payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گرجستان و شروانشاهان رد و بدل می‌شد. در دوره آلبانیای قفقاز، با گسترش مسیحیت در منطقه، کلیساهایی ساخته شدند. قاخ در سده هشتم میلادی تحت سلطه اعراب قرار گرفت و پس از سده یازدهم به قلمرو شاهنشاهی سلجوقیان افزوده شد. ترابری. این شهر دارای ایستگاه راه‌آهن است و با راه‌آهن به باکو، گرجستان و روسیه متصل است. هر روزه تاکسی‌ها و اتوبوس‌هایی از ایستگاه اتوبوس بین‌المللی باکو به سوی قاخ حرکت می‌کنند و ۶ ساعت طول می‌کشد تا به این شهر برسند. اتوبوس‌های روزانه هم برای سفر به روستاها و آبادی‌های این شهرستان دایر است.
سفر به روستاها و آبادی‌های این شهرستان دایر است. شهرهای خواهرخوانده. قاخ با شهرهای زیر خواهرخوانده است:
قُبادلی () (از ۲۰۲۰-۱۹۹۳: کاشونیک، و وروتان، و ساناسار، ) شهری در شهرستان قبادلی جمهوری آذربایجان و مرکز این شهرستان است. این شهر میان جنگ‌های اول و دوم قره‌باغ (۲۰۲۰-۱۹۹۳) به مدت ۲۷ سال به صورت دفاکتو جزء استان کاشاتاق جمهوری آرتساخ بود. جمعیت قبادلی در سال ۲۰۲۰ بالغ بر ۹٬۵۰۰ نفر بوده است که البته اهالی شهر در این سال به صورت مهاجر اجباری در نقاظ مختلف جمهوری آذربایجان ساکن بوده‌اند. هرچند این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۵٬۵۰۸ نفر جمعیت داشت؛ ولی با متروکه شدن آن، جمعیت ساکن در آن در سال ۲۰۱۵ به
با متروکه شدن آن، جمعیت ساکن در آن در سال ۲۰۱۵ به تنها ۶۰۰ نفر رسیده بود. تاریخچه. جنگ اول قره‌باغ. شهر قبادلی در ۲۱ اوت سال ۱۹۹۳ میلادی توسط نیروهای ارمنستان اشغال شده بود. جنگ ناگورنو قره‌باغ (۲۰۲۰) و توافقنامه آتش‌بس. ۲۵ اکتبر سال ۲۰۲۰ میلادی، الهام علی‌اف، رئیس‌جمهوری آذربایجان از آزادسازی شهر قبادلی از سوی نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان در جریان جنگ ناگورنو قره‌باغ (۲۰۲۰) خبر داد. سپس فیلمی تأییدی از حضور نیروهای آذربایجان در شهر قبادلی منتشر شد. یک روز بعد، مقامات ارمنستان تأیید کردند، که کنترل شهر
بعد، مقامات ارمنستان تأیید کردند، که کنترل شهر قبادلی را از دست داده‌اند.
قُبوستان یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان قبوستان واقع شده‌است. قبوستان ۳٬۹۴۵ نفر جمعیت دارد. تاریخچه. این شهر تا سال ۲۰۰۹ میلادی مَرَزه (Mərəzə) نام داشت.
قوبا یا قبه شهری در شهرستان قوبا کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۲۰٫۷۹۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۲۲٫۹۰۰ بوده‌است. این شهر تا ۱۸۱۳ میلادی یکی از شهرهای ایران بود و با پیمان گلستان از خاک ایران جدا شد. جغرافیا. قبه شهری در شمال غربی جمهوری آذربایجان و در دامنه‌های شمال شرقی کوه شاه‌داغ در رشته‌کوه قفقاز و در ارتفاع ۶۰۰ متری از سطح دریا جای دارد. این شهر در کرانه راست رودخانه قودیال جای دارد. این شهر ۱۶۸ کیلومتر تا باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان و ۳۹
۱۶۸ کیلومتر تا باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان و ۳۹ کیلومتر تا مرز روسیه فاصله دارد.
