payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باستانی آن دیجیر)، قنات شوری کشتزارهای کمبون را تر می‌کرده‌اند که هم‌اکنون به جز اشک آباد به شوند برداشت آب از چاه‌های ناروای بالادست بی آب گشته‌اند. همچنین قنات‌های عباس‌آباد، قلعه میرزا، نواب و … کشتزارهای پیرامون کمبون را آبیاری می‌کنند. چشمه‌های یالانچی، دروغ زنی و لاشور در نزدیکی آبادی می‌جوشیده‌اند. آثار باستانی. درهای سنگی باغ‌های کمبوان که همانندشان در تیران و باغ‌های تپهٔ آریایی‌ها در خوانسار نیز وجود دارد بسیار دیرین هستند. برخی پژوهشگران پیشینه این درها را متعلق به دوران پیشاآریاییان و زمان
این درها را متعلق به دوران پیشاآریاییان و زمان سلطهٔ آشوریان بر قبایل ایران پیش از متحد شدن روستاهای قبایل ماد و نابودی آشور بدست ایشان. مسجد جامع قمبوان (مسجد آبی) مربوط به دورهٔ صفویه می‌باشد و قدیمی‌ترین تاریخی که بر روی دیوار آن نوشته شده مربوط به سال ۱۰۰۶ است. کتیبه‌ای در محراب آن وجود دارد که هنوز خوانده نشده‌است. کتیبه‌ای در کمبون به زبان عبری یافت شده‌است که نشان دهندهٔ حضور جهود در زمان گذشته در کمبون بوده‌است. همچنین یکی از مهم‌ترین آثار تاریخی قمبوان را می‌توان مسجد شبستان دانست که حدود ۲۰۰ سال
را می‌توان مسجد شبستان دانست که حدود ۲۰۰ سال قدمت دارد. کاروانسرای قدیمی قمبوان را نیز می‌توان جزو آثار تاریخی قمبوان به حساب آورد. آسیاب‌های آبی قمبوان که گندم و جو را برایشان به آرد بدل می‌ساخته‌است. عصار خانهٔ قمبوان که در زمان صفویه راه اندازی شده‌است و با اسب سنگ‌های عصاری بزرگ در آن برای گرفتن روغن از دانه‌ها چرخانده می‌شده‌است. برج‌های زیادی در دوره‌های گوناگون بخصوص صفویه در کمبون ساخته شده‌است که برای دیده‌بانی و کشاورزی بکار گرفته می‌شده و هم‌اکنون برخی‌شان برپا هستند. بنای چهل دختران امامزاده
برخی‌شان برپا هستند. بنای چهل دختران امامزاده سید محمد باقر حمام‌های تاریخی کمبون منابع. کتاب سیمای دهاقان نوشته عبد الرحیم عناقه و اصغر محمدی سایت رسمی روستای قمبوان www.gombavan.ir [مردم روستای قمبوان]
سِر اِدوین آرنولد (زاده ۱۰ ژوئن ۱۸۳۲ - درگذشته ۲۴ مارس ۱۹۰۴) شاعر و روزنامه نگار انگلیسی بود. او بیشتر به خاطر اثر «نور آسیا» شهرت دارد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
جُنیـد خان (محمدقربان) (زاده حدود ۱۸۵۷/۱۸۶۲ – درگذشته ۱۹۳۸) یکی از رهبران برجسته ترکمن یوموت و از مهم‌ترین فرماندهان جنبش باسمه‌چی بود. او در آغاز به‌عنوان رهبر طایفه و سپس به‌عنوان فرمانده نظامی خانات خیوه (خوارزم) شناخته شد. جنیدخان در سال ۱۹۱۸، پس از انقلاب اکتبر، با سازماندهی کودتا علیه اسفندیار خان، حاکم وقت خیوه، عملاً قدرت را در دست گرفت و به‌عنوان حاکم پشت‌پرده خوارزم عمل کرد. او در نبردها و شورش‌های متعددی علیه شوروی‌ها شرکت کرد، از جمله در محاصره پترو ـ الکساندروفسک در سال ۱۹۱۸. حکومت او با تهاجم
ـ الکساندروفسک در سال ۱۹۱۸. حکومت او با تهاجم گسترده بلشویک‌ها و درگیری‌های داخلی همراه شد و سرانجام با پیشروی ارتش سرخ در ۱۹۱۹ فروپاشید. پس از عقب‌نشینی به بیابان قره‌قوم، جنیـدخان به یکی از رهبران اصلی مقاومت مسلحانه باسماچی بدل شد. مبارزات او بخشی از حرکت گسترده‌تری بود که هدفش مقابله با نفوذ بلشویک‌ها در آسیای میانه و دفاع از استقلال و هویت اسلامی ـ ترکمنی منطقه به‌شمار می‌رفت. با این‌حال، قدرت نظامی برتر شوروی و اختلافات داخلی میان نیروهای مقاومت، از جمله قبیله‌ها و رهبران محلی، سبب شد جنبش او تدریجاً
