payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شخصی راهی نیویورک شده بود پس از انقلاب ۱۳۵۷ به ایران بازگشت و نزدیک به دو سال در ایران اقامت داشت. او در دههٔ ۱۳۶۰ به‌عنوان آهنگساز و تنظیم‌کننده با برخی از خوانندگان موسیقی پاپ ساکن در لس آنجلس مانند حمیرا، هایده، داریوش، عارف، ستار و مهستی همکاری داشت. بسیاری از این آثار روی اشعار میهنی و بعضاً سیاسی ساخته شده بودند. سرشناس‌ترین این آثار تنظیم ترانهٔ "بمان مادر" (با صدای داریوش/عارف، شعر نادر نادرپور و ملودی بابک افشار)، ساخت ملودی و تنظیم ترانهٔ "روزگار غریبیست نازنین" (با صدای عارف، شعر از احمد شاملو)،
نازنین" (با صدای عارف، شعر از احمد شاملو)، و تنظیم ترانهٔ "در این بن‌بست" (به خوانندگی داریوش با شعر از احمد شاملو و ملودی بابک افشار) هستند. در سال ۱۳۵۹ آثاری از احمد پژمان و دیگر آهنگسازان ایرانی با ارکستر سمفونی نورنبرگ در سه صفحه گرامافون ۳۳ دور با عنوان "پوئم سمفونیک‌هایی از ایران" در آلمان منتشر شدند. این آثار در سال ۱۴۰۰ توسط موسسه ماهور در ایران بازنشر شدند. احمد پژمان که پس از سال‌ها اقامت در خارج از ایران، دچار افسردگی و غم دوری از وطن شده بود با تشویق عده‌ای از سینماگران که با وی در یک جشنوارهٔ
تشویق عده‌ای از سینماگران که با وی در یک جشنوارهٔ فیلم خارجی دیدار داشتند تصمیم گرفت خانواده و همسرش را رها کند و به ایران برگردد. او در هنگام بازگشت در سال حدود ۱۳۷۰ یک دستگاه سینتی سایزر و یک کامپیوتر مخصوص موسیقی به همراه داشت که با ممانعت ورود از سوی گمرک مواجه شد. او برای ترخیص این وسایل به ایران، نیازمند دریافت مجوز از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود. مراجعهٔ پژمان به تالار وحدت برای دریافت مجوز، موجب دیدار وی با مسئولان وزارت ارشاد و پیشنهاد برای تولید آثار جدید موسیقی شد. او از سال ۱۳۷۰ به عنوان عضو
آثار جدید موسیقی شد. او از سال ۱۳۷۰ به عنوان عضو هیئت علمی در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تدریس مشغول شد. پژمان در سال ۱۳۷۱ با ساخت موسیقی فیلم "هنرپیشه" به کارگردانی محسن مخملباف نخستین اثر موسیقی فیلم خود پس از انقلاب ۱۳۵۷ را آهنگسازی و با سینتی سایزر اجرا کرد. از دیگر آثار ساخته شده توسط وی در دههٔ ۱۳۷۰ قطعات "خرمشهر" (به مناسبت آزادسازی خرمشهر)، "تک‌سوار عشق" (بر پایه نمایشنامهٔ مختار) و "هفت‌خان رستم" (با طراحی بهروز غریب‌پور) بود. او در آغاز دهه ۱۳۸۰ یک آلبوم حاوی منتخبی از چند موسیقی فیلم
دهه ۱۳۸۰ یک آلبوم حاوی منتخبی از چند موسیقی فیلم خود را با عنوان "سراب" توسط نشر هرمس منتشر نمود. در سال ۱۳۸۱ نیز منتخب دیگری از آثار موسیقی فیلم را در آلبوم "خاطرات فردا" منتشر کرد. "ناگهان رستخیز" اثر دیگر احمد پژمان در دههٔ ۱۳۸۰ بود. او این اثر را در سال ۱۳۸۶ به واسطهٔ دوستی با طالب‌خان شهیدی (آهنگساز اهل تاجیکستان)، با اجرای ارکستر سمفونیک روسیه و گروه کر مسکو ضبط کرد. آلبوم این اثر نخستین‌بار در سال ۱۳۸۹ توسط حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی منتشر شد. وی در اواخر دههٔ ۱۳۸۰ مجموعه‌ای از آثار تلفیقی با
وی در اواخر دههٔ ۱۳۸۰ مجموعه‌ای از آثار تلفیقی با سازهای آکوستیک و الکترونیک را در آلبومی با نام سایه‌های خورشید ضبط و در سال ۱۳۸۹ توسط نشر هرمس منتشر کرد. انگیزهٔ پژمان برای ساخت قطعات این آلبوم، که ابتدا "کنگان" نام داشت تولد دخترش بود. او برای این آلبوم قطعاتی را به شیوهٔ موسیقی موج نو طراحی و آهنگسازی کرد. احمد پژمان دههٔ ۱۳۹۰ را با ساخت آثاری همچون "سمفونی نوروز" آغاز کرد. "دیورتیمنتو" از دیگر آثار پژمان بود که ابتدا در سال ۱۳۸۷ برای ارکستر زهی بزرگ نوشته شد. اما او به دلیل محدودیت‌های مالی، این قطعه
