payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و کتاب به زبان‌های کُردی، فارسی و انگلیسی، با جنبش‌های اجتماعی و احزاب سیاسی گوناگون با گرایش چپ در آگاهی بخشی و سازماندهی سیاسی همکاری می‌کرد تا به احیای حقوق حذف‌شدگانی مانند کارگران، دهقانان، زنان و ملل و اقوام و فرهنگ‌ها و زبان‌های به حاشیه رفته بپردازد. راهپیمایی مردم سنندج. او از برپا کنندگان اصلی راهپیمایی مردم سنندج در حمایت از کوچ دسته جمعی مردم مریوان نیز نقش اساسی داشت. مردم مریوان که خواستار اداره شهر بوسیله کمیته‌های محلی و منتخب مردمی بودند در اعتراض به استقرار نیروهای سپاه پاسداران و جلوگیری
اعتراض به استقرار نیروهای سپاه پاسداران و جلوگیری از بروز خشونت‌های گسترده در شهر، به سنندج کوچ کردند. ملی‌گرایی. حسن پور با وجود اعتقاد به کمونیسم از گرایش‌های ملی‌گرایانه انتقاد می‌کرد. کتاب "ملی‌گرایی و زبان در کردستان (۱۹۱۸–۱۹۸۵)" جزء آثار کلاسیک در زمینه مطالعه ملی‌گرایی و زبان کُردی است. او در کتاب «سنت‌های شفاهی و نوشتاری در کردستان» به تأثیر فناوری‌های جدید ارتباطاتی و رسانه‌ای بر فرهنگ و جامعه کرد پرداخته و تأثیرات متقابل رسانه، ملی‌گرایی و جهانی‌شدن را بررسی می‌کند. ملت‌سازی زبانی. حسن‌پور از
را بررسی می‌کند. ملت‌سازی زبانی. حسن‌پور از منتقدان سیاست‌های استفاده از زبان برای ملت‌سازی در کشورهای خاورمیانه بود. او زبان کردی را یک زبان جفت استاندارد با دو گویش عمده کرمانجی و سورانی می‌دانست که شامل چندین خرده-گویش می‌شود. او در مخالفت با پروژه استانداردسازی زبان کردی بر اساس گویش سورانی در کردستان عراق تلاش بسیار کرد. زیرا هرگونه استانداردسازی زبان کردی را بدون رسمی دانستن گویش کرمانجی در کنار گویش سورانی مردود می‌دانست. سرانجام با تلاش و پافشاری او بر حقوق زبانی گویش‌های کرمانجی، سورانی و دیگر
او بر حقوق زبانی گویش‌های کرمانجی، سورانی و دیگر خرده-گویش‌های کردی، حکومت اقلیم کردستان از تصمیم به رسمی کردن گویش سورانی به عنوان زبان رسمی کردی منصرف شد. جریانات سیاسی-مذهبی. حسن‌پور با داشتن تفکرات چپ و مبارزه برای حقوق زنان، مخالف سرسخت جریانات سیاسی-مذهبی بود. او همواره نسبت به خطرات حضور پررنگ این جریانات را در جهان امروز هشدار می‌داد. از دید او، خاورمیانه امروز محل قدرت‌گیری دو نیروی متخاصم یعنی از یک طرف دولت‌های غربی و دنباله‌روهای منطقه‌ای آنان و از سوی دیگر نیروهای سیاسی اسلامگرا است که با
و از سوی دیگر نیروهای سیاسی اسلامگرا است که با دستاویز قرار دادن ضدیت و مبارزه با طرف اول سعی در احیای آفرینش برای خود هستند. به همین دلیل او با وجود حمایت از قیام‌های مردمی خاورمیانه مانند بهار عربی و اعتراض‌های ۲۰۱۳ ترکیه و روژوآ (کردستان سوریه)، نگران استحاله جنبش‌های مذهبی در یکی از این جریان‌ها بود. کمونیسم نوین باب آواکیان. او از پشتیبانان نظریه کمونیسم نوین باب آواکیان بود و در سال ۲۰۱۶ در سفری به اروپا به معرفی آثار آواکیان پرداخته بود. امیرحسن پورمعفقد بود که بدون «سنتز نوین» یا آغاز موج نوین
پورمعفقد بود که بدون «سنتز نوین» یا آغاز موج نوین انقلاب‌های کمونیستی، نمی‌توان شکست را به پیروزی تبدیل کرد و به تغییر بنیادین جهان پرداخت. امیرحسین آریان‌پور. کتاب «امیرحسین آریان‌پور و تدریس جامعه‌شناسی مارکسیستی دردهه ۱۳۴۰ ایران» نوشته حسن‌پور حاصل پژوهشی جامع او دربارهٔ نوشته‌ها و مصاحبه‌ها با آریان‌پور، گفتگو با دانشجویان سابق وی و تجربه شخصی نویسنده از کلاس‌های درس آریان‌پور است. آثار. به انگلیسی. او مؤلف شماری از مقاله‌های دانشنامه ایرانیکا دربارهٔ کردستان است.
