payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را ردیابی می‌کند- باعث بحث دربارهٔ ریسک زیر پا گذاشتن آزادی مدنی می‌شود. ترپ‌وایر، نمونه‌ای از این شبکه‌ها است. تحلیل شبکه‌های اجتماعی. یکی از روش‌های معمول نظارتی، نقشه‌برداری از روابط اجتماعی، بر پایه داده وبگاه‌های شبکه‌های اجتماعی، مانند فیس‌بوک، مای‌اسپیس، اینستاگرام، و توییتر، به همراه تحلیل تاریخچه تماس‌های تلفنی (که آژانس امنیت ملی به نام مین‌وی، گردآوری می‌کند) و دیگر اطلاعات است. سپس، این «نقشه‌های» شبکه‌های اجتماعی، داده‌کاوی می‌شوند تا اطلاعات مفید، مانند علایق، دوستان و وابستگان، خواسته‌ها،
مفید، مانند علایق، دوستان و وابستگان، خواسته‌ها، عقاید، افکار، و کنش‌های فرد، بدست آیند. بسیاری از سازمان‌های حکومتی آمریکا مانند آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفته دفاعی، آژانس امنیت ملی، و وزارت امنیت میهن، سرمایه‌گذاری زیادی در پژوهش و تحلیل شبکه‌های اجتماعی می‌کنند. جامعه اطلاعاتی ایالات متحده آمریکا باور دارد که بزرگ‌ترین تهدید علیه قدرت آمریکا از گروه‌های تروریستی، ویرانگر، افراطی، و مخالف پراکنده، بدون رهبری، و نامتمرکز می‌آید. این گونه، تهدیدها به راحتی با بررسی گره‌های مهم شبکه و حذف آنها برطرف
راحتی با بررسی گره‌های مهم شبکه و حذف آنها برطرف می‌شوند. اینکار نیاز به نقشه‌نگاری از جزئیات شبکه دارد. جیسون اِثیِر از دانشگاه نورت‌ایسترن، در پژوهش خود دربارهٔ تحلیل شبکه‌های اجتماعی مدرن، دربارهٔ برنامه تحلیل قیاس‌پذیر شبکه اجتماعی که دفتر آگاهی از اطلاعات، توسعه داده، چنین گفت: ای‌تی اند تی، یک زبان برنامه‌نویسی، به نام Hancock توسعه داده که می‌تواند در پایگاه داده‌های بی‌شمار تماس‌های تلفنی (مانند پایگاه داده تماس‌های تلفنی آژانس امنیت ملی به نام مین‌وی)، و پیشینه ترافیک اینترنت، جستجو کرده و
مین‌وی)، و پیشینه ترافیک اینترنت، جستجو کرده و «اجتماع‌های جالب توجه» را بیابد - گروه‌هایی از مردم که به‌طور مرتب با یکدیگر تماس می‌گیرند یا گروه‌هایی که معمولاً به یک وبگاه اینترنتی، سر می‌زنند. در اصل، ای‌تی اند تی، این سامانه را برای «پیشبرد بازاریابی» توسعه داده بود. اما اداره تحقیقات فدرال، مرتب، درخواست دسترسی به اطلاعات شرکت‌های تلفنی، مانند ای‌تی اند تی را بدون حکم دادگاه داده‌است و پس از استفاده از این داده، همه آن اطلاعات را در پایگاه داده خود ذخیره می‌کند. بدون اینکه توجه کند که آیا این داده،
می‌کند. بدون اینکه توجه کند که آیا این داده، برای بررسی، مفید بوده‌است. برخی مردم، باور دارند که استفاده از وبگاه‌های شبکه اجتماعی، گونه‌ای «نظارت مشارکتی» است. جایی که کاربران این وبگاه‌ها اساساً بر خود و یکدیگر، نظارت می‌کنند و جزئی‌ترین اطلاعات شخصی خود را در اختیار ابر شرکت‌ها و حکومت‌ها می‌گذارند. در سال ۲۰۰۸ (میلادی) نزدیک به ۲۰٪ کارفرماها گفتند که از طریق وبگاه‌های شبکه اجتماعی، داده شخصی دربارهٔ کارمندان پیشین و کنونی خود را گردآوری می‌کنند. زیست‌سنجشی. نظارت زیست‌سنجشی، فناوری‌ای است که با
زیست‌سنجشی. نظارت زیست‌سنجشی، فناوری‌ای است که با اندازه‌گیری و تحلیل ویژگی‌های فیزیکی و/یا رفتاری انسان، برای دادن دسترسی، شناسایی، یا غربالگری استفاده می‌کند. نمونه‌هایی از ویژگی‌های فیزیکی، شامل اثر انگشت، دی‌ان‌ای، و الگوهای چهره می‌شود. نمونه ویژگی‌های رفتاری، شیوه راه رفتن، یا صدا می‌شود. تشخیص چهره، استفاده از ویژگی‌های منحصر به فرد چهره هر شخص، برای شناسایی او (معمولا با دوربین نظارتی) است. هر دو آژانس وزارت امنیت میهن و آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفته دفاعی، سرمایه‌گذاری هنگفتی برای سامانه‌های