شد. اما او به دلیل محدودیت‌های مالی، این قطعه را دوباره برای پنج‌نوازی زهی تنظیم و بازنویسی کرد. این اثر در سال ۱۳۹۵ ضبط و توسط «مؤسسهٔ خانهٔ هنر خِرَد» منتشر شد. در ۸ اردیبهشت ۱۳۹۴ احمد پژمان مادر خود (زینت‌السادات نسابه حقیقی) را بر اثر سکته مغزی از دست داد. او آن هنگام در ایران حضور نداشت. وی علاقهٔ زیادی به مادرش داشت و معتقد است که نقش مهمی در زندگی و موفقیت‌هایش داشته است. در ۱۴ دی ۱۳۹۵ اثر تازه‌ای از احمد پژمان با عنوان پوئم سمفونیک "سرزمین دلاوران" در پنج موومان نخستین‌بار توسط ارکستر سمفونیک تهران
پنج موومان نخستین‌بار توسط ارکستر سمفونیک تهران به رهبری شهرداد روحانی اجرا شد. این اثر با مضمون آزادگی و برای اسیران جنگ ایران و عراق نوشته شده و شعر آن را عبدالجبار کاکایی سروده است. شهرداد روحانی در یک کنفرانس مطبوعاتی که پیش از اجرای این اثر برگزار شد گفت: «خوشحالم که افتخار رهبری این قطعه نصیب من شد» و در ادامه افزود «مطمئنم این آهنگ بارها در ایران و جهان اجرا خواهد شد…». وی هنگام تحصیل در اتریش، قطعه‌ای با عنوان اورتور "پارسیان" نوشت که قرار بود به همراه قطعهٔ "راپسودی" توسط ارکستر رادیو وین به رهبری
قطعهٔ "راپسودی" توسط ارکستر رادیو وین به رهبری هاینس سنداور ضبط شود. اما "راپسودی" ضبط شد و "پارسیان" به ضبط نرسید. این قطعه که پس از ۵۰ سال توسط پژمان دوباره برای کوئینتت زهی تنظیم و ضبط شده بود در ۲۲ تیر ۱۳۹۹ به مناسبت هشتاد و پنجمین سالروز تولد احمد پژمان توسط مؤسسهٔ خانهٔ هنر خِرَد منتشر و به وی اهدا شد. احمد پژمان در طول فعالیت‌های خود در ایران در امور دیگری غیر از آهنگسازی با جامعهٔ موسیقی از جمله تدریس هارمونی، کنترپوان، آهنگسازی در دانشگاه، مدیریت گروه آموزشی موسیقی دانشگاه تهران، از بنیانگذاران
گروه آموزشی موسیقی دانشگاه تهران، از بنیانگذاران کانون آهنگسازان سینمای ایران و دبیر هنری جشنوارهٔ موسیقی فارس، همکاری داشته است. زندگی خصوصی. احمد پژمان دو بار ازدواج کرد. او با همسر اول خود، هما بحرینی در کلاس درس مصطفی پورتراب آشنا شد. هما بحرینی در آن زمان نوازندهٔ سنتور و آکوردئون و از شاگردان هنرستان موسیقی بود و نزد مصطفی پورتراب هارمونی می‌آموخت. احمد پژمان از همسر اول خود، یک دختر به‌نام شیوا و دو پسر به نام‌های بابک و ژوبین دارند. وی پس از جدا‌شدن از همسر اول، در سال ۱۳۶۴ با شیرین بذله (کارگردان
از همسر اول، در سال ۱۳۶۴ با شیرین بذله (کارگردان و تهیه‌کنندهٔ ساکن آمریکا) ازدواج کرد که از این ازدواج دختری به نام سیما دارند. احمد پژمان در ایران و آمریکا زندگی می‌کرد. او خود در این مورد گفته بود: «من به‌خاطر خانواده به آمریکا می‌روم. ولی بیشتر وقت‌ها در ایران هستم و هر چند ماه یک‌بار باید به ایران بیایم.» درگذشت. احمد پژمان در ۷ شهریور ۱۴۰۴ در لس آنجلس درگذشت. پیکر او ابتدا قرار بود که در لس آنجلس به خاک سپرده شود. اما با تلاش خانواده و علاقمندانش پس از نزدیک به یک ماه به تهران منتقل شد و در صبح جمعه
نزدیک به یک ماه به تهران منتقل شد و در صبح جمعه ۴ مهر ۱۴۰۴ مراسم بدرقهٔ وی با حضور هنرمندان و دوستداران موسیقی برگزار شد. در این مراسم که با حضور و سخنرانی هنرمندانی چون مجید انتظامی، علی‌اکبر شکارچی، کیهان کلهر، حسین علیزاده، شریف لطفی، هوشنگ کامکار، بهمن فرمان‌آرا، محمدرضا درویشی و چهره‌هایی مانند یلدا ابتهاج (فرزند هوشنگ ابتهاج)، فاطمه مهاجرانی (سخنگوی دولت)، بابک رضایی (مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، اسحاق شکری (مدیرعامل انجمن موسیقی ایران) و … بسیاری دیگر همراه بود، همسر احمد پژمان
