payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را تکان می‌دهد و سپس می‌میرد. مادر دوبروسلووا مدت کوتاهی بعد می‌میرد و دوبروسلووا برای مدتی تحت مراقبت آنا قرار می‌گیرد، اما سوءرفتار بیش از حد می‌شود و او می‌رود تا با فدورا در آن طرف خیابان زندگی کند. دووشکین به عنوان یک کپی‌نویس دون‌پایه کار می‌کند و اغلب توسط همکارانش تحقیر می‌شود. لباس او کهنه و کثیف است و شرایط زندگی او شاید بدتر از دوبروسلووا باشد. او خود را در جامعه دارای جایگاهی پست می‌داند. او و دوبروسلووا نامه‌هایی را با هم رد و بدل می‌کنند (و ملاقات‌های گاه‌به‌گاه که هیچ‌وقت به جزئیات آن
(و ملاقات‌های گاه‌به‌گاه که هیچ‌وقت به جزئیات آن پرداخته نمی‌شود)، و در نهایت شروع به تبادل کتاب می‌کنند. دووشکین وقتی نسخه‌ای از «شنل» را از دوبروسلووا دریافت می‌کند، آزرده می‌شود، زیرا متوجه می‌شود که زندگی شخصیت اصلی شبیه زندگی وی است. دوبروسلووا در نظر دارد به قسمت دیگری از شهر برود که در آنجا بتواند کار کند. دووشکین درست همان زمان که پولش تمام شده و در خطر اخراج شدن است، بخت و اقبال پیدا می‌کند: رئیس او دلش به رحم می‌آید و ۱۰۰ روبل به او می‌دهد تا لباس جدید بخرد. دووشکین بدهی‌های خود را پرداخت می‌کند
جدید بخرد. دووشکین بدهی‌های خود را پرداخت می‌کند و مقداری پول برای دوبروسلووا می‌فرستد. دختر برای او ۲۵ روبل پس می‌فرستد زیرا به آن نیازی ندارد. آینده برای هر دوی آنها روشن به نظر می‌رسد زیرا مرد اکنون می‌تواند شروع به پس‌انداز کند و امکان زندگی کردن با یکدیگر برایشان فراهم می‌شود. راتازیایف نویسنده‌ای که در مورد استفاده از دووشکین به عنوان شخصیت در یکی از داستانهایش شوخی می‌کند، او را آزرده خاطر می‌کند، اما به نظر می‌رسد واقعاً او را دوست دارد. در نهایت غرور دووشکین تخفیف می‌یابد و دوستی آنها دوباره
غرور دووشکین تخفیف می‌یابد و دوستی آنها دوباره برقرار می‌شود. گورشکوفها هنگامی که پرونده پدر در دادگاه برنده می‌شود، به پول دست می‌یابند. با توافق سخاوتمندانه به نظر می‌رسد که سرنوشت آنها کاملاً روشن است، اما پدر می‌میرد و خانواده‌اش را با وجود پولدار شدن در تنگنا قرار می‌دهد. بلافاصله پس از این، دوبروسلووا اعلام کرد که یک مرد ثروتمند به نام آقای بیکوف که با آنا فیودورونا و پدر پوکروفسکی در ارتباط بود، از او خواستگاری کرده است. دختر تصمیم می‌گیرد با او آنجا را ترک کند و چند نامه آخر نشان می‌دهد که او کم‌کم
را ترک کند و چند نامه آخر نشان می‌دهد که او کم‌کم به پولدار بودن جدیدش خو گرفته است. او از دووشکین می‌خواهد که برای او کتانی پیدا کند و شروع به صحبت در مورد تجملات مختلف می‌کند، اما در پایان با وجود بهبود ثروت مرد او را تنها می‌گذارد. در آخرین نامه‌نگاری داستان، در ۲۹ سپتامبر، دووشکین از دوبروسلووا تقاضا می‌کند که برای او نامه بنویسد. دوبروسلووا پاسخ می‌دهد که «همه چیز تمام شده است» و او دختر را فراموش نکند. آخرین نامه از طرف دووشکین است که می‌گوید دختر را دوست دارد و وقتی ترکش کند، می‌میرد و پس از آن،
را دوست دارد و وقتی ترکش کند، می‌میرد و پس از آن، دختر برایش گریه خواهد کرد. نگارش و انتشار. داستایفسکی از کودکی به ادبیات علاقه نشان داد. مادرش آبونمان مجله مشهوری بود که باعث شد تا خانواده در جریان ادبیات پیشرو معاصر روسی و غیر روسی قرار گیرند. داستان های گوتیک، مانند آثار آن رادکلیف، اولین ژانری بود که داستایفسکی با آن آشنا شد. دیگر تأثیرات شکل‌دهنده، آثار شاعران الکساندر پوشکین و واسیلی ژوکوفسکی، حماسه‌های قهرمانانه معمولاً اثر هومر و رمان‌های جوانمردانه سروانتس و والتر اسکات بودند. داستایفسکی ابتدا در
