payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فیض‌الله انصاری (۲۰ مارس ۱۹۳۱ - ۱۹۸۰) از نمایشنامه‌نویسان و شاعران تاجیکستان است. نمایش‌نامه‌های او به فارسی تاجیکی و بیشتر در مورد موضوعات روز بود. زندگی. فیض‌الله انصاری در روستای نیقنات رایون کلخوزچیان (امروزه در بخش رودکی شهرستان پنجکنت استان سغد) به دنیا آمد. وی تحصیلات ابتدایی خود را (تا کلاس هفتم) در شهر سمرقند و دورهٔ آموزشگاه را در پنجکنت به پایان رساند. او در سال ۱۹۴۷ به استالین‌آباد (دوشنبه) رفت و در آن‌جا تحصیل در مؤسسهٔ آموزش و پرورش ("انستیتوت پداگوگی") را در سال ۱۹۵۱ تمام کرد. وی در این مؤسسه
را در سال ۱۹۵۱ تمام کرد. وی در این مؤسسه به عنوان شاعری جوان آغاز به سرودن شعر کرد و سروده‌های او در گاهنامه‌ها و روزنامه‌های جمهوری به چاپ رسید. نخستین مجموعهٔ شعرهای او به نام «گلدسته دوستی» در سال ۱۹۵۶ میلادی در استالین‌آباد منتشر شد.
سید محمدحسن ابوترابی‌فرد (زاده ۱۰ بهمن ۱۳۳۱) روحانی اهل ایران و امام جمعه موقت تهران است. او نایب رئیس اول مجلس شورای اسلامی در دوره نهم بود. وی در ششمین، هفتمین و هشتمین دوره مجلس شورای اسلامی نماینده قزوین و آبیک بود و در نهمین دوره نیز نمایندگی تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر را برعهده داشت. زندگی‌نامه. سید محمدحسن در سال ۱۳۳۲ در قم زاده شد. او اصالتاً قزوینی‌تبار است. پدرش سید عباس ابوترابی‌فرد نام داشت. محمدحسن در سال ۱۳۴۴ به همراه برادرش علی‌اکبر، جهت کسب تحصیلات حوزوی به نجف سفر کرد. وی در سال ۱۳۴۷ با
تحصیلات حوزوی به نجف سفر کرد. وی در سال ۱۳۴۷ با انتقال دادن اعلامیه‌های سید روح‌الله خمینی از عراق به عربستان سعودی، فعالیت‌های سیاسی خود را آغاز کرد. در اواخر دهه ۱۳۴۰ با سفر به جنوب لبنان، به همکاری با مصطفی چمران پرداخت. از استادان وی در حوزه علمیه می‌توان به محمدمهدی بجنوردی و مجتبی تهرانی اشاره کرد. فخر تهرانی به قولی، بیشترین تأثیر اخلاقی را بر وی داشت و حضور وی در عرصه سیاست از قبل از انقلاب به توصیه او بود. ابوترابی همچنین وصی فخر بود. بعد از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ به مسئولیت عقیدتی و سیاسی وزارت دفاع و
۱۳۵۷ به مسئولیت عقیدتی و سیاسی وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح منصوب گردید و در جبهه میانی و جنوبی جنگ ایران و عراق مشغول فعالیت شد. در سال ۱۳۷۲ با حکم سید محمد صدر، به‌عنوان نماینده ولی فقیه در دانشگاه بین‌المللی امام خمینی قزوین و در دوران ریاست محسن قمی بر نهاد رهبری در دانشگاه‌ها، به‌عنوان مسئول نهاد رهبری دانشگاه تهران منصوب شد. در سال ۱۳۸۴ به عضویت جامعه روحانیت مبارز تهران درآمد. او عضو هیئت حل اختلاف سران قوا است و در ۳ دوره مجلس شورای اسلامی، نایب رئیس مجلس بود. ابوترابی‌فرد امام جمعه موقت
نایب رئیس مجلس بود. ابوترابی‌فرد امام جمعه موقت قزوین نیز می‌باشد. وی همچنین طی حکمی از سوی سید علی خامنه‌ای در ۲۴ بهمن ۱۳۹۶ به امامت جمعه موقت تهران منصوب شد. تحصیلات. وی تحصیلات حوزوی را از سال ۱۳۴۴ در حوزه علمیه نجف آغاز کرد، سپس در حوزه علمیه تهران تا سال ۱۳۵۶ نزد اساتیدی چون مجتبی تهرانی، تنکابنی، فلسفی، مجتهدی تا مرتبه خارج فقه و اصول ادامه داد. سپس در قم و درس خارج فقه اشخاصی چون هاشم آملی؛ فاضل لنکرانی و به‌طور خاص آیت الله بهجت فرا گرفت و همزمان وارد مؤسسه در راه حق شد و از درس مصباح یزدی و حسین
مؤسسه در راه حق شد و از درس مصباح یزدی و حسین مظاهری استفاده کرد. نامزدی انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۲. ابوترابی‌فرد آمادگی خود را برای کاندیداتوری در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ اعلام کرد. وی یکی از اعضای ائتلاف پنجگانه (ائتلاف اکثریت اصولگراها) برای کاندیداتوری در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۲ بود که در جلسه ۱۹ اردیبهشت اعضای ائتلاف پنجگانه در حضور محمدرضا مهدوی کنی، به عنوان نامزد نهایی ائتلاف پنجگانه انتخاب شد و در ۲۱ اردیبهشت برای کاندیدا شدن در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۲ نام‌نویسی کرد. وی در تاریخ ۳۰
ریاست‌جمهوری ۱۳۹۲ نام‌نویسی کرد. وی در تاریخ ۳۰ اردیبهشت ۹۲ به دنبال درخواست ۲۰۰ نفر از نمایندگان مجلس مبنی بر باقی ماندن وی در مجلس، از نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری انصراف داد.