قوسار شهری در شهرستان قوسار کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۴٫۲۳۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۶٫۱۰۰ بوده‌است. جغرافیا. قوسار شهری کوچک در دامنه رشته‌کوه قفقاز بزرگ (در نزدیکی قله بازاردوزو، کوه شاه‌داغ و کرانه رود قوسار) است که در ۱۸۰ کیلومتری شمال غربی شهر باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان جای دارد و ۳۴ کیلومتر تا مرز روسیه فاصله دارد. ریشه نام. بر اساس فرهنگ لغات و اسامی مکان‌های جهان آکسفورد قوسار از ریشه «قوس» در زبان لزگی به معنی مرد است. برخی نام این
«قوس» در زبان لزگی به معنی مرد است. برخی نام این شهر را برگرفته از واژه فارسی "کوهسار" به‌معنی "آبادی کوهستانی" می‌دانند. مردم. قوسار در طول تاریخ خود محل سکونت اقوام گوناگونی همچون لزگی‌ها، روس‌ها، آذری‌ها و یهودیان کوهستان بوده است. بیش‌تر یهودیان ساکن قوسار پس از تصرف شهر به دست نادرشاه در سال ۱۷۳۱ میلادی به اسلام گرویدند. شماری‌ها از یهودی‌ها در اواخر سده ۱۸ و اوایل سده ۱۹ میلادی قوسار را ترک کردند و به شهر قوبا کوچ کردند. بر اساس سرشماری سال ۱۸۹۷ میلادی، ۱۵۹۵ تن در قوسار زندگی می‌کردند که ۹۳۶ تن
میلادی، ۱۵۹۵ تن در قوسار زندگی می‌کردند که ۹۳۶ تن ارتدکس (روس)، ۳۶۱ مسلمان (لزگی و آذری) و ۲۱۱ تن یهودی بودند. بر اساس تقویم قفقاز در سال ۱۹۱۶ میلادی، ۱۲۰۳ نفر، عمدتاً روس، در قوسار زندگی می‌کردند. در سال ۱۹۲۶، ۱۲۰ یهودی کوهستانی در این شهر می‌زیستند که شمار آن‌ها تا سال ۱۹۳۹ به ۲۴۱ تن افزایش یافت. بر اساس سرشماری آذربایجان شوروی در سال ۱۹۲۱ میلادی، روس‌ها ۳۲.۱٪، لزگی‌ها ۲۸.۳٪، آذری‌ها ۲۷.۶٪، یهودی ها ۴.۱٪، فارس‌ها ۳.۶٪ و یهودیان کوهستانی ۲٪ از جمعیت قوسار را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۹۲۶ میلادی، ۱۲۰ یهودی
را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۹۲۶ میلادی، ۱۲۰ یهودی کوهستانی و در سال ۱۹۳۹، ۲۴۱ یهودی زندگی می‌کردند. در سال ۱۹۳۶ میلادی، جمعیت شهر آن ۳۴۰۰ تن بوده است. بر اساس سرشماری شهر در سال ۱۹۷۹ میلادی جمعیت این شهر ۱۲۲۲۵ تن بوده است بیش‌تر یهودیان قوسار در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به اسرائیل کوچ کردند. بر اساس سرشماری سال ۱۹۵۹، دست کم ۷۳۶۶ نفر در قوسار زندگی می کردند. جمعیت شهر در سال ۱۹۸۹ به ۱۴۲۳۰ تن رسید. هم‌اکنون ۹۷ درصد جمعیت شهر از مردم لزگی هستند. تاریخ. جنگ قفقاز. در سال‌های ۱۸۳۷ تا ۱۸۳۹ میلادی خیزش‌ها و شورش‌هایی
سال‌های ۱۸۳۷ تا ۱۸۳۹ میلادی خیزش‌ها و شورش‌هایی در قوبا و جنوب داغستان به رهبری محمد حلوحوی و ابرک علی حلیوی به وقوع پیوست. انگیزه اصلی خیزش، جابجایی شدید جمعیت مردم لزگی از قوبا، قوسار و خودات بود. در پی این جابجایی زمین‌های انتخاب شده در اختیار مهاجران روسی و پادگان‌های نظامی روسیه قرار گرفت. تمامی طوایف لزگی در منطقه قوسار کنونی به تعداد ۱۲۰۰۰ تن در این شورش شرکت کردند، همچنین طایفه‌های لزگی جنوب داغستان نیز شرکت داشتند. تا سال ۱۸۳۹، همه جبهه‌های مقاومت شورشیان به دست روس‌ها سرکوب شده بود. در سال ۱۸۳۸
شورشیان به دست روس‌ها سرکوب شده بود. در سال ۱۸۳۸ میخائیل لرمانتف نویسنده و نقاش روس از قوسار دیدار کرد و آنجا با علی افندی دانشمند و فیلسوف دیدار داشت. آنجا وی داستان عاشیق غریب را از یک عاشیق معروف به اسم عاشیق لزگی احمد شنید. لرمانتف بعداً اثر معروف خود «عاشیق غریب» را بر این اساس نوشت. یک موزه خانگی با تابلوی یادبود در قوسار نگهداری می‌شود که این جمله روی آن حکاکی شده: سده ۲۰ میلادی. قوسار در سال ۱۹۳۸ میلادی عنوان شهر را دریافت کرد. آب و هوا. قوسار در منطقه‌ای با آب و هوای نیمه گرمسیری دارد. بخش شمالی
