payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۱۲۹۲ ش سپهر به سمت مترجم در ادارهٔ گمرک استخدام شد و در دورانی که مدیران بلژیکی تصدی ادارهٔ گمرکات ایران را برعهده داشتند، به ریاست دارالترجمه ادارهٔ مذکور رسید. در سال ۱۲۹۳ ش به عنوان منشی اول "سفارت امپراتوری آلمان" در تهران استخدام شد و تا سال ۱۲۹۸ در این سمت انجام وظیفه کرد. سپس وی از سمت منشی در سفارت آلمان کناره گیری نمود و با سمت مدیرکل اداره تفتیش وزارت معارف و اوقاف به خدمت دولت عِلیِه ایران درآمد. وی از آن پس مسیر صعودی پیشرفت را آغاز نمود و به مناصب مهمی چون ریاست کابینه وزارت مالیه و
و به مناصب مهمی چون ریاست کابینه وزارت مالیه و ریاست کابینه [رئیس دفتر] نخست وزیر رسید و سرانجام در دولت مشیرالدوله پیرنیا، بر کرسی منصب ریاست دفتر وزارت داخله (وزارت کشور) تکیه زد. بعدها و در دورانی که دکتر میلسپو در رأس وزارت مالیه ایران قرار داشت، مورخ‌الدوله نیز به ریاست دادگاه‌های اداری وزارت مالیه منصوب گردید. از نخستین سال‌های شروع جنگ جهانی دوم تا زمانی که شعلهٔ آتش این جنگ به ایران هم رسید، یعنی تا سال ۱۳۲۰ خورشیدی، مورخ‌الدوله ریاست هیئت مدیرهٔ "شرکت شیلات ایران و روس" را عهده‌دار بود. وی در سال
شیلات ایران و روس" را عهده‌دار بود. وی در سال ۱۳۲۱ به سمت معاون و سپس به سمت کفیل وزارت پیشه و هنر منصوب گردید و در سال ۱۳۲۴ در کابینه قوام السلطنه به وزارت این وزارتخانه (وزارت پیشه و هنر) رسید. سال بعد جای خود را به ایرج اسکندری، یکی از سه وزیر توده‌ای داد که قوام وارد کابینه کرد. یکی از خدمات مهم مورخ‌الدوله در دوران وزارت پیشه و هنر، تشکیل بانک صنعتی و معدنی ایران در سال ۱۳۲۵ خورشیدی بود که بعدها همین بانک با تغییراتی به سازمان برنامه و سپس به سازمان برنامه و بودجه تغییر ماهیت یافت. در سال ۱۳۲۹ در
برنامه و بودجه تغییر ماهیت یافت. در سال ۱۳۲۹ در کابینه سپهبد حاجی علی رزم آرا، سپهر بار دیگر به ریاست هیئت مدیرهٔ شرکت شیلات برگزیده شد و تا سال ۱۳۳۱ خورشیدی، یعنی دوران زمامداری دکتر محمد مصدق در این سمت باقی ماند. از خدمات افتخارآمیز وی در این دوران، تلاش‌ها و مجاهدت‌های بسیاری است که با یاری دکتر مصدق در جهت ملی شدن شیلات ایران به انجام رسانید. احمدعلی سپهر مورخ‌الدوله، سرانجام در روز ۲۸ آبان ماه سال ۱۳۵۴ خورشیدی، در تهران به پایان راه خویش رسید و درگذشت. دریافت لقب مورخ‌الدوله. خود مورخ‌الدوله ماجرای
دریافت لقب مورخ‌الدوله. خود مورخ‌الدوله ماجرای دریافت لقب خویش را در کتاب "ایران در جنگ بزرگ" این گونه شرح داده‌است: متن فرمان احمدشاه قاجار در این ارتباط بدین شرح است: جلب در ارتباط با کمیته مجازات. بر اساس آنچه احمد سمیعی در مقدمات کتاب خاطرات سیاسی مورخ الدوله سپهر، به نقل از مندرجات روزنامه "کوکب ایران"، مورخ سرطان ۱۲۹۶ ش نوشته‌است، در روز ۱۷ جوزای سال ۱۳۳۵ ق [برابر با سال ۱۲۹۶ ش]، اداره نظمیه به تصور اینکه کمیته مجازات از طرف آلمان‌ها در ایران دایر شده‌است، مورخ الدوله را به نظمیه جلب می‌کند. اما تنها
مورخ الدوله را به نظمیه جلب می‌کند. اما تنها پس از چهار روز و در نتیجهٔ اقدامات پیگیرانهٔ دیپلمات‌ها و اعتراض مطبوعات، دولت چاره‌ای جز آزاد کردن مورخ الدوله نمی‌یابد و بدین ترتیب در ۲۱ جوزا وی را مرخص می‌کنند و به عنوان مرمت و جبران و برای احتراز از آن که دولت مجبور به عذرخواهی رسمی از سفارت آلمان نشود، سلطان احمدشاه قاجار، نشان درجه اول شیر و خورشید با حمایل سرخ را به مورخ الدوله اعطا می‌کند. آثار. اغلب آثار مورخ الدوله را نوشته‌های تاریخی و سیاسی او تشکیل می‌دهند که از آن جمله کتاب مشهور و مهم "ایران در