جان بانیان (زاده ۲۸ نوامبر ۱۶۲۸-درگذشته ۳۱ اوت ۱۶۸۸) نویسنده و سخنران انگلیسی بود.شهرت او به خاطر نوشتن کتاب "سیر و سلوک زائر" است. در کلیسای انگلستان یاد او را در ۳۰ اوت در «جشن کوچکتر» گرامی می‌دارند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
احمدنَگر (مرآتی: अहमदनगर، اردو: احمد نگر، انگلیسی: Ahmednagar) شهری در ایالت ماهاراشترا در غرب کشور هند است. این شهر در امتداد رودخانه سینا و در ۲۱۰ کیلومتری کلان‌شهر بمبئی واقع است. این شهر ۱۲۰ کیلومتر با شهر پونه و همچنین ۱۲۰ کیلومتر با اورنگ‌آباد فاصله دارد. این شهر از طریق جاده و راه‌آهن به بمبئی، پونه و سولاپور متصل است. تاریخچه. احمد نگر به نام «بینار» در اوایل دوران واداوا شناخته می‌شود. این شهر توسط ملک احمد نظام شاه، مؤسس سلسله احمدنگر، در سال ۱۴۹۰ م فتح شد و بعدها به تصرف حکومت‌های سلسله‌های
۱۴۹۰ م فتح شد و بعدها به تصرف حکومت‌های سلسله‌های مراتا، گورکانیان و بریتانیا درآمد. مکان‌های دیدنی. قلعه احمد نظام شاه که در آن‌جا جواهر لعل نهرو در دهه ۱۹۴۰ توسط انگلیسی‌ها زندانی بود و کاخ و باغهای گورکانی یا مغولی از بهترین مکان‌های تاریخی و دیدنی این شهر هستند. همچنین مقبره مهربابا که آن را «مهرآباد» می‌نامید در این شهر است.
میخائیل اسلانویچ بوغوسیان ؛ (زاده ۱۸ آوریل ۱۹۵۶) مهندس برجسته ارمنی-روسی، مدیر عامل یونایتد ایرکرفت، رئیس هیئت مدیره شرکت هوافضایی سوخو و کارخانجات هواپیماسازی گاگارین در کامسامولسک بر آمور است. میخائیل بوغوسیان دارای مدرک دکتری از دانشکده هوانوردی مسکو، ۱۱ اختراع ثبت شده و ۱۴ مقاله علمی در زمینه هوافضا است. وی عضو فرهنگستان علوم روسیه، برنده جایزه و نشان ملی روسیه در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸، و عضو شورای کارآفرینی دولت روسیه است. زندگی‌نامه. میخائیل بوغوسیان در در مسکو در خانواده‌ای ارمنی چشم به جهان گشود.
در در مسکو در خانواده‌ای ارمنی چشم به جهان گشود. تحصیلات دانشگاهی خود را در سال ۱۹۷۹ در دانشکده هوانوردی مسکو به پایان برد و به عنوان مهندس طراح در شرکت هوافضایی سوخو مشغول به کار شد. در دوران کار در سوخو، از مهندس طراح در آغاز کار به سمت معاونت طراحی ارشد هواپیما در سال ۱۹۹۲ ترقی کرد. بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ مقام ریاست هیئت مدیره شرکت سوخو را به عهده داشت. در سال ۱۹۹۹ به عنوان مدیر عامل شرکت سوخو منصوب شد و این مقام را تا سال ۲۰۰۷ عهده‌دار بود. در سال ۲۰۰۸ و در راستای تغییراتی که در دولت روسیه با تأسیس
و در راستای تغییراتی که در دولت روسیه با تأسیس شرکت هواپیمایی متحد در ساختار شرکت‌های هواپیماسازی این کشور آغاز کرد، میخائیل بوغوسیان به عنوان مدیر عامل شرکت میگ و سپس مدیر عامل شرکت هواپیمایی متحد منصوب شد. کارهای عمده. میخائیل بوغوسیان در طول زندگی حرفه‌ای خود در سوخو در پروژه‌های هوافضایی و دفاعی مهمی سهم و راهبری داشته است. وی نقش عمده‌ای در طراحی هواپیمای جنگنده مهم شوروی و روسیه ایفا کرد. از این میان می‌توان به هواپیماهای سوخو-۲۷، سوخو-۳۰ و جنگنده سوخو-۳۳ که قابل فرود روی ناو هواپیمابر را دارد، اشاره
که قابل فرود روی ناو هواپیمابر را دارد، اشاره کرد. وی طراح ارشد هواپیمای سوخو-۴۷ نیز بوده است.