سروانتس و والتر اسکات بودند. داستایفسکی ابتدا در بهترین مدرسه خصوصی مسکو، مدرسه شبانه روزی چرماک تحصیل کرد. این مدرسه توسط یک مهاجر چک که پس از جنگ‌های ناپلئونی به روسیه نقل مکان کرد، تأسیس شد و تأکید زیادی بر ادبیات داشت. از آنجایی که مدرسه به ۸۰۰ روبل در سال نیاز داشت، پدرش مجبور شد کارهای اضافی انجام دهد و از اقوام اشرافی خود، کومانینها، پول بخواهد. اگرچه داستایفسکی به خوبی در آنجا مقیم شد، اما پس از مرگ مادرش در ۲۷ سپتامبر ۱۸۳۷ که منجر به مشکلات مالی برای خانواده او شد، مجبور به ترک آنجا شد. او به
برای خانواده او شد، مجبور به ترک آنجا شد. او به دانشگاه فنی و مهندسی نظامی اعزام شد. او برای تطبیق با زندگی در آنجا مشکل داشت، اما با این وجود موفق شد در ۱۲ اوت ۱۸۴۳ به عنوان مهندس نظامی فارغ‌التحصیل شود. پس از آن، سبک زندگی کاملا آزادانه‌ای داشت و در بسیاری از نمایش‌ها و باله‌های آهنگسازان اله بول و فرانتس لیست شرکت کرد و یک آپارتمان گرانقیمت به نام خانه پریانیشنیکف را به مبلغ ۱٬۲۰۰ روبل اجاره کرد، گرچه سالانه تنها ۵٬۰۰۰ روبل درآمد داشت. این رویدادها و ورود او به کازینوها باعث وخامت اوضاع مالی او شد. او
او به کازینوها باعث وخامت اوضاع مالی او شد. او به عنوان مترجم کار می‌کرد، اما ترجمه‌هایی که در سال ۱۸۴۳ به پایان رساند، مانند "اوژنی گرانده" بالزاک و "لادرنییر آلدینی" ساند، چندان موفق نبودند. به دلیل باخت‌های مکررش در قمار و شرط‌بندی در بازی‌های بیلیارد، سرمایه‌اش را از دست داد. در نتیجه، داستایفسکی اغلب مجبور می‌شد از بستگانش پول بخواهد، اما از این کار احساس ناراحتی می‌کرد و تصمیم گرفت برای جمع‌آوری پول رمانی بنویسد. داستایفسکی به برادرش میخائیل نوشت: «این موردی است که رمان من همه چیز را پوشش خواهد داد.
موردی است که رمان من همه چیز را پوشش خواهد داد. اگر در این مورد شکست بخورم، خود را حلق‌آویز خواهم کرد.» داستایفسکی کار بر روی "بیچارگان" را در اوایل سال ۱۸۴۴ آغاز کرد. او برای اولین‌بار در نامه‌ای به میخائیل در ۳۰ سپتامبر ۱۸۴۴ به کار آینده اشاره کرد: «من در حال اتمام رمانی به بزرگی "اوژنی گرانده" هستم. این یک اثر نسبتاً بدیع است.» داستایفسکی بعداً در ۲۳ مارس ۱۸۴۵ به برادرش نوشت: «رمان را در نوامبر به پایان رساندم، سپس آن را در دسامبر و بار دیگر در فوریه تا مارس بازنویسی کردم. به طور جدی از رمانم راضی هستم.
بازنویسی کردم. به طور جدی از رمانم راضی هستم. این یک اثر جدی و ظریف است. ...» حدوداً در آوریل ۱۸۴۵، دوستش دیمیتری گریگوروویچ، که از پاییز با او در آپارتمانی مشترک زندگی می‌کرد، پیشنهاد داد نسخه دستنویس را به شاعر نیکولای نکراسوف بدهد که قصد داشت در سال ۱۸۴۶ گلچینی منتشر کند. داستایفسکی دستنوشته را نزد نکراسوف برد و به خانه بازگشت. اندکی بعد زنگ خانه‌اش به صدا درآمد و در را به روی نکراسوف و گریگوروویچِ هیجان‌زده باز کرد که هر دو اولین رمانش را که فقط ۱۰ صفحه از آن را خوانده بودند به او تبریک گفتند. آنها کل
از آن را خوانده بودند به او تبریک گفتند. آنها کل اثر ۱۱۲ صفحه‌ای را در طول شب در آپارتمان داستایفسکی به پایان رساندند. صبح روز بعد، آن سه مرد نزد ویساریون بلینسکی منتقد رفتند. نکراسوف داستایفسکی را «گوگول جدید» معرفی کرد، اما بلینسکی با بدبینی پاسخ داد: «گوگول‌هایی که پیدا میکنی مانند قارچ‌ها رشد می‌کنند». خود داستایفسکی باور نداشت که کتابش نقد مثبتی از سوی بلینسکی دریافت کند، اما هنگامی که نکراسوف در عصر از بلینسکی دیدن کرد، دومی می‌خواست با داستایفسکی ملاقات کند تا اولین کارش را به او تبریک بگوید.
