زندگی. هاراطون داویدیان در دوم اسفند ماه ۱۳۰۳ (۲۱ فوریه ۱۹۲۵) در تهران متولد شد. پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی در دبستان کوشش و تحصیلات متوسطه را در کالج البرز یادبیرستان البرز، به پایان رسانید و سپس برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی به دانشگاه علوم پزشکی تهران رفت و در سال ۱۳۲۷ از دانشکده مزبور فارغ‌التحصیل شد. پس از طی دوره دکتری پزشکی و گذراندن
شد. پس از طی دوره دکتری پزشکی و گذراندن خدمت نظام وظیفه، در یازدهم مرداد ماه سال ۱۳۲۹ به دستیاری بخش جدید التأسیس بیماری‌های روانی، وابسته به دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران انتخاب شد و خدمات دانشگاهی خود را از آن تاریخ آغاز کرد. هاراطون داویدیان به درخواست خودش در سال ۱۳۲۹ به دستیاری بخش جدید التأسیس بیماری‌های روانی، وابسته به دانشکده پزشکی انتخاب شد و به همکاری با چهرازی و سپس ناصری در بیمارستان روزبه پرداخت. در سال ۱۳۳۴ با کسب موفقیت در امتحانات انتخاب رئیس درمانگاهی بیماری‌های روانی، به منظور
انتخاب رئیس درمانگاهی بیماری‌های روانی، به منظور ادامه تحصیل عازم لندن شد و در سال ۱۳۳۷ دیپلم تخصصی بیماری‌های روانی را از دانشگاه لندن (D.P.M) دریافت کرد. وی پس از بازگشت به میهن و شروع خدمات دانشگاهی، مدارج مختلف آموزش، دانشیاری، تصدی بخش و ریاست بخش روانی را یکی پس از دیگری طی کرد و در سال ۱۳۴۷ مقام استادی رشته بیماری‌های روانی دانشکده پزشکی دانشگاه تهران را کسب نمود. داویدیان در سال ۱۳۷۰ پس از ۴۲ سال خدمت دانشگاهی به افتخار بازنشستگی نائل آمد. افزون بر این، متجاوز از یکصد مقاله به زبان فارسی و انگلیسی
این، متجاوز از یکصد مقاله به زبان فارسی و انگلیسی در مجلات معتبر داخلی و خارجی منتشر نموده، که بیشتر آن‌ها نتایج بررسی‌ها و مطالعات وی دربارهٔ جنبه‌های فرهنگی روان پزشکی است. داویدیان به عنوان یک دانش‌پژوه برجسته ایرانی به واسطه دستاوردهای علمی و پژوهشی فراوانشان، خدمات شایسته به جامعه پزشکی به ویژه روان پزشکی عرضه داشته ونیز حضور فعالشان در تأسیس و گسترش نهادهای آموزشی و علمی کشور و کسب امتیازات چشمگیر در سطح بین‌المللی عنوان یک بنا به پیشنهاد شورای علمی و تصویب مجمع عمومی از تاریخ ۲۶ بهمن ۱۳۷۷ به مقام
و تصویب مجمع عمومی از تاریخ ۲۶ بهمن ۱۳۷۷ به مقام عضویت افتخاری فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران نایل شده بودند. داویدیان به عنوان یک دانش‌پژوه برجسته ایرانی به واسطه دستاوردهای علمی و پژوهشی فراوانش، خدمات شایسته اش به جامعه پزشکی به ویژه روان پزشکی عرضه داشته ونیز حضور فعالش در تأسیس و گسترش نهادهای آموزشی و علمی کشور و کسب امتیازات چشمگیر در سطح بین‌المللی عنوان یک بنا به پیشنهاد شورای علمی و تصویب مجمع عمومی از تاریخ ۲۶ بهمن ۱۳۷۷ به مقام عضویت افتخاری فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران
افتخاری فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران نایل شده‌است. داویدیان در طی خدمت دانشگاهی خود دو بار یکی از تاریخ ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۲ و دیگری از تاریخ ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۷ به مدیریت گروه آموزشی روان پزشکی دانشگاه تهران انتخاب شد و همچنین از تاریخ ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۵ سمت ریاست بیمارستان روزبه را عهده‌دار بود. گفتنی است که دانشگاه تهران، یعنی تنها دانشگاه ایران در آن زمان، تا سال ۱۳۲۹ فاقد بخش بیماری‌های روانی بود. بخش مزبور در آن سال به کوشش حسین رضاعی یگانه استاد این رشته، در بیمارستان امام خمینی (هزار تختخوابی آن زمان) تأسیس
امام خمینی (هزار تختخوابی آن زمان) تأسیس و در سال بعد، یعنی در سال۱۳۳۰ به محل فعلی منتقل و به نام بیمارستان روزبه نام‌گذاری شد. به این ترتیب، داویدیان نخستین دستیار رشته بیماری‌های روانی محسوب می‌شود. در سال ۱۳۳۲ عبدالحسین میرسپاسی به دانشکده پزشکی دانشگاه تهران پیوست. وی و رضاعی در احداث بیمارستان روزبه و تأسیس بخش آموزشی بیماری‌های روانی در دانشگاه تهران کوشش فراوانی را به عمل آوردند. در طول این مدت، داویدیان به عنوان دستیار و تحت سرپرستی استادان فقید افتخار شرکت در فعالیت مزبور را به دست آورد. از آنجا
شرکت در فعالیت مزبور را به دست آورد. از آنجا که کار درمانی از شیوه‌های مؤثر در درمان بیماری‌های روانی است، داویدیان با جلب موافقت و حمایت رئیس دانشکده پزشکی وقت، محمد علی حفیظی، موفق به تأسیس بخش کاردرمانی در بیمارستان روزبه شد و سرپرستی آن را به عهده گرفت. داویدیان، در طول نزدیک به نیم قرن تلاش علمی ممتد و بی وقفه، با تصدی سمت‌ها و مسئولیت‌های اجرایی، آموزشی و پژوهشی در سطوح ملی و بین‌المللی، منشأ خدمات ارزنده‌ای در رشته روان پزشکی بوده‌است. وی توجه خاصی به جنبه‌های فرهنگی بیمارهای روانی داشته‌است و سعی
به جنبه‌های فرهنگی بیمارهای روانی داشته‌است و سعی بلیغ نمود تا روان پزشکی ایران را بر اساس فرهنگ و اخلاق جامعه ایرانی شکل دهد و تحقیقات علمی در این رشته را بر اساس نیازمندی‌های جامعه پایه‌ریزی نماید. داویدیان در سمینارها و کنگره‌های علمی متعدد داخلی و خارجی شرکت و همچنین کنگره‌های متعددی را برگزار نموده و خود با ایراد سخنرانی (بیش از صد سخنرانی) در آن‌ها سعی داشته‌اند تا روان پزشکی ایران را چه در داخل و چه در خارج از کشور به جامعه پزشکی معرفی نمایند. ایشان پس از بازگشت به میهن و شروع خدمات دانشگاهی، مدارج
پس از بازگشت به میهن و شروع خدمات دانشگاهی، مدارج مختلف آموزش، دانشیاری، تصدی بخش و ریاست بخش روانی را یکی پس از دیگری طی کرد و در سال ۱۳۴۷ مقام استادی رشته بیماری‌های روانی دانشکده پزشکی دانشگاه تهران را کسب نمود. داویدیان در سال ۱۳۷۰ پس از ۴۲ سال خدمت دانشگاهی به افتخار بازنشستگی نائل آمد. هاراطون داویدیان در سال ۱۳۵۰ به مناسبت تأسیس کالج سلطنتی روانپزشکان انگلستان به عضویت افتخاری هیئت مؤسس کالج مزبور برگزیده شد. همچنین وی در سال‌های ۱۳۷۰–۱۳۴۹ سمت کارشناس بهداشت روانی در سازمان جهانی بهداشت را داشت. از
بهداشت روانی در سازمان جهانی بهداشت را داشت. از سال ۱۳۵۰ الی ۱۳۶۲ به عضویت کمیته بین‌المللی انجمن جهانی روانپزشکی و از سال ۱۳۵۶ الی ۱۳۶۴ به عضویت کمیته اخلاق انجمن مزبور انتخاب شد. داویدیان به عنوان یک دانش‌پژوه برجسته ایرانی به واسطه دستاوردهای علمی و پژوهشی فراوان و خدمات شایسته اش به جامعه پزشکی به ویژه روان پزشکی و نیز حضور فعالش در تأسیس و گسترش نهادهای آموزشی و علمی کشور و کسب امتیازات چشمگیر در سطح بین‌المللی، بنا به پیشنهاد شورای علمی و تصویب مجمع عمومی در سال ۱۳۷۷ به مقام عضویت افتخاری فرهنگستان