ایران) و … بسیاری دیگر همراه بود، همسر احمد پژمان (شیرین بذله) طی سخنانی گفت: «آرزوی احمد این بود که در ایران به خاک سپرده شود و خوشحالم این آرزو به تحقق رسید.» همچنین در این مراسم آثاری از احمد پژمان و به یاد او، توسط یک ارکستر مجلسی اجرا شد. در پایان مراسم، پیکر احمد پژمان برای خاکسپاری در زادگاهش، شهر لار، بدرقه شد. پیکر احمد پژمان روز شنبه ۵ مهر، در «قطعۀ هنرمندان و نام‌آوران دارالرحمه شهر لار» با حضور اهالی فرهنگ و هنر به خاک سپرده شد. در این مراسم که با سخنرانی مسئولان دولتی و هنرمندان موسیقی همراه
با سخنرانی مسئولان دولتی و هنرمندان موسیقی همراه بود، علاءالدین بروجردی خواستار احداث بنا بر روی آرامگاه وی و تشکیل ارکستری به نام احمد پژمان شد. محمدرضا درویشی گفت: «او سرمایه‌ای ملی بود که آثارش در حافظهٔ تاریخی موسیقی ایران ماندگار خواهد ماند». همسر احمد پژمان نیز در این مراسم به خاطرِ تحققِ آرزوی پژمان ابراز خوشنودی کرد و اظهار داشت: «احمد همیشه آرزو داشت آرامگاه ابدی‌اش در سایهٔ نَخل‌های لار باشد». واکنش‌ها. مرگ احمد پژمان واکنش‌های گسترده‌ای در داخل و خارج از کشور در میان چهره‌های سیاسی و هنری داشت:
خارج از کشور در میان چهره‌های سیاسی و هنری داشت: آهنگسازی. سبک. سبک موسیقی پژمان را تلفیقی از موسیقی محلی، موسیقی ردیف، سازهای ایرانی، همراه با هارمونی، کنترپوان، ارکستراسیون و سایر تکنیک‌های موسیقی غرب می‌دانند. پژمان خود می‌گوید در آهنگسازی، پیش از موسیقی، بیشتر از ادبیات ایران تأثیر پذیرفته است. شاعرانی مانند فردوسی و حافظ الگوی او بوده و نقش مهمی در نگاه او به خلق آثارش داشته‌اند. وی پایه و اساس کارهای خود را فرهنگ و موسیقی ایرانی می‌داند و از موسیقی محلی و ردیف در آهنگسازی (مانند درآمد راست‌پنج‌گاه
محلی و ردیف در آهنگسازی (مانند درآمد راست‌پنج‌گاه برای موسیقی فیلم) بسیار استفاده کرده است. پژمان می‌گوید که از شخص خاصی در ایران تأثیر نپذیرفته، اما بتهوون را آهنگسازی تأثیرگذار و الگوی اصلی خودش در آهنگسازی (به‌ویژه تکنیک بسط و گسترش تم) می‌داند. وی در طول فعالیت هنری خود بر ایرانی بودن آثارش تأکید دارد. او در این باره می‌گوید: از نگاه دیگران. سبک احمد پژمان مورد توجه بسیاری از موسیقی‌دانان ایرانی قرار گرفته و به نقد و تحلیل آن پرداخته‌اند. محمدرضا شجریان معتقد بود احمد پژمان به‌عنوان یک آهنگساز بزرگ
معتقد بود احمد پژمان به‌عنوان یک آهنگساز بزرگ موسیقی کلاسیک در ایران، با تلفیق موسیقی کلاسیک و ایرانی و با استفاده از صداهای جدید و سینث‌سایزر آثار جدیدی خلق کرده و در این زمینه او بهترین بود. حسین علیزاده آهنگساز و نوازندهٔ تار که از دوران هنرستان با احمد پژمان آشنا شده و در تحصیلات دانشگاهی نیز در کلاس‌های درس وی حضور داشته، ضمن ستایش از شیوهٔ آهنگسازی وی در تلفیق موسیقی محلی و ردیف، مهم‌ترین ویژگی پژمان را این می‌داند که او هیچ چیز را مطلق نمی‌دانست و سلیقه شخصی‌اش را به دیگران تحمیل نمی‌کرد. علیزاده
سلیقه شخصی‌اش را به دیگران تحمیل نمی‌کرد. علیزاده سبک پژمان را مختص ژانر خاصی از موسیقی ایرانی یا موسیقی غربی نمی‌داند و معتقد است پژمان به خاطر اینکه متولد شهر لار در استان فارس است توجه منحصربه‌فردی به ملودی‌های محلی داشته و بهتر از دیگران از این پتانسیل استفاده کرده است. علیزاده، ذات و پویایی موسیقی پژمان را استفاده از ریتم و رنگ‌های صوتی می‌داند و می‌گوید این امر با هر نوع ارکستری، نتیجهٔ مطلوبی به‌دست می‌آورد. وی نتیجه می‌گیرد که در هر صورت اگر پژمان یک موتیف دو یا سه‌نتی داشته باشد همان دو یا سه نت،
