payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لاسلوی دوم(زادهٔ ۱۱۳۱- مرگ ۱۴ ژانویهٔ ۱۱۶۳) پادشاه مجارستان بود. لاسلو دومین پسر بلای دوم بود. او با یاری امپراتوری روم شرقی و برای به دست آوردن تاج و تخت با ایشتوان سوم جنگید. بسیاری از اشراف مجارستان نیز وی را پادشاه برحق می‌شمردند. ولی کلیسای کاتولیک نیز پادشاهی وی را به رسمیت نمی‌شناختند. او بر اثر مسمومیت کشته‌شد و پیکرش را در سکش‌فهروار به خاک سپرده‌شد.
بریانی حیدرآبادی یک بشقاب برنج باسماتی و گوشت بز می‌باشد. گاهی از گوشت مرغ به جای گوشت بز استفاده می‌شود که به بریانی مرغ معروف است. ترکیب غذاهای مغولی یا گورکانیان هند و آندرا پرادشی در آشپزخانهٔ نظام حیدرآباد، حاکم قلمرو تاریخی حیدرآباد، منجر به پیدایش بریانی حیدرآبادی شد. تاریخچه. حیدرآباد در دهه ۱۶۳۰ توسط مغول‌ها فتح شد و مغول‌ها بر آن حکومت کردند. در نتیجه سبک‌های آشپزی مغولی با سبک‌های محلی برای ایجاد غذاهای حیدرآبادی در هم آمیخته شد. فولکلور محلی در اواسط قرن ۱۸ در طی یک سفر شکار، بریانی حیدرآبادی را
قرن ۱۸ در طی یک سفر شکار، بریانی حیدرآبادی را به سرآشپز نظام اول، نظام الملک، آصف جاه اول نسبت می‌دهد. در سال ۱۸۵۷، زمانی که امپراتوری مغول در دهلی افول کرد، حیدرآباد به عنوان مرکز فرهنگ آسیای جنوبی ظاهر شد، که منجر به ترکیبی از نوآوری‌ها در بریانی حیدرآبادی شد. علیرغم افسانه‌هایی که بریانی حیدرآبادی را به سرآشپز نظام نسبت می‌دهند، منشأ بریانی جنوب هند است و از انواع "پلو" که توسط بازرگانان عرب به جنوب آسیا آورده شده است، درست می‌شود. مواد تشکیل‌دهنده. مواد تشکیل‌دهندهٔ این غذا شامل برنج باسمتی، گوشت،
مواد تشکیل‌دهندهٔ این غذا شامل برنج باسمتی، گوشت، ماست، پیاز، ادویه جات، لیمو، زعفران، گشنیز و پیاز سرخ کرده به عنوان چاشنی می‌باشد. بهترین نوع گوشت برای استفاده در بریانی، گوشت مرغ، گوشت بز و بره می‌باشد.
احمد آزاد ( – ۳۱ شهریور ۱۴۰۰) خواننده، ترانه‌سرا و مجری اهل ایران بود. ترانهٔ «"ساقی"» از آثار معروف اوست. زندگی‌نامه. ابتدای زندگی. احمد آزاد در ۱۷ فروردین ۱۳۴۰ در روستای خمک استان سیستان و بلوچستان متولد شد. وی در کودکی به‌همراه خانواده به اصفهان رفت و دوران دبستان و دبیرستان را در آن‌جا سپری کرد. او از طرف پدربزرگش با نوای ساز آشنا شد و از همان دوران کودکی، به موسیقی علاقه نشان داد. وی در ۱۱ سالگی، به کلاس‌های اساتید برجستهٔ موسیقی چون جلیل شهناز و حسن کسائی راه پیدا کرد و علاوه بر آن، به فراگیری ردیف‌ها
راه پیدا کرد و علاوه بر آن، به فراگیری ردیف‌ها و دستگاه‌های موسیقی ایران نزد تاج اصفهانی و سلفژ نزد هوشنگ بهشتی پرداخت. مهاجرت و فعالیت حرفه‌ای. احمد آزاد پیش از انقلاب ۱۳۵۷، به لس آنجلس مهاجرت کرد و به تحصیل در رشته‌های مهندسی برق، مهندسی پرواز و روانشناسی اجتماعی در آمریکا پرداخت. او همزمان فراگیری مبانی موسیقی ملی را نیز نزد حبیب‌الله بدیعی، مهدی تاکستانی و سیاوش زندگانی تکمیل کرد. وی همچنین به تمرین ردیف‌های آوازی موسیقی ایرانی همچون ردیف آوازی عبدالله دوامی، میرزا عبدالله فراهانی، محمود کریمی و دیگر
دوامی، میرزا عبدالله فراهانی، محمود کریمی و دیگر استادان پرداخت. آشنایی بیشتر احمد آزاد با موسیقی ایرانی و روش خواندن و اجرای ردیف‌های موسیقی، پس از مهاجرت ایرج خواجه‌امیری و اکبر گلپایگانی به آمریکا آغاز شد. او در این عرصه از آموزش‌های موسیقی‌دانانی چون محمد حیدری و لقمان ادهمی نیز بهره گرفت. اولین ترانهٔ احمد آزاد به نام «"ساقی"» در سال ۱۳۶۴، توسط شرکت ترانه به بازار عرضه شد. وی همچنین در رشته‌های دیگری چون خلبانی، متافیزیک و هیپنوتیزم بالینی تحصیل کرد. او همچنین تهیه‌کننده و مجری برنامهٔ «"بامداد
کرد. او همچنین تهیه‌کننده و مجری برنامهٔ «"بامداد آدینه"» بود که در هر قسمت به گفتگو با یکی از چهره‌های موسیقی می‌پرداخت. این برنامه، بامداد هر جمعه از تلویزیون پارس پخش می‌شد. درگذشت. احمد آزاد طی عمل جراحی در بیمارستانی در لس‌آنجلس، در ۳۱ شهریور ۱۴۰۰ بر اثر ایست قلبی درگذشت. پیکر او با هماهنگی دفتر منافع ایران در آمریکا، در سکوت خبری به ایران منتقل شد و در ۱۰ آبان ۱۴۰۰ (۱ نوامبر ۲۰۲۱) در باغ رضوان اصفهان، قطعهٔ ۳۴، بلوک F10 باحضور خانواده‌اش و برخی هنرمندان به خاک سپرده شد.