ملکه و من یا شهبانو و من فیلمی مستند، ساختهٔ ناهید پرسون سروستانی است. این فیلم به گفتگوهای ناهید سروستانی با فرح دیبا ملکهٔ سابق ایران، و برخورد این دو زن (فیلمساز، که در زمان حکومت شاهنشاهی پهلوی مخالف رژیم شاه بود و فرح دیبا که ملکه بود)، و بُرش‌هایی از زندگی فرح می‌پردازد. این فیلم در جشنوارهٔ سینماییِ ساندَنس در سال ۲۰۰۸ میلادی به‌نمایش درآمد، و در سال ۲۰۰۹ نیز در جشنواره‌های فیلم لس آنجلس و گوته‌برگ نیز شرکت داشت. ناهید سروستانی در گفتگویی با نشریه شهروند می‌گوید بعد از ساختن فیلم، دیدگاهش نسبت به فرح
می‌گوید بعد از ساختن فیلم، دیدگاهش نسبت به فرح دیبا مقداری تغییر کرده است. برای مثال، او فرح را از خودش نیز بیشتر دارای گرایش چپ می‌بیند. در پاسخ به این پرسش که چرا این موضوع از فیلم برداشت نمی‌شود، می‌گوید اطرافیان فرح اجازه نمی‌دادند وی به راحتی حرف بزند.
چهریق، دهستانی است از توابع بخش کوهسار در شهرستان سلماس که در استان آذربایجان غربی ایران جای دارد. مرکز حکومت سمکو شکاک در این روستا قرار داشت. همچنین این روستا محل تولد خدیجه خانم همسر محمدشاه قاجار بود.
پیروز دوم (به ؛ نویسه‌گردانی به انگلیسی: pērōz؛ نویسه‌گردانی به فارسی: پیروئوزَت) یا گشنسپ یا گشسب بنده یا جشنسده، حدوداً در سال ۶۳۰ میلادی، بعد از بوران‌دخت و قبل از آزرمی‌دخت به مدت کوتاهی به پادشاهی ایرانشهر انتخاب شد. اما او هم نتوانست کاری از پیش ببرد و هرج‌ومرج، روز به روز زیادتر می‌شد و خزانه مملکت تهی شده بود و مردم در فقر و بدبختی به سر می‌بردند، از این رو او هم در سال ۶۳۱ از پادشاهی کناره گرفت. طبری نوشته است که وی ساکن میسان بود و پدر پیروز، مهران جشنس نام داشت و مادر وی دختر یزداندار، پسر خسرو
جشنس نام داشت و مادر وی دختر یزداندار، پسر خسرو پرویز بوده است. پیروز سری بزرگ داشت و چون تاج نهاد گفت، این تاج چه تنگ است و بزرگان این سخن را بفال بد گرفتند و پس از چند روز او را بکشتند. بلعمی پیروز را یکی از نوادگان خسرو انوشیروان دانسته است: پس کس دیگر طلب کردند و مردی یافتند، از فرزندان انوشیروان نام او فیروز بن مهران بود و مادرش مهان دخت بود، دختر یزداد بن انوشیروان. اختلاف در منابع. در کتاب آناهیتای پورداوود پس از پوراندخت از شاهی به نام جشسنده یا گشسب‌بنده نام برده شده است ولی در کتاب تاریخ باستانی
نام برده شده است ولی در کتاب تاریخ باستانی ایران اثر پیرنیا پس از پوراندخت به شاهی گُشناسب‌بَردَه برادر خسرو سوم یا نوه هرمز چهارم اشاره شده است و بعد از او نوبت به پادشاهی آزرمیدخت و بعد از آزرمیدخت ابتدا هرمز پنجم سپس خسرو چهارم و سپس پیروز دوم آمده است و بدین ترتیب گشناسب‌برده یا گشسب‌بنده با پیروز دوم یکی دانسته نشده است.
خسرو چهارم یا فرخزاد خسرو (به پارسی میانه: ) بر پایهٔ "شاهنامهٔ" وی بیست و هشتمین شاهنشاه ایران و انیران از خاندان ساسان در ایران‌شهر بود، فرخزاد خسرو به مدت شش ماه یا یک‌سال بر تخت بود و به نام «خسرو چهارم» پادشاهی کرد. وی اعقاب خسرو پرویز بود و پیش از هرمز پنجم به پایتخت ایران تیسفون دست یافت. فرخو یا فرخ، صفت فر است که خود صورتی است از خور به معنی عظمت و شوکت چنین برمی‌آید که بزرگان در آن زمان به دو گروه تقسیم شده بودند. یکی هوادار فرخزاد خسرو و دیگری گروه هواداران یزدگرد سوم بودند که رستم فرخ‌هرمز در
هواداران یزدگرد سوم بودند که رستم فرخ‌هرمز در رأس آنها قرار داشت. از خسرو چهارم سکه‌هایی ضرب شهرهای تیسفون به دست آمده که حاکمیت او را بر پایتخت ثابت می‌نماید ولی همزمان نواحی فارس و میان‌رودان یعنی نقاط مهم کشور در دست یزدگرد سوم و نایب‌السلطنه او رستم فرخزاد بوده‌است. در زمانی که پایتخت در دست خسرو چهارم بود طرفداران یزدگرد در شهر استخر یعنی خاستگاه ساسانیان تاج بر سر او نهادند، در حقیقت در مدت کوتاهی دو فرمانروای ساسانی بر ایران‌شهر پادشاهی کردند. تاکنون سکه‌ای از سال اول سلطنت یزدگرد که ضرب تیسفون باشد