عمومی در سال ۱۳۷۷ به مقام عضویت افتخاری فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران نایل شد و در سال ۱۳۷۸ از سوی انجمن جهانی روانپزشکی جزو پنج تنی قرار گرفت که طی مراسمی عنوان «پیشگام در روانپزشکی» به آنان اعطا گردید. داویدیان همچنین از اعضای مؤسس انجمن علمی روان پزشکان ایران بوده و از بدو تأسیس این انجمن از سال ۱۳۷۵ ریاست این انجمن را هم عهده‌دار بوده‌است. «هاراطون داویدیان»، همیشه خانه اش، مرکز تحقیقات و پژوهش‌هایش بود. هاراطون داویدیان اگرچه عضو هیئت مؤسس کالج سلطنتی روانپزشکان انگلستان بود و از چند
مؤسس کالج سلطنتی روانپزشکان انگلستان بود و از چند دانشگاه معتبر دنیا هم دعوت نامه داشت، اما به قول خودش ایران را برای زندگی و خدمت به مردم کشورش انتخاب کرده بود. در هشتمین همایش سالانه انجمن علمی روانپزشکان ایران، در آبان ۱۳۸۷، به پاس خدمات استاد هاراطون داویدیان در زمینهٔ آموزش و پیشبرد دانش روانپزشکی، تقدیر شکوهمندانه ای از وی به عمل آمد. در این مراسم نشان‌ها و لوح‌های تقدیری از فرهنگستان علوم پزشکی، سفارت جمهوری ارمنستان در ایران، بیمارستان‌های روانپزشکی دانشگاه شهید بهشتی و علوم بهزیستی و توانبخشی،
دانشگاه شهید بهشتی و علوم بهزیستی و توانبخشی، بیمارستان‌های میمنت، مهرگان، آزادی، انجمن روانپزشکان استان اصفهان و جامعه ارمنیان ایران به این استاد و پیشکسوت علم روانپزشکی اعطا شد. هاراطون داویدیان در سال ۱۳۴۷ مقام استادی دانشگاه تهران را کسب نمود. وی همچنین در سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۵ ریاست بیمارستان روانپزشکی روزبه را بر عهده داشت. داویدیان در سال ۱۳۷۰ پس از ۴۲ سال خدمت دانشگاهی بازنشسته شد و در سال ۱۳۷۷ به عضویت افتخاری فرهنگستان علوم پزشکی درآمد. هاراطون داویدیان دارای تألیفات منحصر بفرد در روانپزشکی و
داویدیان دارای تألیفات منحصر بفرد در روانپزشکی و مطالعات بالینی است و تأثیر زیادی بر زبان روانپزشکی نوین ایران داشته‌است و دارد و یکی از اولین و معدود مولفانی در سطح بین‌المللی است مطرح بوده‌است. او سال‌ها تدریس دروس دوره تخصص روانپزشکی به دانشجویان پزشکی در سطوح مقدماتی و پیشرفته به عهده داشته‌است. جایزهٔ داویدیان (جایزهٔ انجمن علمی روان پزشکان ایران برای روان‌پزشکان جوان) جایزه‌ای نقدی است که از یک سو برای ارتباط میان دستیاران و روان پزشکان داخلی با دیگر روان پزشکان، و حمایت از ایده‌های نو و توانمندی‌های
پزشکان، و حمایت از ایده‌های نو و توانمندی‌های همکاران داخلی و از دیگر سو برای ایجاد امکان برای حضور روان‌پزشکان جوان خارجی در ایران و شرکت در همایش‌های سالیانه و آشنایی با روان‌پزشکی در ایران پرداخت می‌شود. تعیین خط مشی جایزه و داوری مقالات ارسال شده زیر نظر شورای سیاست گذاری جایزه که به صورت سالانه که به پیش نهاد رئیس جایزه و تأیید کمیتهٔ همایش‌های انجمن علمی روان‌پزشکان ایران تعیین می‌گردد انجام خواهد شد. درگذشت. هاراطون داویدیان در ۲۱ آبان سال ۱۳۸۸ پس از درگذشت لون داویدیان برادرزاده اش که روانپزشک و