قبیله‌ها و رهبران محلی، سبب شد جنبش او تدریجاً تضعیف شود. در نهایت، جنیـد خان پس از شکست‌های پیاپی به افغانستان گریخت و سال‌های پایانی عمر خود را در تبعید گذراند. او در سال ۱۹۳۸ درگذشت. میراث او بیشتر به‌عنوان نماد مقاومت ترکمن‌ها و بخشی از تاریخ مبارزه باسماچی علیه شوروی باقی مانده است. فعالیت. محمد قربان، مشهور به جنید خان (۱۸۵۷ – ۱۹۳۸) در ناحیهٔ تخته بدرقند، ترکمنستان زاده شد. در دورهٔ خانات خیوه، که عمدتاً در دست ازبک‌ها بود، روابط میان خوانین ازبک و طوایف ترکمن گاه دوستانه و گاه متأثر از سیاست‌های
طوایف ترکمن گاه دوستانه و گاه متأثر از سیاست‌های تبعیض‌آمیز برخی حکام دچار تنش می‌شد. با حمایت روزافزون روس‌ها از خوانین خیوه، سیاست‌های حکومتی این امارت بیش از پیش با منافع امپراتوری روسیه همسو گردید و این امر نارضایتی بسیاری از بزرگان و سران قبایل ترکمن را برانگیخت. اقدام علیه خان خیوه و دخالت روس‌ها. جنید خان در سال ۱۹۱۲ به گروه سواران سردار شامی پیوست که علیه اسفندییار خان، حاکم وقت خیوه، قیام کرده بودند. او به‌دلیل درایت و شجاعت، به‌سرعت در میان نیروهای شورشی شهرت یافت. هرچند نخستین تلاش ترکمن‌ها برای
شورشی شهرت یافت. هرچند نخستین تلاش ترکمن‌ها برای دستیابی به حقوق خود با شکست روبه‌رو شد و روس‌ها اموال سران شورش را مصادره کردند و مالیات‌های تازه‌ای بر مردم تحمیل نمودند، اما شدت گرفتن بی‌عدالتی‌ها دوباره زمینهٔ اعتراضات و خیزش‌های مردمی را فراهم ساخت. نخستین حرکت مسلحانهٔ جدی علیه روس‌ها توسط ترکمن‌های اطراف خیوه و به رهبری جنید خان آغاز شد. در این میان، روس‌ها خان خیوه را به‌عنوان ابزاری برای سرکوب ترکمن‌ها به کار گرفتند و با پشتیبانی همه‌جانبه از او، زمینهٔ شکست نیروهای ترکمن تحت فرمان جنید خان را
زمینهٔ شکست نیروهای ترکمن تحت فرمان جنید خان را فراهم آوردند. به سبب آغاز جنگ جهانی اول ، روسیه بخشی از قشون خود را ازآسیای مرکزی فرا خواند و آنها را به جبهه غرب روانه کرد. این امر باعث شد تا توازن قوا تا حدودی به نفع قربان‌محمد خان، تغییر کند. نیروهای وی، جانی تازه گرفتند و با سازماندهی مجدد، حملات پراکنده و نامنظم خود را از سر گرفتند.با افزایش موفقیت های قربان محمد خان ، تعدادی از ازبک های خیوه نیز که از حضور روس ها و نفوذ آنها بر خانهای خیوه ناراضی بودند ، به صفوف قربان ممد پیوستند. در این ایام قربان
، به صفوف قربان ممد پیوستند. در این ایام قربان ممد با نام« تیره » خود ، به« جنید » مشهور شد. از او با عنوان خان جنید یا جنید خان یاد میشد. او به عنوان سمبلی از مبارزه ملی مردم شناخته شده بود بطوریکه تعداد نیروهای مسلح وی را در سال ۱۹۱۳ نزدیک به ۱۵ هزار نفر ذکر شده. تصرف خیوه. در خلال جنگ جهانی اول و با تضعیف نیروهای روسیه در آسیای مرکزی، قیام‌های آزادی‌خواهانه در سراسر ترکستان شدت گرفت. در سال ۱۹۱۶، ترکمنستان نیز همچون دیگر مناطق آسیای مرکزی صحنهٔ اعتراضات گسترده شد. این اعتراضات در واکنش به تصمیم حکومت
گسترده شد. این اعتراضات در واکنش به تصمیم حکومت تزار برای اعزام اجباری جوانان بومی به خدمت‌های غیرنظامی ارتش ــ که تا آن زمان از هرگونه خدمت سربازی معاف بودند ــ برپا گردید. در این شرایط، نقش جنید خان پررنگ‌تر شد و رهبری او به جنبش ترکمن‌ها مشروعیت مردمی بخشید. در همین دوران، واقعه‌ای رخ داد که موقعیت او را بیش از پیش تقویت کرد: وقتی ریش‌سفیدی از روستای خوجه‌یلی برای پیگیری خواسته‌های مردم نزد اسفندییار خان رفت و به زندان افتاد، جنید خان با سه هزار سوار به خیوه حمله برد و خان را تهدید کرد که در صورت
به خیوه حمله برد و خان را تهدید کرد که در صورت آزادی‌نکردن وی ظرف یک روز، قلعه را ویران خواهد ساخت. مذاکرات بی‌نتیجه ماند و جنید خان شهر خیوه را به تصرف خود درآورد. او سپس شهرهای داش‌هائوز، قیات، شابات و گورلن را نیز فتح کرد. اسفندییار خان که در بند جنید خان گرفتار شده بود، پس از اظهار پشیمانی و با وساطت بزرگان ترکمن آزاد شد و بار دیگر به حکومت بازگشت. نفوذ فزایندهٔ جنید خان بر حاکمیت خیوه نگرانی روس‌ها را برانگیخت. شکست و پناه بردن به افغانستان. با وجود درگیری‌های سنگین ارتش روسیه در جبهه‌های غرب و