موری نیوتن رتبارد (زاده ۲ مارس ۱۹۲۶ – درگذشته ۷ ژانویه ۱۹۹۵) اقتصاددان، تاریخدان و نظریه‌پرداز سیاسی امریکایی است. رتبارد از چهره‌های نامدار مکتب اتریشی اقتصاد بود که با طرح گونه‌ای از آنارشیسم بازار آزاد، که خود آن را آنارکو-کاپیتالیسم می‌نامید، بر جنبش لیبرترین آمریکا و اندیشه‌ی معاصر لیبرترین و لیبرالیسم کلاسیک تأثیر بنیادین گذاشت. رتبارد بیش از بیست کتاب نوشته است و از او به‌عنوان چهره‌ای مهم در جنبش لیبرتارین آمریکا یاد می‌شود. رتبارد بر اساس مفهوم ترتیب آنی مکتب اتریش، هواداری از اقتصاد آزاد در خلق
آنی مکتب اتریش، هواداری از اقتصاد آزاد در خلق پول، و محکوم کردن برنامه‌ریزی متمرکز، از حذف کنترل قاهرانه‌ی جامعه و اقتصاد به دست دولت مرکزی دفاع می‌کرد. او نیروی انحصاری دولت را بزرگترین خطر برای آزادی و رفاه بلندمدت مردم می‌دانست و حکومت را «سازمانی متشکل از ابزار سیاسی» و محلی برای غیراخلاقی‌ترین، بی‌پرواترین و خودخواه‌ترین افراد در هر جامعه می‌دانست که در کار چپاول سیستماتیک مردمان آزاد است. راتبارد نتیجه گرفت که همه خدمات انحصاری ارائه شده توسط دولت‌ها می‌تواند به گونه‌ای بهتر از سوی بخش خصوصی ارائه
می‌تواند به گونه‌ای بهتر از سوی بخش خصوصی ارائه شود. او بسیاری از مقررات و قوانینی را که ظاهراً برای «منفعت عمومی» وضع شده را قدرت ربایی‌های خودخواهانه توسط بوروکراتهای دولتی توطئه‌گر می‌دید که خود را به طرز نامحدودی بزرگ می‌کنند، به گونه‌ای که گویی تابع مکانیسم قیمت نیستند. راتبارد می‌گفت ناکارآمدی‌هایی در خدمات دولتی وجود دارد و اظهار می‌کرد که اگر خدمات بر اساس رقابت در بخش خصوصی ارائه شود، مکانیسم قیمت می‌تواند آن‌ها را حذف کند. راتبارد به همین اندازه شرکت‌گرایی دولتی را محکوم کرد و بسیاری از مواردی را
دولتی را محکوم کرد و بسیاری از مواردی را نقد می‌کرد که در آن‌ها نخبگان کسب و کار با قدرت انحصاری دولت برای تأثیرگذاری بر قدرت و سیاست تنظیمی به نحوی که در برابر رقبایشان به ایشان نفع برساند، همکاری می‌کردند. او استدلال می‌کرد که مالیات‌گیری نمادی از دزدی اجباری در مقیاس بزرگ، و «انحصار زوری» برای ممنوع کردن خرید داوطلبانه خدمات کارامدتر دفاعی و قضایی از تأمین کنندگان رقیب است. او بانکداری مرکزی و بانکداری ذخیره کسری تحت نظام پول فیات را شکلی از اختلاس قانونی شده مورد حمایت دولت می‌داند و معتقد است که این
شده مورد حمایت دولت می‌داند و معتقد است که این نظام پولی با اصول و اخلاقیات لیبرترین در تضاد است. رتبارد با دخالتگرایی نظامی، سیاسی و اقتصادی در امور دیگر کشورها مخالف بود. زندگی شخصی. موری ررتبارد از دیوید و ری راتبارد به دنیا آمد. والدین او یهودیانی بودند که از لهستان و روسیه به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند. پدرش شیمی‌دانی مهاجر یهودی از لهستان و مادرش مهاجری یهودی روس بود. پس از ورود به دانشگاه کلمبیا، لیسانس خود را در رشته ریاضیات و اقتصاد در ۱۹۴۵ و فوق‌لیسانس را در ۱۹۴۶ دریافت کرد. دکترای اقتصاد خود