جام جهانی فوتبال ۱۹۳۰ نخستین دوره جام جهانی فوتبال، مسابقات قهرمانی جهان برای تیم‌های فوتبال حرفه‌ای مردان بود که از ۱۳ ژوئیه تا ۳۰ ژوئیه به میزبانی اروگوئه برگزار شد. فیفا نهاد بین‌المللی حاکمیتی فوتبال این کشور را در صدمین سالگرد تصویب نخستین قانون اساسی خود برای میزبانی برگزیده بود. تیم ملی فوتبال اروگوئه در المپیک تابستانی سال ۱۹۲۸ قهرمان شده بود. تمامی مسابقات در مونته ویدئو پایتخت کشور برگزار شد و میزبان بیشتر رقابت‌ها ورزشگاه سنتناریو بود که به همین منظور ساخته شده بود. سیزده تیم به رقابت وارد شدند.
ساخته شده بود. سیزده تیم به رقابت وارد شدند. به دلیل دشواری‌های سفر به آمریکای جنوبی تعداد تیم‌های اروپایی کمی توانستند در نخستین جام جهانی شرکت کنند. تیم‌ها به چهار گروه تقسیم شدند که قهرمان هر گروه به نیمه نهایی می‌رسید. دو بازی نخست به‌طور هم‌زمان برگزار شدند و فرانسه ۴–۱ مکزیک را شکست داد و آمریکا ۳–۰ بر بلژیک چیره شد. لوسین لوران بازیکن تیم ملی فوتبال فرانسه نخستین گل در تاریخ جام جهانی را به ثمر رساند و جیمی داگلاس دروازه‌بان آمریکا با بسته نگه داشتن دروازه تیمش در مرحله گروهی نخستین دروازه‌بسته رسمی
تیمش در مرحله گروهی نخستین دروازه‌بسته رسمی را به نام خود ثبت کرد. در مرحله نیمه نهایی آرژانتین و اروگوئه با شکست آمریکا و یوگسلاوی به فینال راه یافتند و در بازی فینال و در برابر ۶۸٬۳۴۶ نفر تماشاگر اروگوئه ۴–۲ آرژانتین را شکست داد و فاتح نخستین جام جهانی فوتبال شد. انتخاب میزبان. ایتالیا، هلند، سوئد، اسپانیا، مجارستان و اروگوئه برای میزبانی جام جهانی ۱۹۳۰ اعلام آمادگی کردند و پیشنهاد اروگوئه پس از آنکه دیگر کشورها پیشنهاد خود را پس گرفتند پذیرفته شد. شرکت کنندگان. نخستین جام جهانی، تنها جام جهانی بود که در
نخستین جام جهانی، تنها جام جهانی بود که در آن مسابقات انتخابی برگزار نشد. همه کشورهای عضو فیفا دعوتنامه‌ای برای شرکت در این رقابت‌ها دریافت کردند که باید تا ۲۸ فوریه ۱۹۳۰ به آن پاسخ می‌دادند. در قاره آمریکا و آمریکای جنوبی از این دعوت استقبال زیادی شد و کشورهای برزیل، آرژانتین، پرو، بولیوی، شیلی، مکزیک، پاراگوئه، و ایالات متحده برای حضور در مسابقات اعلام آمادگی کردند. اما تیمهای اروپایی بسیار اندکی، بخاطر دوری راه، گران بودن سفر با کشتی و نیز غیبت طولانی‌مدت بازیکنان و خطر از دست دادن شغل، تمایل به شرکت در
بازیکنان و خطر از دست دادن شغل، تمایل به شرکت در مسابقات از خود نشان دادند. بعضی از کشورها در هیچ شرایطی حاضر به سفر به آمریکای جنوبی نبودند. تا دو ماه مانده به آغاز مسابقات هنوز هیچ کشور اروپایی رسماً حضور خود را اعلام نکرده بود. تا اینکه با دخالت ژول ریمه رئیس وقت فیفا و کش و قوسهای فراوان، چهار کشور بلژیک، فرانسه، یوگسلاوی و رومانی راهی سفر دریایی شدند. رومانیاییها در جنوای ایتالیا سوار کشتی کونته‌ورده شدند؛ فرانسویها و یوگوسلاوها از بندری در فرانسه، و بلژیکیها از بندر بارسلون. کشتی کونته‌ورده، ژول
و بلژیکیها از بندر بارسلون. کشتی کونته‌ورده، ژول ریمه، جام و سه داور اروپایی را نیز با خود حمل می‌کرد. تاریخچه. چهار کشور اروپایی فرانسه، بلژیک، رومانی، یوگسلاوی به‌همراه کشورهای برزیل، آرژانتین، پرو، شیلی، مکزیک، پاراگوئه، بولیوی، ایالات متحده آمریکا و اروگوئه میزبان، ۱۳ کشور شرکت‌کننده در مسابقات بودند. تمام مسابقه‌ها در مونته‌ویدئو پایتخت اروگوئه و در سه ورزشگاه سنتناریو، پوکیتوس، و پارک‌سنترال برگزار شد. سنتناریو (به معنای سَده) ورزشگاهی غول‌آسا با گنجایش ۹۰ هزار نفر بود که هم برای بازیها و هم یک‌صدمین