دفاعی، سرمایه‌گذاری هنگفتی برای سامانه‌های تشخیص چهره می‌کنند. دفتر فناوری پردازش اطلاعات، برنامه‌ای به نام «شناسایی انسان از راه دور» را اجرا کرد که فناوری را اجرا می‌کند می‌کند که می‌تواند چهره انسان را از فاصله تشخیص دهد. دیگر رفتار زیست‌سنجشی، که رایانه می‌تواند تشخیص دهد رایانش احساسی، بر پایه تحلیل حالت چهره، سرعت حرف زدن، تُن و ضرب‌آهنگ صدا، طرز ایستادن، و دیگر رفتارها است. نمونه استفاده از این روش، شناسایی رفتار مشکوک، مانند دزدکی نگاه کردن به اطراف، حالت چهره «استرس» یا «خشمگین»، تکان دادن بازوها
حالت چهره «استرس» یا «خشمگین»، تکان دادن بازوها و مانند آنها است. پیشرفت تازه‌تر در زمینه دی‌ان‌ای، پرونده‌سازی با دی‌ان‌ای است که برای تطبیق، به نشانه‌های اصلی در بدنه دی‌ان‌ای نگاه می‌کند. اداره تحقیقات فدرال، ۱ میلیارد دلار خرج کرده تا یک پایگاه داده زیست‌سنجشی تازه بسازد که داده دی‌ان‌ای، تشخیص چهره، عنبیه/شبکیه چشم، اثر انگشت، کف دست، و دیگر داده مردم آمریکا را در بر می‌گیرد. رایانه‌هایی که این پایگاه داده را اجرا می‌کنند در یک قرارگاه زیرزمینی، در اندازه‌ای نزدیک به دو زمین فوتبال آمریکایی هستند.
اندازه‌ای نزدیک به دو زمین فوتبال آمریکایی هستند. اداره پلیس لس‌آنجلس، دارد دستگاه‌های شناسایی چهره و شماره پلاک خودرو خودکار را در خودروهای پلیس، کار می‌گذارد و به پلیس‌ها اسکنر دستی چهره می‌دهد که آنها می‌توانند در هنگام گشت‌زنی، از آن استفاده کنند. فناوری گرماسنجی صورت، در حال توسعه است که به دستگاه‌ها امکان می‌دهد با اندازه‌گیری گرمای صورت که با جریان‌یافتن خون در جاهای صورت، پدید می‌آید برخی حالت‌های چهره، مانند ترس یا فشار روانی را شناسایی کنند. مأموران اجرای قانون، باور دارند که این فناوری به آنها
اجرای قانون، باور دارند که این فناوری به آنها امکان می‌دهد تا هنگامی که یک فرد مشکوک، عصبی است ممکن است نشان‌دهنده پنهان کردن یک چیز، دروغ گفتن، یا نگرانی دربارهٔ چیزی باشد. اَوی مارسیانو، در مقاله خود در ژورنال علمی اخلاق و فناوری اطلاعات، آسیب‌های نظارت زیست‌سنجشی را برمی‌شمارد، خاستگاه تئوریک آن را می‌جوید، و با کنار هم آوردن همه آسیب‌ها در یک چارچوب گسترده، قدرت زیاد نظارت زیست‌سنجشی را روشن می‌کند. مارسیانو، ۴ گونه آسیب را شناسایی می‌کند: استفاده بدون اجازه از اطلاعات بدن فرد، نادیده‌گرفتن یا
بدون اجازه از اطلاعات بدن فرد، نادیده‌گرفتن یا محدودسازی دسترسی به فضاهای فیزیکی، و ناشایستگی نمادین با ایجاد حاشیه‌سازی و دیگری‌انگاری. بر پایه مارسیانو، قدرت اجتماعی زیست‌سنجشی از سه ویژگی می‌آید: پیچیدگی آن به خاطر «فناوری رازآمیز»، تصویر علمی-عینی، و کاربرد رو به افزایش آن، به ویژه، در بحث تصمیم‌گیری خودکار. هوایی. نظارت هوایی، به معنی گردآوری اطلاعات، معمولاً به صورت نگاره یا ویدئو با یک وسیله پرنده است. این وسیله پرنده، می‌تواند پهپاد، بالگرد، یا هواگرد شناسایی باشد. هواپیمای تجسسی، از گروهی از
هواگرد شناسایی باشد. هواپیمای تجسسی، از گروهی از حسگرها (مانند رادار) برای نظارت بر میدان جنگ استفاده می‌کند. فناوری تصویربرداری دیجیتال، رایانه‌های کوچک شده، و بسیاری فناوری‌های پیشرفته دیگر در دهه گذشته، به پیشرفت سریع در سخت‌افزارهای نظارت هوایی، مانند ریز ابزار پرنده، دوربین‌های دنبال کننده فروسرخ، و تصویربرداری با وضوح بالا با توانایی شناسایی اشیاء در فاصله بسیار دور انجامیده‌است. برای نمونه، جنرال اتمیکز ام‌کیو-۹ ریپر یک پهپاد آمریکایی است که وزارت امنیت میهن آمریکا از آن استفاده می‌کند و می‌تواند