درگیری‌های سنگین ارتش روسیه در جبهه‌های غرب و بحران‌های ناشی از انقلاب بلشویکی، دولت روسیه اهمیت تهدید جنید خان را درک کرده و سپاهی مجهز به فرماندهی ژنرال گالکین را از ایالت سیر دریا روانهٔ ترکمنستان ساخت. این نیروها با تسلیحات مدرن به مقابله با ترکمن‌ها پرداختند. درگیری‌های خونین میان قوای روس و نیروهای جنید خان تلفات سنگینی برای هر دو طرف در پی داشت، اما ترکمن‌ها به دلیل کمبود سلاح و مهمات و نیز مشکلات ناشی از کم‌آبی در صحرای قره‌قوم آسیب فراوان دیدند. جنید خان برای مدتی با جنگ‌های پارتیزانی در دل کویر،
خان برای مدتی با جنگ‌های پارتیزانی در دل کویر، ضربات سختی بر ارتش روس وارد کرد، اما سرانجام در برابر برتری تجهیزاتی و سازمانی ارتش روسیه تاب نیاورد و ناچار به عقب‌نشینی و پناه‌بردن به افغانستان شد. بازگشت به ترکمنستان. در سپتامبر ۱۹۱۷ جنیدخان از افغانستان به ترکمنستان بازگشت . در ترکستان هنوز جدال بین سرخها و سفیدها ادامه داشت . اعتراضات مردم به حاکمیت محلی کماکان شدت سابق خود را حفظ کرده بود .درماه های آخر ۱۹۲۱ ، جنید خان دوباره قوت گرفت وی با این که حدود هفتاد سال سن داشت ، اما هنوز روحیه جنگجو داشت . در
سال سن داشت ، اما هنوز روحیه جنگجو داشت . در سایر نواحی ترکمنستان بین نواحی چهارجوی ، کرکی، اندخوی ، دوستانش و در حدود مرو و سرخس عده ای دیگر ، دسته های کوچک پارتیزانی تشکیل داده بودند . کمیته ملی مخفی ترکمن نیز که مرکز آموزش آن در چهارجوی بود. تصرف موقت جمهوری خوارزم. جنید خان علی رغم تمامی مشکلات و کمبودها از مبارزه برای آزادی میهن خود دست بر نداشت. در۱۹ ﮊانویه ۱۹۲۴ در هجومی دیگر بر علیه حکومت« جمهوری خلق خوارزم » نواحی داش هاوز ، مانقوت ، شابات ، غزوات و حانگقا را به تصرف در آورد ، ولی با وجود مدت زیادی
حانگقا را به تصرف در آورد ، ولی با وجود مدت زیادی مقابله در مقابل ارتش سرخ نهایتا بازهم بدلیل کمبود منابع و امکانات مجبور شد به اعماق قراقوم عقب نشینی کند. توافق با بلشویک‌ها و حکومت بر ترکمنستان. بعد از الحاق کامل خان‌نشین‌های سابق آسیای میانه به اتحاد شوروی، این منطقه بر اساس اشتراکات کلی قومی و زبانی ساکنین آن به واحدهای کوچکتر تقسیم شد و در نتیجه جمهوری ازبکستان و ترکمنستان ، جمهوری خودمختار تاجیکستان ، قزاقستان و ایالت خود مختار قره قالپاق د راواخر سال ۲۵-۱۹۲۴ به‌وجود آمدند. بعد از عقب نشینی جنید خان
۲۵-۱۹۲۴ به‌وجود آمدند. بعد از عقب نشینی جنید خان از خیوه ، بلشویکهای بومی اداره شهر و منطقه را بدست گرفتند. جنیدخان پیشنهاد آنها را مبنی بر گفتگو برای صلح قبول کرد ، بنابراین حاکمیت ترکمنستان ، نواحی اورتا قویی ، یشکه قویی و چارشیلی قویی از صحرای قره قوم را در اختیار جنید خان و طرفداران او قرار داد. تجاوز بلشویک‌ها. هرچند روسها با عقد قرار داد صلح رعایت کلیه حقوق شهروندی و یارانش را تضمین دادند ، اما همچنان قدرت و محبوبیت وی را مانع بزرگی در امر گسترش نفوذ و حکومت بلشویکی می‌دانستند ، و دست به تعدی و
نفوذ و حکومت بلشویکی می‌دانستند ، و دست به تعدی و مزاحمت به مناطق ترکمن نشین و مرزی زدند. اینگونه مزاحمت ها در شکل گیری اعتراضات و تشدید فعالیت چریک های ترکمن نقش بسزائی داشت. بلشویک ها با ایجاد تفرقه بین ترکمنها جنیدخان را عامل جنایت ، دست نشانده انگلیس ، قدرت طلب و … معرفی کردند. در اعتراضات به این عملکردها تعدادی از یموت ها ی داش هاوز به حمایت از جنید خان سالور با نیروی حکومتی درگیر شدند. بدنبال آن حکومت وقت ، در این نواحی« وضعیت فوق‌العاده » اعلام کرد و تدابیر شدید امنیتی اتخاذ شد و جنیدخان به عنوان«