۹۰ هزار نفر بود که هم برای بازیها و هم یک‌صدمین سالگرد استقلال اروگوئه ساخته شده بود. طراح این ورزشگاه خوان اسکاسو بود. ژول ریمه سنتناریو را که ورزشگاه اول برگزاری مسابقات بود «معبد فوتبال» می‌نامید. به دلیل برنامه‌ریزی شتابزده و بارانهای فصلی که باعث به تأخیر افتادن انجام پروژه شد، بهره‌برداری از ورزشگاه تا پنج روز مانده به آغاز مسابقات عملی نشد. از ۱۸ مسابقه انجام‌شده، ۱۰ مسابقه در این ورزشگاه برگزار شد از جمله دو مسابقه نیمه‌پایانی و مسابقه پایانی. دیگر مسابقه‌ها در دو ورزشگاه کوچکتر برگزار شد. نخستین
مسابقه‌ها در دو ورزشگاه کوچکتر برگزار شد. نخستین گل جام جهانی توسط لوسین لوران فرانسوی در دیدار آغازین بین فرانسه و مکزیک زده شد. هیچ‌یک از ۲۵ دیدار انجام شده به تساوی نینجامید. پیروزی یوگسلاوی بر برزیل که یکی از امیدهای قهرمانی بود از شگفتی‌های جام بود. دیدار آرژانتین و شیلی آنقدر خشن بود که پلیس را وادار کرد پیش از پایان نیمهٔ نخست مسابقه مداخله نماید. گیرمو استابیله مهاجم آرژانتینی در تنها چهار دیدار که در آن حضور داشت، ۸ گل به ثمر رساند. در فینال مسابقه‌ها بر اساس تعیین سکه، نیمهٔ یکم با توپ
مسابقه‌ها بر اساس تعیین سکه، نیمهٔ یکم با توپ آرژانتینی‌ها و نیمهٔ دوم با توپ اروگوئه‌ی‌ها آغاز گردید که نیمهٔ یکم ۱ – ۲ به سود آرژانتین پایان یافت. در نیمهٔ دوم اروگوئه‌ای‌ها با توپ خود سه بار دروازهٔ آرژانتین را گشودند. یکصد هزار نفر بینندهٔ دیدار پایانی بودند. روز پس از دیدار پایانی آرژانتینی‌ها برای ناراحتی شکست به کنسولگری اروگوئه در بوئنوس‌آیرس یورش بردند. تیم‌های شرکت‌کننده. در نخستین دورهٔ جام جهانی تنها تیم‌های قاره‌های آمریکای جنوبی، آمریکای شمالی و اروپا شرکت کردند. آمریکای جنوبی آمریکای شمالی،
و اروپا شرکت کردند. آمریکای جنوبی آمریکای شمالی، مرکزی و کشورهای حوزهٔ دریای کاراییب اروپا شیوهٔ امتیازدهی. بازی‌ها به صورت لیگی برگزار می‌شد، هر تیم با تمام تیم‌های دیگر گروه خود بازی می‌کرد. برای هر برد ۲ امتیاز، برای تساوی ۱ امتیاز و برای باخت صفر امتیاز به تیم‌ها داده می‌شد. نتایج مرحلهٔ گروهی. در جداول زیر:
همزمان با پیشرفت تخنیک و تکنالوژی مخابرات افغانستان نیز غرض سهولت از آن استفاده نموده است. افغانستان تا اکنون مبلغ ۲ میلیارد دالر آمریکایی در عرصه مخابرات کشور سرمایه‌گذاری نموده است که از آن جمله ۵ شرکت شخصی مانند شبکه‌های مخابراتی افغان بیسیم، روشن، ام تی ان افغان تیلی کام و اتصالاتمی باشد. و یک شرکت بنام سلام مشترک بین دولت و شخصی می‌باشد. این آمار نشان می‌دهد که ۹۰ درصد خاک افغانستان تحت پوشش خدمات مخابراتی قرار دارد. مجموع استفاده‌کنندگان موبایل در افغانستان به ۲۷٫۶۷ میلیون نفر در سال ۲۰۲۴می‌رسید که
به ۲۷٫۶۷ میلیون نفر در سال ۲۰۲۴می‌رسید که ۶۴٫۶ جمعیت خاک را در بر می‌گیرد. درسال ۲۰۲۲ تعداد ۹.۲۳ میلیون نفر از انترنت استفاده می‌نمودند که ۲۲٫۹ فیصد جمعیت آنگشور را در بر می‌گرفت. پیشینه. در زمان حکمروايی امير عبدالرحمن خان، درسال ۱۸۹۵ پسر عبدالرحمن خان به ‏نام نصرالله خان به انگلستان سفر کرد. پس از برگشت علاوه بر ساير تحايف يک ‏دستگاه تيلفون هم برايش اهدا شده بود. نصرالله خان پس از بازگشت، تيلفون را در ‏تحويلخانه انداخته بود‎"‎ برای اينکه در مورد اهميت آن چيزی نمی دانست. تا اينکه پس از چندين سال انجنير