امنیت میهن آمریکا از آن استفاده می‌کند و می‌تواند جسمی به اندازه کارتن شیر را از بلندای شناسایی کند و دستگاه‌های دنبال کننده فروسرخ دارد که می‌توانند گرمای بدن انسان را از فاصله ، نشان دهد. یک نمونه تازه‌تر کاربرد نظارت هوایی بازرگانی، پیست اسکی قله کیلینگتون است که با اجاره سامانه «چشم به آسمان»، از پارکینگ رقبای خود عکس‌برداری هوایی می‌کند تا موفقیت روش‌های بازاریابی خود را که از دهه ۱۹۵۰ (میلادی) توسعه داده، ارزیابی کند. وزارت امنیت میهن آمریکا دارد پهپادهایی را آزمایش می‌کند که در آسمان آمریکا گشت
پهپادهایی را آزمایش می‌کند که در آسمان آمریکا گشت می‌زنند تا از زیرساخت‌های اساسی محافظت کنند، در مرز کشور گشت بزنند، «بر رفت و آمد نظارت کنند»، و بر مردم آمریکا نظارت عمومی داشته باشند. اداره پلیس شهرستان میامی-دید، فلوریدا آزمایش‌هایی را با یک پهپاد نشست و برخاستی ساخت شرکت هانی‌ول انجام داده که برای استفاده در عملیات سوات، طراحی شده‌است. اداره پلیس هیوستون، پهپادهای بال‌ثابتی را برای «کنترل ترافیک راه» آزمایش کرده‌است. بریتانیا نیز بر روی طرح‌هایی کار می‌کند تا ناوگانی از پهپادهای ریز اندازه تا بزرگ
می‌کند تا ناوگانی از پهپادهای ریز اندازه تا بزرگ بسازد تا پلیس بریتانیا (اسکاتلندیارد) در سراسر بریتانیا از آن استفاده کند. به غیر از توانایی‌های نظارتی، برای «کنترل جمعیت»، وسایل پرنده کوچک می‌توانند تپانچه برقی یا جنگ‌افزار کشتن جنگجویان دشمن را با خود همراه داشته باشند. آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفته دفاعی، برنامه‌هایی مانند تیم شناسایی هوایی ناهمگون، توسعه داده‌است. آنها سامانه‌ای در بر گیرنده گروهی از پهپادها پدیدآورده‌اند که خودشان پرواز می‌کنند و تصمیم می‌گیرند که چه کسی «مشکوک» است و چگونه او را
می‌گیرند که چه کسی «مشکوک» است و چگونه او را زیر نظر بگیرند کارهای خود را با دیگر پهپادهای نزدیک، همرسانی کنند و اگر چیز مشکوکی رخ داد مأموران را خبر کنند. این سامانه، تا اندازه زیادی، بزرگی منطقه نظارتی (به اندازه یک شهر) را گسترش می‌دهد. در حالیکه شمار مأموران مورد نیاز را کاهش می‌دهد. به علاوه، پژوهشگران به دنبال ساخت سامانه نظارتی خودکار با گروه بزرگی از ریز ابزارهای پرنده هستند که با قوانین گردهم‌آیی زیست‌سنجشی نامتمرکز، پایدار می‌شود. شرکت‌ها. نظارت شرکتی، نظارت بر رفتار یک فرد یا گروه، از سوی یک
شرکتی، نظارت بر رفتار یک فرد یا گروه، از سوی یک شرکت است. گردآوری داده، بیشتر با هدف بازاریابی یا فروش به دیگر شرکت‌ها انجام می‌شود اما معمولاً با سازمان‌های حکومتی نیز همرسانی می‌شود. این داده می‌تواند برای اطلاعات تجاری استفاده شود که به ابر شرکت‌ها اجازه می‌دهد کالاها و/یا خدمات خود را هدفمند تر به مشتریان خود عرضه کنند. اگرچه باور عمومی این است که نظارت می‌تواند تولید را بیشتر کند اما همچنین می‌تواند پیامدهایی مانند افزایش رفتار انحرافی داشته باشند و تنبیه‌هایی را همراه داشته باشد که با رفتارها برابری
را همراه داشته باشد که با رفتارها برابری نداشته باشند. همچنین نظارت می‌تواند باعث مقاومت و پس‌زنی بشود زیرا می‌تواند حس شک و بی‌اعتمادی به کارفرما را برانگیزد. داده‌کاوی و پرونده‌سازی. داده‌کاوی، به‌کارگیری روش‌های آمار و الگوریتم‌های برنامه‌نویسی در داده، برای پیدا کردن روابطی است که در گذشته، معلوم نبودند. پرونده‌سازی داده، در این بحث به معنی فرایند کنار هم آوردن اطلاعات دربارهٔ یک فرد یا گروه خاص برای تشکیل پرونده است - که نشان‌گر الگوی رفتاری آنها است. پرونده‌سازی داده می‌تواند ابزار بسیاری قدرتمندی