موتیف دو یا سه‌نتی داشته باشد همان دو یا سه نت، موضوع موسیقی‌اش می‌شوند و با چنان ذوق و مهارتی آن را بسط می‌دهد که اثری بزرگ خلق می‌شود». علی رهبری، رهبر ارکستر و آهنگساز ایرانی که آخرین قسمت از پوئم سمفونیک "مادرم ایران"، ساختهٔ خود را به احمد پژمان تقدیم کرده است دربارهٔ وی گفته است: «احمد پژمان را هنوز در ایران درک نکرده‌اند». او دلیل آن را بی‌سوادی مسئولان فرهنگی و حسادت موسیقی‌دانان باسواد ذکر می‌کند. هوشنگ کامکار موسیقی‌دان و آهنگساز که آلبوم "باغ‌های پژمان" را به‌یاد احمد پژمان ساخته و به وی تقدیم
پژمان" را به‌یاد احمد پژمان ساخته و به وی تقدیم کرده می‌گوید نخستین‌بار با نام احمد پژمان از طریق مجلات موسیقی آشنا شد و سپس از سال ۱۳۵۰ در دانشگاه از وی اصول آهنگسازی را آموخته است. کامکار ضمن اشاره به اینکه چهرهٔ مهربان و فروتن او با آن همه دانش موسیقایی، برایم تا به امروز سمبل هنرمندی واقعی و بزرگ بوده است، در بارهٔ سبک آهنگسازی وی می‌گوید: این گفته‌های کامکار در ستایش از سبک احمد پژمان واکنش‌برانگیز شدند. علی عظیمی‌نژادان در "روزنامه اعتماد ملی" گفتهٔ هوشنگ کامکار در مورد نام بردن از احمد پژمان
گفتهٔ هوشنگ کامکار در مورد نام بردن از احمد پژمان به‌عنوان نخستین آهنگساز چندصدایی و بانی موسیقی ملی در ایران را خلط مبحث دانست و گفت که چندصدایی برای موسیقی ایرانی به صورت کلی و چندصدایی برای سازهای ملی دو مقولهٔ جداگانه هستند. وی ادامه می‌دهد داد که در مورد موسیقی ایرانی، پیش از پژمان، علینقی وزیری و روح‌الله خالقی پیشتاز موسیقی چندصدایی در ایران بودند و پس از آن حسین دهلوی قرار دارد. دهلوی قطعاتی مانند "سبکبال" ساخته که در آن از تکنیک کنترپوان و ریزپرده استفاده کرده است. این در حالی است که احمد پژمان
استفاده کرده است. این در حالی است که احمد پژمان اصولاً اعتقادی به استفاده از ریزپرده نداشت. عظیمی‌نژادان در مورد چندصدایی در سازهای ملی نیز گفت که با آنکه بالهٔ "عیاران" ساختهٔ احمد پژمان در اواسط دههٔ ۱۳۵۰ (توسط گروه پایور اجرا شد) از ساختار پیچیده‌تری در موسیقی چندصدایی ایرانی برخوردار است باید در نظر داشت که گروه پایور از دههٔ ۱۳۴۰ به‌سرپرستی فرامرز پایور از همان زمان سابقهٔ درخشانی در اجرای موسیقی چندصدایی داشته است. ضمن اینکه اندکی پیش از پژمان، لوریس چکناواریان اثری به نام "باله سیمرغ" را با این گروه
اثری به نام "باله سیمرغ" را با این گروه اجرا کرد که چندصدایی و بسیاری از قسمت‌های آن آتونال است. وی می‌افزاید استفاده از موسیقی محلی نیز ادامهٔ سنت روبیک گریگوریان است که آهنگسازانی مانند هوشنگ استوار، ثمین باغچه‌بان و محمدتقی مسعودیه این سبک را ادامه دادند و پژمان نیز در این راستا به خوبی از آن استفاده کرده است. معرفی آثار. احمد پژمان قطعات موسیقی گوناگونی برای ارکستر سمفونیک، ارکستر مجلسی، سازهای تک‌نوازی مانند پیانو و ویولا، گروه کر، آواز، و موسیقی فیلم ساخت که برخی از آنها با همراهی ارکستر سمفونیک
ساخت که برخی از آنها با همراهی ارکستر سمفونیک تهران و بسیاری دیگر توسط ارکسترهای معتبر خارجی درکشورهایی نظیر اتریش، انگلستان، لهستان، بلژیک، آلمان، آفریقای جنوبی و آمریکا اجرا شده‌اند. نخستین قطعهٔ وی که پیش از تحصیلات آکادمیک ساخته است "در کنار جویبار" نام دارد. اپرای "جشن دهقان" نخستین اپرای ساختهٔ پژمان و نخستین اپرایی بود که در ایران برای افتتاح تالار رودکی ساخته و اجرا شده است. از احمد پژمان تاکنون ده‌ها اثر در سبک‌ها و فرم‌های گوناگون برای ارکسترهایی با ترکیبات مختلف به ثبت رسیده است. وی که در سال