با آب و هوای نیمه گرمسیری دارد. بخش شمالی شهرستان در منطقه‌ای با آب و هوای معتدل قرار دارد. اما به دلیل ارتفاع بالا از سطح دریا و نزدیکی به کوهستان، زمستان آن همیشه سرد است و تابستان آن چندان گرم نیست. دمای هوا می‌تواند بیش از ۱۵ درجه در طول روز تغییر کند. اقتصاد. اقتصاد قوسار عمدتاً بر پایه کشاورزی و گردشگری و تا حدی صنعت است. چندین کارخانه تولید مواد غذایی کنسرو شده، شیر و آسفالت در این شهر وجود دارد. این شهر و پیرامون آن به جهت موقعیت جغرافیایی ویژه و محیط کوهپایه‌ای آن دارای باغ‌های میوه فراوان از جمله
کوهپایه‌ای آن دارای باغ‌های میوه فراوان از جمله فندق، سیب، گیلاس، گردو و... است و میوه‌های تولیدی این شهر به دیگر شهرها و کشورهای منطقه فرستاده می‌شود. لبنیات و فرآورده‌های دامی این شهر از کیفیت بالایی برخوردار هستند. نان‌های محلی خاصی همچون فطیر در این شهر پخته و مصرف می‌شود. صنایع دستی گوناگونی همچون گلیم، قالی، فرش، جوراب‌های پشمی، کلاه‌های قفقازی و آذری، کیف، کفش و چکمه‌های چرمی و همچنین ظروف و ابزارهای دست‌ساز فلزی در این شهر تولید می‌شود. گردشگری و خرید. مجموعه تفریحی شاه‌داغ قوسار دارای بزرگ‌ترین
خرید. مجموعه تفریحی شاه‌داغ قوسار دارای بزرگ‌ترین پیست اسکی در کشور جمهوری آذربایجان است و توجه گردشگران زیادی را به خود جلب می‌کند. فرهنگ و هنر. یک موزه تاریخ محلی در سال ۱۹۸۰ میلادی در این شهر گشایش یافت و به ساختمان کنونی خود به مساحت ۱۶۵۲ متر مربع منتقل شد. در سال ۱۹۸۲ میلادی، نزدیک به ۳۷۰۰ اثر در موزه وجود داشت. نگارخانه هنری دولتی قوسار در سال ۱۹۸۶ در روستای هیل از توابع شهرستان قوسار گشایش یافت و در سال ۱۹۹ح به شهر قوسار منتقل شد. ۱۵۲ اثر از هنرمندان آذربایجانی شامل ۱۱۱ نقاشی، ۳۴ اثر گرافیکی و ۷ اثر
آذربایجانی شامل ۱۱۱ نقاشی، ۳۴ اثر گرافیکی و ۷ اثر مجسمه‌سازی در این نگارخانه به نمایش گذاشته شده است. در سال ۱۹۹۸ میلادی، تئاتر دولتی درام لزگی‌ها در قوسار گشایش یافت. مرکز فرهنگی حیدر علی‌اف در سال ۲۰۱۲ میلادی با هدف سازماندهی رویدادهای گوناگون و مشارکت دادن جوانان در فعالیت های گوناگون شغلی و شخصی ساخته شد. این مرکز دارای موزه یادبود، کتابخانه، سالن مطالعه، اتاق‌های کنفرانس گوناگون، و مراکز آموزشی رقص و قالی‌بافی است. آموزش. این شهر در سال ۲۰۰۸ میلادی، ۶ مدرسه متوسطه داشته است که یکی از آنها به زبان ترکی
متوسطه داشته است که یکی از آنها به زبان ترکی آذری و ۵ مدرسه به زبان روسی بوده است، همچنین دارای دو پیش دبستانی دولتی و یک پیش دبستانی خصوصی و همچنین دانشکده آموزشی دولتی آذربایجان است. از سال ۲۰۱۶ میلادی، سه مدرسه زبان در این شهر وجود دارد. ورزش. این شهر دارای یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای به نام باشگاه فوتبال شاه‌داغ قوسار است که هم‌اکنون در لیگ دسته اول جمهوری آذربایجان حضور دارد. قوسار دارای یک مجموعه ورزشی المپیک است. ترابری. این شهر دارای یک پایانه مسافربری به مقصد شهرهای قوبا، خاچماز و باکو است.
کَلبَجَر یا کاراواجار شهری در شهرستان کلبجر جمهوری آذربایجان می‌باشد. این شهر پیشتر در استان شاهومیان جمهوری آرتساخ واقع شده بود. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۷٫۲۴۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۵۳۳ بوده‌است. تاریخچه. درگیری ناگورنو قره‌باغ (۲۰۲۰) و توافقنامه آتش‌بس. این شهر برابر سازش سه جانبه جمهوری آذربایجان، روسیه و جمهوری ارمنستان روز ۲۵ نوامبر از نیروهای ارتش ارمنستان تخلیه و به ارتش جمهوری آذربایجان تحویل داده شد.