ملاقات کند تا اولین کارش را به او تبریک بگوید. داستایفسکی پیشنهاد انتشار "بیچارگان" را در "یادداشت‌های پدری" داد، اما در عوض در "مجموعه سالنامه سن پترزبورگ" در ماه ژانویه منتشر شد. درون‌مایه و سبک. "بیچارگان" به بررسی فقر و رابطه بین فقرا و ثروتمندان می‌پردازد که درونمایه‌های رایج طبیعت‌گرایی ادبی هستند. این رمان که عمدتاً متاثر از "شنل" نیکلای گوگول، "استاد ایستگاه" اثر الکساندر پوشکین و "نامه‌های آبلارد و هلویز" اثر پیر آبلار و هلوئیز دآرژنتویل است، رمان نامه‌نگارانه‌ای است که از نامه‌های واروارا و دوست
نامه‌نگارانه‌ای است که از نامه‌های واروارا و دوست نزدیکش ماکار دووشکین شکل گرفته است. نام کتاب و شخصیت اصلی زن برگرفته از "لیزای بینوا" اثر نیکولای کارامزین است. عناصر دیگر شامل پس‌زمینه دو قهرمان داستان و پایان تراژیک، هر دو ویژگی‌های معمول یک رمان طبقه متوسط است. بلینسکی و دیگران، "پالتو" را الهام‌بخش رمان می‌دانستند. منتقدان بعدی بیان کردند که "بیچارگان" احساسی-انسانی حاوی تعداد زیادی پارودی و طنز از کتابهای گوگول است؛ با این حال، برخی با این موضوع مخالف هستند. کارین ژانت هارمون در «پارودی دوگانه برابر
هستند. کارین ژانت هارمون در «پارودی دوگانه برابر است با ضد پارودی» حدس می‌زند که داستایفسکی پارودی رمان نامه‌نگارانه احساسی را با پارودی نمایش طبیعت‌گرایانه کارمند در هم می‌آمیزد. رابرت پین ایده هر گونه محتوای طنز را رد می‌کند. او اشاره می‌کند که طنز در "همزاد" آغاز شد. دیدگاه مشابهی توسط بلینسکی وجود داشت که همچنین اظهار داشت: «استعداد داستایوفسکی توصیفی نیست بلکه از بیشترین میزان خلاقیت برخوردار است.» ویکتور تراس فکر می‌کرد که داستایفسکی جز در موردهای معدودی از طنز استفاده نمی‌کند، اما در مقابل از «طنزی
از طنز استفاده نمی‌کند، اما در مقابل از «طنزی استفاده می‌کند که ناشی است از تضاد ابدی بین روح ساده یک انسان خوب و دستگاه پیچیدهٔ جامعهٔ بی روح و نهادینه‌شده که توسط افراد «باهوش» اداره می‌شود.» جوزف فرانک، پیشنهاد کرد که کل اثر یک «پارودی جدی» است و یادآوری کرد که "بیچارگان"، «رمان ماجراجویانه طبقه بالا و فضای طنزآمیز گوگولی» را به تصویر می‌کشد. ویکتور تراس به آن لقب «تراوستی داستان عاشقانهٔ نامه‌نگارانهٔ احساسی» داد. مجله " معاصر" نوشت: «در این اثر، کمدی به نحوی مورد بررسی قرار می‌گیرد و لحن، رنگ و حتی
به نحوی مورد بررسی قرار می‌گیرد و لحن، رنگ و حتی زبان گوگول و کویتکا به شکلی قابل ملاحضه را شامل می‌شود». "زنبور شمالی" نوشت: «داستایفسکی از طریق داستان خود می‌خواست طنز گوگول با سادگی ساده‌لوحانه اسنوویاننکو [نام مستعار کویتکا] را به کار گیرد. دیدگاه دیگری که ارتباط بین "بیچارگان" و "شنل" را توصیف می‌کند، موضعی است که اولی ادامه دومی در نظر گرفته می‌شود، و داستایفسکی از جایی که گوگول داستان خود در مورد کارمندان فقیر دولت را متوقف کرد، آن را ادامه داد. این دیدگاه به معنای آن نیست که داستایفسکی نوآوری نکرده
به معنای آن نیست که داستایفسکی نوآوری نکرده است، زیرا این رمان با انسانی کردن آنهایی که — در داستان گوگول — مکانیکی و بی‌روح بودند، خود را متمایز کرد. این مساله با نظریه ای همسو است که داستایفسکی — هم در "بیچارگان" و هم "همزاد" — تلاش کرد تا در روانشناسی شخصیت‌های گوگول نفوذ کند. ادعا می‌شود که نتیجه انسان‌سازی صریح مدل گوگولی توسط داستایوفسکی تأثیر آن را تشدید کرد. تصویرسازی خوش‌طبع گوگول از سرخوردگی‌های روان‌شناختی اجتماعی، نمونه‌ای از آن است. داستایفسکی با برجسته کردن جنبه تراژیک آن مسیر دیگری را در پیش
