payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باغ ترشیزی مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان سبزوار، بخش مرکزی، روستای باغان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۵۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. باغ ترشیزی باغی ایرانی در هفت کیلومتری شرق سبزوار است متعلق به خانوادهٔ ایرج ترشیزی، از خانواده‌های ثروتمند سبزواری و صاحب اولین گاراژ باربری و مسافربری شهر. عمارتی متقارن با دورنمای اصلی شمالی–جنوبی دارد. عمارت اصلی مشتمل بر تالار پذیرایی، پنج‌دری، اتاق‌های نشیمن، دالان، و راهروست. ساختمان جنبی شامل آب‌انبار، حوض‌خانه، بادگیرخانه،
ساختمان جنبی شامل آب‌انبار، حوض‌خانه، بادگیرخانه، مطبخ، و انباری است. عمارت با گچ‌بری، يزدی‌بندی گچی، نيم‌طاق ورودی‌ها و آجركاری تزئین شده‌است.
حمام بند قراء؛ نام حمامی تاریخی مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان کوهسرخ، روستای بند قراء واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سوراخ گرگک، منطقه ای در نزدیکی کوهرنگ بختیاری می باشد.این منطقه متعلق به یکی از خوانین ایل بابادی بنام آقاخان ملقب به (رشید لشکر) نوه ی فرامرز خان بابادی است. آقاخان پسر سوم ملاعالی خان بود، که مالک کل اراضی سوراخ گرگک بود ، وی بر روی تپه ای در این منطقه قلعه ی بزرگی را بنا کردن، در درون این قلعه اتاقک هایی به صورت حجره ساختند و در فصل تابستان که عشایر بختیاری به منطقه ییلاقی(کوهرنگ بختیاری) کوچ میکردند.این حجره ها را در اختیار کاسبانی که به شغل های مانند آهنگری ،نمدمالی و... اشتغال داشتند می گذاشتند ،
آهنگری ،نمدمالی و... اشتغال داشتند می گذاشتند ، آقاخان در سال ۱۳۱۵برای زیارت عازم کربلا شدند ودر راه برگشت در شهر گتوند به دیار باقی شتافتند. وی در این شهر مدفون می باشد.از وی تنها سه پسر باقی ماند ، که بعدها فرزندانش نیز در این قلعه سکونت کردند و چند بار این قلعه به خاطر فرسودگی فرو ریخت و دوباره بازسازی گردید، و هم اکنون آثار برجای مانده از این قلعه هنوز بر جای مانده است. آثار و نشانه های باستانی این منطقه مربوط به دوران پارینه‌سنگی است و در شهرستان کوهرنگ، بخش مرکزی، دهستان شوراب تنگزی، ۵/۹۶ کیلومتری
بخش مرکزی، دهستان شوراب تنگزی، ۵/۹۶ کیلومتری شرق چلگرد به خط مستقیم، بالای یال جنوبی کوه سوراخ گرگک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۳۰۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سردر تکیه ابوالفضلی مربوط به دوره پهلوی اول است و در نیشابور، خیابان امام خمینی ۸، کوچه تکیه ابوالفضلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه سانه‌گان مربوط به دوره سلجوقیان است و در شهرستان فارسان، بخش مرکزی، فاصله ۱/۵ کیلومتری غرب فارسان شهر فارسان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۴۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
رباط پای حوض سنگ مربوط به دوره صفوی است و در بخش مرکزی شهرستان میبد، ۲۰ کیلومتری سه راهی طبس به خرانق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه حاج رشید مربوط به دوره قاجار است و در شهر سیرجان، چهارراه موحدی، بلوار دکتر صادقی، نبش کوچه شماره ۱ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۴۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تپه اکبرآباد یک تپه باستانی مربوط به عصر مس و متعلق به کوردهای قلخانی است و در شهرستان تویسرکان، بخش قلقل رود، روستای اکبر آباد واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۰۵۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه چیق هزجان ، مربوط به عصر آهن دو -I - هزاره دوم و اول قبل از میلاد - سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان ورزقان، بخش مرکزی، دهستان سینا، ۲ کیلومتری شمال روستای هزجان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۴۱۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه اقبالیه مربوط به تا دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش مرکزی، دهستان آقابابا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۲۴۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. دکتر میراسکندری در کاوش‌های باستان‌شناسی این تپه، آثاری از دوره اشکانی، ساسانی، سلجوقی، ایلخانی، صفوی و حتی قاجاری یافت نمودند. تکثر آثار و توالی زمانی ادوار مختلف تاریخی نشانگر اهمیت فوق‌العاده این محل طی فراز و نشیب تاریخ بوده است. شهرداری اقبالیه در سال ۹۶ با اعلام نیاز شهر به بوستان و فضای سبز و با توجه به
اعلام نیاز شهر به بوستان و فضای سبز و با توجه به اینکه این تپه محل تجمع سگ‌های ولگرد شده است، اقدام به احداث بوستان در این محل نمود. ساخت سرویس بهداشتی، حوضچه‌های آبنما، جدول گذاری و مواردی از این دست تیر خلاصی بر پیکره نیمه جان این تپه باستانی بود. منابع. غارت میراث تاریخی، بدعتی از دیرباز تا امروز به قلم سعید سرشار - روزنامه ولایت
قلعهٔ کندر؛ نام قلعه‌ای تاریخی مربوط به سدهٔ ۵ تا ۷ قمری است (امپراتوری سلجوقی) و در شهرستان خلیل‌آباد، بخش ششطراز، شهر کندر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام سردار مربوط به دوره قاجار و در کرمان، خیابان شریعتی، روبروي سه راه چمران، کوچه سردار، جنب بانک سپه شعبه بازار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. حمام سردار پشت حمام وکیل و متعلق به میرزا حسین خان عدل السلطنه معروف به سردار نصرت، نوه محمداسماعيل خان وكيل الملك اول و پسر مرتضي قلي خان وکیل الملک ثانی است. حمام سردار، زنانه و مکمل حمام وکیل بوده است. معماری. این بنا دارای کاشی­ های هفت­ رنگ، معقلی بسیار ساده و همچنین حجاری­ ساده بر روی سنگ است
بسیار ساده و همچنین حجاری­ ساده بر روی سنگ است که امروزه بدون استفاده می­ باشد.
کلیسای کرمان مربوط به اوایل پادشاهی دوره رضاشاه پهلوی است و در کرمان، خیابان شریعتی، کوچه شماره ۱، جنب بیمارستان ارجمند واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. تخریب. این کلیسا در سال ۱۳۲۰ شمسی و به دست معمار معروف کرمانی «علی محمد راوری» در خارج از محدوده شهر کرمان ساخته شد که بعدها با پیشرفت شهر در مرکز کرمان قرار گرفت و سرانجام در سال ۱۳۹۰ به وسیله لودر با خاک یکسان گردید. کلیسای کرمان به دستور دادستان وقت باخاک یکسان شد. این کلیسا که تنها کلیسای
وقت باخاک یکسان شد. این کلیسا که تنها کلیسای این استان بود و سال‌ها پیش از آن مصادره شده بود. بعدها بخشی از ان به عنوان منزل دادستان وقت مورد استفاده قرار گرفت و سالن آن نیز به عنوان مکانی جهت پرورش گاوها و گوسفندان آقای دادستان مورد استفاده قرار گرفت. در همان ایام نشریه بیداری کرمان با چاپ عکسهایی از سالن کلیسا که مملو از حیوانات اهلی بود اطلاع‌رسانی دراین زمینه را آغاز نمود اما با تهدید برخی سکوت پیشه کرد. پیگیری‌های خبرنگاران باعث شد تا این مکان به ثبت ملی برسد. به دلیل آنچه که گفته شد قرار بر ساخت یک
ملی برسد. به دلیل آنچه که گفته شد قرار بر ساخت یک مجتمع بزرگ تجاری مربوط به یکی از ارگان‌ها در این مکان بود، توسط ستاد اجراییات بدون اطلاع مسئولین میراث فرهنگی و مردم با حمله ده‌ها لودر کلیسا را با خاک یکسان کرد. این کلیسا در سال ۱۹۵۰ میلادی بازسازی شده بود.
