payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌کند که بدتر از سدوم و عموره هستند به دلیل اینکه حواریون عیسی را رد می‌کنند. عیسی اشاره دیگری با همین مضمون در متی ۱۱:۲۰ انجام می‌دهد. در لوقا ۱۷:۲۸ عیسی بازگشت مجدد خود را با سرنوشت سدوم و عموره ارتباط می‌دهد: در دوم پطرس ۲:۴ نیز پطرس بازگشت مجدد عیسی را با زمان سدوم و نابودی آن‌ها مقایسه می‌کند. در مکاشفه یوحنا ۱۱:۸ به فرشتگانی که در زمان جنگ آخرالزمان به زمین خواهند بازگشت اشاره شده است و محل آن سرزمین سدوم ذکر شده است. دیدگاه‌های مذهبی. در یهودیت. در دین یهودیت بر خلاف اسلام و مسیحیت گناه اصلی مردم
دین یهودیت بر خلاف اسلام و مسیحیت گناه اصلی مردم سدوم و عموره مهمان نواز نبودن آنان نسبت به غریبه‌ها تفسیر می‌شود. در نوشتارهای ربانی آمده است که مردم سدوم و عموره به گناهان زیادی نظیر گناهان اقتصادی، کفر و خون‌ریزی مشغول بودند. بزرگ‌ترین گناه آنان کمک نکردن به فقرا بوده است؛ ولیکن برخلاف اسلام و مسیحیت گناه «لواط» معمولاً در این متون ذکر نمی‌شود. در تلمود در بخش سفر هایاشار داستان ریختن خون دختر بچه‌ای توسط مردم سدوم و عموره ذکر شده است. در بسیاری متون یهودی گناه اصلی مردم سدوم برخورد بد آنان با غریبه‌ها
گناه اصلی مردم سدوم برخورد بد آنان با غریبه‌ها و نه رابطه جنسی بین دو همجنس ذکر شده است. به‌طور کلی در تفاسیر یهودی مسئله همجنس‌گرایی مردم سدوم و عموره دارای اهمیت کمتری است.
محمدعلی‌خان علاءالسلطنه (به معنی موجب بلندی پادشاهی) (میرزا) محمدعلی خان بن میرزا ابراهیم خان، از رجال قرن ۱۴ ه. (ف. ۱۴ رمضان ۱۳۳۶ ه‍.ق) سیاستمدار ایرانی و دو دوره نخست‌وزیر ایران در دوران قاجار بود. وی مدت‌ها سفیر ایران در لندن و چند بار وزیر خارجه و رئیس‌الوزراء شد (۱۲۹۶–۹۲ ،۱۲۹۱). او پدر حسین علاء و میرزا مهدی مشیرالملک است که بعدها علاءالسطنه شد. زندگی‌نامه. محمدعلی‌خان علاءالسلطنه ملقب به القاب معین الوزاره، علاءالسلطنه و پرنس، حدود سال ۱۲۱۷ ش در شهرستان خوی -آذربایجان غربی متولد شد. پدرش میرزا ابراهیم
خوی -آذربایجان غربی متولد شد. پدرش میرزا ابراهیم مهندس از اعضای عالی‌رتبه وزارت خارجه و آخرین سمتش کارگزاری ایران در بغداد بود. مادرش دختر میرزا غفار وزیر وظایف آذربایجان بود. محمدعلی تحصیلات مقدماتی و صرف و نحو عربی و زبان فرانسه و حسن خط را در ایران فراگرفت و مدتی نیز در بغداد به تکمیل تحصیلات پرداخت. در ۱۲۳۷ به استخدام وزارت خارجه درآمد و نخستین سمت وی کارپردازی بمبئی بود که نزدیک ده سال طول کشید. از کارپردازی بمبئی به کارپردازی بغداد رفت و سرانجام با گرفتن لقب معین الوزاره سرکنسول در تفلیس شد و هنگام
لقب معین الوزاره سرکنسول در تفلیس شد و هنگام بازگشت ناصرالدین شاه از سفر سوم فرنگستان، به علت حسن خدمت مورد تقدیر و تشویق شاه واقع گردید. در ۱۳۰۷ وزیر مختار ایران در لندن میرزا ملکم خان ناظم الدوله از کار برکنار و تمام امتیازات دولتی از او گرفته شد. ناصرالدین شاه به جای وی میرزا محمدعلی خان معین الوزراء را با لقب علاءالسلطنه به لندن فرستاد. این مأموریت هجده سال طول کشید. وی در این مأموریت توانست موافقت اولیای دولت انگلستان را به اعطای عالی‌ترین نشان (به نام بند جوراب) که ویژه سلاطین بزرگ عالم بود برای
نام بند جوراب) که ویژه سلاطین بزرگ عالم بود برای مظفرالدین شاه جلب کند. شاه نیز به پاس این خدمت به او لقب «پرنس» داد و معروف به پرنس علاءالسلطنه شد. پس از صدور فرمان مشروطیت، به ایران خوانده و متصدی وزارت امور خارجه شد و به جای خویش مشیرالملک فرزندش را وزیر مختار در لندن نمود و ریاست کابینهٔ وزارت خارجه را به فرزند دیگرش حسین معین‌الوزاره سپرد. در کابینه ناصرالملک و نظام السلطنه از وزارت خارجه کنار گذاشته شد اما مجدداً در دولت مشیرالسلطنه که در هفدهم خرداد ۱۲۸۷ تشکیل شد به منصب وزارت خارجه بازگشت و تا ۲۸