برجسته کردن جنبه تراژیک آن مسیر دیگری را در پیش گرفت. به گفته منتقد ربکا اپستین ماتویف، «مستخدم ایستگاه» پوشکین به عنوان یک «زیر متن موضوعی، به عنوان مبنایی برای آزمایش‌های ادبی دووشکین، و منبعی برای روابط نامه‌نگارانه او» عمل می‌کند. هر دو، "مستخدم ایستگاه" و "شنل"، در نامه‌های بین دوبروسلووا و دووشکین ذکر شده‌اند. داستایفسکی ممکن است ژانر نامه‌نگارانه را برای گنجاندن مشاهدات انتقادی شخصی خود انتخاب کرده باشد، شبیه به نامه‌های واقعی زندگی که مابین نویسنده و مخاطب تبادل شده است. به گفته یاکوبویچ،
نویسنده و مخاطب تبادل شده است. به گفته یاکوبویچ، داستایفسکی "از بیچارگان" به عنوان دفتر خاطرات خود استفاده می‌کند. با این حال، از آنجایی که یک راوی خارجی وجود ندارد، تنها منبع انگیزه و خصوصیات شخصیت در نامه‌ها و دفتر خاطرات دوبروسلووا موجود است. صداهای مختلف متعدد، یعنی نقل‌قولهای دووشکین از داستان‌ها، تفسیرهای او درباره این کتابها و آثار خودش، نمونه‌هایی از چندصدایی هستند. این تأثیرات خواننده را گیج و راوی را پنهان می‌کند. احساس گناه جنسی یکی دیگر از موضوعات قابل تشخیص در "بیچارگان" است. این امر، برای
قابل تشخیص در "بیچارگان" است. این امر، برای مثال، در پیشنهاد مساله‌ای ناپسند در گذشته واروارا و همچنین این واقعیت که او و دووشکین با هم ارتباط دور خانوادگی دارند، نشان داده می‌شود که حکایت از زنا با محارم دارد. منابع دیگری مانند کنستانتین موچولسکی در این دیدگاه سهیم بودند: «موتیف علاقه داشتن یک پیرمرد به دختری همراه با آمیختگی مبهم اروتیسم و «عاطفه پدری» یکی از موضوعات مورد علاقه داستایفسکی است. پذیرش. "بیچارگان" مورد تحسین منتقدان سراسر کشور قرار گرفت. داستایفسکی صحنه را چنین دید «تمام روسیه در مورد
داستایفسکی صحنه را چنین دید «تمام روسیه در مورد "بیچارگان" من صحبت می‌کند». بلینسکی به محض خواندن نسخه خطیِ "بیچارگان"، آن را اولین «رمان اجتماعی» روسیه نامید. الکساندر هرزن در مقاله خود کتاب را ستود و «در مورد پیشرفت ایده‌های انقلابی در روسیه» با اشاره به «گرایش‌ها و جانبخشی‌های سوسیالیستی» نوشت. این اثر توسط منتقد پاول آننکوف به عنوان اثری از اصطلاحا «مکتب ناتورالیسم» طبقه‌بندی شد. نیکولای دوبرولیوبوف، در مقاله «مردم سرکوب شده» نوشت که داستایفسکی واقعیت فقیر را بررسی و ایده‌های انسان گرایانه را بیان
فقیر را بررسی و ایده‌های انسان گرایانه را بیان می‌کند. وی همچنین از او به خاطر نشان دادن ماهیت انسان و نشان دادن «روان‌ها در مرکز عمقی که پس از اعتراض برای هویت در برابر فشارهای بیرونی و خشونت آمیز، در قفس افتاده و آن را در معرض حکم ما قرار می‌دهد» تمجید کرد. آپولون گریگوریف در "روزنامه فنلاندی هرالد" نوشت: «داستایفسکی در ادبیات ما همان نقشی را ایفا می‌کند که هافمن در ادبیات آلمان ایفا کرد. ... او چنان در زندگی کارمندان دولت غوطه‌ور شد که زندگی روزمره کسل کننده و غیر جالب برای او به کابوسِ نزدیک به جنون
کننده و غیر جالب برای او به کابوسِ نزدیک به جنون تبدیل شد». کنت ولادیمیر سولوگوب نیز این رمان را پسندید و اظهار داشت که «این رمان با قدرت و سادگی توسط استعدادی بزرگ نوشته شده است». والرین مایکوف پس از چند اثر منتشرشده داستایفسکی خاطرنشان کرد: «گوگول معمولاً شاعر برجسته اجتماعی بود، در حالی که داستایفسکی معمولاً شاعر روانشناس برجسته بود. اولی به عنوان نماینده جامعه معاصر یا حلقه معاصر شناخته می‌شود، برای دومی خود جامعه از طریق تأثیر آن بر افراد دیگر، تبدیل به موضوعی جالب می‌شود».