و تدابیر شدید امنیتی اتخاذ شد و جنیدخان به عنوان« قانون شکن » معرفی شد. در اوت ۱۹۲۷ جنیدخان به اطراف یشکه قویی نقل مکان کرد و در این محل برای مقابله با بلشویک ها ، ستاد جنگ تشکیل داد. در اطراف داش هاوز ، سردارانی با نامهای آشوربای ، سید اوشاق ، بوغرا سردار و شالتای باطیر با جمع‌آوری هزاران سوار ، خود را برای نبرد با بلشویک ها آماده کردند. این سلحشوران که از قبایل آتا ، یموت ، تکه گرد آمده بودند ، با تشکیل ارتشی کوچک با فرماندهی دوردی مورت ضربات سختی بر پیکره ارتش سرخ وارد آرودند. در این نبردها بلشویک ها از
ارتش سرخ وارد آرودند. در این نبردها بلشویک ها از هواپیماهای جنگی بهره می بردند و از مواد زهر آگین برای مسموم کردن چاههای آب استفاده می کردند. فرار به ترکمن‌صحرای ایران. در اکتبر ۱۹۲۷ صحرای قراقوم صحنه نبردهای شدیدی بین قوای جنید خان و بلشویک ها بود. بلشویک ها روز به روز عرصه را بر آنها تنگ‌تر می کردند. مقاومت در برابر سپاه تا دندان مسلح بلشویک ، خصوصاً که بوسیله هواپیماهای جنگی پشتیبانی می شدند ، امر بسیار مشکلی بود. در این میان سوارانی که به فرماندهی شیخ سولقون به ایران فرستاده شده بودند، با خبرهای خوبی
سولقون به ایران فرستاده شده بودند، با خبرهای خوبی برگشتند. این گروه به امر جنید خان برای کسب اطلاع از اوضاع و موقعیت ترکمن‌های جنوب غربی (ترکمن صحرای امروزی) فرستاده شده بود. شیخ سولقون خبر آورد که جنید خان و یارانش می توانند به جنوب بروند و ترکمنان آن نواحی آماده استقبال از آنها هستند . در ماه ﮊوئن ۱۹۲۸ جنیدخان به همراه ششصد سوار وفادار خود به طرف ترکمن صحرای ایران حرکت کرد. در آن سالها ترکمن صحرا خود درگیر جنگی خونین با حکومت وقت تهران که به دنبال از بین بردن هویت ترکمنها بود ، بودند. رضا پهلوی بدنبال
بردن هویت ترکمنها بود ، بودند. رضا پهلوی بدنبال سرکوب و خلع سلاح عشایر جنوب ، یورش وسیعی را به ترکمن صحرا آغاز کرده بود . قشون رضاشاه روستای سلاخ را به آتش کشیدند و آنا گلدی سردار یکی از رهبران شاخص نظامی سیاسی صحرا که بارها قشون رضا پهلوی را در نبرد رو در رو شکست داده بود ، در پی بمباران ترکمنصحرا و نابودی تجهیزات ترکمنها ، به قتل رساندند. بخشی از ترکمنها به تبعیت از چوپان سردار ، فرزند آنا گلدی با سواران خود به گنبد قابوس و مراوه دفه عقب نشینی کردند.استقبال از جنید خان (دراگری بوغاز) توسط بزرگان ترکمن ،
از جنید خان (دراگری بوغاز) توسط بزرگان ترکمن ، در چنین اوضاع و احوالی صورت گرفت. پایان زندگی و وصیت در افغانستان. اوضاع ترکمن‌صحرا باعث شد جنید خان نتواند از هم قومان جنوبی خود کمکی بگیرد و نیز کمکی به آن ها بکند و مجبور شد به هرات ، به میان ترکمنان شمال افغانستان کنونی نقل مکان کند و سرانجام در همانجا ، با دلی آکنده از آرزوی آزادی وطن فوت کرد. قولتیف در کتاب «سایوز هم قاراشسیزلیق» که به سال ۱۹۹۲ در عشق آباد منتشر شد ، ضمن بازبینی تاریخ آن دوره به وصیت جنید خان به نقل از نزدیکانش اشاره می کند:« بعد از مرگ
خان به نقل از نزدیکانش اشاره می کند:« بعد از مرگ جسدم را به سرزمین مادریم ببرید و دفن کنید. اگر ممانعت کردند رشوه بدهید و اگر آن نیز کارساز نشد ، جسدم را به آن رودخانه جاری بسپارید. خان پیر به آب جیحون نظر کرد و ادامه داد: «من بوسیله این رود خود را به سرزمینم خواهم رساند و اگرهم نشد بوسیله ماهیانی که جسدم را می خورند به آنجا خواهم رسید». متن ترکمنی وصیت جنید خان. «من اؤلسم ، جسدیمی إنه توپراغا آشیریپ جایلانگ. اگر إلتدیرمه سه لر پول بیلن آشیرینگ. إگر بو- دا بولماسا جسدیمی هول آقیب یاتان دریا تاشلانگ». قارری
جسدیمی هول آقیب یاتان دریا تاشلانگ». قارری خان جیحونا ناظار دیکیأر: «من تورکمن ایلینه دریا بیلن بارایین ، بولماسا-دا جسدیمی ایِین بالیق لار بیلن بارارین».