لِریک (به لاتین: Lerik، به تالشی: Lik) شهری تالش‌نشین در شهرستان لریک در جنوب شرقی کشور جمهوری آذربایجان و در نزدیکی مرز ایران است. جغرافیا. این شهر در میان کوه‌های تالش از کوه‌های شمال‌غربی رشته‌کوه البرز واقع شده است. این شهر در شمال جاده آستارا به اردبیل و گردنه حیران قرار گرفته است و از بلندی‌های شهرستان نمین می‌توان آن را دید. این شهر از شمال به شهر یاردیملی، از شرق به شهر لنکران و از جنوب و غرب به مرز ایران می‌رسد. این شهر ۵۶ کیلومتر تا لنکران فاصله دارد. جاده میان این دو شهر کوهستانی و بیشتر جنگلی
دارد. جاده میان این دو شهر کوهستانی و بیشتر جنگلی است. این شهر مرکز اداری شهرستان لریک است. مردم. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۵٬۸۲۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۹ میلادی، ۷٬۳۰۱ بوده‌است. بیشتر مردم لریک تالش هستند اما دولت جمهوری آذربایجان آن‌ها را آذربایجانی به شمار می‌آورد. جمعیت لریک ۱۹۳۹ (تقریباً ده سال پس از ایجاد جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان): سرشماری ۲۰۰۹ میلادی: زبان. زیان اصلی مردم لریک تالشی است و به زبان‌های ترکی آذربایجانی و روسی هم آشنایی دارند. دین. مردم لریک مسلمان و
و روسی هم آشنایی دارند. دین. مردم لریک مسلمان و شیعه هستند. تاریخ. لریک را می‌توان یکی از شهرها و آبادی‌های باستانی جمهوری آذربایجان دانست. نگاره‌ها و نقش‌هایی از مردم باستان در آن وجود دارد که در غارها زندگی می‌کردند. امروزه نقش‌هایی یافت شده‌اند که متعلق به برنز-نوسنگی هستند. یکی از مکان‌های باستانی و دیدنی در نزدیکی این شهر غار بوزیر است. آثار انسانی یافت‌شده متعلق به دوران نوسنگی در این غار در سده نوزدهم میلادی به‌دست "ژاک دو مورگان" یافت شد. پس از او "پروفسور اسدالله جعفروف" یک آبادی باستانی مربوط به
اسدالله جعفروف" یک آبادی باستانی مربوط به دوران پارینه‌سنگی را در همان ناحیه پیدا کرد. لریک بخشی از سرزمین تالش و سال‌ها مرکز ناحیه "زووند" بود. این شهر پیش از جداشدن از سرزمین ایران در پیمان گلستان بخشی از خانات تالش بوده است. پس از این پیمان اعتراض‌ها و درگیری‌های پیاپی و پرشماری در تالش شمالی صورت گرفت که تاحدودی کارساز واقع شد و عباس میرزا و سربازانش همراه با مردم بومی ناحیه تالش و آذربایجان و ارّان نیروهای ارتش روسیه را وادار به عقب‌نشینی کردند؛ اما پس از مدتی ارتش روسیه به‌سرعت تمامی مناطق را از
پس از مدتی ارتش روسیه به‌سرعت تمامی مناطق را از ایران بازپس گرفت و طی پیمان ترکمانچای بخشی از کوهستان‌های پیرامون لریک را که در تالش شمالی و در شمال گردنه حیران و شهر آستارا بودند را از ایران جدا کردند. شهر لریک تا مدتی در دوران شوروی مرکز ناحیه "زووند" در بخش لنکران و در فرمانداری باکو بود و از سال ۱۹۳۰ میلادی نام این منطقه به لریک تغییر نام دارد. در سرشماری سال ۱۹۳۹ میلادی تقریباً تمامی مردم لریک را تالش ثبت کرده‌اند. بر اساس فهرست مناطق پرجمعیت فرمانداری باکو در سال ۱۸۷۰ میلادی که بر اساس سرشماری‌های
باکو در سال ۱۸۷۰ میلادی که بر اساس سرشماری‌های سراسری از سال ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۴ تهیه شده است، در روستای لریک ۵۸ خانوار با ۴۰۰ نفر جمعیت زندگی می‌کردند و تقریباً همگی تالشان شیعه‌مذهب بودند. بر اساس سرشماری دیگری در سال ۱۹۱۵ میلادی، ۸۰۵ نفر در لریک زندگی می‌کردند که بیشترشان تالش بودند. لریک در ۲۳ ژوئن ۱۹۶۲، از روستا به شهرک ارتقا یافت. این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۷۹ میلادی، ۴۵۰۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹، ۵۸۲۴ نفر جمعیت داشت. آب و هوا. لریک دارای هوای معتدل و کوهستان است. پاییز در لریک بیشتر بارانی و گاه
و کوهستان است. پاییز در لریک بیشتر بارانی و گاه برفی است. میانگین دما در ژانویه میان ۱ تا ۴- درجه سانتی‌گراد و در ژوئیه میان ۱۲ تا ۲۲ درجه سانتی‌گراد است. میانگین بارش سالانه میان ۳۰۰ تا ۸۰۰ میلی‌متر است و به‌عنوان یکی از نقاط پربارش در جمهوری آذربایجان شناخته می‌شود. طبیعت. یک پناهگاه حیات وحش به‌نام "زووند" در نزدیکی لریک برای نگهداری از گیاهان و جانوران ایجاد شده است. مساحت این پناهگاه ۴۰.۳ هکتار است و آکادمی ملی علوم جمهوری آذربایجان یک مرکز تحقیقات گیاه‌شناسی را در آن مستقر و فعال کرده است. این
گیاه‌شناسی را در آن مستقر و فعال کرده است. این پناهگاه زیستگاه جانوران و گونه‌هایی از جمله گرگ، خرس، روباه، گربه وحشی، گراز و سایر جانوران و گیاهان و درختانی چون بلوط، زالزالک، راش، گردو و انجیلی است. پوشش گیاهی لریک به طور عمده از چمنزارهای گسترده و کمیاب و جنگل‌های کوهستانی تشکیل شده است در جنگل‌ها بلوط، زالزالک، بادام زمینی، گردو و کاج می‌روید. اقتصاد. بیش‌تر مردم لریک به فعالیت‌های اقتصادی بومی مانند کشاورزی، باغداری، دامداری و دامپروری مشغول هستند. فرهنگ. مردم لریک تالش زبان هستند و با شهرهای تالش
فرهنگ. مردم لریک تالش زبان هستند و با شهرهای تالش نشین ایران همچون نمین ، آستارا و تالش دارای مشترکات فرهنگی زیادی هستند.