پرونده‌سازی داده می‌تواند ابزار بسیاری قدرتمندی برای تحلیل روان‌شناسی و روابط اجتماعی باشد. یک تحلیل‌گر حرفه‌ای می‌تواند حقایقی را دربارهٔ مردم، پیدا کند که حتی خود شخص هم از آنها خبر نداشته باشد. در جامعه امروز، تراکنش‌های مالی (مانند خرید با کارت پرداخت) و اجتماعی (مانند تماس تلفنی و ایمیل) بخش بزرگی از سوابق و و داده نگهداری شده را تشکیل می‌دهند. در گذشته، این داده، به صورت کاغذی، ثبت و نگهداری می‌شد و «سوابق کاغذی» از خود باقی می‌گذاشت یا اصلاً ثبت نمی‌شد. پیدا کردن ربط بین کاغذها کار ملال‌آوری بود -
پیدا کردن ربط بین کاغذها کار ملال‌آوری بود - این کار به اپراتورهای اطلاعاتی نیاز داشت تا در میان اسناد بگردند که در بهترین حالت، وقت‌گیر بود و ناتمام می‌ماند. اما امروز، با الکترونیکی شدن بسیاری از این سوابق، «سوابق الکترونیک» پدید آمده‌اند. هر بار استفاده از دستگاه خودپرداز، پرداخت با کارت پرداخت، تماس تلفنی، نگاه به کتاب کتابخانه، اجاره نوار ویدیو یا فیلم دیده شده در نت‌فلیکس (وبگاه همرسانی فیلم)، یا تراکنش مالی، یک سابقه الکترونیکی می‌سازد. سوابق عمومی، مانند زادروز، تحصیلات، دادگاه، مالیات، و مانند
مانند زادروز، تحصیلات، دادگاه، مالیات، و مانند آنها - دیجیتالی می‌شوند و به صورت برخط، در دسترس هستند. به علاوه، به خاطر قوانینی چون لایحه کمک‌های ارتباطاتی برای اجرای قانون، از ترافیک اینترنت و خرید برخط نیز برای پرونده‌سازی، استفاده می‌شود. سوابق الکترونیکی، گردآوری، نگهداری، و دسترسی به داده را آسان می‌کند - بنابراین، تحلیل مؤثر و گردآوری در اندازه بزرگ و کم‌هزینه، ممکن می‌شود. اطلاعات تراکنش‌های مردم به راحتی در دسترس است؛ زیرا عموماً از آنها محافظت خاصی نمی‌شود؛ زیرا اطلاعاتی مانند نام فیلمی که شخص،
نمی‌شود؛ زیرا اطلاعاتی مانند نام فیلمی که شخص، اجاره کرده یا در نتفلیکس دیده، اطلاعات حساسی نیستند. اگرچه، هنگامیکه چنین تراکنش‌هایی گردآوری می‌شوند می‌توان از آنها برای سر هم کردن یک پرونده با جزئیات استفاده کرد که از کارها، عادت‌ها، عقاید، مکان‌های معمول، ارتباط‌های اجتماعی، و ترجیحات شخصی او، پرده برمی‌دارد. سپس از این پرونده، در برنامه‌هایی مانند ادوایس و تالون استفاده می‌شود تا مشخص شود که آیا شخص، یک تهدید سیاسی، نظامی، یا بزهکاری است. حکومت‌ها به غیر از ابزارهای گردآوری و پرونده‌سازی، می‌توانند از
از ابزارهای گردآوری و پرونده‌سازی، می‌توانند از طریق طرف‌های ثالث، (مانند بانک، شرکت‌های اعتباری، یا کارفرماها، و غیره) به اطلاعات فرد، دسترسی داشته باشند. این کار با درخواست غیررسمی، مجبور کردن آنها با دستور یا حکم دادگاه یا دیگر روش‌ها یا با خرید داده از شرکت‌های گردآورنده داده یا اطلاعات‌شکن‌ها انجام می‌شود. حکومت آمریکا ۳۷۰ میلیون دلار در ۴۳ مرکز فیوژن برنامه‌ریزی شده خود خرج کرد. مراکز فیوژن، شبکه ملی مراکز نظارتی هستند که در ۳۰ ایالت، پراکنده شده‌اند و داده بسیار بزرگ شهروندان آمریکا را گردآوری و
و داده بسیار بزرگ شهروندان آمریکا را گردآوری و آنالیز می‌کنند. این مرکزها داده فردی را با یکی‌کردن منابع، مانند سازمان‌های دولتی صدور گواهی‌نامه رانندگی، سوابق پزشکی، سوء پیشینه، تحصیلات، مراکز اعتبارسنجی، بانک‌ها، و غیره بدست می‌آورند - همه مرکزها به همراه دیگر سازمان‌های اطلاعاتی و اجرای قانون، می‌توانند به این اطلاعات کنار هم آمده در یک پایگاه داده متمرکز، دسترسی داشته باشند. بر پایه رای پرونده ایالات متحده آمریکا علیه میلر (۱۹۷۶ (میلادی)) طرف‌های ثالث نگهدارنده داده، عموماً شامل متمم چهارم قانون اساسی