داستانِ گِنجی یکی از رمان‌های ژاپنی نوشته شده در آغاز سدهٔ ۱۱ میلادی است. این داستان نخستین رمانی است که به زبان ژاپنی نوشته شده و گاه از آن به عنوان نخستین رمان جهان یاد می‌شود. از این رمان همچنین تاکنون فیلم‌های گوناگونی ساخته شده‌است. یه طور کل این گونه فرض می‌شود که نوشتن این رمان به شکل کنونی خود در سال ۱۰۲۱ میلادی پایان یافته‌است. شواهد دیگری نیز وجود دارد که نشان می‌دهد بیشتر بخش‌های این اثر در سال ۱۰۰۸ وجود داشته‌است. نویسندهٔ آن به احتمال زیاد زنی به نام موراساکی شیکیبو بوده‌است. از مقایسه‌ای که
به نام موراساکی شیکیبو بوده‌است. از مقایسه‌ای که میان داستان گنجی و شاهنامه انجام شده چنین برمی‌آید که در این دو اثر مشترکات بسیاری دارند ولی در شاهنامه پادشاهان، پهلوانان و زنان و در داستان گنجی امپراتور، اشراف و زنان نقش‌آفرینی می‌کنند. پیش‌زمینه. گنجی گفتار به گفتار و به صورت مرحله‌ای نوشته شده‌است. در این اثر عناصر بسیاری که قالب رمان امروزی را تشکیل می‌دهند دیده می‌شود. از جمله این عناصر می‌توان به این موارد اشاره کرد: یک شخصیت اصلی که توسط شخصیت‌های فرعی زیادی احاطه شده‌است؛ شخصیت‌پردازی افراد اصلی
فرعی زیادی احاطه شده‌است؛ شخصیت‌پردازی افراد اصلی داستان، و رویدادهای مشخصی در طی دوران زندگی چهره‌های اصلی داستان. داستان گنجی استفاده زیادی از یک پیرنگ (طرح) ویژه نمی‌کند بل‌که بازتابی است از زندگی واقعی و چهره‌های داستان نسبت به هر چه در راهشان قرار می‌گیرد واکنش نشان می‌دهند. یکی از جنبه‌های دشوار این داستان برای خوانندگان اینست که برای بیشتر چهره‌های داستان نامی استفاده نمی‌شود و بیشتر از رده و نقش آن‌ها برای اشاره به آن‌ها بهره گرفته می‌شود. این امر به این خاطر است که در دوره هی‌آن که این رمان در آن
این خاطر است که در دوره هی‌آن که این رمان در آن زمان نوشته شده از نام اشخاص در دربار استفاده نمی‌شد. در ترجمه‌های تازه از این داستان گاه نام‌هایی را برای چهره‌ها برمی‌گزینند تا کار را برای خواننده آسان‌تر سازند. داستان. داستان داستانِ زندگی پسر یکی از امپراتوران ژاپن است که اینجا هیکارو گنجی نامیده شده است. وی زندگی خود را همچون یکی از درجه‌داران دربار آغاز می‌کند. این داستان بیشتر به سرگذشت عشقی او و جایگاهش در اشرافیت دوران هیان می‌پردازد. گِنجی به دنبال عشق و مهر زنان می‌رود و با بهره گرفتن از پایگاه
عشق و مهر زنان می‌رود و با بهره گرفتن از پایگاه اشرافی خود زنان چندی را به خود جذب می‌کند. زن اوّلش آئویی نو اوئه از او ناخرسند است. دیری نمی‌گذرد که ناچار به ترک پایتخت می‌شود، ولی پس از پدر شدن به این شهر بازمی‌گردد. گنجی سرانجام می‌میرد و گفتار آخر داستان در مورد پسرانش است.