بتاکاروتن ،یک رنگدانه زرد-نارنجی است که در گیاهان و میوه‌ها از جمله فلفل دلمه‌ای سبز زرد و نارنجی هویج و کدو تنبل یافت می‌شود. این ترکیب پیش ساز ویتامین آ است یعنی در بدن تبدیل به ویتامین A میشود. بتاکاروتن ترکیبی آلی است که به عنوان ترکیب ترپن‌دار طبقه‌بندی شده‌است. بتاکارتن را همچنین در برخی داروها از جمله قرص جوشان (ویتامین ث) برای ایجاد رنگ طبیعی استفاده می‌کنند. بتا کاروتن یک پروتئین بسیار بااهمیت برای بدن انسان است که کمبود آن در بدن باعث به وجود آمدن انواع سرطان ها مانند سرطان روده و ریه می شود. این
انواع سرطان ها مانند سرطان روده و ریه می شود. این ماده یکی از مهم ترین پیش سازهای ویتامین آ است. کمبود این ماده تاثیر به سزایی در تولید ویتامین آ در بدن دارد. جستارهای وابسته. ویتامین آ
ترابری در توکیو شبکه ترابری در توکیو شامل راه‌آهن‌های دولتی و خصوصی، شبکهٔ بزرگراه‌ها، فرودگاه‌های بین‌المللی و داخلی، شبکهٔ اتوبوسرانی، ارائه خدمات به موتورسیکلت‌ها، دوچرخه سواران و عابران پیاده می‌شود. سیستم حمل و نقل عمومی در توکیو یکی از گسترده‌ترین سیستم‌های حمل و نقل در جهان است. ترابری هوایی. فرودگاه‌های اصلی. فرودگاه بین‌المللی توکیو که بیشتر با نام فرودگاه هانه‌دا مشهور است در منطقهٔ اوتا و فرودگاه بین‌المللی ناریتا در استان چیبا دو فرودگاه اصلی توکیو هستند. پس از توسعه باندهای فرودگاه ناریتا، باند
هستند. پس از توسعه باندهای فرودگاه ناریتا، باند و ترمینال جدید فرودگاه هانه‌دا در اکتبر سال ۲۰۱۰ میلادی به اتمام رسیده‌است. انتظار می‌رود که با توسعهٔ این دو فرودگاه پذیرش ۲۰٬۰۰۰ مسافر اضافه بر قبل امکانپذیر گردد. فرودگاه‌های فرعی. در غرب توکیو فرودگاه چوفو در منطقهٔ چوفو واقع شده‌است و پروازهای آن بطرف جزایر ایزو که از نظر اداری بخشی از توکیو محسوب می‌شوند، انجام می‌شود. فرودگاه هلی‌کوپتر در منطقهٔ کوتو در خدمت پروازهای دولت است و این هلی کوپترها اخبار و ایمنی ترافیک را تحت نظر دارند. سه فرودگاه در
و ایمنی ترافیک را تحت نظر دارند. سه فرودگاه در ایزواوشیما، هاچیجوجیما و میاکجیما به مسافران خدمات هوائی ارائه می‌دهند. فرودگاه ایباراکی در ۸۵ کیلومتری شمال توکیو واقع شده و به عنوان یک فرودگاه کم هزینه در مرکز فعالیت می‌کند. شبکه راه‌آهن توکیو. اصلی‌ترین راه حمل و نقل در توکیو از طریق قطار است. شبکهٔ راه‌آهن توکیو گسترده‌ترین شبکهٔ راه‌آهن در جهان است و اکنون نیز در حال گسترش است. در حال حاضر این شبکه دارای ۸۸۲ ایستگاه قطار در داخل توکیو است. از این تعداد ۲۸۲ ایستگاه به متروی توکیو تعلق دارد. به‌طور تقریبی
ایستگاه به متروی توکیو تعلق دارد. به‌طور تقریبی ۲۰ میلیون نفر در روز از قطار برای رفت‌وآمد در توکیو استفاده می‌کنند و این در حالی است که در کل کشور آلمان که دارای بالاترین تعداد مسافر قطار در اروپاست شبکهٔ راه‌آهن تنها ده میلیون مسافر در روز دارد. شرکت راه‌آهن شرق ژاپن. شرکت راه‌آهن شرق ژاپن یا شرکت راه‌آهن شرق ژاپن بزرگترین شرکت مسافربری راه‌آهن در جهان است. به غیر از قطارهای شهری چندین خط شینکانسن نیز در بین خطوط این شرکت قرار دارند. وظیفهٔ اصلی این شرکت ارائه خدمات راه‌آهن به سراسر توکیو و شمال شرقی
ارائه خدمات راه‌آهن به سراسر توکیو و شمال شرقی توکیو است. ۲۳ خط از خطوط این شرکت در داخل توکیو فعالیت دارند. مهمترین خطوط این شرکت در داخل توکیو عبارتند از: بعضی از خطوط شرکت راه‌آهن شرق ژاپن در حومهٔ توکیو فعالیت می‌کنند، از قبیل: دیگر شرکت‌های راه‌آهن فعال در توکیو. به غیر از شرکت راه‌آهن شرق ژاپن چندین شرکت راه‌آهن خصوصی دیگر در توکیو جمعاً دارای ۵۵ خط راه‌آهن در داخل توکیو هستند. اتوبوسرانی. بعد از شبکهٔ راه‌آهن خطوط اتوبوسرانی مهمترین نقش را در حمل و نقل مسافران توکیو عهده‌دار هستند. تاکسی. کرایهٔ
و نقل مسافران توکیو عهده‌دار هستند. تاکسی. کرایهٔ ورودی به تاکسی از سال ۲۰۰۷ میلادی، ۷۱۰ ین است که در ازای دو کیلومتر نخست و هر ۲۸۸ متر بعد از آن ۹۰ ین به این مبلغ افزوده می‌شود. بین ساعت ۱۰ شب تا ۵ صبح کرایه‌های تاکسی ۲۰ درصد افزایش می‌یابند. جاده‌ها و خیابان‌ها. راه‌های اصلی. راه‌های زیر از راه‌های اصلی توکیو به‌شمار می‌آیند. آزادراه‌های توکیو. آزادراه‌های توکیو به آزادراههایی گفته می‌شود که در محدودهٔ توکیو قرار دارند. طول این آزادراه‌ها ۳۲۲٫۵ کیلومتر است.