چيزی نمی دانست. تا اينکه پس از چندين سال انجنير ‏هندی به نام نرنداس جهت ماموريتی به کابل آمد. او در خلال کار هايش دستگاه ‏تيلفون را در تحويل خانه ديد‎.‎ انجنير هندی با گرفتن اجازه از وليعهد سردار حبيب الله خان، اولين لين تيلفون که ‏توسط يک سيم يک لينه مسی کار می کرد بين مقر حبيب الله خان و سردار نصرالله ‏خان که حدود يک کيلو متر فاصله داشت تمديد کرد‎.‎ به همين ترتيب لين دوم از مقر حبيب الله خان تا قوماندانی کوتوالی کشيده شد و لين ‏سوم از دروازه ارگ تا باغ بابر و بعدش به باغ بالا کشيده شد. سپس لين طويل تری
و بعدش به باغ بالا کشيده شد. سپس لين طويل تری ‏تيلفون از مقر نصرالله خان تا چهل تن و پغمان ولسوالی های کابل امتداد يافت‎.‎ در سال ۱۹۰۹ اولين لين تيلفون از کابل تا جلال آباد و بعد از آن لين ديگر از ‏جلاآباد تا لغمان تمديد يافت‎.‎ ولی اين همه تيلفونها درخدمت اشخاص بلند رتبه دولت بود و مردم عام به سادگی به ‏آن تيلفون ها دسترسی نداشتند.‎ در سال ۱۹۵۵ وزارت‌خانه‌ای با نام مخابرات در افغانستان تأسیس گردید. افغانستان در جهان ارتباطات الکترونیکی با نصب تیلفون سیمدار در سال ۱۸۹۸ در قصر ارگ (محل اقامت شاه) در کابل،
در سال ۱۸۹۸ در قصر ارگ (محل اقامت شاه) در کابل، گام برداشت. در سال ۱۹۰۸ یک سیستم کوچک تیلفون با ظرفیت ۲۵ لین بطرف شمال قصر ارگ نصب گردید. خدمات تیلگرافی نوع دیگری از تسهیلات مخابراتی بود که در سال ۱۹۱۴ در افغانستان راه اندازی شد. نصب سیستم تیلگرافی به طاقت دو کیلووات اساساً به مقصد اهداف نظامی در باغ بابر نصب گردیده بود. در سال ۱۹۱۹، چندین سیستم تیلفون (سیوچبوردها) ۵۰ لینه و ۱۰۰ لینه در پسته خانه شاه دوشمشیره نصب گردیده بود. در همین سال برای اولین بار برای ۱۴ محصل بورس تحصیلی داده شده بود تا در رشته
برای ۱۴ محصل بورس تحصیلی داده شده بود تا در رشته تیلگراف بیسیم در خارج تحصیل نمایند. در سال ۱۹۲۰، ماشین تیلگرافی دیگری ساخت انگلستان در کابل نصب گردید که تا سال ۱۹۳۲ از آن استفاده می‌گردید. افغانستان در ماه اپریل سال ۱۹۲۸ عضویت اتحادیه بین المللی تیلگراف (ITU) را حاصل نمود. (نام اتحادیه بین‌المللی تیلگراف در سال ۱۸۶۵ به وجود آمد و در سال ۱۹۳۲ نام آن به اتحادیه بین المللی مخابرات مبدل گردید). در سال ۱۹۳۰، هفت پایه ماشین تیلفون و تیلگراف موج کوتاه از کمپنی مارکونی ایتالوی خریداری گردید و در شهرهای کابل،
مارکونی ایتالوی خریداری گردید و در شهرهای کابل، هرات، مزارشریف، میمنه و خوست نصب و منتاژ شد. در اواخر سال ۱۹۳۳، سیستم دیگری با آنتن طاقت بلندتر از همان کمپنی خریداری شده و در تعمیر مرکزی تیلگراف در کابل نصب و منتاژ گردید. در سال ۱۹۴۹، یک پایه دستگاه تیلفون ریلی اتومات با ظرفیت ۱۳۰۰ لین خریداری شد و شبکه کیبلی آن در سال ۱۹۵۰ تکمیل گردید. در سال ۱۹۵۳، یک پایه دستگاه دیگر تیلفون با ظرفیت ۵۰۰۰ لین از طریق کمپنی سیمنس تهیه گردیده و بعد از تکمیل شبکه آن، در سال ۱۹۵۷ به کار انداخته شد. با تهیه تجهیزات فرعی از
۱۹۵۷ به کار انداخته شد. با تهیه تجهیزات فرعی از کمپنی سیمنس، وزارت مخابرات و صلیه‌های تیلفون بین کابل و مزار شریف و بین کابل و قندهار در سال ۱۹۵۹ ایجاد شد. در سال ۱۹۶۱، یک پایه دستگاه ۱۵۰۰ لینه از کشور چکسلواکیا خریداری شده و در شهر کابل نصب گردید. در همین سال وصلیه بین کابل و کندهار ایجاد شد. همچنان کابل با تورخم و بخش شمال کشور وصل گردید. در همان موقع خدمات مخابراتی با استفاده از سیستم‌های سه چینله و ۱۲ چینله و به طول تقریباً ۱۴۰۰۰ کیلومتر شبکه لین دار در سرتاسر افغانستان عرضه می‌گردید. وصلیه‌های زمینی