اینتل کور آی-۷ یک خانواده از پردازندههای ۶۴ بیتی مخصوص رایانه‌های رومیزی و رایانه‌های قابل حمل (لپ‌تاپ) ساخت شرکت اینتل است. اولین پردازنده‌ها از این خانواده با استفاده از ریزمعماریِ اینتل نهالم انتشار یافته و جانشین خانوادهٔ اینتل کور-۲ شدند. تمام مدل‌های انتشار یافته و دو مدل آینده، پردازنده‌های چهار هسته‌ای می‌باشند. شناسه‌س کور آی-۷ (Core i۷) در ابتدای نام نسل نخست پردازنده‌های این خانواده به کار گرفته شد که با اسم رمز بلوم‌فیلد (BloomField) شناخته می‌شوند. اینتل اظهار می‌کند که نام مستعارِ "کور آی-۷"
اینتل اظهار می‌کند که نام مستعارِ "کور آی-۷" به منظورِ کمک به مصرف‌کنندگان در خرید پردازنده‌های جدیدترِ برپایهٔ نهالم (که قصد دارد در آینده انتشار دهد) انتخاب شده‌است. در نامگذاری استفاده از نشان "کور" دنبال خواهد شد. کور آی-۷ که ابتدا در کاستاریکا فراهم آمد، به طور رسمی در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۸ روانه بازار و در ایالت‌های آریزونا، نیومکزیکو و اورگان ساخته شد. البته کارخانهٔ اورگان فقط به فرایند پردازنده‌های ۳۲ نانومتری نسل جدید پرداخت. هسته‌های پردازشگر. بلوم فیلد. نخستین پردازنده‌های کور آی-۷ با اسم رمز
فیلد. نخستین پردازنده‌های کور آی-۷ با اسم رمز بلوم‌فیلد (Bloomfield) و با نام کور آی-۷ سریِ ۹۰۰ (Core i7–9xx) و زئون (پردازنده‌های مخصوص سرور) سری ۳۵۰۰ شناخته می‌شوند که از سال ۲۰۰۹ جزو گرانترین پردازنده‌های اینتل بوده و از سوکت ۱۳۶۶ استفاده می‌کنند. لین‌فیلد. لین‌فیلد (Lynnfield) نام دومین پردازنده‌ای است که با علامت کور آی-۷ به فروش رفت در حالی که همزمان با نام کور آی-۵ نیز فروخته شد. بر خلافِ بلوم‌فیلد، هستهٔ لین‌فیلد دارای واسطه کیوپی‌آی (QPI) نیست، اما مستقیماً به پل جنوبی (South Bridge) و ابزارهای
مستقیماً به پل جنوبی (South Bridge) و ابزارهای جانبی وصل بوده و با سرعت ۲٫۵ گیگابایت بر ثانیه با استفاده از پیوندهای بین سوکت ۱۱۵۶ با واسط رسانه مستقیم (DMI) و درگاه پرسرعت اتصال اجزاء جانبی تبادل اطلاعات می‌کند. پردازنده‌های کور آی-۷ برپایهٔ لین‌فیلد دارای فناوری فرا رشته‌ای که به معنی شکستن زنجیرهٔ بزرگ دستورها است به یکاهای کوچک و پردازش همزمان آنها) هستند که در پردازنده‌های برپایهٔ لین‌فیلدِ کور آی-۵ وجود ندارد. کلارکس‌فیلد. کلارکس‌فیلد (Clarksfield) نام نسخهٔ موبایل لین‌فیلد است که با علامت کور آی-۷
نسخهٔ موبایل لین‌فیلد است که با علامت کور آی-۷ موبایل (Core i7 Mobile) به عنوان بخشی از پلتفرم "کالپلا (Calpella)" در دسترس است. کلارکس‌فیلد در بازار توسعه دهنده اینتل در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۹ عرضه شد. آراندِیل. دومین نسخه‌های کور آی-۷ عرضه شده برای موبایل، آراندیل (Arrandale) بود و با نام کور آی-۷ سری ۶۰۰ (Core i۷–۶xx) فروخته شد که دارای واحد پردازش تصویر کامل و دو هستهٔ پردازشی بود. کلارک‌دیل (Clarkdale)، نام نسخه‌ای دیگر از آراندیل مخصوص رایانه‌های رومیزی است که فقط با پیش‌نامِ کور آی-۳ و کور آی-۵ به فروش
که فقط با پیش‌نامِ کور آی-۳ و کور آی-۵ به فروش می‌رود.