بونـِیر ، پاپیامنتو: "Boneiru" یکی از سه جزیره جزایر کارائیب هلند است و شامل جزیره کارائیب بونیر و جزایر هلالی شکل غربی و مناطق غیر مسکونی کلین بونیر هست همراه با جزایر آروبا و کوراسائو گروه جزایر ای‌بی‌سی جزایر بادپناه را تشکیل می‌دهند که در جنوب آنتیل کوچک قرار دارد. مرکز بونیر شهر کرالن‌دیک است. نام "بونیر" در اصل از کلمه بونی 'Bonay' نشات گرفت که بعدها اسپانیایی‌ها و هلندی‌های پیش‌آهنگ این کلمه را به بوینای 'Bojnaj' و بُن‌ایر'Bonaire' که به معنی هوای خوب هست تغییر دادند.
مارک جِی گازیوروسکی (زادهٔ ۹ اکتبر ۱۹۵۴ میلادی) استاد آمریکایی گروه علوم سیاسی دانشگاه ایالتی لوئیزیانا است. او همچنین استاد مدعو در کالج سنت آنتونی دانشگاه آکسفورد و دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران بوده‌است. گازیوروسکی مولف کتاب «سیاست خارجی آمریکا و شاه: ایجاد دولتی وابسته در ایران» (۱۹۹۱) و نیز همکاری با نیکی آر. کدی در ویراستاری کتاب «نه شرقی، نه غربی: ایران، اتحاد شوروی و ایالات متحده» (۱۹۹۰) و همچنین مولف مقالات بسیاری در باب سیاست ایران و دموکراسی در جهان سوم بوده‌است. استفن کینزر نویسنده
در جهان سوم بوده‌است. استفن کینزر نویسنده کتاب «همه مردان شاه»، گازیوروسکی را در بین گروهی از محققان که برای روشن شدن حقایق پشت پرده کودتای ۲۸ مرداد تلاش بسیاری کردند، برجسته‌ترین و سرگروه نمادین آنان می‌داند. یرواند آبراهامیان، فخرالدین عظیمی، جیمز اِی بیل، مازیار بهروز، مالکوم برن، ریچارد کاتم، فرهاد دیبا، مصطفی علم، جیمز اف. گود، ماری آن هایس، همایون کاتوزیان، ویلیام راجر لوئیس و سپهر ذبیح از دیگر محققان این گروه بودند. در سال ۲۰۰۰، تاریخ سیا (آژانس اطلاعات آمریکا) دربارهٔ عملیات آژاکس که در سال ۱۹۵۴
آمریکا) دربارهٔ عملیات آژاکس که در سال ۱۹۵۴ توسط دونالد ویلبر (یکی از معماران عمده این عملیات) نگارش یافته و سیا به همراه اس آی اس بریتانیا، سال‌ها ادعای محرمانه بودن آن‌را داشت که به دست یک خبرنگار روزنامه نیویورک تایمز افتاد و او این اسناد را که دربردارنده مجموعه ارزشمندی از اطلاعات جدید بود، در دویست صفحه بر روی سایت نیویورک تایمز قرار داد. در همان سال، کنفرانسی بین‌المللی با شرکت محققانی از ایران، آمریکا و شوروی سابق در تهران برای بحث دربارهٔ کودتای ۲۸ مرداد و جنبش ملی شدن صنعت نفت برگزار شد. کتاب
۲۸ مرداد و جنبش ملی شدن صنعت نفت برگزار شد. کتاب ارزشمند «محمد مصدق و کودتای ۱۹۵۳ در ایران» که توسط گروهی از محققان مذکور از جمله مارک گازیوروسکی به نگارش درآمد، برآیند این کنفرانس و همچنین کنفرانس دیگری در دو سال بعد از آن، در آکسفورد بود. در این کتاب از اسناد تازه ویلبر - که شاید مهم‌ترین تکه گمشده پازل کودتا بود و فراتر از آن، از مطالب جدید افشا شده از اسناد آمریکا و بریتانیا، منابع ایرانی و حتی مدارک آرشیوی زمان شوروی و افزون بر این، مصاحبه‌های نویسندگان با مقامات اطلاعاتی سابق آمریکا و بریتانیا و
با مقامات اطلاعاتی سابق آمریکا و بریتانیا و ایرانیان مشارکت کننده در حوادث کودتا، بهره گرفته شد. گازیوروسکی علاوه بر تألیف فصل هفتم و بخش «نتیجه گیری» از سلسله مقالات کتاب به همراه مالکوم برن، ویراستاری کتاب را بر عهده داشته‌است. این کتاب با عنوان «مصدق و کودتا» توسط دکتر «علی مرشدی‌زاد» ترجمه شد.