سرتاسر افغانستان عرضه می‌گردید. وصلیه‌های زمینی به منظور اجرای مخابره‌های بین‌المللی و ترانزیت به بعضی از کشورهای همسایه مانند پاکستان، ایران و ترکیه نیز مورد استفاده قرار داشت. تعداد مجموعی چینل‌ها در آن موقع متجاوز از ۱۲۰ چینل بود. نظر به ازدیاد تقاضا برای خدمات تیلفون، یک پلان توسعه شبکه در شبکه در شهر کابل در سال ۱۹۶۴ راه اندازی شده بود. بر اساس همین پلان ۳۰۰۰ لین تیلفون در شیرشاه مینه، ۳۰۰۰ لین تیلفون در شهرنو، ۲۰۰ لین تیلفون در پلچرخی و ۵۰۰۰ لین تیلفون در ساحه مرکزی شهر کابل توسعه داده شده بود. شبکه
در ساحه مرکزی شهر کابل توسعه داده شده بود. شبکه متذکره به‌طور مکمل در سال ۱۹۶۹ به فعالیت آغاز کرد. اولین ستیشن ترانسیور رادیویی به طاقت ۲۰ کیلوات در شهر کابل نصب گردید که کابل را با پاریس از طریق رادیو وصل کرده بود. در اواخر سال ۱۹۶۴ یک فرستنده رادیویی به طاقت ۱۰ کیلوات و دو ستیشن آخذه از کمپنی فلیپس (نیدرلند) تهیه گردیده بود و به منظور تأمین مخابره با مراکز ترانزیت در پاریس، دهلی جدید، لندن و مسکو مورد استفاده قرار داده شده بود. در سال ۱۹۷۳، پروژه شبکه توسعوی (پروژه دوم تیلی کمونیکیشن) با مشوره تخنیکی
توسعوی (پروژه دوم تیلی کمونیکیشن) با مشوره تخنیکی اتحادیه بین المللی تیلی کمونیکیشن در شهر کابل راه اندازی گردید. با تطبیق پروژه سوم، دستگاه‌های اتومات فرعی شهری در شهرنو، خیر خانه و مکرویان نصب شده بود. تهیه تجهیزات شبکه از طریق کمپنی زیمنس به تعداد ۱۳۲۰۰ لین تیلفون را در شهر کابل فعال نموده بود. افغانستان در سال ۱۹۷۹ عضویت جمعیت مخابراتی آسیا پسفیک (APT) را حاصل نمود. در سال‌های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۴، دستگاه‌های نوع کراسبار در شهرهای کابل، جلال آباد، پروان، پلخمری، شبرغان و کندوز نصب گردید. در اواسط دهه ۷۰، خدمات
شبرغان و کندوز نصب گردید. در اواسط دهه ۷۰، خدمات اساسی مخابراتی به شمول تیلفون و تیلگراف در افغانستان در سطح ولسوالیها قابل دسترسی بود. هرچند سیستم مخابراتی اکثراً محدود به بعضی بخش‌های حکومت بود، مردمان محل نیز دسترسی محدود به خدمات داشتند. در دو دهه گذشته (سال‌های ۸۰ و ۹۰)، ناآرامی‌های سیاسی – اجتماعی و همچنین جنگ نه تنها زیربناها و ثروت افغانستان را منهدم نمود، بلکه سیستم‌های مخابراتی را نیز تخریب نمود و به آن رسیدگی صورت نگرفت. در اکثر بخش‌های کشور حتی خدمات مخابراتی بسیار ضروری موجو نبود. بعد از اینکه
مخابراتی بسیار ضروری موجو نبود. بعد از اینکه حکومت مؤقت در سال ۲۰۰۱ در افغانستان ایجاد شد، روزنه‌های جدید سیاسی و احیای مجدد اقتصادی – اجتماعی و بازسازی در افغانستان باز گردید. در جریان سال ۲۰۰۲، بعد از ایجاد حکومت انتقالی و متعاقبا پس از تشکیل حکومت در سال‌های ۲۰۰۳ و۲۰۰۴ از طریق انتخابات، همزمان با پروسه ثبات سیاسی، حکومت محیطی مناسب را برای سکتور خصوصی به وجود آورد تا افغان‌ها را در ساحات مختلفه زندگی شان از طریق منظوری سیستم خصوصی سازی بطوررسمی کمک نماید. نظر به موقعیت جغرافیایی افغانستان که بیشترین
نظر به موقعیت جغرافیایی افغانستان که بیشترین بخش‌های آن توسط کوه‌ها احاطه شده‌است و تعدادی زیادی از مردم افغان در داخل و خارج از افغانستان متفرق شده‌اند، تسهیلات و خدمات مخابراتی یک موضوع بسیار مهم برای اعمار مجدد افغانستان است. از سال ۲۰۰۱، وزارت مخابرات و تکنالوژی معلوماتی از جمله اولین ادارات افغانستان بود که ستراتیژی و پالیسی‌های عمومی را برای سکتور مخابرات ترتیب نمود تا کمپنی‌ها و ادارات خصوصی را به منظور سرمایه‌گذاری در بخش مخابرات و بکار انداختن سیستم‌های مخابراتی قادر نماید.