۱۲۸۷ تشکیل شد به منصب وزارت خارجه بازگشت و تا ۲۸ اسفند ۱۲۸۸ وزیر بود. یک سال بعد که سپهدار تنکابنی برای دومین بار نخست‌وزیر شد، او را وزیر علوم و فوائد عامه کرد (بیستم اسفند ۱۲۸۹). از جمله مهم‌ترین اقدامات دوره وزارت او به تصویب رساندن قانونی بود که پانزده هزار تومان از عایدات اداره نمک را به تأسیس مدرسه حقوق و سیاسی تخصیص داد. بنابر این قانون، سیزده هزار و هفتصد و هفتاد ذرع زمین از اراضی بایر موازی با باغ نگارستان برای ساخت بنای این مدرسه و همچنین یک باب موزه و یک کتابخانه در نظر گرفته شد. همچنین در همین
و یک کتابخانه در نظر گرفته شد. همچنین در همین دوره وزارتش به عنوان سفیرکبیر فوق‌العاده به نمایندگی از ایران در تاجگذاری جورج پنجم پادشاه انگلستان شرکت کرد. پیش از آنکه به تهران برگردد دولت سپهدار کنار رفت و جایش را به صمصام السلطنه داد که او را در مقام خود ابقا کرد تا اینکه با ترمیم کابینه اش در ۲۹ آبان وزارت معارف را از علاء السلطنه گرفت و به مشیرالدوله داد. ناصرالملک نایب‌السلطنه احمد شاه در ۱۲۹۲در غیاب مجلس علاء السلطنه را به نخست‌وزیری تعیین کرد. در مدت کوتاه نخست‌وزیری اش نه تنها کار مثبتی نکرد، بلکه
کوتاه نخست‌وزیری اش نه تنها کار مثبتی نکرد، بلکه مشکلات مملکت را افزون کرد و به دولت‌های روس و انگلیس امتیازاتی داد. روس‌ها از او امتیاز راه‌آهن از جلفا به تبریز و از صوفیان تا دریاچه ارومیه و کشف و استفادهٔ معادن حریم راه را گرفتند و انگلیسی‌ها نیز امتیاز راه‌آهن خرمشهر به خرم‌آباد و ساختن اسکله در جنوب را گرفتند. در اول اسفند ۱۲۹۳ مستوفی الممالک وزارت علوم و معارف را به علاءالسلطنه سپرد اما عمر دولت مستوفی به بیست روز هم نکشید. تابستان سال بعد که مستوفی الممالک بار دیگر نخست‌وزیر شد، علاء السلطنه را در
الممالک بار دیگر نخست‌وزیر شد، علاء السلطنه را در ۲۷ امرداد به عنوان وزیر عدلیه به مجلس معرفی کرد. در ۲۶ خرداد ۱۲۹۶ احمدشاه او را به نخست‌وزیری گمارد. کهن‌سالی و بیماری موجب شد این بار هم کار مثبتی انجام ندهد و در عوض سازمان پلیس جنوب را به رسمیت شناخت که انگلیسی‌ها در فارس و بوشهر تشکیل داده بودند. دولت او پنج ماه بیشتر دوام نداشت. در ۱۲۹۷ بیمار شد. چندی در بستر افتاد تا سرانجام در همان سال درگذشت. او مجموعاً دو بار نخست‌وزیر، هشت مرتبه وزیر خارجه، سه دفعه وزیر علوم و معارف، دو بار وزیر فوائد عامه و تجارت
وزیر علوم و معارف، دو بار وزیر فوائد عامه و تجارت و یک بار وزیر عدلیه بوده است. در میان‌سالی با دختر میرزا محمد مجدالملک سینکی ازدواج کرد که از رجال سیاست و ادب بود. همین وصلت در ترقی او تأثیر زیادی داشت. علاءالسلطنه مردی مذهبی، تودار، درستکار، محافظه‌کار، بی‌نفع، بی‌ضرر، بی‌کفایت، و متمایل به سیاست انگلستان بود و تا حدی مشرب تصوف و بی‌نیازی داشت. زبان‌های فرانسه، انگلیسی، ترکی و عربی را می‌دانست. هنگام مرگ دارایی چشمگیری از او باقی نماند. او را چهار پسر بود. فرزند اولش مهدی مشیرالملک که پس از مرگ پدر،
بود. فرزند اولش مهدی مشیرالملک که پس از مرگ پدر، علاءالسلطنه لقب گرفت نزدیک پانزده سال وزیرمختار در لندن بود. فرزند دیگرش محمد، پزشک کارآمدی شد و در تهران شهرتی یافت. فرزند دیگر او حسین، نزدیک شصت سال مقامات عالی و درجه اول داشت. جمشید فرزند دیگر او در وزارت امور خارجه رشد نسبی نمود. در ۱۳۲۹ درگذشت.