را در ۱۹۴۶ دریافت کرد. دکترای اقتصاد خود را در ۱۹۵۶ زیر نظر جوزف دورفمن در ۱۹۵۶ دریافت کرد. راتبارد، افزون بر فلسفه، تاریخ و اقتصاد و برخی موضوعات دیگر، شطرنج، معماری کلیسایی سبک باروک آلمان و جازهای نخستین را بسیار دوست می‌داشت. او مخالف و منتقد تباهیدن جاز و آوازهای مردم‌پسند و تبدیل آن به موسیقی راک و بیباپ بود. راتبارد به قانونی باور داشت که مطابق آن مردم گرایش دارند که در آنچه بدترین در آنند، تخصص یابند. مثلاً هنری جرج در همه‌کاری بسیار خوب بود به جز زمین، اما در ۹۰٪ اوقات به نگارش دربارهٔ زمین
جز زمین، اما در ۹۰٪ اوقات به نگارش دربارهٔ زمین می‌پرداخت. فریدمن در همه‌کاری بسیار خوب بود به جز پول، اما تمرکزش بر پول بود! در ۱۹۵۳ و در شهر نیویورک او با جواَن شوماخر ازدواج کرد، کسی که راتبارد، او را چهارچوب اصلی زندگی و کارش قلم‌داد می‌کرد. سرانجام راتبارد در ۱۹۹۵ در منهتن بر اثر حمله قلبی درگذشت. مرثیه‌نامه نیویورک تایمز راتبارد را چنین معرفی کرد: «اقتصاددان و فیلسوفی اجتماعی که پرحرارت به دفاع از آزادی فردی در برابر مداخلات دولت می‌پرداخت.» نوشته‌های راتبارد. راتبارد از منتقدین سرسخت اندیشه اقتصادی
راتبارد. راتبارد از منتقدین سرسخت اندیشه اقتصادی کینزی و نظریه فایده‌گرایی جرمی بنتام فیلسوف بود. در عوض روش خودش مبتنی بر این نگاه بود که نظریه اقتصادی اتریشی اثبات درستی پیامد عملی این واقعیت است که انسان‌ها در عمل هدفمند مشغول می‌شوند. راتبارد با توجه به نظرهای بازار آزادیش، استدلال کرد که حتی دفاع ملی و حفاظت از افراد باید در بازاری رقابتی و بدون انحصار اجباری دولت عرضه شود. راتبارد در "انسان، اقتصاد و حکومت" انواع مختلف مداخله حکومت را به سه رده تقسیم می‌کند: «مداخله توهمی»، که مداخله در فعالیت‌های
می‌کند: «مداخله توهمی»، که مداخله در فعالیت‌های غیر مبادله‌ای خصوصی؛ «مداخله دودویی»، که مبادلهٔ بین افراد و حکومت به زور است؛ و «مداخله مثلثی»، که مبادلهٔ بین افراد به اجبار دولت است. بنا به سنفرد آیکیدا، نوع‌شناسی راتبارد «شکاف‌ها و ناسازگاری‌هایی را که در فرمولبندی اصلی میزس به نظر می‌رسید را حذف می‌کند.» راتبارد در "قدرت و بازار" می‌نویسد که نقش اقتصاددان در بازار آزاد محدود است ولی نقش و قدرت اقتصاددان در دولتی که به‌طور پیوسته در اقتصاد دخالت می‌کند گسترش می‌یابد، زیرا مداخله مشکلاتی را به راه
گسترش می‌یابد، زیرا مداخله مشکلاتی را به راه می‌اندازد که نیاز به بررسی و توصیه سیاست‌های بیشتر دارد. راتبارد استدلال می‌کند که این منفعت شخصی ساده باعث می‌شود بسیاری از اقتصاددانان نسبت به مداخلهٔ فزایندهٔ دولت تعصب داشته باشند. راتبارد به قانونی باور داشت که مطابق آن مردم گرایش دارند که در آنچه بدترین در آنند، تخصص یابند. مثلاً هنری جرج در همه‌کاری بسیار خوب بود به جز زمین، اما در ۹۰٪ اوقات به نگارش دربارهٔ زمین می‌پرداخت. فریدمن در همه‌کاری بسیار خوب بود به جز پول، اما تمرکزش بر پول بود! دیدگاه‌های
بود به جز پول، اما تمرکزش بر پول بود! دیدگاه‌های اخلاقی و سیاسی. راتبارد در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ پرسید در اقتصاد لسه فر، چرا حفاظت پلیس خصوصی نتواند جای خدمات حفاظتی دولت را بگیرد و در ۱۹۴۹ به این نتیجه رسید که این شدنی است. او تحت تأثیر آنارشیست‌های فردگرای آمریکایی قرن نوزدهم نظیر لیسندر اسپونر و بنجامین تاکر و اقتصاددان بلژیکی گوستاو دو مولیناری بود که در این باره می‌نوشتند که یک سیستم چگونه می‌تواند کار کند. در نتیجه او «اقتصاد "لسه فر" میزس را با نظرات مطلق گرایانه در خصوص حقوق بشر و نفی حکومت» از