آنتونی گاررارد نیوتون فلو ، (۱۱ فوریه ۱۹۲۳–۸ آوریل ۲۰۱۰) فیلسوف بریتانیایی مکتب فلسفه تحلیلی بود. از بی‌خدایی تا دادارباوری (خداباوری بدون دین). فلو در سال ۱۹۵۰ با نگارش مقاله «الهیات و ابطال‌پذیری» مبحث تحقیق‌پذیری عبارات دینی و به ویژه عبارت «خدا وجود دارد» را از نو باز کرد. از آن زمان به مدت بیش از نیم قرن وی در جایگاه استادی فلسفه در دانشگاه‌های آکسفورد، آبِردین، کیل و ریدینگ و به عنوان سخنران در بسیاری از دانشگاه‌های آمریکایی و کانادایی، در مباحث علمی، کتاب‌ها، سخنرانی‌ها و مقالات خود از بی‌خدایی دفاع
کتاب‌ها، سخنرانی‌ها و مقالات خود از بی‌خدایی دفاع می‌کرد و به انتقاد از اعتقاد به زندگی پس از مرگ می‌پرداخت. از مهم‌ترین آثار وی در این دوره می‌توان به "رویکرد جدید به تحقیقات روانی"، "خدا و فلسفه"، "مقدمه‌ای بر فلسفه غرب"، "حیوان خردمند" و "فلسفه اعتقادی هیوم" اشاره کرد. او در سال ۲۰۰۴ از امضا کنندگان مانیفست انسان‌گرا بود (نک انسان گرایی و آرمان‌هایش) با این حال در سال ۲۰۰۴ در ۸۱ سالگی رسماً تغییر عقیده‌اش در زمینه فلسفه دین را اعلام کرد و پذیرفت که جهان آفریده شده‌است. هنوز مدتی نگذشته بود که فلو کتاب
آفریده شده‌است. هنوز مدتی نگذشته بود که فلو کتاب «خدا هست»: (چگونه معروف‌ترین آتئیست جهان تغییر عقیده داد) را تألیف نمود. کتاب مذکور با انتقادات بسیاری مواجه گشت و نیویورک تایمز نوشت که فلو به علت کهولت سن دچار زوال عقل شده و Roy Abraham Varghese مؤلف اصلی کتاب است. موضوع همچنان محل ستیز باقی‌ماند و واکنش‌های بسیاری برانگیخته شد. این کتاب با نام "هرکجا که دلیل ما را برد" همراه با مقدمه‌ای تفصیلی از مترجم به فارسی برگردانده و توسط پژوهشگاه علوم انسانی چاپ شده‌است. آنتونی فلو در سه دهه نماد خداناباوری
چاپ شده‌است. آنتونی فلو در سه دهه نماد خداناباوری فیلسوفانه‌ای بود که در نقد براهین اثبات وجود خدا و ناتمام نشان دادن آن براهین سعی بلیغی نمود، اما در سال‌های پایانی عمر با نوشتن یک کتاب و چند مقاله از موضع فلسفی پنجاه ساله خود دست کشید و اعلام کرد مطالعات عمیق‌تر او در حوزه زیست‌شناسی مولکولی و ژنتیک او را متقاعد ساخته‌است که بدون وجود و اراده خالق، جهان و حیات شکل نمی‌گرد. او در مصاحبه‌ای که با نشریه «انجمن فلسفی – انجیلی» Philosophia Christ در شماره زمستان سال ۲۰۰۵ انجام داد در خلال این مصاحبه که هابر
سال ۲۰۰۵ انجام داد در خلال این مصاحبه که هابر ماس فیلسوف و مورخ پرکار دانشگاه لیبرتی آن را رهبری می‌کرد اعلام داشت که دست از الحاد شسته‌است و به وجود خالقی برای جهان اعتقاد یافته‌است. البته آنتونی فلو در آغاز همان مصاحبه اعلام می‌کند: «من هنوز به خدای ادیان (با تأکید بر ادیان ابراهیمی) اعتقادی ندارم». خدای او بیشتر به خدای ارسطو و اسپینوزا شباهت دارد. خدای او همان واقعیت نهایی یا به تعبیر دیگر علت اولی است. حال آن‌که خدای ادیان ابراهیمی قصد روشنی برای آشکارگری از طریق وحی دارد و کنش‌های معینی را از انسان
از طریق وحی دارد و کنش‌های معینی را از انسان مطالبه می‌کند. آنتونی فلو سرانجام در تاریخ ۸ آوریل ۲۰۱۰ درحالی که خداباور بود، درگذشت. در فارسی. در زبان فارسی دو کتاب "هرکجا که دلیل ما را بَرَد"، اثر سیدحسن حسینی، و "خدا وجود دارد"، اثر اسماعیل شرفی، به بحث دربارهٔ آرا و عقاید فلو اختصاص دارند.