دنیس مایکل روهان، (متولد ۱ ژوئیه ۱۹۴۱) شهروند استرالیایی بود که در تاریخ ۲۱ اوت سال ۱۹۶۹(۳۰ مرداد ۱۳۴۸)، اقدام به آتش زدن مسجد الاقصی، در اورشلیم کرد. در این آتش‌سوزی بود که منبر صلاح الدین ایوبی و بخش قابل توجهی از مسجد دچار آسیب شد. روهان در ۲۳ اوت ۱۹۶۹ توسط مقامات اسرائیلی دستگیر شد. به هنگام محاکمه در اسرائیل معلوم شد که او مبتلا به روان‌پریشی است، وی متعاقباً در یک بیمارستان روانی بستری شد. او بعدها در ۱۴می سال ۱۹۷۴، به دلایل بشر دوستانه از اسرائیل برای دریافت رواندرمانی بیشتر در کنار خانواده اش به
دریافت رواندرمانی بیشتر در کنار خانواده اش به استرالیا تبعید و سپس به بیمارستان روانی کالان‌پارک در حومه سیدنی منتقل شد. برخی منابع ادعا کردند که روهان در ۶ اکتبر ۱۹۹۵ درگذشت، اما تحقیقات بنگاه خبررسانی استرالیا(ABC) در سال ۲۰۰۹ حاکی از آن بود که او زنده است. روهان همچنین چند سال بعد از این یافته‌ها، با یک خبرنگار ABC صحبت کرد؛ اما چند سال بعد درگذشت.
علی چنگیزی (متولد ۱۴ مهر ۱۳۵۶ در آبادان) نویسنده و منتقد ایرانی و متولد آبادان است که پس از آغاز جنگ ایران و عراق به همراه خانواده به کرمان مهاجرت کرد. زندگی در کرمان و آب و هوای کویری، تأثیر بسیاری بر نوشته‌های او گذاشته‌است. زندگی و تحصیلات. او که دانش آموخته دکتری مدیریت دولتی گرایش خط‌مشی گذاری عمومی از دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب است، کارشناسی خود را در در رشته شیمی محض دانشگاه شهید باهنر کرمان، و کارشناسی ارشد خود را در رشته شیمی آلی در دانشگاه آزاد واحد یزد خوانده‌است. او همچنین در مقطع کارشناسی
واحد یزد خوانده‌است. او همچنین در مقطع کارشناسی ارشد مدیریت دولتی گرایش منابع انسانی در پردیس فارابی دانشگاه تهران تحصیل کرده‌است. علی چنگیزی در تهران ساکن است. کارنامه ادبی. اولین داستان کوتاه او با نام «باران در یک روز گرم» در ماهنامه آزما به انتخاب گیتا گرکانی منتشر شد. پس از شرکت در کارگاه داستان‌نویسی محمد بهارلو داستان‌های دیگری از او در مجلات مختلف منتشر شد. از جلمه داستان کوتاه «خیابان یک طرفه» به انتخاب محمد بهارلو در مجله گلستانه. اولین کتاب او «پرسه زیر درختان تاغ» نام دارد که نشر ثالث آن را در
زیر درختان تاغ» نام دارد که نشر ثالث آن را در سال ۱۳۸۸ چاپ کرد، چاپ دوم این کتاب توسط نشر چشمه و در سال ۱۳۹۲ منتشر شده‌است. «پرسه زیر درختان تاغ» کاندیدای جوایز مختلفی شده‌است، از جمله کاندیدای بهترین رمان اول جایزه هوشنگ گلشیری، کاندیدای جایزه گام اول، کاندیدای کتاب فصل، کاندیدای بهترین رمان فارسی دهه هشتاد (ویژه نویسندگان زیر چهل و پنج سال). دومین کتاب او «پنجاه درجه بالای صفر» را نشر چشمه در سال ۱۳۹۰ به بازار عرضه کرد. این رمان در جایزه ادبی هفت اقلیم شایسته تقدیر شناخته شد. مجموعه داستان «کاج‌های مورب»
تقدیر شناخته شد. مجموعه داستان «کاج‌های مورب» اولین مجموعه داستان او است که در سال ۱۳۹۱ توسط نشر چشمه منتشر شد. این مجموعه داستان برنده سیزدهمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری شده‌است، همچنین این مجموعه در نظرسنجی مجله تجربه به عنوان بهترین مجموعه داستان سال انتخاب شد. «بزهایی از بلور» دومین مجموعه داستان او در سال ۱۳۹۳ منتشر شد که کاندیدای بهترین مجموعه داستان در هشتمین دوره جایزه جلال آل احمد شد. از او داستان‌های کوتاهی در مجلات مختلف به چاپ رسیده‌است. «رو به غرب» در مجله هفت، این که نارنجک نیست در روزنامه
غرب» در مجله هفت، این که نارنجک نیست در روزنامه فرهیختگان، صلات ظهر در همشهری داستان. همچنین داستان کوتاه «مرمت» او در سال ۱۳۸۷ برگزیده دوم جایزه ادبی اصفهان شده‌است. آدوری‌ها، قسمت سوم از سه‌گانه کویری علی چنگیزی، توسط نشر چشمه در سال ۱۳۹۶ منتشر شد. او در دهمین دوره جایزه ادبی جلال آل احمد داور بخش رمان و داستان بلند و در یازدهمین دوره این جایزه داور بخش مجموعه داستان بود و در سیزدهمین دوره جایزه جلال آل احمد یکی از اعضای هیئت علمی بود. فيلم «لونه شغال» نوشته و ساخته رضا دادویی و با بازی نیما رئیسی، علی
و ساخته رضا دادویی و با بازی نیما رئیسی، علی عمرانی، با استفاده از طرحی از علی چنگیزی در سال ۱۳۹۸ ساخته و از شبکه‌های مختلف صدا و سیما پخش شد. مجموعه داستان همیشه راهی برای رفتن هست٬ در ۱۴۰۳ راهی بازار کتاب شد. این سومین مجموعه داستان این نویسنده است.