با ترکیبات مختلف به ثبت رسیده است. وی که در سال ۱۳۵۲ با ساخت موسیقی فیلم "شازده احتجاب" وارد عرصهٔ سینما شد برای حدود ۲۷ فیلم و سریال آهنگ ساخت و جوایز گوناگون و معتبری نیز کسب کرد. تنوع آثار پژمان از موسیقی کلاسیک تا موسیقی پاپ گسترده است. او بیش از ۳۰ ترانه برای خوانندگان سرشناس و مختلف پاپ، ساخته یا تنظیم کرد. همچنین وی حدود ۱۵ آلبوم از آثار ارکسترال، آوازی، و موسیقی فیلم از خود منتشر کرد که برخی از این آلبوم‌ها موفق به نامزدی یا دریافت جایزه در جشنواره‌های مختلف موسیقی شدند. احمد پژمان بسیاری از
مختلف موسیقی شدند. احمد پژمان بسیاری از پارتیتورهای خود (حدود ۶ کتاب) را به چاپ رساند و برخی دیگر را نیز به صورت رایگان و آنلاین در اختیار علاقه‌مندان موسیقی گذاشت. افتخارات. جایزهٔ آهنگسازی احمد پژمان. در سال ۱۳۹۳ نخستین دوسالانه آهنگسازی احمد پژمان با هدف حضور نسل جوان و تداوم مسیر آهنگسازی احمد پژمان، با دبیری امین هنرمند برگزار شد. این رویداد در سال ۱۳۹۸ پس از پنج سال تأخیر با عنوان «جایزه آهنگسازی احمد پژمان» به‌عنوان جایزه‌ای مستقل از جشنوارهٔ موسیقی دانشجویی صبا برگزار شد. این پروژه بدون تعهد به
دانشجویی صبا برگزار شد. این پروژه بدون تعهد به برگزاری هر دوسال یک‌بار به‌منظور ایجاد بستری برای خلق، اجرا، و ضبط آثار موسیقی برگزار می‌شود.
گوسفند دالی (۵ ژوئیه ۱۹۹۶–۱۴ فوریه ۲۰۰۳) نخستین گوسفند همانندسازی‌شده و ماده بود. تولد. برای تاگ‌سازی این گوسفند گروهی از دانشمندان اسکاتلندی به سرپرستی یان ویلموت، یک سلول از پستان گوسفند ماده جدا کردند. سپس این سلول را به تخمک بارور نشدهٔ گوسفند دیگری الحاق کردند. پیش از این، کلیه مواد ژنتیکی این تخمک خارج شده بود. سلول‌های الحاقی رشد و نمو یافتند و به جنین تبدیل شدند. این جنین در رحم گوسفند سومی قرار گرفت. از آن پس بارداری و زایمان طبق معمول انجام شد. نام بره متولد شده را «دالی» گذاشتند. دالی کاملاً
نام بره متولد شده را «دالی» گذاشتند. دالی کاملاً طبیعی بود. او کاملاً شبیه به گوسفندی بود که سلولی از پستان او جدا کرده بودند. مرگ. در ۱۴ فوریه ۲۰۰۳ مرگ دالی به علت بیماری ریوی اعلام شد. این در حالی بود که امید به زندگی گوسفندهای شبیه‌سازی شده ۱۱ تا ۱۲ سال است اما دالی تنها ۶ سال عمر کرد. مادر دالی (گوسفندی که سلول پستانی از آن استخراج شده بود)۶ساله بود، به همین دلیل سلول‌های دالی هنگام تولد از نظر تقویم ژنی ۶ساله بودند و این سلول‌ها هنگام مرگ او ۱۲سال داشتند. به همین خاطر برخی علت مرگ دالی را عمر کافی
به همین خاطر برخی علت مرگ دالی را عمر کافی سلول‌های او می‌دانند.
امام موفق نیشابوری فاضل، عالم و استاد خواجه نظام الملک، حسن صباح و خیام بود. خواجه امام موفق هبةالدین محمدبن حسین. وی جزء بزرگانی بود که در نیشابور به هنگام هجوم سلجوقیان مقیم بود و تسلیم شهر را به ابراهیم ینال برادر طغرل تصویب کرد و ظاهراً قبلاً با او مکاتبه هم داشته‌است. وی کسی است که عمیدالملک کندری را به طغرل معرفی کرد و عمیدالملک به خدمت طغرل درآمد و به وزارت او رسید. به گفته ابوالفضل غلامی وی امام صاحب حدیثان بوده‌است. ناصرخسرو در سفرنامه گوید که:" در سفر به مکه از نیشابور در صحبت خواجه موفق که خواجه
سفر به مکه از نیشابور در صحبت خواجه موفق که خواجه سلطان بود به راه کوان به قومس رسیدم ".