مارکوس آنایوس لوکانوس (زادهٔ: ۳ نوامبر سال ۳۹ میلادی در کوردوبا واقع در اسپانیا، درگذشت: ۳۰ آوریل سال ۶۵ م)، که در زبان انگلیسی بیشتر با عنوان لوکان شناخته شده‌است، شاعر رومی بود، که در کوردووا (که امروزه با عنوان کوردوبا شناخته می‌شود)، واقع در هیسپانیا بایتیکا به دنیا آمد. وی با وجود عمر کوتاه خود، به عنوان یکی از چهره‌های برجستهٔ شعر و ادبیات لاتین در دورانی که با عنوان عصر سیمین (دورهٔ نقره‌ای) شناخته می‌شود، به‌شمار می‌آید. دو ویژگی شاخص لوکانوس که یکی جوان بودن او و دیگری سرعت عملش در ترکیب واژه‌ها و
جوان بودن او و دیگری سرعت عملش در ترکیب واژه‌ها و ایجاد نظم(شعر) می‌باشد، موجب تفکیک او از شاعران دیگر و جایگاه ویژه‌اش در ادبیات روم باستان می‌شود. زندگی. دو شرح حال خلاصه و باستانی در مورد زندگی لوکانوس وجود دارد که همراه با منابع آنها، یکی در سالنامهٔ تاکیتوس Tacitus و دیگری توسط سیلوا استاتیوس Silvae Statius ثبت شده‌اند و وجود همین دو شرح حال به ما اجازه می‌دهد که به بازسازی سرگذشت لوکانوس پرداخته و بیوگرافی جامعی از او ارائه کنیم. لوکانوس در سال ۳۹ میلادی در کوردووا متولد شد. پدر بزرگ او سنکای
۳۹ میلادی در کوردووا متولد شد. پدر بزرگ او سنکای مهین(سنکای سالمند) بود و همچنین سنکای فیلسوف عموی او به‌شمار می‌آمد. نام او را از همان بدو تولد مارکوس آنایوس لوکانوس نهادند. لوکانوس تحت سرپرستی سنکای جوان (عمویش) بزرگ شد. خانوادهٔ او از خانواده‌های ثروتمند آن روزگار بودند. در طفولیت او را به رم بردند و او در محافل آریستوکراسی که شعر و فلسفه در آن محافل با دسایس عاشقانه و سیاسی به عنوان کانونهای حیات رقابت می‌کردند، بار آمد. وی همچنین لفّاظی و سخنوری را در آتن مورد مطالعه قرار داد و احتمالاً توسط دائیش تحت
مورد مطالعه قرار داد و احتمالاً توسط دائیش تحت آموزش‌های فلسفی و رواقی قرار گرفت. لوکانوس در سن ۲۱ سالگی، شعری با عنوان «در مدح نرون» سرود و با همین شعر در مسابقه شرکت کرد و جایزهٔ این مسابقه را برنده شد. این شعر باعث شد که سنکا او را به دربار ببرد و اندکی بعد شاعر(لوکانوس) و امپراتور(نرون) با یکدیگر به حماسه سرایی پرداختند. این امر برای او موفقیت‌هایی در بر داشت و او به زودی تبدیل به یکی از دوستان نزدیک امپراتور گردید. علاوه بر اینکه وی در سال ۶۰ میلادی، موفق به کسب جایزه برای تصنیف دو منظومهٔ اورفئوس و
موفق به کسب جایزه برای تصنیف دو منظومهٔ اورفئوس و لائودس نرونیس (Laudes Neronis به‌معنای ستایش‌های نرون) شده بود، در مسابقات شعری که هر پنج سال یکبار برگزار می‌شد، جوایز دیگری نیز به عنوان پاداش امپراتور دریافت نمود. در طی این مدت لوکانوس همچنین موفق به تصنیف نخستین سه کتاب شعر حماسی خود، موسوم به فارسالیا (Pharsalia) شد که در میان نسخه‌های خطی با برچسب دی بللو سیویل مشخص می‌شود. ویل دورانت دربارهٔ نحوهٔ تصنیف این اشعار حماسی که به داستان جنگ داخلی میان ژولیوس سزار و پومپه می‌پردازد، چنین نوشته‌است:
ژولیوس سزار و پومپه می‌پردازد، چنین نوشته‌است: لوکانوس مرتکب این خبط شد که در مسابقهٔ شاعرانه‌ای که با امپراتور داد، جایزهٔ اول را ربود، و در نتیجه نرون به او فرمان داد که دیگر اشعار خود را منتشر نکند. پس لوکانوس به کنجی رفت تا در نهان با حماسه‌ای قوی، امّا مملو از لفّاظی به عنوان «فارسالیا» از نرون انتقام بگیرد. در فارسالیا جنگ داخلی رم از نظر آریستوکراسی عصر پومپه تشریح شده‌است. به هر حال از هر دو منبعی که در مورد شرح حال لوکانوس و روابط او با نرون موجود است، روشن می‌شود که پس از دوران دوستی، دشمنی و