سید علاءالدین حسین الحسینی مرعشی آملی مشهور به سلطان العلماءآملی و همچنین خلیفه سلطان وزیر اعظم شاه عباس بزرگ، شاه صفی یکم و شاه عباس دوم بود. او یکی از بزرگان خاندان مرعشی و از نوادگان میر قوام‌الدین مرعشی بود و از عالمان شناخته شده مذهب شیعه است و همچنین صاحب حاشیه بر معالم الاصول می‌باشند. تبار و خانواده. او در سال ۱۰۰۱ قمری در اصفهان متولد شد. پدر او میرزا رفیع الدین محمد از عالمان و دانشمندان مشهور بود و در کاخ سلطنتی خدمت می‌کرد. وی از جانب پدر با واسطه ۲۹ تن به علی بن حسین می‌رساند و از جانب مادرش از
۲۹ تن به علی بن حسین می‌رساند و از جانب مادرش از سادات شهرستان بود. نصب پدر او از سادات مازندران و خود پدرش از سادات مشهور اصفهان بود که احتمالاً در زمان امیر نظام‌الدین جد پدرش از آمل به اصفهان آمده بودند. وی با خیرالنساء بیگم مادر شاه عباس نسبت خانوادگی داشته‌است. علااءلدین حسین بخشی از تحصیلات خود را در نزد پدرش میرزا رفیع الدین محمد که از علما ودانشمندان آن عصر بود آموخت، همچنین سال‌ها در محضر ملا محمود اصفهانی و به ویژه میرداماد و بهایی به تحصیل علوم معقول و منقول پرداخت، وی در خدمت شیخ بهایی هم درس
معقول و منقول پرداخت، وی در خدمت شیخ بهایی هم درس ملا خلیل قزوینی بود. وزیر اعظم. وی پس از سال‌ها بهره‌مندی از مکتب بزرگان اصفهان به درجهٔ اجتهاد رسید و در زمرهٔ علمای طراز اول آن عصر اصفهان بود. پدرش در سلطنت شاه عباس اول مدت دو سال مقام صدارت داشته و به دلیل انتساب با خاندان صفوی فرزندش خلیفه سلطان با یکی از دختران شاه عباس به نام جان آغا بیگم ازدواج کرد. سلطان العما در سال ۱۰۳۳ قمری به وزارت رسید، از این رو وی با پدرش در یک خانه جلوس می‌کردند و به امور کشور رسیدگی می‌نمودند. در سال ۱۰۳۸ قمری شاه عباس از
رسیدگی می‌نمودند. در سال ۱۰۳۸ قمری شاه عباس از دنیا رفت و شاه صفی به پادشاهی رسید و سلطان العلما به مدت دو سال وزیر اعظم شاه صفی بود تا اینکه در ۲۳ رجب ۱۰۴۰ او را از وزارت عزل کرد و چهار پسرش را که نوه های دختری شاه عباس بودند نابینا کرد و به قم تبعید شد. شاه صفی پس از مدتی وی را به اصفهان فراخواند. وی پس از مدتی اقامت در اصفهان به سفر حج رفت که در همین مدت شاه صفی درگذشت و شاه عباس دوم به سلطنت رسید و پس از قتل میرزا تقی اعتماد الدوله در سال ۱۰۵۵ قمری سلطان العلماء را به نخست‌وزیری منصوب کرد. سلطان العلما
العلماء را به نخست‌وزیری منصوب کرد. سلطان العلما اواخر دوران وزارت خود را در بهشهر (اشرف) گذراند. وی در مدت کوتاهی که شاه عباس دوم پس از فتح قندهار به اشرف سفر کرده‌بود، بیمار شد و فوت نمود، تاریخ وفاتش برابر ۱۰۶۴ قمری شمرده‌اند. پیکرش را نیز در نجف به خاک سپردند. اشعار. صائب تبریزی قصیدهٔ بلندی در رثای وی سرود که مطلع آن «آه از دستور عالم وای از سلطان علم» که به حروف ابجد عدد برابر سال ۱۰۶۴، روز در گذشت وی می‌باشد. اشرف مازندرانی شاعر معاصر او و شاگرد صائب تبریزی، دربارهٔ او قصیدهٔ مفصلی در ۱۳۱ بیت دارد