داده، عموماً شامل متمم چهارم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا برای دریافت حکم دادگاهی نمی‌شود. اپراتورها. سازمان‌هایی که به دنبال بدست آوردن اطلاعات، دربارهٔ اعضا یا کنش‌های گروه‌های دشمن هستند با مسئله نفوذی‌ها مواجه اند. به همراه مسئله اپراتورهایی که به یک سازمان، نفوذ می‌کنند ممکن است سازمان‌های نفوذ کننده به برخی اعضای سازمان هدف، فشار بیاورند تا به عنوان خبرچین، برای آنها کار کنند. برای نمونه، اطلاعاتی که دربارهٔ سازمان هدف و کارمندان آن دارند فاش کنند. اعزام مأموران میدانی به محل، بسیار گران است و
اعزام مأموران میدانی به محل، بسیار گران است و برای حکومت‌هایی که ابزار نظارت الکترونیک گسترده‌ای در اختیار دارند اطلاعاتی که مأموران می‌توانند بدست آورند را می‌توانند از روش‌های کم‌دردسر نظارتی، مانند روش‌هایی که در بالا گفته شد بدست آورند. برای نمونه، اسنادی که در سال ۲۰۰۷ (میلادی) از شرایط محرمانه، خارج شدند نشان دادند که اداره تحقیقات فدرال در حال برنامه‌ریزی برای گماشتن ۱۵٬۰۰۰ مأمور مخفی و خبرچین برای رهنمود ضد تروریسم بود. این دستور در سال ۲۰۰۴ (میلادی) از سوی جرج دابلیو بوش، صادر شده بود که
(میلادی) از سوی جرج دابلیو بوش، صادر شده بود که سازمان‌های اجرای قانون و اطلاعاتی را ملزم به افزایش توانایی‌های جاسوسی انسانی می‌کرد. تصویربرداری ماهواره‌ای. در ۲۵ مه ۲۰۰۷ اداره‌کننده اطلاعات ملی، جان مایکل مکانل به دفتر برنامه‌های ملی وزارت امنیت میهن، اجازه داد به سازمان‌های محلی، ایالتی، و فدرال داخلی، اجازه دسترسی به نگاره‌هایی ماهواره‌های جاسوسی اطلاعات نظامی و حسگرهای هواپیماهای تجسسی را بدهد که امروزه برای نظارت بر کارهای شهروندان آمریکایی استفاده می‌شوند. حسگرهای ماهواره‌ها و هواپیماها می‌توانند به
حسگرهای ماهواره‌ها و هواپیماها می‌توانند به درون پوشش ابر، نفوذ کنند، رد مواد شیمیایی را شناسایی کنند، و اشیاء درون خانه‌ها و «پناهگاه‌های زیرزمینی» را بیابند و تصویربرداری زنده با وضوح بسیار بالاتر از تصاویر ثابت را فراهم کنند که با برنامه‌هایی مانند گوگل ارت، ساخته می‌شوند. تعیین هویت و کارت شناسایی. یکی از ساده‌ترین روش‌های شناسایی، همراه داشتن کارت شناسایی است. برخی کشورها سامانه کارت شناسایی برای کمک به شناسایی فرد دارند. درحالیکه در برخی دیگر کشورها داشتن چنین سامانه‌ای باعث اعتراض عمومی می‌شود. دیگر
چنین سامانه‌ای باعث اعتراض عمومی می‌شود. دیگر مدارک مانند گذرنامه، گواهینامه، کارت کتابخانه، کارت بانک یا کارت اعتباری نیز برای تأیید هویت استفاده می‌شوند. اگر کارت شناسایی، قابلیت «ماشین‌خواندن» داشته باشد معمولاً با استفاده از یک نوار مغناطیسی رمزنگاری شده یا شماره شناسایی (مانند شماره ملی)، داده شناسایی جسم را تأیید می‌کند. در این هنگام، ممکن است در هنگام چک و اسکن، یک داده الکترونیک پدید بیاید که بتوان از آن برای پرونده‌سازی که در بالا گفته شد استفاده کرد. بازشناسی با امواج رادیویی و دستگاه‌های
کرد. بازشناسی با امواج رادیویی و دستگاه‌های مکان‌یاب. علامت‌گذاری بازشناسی با امواج رادیویی. علامت‌گذاری با سامانه بازشناسی با امواج رادیویی، با استفاده از ابزارهای الکترونیکی بسیار کوچک انجام می‌شود که با هدف شناسایی و ردیابی با فرکانس رادیویی یک کالا، جانور، یا انسان بکار رفته یا به آنها چسبانده می‌شود. این علامت‌ها می‌توانند از چند متر دورتر خوانده شوند. آنها بسیار ارزان هستند و هر کدام از آنها تنها چند سنت، قیمت دارند؛ بنابراین می‌توان از آنها در بسیاری از کالاهای مصرفی روزانه بدون افزایش قیمت زیاد،