است، روشن می‌شود که پس از دوران دوستی، دشمنی و عداوت میان آن دو شروع شده‌است. هرچند که روایت این دو منبع به جهاتی نیز متفاوت است. از جمله شرح این دو منبع در مورد حوادثی که منجر به عداوت نرون و لوکانوس شده‌است، فرق بسیاری با یکدیگر دارد. بر طبق روایت تاکیتوس، نرون دچار حسادت نسبت به لوکانوس شد و او را از انتشار اشعار خود منع نمود، امّا با توجه به سوئتونیوس، نرون علاقهٔ خویش نسبت به لوکانوس از دست داد و لوکانوس پاسخ این بی علاقگی امپراتور را با نوشتن اشعاری توهین‌آمیز دربارهٔ نرون داد، که البته نرون همچنان
توهین‌آمیز دربارهٔ نرون داد، که البته نرون همچنان این اقدام لوکانوس را نادیده گرفت. آثار دیگر لوکانوس، به‌طور جدی تری به عداوت میان او و امپراتور دامن زده‌اند. آنچه که «واککا» که متخصص دستور زبان و شاعر سرایندهٔ استاتیوس Statius بود، نوشته‌است، از این ادعا که لوکانوس اشعاری به منظور اهانت به نرون نوشت، پشتیبانی می‌کند. واککا در این ارتباط به یکی از آثار لوکانوس موسوم به De Incendio Urbis (در مورد سوزاندن شهر در آتش توسط نرون) اشاره می‌کند . در قصیده استاتیوس نیز به این نوشتهٔ ضد استبدادی لوکانوس اشاراتی
نیز به این نوشتهٔ ضد استبدادی لوکانوس اشاراتی شده و از توصیفی که لوکانوس از شعله‌های سوزاننده و نابودگر آتش به عمل آورده، سخن گفته شده‌است: «شعله‌هایی توصیف ناپذیر و مرتفع که یک ستمگر جنایتکار در روم پدید آورده بود» افزون بر این، دیگر کتاب‌هایی که لوکانوس بعد از فارسالیا نوشته‌است، از جمله کتابی موسوم به «نه» (Book IX) نیز، مضامینی ضد سلطنتی و طرفدار جمهوری دارند و ممکن است که همین قبیل انتقادات از نرون و امور دیوانی امپراتوری او علت واقعی ممنوعیت لوکانوس از انتشار اشعارش باشند. لوکانوس در سال ۶۵ میلادی،
از انتشار اشعارش باشند. لوکانوس در سال ۶۵ میلادی، بعد از آن که به توطئهٔ گایوس کالپورنیوس پیسو علیه نرون پیوست و نرون خیانت او را کشف کرد، مجبور به خودکشی از طریق گشودن ورید خود گردید. وی در این هنگام سن ۲۵ سالگی را طی می‌کرد. البته وی قبل از خودکشی و به امید دریافت عفو، مادر خود و برخی از افراد دیگری که در توطئه علیه نرون شرکت داشتند، لو داد: لوکانوس دوستدار داعیهٔ منکوب و از دست رفته‌ای بود و جان خویش را نیز در راه همین داعیه از دست داد. وی در توطئه‌ای که برای سرنگون ساختن نرون و جانشین کردن پیزو چیده
که برای سرنگون ساختن نرون و جانشین کردن پیزو چیده شده بود، شرکت جست، دستگیر شد، زیر شکنجه طاقت نیاورد، نام سایر توطئه چینان را فاش کرد و حتی آن طور که گفته‌اند، مادر خود را نیز رسوا ساخت. البته پس از آنکه نرون حکم اعدام او را تأیید کرد، لوکان دوباره شجاعت خویش را باز یافت، دوستانش را به ضیافت فرا خواند، با گشاده رویی با ایشان به طعام نشست، ورید خود را بُرید و همچنان‌که خون از بدنش می‌رفت و رو به مرگ بود، اشعاری را که بر ضدّ استبداد ساخته بود، با صدای بلند می‌خواند. بر طبق نوشته‌های تاکیتوس، لوکانوس در
می‌خواند. بر طبق نوشته‌های تاکیتوس، لوکانوس در هنگام مرگ، برخی اشعارش را که در آن‌ها داستان یک سرباز زخمی در حال مرگ و احتضار روایت می‌شود، بر زبان داشت. این اشعار که نسبتاً طولانی هستند به خاطر مشابهتی که میان مرگ آن سرباز با وضعیت خود لوکانوس وجود داشت، توسط وی برگزیده شده بود و همین اشعار، آخرین کلمات او به‌شمار می‌آیند. پدر لوکانوس در جریان توطئه‌ای که منجر به مرگ وی شد، گرفتاری‌ها و درگیری‌هایی پیدا کرد، اما مادر او موفق به فرار گردید. استاتیوس پیرامون لوکانوس شعری دارد که در آن نشانی‌هایی از بیوهٔ او