مطلق گرایانه در خصوص حقوق بشر و نفی حکومت» از آنارشیست‌های فردگرا ترکیب کرد. راتبارد در خصوص مسئلهٔ اخلاق، از میزس جدا شد، چون میزس ترجیح می‌داد از مباحث اخلاقی پرهیز کند و نشان دهد که قوانین اقتصادی مداخله‌گرا از دستیابی به اهداف‌شان بازمانده‌اند. راتبارد معتقد بود که قوانین مداخله‌گرا در واقع به برخی از جمله حتی افرادی که ممکن است مخرب باشند منفعت می‌رسانند، و نتیجتاً بنیانی اخلاقی برای بازار آزاد ضروری است. اصل او «خود مالکیتی» بود. او با اعمال این اصل به قانون قرارداد، نوشت که این اخلاقی نیست که مردم
به قانون قرارداد، نوشت که این اخلاقی نیست که مردم با قرارداد خود را به بردگی بکشند. دیدگاه‌های اخلاقی راتبارد، همچنین تحت تأثیر لیبرالیسم کلاسیک و امپریالیسم ستیزی راست قدیم قرار داشت. راتبارد در ۱۹۵۴، در کنار چندین دانشجوی دیگر لودویگ فن میزس، چون جورج ریسمن و رالف ریکو، در ارتباط با آین رند بنیان‌گذار آبجکتیویسم قرار گرفتند. او به زودی از رند جدا شد، و بین دیگر چیزها، نوشت که نظرات او آن طور که اعلام می‌کرد اصیل نبود ولی به ارسطو، تامس آکویناس و هربرت اسپنسر شباهت داشت. راتبارد در ۱۹۵۸ پس از انتشار رمان
شباهت داشت. راتبارد در ۱۹۵۸ پس از انتشار رمان اطلس شورید از رند، راتبارد نامه‌ای به او نوشت و کتابش را «گنج‌خانه‌ای بی‌پایان،» و «نه تنها بهترین رمانی که نوشته شده، بلکه یکی از بهترین کتاب‌های داستانی یا غیرداستانی که نوشته شده،» خواند. او همچنین نوشت که «شما زمینهٔ حقوق طبیعی و فلسفهٔ حقوق طبیعی را به من معرفی کردید،» که او را برانگیخت «سنت افتخارآمیز حقوق طبیعی» را بیاموزد. رتبارد چند ماه دیگر هم دوباره به حلقهٔ او پیوست، ولی به زودی به دلیل تفاوت‌های متعدد با رند از جمله دفاع راتبارد از آنارشیسم از او
با رند از جمله دفاع راتبارد از آنارشیسم از او جدا شد. بعدها، راتبارد حلقهٔ رند را در نمایشنامهٔ "موتسارت یک سرخ" بود و نوشته «جامعه‌شناسی فرقهٔ این رند» هجو کرد. او در سال‌های بعد دیدگاه‌های اخلاقی و سیاسیش را به‌طور کامل توسعه داد. شلدن ریکمن او را «نظریه‌پرداز پیشروی لیبرترینسم لاکی رادیکال که با اقتصاد اتریشی آمیخته، که نشان می‌دهد که بازارهای آزاد کامیابی گسترده، همکاری اجتماعی و هماهنگی اقتصادی ایجاد می‌کنند بدون انحصار، رکود یا تورم‌های شدید که ریشه‌شان را می‌توان در مداخله دولت دید» توصیف می‌کند. او
را می‌توان در مداخله دولت دید» توصیف می‌کند. او این‌ها را به دیدگاه‌های مدرن‌تر مربوط می‌کرد و نوشت: «در بدنه اندیشه شناخته شده به نام 'اقتصاد اتریشی'، توضیحی علمی برای کار کردن بازار آزاد (و نتایج مداخله دولت در آن بازار) وجود دارد که آنارشیست‌های فردگرا می‌توانند به آسانی از آن در ولتانشاوئونگ سیاسی و اجتماعیشان بهره ببرند.» راتبارد با آنچه بیش از حد تخصصی‌سازی دانشگاه‌ها می‌دانست مخالف بود و خواستار آمیختن حوزه‌های اقتصاد، تاریخ، اخلاق و علوم سیاسی به منظور ایجاد یک «علم آزادی» بود. راتبارد پایه اخلاقی