از کالاهای مصرفی روزانه بدون افزایش قیمت زیاد، استفاده کرد و برای ردیابی و شناسایی این اشیاء با هدف‌های گوناگون استفاده کرد. به نظر می‌رسد که برخی شرکت‌ها کارمندان خود را با کارگذاری چیپ بازشناسی با امواج رادیویی در کارت‌های شناسایی کارمندان، علامتگذاری می‌کنند. کارمندان در بریتانیا در اعتراض به علامت گذاری شدن، اعتراض کردند؛ آنها از اینکه همه کارهای آنها با چیپ‌های بازشناسی با امواج رادیویی، ردیابی می‌شوند احساس تحقیر می‌کردند. برخی منتقدان از اینکه به زودی همه مردم، هر جا که بروند اسکن و ردیابی شوند
زودی همه مردم، هر جا که بروند اسکن و ردیابی شوند هشدار دادند. از سوی دیگر، علامت گذاری کودکان در بیمارستان، با دستبندهای دارای فناوری بازشناسی با امواج رادیویی، جلوی کودک‌ربایی را گرفته‌است. Verichip یک دستگاه بازشناسی با امواج رادیویی است که شرکتی به نام Applied Digital Solutions (دیجیتال انجل) آنرا ساخته‌است. Verichip کمی بزرگ‌تر از یک دانه برنج است و به زیر پوست، تزریق می‌شود. کسانی که تجربه کرده‌اند که حس تزریق این چیپ، مانند تزریق پزشکی است. چیپ، درون یک محفظه شیشه‌ای قرار داده شده‌است و یک "شماره
یک محفظه شیشه‌ای قرار داده شده‌است و یک "شماره اشتراک Verichip" دارد که اسکنر از طریق پایگاه داده شرکت Verichip به نام "شماره ثبت اشتراک جهانی Verichip" در اینترنت، از آن برای دسترسی به اطلاعات فردی، استفاده می‌کند. هم‌اکنون، هزاران نفر این چیپ را در بدن خود دارند. برای نمونه، ۱۶۰ کارمند دفتر دادستان کل مکزیک مجبور شده‌اند برای تعیین هویت و کنترل دسترسی، این چیپ را به درون بدن خود تزریق کنند. در سال ۲۰۰۳ (میلادی) سرمقاله خبرنگار ارشد سیاسی سی‌نت نیوز، دکلان مک‌کالا، پیش‌بینی کرده بود که به زودی، هر چیزی که
مک‌کالا، پیش‌بینی کرده بود که به زودی، هر چیزی که خریده شود و دنبال آن هر کارت شناسایی، دارای دستگاه بازشناسی با امواج رادیویی باشد که اطلاعات مردم را در هنگام عبور از اسکنر، (مانند نوع تلفن همراه، نوع کفش، نام کتاب در دست، شماره کارت اعتباری یا کارت عضویت، و غیره) را نشان می‌دهد. این اطلاعات می‌توانند برای شناسایی، ردیابی، یا بازاریابی هدفمند استفاده شوند. در سال ۲۰۱۹ (میلادی) این مسئله، هنوز عملی نشده‌است. سامانه موقعیت‌یاب جهانی. در آمریکا پلیس، بدون حکم دادگاه، به صورت پنهانی در خودروهای مردم، سامانه
دادگاه، به صورت پنهانی در خودروهای مردم، سامانه موقعیت‌یاب جهانی، کار گذاشته تا حرکت آنها را زیر نظر بگیرد. در اوایل سال ۲۰۰۹ در مورد اینکه آیا پلیس، چنین اجازه‌ای دارد در دادگاه، بحث شد. در بسیاری از شهرها پروژه‌های آزمایشی اجرا شده که کسانی را با آزادی مشروط از زندان آزاد شده‌اند ملزم می‌کند سامانه موقعیت‌یاب جهانی داشته باشند تا هنگامیکه از زندان آزاد می‌شوند حرکت‌های آنها زیر نظر باشد. تلفن‌های همراه. از تلفن‌های همراه نیز برای گردآوری داده موقعیت مکانی استفاده می‌شود. موقعیت مکانی یک تلفن همراه روشن
استفاده می‌شود. موقعیت مکانی یک تلفن همراه روشن (و بنابراین، کسی که آنرا همراه دارد) می‌تواند به آسانی بدست آید (بدون توجه به اینکه آیا از آن استفاده می‌شود یا نه). این کار با استفاده از فناوری تبدیل چندگانه برای اندازه‌گیری اختلاف زمانی سیگنال فرستاده شده از تلفن همراه به چند سایت سلولی در اطراف آن، موقعیت مکانی را بدست آورد. در سال ۲۰۱۳ (میلادی) دکتر ویکتور کاپلر از دانشگاه کنتاکی خاوری با ارائه آمار زیر، نگرانی خود را از نظارت پلیسی، ابراز کرد: از میان ۳۲۱٬۵۴۵ درخواستی که به ورایزن کامیونیکیشنز داده