درآمدی بر تاریخ اندیشهٔ سیاسی در ایران نخستین کتاب تألیفی جواد طباطبایی است که ویراست نخست آن با نام درآمدی فلسفی بر تاریخ اندیشهٔ سیاسی در ایران منتشر شده بود و آخرین ویراست آن(ویراست سوم) با عنوان تاریخ اندیشهٔ سیاسی در ایران؛ ملاحظاتی در مبانی نظری به دست انتشارات مینوی خرد چاپ شده است. وی در این کتاب کارش را با خواندن دقیق اندیشه پیشینیان آغاز می‌کند تا به یاری آن‌ها، اندیشه جدید امروز را بازشناسد. این کتاب دیباچه‌ای به تاریخ اندیشهٔ سیاسی در ایران است و بی‌آنکه صرف توالی تاریخی جریان‌های اندیشهٔ سیاسی
بی‌آنکه صرف توالی تاریخی جریان‌های اندیشهٔ سیاسی در ایران دورهٔ اسلامی را دنبال کند، می‌کوشد تا برخی از وجوه پراهمیت آن را از دیدگاه فلسفی، یعنی از جایگاه و معنای جریان‌های اندیشهٔ سیاسی در فرهنگ و تمدن ایرانی، مورد بررسی قرار دهد. طباطبایی ادامهٔ این بحث را در زوال اندیشهٔ سیاسی در ایران ادامه داده‌است.
شاخص رنگ (به انگلیسی: Color index)، در ستاره‌شناسی، بیان عددی ساده‌ای است که رنگ یک شیء را در مورد ستاره‌ای که درجه حرارتش را از دست می‌دهد تعیین می‌کند. هرچه مقدار این شاخص برای ستاره ای کمتر باشد، نشان دهنده آبی‌تر بودن و دمای بیشتر ستاره است. و هرچه مقدار آن بیشتر باشد، نشان دهندهٔ قرمزتر بودن و دمای کمتر ستاره است. برای اندازه‌گیری شاخص، باید درخشندگی یک شیء را از طریق دو فیلتر مختلف مانند U و B، یا B و V، که در آن U حساس به اشعهٔ ماوراء بنفش، B حساس به نور آبی و V حساس به نور مرئی (سبز- زرد) باشد، پی
نور آبی و V حساس به نور مرئی (سبز- زرد) باشد، پی در پی مشاهده کرد. همچنین برای بدست آوردن شاخص رنگ می‌توان از اختلاف بین قدرهای VوB (فیلترها) و همچنین اختلاف UوV انجام شود. mb-mv=CI mu-mv=CI منابع. ، دسترسی ۶ مارس ۲۰۱۱
ادوهیگان یا ادوهیگان-ساکورا یک نوع درخت ساکورای خودرو است. این درخت برگریز و ارتفاع آن بسیار بلند است. چون گل‌ها زودتر از برگ‌ها شکوفا می‌شوند از نظر زیبایی ممتاز است. یک هفته تا ۱۰ روز زودتر از سومی-یوشینو شکوفا می‌شود. به جز استان اوکیناوا و استان هوکایدو در تمامی ژاپن به‌طور گسترده وجود دارد و در اطراف معابد بسیار کاشته شده‌است. طول عمر این درخت مانند یاما-زاکورا بسیار طولانی است. دو درخت ادوهیگان به نام‌های جیندای-زاکورا و اوسوزومی-زاکورا به عنوان گنجینه‌های طبیعی ژاپن ثبت شده‌اند. جیندای-زاکورا در
طبیعی ژاپن ثبت شده‌اند. جیندای-زاکورا در استان یاماناشی واقع شده و مسن‌ترین از این نوع درخت است. طول عمر آن به ۲۰۰۰ سال می‌رسد. همان‌طور اوسوزومی-زاکورا در استان گیفو در حدود ۱۵۰۰ سال عمر دارد.
الیوت گولد (زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۳۸) بازیگر آمریکایی است. از برخی فیلم‌های مطرح او می‌توان به "سیزده یار اوشن" (۲۰۰۷)، "مش" (۱۹۷۰)، "باب و کارول و تد و آلیس" (۱۹۶۹) و "خداحافظی طولانی" (۱۹۷۳) اشاره کرد. او همچنین در سریال "دوستان" در نقش پدر راس و مونیکا گلر حضور داشت.