امامزاده سید مجید مربوط به سدهٔ ۷ هجری قمری است و در شهرستان نیشابور، بخش سرولایت، دهستان سرولایت، ۴ کیلومتری غرب روستای قزل قلعه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۷۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.این مکان زیارتی به روستای قزل قلعه مطعلق می باشد. مکان. بقعة این امامزاده در چهار کیلومتری غرب روستای قزل قلعه، از بخش سرولایت و در حدود 95 کیلومتری شهر نیشابور، در حاشیة رودخانه فصلی قزل قلعه و در دامنه کوهی قرار گرفته که قسمت جنوب شرق آن را قبرستان قدیمی و بخش‌های شمال شرق آن را
شرق آن را قبرستان قدیمی و بخش‌های شمال شرق آن را جادّه خاکی تشکیل می‌دهد و به «سیّد مجید» مشهور است. اطلاعات بنا. ساختمان بقعه، بنایی با پلان چهارتاقی است ک سه جهت شمال، غرب، شرق آن مسدود شده و ضلع جنوبی آن باز است و به عنوان ورودی نقش ایفا می‌کند. گنبدخانه یا همان فضای اصلی، با پلان بسیار سادة مربّع شکل، در هر ضلع خود دارای طاقی جناقی است که داخل طاق‌ها و در ارتفاع نیم متری طاقچه‌ای با قوس جناقی به عمق 30 سانتی‌متر قرار گرفته و علاوه بر طاقچه‌ها نورگیرهایی در ارتفاع 5/2 متری و در سه ضلع بنا وجود دارد که
در ارتفاع 5/2 متری و در سه ضلع بنا وجود دارد که پوشش بالای نورگیرها به صورت نیم دایره است. از دیگر مشخّصه‌های بنا وجود فیلپوش‌هایی است که در ارتفاع 5/2 متری و در چهار گوشه بنا ساخته شده که زیبایی خاصّی به فضای داخلی بنا داده است. پوشش سقف بنا گنبدی است که با مصالح قلوه سنگ و ملات ساروج ساخته شده است. ایوان که بخشی دیگر بناست، دارای پوشش قوس جناقی است و دارای گوشه سازی‌هایی (طاس و نیم طاس) می‌باشد که علاوه بر گوشه‌سازی، در دیواره داخلی و در ارتفاع نیم متری آن دو طاقچه (قوس جناقی) قرار دارد.این بنا از
متری آن دو طاقچه (قوس جناقی) قرار دارد.این بنا از استحکام مناسبی برخوردار است زیرا طی سالیان گذشته پا برجا و مقاوم باقی مانده است. بنای مورد نظر از داخل نیم کاسه کم عمق و از خارج به صورت پشته کم ارتفاعی دیده می‌شود که مرکز آن را به صورت ستون کوچکی درآورده‌اند که مقبره به صورت یک حجم مکعب مستطیل از جنس سیمان سفید در مرکز قرار دارد. متأسّفانه از هویّت شخص مدفون اطّلاعی حاصل نشد.
مقبره آتشگاه کل کنگ سیستان مربوط به سده‌های متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در سیستان در شهرستان زهک، بخش جزینک، دهستان جزینک، ۱ کیلومتری جنوب شرق روستای کل کنگ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقایای قلعه قدیمی عبد الرب آباد مربوط به سدهٔ ۷ تا ۱۰ ه‍.ق است و در شهرستان بویین زهرا، بخش شال، روستای عبد الرب آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۲۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حسینیه گازرگاه مربوط به اواخر دوره زند -اوایل دوره قاجار است و در یزد، محله گازرگاه، کوچه کربلایی اکرمی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۰۳۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. جستارهای وابسته. این حسینیه دارای چهارراه ورودی می‌باشد؛ و یکی از معدود حسینیه‌هایی در یزد است که دارای آثاری قدیمی از زمان قاجار دارد.
مزار پشت پنجه پدر یا مزار ملامحمد مغرب زمین مربوط به اواخر دوره صفوی است و در شهرستان کوهسرخ، ۱۵ کیلومتری شمال‌شرقی روستای اوندر (روستای متروکهٔ پشت پنجه) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قبرستان لاشار کاهی ۴ مربوط به سده‌های متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سرباز، بخش پیشین، دهستان جکیگور، روستای لاشار واقع شده و این اثر در تاریخ ، با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۳۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آسیاب‌های آبی طلاآباد مربوط به اواخر دوره صفوی است و در شهرستان کاشمر، بخش مرکزی، روستای قوژد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این آسیاب‌ها تا چند سال پیش فعال بوده است و در اثر خشکسالی سال‌های اخیر متروک مانده‌اند.