می‌دهند که از آن جمله کتاب مشهور و مهم "ایران در جنگ بزرگ" (مربوط به وقایع ایران در دوران جنگ جهانی اول)، که برندهٔ جایزهٔ بهترین کتاب تاریخی در سال ۱۳۳۶ شده، قابل ذکر است. علاوه بر این در سال ۱۳۵۴ ش پروفسور عباس صفویان، رئیس وقت دانشگاه ملی ایران، با انتشار آخرین اثر تاریخی-سیاسی مورخ الدوله باعنوان «ایران در جنگ جهانی دوم» با هزینهٔ دانشگاه ملی ایران موافقت نمود، اما این امر با مرگ مورخ الدوله در آبان ماه همان سال هرگز میسر نگردید. از دیگر آثار مورخ الدوله، مجموعه مقالات سیاسی اوست، که با عنوان خاطرات
مجموعه مقالات سیاسی اوست، که با عنوان خاطرات سیاسی مورخ الدوله سپهر، به سعی احمد سمیعی به چاپ رسیده‌است. افزون بر اینها، مورخ الدوله در ادبیات عرب و فرانسه نیز دستی چیره و بیانی رسا داشت، طوری که ترجمه کلمات قصار علی بن ابیطالب ، که وی در سال ۱۳۱۲ ش مبادرت به نگارش و نشر آن کرده‌، یکی از بهترین نمونه‌های نثر فارسی و فرانسه محسوب می‌شود. همچنین کتاب "شعرای ایران" به زبان فرانسه، یکی دیگر از آثار مورخ الدوله است که طی آن مشهورترین شاعران ایرانی به فرانسوی زبانان معرفی شده‌اند.
ماریو سیمارو (زاده ۱ ژوئن ۱۹۷۱ در هاوانا، کوبا) بازیگر کوبایی است. زندگی و حرفه. سیمارو از کوبا به مکزیکو سیتی سفر کرد تا رویای دیرینه خود برای بازیگری را تحقق بخشد و توسط استادان مختلف مورد بررسی قرار گرفت و پس از فارغ‌التحصیلی در رشته تئاتر به سراغ گرفتن نقش آمد. او با بازی در رومئو و ژولیت شناخته شد و پیشنهادهای مختلفی از آرژانتین، ونزوئلا و کلمبیا بسوی او روانه شدند. او بزودی برای بازی در سریال موفق سفری دیگر دعوت شد که در آن بسیار خوش درخشید. او دارای یک خواهر به نام ماریا سیمارو و سه سگ و یک گربه است!
خواهر به نام ماریا سیمارو و سه سگ و یک گربه است! شناخته شدن در ایران. او بازی در سریال سفری دیگر به همراه آندرس گارسیا و لورنا روخاس که از شبکه فارسی زبان فارسی ۱ پخش شد و مجموعه تلویزیونی تاوان که از شبکه زمزمه پخش می‌شود شناخته شده‌است.
باغ وحش و آکواریوم سن آنتونیو تأسیس ۱۹۱۴، نام یکی از باغ وحش‌های ایالات متحده آمریکا است و در شهر سن آنتونیو قرار دارد. این باغ وحش حاوی ۷۵۰ گونه و ۳۵۰۰ جاندار است. یک مکان طبیعی برای کشف و کشف کودکان در دسترس است.
جنگ در خانه عنوان یک سریال کمدی ست که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۵ تا ۲۲ آوریل ۲۰۰۷ از کانال فوکس در امریکا پخش می‌شده‌است. این سریال برای دو سال کامل ادامه پیدا کرد اما به فصل سوم نرسید داستان. زندگی دیو و ویکی در لانگ آیسلند نیویورک، همراه سه فرزندانشان با مشکلاتی مانند یک خانواده معمولی روبروست. دیو در شرکت بیمه کار می‌کند.او که یهودی است، گاهی بی احساس نشان می‌دهد و گاهی هم با شدت و متعصب عمل می‌کند. خانواده اش بویژه لری این رفتارهای او را خیلی سخت می‌بینند. دیو دائماً از لری برخورد بد می‌بیند و گاهی هم از دستش
دائماً از لری برخورد بد می‌بیند و گاهی هم از دستش ضربه می‌خورد. همسر دیو، ویکی، یک کاتولیک ایتالیایی جذاب است . او بیشتر وقت خود را صرف مقابله با رفتارهای بدون دلیل دیو می‌کند.