سکه‌ای از سال اول سلطنت یزدگرد که ضرب تیسفون باشد به دست نیامده است. در اواخر سال اول پایتخت به تصرف یزدگرد سوم درآمد و فرخ زاد به قتل رسید بنابراین از سال دو سلطنت یزدگرد ضرب شهرهای تیسفون موجوداست. روایات تاریخی در مورد نام و مدت زمان حکومت این شاه ساسانی کافی نبوده و نمی‌تواند ما را در این مورد راهنمایی کند. به روایت طبری آخرین شاهزاده ای که پیش از یزدگرد بر تخت سلطنت ایران تکیه زد، شخصی بنام فرخزاد خسرو پسر خسرو پرویز است. احتمال می‌رود که خسرو چهارم خود را شاه خوانده باشد و در شهرهای وه‌ازآمیدکوات و
را شاه خوانده باشد و در شهرهای وه‌ازآمیدکوات و ایران در سال دوم حکومت به نام خود سکه زده‌است. از خسرو چهارم سکه‌هایی از هفت سال سلطنت وی در شهرهای مرکزی و جنوب غربی ایران در دست است. در تاریخ طبری آمده‌است، فرخزاد خسرو هنگامی که شیرویه برادران خود را می‌کشت به یکی از بزرگان پارسی بنام زاذی پناه برد. زاذی در منطقهٔ نصیبین در محلی بنام دژسنگ، به کار اسیران می‌رسید. وی فرخزاد خسرو را به تیسفون آورده و فرخزاد بمدت کوتاهی پادشاهی کرد. بعد از وی یزدگرد سوم به پادشاهی رسید. در تاریخ بلعمی آمده‌است، مردی دیگر از
رسید. در تاریخ بلعمی آمده‌است، مردی دیگر از نصیبین به پادشاهی به تیسفون آوردند که نام او فرخزاد خسرو و از فرزندان خسرو بود، از دست شیرویه گریخته و زنده مانده بود. او را به پادشاهی نشاندند ولی ملک سامان نگرفت. او را نیز بکشتند و پس از او، هیچ‌کس را نیافتند که شایسته پادشاهی باشد. همچنان متحیر بودند تا یزدگرد، پسر شهریار را که در استخر پارس، پنهان بود، به پادشاهی برگزیدند. ثعالبی نوشته‌است آزرمیدخت را برادر خردسالی بود، بنام فرخزاد، چون او پس از کشته شدن خسرو پرویز، هنوز کودک بود، شیرویه در زنده ماندن او
پرویز، هنوز کودک بود، شیرویه در زنده ماندن او زیانی برای خود ندید و او را نکشت؛ بنابراین او زنده ماند و پس از آزرمیدخت به پادشاهی رسید تا اینکه یکی از بزرگان ناخشنود او را کشت. نظریه یکسان ندانستن خسرو چهارم و فرخزاد خسرو. ملک ایرج مشیری خسرو چهارم و فرخزاد را دو شاه جداگانه دانسته و نوشته‌است، از خسرو چهارم جز نام یا همان سکه چیزی نمی‌دانیم و احتمالاً در قسمتی از امپراتوری ایران سلطنت کرده‌است و سکه‌های او را تا سال هفتم شناسایی کرده‌است. سپس نوشته‌است پس از آزرمیدخت، فرخزاد خسرو یکی از نوادگان خسرو
پس از آزرمیدخت، فرخزاد خسرو یکی از نوادگان خسرو پرویز، در تیسفون تاج سلطنت بر سر نهاد. بزرگان شاهنشاهی نوهٔ دیگر خسرو پرویز یعنی پسر شهریار را کودکی بیش نبود و در استخر میهن اصلی ساسانیان می‌زیست به عنوان شاهنشاه انتخاب نمودند. اطرافیان یزدگرد به کمک رستم فرخزاد به تیسفون حمله برده و فرخزاد خسرو را به قتل رسانیدند. در نتیجه پایتخت برای به تخت نشاندن یزدگرد تسخیر شد و او بر تخت نشست.
سید شهاب‌الدین صدر (زادهٔ ۱۳۴۰ در تهران) سیاستمدار و پزشک ایرانی است. وی هم‌اکنون استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران، وی همچنین سابقه ریاست سازمان نظام پزشکی، رئیس کمیسیون بهداشت مجلس هشتم و عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی و نمایندگی شهر تهران در دوره‌های چهارم، پنجم و هشتم مجلس شورای اسلامی و معاونت وزیر بهداشت را نیز دارد. زندگی. صدر در دبستان دانش، مدرسه راهنمایی اخباری، مدرسه راهنمایی اثنی‌عشری و دبیرستان دارالفنون تحصیلات خود را گذراند. یکسال بعد از انقلاب ۱۳۵۷ وارد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران شد.