قبرستان سید پوری مربوط به سده‌‌های متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سرباز، بخش مرکزی، دهستان مورتان، ۱ کیلومتری جنوب روستای پشامگ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۴۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه برادران در مریوان است مربوط به اواخر دوره پهلوی و ساسانیان است و در سبزوار، خیابان سهروردی و مریوان بیهق غربی، کوچه کلاه فرنگی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه وطن‌چی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در مشهد، خیابان خسروی، جنب سرای عروس، طبقهٔ دوم واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۶۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آسیاب زنبیل مربوط به اواخر دوره قاجار است و در یزد، صفائیه، خیابان عدالت، روبروی تالار فرهنگیان یزد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۰۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقایای قلعه بریسک (کلات) مربوط به سده‌های میانه تا متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سرباز، بخش مرکزی، دهستان پارود، ۵۰۰ متری جنوب روسای بریس واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۴۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه رشکوئیه مربوط به متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام دوره قاجار است. قلعه تاریخی رشکوئیه مربوط به اواخر دوره قاجاریه و شامل سردر ورودی و چهار برج می‌باشد. از برج‌های این قلعه در گذشته جهت دیده‌بانی استفاده می‌شده‌است. داخل قلعه که توسط دیوارهای بلندی محافظت شده خانه‌هایی به سبک دوران قدیم از خشت و گل ساخته شده که داخل اغلب این خانه‌ها کاهگل اندوه بوده‌است. قلعه تاریخی رشکوئیه در قسمت جنوبی روستای رشکوئیه واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۷۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است.
قدمگاه حضرت علی مربوط به اواخر دوره قاجار است که توسط جعفر قلی وزیرپناه بنا گردیده و در شهرستان خلیل‌آباد، بخش مرکزی، روستای دهنو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۶۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قوش گلی مربوط به هزاره اول قبل از میلاد - دوره اشکانیان - دوره ساسانیان است و در شهرستان میانه، بخش کندوان، دهستان گرمه شمالی، ۷۰۰ متری جنوب روستای سوطی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۴۳۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
قلعه قالا چیق آغبلاغ علیا مربوط به هزاره اول قبل از میلاد - سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان ورزقان، بخش مرکزی، دهستان سینا، ۱۰۰ متری شمال روستای آغبلاغ علیا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۴۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. قلعه قالا چیق آغبلاغ علیا یکی از آثار ملی ثبت شده ایران در ورزقان است که قدمت آن مربوط به هزاره یک ق‌م‌ ـ قرون اولیه اسلامی می باشد و در تاریخ ۱۳۸۷/۱۲/۲۷ به شماره ثبت 26404 در مجموعه آثار تاریخی ایران ثبت شده است. نشانی این اثر
آثار تاریخی ایران ثبت شده است. نشانی این اثر ملی ثبت شده ورزقان شهرستان ورزقان، بخش مرکزی، دهستان سینا، ۱۰۰ م شمال روستای آغبلاغ علیا می‌باشد. استان آذربایجان شرقی دارای جاذبه های گردشگری، باستانی و طبیعی بسیاری است که قلعه قالا چیق آغبلاغ علیا شهرستان ورزقان یکی از آثار تاریخی و دیدنی این استان می‌باشد.
خانه فیض (عصمت السلطنه) مربوط به دوره قاجار است و در تهران، خیابان امیر کبیر، کوچه شهید جاویدی، کوچه محدث واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. خانه فیض، متعلق به آیت‌الله سید محمد باقر فیض بود. او در سال 1332، درست روزی که محمد رضا پهلوی از ایران فرار کرده روانه بغداد شده بود، از نجف به همراه خانواده‌اش وارد تهران شد. او این خانه را به سال 1343شمسی خریداری کرد و در سال 1349شمسی نیز در همین خانه به دیدار حق شتافت. جلسات هفتگی او در شب‌های شنبه، محلی