ایجاد یک «علم آزادی» بود. راتبارد پایه اخلاقی جایگاه آنارکو-کاپیتال خود را در دو تا از کتاب‌هایش توصیف کرد: "برای یک آزادی جدید"، منتشر شده در ۱۹۷۳، و "اخلاق آزادی"، منتشر شده در ۱۹۸۲. راتبارد در قدرت و بازار (۱۹۷۰)، توصیف می‌کند که یک اقتصاد غیرحکومتی چگونه می‌تواند کار کند. ضدیت با مساوات خواهی. راتبارد در ۱۹۶۳، نوشت «انقلاب سیاهان بعضی عناصری دارد که باید مطلوب یک لیبرترین باشد، با بقیه آن باید مخالف باشد. نتیجتاً لیبرترین با جداسازی اجباری و خشونت پلیسی و در عین حال با ادغام اجباری و مهملاتی نظیر
پلیسی و در عین حال با ادغام اجباری و مهملاتی نظیر سهمیهٔ شغلی اجباری قومی مخالفت می‌کند.» بنا بر گفتهٔ زندگی‌نامه‌نویس راتبارد، جاستین ریموندو، او مالکوم ایکس را یک «رهبر بزرگ سیاه» می‌دانست و معتقد بود مارتین لوتر کینگ به این دلیل محبوب سفیدهاست که «نیروی اصلی مهارکنندهٔ انقلاب کاکاسیاه‌ها» بود. راتبارد استفادهٔ لیندون جانسون از نیروی نظامی برای سرکوب آشوب‌های شهری در ۱۹۶۸ پس از ترور کینگ را با استفادهٔ او از نیروهای آمریکایی در جنگ ویتنام مقایسه می‌کند. او در کتاب ۱۹۷۴ خود مساوات خواهی بمثابه قیام علیه
او در کتاب ۱۹۷۴ خود مساوات خواهی بمثابه قیام علیه طبیعت و دیگر انشاها بیان کرد، «برابری در نظم طبیعی چیزها نیست، و نبرد برای برابر ساختن همگان در هر جنبه (جز در برابر قانون) مسلماً تبعات فاجعه‌باری در برخواهد داشت.» راتبارد در آن نوشت، «در قلب چپ مساوات خواه این باور بیمارگونه وجود دارد که واقعیت هیچ ساختاری ندارد؛ این که دنیا یک لوح سفید است که می‌توان آن را در هر لحظه تنها با اعمال ارادهٔ انسانی به هر سوی دلخواهی تغییر داد.» راتبارد همچنین بیان کرد که حکومت محوران پژوهش دانشگاهی در خصوص نژاد را سرکوب
حکومت محوران پژوهش دانشگاهی در خصوص نژاد را سرکوب کردند تا هدفشان مبنی بر استفاده از حکومت برای اعمال اهداف مساوات خواهانه را جامعه عمل بپوشانند. عدم مداخله. راتبارد همچون رندالف بورن معتقد بود که «جنگ مایه بقای حکومت است.» به گفته دیوید گوردون، این دلیل مخالفت راتبارد با سیاست خارجی تهاجمی بوده‌است. راتبارد معتقد بود که جنگ‌های جدید لازم نیست و اطلاع از این که دولت چگونه شهروندان را درگیر جنگ‌های پیش تر کرد، حائز اهمیت است. دو نوشته بر پایه این نظرات نوشته شد «جنگ، صلح و حکومت» و «آناتومی حکومت.» راتبارد
شد «جنگ، صلح و حکومت» و «آناتومی حکومت.» راتبارد از دید ویلفردو پرتو، گایتانو مسکا و رابرت میچلز برای ساختن مدلی از کارکنان، اهداف و ایدئولوژی حکومت بهره برد. در نوشته‌ای به مناسبت مرگ دوست تجدیدنظر طلب تاریخی اش هری المر بارنز، راتبارد نوشت: ورود ما به جنگ جهانی دوم اقدامی حیاتی در قالب کردن یک نظامی گری دائمی بر اقتصاد و جامعه، در حاکم کردن یک حکومت همواره پادگانی، یک مجتمع خودسر نظامی-صنعتی، یک سیستم سربازگیری دائمی بر کشور بود. این اقدامی حیاتی در خلق اقتصادی مخلوط بود که دولت بزرگ، نظامی از
در خلق اقتصادی مخلوط بود که دولت بزرگ، نظامی از سرمایه‌داری در انحصار حکومت، حکومت مرکزی با همکاری کسب و کار بزرگ و وحدت گرایی بزرگ آن را اداره می‌کند. زندگی حرفه‌ای. در اوایل دهه ۱۹۵۰، در سمینارهایی که اقتصاددان اتریشی لودویگ فن میزس در دانشگاه نیویورک ترتیب داده بود، شرکت کرد و زیر نظر او به مطالعه پرداخت و به شدت تحت تأثیر کتاب کنش انسانی او قرار گرفت. او توجه گروه اصلی حامیان پژوهش‌گران لیبرال کلاسیک در دهه ۱۹۵۰ و اوایل ۱۹۶۰ را به خود جلب کرد. راتبارد نگارش کتابی درسی را آغاز کرد تا کنش انسانی را