مسجد الرشید اولین مسجدی است که در کانادا بنا شد. این مسجد در ادمونتون در آلبرتا قرار دارد. مسجد الرشید در ۱۲ دسامبر ۱۹۳۸ با حضور شهردار منطقه به‌طور رسمی بازگشایی شد. با گذشت زمان و به ویژه در زمان جنگ جهانی دوم این مسجد پایگاه معنوی بزرگی در منطقه محسوب می‌شده‌است.
دانشگاه دئوستو یک دانشگاه خصوصی در استان باسک اسپانیا است که ساختمان مرکزی آن در شهر بیلبائو قرار دارد و در شهر معروف سن سباستین نیز شعبه دارد. این دانشگاه در سال ۱۸۸۶ تأسیس شد زیرا که باسک آرزو داشت دانشگاهی را در دل شهر بیلبائو برای خود داشته باشد. به همین دلیل یک ساختمان عظیم و زیبا طراحی شد که در زمان خودش بزرگترین ساختمان شهر بیلبائو محسوب می‌گردید. در حال حاضر، محوطه اصلی دانشگاه دئوستو در شهر بیلبائو در مقابل موزه گوگنهایم و در منطقه دئوستو قرار دارد که پلی پیاده‌روی زیبایی بر روی رودخانه بیلبائو،
که پلی پیاده‌روی زیبایی بر روی رودخانه بیلبائو، محوطه دانشگاه را به کتابخانه کم نظیر دانشگاه دئوستو در منطقه آباندوایبارا متصل می‌کند. کالج بیزینس این دانشگاه که در سال ۱۹۱۶ راه اندازی شد، به مدت نزدیک به پنجاه سال در نوع خودش اولین و تنهاترین کالج در کشور اسپانیا در این زمینه محسوب می‌شد. نام این دانشگاه هم به دلیل واقع شدن در منطقه دئوستو شهر بیلبائو، در آن زمان دئوستو نامگذاری شد. معماری زیبا و با قدمت ساختمان دانشگاه، یکی از جاذبه‌های توریستی شهر بیلبائو محسوب می‌شود. مشاهیری هم از این دانشگاه
بیلبائو محسوب می‌شود. مشاهیری هم از این دانشگاه برخاسته‌اند که از آن‌ها می‌توان به آلمونیا، کمیسیونر اتحادیه اروپا برای امور اقتصادی و پولی، اسپیدو فرئیره نویسنده معروف اسپانیایی وآلکس دلا ایگلسیا کارگردان سینما اشاره نمود. این دانشگاه چهارده هزار دانشجو دارد و در حال حاضر به عنوان یک دانشگاه شریک در طرح اراسموس ماندوس اتحادیه اروپا، دانشجویان بسیاری در اقصی نقاط مختلف جهان در آن مشغول به تحصیل هستند. دانشکده حقوق این دانشگاه نیز در زمینه حقوق تجارت چند ملیتی و حقوق دریا از شهرت قابل توجهی در اسپانیا و
ملیتی و حقوق دریا از شهرت قابل توجهی در اسپانیا و اروپا برخوردار است. پیوند به بیرون. دانشگاه دئوستو وبلاگ دانشجوی ایرانی دانشگاه Deusto
جامعه اسلامی آمریکای شمالی (ISNA) بزرگترین سازمان مسلمانان در آمریکای شمالی محسوب می‌شود. اهداف. این مرکز در راستای تحقق اهداف زیر تأسیس شده‌است:
پدرو کالدرون د لا بارکا ی باردا گونزالز د هنائو روئیز د بلاسکو ی ریانو معروف به پدرو کالدرون د لا بارکا نمایشنامه‌نویس و شاعر عصر طلایی اسپانیولی بود. در دوره‌هایی خاص از زندگیش نیز سرباز و کشیش کاتولیک رومی بوده است. او زمانی زاده شد که تئاتر عصر طلایی اسپانیولی توسط لوپه د وگا تعریف شده بود، کالدرون آن را بیشتر توسعه بخشید، آثار او به عنوان نقطهٔ اوج تئاتر باروک اسپانیایی شناخته می‌شود. به این ترتیب، او به عنوان یکی از مهم‌ترین دراماتیست‌های اسپانیا و یکی از بهترین نمایشنامه‌نویسان ادبیات جهانی شناخته شده
بهترین نمایشنامه‌نویسان ادبیات جهانی شناخته شده است. زندگی. کالدرون در مادرید زاده شد. مادر او که قرار معلوم، از تبار هلندی-بلژیکی (فلاندری) بود، در سال ۱۶۱۰ درگذشت؛ پدرش، یک فیدالگوی کانتابریاییتبار، منشی وزارت خزانه‌داری بود، در سال ۱۶۱۵ درگذشت. قرار بود که کالدرون به منظور تحصیل دروس دینی در مدرسهٔ یسوعی‌ها، کولگیو امپریال، در مادرید تحصیل کند؛ اما در عوض، او به دانشگاه سالامانکا رفت و حقوق خواند. در جوانی و پیش از رسیدن به شهرت به خاطر انتقاد از کلیسا در یکی از نوشته‌هایش به زندان محکوم شد. بین سال‌های