از درگذشت لون داویدیان برادرزاده اش که روانپزشک و ادامه دهنده راه وی بود در سانحه هوایی پرواز شماره ۷۹۰۸ هواپیمایی کاسپین پس از طی دوره اندوه و بیماری (۱۲ نوامبر ۲۰۰۹) درگذشت. کتاب‌شناسی. -((کاردرمانی در بیمارستان‌های روانی»، پزشکی قانونی (ویژهٔ روانپزشکی)، س۳ (اردیبهشت ۱۳۴۷): ۴۵–۴۹.
&lt;mapframe latitude="34.511649" longitude="50.975876" zoom="9" width="200" height="164" align="left"&gt; "type": "FeatureCollection", "features": [ "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 51.012918949018, 34.470063872094 { "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 51.010522842189, 34.4681768987 { "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "LineString", "coordinates": [ 51.01192474398, 34.470688922323 [
[ 51.01192474398, 34.470688922323 [ 51.014227867017, 34.469721861119 [ 51.012454033662, 34.469285500124 [ 51.011710167259, 34.468613264411 [ 51.011309623609, 34.467705148281 [ 51.006331443677, 34.469173461844 [ 51.004500390081, 34.469362158689 [ 51.004800797491, 34.470164116461 [ 51.006374359677, 34.469609822885 [ 51.009979248593, 34.468666336658 [ 51.011123658645, 34.468949383754 [ 51.01188182929, 34.46958623621 [ 51.01188182929, 34.47078916648 ] }, "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": {
"Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 51.00447893175443, 34.46979851901261 ] &lt;/mapframe&gt; سد کبار(kebar Dam) سدی قدیمی است که در دشت کبار در نزدیکی زنبورک از توابع جنت‌آباد (قم) قرار دارد. این سد با تاریخچه‌ای ۷۰۰ ساله همچنان دشت کبار را آبیاری می‌کند و کشاورزی منطقه را رونق بخشیده است. سد کبار به عنوان قدیمی‌ترین سد قوسی دنیا که هنوز هم پا برجا می‌باشد قدمت آن به حدود ۱۳۰۰ میلادی می‌رسد و در ۲۸ کیلومتری قم در نزدیکی زنبورک از توابع جنت‌آباد (قم) بر روی رودخانه
زنبورک از توابع جنت‌آباد (قم) بر روی رودخانه کبار قرار دارد. این سد با ارتفاع ۲۶ متر و طول ۵۵ متر از سنگ لاشه سخت بنا گردیده‌است. این سد دارای یک برج آبگیر است که آب از طریق آن به قسمت زیر آب منتقل می‌شود. در کنار حفره خروجی آب سد کانالی در دامنه صخره‌ای از کوه، در سطحی بالاتر از بستر رودخانه، کنده‌اند که آب را به سطوح مرتفع‌تری منتقل می کرده است. سد در کوه پی‌سازی شده و شالوده دیواره در شکاف به وجود آمده قرارگرفته که از آب بندی مناسبی برخوردار است. انتخاب محل مناسب برای برپایی سد و همچنین شکل قوسی آن،
محل مناسب برای برپایی سد و همچنین شکل قوسی آن، نشان دهند ه مهارت و دانش بالای مهندسین سازنده سد است. این مهارت سبب شده که دیواره سد در برابر فشار آب مخزنی به طول و عرض ۵۰۰ ×۱۰۰۰ متر به خوبی مقاومت کند. در نزدیکی این سد نزدیک به جاده قم کاشان و در نزدیکی مزارع زنبورک کاروانسرای پاسنگان وجود دارد که دارای دو آب‌انبار است و به نظر می رسد که آب آنها از این سد تأمین می شده است. مسیر های دسترسی به سد کبار: 1. مسیر اول، 20 کیلومتری جاده قدیم قم به کاشان، به سمت کاروانسرای پاسنگان، سپس زنبورک و در نهایت سد کبار 2.