اندرو لاتیمر (زاده ۱۷ می ۱۹۴۹،شهر گیلفورد انگلستان) آهنگساز و نوازنده انگلیسی و یکی از اعضای اصلی گروه موسیقی پراگرسیو راک کمل است. تخصص اصلی او نواختن گیتار و خوانندگی است، اما در کنار آن به نواختن فلوت و کیبورد نیز مشغول است. شیوهٔ نواختن گیتار لاتیمر، ملودیک و خوش نوا، گیرا و جذاب، وهیجانی و پرشور است.روزنامه نگار مجرب مارک چالینور، او را به عنوان یک آهنگساز برجسته، ترانه سرای عالی، و از لحاظ احساسی خواننده‌ای دلنشین معرفی کرده‌است.با این حال او و گروه موسیقی کمل در طول حرفه هنری شان همیشه زیر سایه
موسیقی کمل در طول حرفه هنری شان همیشه زیر سایه گروه‌های پر طرفدار دیگر بوده وتحت الشعاع گروه‌های پراگرسیو راک این دوران قرار گرفته‌اند.استیو راثری گیتاریست گروه ماریلیون او را تأثیر برتر بر روی نوازندگی خود خوانده‌است. گیتار مورد علاقهٔ لاتیمرمعمولاً گیبسون لس پال است، اما او همچنین با گیتار فندر استرتوکستر و سایر گیتارها نیز نواخته‌است.همچنین او از دههٔ نود به بعد با گیتار بانی سوپر گرید، یکی از مدلهای دههٔ هشتاد گیبسون لس پال نواخته‌است. دامنهٔ آمپلی فایرهایی که او به کار می‌برد از فندر به وکس و مارشال
که او به کار می‌برد از فندر به وکس و مارشال ختم می‌شود. او کمپانی موسیقی ای به نام کمل پروداکشن تأسیس کرده که آلبومهای جدید کمل را از ابتدای دههٔ نود تا کنون منتشر کرده‌است. در می‌سال ۲۰۰۷، سوزان هوور، همسر اندرو، اعلام کرد که اندرو لاتیمر از سال ۱۹۹۲ مبتلا به نوعی بیماری خونی در حال پیشرفت به نام پلی سیتمی ورا بوده که با گذشت زمان به میلوفیروزیس تبدیل شده‌است.این خبر از طریق وب سایت کمل پروداکشن منتشر شد و یکی از دلایلی بود که کمل تورهای گسترده موسیقی خود را متوقف کرد. لاتیمر در اواخر سال ۲۰۰۷ یک عمل
خود را متوقف کرد. لاتیمر در اواخر سال ۲۰۰۷ یک عمل پیوند مغز استخوان انجام داد و در سپتامر ۲۰۰۸ به خانهٔ خود بازگشت و بالاخره توانست دوباره نیروی خود را بازیابی کند. او حتی احتمال برگزاری یک تور موسیقی در مقیاس کوچکتر را مطرح کرد. گروه در اکتبر ۲۰۱۳ توری را تحت عنوان "بازنشستگی مزخرف است" را اجرا کرد و در پی استقبال طرفداران توری برای اوایل ۲۰۱۴ نیز تدارک دیده شد. در ادامه همین سال با توجه به جراحی جایگزینی زانوی لاتیمر، تور گروه متوقف شد. اندرو لاتیمر در سال ۲۰۱۴ جایزه یک عمر دستاورد هنری را از آن خود کرد.
۲۰۱۴ جایزه یک عمر دستاورد هنری را از آن خود کرد. پانویس. ویکی‌پدیای انگلیسیhttp://en.wikipedia.org/wiki/Andrew_Latimer
ایران در جنگ بزرگ ۱۹۱۴–۱۹۱۸ کتابی از احمدعلی (مورخ الدوله) سپهر است که در سال ۱۳۳۶ منتشر و برندهٔ جایزه کتاب سال سلطنتی شد. محتوا. این کتاب به وقایع مربوط به اوضاع ایران در طی جنگ جهانی اول و آنچه در فاصله سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ میلادی بر جهان و به ویژه بر ایران گذشته‌ است، می‌پردازد. این کتاب از معدود منابع دست اول مربوط به تاریخ ایران در دوران جنگ جهانی است و به لحاظ این که مؤلف آن از دست‌اندرکاران اصلی وقایع روز به‌شمار می‌آمده و در روزگار بروز وقایع کتاب، منشی اول سفارت امپراتوری آلمان در تهران بوده‌است،
منشی اول سفارت امپراتوری آلمان در تهران بوده‌است، حائز اهمیت بسیار محسوب می‌شود. در این کتاب که البته تاریخ تحریر آن چند سال بعد از جنگ جهانی دوم است، به عناوینی چون: "آغاز جنگ بین‌الملل و مقایسه دو جنگ"، "سال‌های قبل از شروع جنگ"، "تاجگذاری محمدعلیشاه" و… به تفصیل پرداخته شده‌است. کتاب "ایران در جنگ بزرگ" نخستین بار در سال ۱۳۳۶ ش در ۵۱۸ صفحه با قطع رحلی به چاپ رسیده و پس از آن یک نوبت تجدید چاپ شده‌ است.