۳۲۱٬۵۴۵ درخواستی که به ورایزن کامیونیکیشنز داده شده، ۵۴٬۲۰۰ درخواست، دربارهٔ «درونمایه» یا «موقعیت مکانی» تلفن‌ها بود و نه شماره تلفن‌ها و آی‌پی آدرس‌ها. منظور از «درونمایه»، پیام‌های نوشتاری، ایمیل، و شنود زنده ارتباطات مخابراتی بود. یک دستگاه نظارتی نسبتاً تازه off-the-shelf، یک گیرانداز شماره شناسایی تلفن همراه است. گیرانداز شماره شناسایی تلفن همراه، یک دستگاه شنود ارتباطات مخابراتی است که برای شنود ترافیک تلفن همراه و ردیابی حرکت‌های کاربر آن استفاده می‌شود. این دستگاه، در اصل، یک سایت سلولی «تقلبی»
می‌شود. این دستگاه، در اصل، یک سایت سلولی «تقلبی» است که بین تلفن همراه هدف و آنتن واقعی رساننده خدمات مخابراتی قرار می‌گیرد و حمله مرد میانی را انجام می‌دهد. در برخی کشورها سازمان‌های اطلاعاتی و اجرای قانون از گیرانداز شماره شناسایی تلفن همراه، استفاده می‌کنند. اما استفاده از آنها باعث نگرانی بسیار زیاد برای نادیده گرفتن آزادی مدنی، و حریم شخصی شده‌است و در برخی کشورها استفاده از آنها بسیار، محدود شده‌است. میکروچیپ‌های انسانی. میکروچیپ کاشتنی در انسان، دستگاه مدار مجتمع شناسایی یا ترانسپوندر بازشناسی با
مدار مجتمع شناسایی یا ترانسپوندر بازشناسی با امواج رادیویی است که در یک شیشه سیلیکاتی قرار گرفته و در بدن انسان کار گذاشته می‌شود. یک میکروچیپ زیرپوستی، در بر گیرنده یک شماره شناسایی است که می‌تواند به یک پایگاه داده اطلاعات در خارج از خود (مانند تعیین هویت، پیشینه پزشکی، داروی شیمیایی، حساسیت، و اطلاعات تماس) وصل شود. در مه ۲۰۰۹ اعلام شد که دفتر ثبت اختراع و نماد بازرگانی آلمان، یک الگو برای چیپ ردیابی «کُشَنده» را طراحی کرده‌است که برای کنترل و نظارت بر برخی دسته‌های مردم، مانند بزهکاران، چهره‌های سیاسی،
دسته‌های مردم، مانند بزهکاران، چهره‌های سیاسی، و جاسوسان چندین گونه میکروچیپ، توسعه داده شده‌اند. دستگاه‌ها. دستگاه‌های شنود پنهانی صدا و تصویر یا "باگ Bug" دستگاه‌های پنهان الکترونیکی هستند که برای ضبط تصویر و/یا صدا، و/یا دستیابی به داده جابجایی، برای یک گیرنده، مانند آژانس اجرای قانون، هستند. آمریکا شمار زیادی برنامه اطلاعاتی داخلی دارد. مانند کوینتلپرو که خانه‌ها، دفترها، و خودروهای هزاران نفر از شهروندان آمریکا را شنود می‌کند که معمولاً کنشگران سیاسی، خرابکاران، براندازان، و بزهکاران هستند. سازمان‌های
براندازان، و بزهکاران هستند. سازمان‌های اطلاعاتی و اجرای قانون بریتانیا و آمریکا فناوری‌ای دارند که با دسترسی به ویژگی‌های تشخیصی یا تنظیمات تلفن همراه، می‌توانند میکروفون تلفن‌های همراه را از راه دور، فعال کنند و به گفتگوهای اطراف دارنده تلفن همراه، گوش دهند. خدمات پستی. با افزایش استفاده مردم از دورنگار و ایمیل، اهمیت نظارت پستی، در برابر نظارت اینترنتی و تلفنی، کاهش یافته‌است. اما رهگیری پستی، هنوز هم در برخی موارد، امکانی برای سازمان‌های اطلاعاتی و اجرای قانون است. اگرچه، این روش، عادی نیست و نهادهایی
قانون است. اگرچه، این روش، عادی نیست و نهادهایی مانند نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا برای انجام این کار، نیاز به تاییدیه‌های سطح بالا دارند. آژانس اطلاعات مرکزی و دفتر تحقیقات فدرال، ۱۲ برنامه مشترک، برای باز کردن و خواندن ایمیل دارند که شهروندان آمریکایی را هدف می‌گیرد. در یکی از این برنامه‌ها بیش از ۲۱۵٬۰۰۰ ارتباط، رهگیری، باز شده، و عکس‌برداری شد. زیر نظرگیری. زیر نظرگیری، نظارت هماهنگ یک جا یا یک فرد است. زیر نظر گیران، اصولاً کار خود را پنهان و با هدف گردآوری مدرک دربارهٔ یک کار تبهکارانه انجام