تبریزی، دربارهٔ او قصیدهٔ مفصلی در ۱۳۱ بیت دارد که در آن به نسب مازندرانی خود افتخار می‌کند (ص ۶۰ تا ۶۸): نیز صائب تبریزی قصیده‌ای در مادهٔ تاریخ وفات او دارد:
آدنین یک باز نوکلئوتیدی و از مشتقات پورین است. در DNA با باز تیمین و در RNA با باز یوراسیل پیوند بر قرار می‌کند؛ هم‌چنین از راه نیتروژن شمارهٔ ۹ خود به کربن شمارهٔ ۱ قند متصل می‌شود. در محیط اسیدی این بازدر نیتروژن شمارهٔ یک پروتون دارمی شود؛ این ویژگی کمک می‌کند تا در دماهای بالا پیوند میان قند و باز شکسته شود. آدنین نسبت به پیریمیدین‌ها دارای ضریب خاموشی بالاتری است و هم‌چنین جذب نوری بالاتری نیز دارد. هیپوزانتین از جایگزینی NH۲ آدنین با گروه OH و تاتومریزاسیون آن ایجاد می‌شود. استخلاف بیشتر یعنی گروه OH
آن ایجاد می‌شود. استخلاف بیشتر یعنی گروه OH به جای کربن ۲ و تاتومریزاسیون تولید زانتین می‌کند. جایگاه ۲ و ۶ و ۸ این باز دچار فقر الکترون بوده و بنابراین قادر است با واکنش‌گرهای هسته دوست، واکنش دهد.
فرانسیس یکم، امپراتور مقدس روم یا فرانسیس استفان (۸ دسامبر ۱۷۰۸–۱۸ اوت ۱۷۶۵) امپراتور مقدس روم (۱۷۴۵–۱۷۶۵), آرشیدوک اتریش (۱۷۴۰–۱۷۶۵), دوک لورن و بار (۱۷۲۹–۱۷۳۷), و دوک بزرگ توسکانی (۱۷۳۷–۱۷۶۵) بود. او داماد خانوادهٔ سلطنتی اتریش و همسر ماریا ترزا دختر کارل ششم، امپراتور مقدس روم بود. پس از درگذشت کارل هفتم، امپراتور مقدس روم، وی به واسطه همسرش به عنوان‌های ذکر شده دست یافت، همسرش ماریا نیز به‌عنوان یک قطب مهم و بزرگ قدرت در دربار و امپراتوری مقدس روم بود. پس از شکست از فرانسه در جریان جنگ جانشینی لهستان
پس از شکست از فرانسه در جریان جنگ جانشینی لهستان (۱۷۳۸–۱۷۳۳) عنوان دوک لورن را از دست داد، او به‌همراه پادشاهی توسکانی با غرامت دادن به این جنگ پایان داد. همچنین او به همراه همسرش ماریا ترزا خاندان هابسبورگ-لورن را ایجاد نمودند که تا سال ۱۹۱۸ بر امپراتوری اتریش و مجارستان، بوهم، چک حکومت کردند. وی نوه دختری فیلیپ یکم، دوک اورلئان برادر لوئی چهاردهم پادشاه فرانسه بود.
باز تیمین در گروه پیریمیدین قرار دارد. تنها در DNA وجود دارد و در RNA به ندرت دیده می‌شود. از طریق نیتروژن شمارهٔ ۱ خود به کربن شماره ۱ قند متصل می‌شود. این باز نسبت به محیط اسیدی بسیار مقاوم تر از انواع پورین است. جذب نوری پایین‌تری هم نسبت به آن‌ها دارد. در این باز صورت بندی آنتی به علت کاهش ممانعت فضایی ارجحیت بیشتری دارد. جایگاه ۲٬۴و۶ این باز دچار فقر الکترون بوده و بنابراین قادر است با واکنشگرهای هسته دوست واکنش دهد.