بحران آثار باستانی ایران دانشگاه شیکاگو اشاره به تلاش برای توقیف اشیای باستانی ایران در مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو آمریکا و تهدید به بازپس ندادن و فروش آن برای جبران خسارات وارده به ۹ آمریکایی آسیب‌دیده در یک عملیات انتحاری گروه حماس در اسرائیل را دارد. این موضوع در برخی جراید و محافل رسمی ایران به عنوان مثالی از خصومت آمریکا با ایران و ایرانی‌ستیزی عنوان و تلقی شد. این اشیای باستانی عمدتاً مربوط به دورهٔ هخامنشی و تخت جمشید هستند که در سالهای ۱۳۱۲ و ۱۳۱۳ کشف و به عنوان امانت به دانشگاه شیکاگو سپرده
۱۳۱۳ کشف و به عنوان امانت به دانشگاه شیکاگو سپرده شدند که با دولت ایران در خصوص ترجمه متون روی این اشیاء، قرارداد داشت. دانشگاه شیکاگو در حال پس دادن این اشیاء بود، اما با حکم یک دادگاه فدرال و سعی در تصرف این اشیاء توسط آن، پس دادن این اشیاء به ایران به دستور این دادگاه فدرال متوقف، و همچنان گرفتار پیچ‌وخم‌های قضایی طرفین مربوطه است. در این میان، موضع وزارت امور خارجه آمریکا (بر خلاف دادگاه فدرال)، در حال حمایت از ایران و دانشگاه شیکاگو در جلوگیری از مصادره این اموال بوده‌است. تا اینکه در روزهای آخر ماه
این اموال بوده‌است. تا اینکه در روزهای آخر ماه مارس سال ۲۰۱۴ شعبه ناحیه‌ای دیوان عالی آمریکا (در یک حکم ۲۳ صفحه‌ای) به نفع دانشگاه شیکاگو و به ضرر مدعیان شاکی رای نهایی خود را صادر نمود و از مصادره این اموال جلوگیری شد. ویلیام فرانتی (وکیل مدافع دانشگاه شیکاگو) در این مورد اذعان داشت: «دانشگاه شیکاگو همواره با مصدومین عملیات تروریستی حماس ابراز همدردی می‌کند. اما راه ادعای خسارت این جنایات رفتن به دنبال موسسات و اموال فرهنگی نیست.» همچنین از آنجایی که جمهوری اسلامی ایران هرگز رسماً به دفاع از اموال باستانی
اسلامی ایران هرگز رسماً به دفاع از اموال باستانی ایرانی دانشگاه شیکاگو وارد عمل نگردید و ادعایی نسبت به تعلق یا تصاحب آن نکرد، دادگاه همچنین حق پس دادن یا ندادن این اموال به ایران را قانوناً در اختیار دانشگاه شیکاگو گذاشت. در نهایت، در تاریخ ۲ اردیبهشت ۱۳۹۴، رئیس پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی ایران، خبر از بازگرداندن ۱۰۸ قطعه از اشیاء محوطه باستانی چغامیش به ایران داد. اشیاء محوطه جغامیش اگرچه به موجب حکم دادگاه عالی آمریکا مشمول توقیف نشده بودند، با اینحال، دانشگاه شیکاگو تاکنون موفق به بازگرداندن این
دانشگاه شیکاگو تاکنون موفق به بازگرداندن این اشیاء نشده بوده. رئیس پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی، آزادسازی اشیاء چغامیش را مقدمه‌ای برای بازگرداندن اشیاء تخت جمشید دانست که پیرو حکم دادگاه عالی ایالات متحده آمریکا بود که رای به نفع ایران و آزادسازی این اموال داده بود، قرار است تا چندماه دیگر، به ایران بازگردانده شوند. اشیاء چغامیش قرار است در موزه ملی ایران به نمایش درآیند. دیوان عالی ایالات متحده در ۲۱ فوریه ۲۰۱۸ به اتفاق آرا (۸–۰) با تأیید حکم دادگاه استیناف ایالات متحده برای حوزه هفتم حکم کرد که قربانیان
ایالات متحده برای حوزه هفتم حکم کرد که قربانیان حمله حماس نمی نوانند اشیای باستانی ایرانی را مصادره کنند.