وارد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران شد. وی در دوران دانشجویی به عضویت انجمن اسلامی دانشگاه علوم پزشکی تهران درآمد و مسئول جهاد دانشگاهی دانشکده پزشکی (۶۴-۱۳۵۹)، عضو شورای مدیریت دانشکده پزشکی (۶۴-۱۳۶۰) و سپس عضو کمیسیون مشورتی شورای عالی انقلاب فرهنگی (۱۳۶۴ تاکنون) شد. در سال ۱۳۶۶ دوره دکتری پزشکی را به پایان رساند و در همین سال معاون وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی شد و تا سال ۱۳۷۱ در این پست باقی ماند. در سال ۱۳۶۹ دوره تخصصی فیزیولوژی پزشکی را به اتمام رساند و یک سال بعد وارد مجلس شد و در دو
به اتمام رساند و یک سال بعد وارد مجلس شد و در دو دوره پیاپی چهارم و پنجم به عنوان نماینده تهران عضو مجلس بود. او در حال حاضر (۱۳۸۹) استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران است و فیزیولوژی (قلب و غدد درون‌ریز) تدریس می‌کند و عضو گروه مؤلفین کتاب فیزیولوژی دانشگاه علوم پزشکی تهران است. وی در گذشته عضو شورای عالی آموزش مداوم جامعه پزشکی کشور (۱۳۷۹-۱۳۷۵)، عضو شورای عالی آموزش علوم پایه و بهداشت کشور (۱۳۷۹-۱۳۷۵)، عضو کمیته اخلاق در پژوهش وزارت بهداشت (۷۳-۷۰)، عضو هیأت ممتحنه و ارزشیابی دانشنامه تخصصی فیزیولوژی (۷۳-۷۸) و
و ارزشیابی دانشنامه تخصصی فیزیولوژی (۷۳-۷۸) و عضو گروه تحقیقات فیزیولوژی، ایمونولوژی، بیوشیمی معاونت پژوهشی وزارت بهداشت(۷۲-۷۶) نیز بوده‌است. صدر در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۷۶ از علی‌اکبر ناطق نوری حمایت کرد، در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۰ کاندیدا شد و در در رقابت با ۹ کاندیدای دیگر (سید محمد خاتمی، احمد توکلی، علی شمخانی، عبدالله جاسبی، حسن غفوری فرد، سید منصور رضوی، علی فلاحیان، مصطفی هاشمی طبا و سید محمود کاشانی) هفتم شد. صدر در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۴ از هاشمی رفسنجانی حمایت کرد. پیش از انتخابات
۱۳۸۴ از هاشمی رفسنجانی حمایت کرد. پیش از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ برخی از اعضای جامعه روحانیت مبارز و حزب مؤتلفه پیشنهاد نامزدی در انتخابات را به او ارائه کردند ولی او از پاسخ صریح خودداری کرد و وقتی که مهندس میرحسین موسوی نامزدی خود را برای انتخابات اعلام کرد صدر که در جایگاه نایب رئیس جبهه پیروان خط امام و رهبری، ائتلافی از نیروهای اصول‌گرا، قرار داشت، از بررسی نامزدی آقای موسوی توسط این تشکل خبر داد ولی پس از آنکه این جبهه تصمیم نهایی خود را مبنی بر حمایت از محمود احمدی‌نژاد اعلام کرد، صدر هم به جرگه
از محمود احمدی‌نژاد اعلام کرد، صدر هم به جرگه حامیان احمدی‌نژاد پیوست. در دو سال اول مجلس هشتم وی ریاست کمیسیون بهداشت را علی‌رغم حضور دو وزیر سابق بهداشت (سید علیرضا مرندی و مسعود پزشکیان) برعهده گرفت. در سال اول و دوم مجلس برای رسیدن به کرسی نایب رئیسی ناکام ماند اما در سال سوم در خرداد ۱۳۸۹ توانست بر محمدرضا باهنر در انتخابات درون‌فراکسیونی و بر مسعود پزشکیان در انتخابات رسمی غلبه کند و نایب رئیس دوم مجلس شورای اسلامی شود. شهاب‌الدین صدر که برای شرکت در نهمین دوره انتخابات مجلس کاندیدا شده بود،
شرکت در نهمین دوره انتخابات مجلس کاندیدا شده بود، صلاحیت‌اش مورد تأیید قرار نگرفت.
جهاد دانشگاهی یک سازمان فرهنگی و پژوهشی در ایران است که یک مؤسسه آموزش عالی غیرانتفاعی به همین نام را اداره می‌کند. اساس‌نامه جهاد دانشگاهی در تاریخ ۱۱/۰۹/۱۳۶۵ به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسید. طبق این اساس‌نامه جهاد دانشگاهی، دو وظیفه تحقیقات علمی و فعالیت‌های فرهنگی را بر عهده دارد. جهاد دانشگاهی در راستای اهداف و وظایف خود در سال ۱۳۷۲ اقدام به تأسیس مؤسسه آموزش عالی جهاد دانشگاهی به عنوان یک مؤسسه غیرانتفاعی از نوع دوم نمود.