حق شتافت. جلسات هفتگی او در شب‌های شنبه، محلی برای بیان احکام و ذکر مصیبت امامان شیعه بویژه حضرت امام حسین(ع) بود و افراد زیادی در آن شرکت می کردند. از آن‌جمله: آیت‌الله درّودی، آیت‌الله شیخ بهاءالدین صدوقی، ادیب سمیعی، انجدانی، عماد شیرازی، مبرهن. حاج محمد مرشدی و حاج مهدی آصفی، و در دوره‌ای کوتاه نیز محسن طاهری در آن جلسات، مداحی و ذکر مصیبت می کردند. این خانه در چند دوره مرمت و بازسازی شد و هر بار علاوه بر استحکام بخشی به بخش تاریخی آن، در سایر قسمت‌ها نیز بناهایی اضافه می‌شد. وجود یک تالار با نقش و
نیز بناهایی اضافه می‌شد. وجود یک تالار با نقش و نگارها و نقاشی‌هایی از گل و بته و نقوش اسلیمی، در تمام دیوارها از کف تا سقف و حتی طاقچه‌های بالای دیوار و سقف اتاق، این سرسرا را از خانه‌های مشابه خود در منطقه سرچشمه و بافت قدیمی منطقه، متمایز می‌کرد. درست در زیر همین تالار و با همان ابعاد، سردابه‌ای بود که ورودی آن از حیاط پشت تالار با بیش از ده پله آجری هر یک به ارتفاع 30 تا 35 سانتی‌متر قرار داشت. پشت چهار پنجره قدی این تالار که به حیاط پشتی و بزرگ خانه باز می‌شده، درگاهی تعبیه شده بود و در زیر این
باز می‌شده، درگاهی تعبیه شده بود و در زیر این درگاهی‌ها، پنجره‌های سفالین مشکب نیم دایره قرار داشت که نور و هوار را به داخل سردابه هدایت می‌کرد. از کف تا ارتفاع یک متری دور تا دور داخل سردابه با کاشی‌هایی منقش به گل و مرغ با رنگ قالب فیروزه‌ای و آبی پوشیده شده بود و طاقچه‌های متعددی نیز در اطراف آن وجود داشت. بویژه این طاقچه‌ها در زیر پنجره‌های مشبک، پلکانی بود و محلی برای نگهداری مواد غذایی در هوای خنک بود. علاوه بر پنجره‌های مشبک، در انتهای این سردابه، دریچه‌ای وجود داشت که به کانالی در زیر ساختمان مرتبط
وجود داشت که به کانالی در زیر ساختمان مرتبط می‌شد و از آنجا به سمت بالا راه می‌یافت و در انتها به بادگیری در پشت بام می‌رسید. وجود همین هواکش طبیعی، باعث می‌شد که این سردابه در تابستان محل استراحت خانواده در ساعات گرم روز شود به طوری که پس از چند ساعت توقف در آن، به هنگام خروج از سردابه، در بدن احساس کرختی می‌شد. دو حیاط در دو سوی تالار، یکی پوشیده از شمشاد و چند درخت عرعر، انار، کاج و گوجه سبز و انگوری که از دیوار ساختمان مجاور در این حیاط سرک می‌کشید، و دیگری بزرگتر با باغچه‌هایی در چهار سوی حیاط و
و دیگری بزرگتر با باغچه‌هایی در چهار سوی حیاط و درختان عرعر، خرمالو، سیب، انگور، کاج، و انواع سبزیجات خوراکی، فضای خانه را دل‌انگیز می‌کرد. دو حوض نیز در هر دو حیاط متناسب با ابعاد حیاط وجود داشت که در هر دو تعدادی ماهی قرمز و سیاه در طول سال وجود داشت. وجود این فضا در محدوده‌ای دور از خیابان، خانه را از گزند آسیب‌های ناشی از لرزه‌های حرکت اتومبیل‌ها و سروصدا دور نگه‌می‌داشت. از این‌رو توجه بخش‌های هنری سینما و تلویزیون را به خود جلب کرد و بارها از فضای تالار برای تهیه فیلم استفاده شد.از جمله علی حاتمی
تالار برای تهیه فیلم استفاده شد.از جمله علی حاتمی بخشی از فیلم دلشدگان را در سال ۱۳۷۰ در این خانه فیلم‌برداری کرد.
تکواژ چندوجهی یا تکواژ مرکب یا چمدان‌واژه در صرف، نوعی تکواژ است که هم‌زمان به بیش از یک مفهوم دلالت می‌کند؛ مانند شناسه در زبان فارسی که هم‌زمان به شخص و شمار دلالت می‌کند و نمی‌توان مشخص ساخت که کدام بخش تکواژ به شخص یا شمار مربوط می‌شود. در زبان‌شناسیِ بسیاری از زبان‌ها، «تکواژهای چندوجهی» آمیزه‌سازی‌هایی (ساختن یک واژه از طریق ترکیب بخش‌هایی از دیگر واژه‌ها) هستند که قسمت‌هایی از یک یا چند واژه یا آوا در هم آمیخته شده و واژهٔ نویی را ساخته‌اند. برای مثال، واژهٔ «مُتِل» (motel) از راهِ آمیزه‌سازیِ دو
واژهٔ «مُتِل» (motel) از راهِ آمیزه‌سازیِ دو واژهٔ «موتور» (motor) و «هتل» (hotel) پدید آمده است. تعریفی دیگر: در زبان‌شناسی، تکواژ چندوجهی تکواژی‌ست که بیش از یک واژه را نمایندگی می‌کند.