دبرا کاگان زادهٔ اسفند ۱۳۳۲، سیاست‌مدار زن آمریکایی و رابط پیشین سیاست خارجی در آمریکا است. وی مشاور رئیس جمهور سابق ایالات متحده آمریکا، جورج دبلیو بوش بود. نشریه دیلی میل به نقل از گروهی ازنمایندگان مجلس بریتانیاعنوان کرد که کاگان در اظهار نظری گفته است که: «من از همه ایرانیان متنفرم» ولی پنتاگون بیان این جمله از سوی کاگان را تکذیب کرد
ملی شدن صنعت ماهی و شیلات ایران، یا به اختصار: ملی شدن شیلات، یکی از وقایع مهم تاریخ معاصر ایران است که در دوازدهم بهمن ۱۳۳۱ خورشیدی و در دوران زمامداری دکتر محمد مصدق به وقوع پیوست. این واقعه در راستای سیاست موازنه منفی دولت مصدق ارزیابی می‌شود. تاریخچه. در دوران سلطنت محمدشاه قاجار، صدراعظم وقت، حاجی میرزا آغاسی بهره‌برداری از آبزیان دریای خزر را، در قبال دریافت اجاره بهایی معادل ۶۵۰۰ تومان در سال، به یکی از اتباع روسیه تزاری به نام "عبدل" واگذار کرد. به همین جهت پیمان مربوط به اعطای این امتیاز، "پیمان
همین جهت پیمان مربوط به اعطای این امتیاز، "پیمان عبدل" خوانده شد. میرزا تقی خان امیرکبیر که چند سال بعد به صدارت رسید، به لغو پیمان عبدل کمر بست و آن را در حدود سال ۱۲۶۵ هجری قمری لغو کرد و بهره‌برداری از آبزیان دریای مازندران و رودخانه‌های بین آستارا و اترک را به مدت چهار سال به میرزا ابراهیم خان دریابیگی واگذار کرد. امّا میرزا ابراهیم خان دریابیگی دارای خویشاوندانی با تابعیت روسیه تزاری بود و دولت روسیه همین مسئلهٔ تابعیت را دستاویز و انگیزهٔ مداخلات گوناگون می کرد. در مقابل، امیرکبیر که به مداخلات
گوناگون می کرد. در مقابل، امیرکبیر که به مداخلات بیگانگان گردن نمی نهاد، تاخیر میرزا ابراهیم خان را در پرداخت نخستین قسط اجاره بها بهانه ساخت و به لغو پیمان موسوم به میرزا ابراهیم خان دریابیگی اقدام کرد. لیانازوف‌ها. پس از امیرکبیر امتیاز شیلات دریای مازندران باز هم به خارجی‌های دیگری واگذار شد تا اینکه سرمایه داری از ارامنه روسیه به نام استپان مارتینوویچ لیانازوف (Stefan Martinovich Lianazov) که امتیاز شیلات حاجی طرخان را در شمال دریای خزر در دست داشت، متوجه کرانه‌های جنوبی دریای مازندران شد و پس از
متوجه کرانه‌های جنوبی دریای مازندران شد و پس از آزمایشی یکساله در دوازدهم ژوئن ۱۸۷۶ میلادی (۲۲ خرداد ۱۲۵۵ خورشیدی) امتیاز صید ماهی «حرام» در آب‌های ایران را از دولت وقت ایران گرفت. این امتیاز تنها شامل ماهیهای «حرام» می‌شد و ماهیهای «حلال» به ماهیگیران محلی تعلق داشت اما ارزشمندترین کالای دریای خزر، خاویار بود که از ماهی «حرام» به دست می‌آمد. پس از استپان لیانازوف، امتیاز شیلات شمال به فرزندانش به ارث رسید. دولت ایران با آنان در سال ۱۲۷۲ خورشیدی (۱۸۹۳ میلادی) قرارداد اجاره‌ای بست که در سالهای ۱۲۷۵ (۱۸۹۶) و
قرارداد اجاره‌ای بست که در سالهای ۱۲۷۵ (۱۸۹۶) و ۱۲۸۵ (۱۹۰۶) تمدید شد. مدت آخرین تمدید، بیست سال قمری و موعد سررسید آن، سال ۱۳۰۴ خورشیدی بود. در سال ۱۲۸۵ شاهزاده عین‌الدوله صدراعظم ایران در قراردادی که با برادران لیانازوف امضا کرد، در ازای دریافت پیشاپیش چهار سال اجاره‌بها، حق فسخ یکجانبه اجاره را از دولت ایران سلب کرد. در دوران جنگ جهانی اول، به سبب شرایط جنگی و انقلاب و تحولات روسیه، لیانازوف‌ها نتوانستند اجاره را بپردازند. پس از استقرار اتحاد شوروی و روی کار آمدن نظام تازه در روسیه، دولت شوروی همه
و روی کار آمدن نظام تازه در روسیه، دولت شوروی همه قراردادهایی را که در زمان تزاری با دولت ایران امضا کرده بود، لغو کرد. حسین علاء (علاءالسلطنه) وزیر فوائد عامه ایران نیز فرصت را غنیمت شمرد و اجاره شیلات شمال به لیانازوف‌ها را به علت نپرداختن حق‌الاجاره لغو کرد. لیانازوف‌ها به شکایت و دادخواهی نزد اولیای دولت ایران پرداختند تا اینکه در زمان نخست‌وزیری قوام‌السلطنه در سال ۱۳۰۰ کمیسیونی مرکب از حاجی محتشم‌السلطنه اسفندیاری و چند وزیر دیگر تشکیل شد و تصمیم گرفت شکایت لیانازوف‌ها را به حکمیت هیئتی پنج نفره