یکی از نوشته‌هایش به زندان محکوم شد. بین سال‌های ۱۶۲۰ و ۱۶۲۲ کالدرون در چندین مسابقهٔ شعر به افتخار سنت ایزیدور در مادرید برنده شد. اولین اثر کالدرون به عنوان نمایشنامه‌نویس نمایشنامهٔ «عشق، احترام و قدرت» بود، که در ۲۹ ژوئن ۱۶۲۳ در رویال پالاس اجرا شد. این نمایشنامه با دو نمایشنامهٔ دیگر در آن سال دنبال شد: «جنگل گیج» و «مکابیان» . در طول دو دههٔ بعد، کالدرون بیش از ۷۰ نمایشنامه نوشت، که اکثر آن‌ها درام‌های دنیوی‌ای بودند که برای تئاتر تجاری نوشته شده بودند. به گفتهٔ «ورا تأسیس»، یکی از زندگی‌نامه‌نویسان
به گفتهٔ «ورا تأسیس»، یکی از زندگی‌نامه‌نویسان وی، کالدرون بین سال‌های ۱۶۲۵ و ۱۶۳۵ در ارتش اسپانیا در ایتالیا و فلاندر خدمت می‌کرد؛ اما اسناد رسمی متعددی وجود دارد که نقض این مطلب را نشان می‌دهند؛ بر اساس این اسناد کالدرون در طول این سال‌ها در مادرید اقامت داشته است. در اوایل سال ۱۶۲۹ یکی از برادران او توسط یک بازیگر که در محراب یک صومعه بود چاقو خورد؛ کالدرون، به همراه دیگر برادرش و چند پاسبان، برای بازداشت مجرم در صومعه را شکست (که اتفاقاً یکی از راهبه‌های این صومعه دختر همکار نمایشنامه‌نویسش، لوپه د وگا
این صومعه دختر همکار نمایشنامه‌نویسش، لوپه د وگا بود). واعظ مشهور آن روزگار، هورتنزیو فلیکس پاراویسیو ، این اقدام کالدرون را در خطبهٔ موعظه در حضور فیلیپ چهارم تقبیح کرد؛ کالدرون با معرفی «شاهزادهٔ دائمی» به او پاسخ داد، که اشاره‌ای است تمسخرآمیز خطابهٔ شیوای پاواریسیو. کالدرون به سه روز بازداشت خانگی مجازات شده و مجبور به حذف سطور توهین‌آمیز از متن این نمایش‌نامه گشت. پس از درگذشت لوپه د وگا در سال ۱۶۳۵، کالدرون به عنوان شاخص‌ترین نمایشنامه‌نویس اسپانیایی دوران شناخته شده بود. کالدرون طرفداران قابل‌توجهی
دوران شناخته شده بود. کالدرون طرفداران قابل‌توجهی هم در مجلس پیدا کرد و در نتیجه در حدود سال‌های ۱۶۳۶–۱۶۳۷ توسط فیلیپ چهارم به لقب شوالیهٔ تحت امر سانتیاگو نایل گشت، که برایش فرصتی ایجاد کرد تا مجموعه‌ای از نمایش‌های تماشایی را در تئاتر سلطنتی، در کاخ تازه‌ساز بوئن رتیرو به روی صحنه ببرد. در مه ۲۸ سال ۱۶۴۰ او به عضویت لشکر زره‌پوش سواره درآمد که اخیراً توسط «گاسپار د گوزمان ی پیمنتل، کنت-دوکِ اولیورا» ایجاد شده بود. در نبرد کاتالونیا شرکت کرد، و در تاراگونا از خود سلحشوری‌های تحصین‌برانگیزی نشان داد. در
از خود سلحشوری‌های تحصین‌برانگیزی نشان داد. در نوامبر سال ۱۶۴۲ با از دست دادن سلامتی‌اش، از ارتش بازنشسته شد، و سه سال بعد به پاس خدماتش در صحنهٔ نبرد یک مستمری ویژهٔ نظامی به وی اهدا شد. وضع زندگی او در طی چند سال پس از آن بر ما نامعلوم است. برادرش، دیه‌گو کالدرون، در ۱۶۴۷ درگذشت. پسری، به نام پدرو خوزه، از کالدرون و یک زنی ناشناس بین سال‌های ۱۶۴۷ و ۱۶۴۹ متولد شد؛ مادر کودک چندی بعد درگذشت. کالدرون نگهداری از پسرش را، شاید به دلایل مشکلات شخصی، به برادرزاده‌اش، خوزه، پسر برادرش دیه‌گو، می‌سپارد. در سال