پاسنگان، سپس زنبورک و در نهایت سد کبار 2. مسیر دوم، 15 کیلومتری جاده قدیم قم به کاشان، بعد از پادگان خیبر، سمت راست، جاده معدن زنبورک، به سمت زنبورک و در نهایت سد کبار 3. مسیر شماره سوم، جاده قدیم قم به کاشان، به سمت کهک، در نهایت به سمت قسمت پشت،سیل بندها و بالادست سد کبار
روستا داش دیبی در حدود ۱۷ کیلومتری شرق شهرستان گرمی در استان اردبیل و در منطقه کوهستانی در نقطه نزدیک به صفر مرزی کشور جمهوری آذربایجان قرار گرفته‌است. داش دیبی از دو کلمه تُرکی ، "داش = سنگ، صخره و دیبی = زیرین" و به معنی " زیر صخره" می‌باشد، و چون این روستا در زیر کوهی صخره‌ای که مثل چتر بر بالای آن گسترده شده‌است قرار گرفته، به این نام مشهور شده‌است. زبان اهالی ترکی آذربایجانی است.
داروی موضعی یا پُماد دارویی است که بر سطح بدن مانند پوست و یا غشاء مخاطی به کار می‌رود و در اشکال پماد، کرم، کف، ژل و یا لوسیون یافت می‌شود. در رایجترین حالت پماد نوع نیمه جامد شکل دارویی است که در درجه حرارت بدن انسان یا حیوان نرم می‌شود. پماد روی پوست سالم یا غیر سالم را می‌پوشاند. کرم و پماد چشمی. از نظر تکنولوژی کرم‌ها و پمادهای چشمی شکل خاصی از پماد هستند. کرم شکلی از پماد، محتوی بیشتر از ۱۰% آب است. پماد چشمی برای معالجه بیماری‌های چشم و عاری از میکرب است. تاریخچه. پمادها قدیمی‌ترین شکل دارویی هستند.
است. تاریخچه. پمادها قدیمی‌ترین شکل دارویی هستند. در دوره گذشته انسانها از حیوان‌های شکار شده چربی به دست می‌آوردند و از این چربی پماد می‌ساختند. امروزه از چربی حیوانات خیلی کم استفاده می‌شود. فقط از چربی خوک و موم زنبور عسل استفاده می‌شود. کارخانه‌های داروسازی از مواد نفتی و گیاهی استفاده می‌کنند. پماد اصلی. مادهٔ اصلی پمادها یک گونه پماد است که هیچ گونه مواد دارویی ندارد و برای ساختن پمادهای دارویی به کار می‌رود. پماد اصلی با منشا نفتی. وازلین بی رنگ از وازلین زرد ساخت می‌شود. وازلین زرد با اسید سولفوریک
زرد ساخت می‌شود. وازلین زرد با اسید سولفوریک تصفیه می‌شود. مواد مصنوعی. ماکروگول / یک گونه از هیدروژل است./ بر اساس نوع پماد اصلی پمادها به دو دسته محلول در آب و محلول در چربی تقسیم می‌شوند. دسته بندی پمادها. بر اساس محلولیت داروها در پماد اصلی، پمادها به سه دسته تقسیم می‌شود منابع. http://cs.wikipedia.org/wiki/Mast