گرفت شکایت لیانازوف‌ها را به حکمیت هیئتی پنج نفره بسپارد. برادران لیانازوف هر کدام دو نماینده در این هیئت داشتند و دولت ایران را ذکاءالملک فروغی رئیس دیوان عالی تمییز در این هیئت نمایندگی می‌کرد. برادران لیانازوف استدلال کردند که بر اساس قرارداد، دولت ایران حق فسخ یکجانبه اجاره را نداشته و حتی در صورت نپرداختن اجاره‌بها، می‌بایستی ششصد هزار فرانک جریمه می‌گرفته نه اینکه کلا قرارداد را فسخ کند. مضاف بر اینکه تأخیر در پرداخت اجاره‌بها، نه به اختیار، که به علت انقلاب در روسیه و ممنوعیت نقل و انتقال نقدینگی در
انقلاب در روسیه و ممنوعیت نقل و انتقال نقدینگی در روسیه بوده‌است. هیئت داوران پس از چند جلسه حکمیت رای داد که دولت ایران حق لغو اجاره را نداشته‌است. همچنین در تجارتخانه طومانیانس سندی به تاریخ سپتامبر ۱۹۱۷ (شهریور - مهر ۱۲۹۶) ثبت بود که در مکاتبه با خزانه‌داری کل ایران، آمادگی برادران لیانازوف در پرداخت بیست هزار لیره اجاره‌بهای سال بعد اعلام شده بود. همچنین در اول ژانویه ۱۹۱۸ (یازدهم دی ۱۲۹۶) برادران لیانازوف در نامه‌ای به وزارت مالیه ایران خواهان مهلت برای پرداخت اجاره‌بها شده بودند. این درخواست ها بی
پرداخت اجاره‌بها شده بودند. این درخواست ها بی جواب مانده بود. لیانازوف‌ها همچنین به علت چهار سال محرومیت از ماهیگیری و توقیف تجهیزاتشان، خواهان دریافت خسارت شدند. هیئت داوران این استدلال برادران لیانازوف را پذیرفت و حکم داد که دولت ایران حق لغو قرارداد با آنان را نداشته‌است. برای جبران خسارت نیز رأی داد که دولت ایران قرارداد تازه‌ای با لیانازوف‌ها ببندد که مدت آن کمتر از هفت سال نباشد تا خسارتی که دیده‌اند از محل درآمدی که کسب می‌کنند، جبران شود. لیانازوف‌ها خواهان قرارداد بیست ساله شدند و دولت به بیشتر از
خواهان قرارداد بیست ساله شدند و دولت به بیشتر از چهارده سال رضایت نمی‌داد تا اینکه سرانجام، به رأی هیئت داوران تصمیم گرفته شد که طول قرارداد اجاره، پانزده سال باشد. کمپانی مختلط ایران و شوروی. اما قراردادی با لیانازوف‌ها بسته نشد. پیش از رأی هیئت داوران، دولتهای ایران و شوروی در هفتم اسفند ۱۲۹۹ با یکدیگر «عهدنامه مودت» امضا کرده بودند که ماده چهارده آن مقرر می‌کرد که این دو دولت باید بر سر شیلات دریای خزر با یکدیگر به توافقاتی برسند. تعارض میان این عهدنامه و رأی هیئت داوران در مورد قرارداد با برادران
و رأی هیئت داوران در مورد قرارداد با برادران لیانازوف به کشاکشی سیاسی انجامید و نمایندگان جناح اکثریت مجلس دولت را زیر فشار می‌گذاشتند که با به اجرا درنیاوردن مفاد عهدنامه مودت، کشور را از منافع تجارت با شوروی محروم می‌سازد. فشار بر دولت تا آنجا پیش رفت که سید حسن مدرس دولت مستوفی‌الممالک را استیضاح کرد و باعث سقوط این دولت شد. با روی کار آمدن رضاخان سردارسپه به عنوان نخست‌وزیر، تصمیم گرفته شد دولت ایران دارایی برادران لیانازوف را بابت اجاره‌بهای عقب افتاده شان تملیک کند و با دولت شوروی معامله شود.
افتاده شان تملیک کند و با دولت شوروی معامله شود. قراردادی با دولت شوروی برای تشکیل «کمپانی مختلط ایران و شوری» بسته شد. این شرکت صاحب امتیاز صید ماهی «حرام» در جنوب دریای خزر به مدت ۲۵ سال می‌شد و دارایی تجارتخانه برادران لیانازوف به مالکیت آن درمی‌آمد. طبق قرارداد، نیمی از سرمایه به دولت ایران و نیم دیگر به دولت شوروی تعلق می‌گرفت. چون شورویها در سالهای پیش از عقد این قرارداد در جنوب دریای خزر ماهی می‌گرفتند، قرار شد برای تأمین سرمایه ایران، دولت شوروی ۱۵۰ هزار تومان بابت صید سه سال پیش از عقد قرارداد