خوزه، پسر برادرش دیه‌گو، می‌سپارد. در سال ۱۶۵۰ کالدرون تبدیل به سومین مقام عالی تحت امر سنت فرانسیس شد، و در نهایت به مقام کشیشی پیوست. او در سال ۱۶۵۱ واضع شرعی گشته، و کشیش سان سالوادور مادرید شد. بنا به اظهاراتی که یکی دو سال بعد بیان کرده است، او تصمیم به ترک نوشتن درام‌های دنیوی برای تئاتر تجاری گرفت. اگرچه او خیلی جدی به این قطعنامه پایبند نبود، با این حال از آن پس عمدتاً به نوشتن نمایشنامه‌های اساطیری و اتو سکرمنتالهایی — نمایش مذهبی تک‌پرده‌ای-تمثیلی مذهبی که رمز و راز عشای ربانی را نشان می‌دهند —
مذهبی که رمز و راز عشای ربانی را نشان می‌دهند — برای اجرا در جشن کورپس کریستی، برای سالن تئاتر پرداخت. در سال ۱۶۶۲ دو نمایش «اتو» ی کالدرون، یعنی «دستورهای نظامی» و «بابِل عرفانی و حقیقی» توسط تفتیش عقاید مورد بررسی قرار گرفتند؛ که در نتیجه این دو متن سانسور شده، نسخه‌های خطی آن را مصادره گردید، و تا سال ۱۶۷۱ محکوم باقی‌ماند. در سال ۱۶۶۳ کالدرون از طرف فیلیپ چهارم به درجهٔ قاضی عسگر افتخاری منصوب شد، و این مقام تا به جانشینان وی ادامه دارد. در هشتادویکمین سال زندگی‌اش برای آخرین بار و به افتخار ازدواج
سال زندگی‌اش برای آخرین بار و به افتخار ازدواج کارلوس دوم با ماریا لوئیزای اورلئانز نمایشنامه‌ای دنیوی به نام «سرنوشت و نشان لئونیدو و مارفیسا» نوشت. با وجود موقعیت وی در مجلس و محبوبیتش در سراسر اسپانیا، به نظر می‌رسد که در سال‌های آخر عمر در فقر نسبی به‌سر می‌برد. سبک نوشتاری. کالدرون آغازگر چیزی بوده است که امروزه به دور دوم دوران طلایی تئاتر اسپانیولی موسوم است. در حالی که سلف او، لوپه د وگا، پیشگام فرم‌های دراماتیک و ژانرهای اسپانیایی عصر طلایی تئاتر بود، کالدرون آن‌ها را جلا داده و تکمیل کرد. در حالی
کالدرون آن‌ها را جلا داده و تکمیل کرد. در حالی که قدرت لوپه در خود به خودی و ذاتی بودن آثار او نهفته است، قدرت آثار کالدرون در ظرفیت‌های زیبایی شاعرانه، ساختار دراماتیک و عمق فلسفی آن نهفته است. کالدرون کمال‌گرایی بود که غالباً نمایشنامه‌هایش را بازخوانی شده و بازسازی می‌کرد، حتی اگر زمانی طولانی از عرضهٔ آن گذشته باشد. این کمال‌گرایی نه تنها کارهایش را محدود نمی‌کرد، بلکه بسیاری از نمایش‌هایش را از روی نمایش‌های موجود یا صحنه‌های ساخته شده توسط دراماتیست‌های دیگر بازسازی می‌کرد، و به آن‌ها عمق، پیچیدگی و
دیگر بازسازی می‌کرد، و به آن‌ها عمق، پیچیدگی و انسجام بیشتری می‌بخشید. (بسیاری از نمایشنامه نویسان از آن زمان کشورهای اروپایی، مانند مولیر، کورنی و شکسپیر، نمایشنامه‌های قدیمی را به همین صورت بازسازی می‌کردند). مهم‌تر از همه، کالدرون در ژانر از «نمایش مذهبی» سرآمد دیگران است، که در آن او ظرفیت ظاهراً پایان ناپذیری را برای دستیابی به فرم‌های دراماتیک جدید از مصالح دینی موجود نشان داد. کالدرون نوشت ۱۲۰ «کمدیاً، ۸۰» نمایش مذهبی" و ۲۰ نمایش‌های کمدی کوتاه که «انترمس» نامیده می‌شوند، نوشت. اگرچه از شهرت او در
نامیده می‌شوند، نوشت. اگرچه از شهرت او در طول قرن هجدهم رفته رفته کاسته شد، با ترجمهٔ آثارش به آلمانی توسط یوهان ولفگانگ گوته، دوباره کشف شد، و از آن هنگام به بعد، او به‌طور گسترده‌ای به عنوان یکی از بهترین نمایشنامه‌نویسان جهان غرب دنیای باروک در نظر گرفته شده است. مشهورترین نمایشنامه غیرمذهبی کالدرون " زندگی یک رویاست"، استعاره‌ای فیلسوفانه دربارهٔ وضعیت انسان و راز آفرینش است. کالدرون را بیشتر به خاطر نمایش‌های مذهبی‌اش ستوده‌اند، زیرا این شکل دراماتیک را کمال بخشید. برگزیده آثار. برخی از آثار کالدرون،