--&gt; فاطمه صادقی پژوهشگر علوم سیاسی و مطالعات زنان و جنسیت است. صادقی عضو تحریریه فصلنامه گفتگو است. او مدافع جنبش فمینیستی در ایران و منتقد حجاب اجباری بوده و در سال ۱۳۸۷ مقاله‌ای در نقد حجاب اجباری منتشر کرد. او دختر صادق خلخالی قاضی مشهور است. صادقی از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۷ در دانشکده حقوق دانشگاه آزاد اسلامی کرج تدریس می‌کرد، اما در سال ۱۳۸۷ به دلیل نوشتن مقاله‌ای در انتقاد از حجاب اجباری اخراج شد و به عنوان پژوهشگر مستقل و مترجم به فعالیت خود ادامه داد. او مدتی نیز در مؤسسه رخداد تازه تدریس می‌کرد. او در
مدتی نیز در مؤسسه رخداد تازه تدریس می‌کرد. او در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ به عنوان پژوهشگر در مؤسسهٔ بین‌المللی مطالعات اسلام در عصر مدرن (ISIM) و دانشکده علوم سیاسی در دانشگاه آمستردام هلند مشغول به فعالیت بود. نظر وی در مورد پدرش. وی در مصاحبه ای پدر خود را یک پدر معمولی دانست که به مقتضای وضعیت عمل کرده‌است و به همین دلیل از طرف برخی منتقدان همدست خلخالی خوانده شد. او به ماهنامه اندیشه پویا گفت: تصویر بیرونی از پدر من یک تصویر خیلی خشن است. من به عنوان دختر اصلاً چنین تصویری را در خانه از پدرم ندارم… پدرم
اصلاً چنین تصویری را در خانه از پدرم ندارم… پدرم به هیچ وجه آدم مهربانی نبود. به شدت سختگیر بود اما من از پدرم کتک نخوردم. در خانواده تنبیه بدنی اصلاً نداشتیم. ولی من همیشه وقتی می‌خواستم کارنامه‌ام را به بابا نشان دهم شب تا صبح خوابم نمی‌برد. هیچ اهل مماشات نبود. من همیشه باید سختکوش می‌بودم و کار می‌کردم و لیاقتم را نشان می‌دادم. وقتی هم لیاقتم را نشان می‌دادم می‌گفت وظیفه‌ات بوده… عرصه ایدئولوژیک سال ۵۷ از پدرم تصویری ساخته بود که برای من ناآشنا بود. فضای آن زمان، فضایی کاملاً ایدئولوژیک بود. من اصلاً
آن زمان، فضایی کاملاً ایدئولوژیک بود. من اصلاً نمی‌خواهم بگویم که پدرم آدم مهربانی بود. اصلاً از این خبرها نبود اما آن فضای ایدئولوژیک قاطعیت انقلابی می‌طلبید؛ و کسی که در جای آقای خلخالی می‌نشست گویی باید به آن قاطعیت انقلابی پاسخ می‌داد. او خودش را انقلابی تعریف می‌کرد و معتقد بود که برای انقلاب باید یکسری بدنامی‌ها را بپذیرد. وقتی به او می‌گفتیم که تو چه‌کاره هستی و چرا دیگران نه؟ همیشه می‌گفت ما انقلاب کردیم و باید پای آن بایستیم. این حرفش همیشه توی گوش من است. می‌خواهم بگویم شخصیت او به آن وضعیت گره
من است. می‌خواهم بگویم شخصیت او به آن وضعیت گره خورده بود. اصلاً قصد دفاع ندارم. به نظر خودم دارم توصیف می‌کنم. طبیعتاً در آن وضعیت همه می‌خواستند چهره‌ای انقلابی از خود نشان دهند که دشمن بترسد. من اینطور می‌بینم. ببین! پدرم توی خانه هم یک جورهایی انقلابی بود؛ یعنی ما حق نداشتیم دو دست لباس اضافه داشته باشیم. تا آخر زندگی همین بود. بارها اتفاق افتاد که کفش‌های اضافه ما را برداشت و داد به نیازمند. خیلی وقت‌ها عصبانی می‌شدم که شما چه حقی دارید که اموال من را می‌بخشید. این اواخر گاهی اعتراض می‌کردم که همه جا