سیلاژ یا سیلو کردن (به انگلیسی: silage) از تخمیر ساقه و برگ علوفه‌هایی همچون ذرت، جو یا دیگر اضافه‌های مزرعه فرآوری می‌شود که خوراکی بی‌همتا برای دام می‌باشد. با کمک تخمیر علوفه به مدت طولانی‌تری نگهداری شده و دارای مواد سودمند انرژی‌زا برای تقویت دام است. عامل کلیدی در تهیه سیلاژ مناسب، تولید زیاد اسید لاکتیک در زمان کم و کاهش سریع pH در علوفه‌های سیلاژشده می‌باشد. نتایج تحقیقات حاکی از این است که لاکتوباسیلوس‌ها میکروارگانیسم‌های غالب در علوفه‌های در حال رشد بوده و در تخمیر سیلو نقش اصلی دارند. تخمیر در
رشد بوده و در تخمیر سیلو نقش اصلی دارند. تخمیر در سیلاژ سبب می‌شود تا مدت‌ها بتوان از علوفه‌های سیلاژشده استفاده نمود، بدون این که ارزش غذایی علوفه کاهش یابد. در ایران معمولاً سیلاژها با گیاه ذرت خردشده (شامل ساقه، بلال و برگ) تهیه می‌شود، اما در کشورهایی که تولید یونجه زیاد بوده و خشک کردن آن با مشکلاتی روبرو می‌باشد، سیلاژ یونجه نیز تهیه می‌گردد. انواع روش سیلو کردن. سیلاژ به روش‌های متفاوت عمودی، افقی، پشته‌ای و استفاده از پلاستیک انجام می‌گیرد. میزان رطوبت. رطوبت مناسب علوفه برای سیلو کردن بین ۶۵ تا ۷۰
رطوبت مناسب علوفه برای سیلو کردن بین ۶۵ تا ۷۰ درصد است. مراحل ساخت سیلاژ با پلاستیک. در قدم اول باید علوفه را آماده کنیم. زمانی که علوفه دارای بالاترین سطح مواد مغذی در خود هستند، مرتع باید قطع شود. این کار معمولاً پیش از اینکه علوفه کاملاً رشد کنند، انجام می‌شود. توجه به این نکته خیلی مهم است، زیرا تمامی انواع علوفه مانند یونجه و سیلاژ دارای مقادیر کمتری از مواد مغذی نسبت به مراتع تازه هستند، بنابراین باید علوفه را در شرایط مناسبی آماده کرد تا محصول نهایی بیشترین مقدار مواد مغذی را داشته باشد. مرحله بعدی
بیشترین مقدار مواد مغذی را داشته باشد. مرحله بعدی خشک کردن رطوبت اضافی است. به علف اجازه داده می‌شود تا چند ساعت در مزرعه پژمرده شود تا رطوبت آن به حدود ۶۰ تا ۷۵ درصد کاهش یابد. این سطح رطوبت امکان تخمیر بهینه را فراهم می‌کند. اگر علوفه برای مدت طولانی‌تری کنار گذاشته شود، ممکن است بیش از حد خشک شود، یا ممکن است زیر باران بماند. این دو دلیل و دیگر تغییرهای جوی، باعث کاهش کیفیت تخمیر می‌شوند. همچنین، هر چقدر مدت طولانی‌تری بعد از رسیدن علوفه، بریده نشوند، امکان از دست دادن مواد مغذی آن‌ها بیشتر می‌شود. در
از دست دادن مواد مغذی آن‌ها بیشتر می‌شود. در این مرحله علف‌های بریده‌شده را به قطعات کوچک‌تر خرد و سپس فشرده می‌کنند. دلیل اینکار افزایش سطح تماس و سرعت واکنش است. خرد کردن علف‌ها بسیار مهم است، زیرا میکروارگانیسم‌هایی به نام باکتری اسید لاکتیک برای انجام تخمیر در محیط‌های بدون اکسیژن مورد نیاز هستند. اگر قرار است سیلاژ در یک گودال بزرگ انباشته شود، تراکتورها و دیگر ماشین‌آلات معمولاً روی توده علوفه حرکت داده می‌شوند تا زمانی که سفت شود. اگر سیلاژ با دستگاه ذخیره شود، هنگام بسته‌بندی با دستگاه فشرده
دستگاه ذخیره شود، هنگام بسته‌بندی با دستگاه فشرده می‌شود. بعد از فشرده‌سازی، علوفه را باید با پلاستیک بسته‌بندی کنیم تا اکسیژن آن خارج نشود. توده‌های علوفه فشرده را با ورقه‌های پلی اتیلن بزرگ می‌پوشانیم. از بین بردن و دور نگه داشتن اکسیژن یک بخش کلیدی در ساخت سیلو است. این به این دلیل است که تخمیر باید در شرایط بی‌هوازی (بدون اکسیژن) اتفاق بیفتد، در غیر این صورت نوع صحیح میکروارگانیسم‌ها رشد نخواهند کرد. در حالی که اکسیژن باقی می‌ماند، آنزیم‌های گیاهی و دیگر باکتری‌ها و میکروارگانیسم‌ها با قندها و
و دیگر باکتری‌ها و میکروارگانیسم‌ها با قندها و پروتئین‌های گیاه واکنش داده و انرژی تولید می‌کنند و مقدار این مواد مغذی را در علف کاهش می‌دهند. هنگامی که تمام اکسیژن مصرف می‌شود، باکتری‌های اسید لاکتیک شروع به تکثیر می‌کنند. اینها باکتری‌هایی هستند که برای ساختن سیلو مورد نیاز هستند و قندهای گیاهی را به اسید لاکتیک تبدیل می‌کنند. این موضوع باعث کاهش PH می‌شود (به دلیل اسیدی‌تر بودن). هنگامی که PH حدود ۴–۵ شد، قندها از بین می‌روند و علوفه تا زمانی که سیلو باز شود و در معرض اکسیژن قرار گیرد به خوبی حفظ
باز شود و در معرض اکسیژن قرار گیرد به خوبی حفظ می‌شود. اگر PH به اندازه کافی پایین نباشد، نوع دیگری از باکتری شروع به تخمیر سیلو و محصولات جانبی (مانند آمونیاک) تولید می‌شود که طعم بدی برای گاوها و گوسفندان دارد.