هدف گردآوری مدرک دربارهٔ یک کار تبهکارانه انجام می‌دهند. ریشه این گزاره، در زبان انگلیسی Stakeout از کار نقشه‌بردارانی می‌آید که از میخ‌های چوبی Stake نقشه‌برداری برای اندازه‌گیری‌های نقشه‌برداری یک منطقه، پیش از آغاز پروژه، استفاده می‌کنند. جانوران. مدیریت جمعیت جانوران، اغلب نیازمند نظارت است. نمونه کاربرد این مسئله، نظارت بر ۱) موقعیت و فزونی جمعیت گونه‌های مهاجم برای مدیریت موثرتر ۲) ماهی‌گیران و شکارچیان غیرقانونی برای کاهش درو کردن و بهره‌برداری بیش از اندازه منابع طبیعی و ۳) فزونی جمعیت گونه‌های در
اندازه منابع طبیعی و ۳) فزونی جمعیت گونه‌های در معرض خطر برای کاهش ریسک انقراض و ۴) بیماری‌هایی که می‌توانند غلات، کشاورزی، و جمعیت طبیعی گونه‌ها را به خطر بیاندازند است. جنجال. پشتیبانی. پشتیبانان سامانه‌های نظارتی، باور دارند که این ابزارها می‌توانند از جامعه، در برابر تروریسم و بزهکاری، محافظت کنند. آنها می‌گویند که نظارت، می‌تواند بزه را از ۳ راه ۱) بازدارندگی ۲) دیدن و ۳) بازسازی، کاهش دهد. نظارت می‌تواند از افزایش احتمال انجام بزه، جلوگیری کند و عادت‌های بزهکاری را آشکار کند. این کار، به کمترین انداز
بزهکاری را آشکار کند. این کار، به کمترین انداز تهاجم، نیاز دارد. روش دیگر استفاده از نظارت، برای مبارزه با تبهکاری می‌تواند پیوند دادن جریان اطلاعات بدست آمده از سامانه‌های شناسایی باشد. برای نمونه، سامانه دوربینی که خوراک خود را از تشخیص چهره بدست می‌آورد. این سامانه، می‌تواند فراری‌ها را شناسایی و جای آنها را به پلیس، نشان دهد. در اینجا باید دربارهٔ گونه نظارت بکار رفته، فرق گذاشت. برخی می‌گویند که از نظارت شهری با دوربین، پشتیبانی می‌کنند ولی از شنود تلفنی همه‌گیر، پشتیبانی نمی‌کنند برخی دیگر نیز، برعکس
همه‌گیر، پشتیبانی نمی‌کنند برخی دیگر نیز، برعکس این عقیده را دارند. به همراه گونه نظارت، روش انجام نظارت هم، بسیار مهم است. برای نمونه، به نسبت پشتیبانی از شنود تلفنی مظنون به همکاری در کارهای تبهکارانه، شمار بسیار کمتری از مردم از شنود تلفنی همه‌گیر، پشتیبانی می‌کنند. همچنین می‌توان از نظارت، برای دادن برتری راهکنشی به مأموران، برای خبردهی دربارهٔ وضعیت یا برای پردازش خودکار چیزهایی مانند تحلیل محتوای تصویر، استفاده کرد. نظارت می‌تواند به بازسازی یک حادثه، کمک کند و چگونگی رخداد بزه در یک ویدیو را برای
کمک کند و چگونگی رخداد بزه در یک ویدیو را برای کارشناسان علوم قانونی، اثبات کند. همچنین اگر منابع نظارتی، در دید باشند یا پیامد نظارت را بتوان، حس کرد می‌تواند بر امنیت روانی نیز اثر بگذارد. برخی سامانه‌های نظارتی، مانند سامانه‌های دوربینی که خوراک خود را از تشخیص چهره بدست می‌آورند می‌توانند کاربردهای دیگری در کنار مبارزه با بزهکاری، داشته باشند. نمونه آن، کمک به یافتن کودکان فراری، بزرگسالان دزدیده یا گم‌شده و مردم با مشکلات ذهنی است. دیگر پشتیبانان، به آسانی باور دارند که کاری برای از دست دادن حریم
به آسانی باور دارند که کاری برای از دست دادن حریم شخصی، نمی‌توان کرد و مردم باید به نداشتن حریم شخصی، عادت کنند. همان‌طور که مدیر عامل اجرایی سان مایکروسیستمز، اسکات مک‌نیلی گفت: «حریم شخصی شما صفر است. بپذیریدش.» دیگر بحث معمول، این است: "اگر کار غلطی نمی‌کنید پس چیزی برای ترسیدن ندارید." به این ترتیب، اگر کسی در کارهای غیرقانونی، همکاری کند در اینصورت توجیهی برای حفظ حریم شخصی خود ندارد. اگرچه، اگر کسی از نظارت قانونی پیروی کند این نظارت بر او اثر نمی‌گذارد. مخالفت. با پیدایش برنامه‌هایی چون برنامه آگاهی