نگارش کتابی درسی را آغاز کرد تا کنش انسانی را به‌شیوه‌ای مناسب برای دانش‌جویان سال‌های نخست دانشگاه توضیح دهد؛ نمونه فصلی که او دربارهٔ پول و اعتبار نگاشت، تأیید میزس را در پی داشت. هم‌چنان‌که راتبارد به این کار می‌پرداخت، پروژه‌اش را دگرگون کرد. دست‌آورد این کوشش، انسان، اقتصاد، و حکومت، کتابی شد که از متون اصلی اقتصاد اتریشی است. از ۱۹۶۳ تا ۱۹۸۵، او در انستیتو پلی‌تکنیک بروکلین تدریس کرد که بعدتر بخشی از دانشگاه نیویورک در بروکلین نیویورک شد. از ۱۹۸۶ تا زمان مرگش او استاد برجسته دانشگاه نوادا در لاس وگاس
مرگش او استاد برجسته دانشگاه نوادا در لاس وگاس بود. راتبارد مرکز مطالعات لیبرتارین را در ۱۹۷۶ و مجله مطالعات لیبرتارین را در ۱۹۷۷ تأسیس کرد. او در بنیان‌گذاری مؤسسه لودویگ فن میزس همکاری کرد و بعدها معاون آکادمیک آن شد. در ۱۹۸۷ او آغاز به تهیه مجله پژوهشی "مروری بر اقتصاد اتریشی" کرد که هم‌اکنون فصل‌نامه اقتصاد اتریشی خوانده می‌شود. در مکتب اتریش. مکتب اتریش در تلاش است تا اصول موضوع کنش انسان را (که در سنت اقتصاد اتریشی پراکسیولوژی (کنش‌شناسی) خوانده می‌شود) کشف کند. از اقتصاد بازار آزاد حمایت می‌کند و
کشف کند. از اقتصاد بازار آزاد حمایت می‌کند و منتقد اقتصاد دستوری است. مبلغان اثرگذار آن اویگن فن باوم-باورک، فردریش هایک و لودویگ فن میزس هستند. راتبارد مدعی است که کل تئوری اقتصاد اتریشی محصول فکر بر نتایج منطقی این واقعیت است که آدمی درگیر کنش هدفمند می‌شود. در تأمل بر این اصول موضوع بود که او معتقد شد که قیمت انحصاری در بازار آزاد به وجود نمی‌آید، او هم‌چنین بخش زیادی از دیدگاه انتظارات عقلایی را در اقتصاد پیشاپیش مطرح کرد. راتبارد، مطابق با دیدگاهش از بازار آزاد، استدلال می‌کند که به جای عرضه از راه
بازار آزاد، استدلال می‌کند که به جای عرضه از راه انحصار اجباری دولت، حفاظت شخصی و دفاع ملی نیز می‌بایستی به بازار محول شود. راتبارد منتقد سرسخت اقتصاد کینزی و تئوری فایده‌گرایی جرمی بنتام است. راتبارد در "انسان، اقتصاد و دولت"، انواع مداخلات دولت را در سه دسته جای می‌دهد: «مداخلات یک‌سویه» که دخالت در اعمال شخصی افراد بدون مبادله و عوض است؛ «مداخلات دوسویه» که مبادلاتی بین افراد و دولت برقرار می‌کند؛ و «مداخلات سه‌جانبه» که مبادلات تحت کنترل دولت است میان افراد. سنفورد ایکدا می‌گوید که تیپولوژی روتباد
افراد. سنفورد ایکدا می‌گوید که تیپولوژی روتباد «شکاف‌ها و ناسازگاری‌هایی که در صورت‌بندی میزس ظاهر می‌شود را از بین می‌برد.» راتبارد در تاریخ و فلسفه سیاسی نیز صاحب دانش بود. کتاب‌های او، هم‌چون "انسان، اقتصاد، و حکومت"، "قدرت و بازار"، "اخلاق آزادی"، "برای آزادی تازه"، از سوی برخی، کارهایی کلاسیکی در حقوق طبیعی و اندیشه‌های لیبرتارین قلم‌داد می‌شوند که چشم‌اندازی از بازار آزاد، آنارشیسم ضد دولتی و فلسفه حقوق طبیعی لیبرتارین را در تجزیه و تحلیل رده‌ای از موضوعات اقتصادی (و هم‌زمان) اجتماعی ترکیب می‌کنند.