جان دان (زاده ۲۱ ژانویه ۱۵۷۲ - درگذشته ۳۱ مارس ۱۶۳۱) شاعر، هجونویس، کشیش و وکیل انگلیسی و نماینده برجستهٔ شعرای ماوراءالطبیعی در دوران خود بود. آثارش به خاطر سبک واقع گرایانه و شهوانی جالب توجه‌است و غزل، اشعار عاشقانه، اشعار مذهبی، مرثیه، سرود، طنز و موعظه را شامل می‌شود. اشعارش به خاطر چالاکی زبان و استعاره‌های بدیع، خصوصاً در مقایسه با آثار هم عصرش قابل ملاحظه می‌باشد. علیرغم اینکه تحصیل کرده بود و دارای استعداد در شعر، سالها در فقر زندگی کرد، و به دوستان ثروتمندی متکی بود. او بیشتر ثروتی را که به ارث
ثروتمندی متکی بود. او بیشتر ثروتی را که به ارث برده بود در زمان تحصیل و بعد از آن در راه ادبیات، زن بازی، تفریح و سرگرمی و سفر خرج کرد در سال ۱۶۱۵ وی کشیش کلیسای انگلیس و در ۱۶۲۱ به ریاست کلیسای جامع سنت پاول در لندن منصوب شد.
پان‌اسلامیسم یا اتحاد اسلامی ، () نام یک ایدئولوژی است، که در آن سعی بر این است که، با اتحاد میان مسلمانان، هرگونه پیوند با میهن و قومیت با پیوندهای فراملی اسلامی جایگزین گردد. واژه «پان‌اسلامیسم» نخستین بار توسط شرق‌شناسان اروپایی و دربارهٔ سیاست‌های توسعه‌طلبانه دولت عثمانی بکار رفت. این ایده توسط بسیاری از مسلمانان «چشمهٔ دروغ‌ها» و «خیالات و اوهام استعمارگران انگلیسی» نامیده شد. برخی نیز سید جمال‌الدین اسدآبادی را بنیان‌گذار این تفکر دانسته‌اند. در طول تاریخ منابع و افراد گوناگون، تعاریف متفاوتی از
تاریخ منابع و افراد گوناگون، تعاریف متفاوتی از پان‌اسلامیسم ارائه داده‌اند. این تفکر در ایران نیز طرفدارانی در میان شیعیان داشته و در کنار پان عربیسم به مخالفت با تشکیل کشور اسرائیل و طرفداری از فلسطینی‌ها و تشکیل دولت فلسطین پرداخته‌است. در راستای این تفکر، روح‌الله خمینی بنیان‌گذار نظام جمهوری اسلامی ایران، بارها از امت واحدهٔ اسلامی سخن می‌گوید. بعد از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ این ایده در بین انقلابی‌های ایران رواج پیدا کرد. پیشینه. پان‌اسلامیسم (به عربی الوحدة الاسلامیة؛ به ترکی: عثمانی اتحاد اسلام، به ترکی
الاسلامیة؛ به ترکی: عثمانی اتحاد اسلام، به ترکی استانبولی: اسلام اتحادی)، ایدئولوژی است که هدف آن اتحاد جامع همه مسلمانان در یک نهاد واحد است و بدین ترتیب وضعیتی را که در اوایل اسلام رایج بود، احیا می‌کند. عنصر مذهبی وحدت همه مسلمانان از زمان محمد مورد حمایت قرار گرفته بود، اما در قرن نوزدهم اهمیت سیاسی مضاعفی پیدا کرد. اصطلاح ترکی از دهه ۱۸۶۰ توسط نویسندگان و روزنامه‌نگاران ترک به صورت سیاسی استفاده می‌شد، در حالی که به نظر می‌رسد «پان‌اسلام» توسط آرمینیوس وامبری در اوایل سال ۱۸۷۸ (احتمالاً به تقلید از
وامبری در اوایل سال ۱۸۷۸ (احتمالاً به تقلید از پان‌اسلاویسم) ابداع شده و سپس توسط روزنامه‌نگار فرانسوی گابریل شارم در مقالات خود در "مجله دو جهان" در سال‌های ۱۸۸۱-۱۸۸۲ میلادی، که به صورت کتاب با عنوان "آینده ترکیه: پان‌اسلامیسم" (پاریس ۱۸۸۳) بازنشر شد، رایج شد. استدلال اصلی شارم این بود که سلطان عبدالحمید دوم مسلمانان را علیه حمله فرانسه به تونس به اتحاد دعوت می‌کند. شارم چندان از واقعیت دور نبود، که احتمالاً به همین دلیل نوشته‌هایش نگرانی جدی را در صدر اعظم‌های فرانسه و سایر کشورهای اروپایی برانگیخت. در
فرانسه و سایر کشورهای اروپایی برانگیخت. در واکنش به از دست دادن قبرس (۱۸۷۸)، تونس (۱۸۸۱) و مصر (۱۸۸۲)، هم روشنفکران ارتدوکس و هم روشنفکران سکولار با جدیت تلاش کردند تا ایدئولوژی‌های سیاسی را تدوین کرده و گام‌های عملی مناسبی را در مقابله با نفوذ سیاسی، نظامی، اقتصادی و تبلیغاتی اروپا پیشنهاد دهند. بنابراین، پان‌اسلام سیاسی اساساً به عنوان یک سیاست دفاعی، عمدتاً با هدف نجات همه مسلمانان از سلطه خارجی و غیرمسلمانان از طریق اتحاد آنها، پدید آمد. جای تعجب نیست که این جنبش در آخرین سوم قرن نوزدهم، زمانی که