می‌بخشید. این اواخر گاهی اعتراض می‌کردم که همه جا را فساد اقتصادی گرفته آن وقت شما نگران همین یک جفت کفش من هستی؟ ما حق نداشتیم چیز زیادی بخواهیم. حق نداشتیم مدرسه خوب برویم. این ویژگی پدرم برای من هم دوست‌داشتنی است. یکی از چیزهایی که واقعاً من را آزار می‌دهد این است که اگر چیز خوبی قرار بود از اخلاق انقلابی بماند همین ساده‌زیستی بود که نماند. می‌توانم حدس بزنم که پدرم این اواخر نسبت به گذشته بازخوانی‌هایی داشت. نسبت به بازرگان همیشه احترام می‌گذاشت اما دربارهٔ بازخوانی انتقادی گذشته تمایلی به حرف زدن
دربارهٔ بازخوانی انتقادی گذشته تمایلی به حرف زدن نداشت. معلوم بود که زاویه پیدا کرده اما پشیمان هم نبود. واکنشها به اظهارات او در مورد خلخالی. وی به تلطیف پدرش محکوم شد و برخی به او اعتراض کردند. منیره برادران، از زندانیان سیاسی پیشین، در واکنش به این اظهارات و خطاب به فاطمه صادقی نوشت: «شما مسئول جنایت‌های پدرتان نیستید ولی در مقابل حرفی که می‌زنید، مسئول هستید. توجیه و رفع مسئولیت از پدرتان، یعنی همدستی با او». در مورد اعتراضات ۱۴۰۱. وی در مصاحبه با روزنامه اعتماد که در دوم آبان ۱۴۰۱ به چاپ رسید گفت:
اعتماد که در دوم آبان ۱۴۰۱ به چاپ رسید گفت: آثار. ترجمه. نقد و مرور کتاب
علی بلوکباشی (زادهٔ ۱۳۱۴) نویسنده و پژوهشگر در حوزه مردم‌شناسی اهل ایران است. وی دارای مدرک دکتری مردم‌شناسی از دانشگاه آکسفورد است. از وی به عنوان پدر رامیار یاد می‌شود. شرح زندگی. علی بلوکباشی زاده سال ۱۳۱۴ در کوچه تهرانچی شهر تهران است. سه ماه پیش از تولدش در اثر تشخیص نادرست نوع بیماری و درمان غلط پدر خود را از دست داد. تحصیلات آغازین خود را در دبستان دقیقی در خیابان شاهپور تهران گذراند ولی به زودی به پژوهش علاقه‌مند شد. در این مورد خود ایشان در مصاحبه ای این چنین می‌گوید: در سالهای ابتدایی دوران دبستان
این چنین می‌گوید: در سالهای ابتدایی دوران دبستان جزوه بینوایان که هفته به هفته چاپ می‌شد را با پول توجیبی که هر هفته می‌گرفتم، می‌خریدم و بااشتیاق تمام می‌خواندم و هر هفته منتظر می‌ماندم تا جزوه بعدی بیاید تا ادامه داستان را بخوانم. پشت هر کدام از این جزوات جلدی بود که خواننده‌ها نظرشان را بنویسند و برای ناشر بفرستند و من در یکی از این جزوات احساس خودم را از داستان نوشتم و برای [مؤسسه] انتشاراتی معرفت فرستادم و آنها این نوشته مرا چاپ کردند و چاپ این نوشته از من، آن هم در سنین ده-دوازده سالگی باعث شد که
از من، آن هم در سنین ده-دوازده سالگی باعث شد که دلبسته نوشتن شوم … تا اینکه نوبت دبیرستان شد و من دیپلم طبیعی آن زمان را گرفتم؛ ولی عاشق ادبیات بودم و علی رغم اینکه می‌توانستم در دانشگاه رشته پزشکی را دنبال کنم، رفتم به آموزشگاه شبانه و دیپلم ادبی گرفتم. در دوران آموزشگاه شبانه، معلم ادبیات آموزشگاه شبانه خزاعلی شادروان دکتر محجوب با دیدن داستان کوتاه بلوکباشی جوان با نام گربه سفیده که محتوایش زندگی فرهنگی یک خانواده سنتی است ، استعداد پژوهش را در وی کشف می‌کند و این دستان را در مجله پیام نوین چاپ