کین یک گروه راک آلترنتیو و سافت راک بریتانیایی است. این گروه در سال ۱۹۹۵ با نام The Lotus Eaters در ساسکس شرقی توسط تیم رایس-آکسلی (پیانیست)، تام چاپلین (خواننده)، ریچارد هیوز (درامر) و دامینیک اسکات (گیتاریست) تشکیل شد و در سال ۱۹۹۷ نام کنونی را انتخاب نمود. دامینیک اسکات کین را در سال ۲۰۰۱ ترک کرد. از زمان تأسیس گروه در ۱۹۹۵ تا زمان ارائه اولین آلبوم نزدیک به ده سال طول کشید،اما ده سالی که ارزشش را داشت و آلبوم امیدها و ترس‌ها {Hopes and Fears} در سال ۲۰۰۴ دومین آلبوم پرفروش سال بریتانیا شد و جوایز مختلفی
دومین آلبوم پرفروش سال بریتانیا شد و جوایز مختلفی کسب کرد. این آلبوم به همراه کار بعدی گروه در سال ۲۰۰۶ و با عنوان {Under the Iron Sea}، به عنوان دو آلبوم برتر تمام تاریخ بریتانیا از بین ۲۰ آلبوم برتر شناخته شدند.هم چنین گروه دو بار نامزد دریافت جایزه گرمی شده‌است. در سپتامبر ۲۰۱۶ بعد از یک وقفه طولانی گروه برای فیلم هیولایی فرا می‌خواند ترانه ای منتشر کرد.در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۹، روزنامه سان اعلام کرد که گروه پس از شش سال دوری با آلبوم جدید بازمیگردد. همچنین این روزنامه منتشر کرد که نام آلبوم بعدی آن ها {Cause
روزنامه منتشر کرد که نام آلبوم بعدی آن ها {Cause and Effect} خواهد بود"." سبک و موضوع گروه. سبک گروه کین بسیار به گروه‌های کلدپلی و ترویس نزدیک است، با این تفاوت که پس از ترک گیتاریست گروه از پیانو به جای گیتار استفاده می‌کنند. این امر یکی از دلایلی بود که موجب شهرت آنان شد. در سال ۲۰۰۷ با تغییراتی که در شیوه و جزئیات سبکیِ گروه شکل گرفت و گروه مجدداً از گیتار به عنوان پس زمینه استفاده کرد و همین امر موجب شد نفر تازه‌ای به عنوان گیتاریست با اسم جسی کوین به گروه ملحق شود. البته این تغییرات انتقادهای فراوانی
ملحق شود. البته این تغییرات انتقادهای فراوانی نزد هواداران و منتقدین به خودش گرفت و موفقیت‌های دو آلبوم نخست، کمتر تکرار شد. بجز صدای تام چاپلین خوانندهٔ اصلی ویژگی برتر دیگر ترانه‌های احساسی، عاشقانه و مفهومی بکارگرفته شده‌است که در همان آهنگ‌های ابتدایی و در مشهورترینشان ترانه جایی که فقط ما می‌شناسیم {Somewhere only we know} به اوج ترانه سرایی و قدرت فوق‌العاده بالای تم پیانو در خلق موسیقی راک آلترنتیو پی خواهید برد. تام چاپلین دربارهٔ ترانه‌ها و اهداف گروه اینگونه می‌گوید که: «ترانه‌های ما تم و مضمونی
اینگونه می‌گوید که: «ترانه‌های ما تم و مضمونی جهانی دارند و عاطفی هستند. مردم خواهان عاطفه و احساس هستند، گر چه امروزه پرداختن به این موضوع، کمی نامتداول به نظر می‌رسد. ما هرگز نخواستیم یک گروه مقلد، کوچک یا بی‌اهمیت باشیم. ما می‌خواهیم موسیقی مان را به گوش مردم نقاط مختلف جهان برسانیم. در حقیقت، این تنها دلیل فعالیت و تلاش ماست. مردم اغلب ابراز تاسف می‌کنند از این که در دهه ۶۰ زندگی نمی‌کنند ولی ما زمان و شرایطی را که در آن هستیم دوست داریم و در عین علاقه به سبک‌های نخستین راک، فرصتی را به دست آورده‌ایم
به سبک‌های نخستین راک، فرصتی را به دست آورده‌ایم که چیزی به آن اضافه کنیم.»
تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ یک نقطه عطف در تاریخ سیاسی ایران به‌شمار می‌رود، به دنبال فراخوان به تظاهرات توسط سازمان مجاهدین خلق، در اعتراض به سرکوب آزادی‌ها و طرح عدم کفایت سیاسی ابوالحسن بنی‌صدر رئیس‌جمهور وقت، در مجلس شورای اسلامی توسط این سازمان سازماندهی شده بود. این تظاهرات مسالمت‌آمیز که حدود ۵۰۰ هزار نفر در تهران در آن شرکت کردند، با دستور روح‌الله خمینی، رهبر انقلاب اسلامی که از رادیو اعلام گردید به گلوله بسته شد، و ده‌ها نفر کشته و هزاران نفر دستگیر شدند که تعدادی از آنها همان شب بدون محاکمه و بدون
شدند که تعدادی از آنها همان شب بدون محاکمه و بدون اینکه حتی اسمشان مشخص باشد اعدام گردیدند. به‌دنبال سرکوب خونین تظاهرات توسط حاکمیت، سازمان مجاهدین خلق، هرگونه اصلاح حکومت را غیرممکن دانسته و این روز را پایان مبارزه مسالمت‌آمیز اعلام کرد. پیشینه. پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ مجاهدین به دنبال استقرار آزادی و دموکراسی در ایران بودند. در دیماه ۱۳۵۸ سازمان مجاهدین، مسعود رجوی را به عنوان نامزد اولین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۵۸) معرفی کرد، احزاب و گروه‌های سیاسی مختلف و همچنین اقلیت‌های قومی و مذهبی از
سیاسی مختلف و همچنین اقلیت‌های قومی و مذهبی از کاندیداتوری او حمایت کردند. اما در پی اعلام خمینی مبنی بر اینکه کسانی که به قانون اساسی رأی نداده‌اند، نمی‌توانند کاندید شوند، مسعود رجوی از کاندیداتوری خود انصراف داد. روز ۱۰ بهمن ۱۳۵۸ در زمین چمن دانشگاه تهران میتینگ سازمان مجاهدین در اعتراض به کشته شدن عباس عمانی به‌دست چماقداران برگزار شد و مسعود رجوی در سخنرانی خود با عنوان آینده انقلاب گفت: «یا للمسلمین! پس کجایید؟ چرا صدایتان در نمی‌آید؟... مگر نمی‌بینید که چطور طرفداران ما را در نظام جمهوری اسلامی سر
که چطور طرفداران ما را در نظام جمهوری اسلامی سر می‌برند؟... وای به روزی که تصمیم بگیریم مشت را با مشت و گلوله را با گلوله پاسخ بدهیم.» علیرغم این مجاهدین در اسفند ۵۸ به‌صورت گسترده وارد انتخابات مجلس شورای ملی شده و در استانهای مختلف کاندیدا معرفی کردند، همزمان میتینگ‌های بزرگی در شهرهای تهران، تبریز و رشت برگزار کرده و برنامه انتخاباتی خود را اعلام نمودند، اما حکومت با دو مرحله‌ای کردن انتخابات و تقلبات گسترده، مانع از حضور حتی یکنفر از کاندیداهای مجاهدین به مجلس شد. با گذشت زمان محدودیت‌ها و فشار علیه
به مجلس شد. با گذشت زمان محدودیت‌ها و فشار علیه سازمان‌ها و احزاب سیاسی و به خصوص مجاهدین خلق بیشتر می‌شد. هوادارانشان مورد حمله چماقداران و لباس‌شخصی‌ها قرار می‌گرفتند. ازجمله نسرین رستمی دانش‌آموز اهل شیراز در ۳۰ فروردین ۱۳۵۹ در این شهر با شلیک گلوله کشته شد. در خرداد ۱۳۵۹ در حمله‌ای گسترده همراه با شلیک گلوله و گاز اشک‌آور به میتینگ بزرگ مجاهدین در ورزشگاه امجدیه، مصطفی ذاکری از هواداران مجاهدین بر اثر شلیک پاسداران کشته شد. در ۴ تیرماه ۱۳۵۹ خمینی آشکارا علیه مجاهدین، موضع گرفت. مجاهدین با هوشیاری سیاسی
علیه مجاهدین، موضع گرفت. مجاهدین با هوشیاری سیاسی همراه با تعطیلی انتشار نشریه مجاهد ستادها و فعالیت‌های خودشان را تعطیل کردند تا تا نهایت مدارا را نشان دهند. مسعود رجوی در سخنرانی‌های مختلف روی آزادی‌های اجتماعی و سیاسی تأکید داشت و سازمان مجاهدین با هدایت وی، به بهای بیش از ۷۰ کشته و هزاران زندانی آخرین قطره از فضای سیاسی را تا ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ که خمینی حکومت را یک‌پایه کرد ادامه دادند. روز ۲۰ خرداد خمینی، ابوالحسن بنی‌صدر را از فرماندهی کل نیروهای مسلح عزل کرد. روز ۲۵ خرداد خمینی در یک سخنرانی شدیداللحن
کرد. روز ۲۵ خرداد خمینی در یک سخنرانی شدیداللحن طرفدارانش را برای جلوگیری از تجمع اعتراضی جبهه ملی علیه لایحه قصاص به خیابانها کشاند و پاسداران مانع از شکل‌گیری این تظاهرات شدند. تصمیم‌گیری. مسعود رجوی ضرورت برگزاری تظاهرات را اینچنین گفته است: «می‌بایست به هر ترتیب و با هر قیمت یک تظاهرات بزرگ توده‌ای را بار دیگر آزمایش نمود. آخرین تجربه مسالمت‌آمیز را نیز حتی به منظور اتمام حجت سیاسی و تاریخی باید از سر گذراند… این طرح می‌باید به این مسئله جواب می‌داد که چگونه می‌توان در بحبوحه اختناق مطلق، بدون اعلام