۱۵۰ هزار تومان بابت صید سه سال پیش از عقد قرارداد بپردازد. بخش دیگر سرمایه نیز از دارایی برادران لیانازوف تأمین شود که به مالکیت دولت ایران درآمده بود. بنابر قرارداد، دولت شوروی باید سالیانه هشتاد هزار تومان به اضافه پانزده درصد از درآمد خالص «کمپانی مختلط» را به ایران می‌پرداخت و هر سودی هم که سالیانه نصیبب شرکت می‌شد، به تساوی میان دولتهای ایران و شوروی تقسیم می‌شد. دفتر مرکزی شرکت در تهران و اعضای هیئت مدیره آن شش نفر تعیین شدند (سه نفر از ایران، سه نفر از شوروی). اداره بخشهای فنی و تجارتی و بهره‌برداری
شوروی). اداره بخشهای فنی و تجارتی و بهره‌برداری از شیلات به عهده متخصصان شوروی بود. این قرارداد پس از به پادشاهی رسیدن رضاشاه در نوزدهم بهمن ۱۳۰۴ به صورت لایحه‌ای یک فوریتی در مجلس شورای ملی طرح شد. سید حسن مدرس در وصف این قرارداد گفت: «این شرکت همان شرکتی است که دو برادر مال پدرشان را قسمت کردند. یکی گفت آن استر چموش لگد‌‌زن از آن من، آن گربه براق معو‌‌ کن از آن تو». اما این کمپانی تا یک سال و نیم بعد که علیقلی انصاری وزیر امورخارجه ایران قرارداد شیلات را با لو کاراخان قائم‌مقام وزارت خارجه شوروی امضا
را با لو کاراخان قائم‌مقام وزارت خارجه شوروی امضا کرد، تشکیل نشد. این قرارداد که در هشتم مهر ۱۳۰۶ در مسکو امضا شد، در واقع تایید همان توافق قبلی برای تشکیل کمپانی بود، مضاف براینکه حداکثر سرمایه کمپانی را سه میلیون تومان تعیین می‌کرد و حاوی جزئیات بیشتری در خصوص دارایی و نحوه اداره کمپانی بود. دولت شوروی همچنین همه دعاوی اتباع ایران علیه برادران لیانازوف را به گردن می‌گرفت. مدیر عامل شیلات در آغاز از طرف شوروی تأمین شد. در سال ۱۳۱۰ طرفین توافق کردند تا ده سال بعد هم مدیرعامل را شوروی تعیین کند و پس از آن،
بعد هم مدیرعامل را شوروی تعیین کند و پس از آن، مدیرعامل ایرانی باشد. اما پس از سررسیدن ده سال، با ورود ارتش شوروی به ایران، طرف شوروی هر ساله خواستار آن شد که مدیرعامل را آن‌ها تعیین کنند و این خواسته هر ساله تمدید شد و تا آخر ادامه یافت. مدت ۲۵ ساله قرارداد «کمپانی مختلط ایران و شوروی»در سال ۱۳۳۱ به پایان رسید. گرچه دولت شوروی تلاش‌ها و رایزنی‌های بسیاری برای تمدید قرارداد کرد، امّا سرانجام با تلاش و پی‌گیری‌ها برخی رجال ایران همچون میرزا احمدعلی خان سپهر (مورخ الدوله سپهر)، که در آن زمان ریاست هیئت مدیره
الدوله سپهر)، که در آن زمان ریاست هیئت مدیره شرکت شیلات ایران و شوروی را عهده‌دار بود، و همچنین نخست وزیر وقت ایران، دکتر محمد مصدق، در دوازدهم بهمن ۱۳۳۱ صنعت ماهی و شیلات ایران برای همیشه ملی اعلام شد.
پرکردن دندان یا ترمیم دندان به بازگرداندن عملکرد و شکل ظاهری دندان آسیب دیده با مواد ترمیم کنندهٔ دندان گفته می‌شود. خرابی ساختار دندان معمولاً در اثر پوسیدگی دندان یا آسیب‌های خارجی به وجود می‌آید.و گاهی ترمیم دندان به منظور اصلاح بدشکلی‌های دندانی انجام می‌شود .اصلاح بدشکلی و نافرمی دندان اصطلاحاً دندانپزشکی زیبایی محسوب می‌شود. مواد ترمیمی. مواد ترمیمی دندانپزشکی به دودسته کلی کامپوزیت‌ها وآمالگام تقسیم‌بندی می‌شوند.این دو دسته از مواد در نوع استفاده وتراش وانتخاب دندان تفاوت‌های کلی باهم دارند. عصب کشی
وانتخاب دندان تفاوت‌های کلی باهم دارند. عصب کشی یا نه؟. تا هنگامی که پوسیدگی به پالپ دندان ( که عوام به آن عصب دندان میگویند ) نرسد می‌شود دندان را بدون درمان ریشه ( که عموماً به آن عصب کشی میگویند ) پر کرد و این ربطی به عمق پوسیدگی ندارد. پس بهتر است هرچه زودتر دندان‌های پوسیده را پر کرد تا پوسیدگی به عصب نرسد.البته پوسیدگی دندان تنها عامل مسبب عصب کشی نیست و ضربه و مشکلات لثه و شکستگی دندان نیز می‌تواند باعث آسیب عصب دندان شود آماده کردن دندان. ترمیم دندان به شکل یک مناسب و با یک عملکرد مناسب در دو مرحله