خسرو پنجم (به چینی: 俱羅) پسر بهرام هفتم و نوه یزدگرد سوم بود که در حدود یک سده بعد از حمله اعراب، از آسیای مرکزی نقشهٔ بازپس‌گرفتن ایران را در سر می‌پرورانید. کریستن سن نیز نوشته‌است: در سال ۷۲۸ یا ۷۲۹ میلادی خسرو نامی از اسلاف یزدگرد سوم با ترکان همدست شد تا پادشاهی را به دست آورد، اما به مقصود خود نرسید. اختلاف در نامیدن خسرو پنجم. روبرت گوبل، خسرو سوم را خسرو پنجم نامیده‌است و ملک ایرج مشیری نوشته‌است که احتمالاً گوبل در این مورد اشتباه کرده‌است، چون خسرو سوم اولین خسرویی است که بعد از خسرو دوم (خسرو
سوم اولین خسرویی است که بعد از خسرو دوم (خسرو پرویز) به سلطنت رسیده‌است.
فرانک رودولف امانوئل اولسون (زاده ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۰ - درگذشته ۲۸ نوامبر ۱۹۵۳) یک باکتری شناس آمریکایی، دانشمند جنگ بیولوژیکی و کارمند آزمایشگاه جنگ بیولوژیکی ارتش ایالات متحده (USBWL) بود که در کمپ دیتریک (اکنون فورت دیتریک) در مریلند کار می کرد. در یک جلسه در منطقه روستایی مریلند، همکارش سیدنی گاتلیب (رئیس برنامه MKUltra سیا) به‌طور مخفیانه او را با دوز LSD مسموم کرد و نه روز بعد، او از پنجره هتل اِستتلر در نیویورک سقوط کرد و جان خود را از دست داد. دولت ایالات متحده ابتدا مرگ او را به عنوان یک خودکشی و سپس به
متحده ابتدا مرگ او را به عنوان یک خودکشی و سپس به عنوان یک حادثه ناگوار توصیف کرد، در حالی که دیگران ادعا می کنند او به قتل رسیده است. گزارش کمیسیون راکفلر در مورد سیا در سال ۱۹۷۵ تأیید کرد که آنها آزمایش‌های مخفیانه مواد مخدر را بر روی ماموران دیگر انجام داده اند. مرگ اولسون یکی از مرموزترین نتایج پروژه کنترل ذهن سیا MKUltra است. زندگینامه. فرانک اولسن (۱۷ ژوئیه ۱۹۱۰-۲۸ نوامبر ۱۹۵۳) شیمیدانی در فورت دتریک در فردریک مریلند بود. مشخص نیست که او دقیقاً روی چه مواردی مشغول تحقیق بود. اما نامبرده در تحقیقاتی
مواردی مشغول تحقیق بود. اما نامبرده در تحقیقاتی دربارهٔ سلاحهای بیولوژیکی و انجام آزمایش‌هایی با داروهای کنترل ذهن شرکت داشت. در سال ۱۹۵۳درسمت قائم مقام جانشین فرماندهی عملیات ویژه برای سازمان سیا، باهمکاری ویلیام سارگنت، مشغول تحقیق دربارهٔ استفاده از داروهای روان گردان در مرکز جنگهای بیولوژیکی بریتانیا بود. بنا بر روایت دولت آمریکا، در قالب آزمایش‌های کنترل ذهن (MKULTRA)به اولسن بدون اطلاع خودش ال اس دی خورانده شد که متعاقب آن اولسن به پارانویای شدید و اختلالات ذهنی و عصبی دچار شد. سازمان سیا اولسن را
اختلالات ذهنی و عصبی دچار شد. سازمان سیا اولسن را برای معالجه نزد یکی از روانشناسان سازمان در نیویورک فرستاد. توصیه روانشناس فرستادن اولسن به یک آسایشگاه روانی برای بازیافتن سلامتی اش بود. اولسن در آخرین شب اقامتش در منهتن نیویورک، خودرا از پنجره اتاق هتل محل اقامتش در طبقه دهم به پایین پرتاب کرد و جان سپرد.
آلاگواس یکی از ۲۷ ایالت‌های برزیل است که در شمال شرقی این کشور قرار دارد. جغرافیا. آلاگواس بین ایالت‌های پرنامبوکو و سرژیپه قرار دارد. مرکز ایالت آلاگواس شهر ماسایو است. این ایالت با نشان اختصاری (AL) شناخته می‌شود. آلاگواس ۲۷٬۷۶۷٫۶۶۱ کیلومتر مربع مساحت دارد. در سال ۲۰۰۶ جمعیت آن ۳٬۰۵۰٬۶۵۲ نفر تخمین زده شده‌است. منابع. سایت رسمی
اورنگ‌آباد (به انگلیسی:Aurangabad به مراتی: औरंगाबाद به اردو: اورنگ‌آباد) شهری در ایالت ماهاراشترا در کشور هندوستان است. این شهر در فلات دکن دامنهٔ کوه‌های آجانتا در شمال در جنوب، کنار رودخانه قوم واقع است و در ۲۷۶ کیلومتری شمال شرقی کلان‌شهر بمبئی، ۲۳۵ کیلومتری پونه و ۱۱۴ کیلومتری از احمدنگر قرار گرفته‌است. نام این شهر از اورنگ‌زیب (ح: ۱۶۵۸–۱۷۰۷ م) که لقب ششمین پادشاه امپراتوری گورکانی هند بود گرفته شده‌است. «اورنگ» واژه‌ای فارسی است و به معنی سریر یا تخت پادشاهی است. اورنگ‌آباد در منطقه‌ای قرار گرفته‌است