اقتصادی (و هم‌زمان) اجتماعی ترکیب می‌کنند. به سبب مطالعه مکاتب اقتصادی بازار آزاد پیش از آدام اسمیت او دانش وسیعی نیز در تاریخ اندیشه‌های اقتصادی داشت و در کار چند جلدی ناتمامش، تاریخ اندیشه‌های اقتصادی از دیدگاه اتریشی، دربارهٔ آن به بحث می‌نشیند. در "قدرت و بازار"، راتبارد می‌نویسد که نقش اقتصاددان در بازار آزاد محدود است، اما در حکومتی که مدام در بازار دخالت می‌کند، نقش و قدرت اقتصاددان، هم‌چنان‌که مداخلات در مسائلی را هدف می‌گیرد که نیازمند تشخیص و توصیه‌های سیاست‌گذاری بیشتر است، فزونی می‌یابد و
توصیه‌های سیاست‌گذاری بیشتر است، فزونی می‌یابد و گسترده‌تر می‌شود. راتبارد چنین استدلال می‌کند که این نفع شخصی در پیش‌داوری بسیاری از اقتصاددانان و تغییر دیدگاه‌شان به تمایل به افزایش مداخلات دولت‌ها نقش دارد. آثار. مقالات مشارکت در کتب تک نگاری‌ها
دانشگاه فنی مونیخ یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در شهر مونیخ واقع در ایالت بایرن آلمان است که در سال ۱۸۶۸ میلادی توسط پادشاه لودویگ دوم بایرن تأسیس شد. بر اساس نظام رتبه‌بندی QS و TIMES این دانشگاه یکی از بهترین و برجسته‌ترین مراکز تحقیقاتی در اروپا و جهان است. این دانشگاه اکنون دارای پردیس‌های جانبی در گارشینگ، فرایزینگ، هایلبرون، اشتراوبینگ و سنگاپور است که پردیس گارشینگ بزرگ‌ترین آن است. این دانشگاه در هشت مدرسه و بخش سازماندهی شده‌است و توسط مراکز تحقیقاتی متعددی پشتیبانی می‌شود. این دانشگاه یکی از
متعددی پشتیبانی می‌شود. این دانشگاه یکی از بزرگ‌ترین دانشگاه‌های آلمان است که دارای ۵۰۴۸۴ دانشجو و بودجه سالانه ۱٫۷۷۰۳ میلیارد یورو (شامل بیمارستان دانشگاه) است. این دانشگاه در بین دانشگاه‌های ممتاز آلمان، بر اساس رتبه‌بندی اصلی در سال 2024 برترین دانشگاه آلمان در نظر گرفته می‌شود و در میان دانشگاه‌های پیشرو در اتحادیه اروپا قرار دارد. براساس نظام رتبه‌بندی TIMES، این دانشگاه در جایگاه ۳۰ ام برترین دانشگاه‌های جهان قرار دارد و در حوزه صنعت و نوآوری بهترین دانشگاه در جهان به حساب می‌آید. همچنین بر اساس نظام
در جهان به حساب می‌آید. همچنین بر اساس نظام رتبه‌بندی QS در جایگاه 28 جهان و در رشته‌هایی همچون فیزیک و مهندسی برق در بین ۲۰ دانشگاه برتر جهان قرار دارد. این دانشگاه همچنین با نرخ پذیرش ۸ درصد (۱ به ۱۲) برای مقطع دکترا یکی از رقابتی‌ترین دانشگاه‌های اروپا به حساب می‌آید. محققان و فارغ التحصیلان آن شامل ۱۸ برنده جایزه نوبل و ۲۳ برنده جایزه لایب نیتس هستند. تاریخچه. قرن ۱۹. در سال ۱۸۶۸، لودویگ دوم، پادشاه باواریا، دانشکده پلی تکنیک مونیخ (Polytechnische Schule München) را با کارل فون باورنفایند به عنوان مدیر
München) را با کارل فون باورنفایند به عنوان مدیر مؤسسه تأسیس کرد. محل مدرسه جدید در خیابان آرسیس بود، جایی که هنوز هم در آن قرار دارد. در آن زمان حدود ۳۵۰ دانشجو تحت نظارت ۲۴ استاد و ۲۱ مدرس بودند. این مؤسسه به شش بخش تقسیم شد: در سال ۱۸۷۷، دانشکده پلی تکنیک مونیخ به مؤسسه فنی مونیخ (Technische Hochschule München) تبدیل شد و در سال ۱۹۰۱ حق اعطای مدرک دکترا به آن اعطا شد. با میانگین ۲۶۰۰ تا ۲۸۰۰ دانشجو، دانشگاه فنی مونیخ برای مدتی به بزرگ‌ترین دانشگاه فنی آلمان، جلوتر از دانشگاه فنی برلین تبدیل شد. در سال
جلوتر از دانشگاه فنی برلین تبدیل شد. در سال ۱۹۷۰ این مؤسسه به دانشگاه فنی مونیخ (Technische Universität München) تغییر نام داد. قرن بیستم. در سال ۱۹۰۶، پس از اینکه دولت باواریا به زنان اجازه داد در دانشگاه‌های فنی در امپراتوری آلمان تحصیل کنند، آنا بویکسن اولین دانشجوی دختری شد که در رشته مهندسی برق ثبت نام کرد. مارتا اشنایدر-بورگر اولین زن آلمانی مهندس عمران بود که در سال ۱۹۲۷ از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۱۳، جاناتان زنک مدیر مؤسسه تازه تأسیس فیزیک شد. در طول جمهوری وایمار، مؤسسه فنی مونیخ با چالش