کشف می‌کند و این دستان را در مجله پیام نوین چاپ می‌نماید. پس از پایان دبیرستان، وی وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران می‌شود و در سال ۱۳۴۱ موفق به دریافت لیسانس در رشته ادبیات می‌شود. پس از آن مدرک فوق لیسانس خود را در رشتهٔ «زبان‌شناسی همگانی و زبان‌های باستانی» از دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران کسب نمود.در دوران دانشگاه شروع به تحقیق در اقوام ایرانی می‌نماید و به مدت چندین سال مشغول سفر در ایران و مطالعه و پژوهش مردمی می‌شود. همین مسئله او را بیش از پیش ترغیب برای ادامه تحصیل در خارج از کشور
بیش از پیش ترغیب برای ادامه تحصیل در خارج از کشور اقدام نماید. وی در سال ۱۳۴۹ به انگلستان سفر کرد و در دانشگاه آکسفورد در دوره دکتری به تحصیل مردم‌شناسی پرداخت. در همین مدت دوره‌های Diploma و B. Litt. و D. Phil را در رشته «انسان‌شناسی اجتماعی» نیز گذراند. بلوکباشی پس از بازگشت به ایران تاکنون، بی وقفه در زمینه تدریس، تألیف و پژوهش مشغول بوده‌است. پژوهش در زمینه مسائل مربوط به مردم‌نگاری و فرهنگ عامه ایران ، مطالعه و بررسی ساختهای اجتماعی، اقتصادی، هنری ، فرهنگی ، دینی و عقیدتی در جامعه‌های شهری و ایلی ـ
فرهنگی ، دینی و عقیدتی در جامعه‌های شهری و ایلی ـ عشایری از عمده‌ترین فعالیتهای ایشان در چند دهه گذشته بوده‌است. در زمینه تدریس نیز در دانشکده هنرهای دراماتیک، دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، دانشگاه الزهراء و دانشگاه آزاد اسلامی در رشته‌های «مردم‌شناسی عمومی»، «روان‌شناسی اجتماعی»، «فرهنگ عامه»، «ادبیات عامه» و «نمایش در ایران» از جمله فعالیت‌های اوست. ایشان سردبیری فصلنامه «مردم‌شناسی و فرهنگ عامه ایران» را به عهده داشته‌اند. آثار. حاصل پنج دهه تلاش، تألیف و ترجمه در حوزه‌های مختلف مانند ایران‌شناسی،
و ترجمه در حوزه‌های مختلف مانند ایران‌شناسی، قوم‌نگاری، انسان‌شناسی و مردم‌شناسی و فرهنگ عامه از ایشان کتاب‌ها، مقالات و پایان‌نامه‌های بسیاری است که همگی ارزشمند و قابل توجه هستند. تألیف ترجمه مقالات. بیش از ۲۰۰ مقاله در دائرهٔ المعارف بزرگ اسلامی، دانشنامه جهان اسلام، دانشنامه ایرانیکا، فرهنگنامه کودکان و نوجوانان، مجلات علمی پژوهشی و … به چاپ رسیده‌است. از جمله مهمترین آنها می‌توان به این مقالات اشاره کرد:
شهلا حائری استاد رشته انسان شناسی فرهنگی در دانشگاه بوستون آمریکا است. او همچنین مدیر برنامه مطالعات زنان در این دانشگاه است. حائری مطالعات گسترده‌ای دربارهٔ دین، حقوق و پویایی‌های هویت جنسی در جهان انجام داده است. وی پژوهشهای انسان‌شناختی خود را در ایران، هند و پاکستان به انجام رسانده و در سال ۱۹۸۵ – ۱۹۸۶ در مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه هاروارد، در سال ۱۹۸۶-۱۹۸۷ در مرکز پمبروک برای تدریس و تحقیق دربارهٔ زنان، در سال ۱۹۸۷-۱۹۸۸ در شورای پژوهش علوم اجتماعی و در سال ۱۹۹۶ در کالج سنت آنتونی در دانشگاه آکسفورد
در سال ۱۹۹۶ در کالج سنت آنتونی در دانشگاه آکسفورد به پژوهش پرداخته است. حائری در سمینارهای مختلفی در داخل و خارج از کشور سخنرانی کرده‌است.