است. اورنگ‌آباد در منطقه‌ای قرار گرفته‌است که باران در آنجا بیشتر در فصل تابستان می‌بارد. میزان باران سالانه آن بین ۲۵۰ تا ۷۵۰ میلی‌متر متغیر است. این شهر یکی از سریع‌ترین شهرهای در حال توسعه در جهان است. صنایع نساجی پارچه‌های کتان و ابریشمی در این شهر اهمیت ویژه‌ای دارند و صنایع گردشگری و بانکداری از دیگر منابع درآمدی مهم این شهر هستند. تاریخچه. اورنگ‌آباد شهری تاریخی است. این شهر در سال ۱۶۱۰ میلادی توسط ملک عنبر، وزیراعظم مرتضی نظام شاه در احمدنگر در محلی که روستای «کهرکی» بود ساخته شد. او این مکان را
که روستای «کهرکی» بود ساخته شد. او این مکان را پایتخت خود ساخت و ارتش خود را از در اطراف آن مستقر ساخت و در آبادانی آنجا کوشید. در سال ۱۶۲۱ سپاهیان جهانگیر به این شهر حمله کرده و آن را غارت کردند و به آتش کشیدند. عنبر بنیانگذار این شهر همواره جهانگیر را با القاب تند و زننده یاد می‌کرد. پس از درگذشت ملک عنبر در ۱۶۲۶م پسرش فاتح خان نام شهر را به «فاتح‌آباد» تغییر داد. در همان سال، خان لودی، نایب‌السلطنه گورکانی، به سوی این شهر پیشروی کرد اما در برهانپور توسط حمید خان فرمانده نظام‌شاهی، تطمیع و متوقف شد. با
حمید خان فرمانده نظام‌شاهی، تطمیع و متوقف شد. با این وجود در ۱۶۳۳ فاتح‌آباد به قلمرو پادشاهان گورکانی ضمیمه شد. در سال ۱۶۵۳ هنگامی که شاهزاده اورنگ‌زیب برای بار دوم نایب‌السلطنه منطقه دکن انتخاب شد، او پایتخت خود را فاتح‌آباد انتخاب کرد آن را دوباره از نو ساخت و اسم آن را «اورنگ‌آباد» گذاشت. این شهر در دوران حکومت وی رونق بسیار یافت. به دستور اورنگ زیب، دیوارهای بلند و مستحکم دور شهر بنا گردید و شبکه منزلگاه‌های کنار جاده‌ها، به ویژه جاده اورنگ‌آباد به آگرا، با ساختن سراهایی که کنار آن‌ها بازار، مسجد، حمام
با ساختن سراهایی که کنار آن‌ها بازار، مسجد، حمام و چاه آب وجود داشت، توسعه یافت. در همین دوران، اورنگ‌آباد از نظر معارف و پژوهشهای اسلامی مقامی برجسته احراز کرد. پیشرفت اورنگ‌آباد به اندازه‌ای بود که آنجا را دهلی جنوب نامیدند. پس از سقوط امپراتوری گورکانیان هند در نیمه اول سده ۱۸م توسط بریتانیا، اورنگ آباد جزو نظامهای مستقل، و برای مدتی پایتخت آنجا شد، پس از مدتی حیدرآباد این مقام را گرفت و اورنگ‌آباد اهمیت خود را از دست داد. خاندان نظام آصف‌جاه که در ۱۱۳۶ق/۱۷۲۴م بر دکن مسلط شده بود، تا ۱۹۴۸م بر این منطقه
بر دکن مسلط شده بود، تا ۱۹۴۸م بر این منطقه حکومت کرد. در این سال، ایالت حیدرآباد که اورنگ‌آباد جزو آن بود، به «اتحادیه هند» ملحق گردید، تا آنکه در ۱۹۵۶م این ایالت بر حسب وابستگی‌های زبانی میان ایالتهای مختلف تقسیم شد و بخشی از آن، ازجمله اورنگ‌آباد، جزو ایالت مهارشترا قرار گرفت. مراکز دیدنی. این شهر یک مرکز جهانگردی جذاب هند با بسیاری از بناهای تاریخی است. وجود معابد و آثار باستانی، هر ساله جمعیت زیادی را برای دیدن و اجرای مراسم مذهبی، به این شهر جذب می‌کند. ازجمله غارهای آجنتا و الورا که در میراث جهانی
ازجمله غارهای آجنتا و الورا که در میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند و از نقاط دیدنی باستانی و پیش از اسلام هند به‌شمار می‌روند. همچنین مقبره بی‌بی که آرامگاه دلرس‌بانو بیگم همسر اورنگ زیب است و در اواخر سده ۱۷م شبیه به تاج‌محل در آگرا و به تقلید از آن با مرمر سفید در ابعادی کوچکتر ساخته شده در این شهر واقع شده‌است و از بهترین آثار هنری دوره گورکانی در این شهر به‌شمار می‌رود. آرامگاه خرابه قصر اورنگ زیب و آرامگاه او در مقبره شیخ برهان‌الدین، و آرامگاه ملک عنبر و آصف جاه، مؤسس دولت حیدرآباد، و مسجد بنا شده توسط
آصف جاه، مؤسس دولت حیدرآباد، و مسجد بنا شده توسط ملک عنبر، از دیگر آثار اسلامی باقی‌مانده در اورنگ‌آباد است.