به شکل یک مناسب و با یک عملکرد مناسب در دو مرحله انجام می‌شود. ۱- آماده کردن دندان برای جاگذاشتن مواد ترمیمی در آن و ۲- جایگذاری کردن مواد ترمیمی در داخل دندان. مرحله آماده کردن دندان برای جاگذاشتن مواد ترمیمی شامل برش دندان با مته‌های مخصوص دندان است که بعد از آن مواد ترمیمی در دندان جایگزین می‌شوند. همچنین در این مرحله قسمت‌های پوسیده دندان که از لحاظ ساختاری از بین رفته‌اند خارج می‌شوند. منابع. https://dentalprove.com
ابن فَضلان با نام کامل احمد بن فضلان بن العباس بن راشد بن حماد در نیمهٔ دوم سدهٔ سوم و نیمهٔ یکم سدهٔ چهارم هجری می‌زیسته است. بیشتر شهرت وی به‌خاطر کتاب یا رسالهٔ سفرنامهٔ ابن فضلان است. اختلافات در مورد ابن فضلان. در نام وی شک وجود دارد. یاقوت نام او را احمد نامید و در آغاز رسالهٔ خویش نام احمد را ذکر کرده‌است. همچنین نویسندهٔ کتاب عجایب المخلوقات که پیش از یاقوت زندگی می‌کرده‌است، او را احمد خوانده است. ولی خود ابن فضلان در متن رسالهٔ خویش نام خود را محمد ذکر کرده‌است که شاید تصحیف و الف با میم جابجا عوض
ذکر کرده‌است که شاید تصحیف و الف با میم جابجا عوض شده، یا نسخه خوانا نبوده و میم خوانده شده‌است. در مورد نام جد وی که آیا راشد بوده یا اسد نیز، اختلاف نظر وجود دارد، یاقوت آن را به گونهٔ دیگری ذکر کرده‌است و خود او نام راشد را آورده است به احتمال زیاد خطای لفظی یا نگارشی بوده‌است. در مورد اینکه ابن فضلان عرب بوده یا غیر عرب نیز اختلاف وجود دارد. کوالفسکی او را عرب می‌داند و نام کامل ابن فضلان را دلیلی بر این گفتهٔ خویش می‌داند. اطرافیان وی نیز او را عرب می‌دانسته‌اند، زیرا در متن کتاب وقتی شاه صقالبه سراغ
زیرا در متن کتاب وقتی شاه صقالبه سراغ اموال ذکر شده در نامۀ خلیفه را می‌گیرد و ابن فضلان عذر می‌آورد، شاه به ابن فضلان می‌گوید: که همین سخن دلالت بر این دارد که شاه صقالبه ابن فضلان را عرب می‌پنداشته‌است. در مورد واژۀ فَضلان هم گفته می‌شود که در آن روزگار چنین واژه‌ای وجود نداشته‌است و برخی دیگر ماننده فرهن او را فُضلان دانسته‌اند. زندگی‌نامه. دربارهٔ محل زادگاه، رشد، شغل، موقعیت دینی و فرهنگی و منصب او پیش از عزیمتش به شمال دریای خزر، اطلاعات کافی در دسترس نیست. آگاهی ما از وی تنها از راه شناخت رساله‌اش و
نیست. آگاهی ما از وی تنها از راه شناخت رساله‌اش و مطالب محدود دیگر نویسندگان دربارهٔ اوست. ابن فضلان جهانگرد نبوده‌است، بلکه تنها حادثه‌ای سبب مسافرت او به همران گروهی به سرزمین اسلاوها شده‌است. احتمال می‌رود که ابن فضلان در بغداد از جایگاه دینی برخوردار بوده‌است، زیرا در سفر نیز به امور دینی بیشتر توجه دارد. سفرنامهٔ ابن فضلان. سفر ابن فضلان در زمان مقتدر خلیفه عباسی رخ داد. رسالهٔ ابن فضلان تصویری روشن و زنده از مردم سرزمین‌های آسیای مرکزی و شمال خزر، جغرافیایی انسانی و حاکمان این مناطق ارائه کرده‌است.
انسانی و حاکمان این مناطق ارائه کرده‌است. این رساله شرح سفری است یازده ماهه که از بغداد آغاز و پس از گذر از شهرهایی چون نهروان ـ حلوان ـ همدان ـ ساوه ـ ری ـ سمنان ـ دامغان ـ نیشابور ـ سرخس ـ مرو ـ آمل ـ جیحون ـ بخارا ـ خوارزم ـ جرجانیه ـ جیت ـ باشگرد ـ قبیله صقالبه (اسلاوها) ـ نهر اتل ـ خزر و بعد از پیمودن مسیرهایی از ماوراءالنهر و رسیدن به نزدیکی مسکو دوباره به بغداد منتهی می‌شود. ابن فضلان پس از بازگشت، شرح سفر خود را به‌صورت کتاب درآورد. این رساله از آن جهت اهمیت دارد که می‌توان گفت قابل اعتمادترین
آن جهت اهمیت دارد که می‌توان گفت قابل اعتمادترین گزارش دربارهٔ این مناطق، از سوی ابن فضلان ارائه شده‌است. در سال ۱۹۹۹ (میلادی) فیلم «سیزدهمین سلحشور» با کارگردانی جان مک تیرنان و با شرکت آنتونیو باندراس با چشم‌داشتی به داستان ابن فضلان ساخته شد.