دانکن جیمز ، خواننده و بازیگر انگلیسی و عضوی از گروه موسیقی محبوب بلو می باشد. او همچنین بازیگر و مجری تلویزیون است. ابتدای زندگی. پدر جیمز قبل از اینکه وی متولد شود خانواده خود را ترک کرد، به همین خاطر جیمز دوران کودکی خود را در پیش مادر، پدربزرگ و مادربزرگش گذراند. حرفه موسیقی. بلو. "مقاله اصلی: بلو (گروه موسیقی)" در اوایل سال ۲۰۰۰، جیمز به همراه دوستش آنتونی کاستا، لی رایان و سایمون وب را متقاعد کردند تا گروهی به نام بلو(Blue) تشکیل دهند. موسیقی پاپ گروه بلو که تحت تاثیر ریتم و بلوز قرار گرفته بود،
گروه بلو که تحت تاثیر ریتم و بلوز قرار گرفته بود، موفقیت تجاری گروه را در بریتانیا و چندین کشور اروپایی دیگر همچون ایتالیا، پرتغال، بلژیک، فرانسه، استرالیا و نیوزیلند، تضمین کرد. گروه موسیقی بلو توانست ۱۰ تک‌آهنگ برتر که سه‌تای آن‌ها شماره یک شدند را از خود ارائه دهد. حرفه انفرادی. در اکتبر سال ۲۰۰۴، جیمز با همکاری Keedie تک‌آهنگی به نام "من قلبم را باور دارم" ارائه داد که این تک‌آهنگ در جدول تک‌آهنگهای برتر بریتانیا شماره ۲ شد. جیمز اولین تک‌آهنگ انفرادی خود، به نام "زودتر یا دیرتر" را در ماه ژوئن سال
خود، به نام "زودتر یا دیرتر" را در ماه ژوئن سال ۲۰۰۶ بیرون داد. با این وجود این تک‌آهنگ در بریتانیا هیچ موفقیتی نداشت و تنها توانست تا جایگاه ۳۵ام جدول موسیقی بریتانیا بالا بیاید. جیمز دومین تک‌آهنگ خود به نام Can't Stop a River را در اوت سال ۲۰۰۶ منتشر کرد. این تک‌آهنگ هم همانند تک‌آهنگ قبلی‌اش هیچ موفقیتی نداشت. آلبوم او به نام Future Past (گذشته آینده) در سال ۲۰۰۶ در جدول موسیقی بریتانیا شماره ۵۵ شد که در همانجا ۱۵٬۰۰۰ کپی از آن به فروش رفت. او در ایتالیا موفقیت بیشتری به دست آورد، جایی که آلبوم او به
موفقیت بیشتری به دست آورد، جایی که آلبوم او به مقام دوم صعود کرد. در نهایت به دلیل عدم علاقه به کارهای انفرادی او، جیمز اعلام کرد که حرفه موسیقی انفرادی را کنار می‌گذارد. تئاتر. جیمز بعد از اعلام ترک حرفه موسیقی، در کارهای تئاتر از جمله Legally Blonde و West End production of Chicago ظاهر شد. تلویزیون. جیمز گهگاهی به عنوان مجری تلویزیونی کار می کند. او در برنامه‌های تلویزیونی از جمله Don't Stop Believing و Scream if you know the answer، ظاهر شده است. زندگی شخصی. جیمز در حال حاضر در هتفیلد هردفوردشایر زندگی
جیمز در حال حاضر در هتفیلد هردفوردشایر زندگی می‌کند. او یک دختر کوچک از دوست‌دختر سابق خود، کلر گرنجر دارد. گرنجر بعد از رابطه کوتاه عاشقانه‌اش با جیمز از او حامله شد و در سال ۲۰۰۵ وضع حمل کرد. جیمز گفته اگرچه با مادر دخترش بهم زده است، ولی هنوز هم رابطه دوستانه‌ای با او دارد. جیمز در یک خانواده مذهبی و سختگیر کاتولیکی بزرگ شد. جیمز در یک مصاحبه با نشریه "خبرهای جهان" اعلام کرد که دوجنس‌گرا است. او نواده هربرت چپمن، مدیر باشگاه فوتبال آرسنال در دهه ۱۹۳۰ میلادی است.