مرجان قنبری‌مهر (زادهٔ ۱۳۳۰) موسیقی‌دان و نوازندهٔ ویلن کلاسیک اهل ایران است. زندگی. مرجان قنبری‌مهر در سال ۱۳۳۰ در تهران متولد شد. از کودکی در کنار پدرش ابراهیم قنبری‌مهر، سازندهٔ سازهای موسیقی که در نوازندگی نیز از شاگردان ابوالحسن صبا بود، گوش وی با موسیقی آشنا شد. وی از ده سالگی وارد هنرستان عالی موسیقی شد و در سال ۱۳۵۴ موفق به دریافت درجه لیسانس در رشته ویلن کلاسیک گردید. در دوران تحصیل با هنرمندانی چون حشمت سنجری، سرژ خوتسیف، والودیا تارخانیان و ژرژ مرادیان به کسب تجربه و نوازندگی پرداخت. او فعالیت
مرادیان به کسب تجربه و نوازندگی پرداخت. او فعالیت خود را در سال ۱۳۴۷ به عنوان نوازندۀ ویلن کلاسیک در ارکستر مجلسی تلویزیون آغاز کرد، نوازندگی در این ارکستر فرصتی بود تا از وجود رهبران و سولیست‌های خارجی که به شکل مهمان با ارکستر همکاری داشتند بهره برده و به کسب تجربه‌های نو بپردازد. او دارای گواهینامه درجه یک هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. در سی‌امین جشنواره موسیقی فجر توسط وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی از مرجان قنبری‌مهر به عنوان «یکی از برجسته‌ترین نوازندگان ویلن کلاسیک» تقدیر به عمل آمد و تندیس
نوازندگان ویلن کلاسیک» تقدیر به عمل آمد و تندیس جشنواره به وی اهدا شد. فعالیت‌ها. از جمله فعالیت‌های هنری مرجان قنبری‌مهر، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: همکاری با ارکستر مجلسی تلویزیون - ۱۳۴۷، اجرای کنسرت به همراه ارکستر مجلسی تلویزیون در شهرهای مختلف ایران و برخی کشورهای اروپایی، همکاری با ارکستر سمفونیک تهران - ۱۳۷۴، تدریس در هنرستان‌های موسیقی دختران و پسران، تدریس در دانشگاه هنر، تدریس در دانشگاه تهران - ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۵، عضویت در شورای برگزاری آزمون‌های عملی موسیقی دانشگاه‌های هنر و تهران به مدت ۱۶ سال،
موسیقی دانشگاه‌های هنر و تهران به مدت ۱۶ سال، عضویت در هیئت داوران جشنواره موسیقی جوان، اجرا و سرپرستی کنسرت موسیقی در تالار رودکی با اجرای آثاری از فلیکس مندلسون، دیمیتری شوستاکوویچ و آستور پیاتزولا، تأسیس آموزشگاه تخصصی ویلن کلاسیک در تهران - ۱۳۸۳، کارگردانی فیلم مستند بلند «ساز و مهر» به همراه محسن نظری و تهیه‌کنندگی مرتضی پورصمدی
کوچک برای سن باروری (SGA) بچه‌هایی هستند که وزن تولدشان زیر ۱۰ درصد وزن جامعه در آن سن باروری باشد. مناسب برای سن باروری (AGA) بچه‌هایی هستند که وزن تولدشان بالای ۱۰ درصد وزن جامعه در آن سن باروی و زیر ۹۰ درصد وزن جامعه در آن سن باروری باشد. بزرگ برای سن باروری (LGA) بچه‌هایی هستند که وزن تولدشان بالای ۹۰ درصد وزن جامعه در آن سن باروری باشد. این بچه‌ها معمولاً ناشی از محدودیت رشد داخل رحمی (IUGR) بوده‌اند. این محدودیت شرایطی را نشان می‌دهد که در آن جنین توانایی رسیدن به اندازه بالقوه ژنتیکی را به دست
توانایی رسیدن به اندازه بالقوه ژنتیکی را به دست نیاورد. طبقه‌بندی دیگری نیز وجود دارد که بر اساس وزن تولد بدون توجه به سن باروری است. شیرخواران به گروه‌های وزن تولد پایین (زیر ۲۵۰۰ گرم)، وزن تولد خیلی پایین (زیر ۱۵۰۰ گرم)، وزن تولد به شدت پایین (زیر ۱۰۰۰ گرم) تقسیم می‌شوند. وزن تولد طبیعی ۲۵۰۰ تا ۴۲۰۰ گرم در نظر گرفته شده‌است. شیوع وزن تولد پایین در جامعه ۸/۱ درصد در کشورهای توسعه یافته و ۶-۳۰ درصد در کشورهای در حال توسعه است. بیشتر این ناشی از وضعیت سلامتی مادر در دوران بارداری ناشی می‌شود. یک سوم بچه‌های