که این جنبش در آخرین سوم قرن نوزدهم، زمانی که استعمار اروپا به اوج خود رسید و قدرت‌های بزرگ آن روزگار قبلاً بسیاری از سرزمین‌های خارجی را اداره می‌کردند و سرزمین‌های دیگری را برای خود می‌تراشیدند، به وجود آمد. کم نبودند سرزمین‌هایی که تراکم جمعیت آنها مسلمان بود. چند دولت مستقل مسلمان آن روزگار - افغانستان، ایران، امپراتوری عثمانی و مراکش - که از اختلافات داخلی اقتصادی، اجتماعی و سیاسی رنج می‌بردند، از نظر خارجی نیز توسط توسعه‌طلبی اروپا احساس تهدید می‌کردند. از این میان، افغانستان و مراکش از نظر جغرافیایی
از این میان، افغانستان و مراکش از نظر جغرافیایی نسبتاً حاشیه‌ای بودند، در حالی که ایران، با اکثریت شیعه، کمتر از دیگران برای ترویج سیاست پان‌اسلامی در میان جمعیت‌های عمدتاً سنی مناسب بود. امپراتوری عثمانی، که هم در مرکز قرار داشت و هم از نظر وسعت ارضی بزرگترین بود، مسلماً مناسب‌تر بود. عبدالحمید دوم به چندین ایدئولوگ پان‌اسلامی (مانند جمال‌الدین اسدآبادی) یارانه می‌داد تا به زبان‌های ترکی، عربی یا فارسی بنویسند و منتشر کنند، و همچنین به عواملی برای انتشار تبلیغات پان‌اسلامی - چه آشکارا و چه پنهانی - در
تبلیغات پان‌اسلامی - چه آشکارا و چه پنهانی - در داخل و خارج از امپراتوری عثمانی. این سلطان ادعا می‌کرد که خلیفه، بنابراین رهبر و فرمانده همه مسلمانان در همه جا، در سنت قدیمی اسلام که در آن حکومت معنوی و دنیوی یکی بود، است. به نظر می‌رسد تبلیغاتی که او پرورش می‌داد، با هدف جبران تا حد امکان ضعف نظامی و اقتصادی امپراتوری، دو هدف اصلی سیاست داشت: (الف) ترجیح دولت مرکزی بر پیرامون، و مسلمانان امپراتوری عثمانی به قیمت دیگران، در آموزش، فرصت‌های رسمی و اقتصادی. در این زمینه توجه ویژه‌ای به ترک‌ها و اعراب می‌شد و
این زمینه توجه ویژه‌ای به ترک‌ها و اعراب می‌شد و کمتر به آلبانیایی‌ها و بوسنیایی‌ها. (ب) راه‌اندازی تلاش گسترده برای جذب مسلمانان امپراتوری و بسیاری دیگر در خارج از آن، در پاسخ به فعالیت‌های برخی از قدرت‌ها که روندهای ملی‌گرایانه و جدایی‌طلبانه را در میان مسلمانان امپراتوری تشویق می‌کردند. سلطان-خلیفه می‌توانست این قدرت‌ها را با تحریک مسلمانان در امپراتوری‌هایشان (به ویژه فرانسه، بریتانیا و روسیه) تهدید کند. نتایج سیاست‌های پان‌اسلامی عبدالحمید دوم در عمل اندک بود: ابراز حمایت و جمع‌آوری کمک‌های مالی، به
اندک بود: ابراز حمایت و جمع‌آوری کمک‌های مالی، به ویژه در زمان جنگ، مانند جنگ با یونان بر سر کرت در سال ۱۸۹۷. با این حال، تلاش‌های او به اندازه کافی توسط چندین قدرت اروپایی جدی گرفته شد، که از حمله به امپراتوری عثمانی خودداری کردند در حالی که عبدالحمید به فعالیت‌های پان‌اسلامی و سایر فعالیت‌ها مشغول بود. پس از خلع عبدالحمید در سال ۱۹۰۹، ایتالیا به طرابلس حمله کرد و مردم بالکان برخی از سرزمین‌های اضافی عثمانی را برای تقویت استقلال خود ضمیمه کردند. ترک‌های جوان، که کمتر به پان‌اسلامیسم اختصاص داشتند (برخی از
که کمتر به پان‌اسلامیسم اختصاص داشتند (برخی از آنها حتی در تعهد مذهبی خود ولرم بودند)، از بهره‌برداری از آن در جنگ جهانی اول تردید نکردند. اعلام جنگ عثمانی در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۴ با اعلام جهاد و صدور پنج فتوا یا نظر قانونی توسط شیخ الاسلام همراه بود. این فتواها به همه مسلمانان در همه جا دستور می‌داد که متحد شوند و با جان و مال خود در جهاد علیه روسیه، بریتانیای کبیر و فرانسه به امپراتوری عثمانی بپیوندند. بخشنامه‌های جداگانه‌ای که توسط ترک‌های جوان ارسال می‌شد، هدف جنگ را «آزادسازی جهان اسلام از سلطه کفار» تعریف