نورالدین قودجانی اشنی قودجانی (۱۲۸۲ – ۲۳ مهر ۱۳۵۷) از واعظین و سخنوران اصفهان بود. وی فقیه و حقوقدان و مشغول به تدریس در حوزه علمیه اصفهان، وکالت و امام جماعت مسجد سید اصفهان بود. وی از زمره روحانیون تجدد گرا و اولین روحانی بود که در رشته حقوق تحصیل کرده و وکیل دادگستری شد. تولد. نورالدین اشنی قودجانی در سال ۱۲۸۲ شمسی (برابر با ۱۳۲۱ قمری) در دهستان اشن از توابع شهرستان نجف‌آباد واقع در استان اصفهان دیده به جهان گشود. پدرش محمد حسین اشنی قودجانی بود. او که در خاندان روحانیون به دنیا آمده بود، تحت تربیت پدر و
خاندان روحانیون به دنیا آمده بود، تحت تربیت پدر و مادر قرار گرفت. مصلح‌الدین مهدوی ("محقق و مورخ ایرانی") محل تولد وی را در نجف ذکر می‌کند. تحصیلات. نورالدین اشنی قودجانی تحصیلات خود را نزد پدرش محمدحسین قودجانی اشنی آغاز نمود. وی هم‌زمان از محضر دیگر علمای اصفهان استفاده نمود. از اساتید وی در اصفهان می‌توان سید محمدباقر درچه‌ای، شیخ محمدرضا نجفی و شیخ محمد حکیم خراسانی را نام برد. استاد دیگر وی، به ویژه در سطوح حوزوی و مقوله ادبیات، "جلال‌الدین همایی" بود. با توجه به سال‌هایی که نورالدین اشنی قودجانی در
با توجه به سال‌هایی که نورالدین اشنی قودجانی در اصفهان تحصیل می‌کرده، می‌توان حدس زد که در محضر عالمانی چون میر سید علی نجف‌آبادی و میر سید محمد نجف‌آبادی و اساتیدی چون رحیم ارباب، ابوالهدی کلباسی، سید ابوالقاسم دهکردی، میر محمد صادق خاتون‌آبادی درس خوانده‌است. نورالدین اشنی قودجانی در حوزه علمیه قم نزد مؤسس آن عبدالکریم حائری یزدی و نیز نزد سید محمد حجت کوه‌کمری (محدث و فقیه) به تحصیل پرداخت. سپس به تهران رفت و از محمدعلی شاه‌آبادی بهره برد. نورالدین اشنی قودجانی در حین تحصیل در قم موفق به دریافت اجازه
قودجانی در حین تحصیل در قم موفق به دریافت اجازه اجتهاد از جانب عبدالکریم حائری یزدی شد که سند آن در اختیار خانواده وی است. القاب. از نامبرده با القاب ذیل در بعضی متون نامبرده شده‌است: هم‌روزگاران. نورالدین اشنی قودجانی با بسیاری از بزرگان عصر خود هم دوره و هم مباحثه بود. در جلسات درس جلال‌الدین همایی، که در مسجد جارچی اصفهان برگزار می‌شد نورالدین اشنی قودجانی نیز شرکت می‌کرد و در آنجا با سید حسن مدرس بیدابادی (عالم شیعی)، مرتضی اردکانی یزدی (عالم شیعی) و عباسعلی ادیب حبیب‌آبادی (فقیه و ادیب شیعی) به بحث و
ادیب حبیب‌آبادی (فقیه و ادیب شیعی) به بحث و تبادل نظر می‌پرداخت. نورالدین اشنی قودجانی در حین تحصیل دروس اسلامیه حوزه علمیه قم نیز با میر سید حسن مدرس هاشمی اصفهانی (عالم و حکیم اصفهانی و همچنین شاگرد پدر نورالدین اشنی) همکلاسی بود. نورالدین اشنی قودجانی در درس محمدعلی شاه‌آبادی با "سید روح‌الله خمینی" همکلاس و در حوزه علمیه قم هم‌حجره‌ای بود. فعالیت‌های اجتماعی. نورالدین اشنی قودجانی هیچ‌گاه از وظایف اجتماعی و ارتباطات خود با مردم غافل نشد. او به تدریس اکتفا نکرد، بلکه به تبلیغ اسلام و سخنرانی در مجامع
نکرد، بلکه به تبلیغ اسلام و سخنرانی در مجامع عمومی و خصوصی و حتی وکالت پرداخت. به‌طور کلی می‌توان فعالیت‌ها و مشاغل اجتماعی او را به شرح زیر تقسیم کرد: منبر و خطبه. "نورالدین اشنی قودجانی" به دلیل تسلط بر فقه، حکمت، حدیث، کلام، تفسیر و ذوق شاعرانه و عرفانی‌ای که داشت، از وی به عنوان خطیبی فاضل و فصیح یاد می‌شد. ایشان قبل از هر سخنرانی به مطالعه و تحقیق می‌پرداخت و مستندات علمی و فقهی مربوطه را ارایه می‌کرد. یکی دیگر از ویژگی‌های سخنرانی‌های او مخالفت صریح او با رژیم شاهنشاهی بود. وی در سخنان خود علناً با