شد. در طول جمهوری وایمار، مؤسسه فنی مونیخ با چالش منابع محدود مواجه شد و در طول انقلاب نوامبر، رکود بزرگ، و ظهور آدولف هیتلر به درگیری‌های سیاسی رادیکال کشیده شد. دو تن از ۱۶ نازی که در کودتای نافرجام هیتلر در سال ۱۹۲۳ کشته شدند، دانشجویان این دانشگاه بودند. اتحادیه ناسیونال سوسیالیست دانشجویان آلمان در سال ۱۹۳۰ به قوی‌ترین جناح در کمیته عمومی دانشجویان تبدیل شد و استادان یهودی و از نظر سیاسی نامحبوب توسط دانشجویان جوان تهدید و مرعوب شدند. پس از جنگ جهانی دوم. در طول جنگ ۸۰ درصد از امکانات دانشگاه در مونیخ
در طول جنگ ۸۰ درصد از امکانات دانشگاه در مونیخ تخریب شده بود. در این شرایط سخت، تدریس در آوریل ۱۹۴۶ از سر گرفته شد. در سال ۱۹۵۶، ساخت یک رآکتور تحقیقاتی در گارشینگ، آغاز شروع به کار پردیس گارشینگ بود. در سال ۱۹۶۹، ساختمان دپارتمان فیزیک در آنجا افتتاح شد و در سال ۱۹۷۷ ساختمان‌های جدیدی برای دپارتمان‌های شیمی، زیست‌شناسی و علوم زمین افتتاح شدند. در سال ۱۹۷۰، مؤسسه فنی مونیخ به نام فعلی آن دانشگاه فنی مونیخ تغییر نام داد. زمانی که قانون آموزش عالی باواریا در سال ۱۹۷۴ اجرایی شد، شش دانشکده با یازده بخش
در سال ۱۹۷۴ اجرایی شد، شش دانشکده با یازده بخش جایگزین شدند. در سال ۱۹۹۲، رشته علوم کامپیوتر به عنوان یک دپارتمان مستقل انفورماتیک تأسیس شد که قبلاً از سال ۱۹۶۷ بخشی از گروه ریاضیات بود. قرن ۲۱ ام. در سال ۲۰۰۲، مؤسسه علم و فناوری آلمان با همکاری دانشگاه صنعتی نانیانگ و دانشگاه ملی سنگاپور در سنگاپور تأسیس شد. این اولین بار بود که یک دانشگاه آلمانی یک شرکت تابعه در خارج از کشور تأسیس کرد. از زمان آغاز طرح ممتاز سازی دانشگاه‌های آلمان در سال ۲۰۰۶، دانشگاه فنی مونیخ برنده هر دور ارزیابی و عنوان دانشگاه ممتاز
مونیخ برنده هر دور ارزیابی و عنوان دانشگاه ممتاز شده‌است. = دانشگاهیان = مدارس و ادارات. به عنوان یک دانشگاه فنی، این دانشگاه در رشته‌های مهندسی، فناوری، پزشکی و علوم کاربردی و طبیعی تخصص دارد. در مقایسه با دانشگاه کامل (یک دانشگاه جهانی)، فاقد علوم انسانی، از جمله حقوق و بسیاری از شاخه‌های علوم اجتماعی است. از سال ۲۰۲۲، دانشگاه فنی مونیخ به هشت مدرسه و بخش سازماندهی شده‌است: دانشکده مدیریت دانشگاه فنی مونیخ دارای اعتبار سه‌گانه توسط سیستم بهبود کیفیت اروپا (EQUIS)، انجمن پیشرفته دانشکده‌های بازرگانی
اروپا (EQUIS)، انجمن پیشرفته دانشکده‌های بازرگانی دانشگاهی (AACSB) و انجمن MBAs (AMBA) است.
اداره بهداشت و ایمنی نهاد عمومی بریتانیایی است که مسئول تشویق، تنظیم و اجرای ایمنی و بهداشت حرفه ای و رفاه در محل کار است. علاوه بر این وظیفه، این نهاد نقش تحقیقاتی در مورد خطرات شغلی در بریتانیا را نیز برعهده دارد. اداره بهداشت و ایمنی، نهادی عمومی است و مقر آن در بوتل، انگلستان است. در ایرلند شمالی، این وظایف بر عهده اداره بهداشت و ایمنی ایرلند شمالی است. این نهاد در سال ۱۹۷۴ ایجاد شد، و از آن زمان تاکنون نهادهای نظارتی قبلی مانند بازرسی کارخانه و بازرسی راه‌آهن را تحت نظارت خود گرفته است. بررسی حوادث
راه‌آهن را تحت نظارت خود گرفته است. بررسی حوادث صنعتی کوچک و بزرگ، از جمله حوادث بزرگ مانند انفجار و آتش‌سوزی در بانس فیلد در سال ۲۰۰۵ به عنوان بخشی از وظایف نظارتی اداره بهداشت و ایمنی است. ارتباط با ایزو. حرکت به سوی یکپارچه‌سازی نظام‌های مدیریتی باعث به وجود آمدن مجموعه استانداردهای ISO گردید. پس از موفقیت مجموعه 9000 ISO سازمان جهانی استانداردسازی بر آن شد تا در زمینه محیط زیست و ایمنی نیز استانداردی تهیه نماید. سیستم مدیریت ایمنی و بهداشت کار بر اساس با رویکرد ایمنی و بهداشت حرفه ای در جهت بهبود شرایط
رویکرد ایمنی و بهداشت حرفه ای در جهت بهبود شرایط کارگاه محل‌های کاری و پیشگیری از بیماری‌های شغلی و حوادث ایجاد شده است. همچنین سیستم مدیریت زیست‌محیطی بر اساس استاندارد ISO14001:2015 با رویکرد محیط زیست، سعی در حفظ و جلوگیری از آسیب به محیط زیست دارد. هر دو این استانداردها در بسیاری از سازمان‌های ایرانی پیاده‌سازی و مستقر شده‌اند و با اجرای این دو استاندارد، می‌توان مسائل HSE یک سازمان را مدیریت و به سوی بهبود مستمر هدایت نمود. طرح‌ریزی و داشتن برنامه‌ای مشخص و از پیش تدوین‌شده از شرط‌های ISO می‌باشد و