جنگ را «آزادسازی جهان اسلام از سلطه کفار» تعریف می‌کرد. در واقع، این سه کشور (و هلند) در آن زمان بیشتر جمعیت‌های مسلمان غیرمستقل را اداره می‌کردند. تبلیغات پان‌اسلامی عثمانی، با همکاری کامل آلمان، در طول جنگ جهانی اول، به ویژه در دو سال اول، تا زمانی که بی‌اثری آن از طریق ناتوانی در تحریک مسلمانان - چه غیرنظامیان و چه سربازان در نیروهای متفقین - به شورش آشکار شد، شدید بود. شکست پان‌اسلام در جنگ جهانی اول و شکست و تجزیه امپراتوری عثمانی، باعث رکود تقریباً کامل در نسل پس از پایان جنگ، هم در نوشته‌های
کامل در نسل پس از پایان جنگ، هم در نوشته‌های ایدئولوژیک و هم در تلاش‌های سازمانی، عمدتاً در برگزاری پنج کنگره پان‌اسلامی، در مکه، ۱۹۲۴؛ قاهره، ۱۹۲۶؛ مکه (دوباره)، ۱۹۲۶؛ اورشلیم، ۱۹۳۱؛ و ژنو، ۱۹۳۵ در دوره بین دو جنگ شد. در روسیه تزاری، در نیمه دوم قرن نوزدهم، ظهور اسلام سیاسی و پان‌اسلام عمدتاً به دو عامل اصلی سیاست رسمی، روسی‌سازی و مسیحی‌سازی بود. دولت روسیه تزاری، با آگاهی از مشکلات احتمالی گروه‌های متعدد در امپراتوری عظیم، کمپینی از روسی‌سازی اجباری در مدارس و زندگی فرهنگی اقلیت‌ها را آغاز کرد. به
در مدارس و زندگی فرهنگی اقلیت‌ها را آغاز کرد. به شیوه‌ای هماهنگ و موازی، مبلغان مذهبی برای جذب مسلمانان محلی تلاش می‌کردند. این تلاش‌ها فقط تا حدی موفقیت‌آمیز بود، زیرا مقاومت قابل توجهی را به رهبری ملاها یا روحانیون مسلمان برانگیخت. با این حال، عنصر دیگری به مقاومت در برابر روسی‌سازی و مسیحی‌سازی پیوست. از اواسط قرن نوزدهم، یک بورژوازی تجاری، عمدتاً در میان تاتارها و آذری‌ها، در حال رشد بود. این بازرگانان نسبت به دیگران در جمعیت مسلمان تحصیلات بهتری داشتند و از شرایط کلی هم در امپراتوری تزاری و هم در خارج
و از شرایط کلی هم در امپراتوری تزاری و هم در خارج از کشور آگاه‌تر بودند. برخی از اعضای این طبقه جدید، از نظر فکری، از سه ماهه سوم قرن نوزدهم به بعد، آرزوهای ملی‌گرایانه را توسعه دادند. در حالی که بیشتر بر مشکلات خاص تاتارها، آذری‌ها و برخی گروه‌های دیگر متمرکز بود، احساسات ملی‌گرایانه آنها به شدت از پان‌اسلام و پان‌ترکیسم وام گرفته بود. دلیل آن واضح بود. تاتارها، آذری‌ها و دیگران که توسط فضاهای خالی عظیم یا توده‌های سایر جمعیت‌ها (غیر ترک و غیر اسلامی) از یکدیگر جدا شده بودند، به دنبال حمایت برادران دینی
یکدیگر جدا شده بودند، به دنبال حمایت برادران دینی خود، و به ویژه بزرگترین دولت مستقل اسلامی آن زمان، امپراتوری عثمانی بودند. سه کنگره مسلمانان روسیه، در سال‌های ۱۹۰۵-۶، به تشدید احساسات ملی‌گرایانه و پان‌ترک و حتی ایجاد چندین عنصر سازمانی کمک کرد. در سال ۱۹۱۷، این سازمان‌های پان‌اسلامی و پان‌ترکی فعالیت‌های سیاسی خود را تشدید کردند، اما به زودی توسط رژیم جدید شوروی و ارتش سرخ آن سرکوب شدند. در طول حکومت شوروی، حداقل تا همین اواخر، تبلیغات مداوم ضد مذهبی انجام می‌شد که با فعالیت‌های ضد پان‌اسلامی تشدید
انجام می‌شد که با فعالیت‌های ضد پان‌اسلامی تشدید می‌شد. بسیاری از نشریات شوروی در آن زمان ترس اساسی از رقابت پان‌اسلام با ایدئولوژی جهان‌گرایانه خود رژیم، کمونیسم را نشان می‌دهند. در بخش دیگری از جهان، هند یکی از بزرگترین تمرکز جمعیت‌های مسلمان بود. در حالی که نشانه‌هایی از احیای اسلامی حتی قبل از جنگ جهانی اول قابل مشاهده بود، عمدتاً پس از آن جنگ بود که پان‌اسلام سیاسی در آنجا به وجود آمد و به زودی به نیروی قابل توجهی تبدیل شد. رهبران سیاسی مسلمانان هند که توسط آنچه که آن را تهدیدی از سوی اکثریت عظیم هندو