او با رژیم شاهنشاهی بود. وی در سخنان خود علناً با بی‌حجابی و مفاسد اخلاقی و ظلم و بی‌عدالتی مبارزه می‌کرد، به همین دلیل چندین بار توسط شهربانی اصفهان احضار شد. مجالس روضه‌خوانی "نورالدین اشنی قودجانی" در اصفهان بسیار شهرت داشت و مردم به سخنرانی‌های او علاقه زیادی نشان می‌دادند، به طوری که وی به دعوت مردم و گروه‌های مختلف در سی سال آخر عمر خود مرتب منبر می‌رفت. در آن زمان جلسات متعددی در اصفهان دربارهٔ مسائل اجتماعی و مذهبی تشکیل می‌شد. در این میان، مجالس خطبه علمایی چون "سید عبدالحسین طیب"، "شیخ محمدباقر
علمایی چون "سید عبدالحسین طیب"، "شیخ محمدباقر زند کرمانی"، "نورالدین اشنی قودجانی" و "آقا سید حسن مدرس" از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود و از دیگر مجالس شهرت بیشتری داشت. "نورالدین اشنی قودجانی" که شخصیتی با دانش گسترده بود جلسات هفتگی خود را بیشتر در زمینه فلسفه احکام برگزار می‌کرد. سازمان جوانان اسلامی. "نورالدین اشنی قودجانی" که در میان روحانیون و علما به تهذیب شهرت داشت و در فلسفه و اندیشه نوین غرب نیز مطالعه و تحقیق می‌کرد، مدتی سرپرست "سازمان جوانان اسلامی" در اصفهان بود و برای روشنفکران و نواندیشان
در اصفهان بود و برای روشنفکران و نواندیشان سخنرانی می‌کرد. سلسله مقالات او در این زمینه نیز در روزنامه طوفان ("روزنامه تحلیلی و انتقادی دوره قاجار") منتشر می‌شد. تدریس و شاگردان. نورالدین اشنی قودجانی در مدارس مختلف حوزه علمیه اصفهان از جمله مدرسه صدر بازار، مدرسه چهارباغ، مسجد نو بازار و در دفتر وکالت و حتی منزل شخصی خود تدریس می‌کرد. او کتاب‌هایی چون "فرائدالاصول" ("کتاب بسیار مهم در اصول فقه شیعه")، مکاسب ("از کتب سطوح عالی حوزه‌های علمیه شیعه")، کفایة الاصول ("کتابی در اصول فقه")، "منظومه" ("کتاب فلسفی
("کتابی در اصول فقه")، "منظومه" ("کتاب فلسفی مورد توجه علمای شیعه")، اسفار اربعه ("دوره‌ای در فلسفه اسلامی") و برخی متون کلامی و عرفانی دیگر را برای طلاب و علما تدریس می‌کرد. وی مدت‌ها از اساتید مدرسه صدر بازار بود و کتاب‌هایی مانند "منظومه"، "قوانین‌الاصول" ("درسی کامل در اصول فقه شیعه") و "فرائدالاصول" را در آنجا تدریس می‌کرد. وی همچنین درس تفسیر قرآن برای طلاب مدرسه صدر بازار داشت که جمعی از علما در آن شرکت داشتند. نقل شده‌است که حدود سیصد نفر از طلاب و عُلَما در کلاس‌های "نورالدین اشنی قودجانی" در مسجد
در کلاس‌های "نورالدین اشنی قودجانی" در مسجد نو بازار شرکت می‌کردند. به علاوه شاگردان خصوصی نیز داشت که در خانه یا محل کار به آنها آموزش می‌داد. شاگردان او اعم از زن و مرد بودند و به درخواست برخی از بانوان متدین اصفهانی به خانه‌های آنان می‌رفت و برای آنان تدریس می‌کرد. از شاگردان برجسته وی می‌توان به "سیداحمد فقیه امامی"، "حسین مظاهری"، "احمد قمی‌نژاد"، "شیخ پارسا" و زنانی همچون "زینت‌السادات همایونی" و "عفت‌الزمان امین" اشاره کرد. اجتهاد. نورالدین اشنی قودجانی در زمان تحصیل در قم، موفق به اخذ اجازهٔ اجتهاد
در زمان تحصیل در قم، موفق به اخذ اجازهٔ اجتهاد از سوی عبدالکریم حائری یزدی گردید که متن آن به عنوان میراث نزد خاندانش موجود است. دیدگاه سیاسی. نورالدین اشنی قودجانی مدافع آزادی‌های سیاسی بود و بسیاری از مواقع بعد از سخنرانی‌هایش توسط شهربانی اصفهان احضار می‌شد. همچنین وی از مدافعان نهضت ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ بود، به طوری که بعد از رسیدن خبر اعتصاب مردم و تجار تهران به اصفهان محمد میرمحمد صادقی نقل می‌کند که: تألیفات. از نورالدین اشنی قودجانی بیش از ۴۴ رساله، کتاب، تفسیر، مکاتبات، مجموعه قصاید به جا مانده‌است که