اویاما-زاکورا به معنی ساکورای کوه بزرگ یا ایزو-یاما-زاکورا با یک نوع درخت ساکورای خودرو است که گونه‌های آن در ژاپن، کره ساخارین یافت می‌شود. قطر گل آن ۲ تا ۳ سانتیمتر است و در مقایسه با سومی-یوشینو رنگ گل‌های آن کاملاً صورتی است. اویاما-زاکورا یک درخت برگریز است که ارتفاع آن بین ۷ تا ۱۵ متر است. گیلاس آن بسیار کوچک است و معمولاً توسط پرندگان خورده می‌شود. رنگ برگ آن در پاییز به رنگ‌های قرمز و زرد و نارنجی در می‌آید و یکی از درختان زیبا در پاییز است. این درخت در جاهای پرنور و پرآب بهتر رشد می‌کند. در برابر
در جاهای پرنور و پرآب بهتر رشد می‌کند. در برابر باد شدید و سرما مقاوم است اما در برابر آلودگی هوا مقاومت کمی دارد. به علت همین خصوصیات برای کشت در حاشیهٔ خیابان‌ها بسیار به کار برده می‌شود.
در صفحه کلید رایانه دکمه انتر یا ورود [یا دکمه ریترن یا بازگشت در سیستم عامل مکینتاش و بیشتر سان مایکروسیستمز] برای واسط خط فرمان و واسط گرافیکی کاربر به کار می‌رود. گاهی نیز از این دکمه برای فشار دادن کلید اوکی در رایانه به کار می‌رود. جایگاه کلید اینتر معمولاً در سمت راست پایین کی‌پد است.
اوبیخ‌ها به باشندگان (بومی‌های) شمال باختری آبخاز- در قفقاز- گفته می‌شود، این مردمان در گذشته به زبان اوبیخ -که یکی از زبان‌های قفقازی شمال باختری بود- سخن می‌گفتند؛ واپسین گویشوران این زبان در ۱۹۹۲ از میان رفته‌اند. زیستگاه اوبیخ‌ها به احتمال همان کولخیس باستانی بوده‌است. امروزه اوبیخ به مفهوم یک ملت وجود خارجی ندارد؛ بازماندگان اوبیخ‌ها بیشتر در ترکیه و گروه کوچکی از آنان در اردن از لحاظ تباری خود را از دودهٔ اوبیخ‌ها می‌شمرند. اوبیخ‌ها مسلمانان سنی بوده‌اند. تاریخچه. پروکوپیوس در کتاب خویس از این مردمان
تاریخچه. پروکوپیوس در کتاب خویس از این مردمان به نام "بروخ‌ها" یاد کرده‌است. اینان مردمانی نیمه‌کوچ‌نشین بودند و زندگیشان بیشتر به اسب بستگی داشته‌است. پیشگویی و غیب‌بینی هم در باورهایشان رواج داشته‌است. در تاریخ معاصر از این مردمان آگاهی‌های بیشتری در دست است. در در ۱۸۶۴ و در زمان پادشاهی الکساندر دوم روسها بر همهٔ قفقاز دست یافتند. در این زمان آدیغیه و آبخاز مورد کشتار قرارگرفتند و پاره‌ای از آبازها نیز از قفقاز رانده‌شدند. اوبیخ‌ها نیز از قفقاز رانده شدند و بیشترشان در باختر ترکیه و به ویژه در مانیاس
و بیشترشان در باختر ترکیه و به ویژه در مانیاس -در استان بالیکسیر- جاگیرشدند. در این زیست‌گاه تازه اوبیخ‌ها به تندی با بومیان درآمیختند، فرهنگ خود را فراموش کردند و از مردمانی نیمه‌کوچ‌نشین به جمعیتی کشاورز دگر گشتند. زبان اوبیخی نیز به فراموشی سپرده‌شد و زبان‌های ترکی و آدیغی جایگزین آن شد. واپسین گویشور به زبان اوبیخی توفیق اسنچ بود که در ۱۹۹۲ درگذشت. منابع. Wikipedia contributors, "Ubykh people," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ubykh_people&amp;oldid=410345908
(accessed March ۶، ۲۰۱۱).
اورلیان با نام کامل لوسیوس دومیتیوس اورلیانوس (زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۲۱۴ یا ۲۱۵ - درگذشتهٔ ۲۷۵) امپراتور روم از ۲۷۰ تا هنگام مرگش در ۲۷۵ میلادی بود. او در طول دوران فرمانروایی‌اش امپراتوری روم را که در زیر فشارهای ناشی از تجاوزات خارجی و شورش‌های داخلی، عملاً از هم پاشیده‌بود، دوباره متحد ساخت و لقب «رستیتوتور اوربیس» به‌معنای احیاگر حکومت را دریافت داشت. زندگی. سال‌های آغازین. لوسیوس دومیتیوس اورلیانوس در ۱۹ سپتامبر ۲۱۴ یا ۲۱۵ در خانواده‌ای فقیر در موئسیای سفلی در شبه‌جزیره بالکان زاده شد و از آنجا که پدر