چگونه می‌توان در بحبوحه اختناق مطلق، بدون اعلام قبلی و بدون کمترین اطلاع دشمن، یک تظاهرات مسالمت‌آمیز چند صد هزار نفری در روز روشن در خیابان‌های تهران ترتیب داد؟» برگزاری تظاهرات. در این مقطع، تنها نیروی سیاسی که هنوز علناً از ابوالحسن بنی‌صدر پشتیبانی می‌کرد، سازمان مجاهدین خلق بود. روز ۲۹ خرداد ۱۳۶۰، مسعود رجوی رهبر مجاهدین خلق، همراه بنی صدر که در خفا به سر می‌برد، مردم را به قیام فراخواندند و از هوادارانشان خواستند تا علیه حکومت در خیابان‌ها حضور یابند. روز بعد، تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در تهران و شهرهای
روز بعد، تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در تهران و شهرهای دیگر برگزار شد که حکومت با شدت آن را سرکوب کرد. از چند روز پیش از ۳۰ خرداد و به منظور زمینه‌سازی برکناری بنی‌صدر توسط مجلس با اکثریت حزب جمهوری اسلامی، دادستانی انقلاب مرکز به سرپرستی اسدالله لاجوردی ممنوعیت برگزاری هرگونه تظاهرات را در تهران اعلام کرده بود. اما علی‌رغم این در روز ۳۰ خرداد صدها هزار نفر در تهران و سایر شهرها در اعتراض به سرکوب آزادی‌ها و برکناری رئیس‌جمهور و حذف منتقدان به خیابان‌ها آمدند. این تظاهرات در شهرهای مختلف کشور نظیر تهران، اصفهان،
تظاهرات در شهرهای مختلف کشور نظیر تهران، اصفهان، تبریز، شیراز، مشهد، اهواز، اراک، زاهدان، ساری، سنندج، همدان، بندرعباس و ارومیه به راه افتاد. مجتبی طالقانی در خصوص این روز عقیده دارد بر اساس شنیده‌هایش از مکالمات بی‌سیم نیروهای کمیته و سپاه، خمینی دستور تیراندازی به مخالفان را داده بود درگیری‌های تهران اغلب در نقاط مرکزی شهر از جمله خیابان انقلاب، میدان فردوسی، میدان منیریه، خیابان طالقانی، خیابان ولی‌عصر و ... روی داد. با اعلام خمینی مبنی بر اینکه «آنان که علیه حاکمان شرع حرف می‌زنند، با اسلام به مبارزه
علیه حاکمان شرع حرف می‌زنند، با اسلام به مبارزه می‌پردازند»، این تظاهرات توسط نیروهای حکومت به رگبار بسته شد. چنان‌که تنها در اطراف دانشگاه تهران حدود ۵۰ نفر کشته، ۲۰۰ نفر مجروح و ۱۰۰۰ نفر دستگیر شدند. روزنامه اطلاعات ۳ تیر ۱۳۶۰ همراه با درج اطلاعیه دادستانی انقلاب کشور عکس ۱۲ دختر نوجوان را منتشر کرد که بدون احراز هویت به اعدام شدند و دادستانی از اولیاء این افراد خواسته بود که برای تحویلگیری اجساد آن‌ها به دفتر مرکزی زندان اوین مراجعه نمایند. پس از کشتار تظاهرات مسالمت‌آمیز مجاهدین در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و
تظاهرات مسالمت‌آمیز مجاهدین در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و اعدام‌های پس از آن توسط حکومت خمینی، پایان دوران فعالیت‌های سیاسی سازمان مجاهدین خلق و شروع مبارزه مسلحانه رقم خورد. در این ایام تعدادی از افرادی که از روز ۲۵ خرداد همان سال تا زمان خروج بنی صدر از کشور، با مخفی کردن وی، او را از احتمال دستگیر شدن مصون نگه‌داشته بودند، دستگیر شدند. برخی از این افراد اعدام، برخی زندانی و برخی (از جمله، داریوش فروهر) در سال‌های بعد، به قتل رسیدند. گزارش عفو بین‌الملل. عفو بین‌الملل در گزارش سالانه ۱۹۸۱ آورده است: «در تاریخ ۳۰
در گزارش سالانه ۱۹۸۱ آورده است: «در تاریخ ۳۰ ژوئن ۱۹۸۱ (۹ تیر ۱۳۶۰)، دادگاه‌های انقلاب اسلامی دست‌کم ۳۶ تن از جوانان مرد و زن، از جمله چند نفر زیر ۱۸ سال، را پس از محاکمات مختصر و بدون دسترسی به وکیل مدافع، به اتهام moharebeh (محاربه) و ifsad-fil-arz (افساد فی‌الارض) اعدام کردند. گزارش‌ها حاکی است که بسیاری از این زندانیان پیش از اجرای حکم تحت شکنجه و رفتارهای غیرانسانی قرار گرفته بودند.» دیدگاه‌ها. مسعود رجوی: «تا آنجا که به ما مربوط بود بعد از انقلاب ضدسلطنتی مردم ایران، هرگز خواهان قهر، درگیری و مقابله