payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با تفنگ، و شمشیربازی بسیار دقیق بود. اسب‌سواری، بازداری، دویدن به دنبال شاهین در دشت و کوه، و شنا جزو فعالیت‌های روزمره‌اش بود، اما بیش از همه، ورزش سومو را دوست می‌داشت. در مورد خصوصیات شخصی نوبوناگا ذکر شده‌است که او هرگز لب به مشروب نمی‌زد. احتمال داده می‌شود که وی نسبت به الکل آلرژی داشته و شاید به همین سبب به سمت مراسم چای ژاپنی گرایش داشته‌است. وی به نظافت و تمیزی بسیار اهمیت می‌داد و کارهایش را با وسواس و دقت بسیار انجام می‌داد. بسیار پرکار و سخت‌کوش بود. در محلی که اقامت داشت زودتر از دیگران از
بود. در محلی که اقامت داشت زودتر از دیگران از خواب برمی‌خواست و برای آن روز برنامه‌ریزی می‌کرد. بر خود بسیار سخت می‌گرفت و از اطرافیان نیز انتظار داشت که به مانند وی باشند. نقل این سختگیری‌ها در نسل‌های بعدی مبالغه شده و در حکایت‌ها شخصیت وی به صورت یک آدم بیرحم ساخته و پرداخته شده‌است. لوئیس فرویس نویسندهٔ کتاب "تاریخ ژاپن" که از نزدیک با نوبوناگا آشنایی داشته وی را چنین توصیف می‌کند: زندگی شخصی. در دوران سنگوکو افزودن به تعداد فرزندان به دلیل نیاز به جانشین، نوعی وظیفه و کار برای دایمیوها به حساب می‌آمد.
نوعی وظیفه و کار برای دایمیوها به حساب می‌آمد. همچنین پیوند با دایمیوهای دیگر از طریق پیمان‌های زناشویی و به وجود آوردن فرزندی که دارای خون مشترک دو خاندان باشد از سیاست‌های رایج آن دوران بود. هر چند طبیعتاً احتمال درگیری‌های مرسوم بر سر جانشینی نیز بیشتر می‌شد. نوبوناگا ۲۲ فرزند داشت که حتی در مقایسه با دیگر دایمیوهای پُرفرزند آن دوران نیز تعداد بسیار فرزندانش به چشم می‌آید. پدر نوبوناگا اودا نوبوهیده نیز ۲۴ فرزند داشت. تعداد خواهران و برادران نوبوناگا نشان از ثروت خانوادگی و توان مالی پدرش برای نگهداری
از ثروت خانوادگی و توان مالی پدرش برای نگهداری از زنان متعدد دارد. به غیر از زن اصلی، دو زنی که نوبوناگا بیش از همه دوست داشت، ایکوما کیتسونو و اونابه نو کاتا بودند. هر دوی آنان بیوه‌زنانی مسن‌تر از نوبوناگا بودند. گرایش به زنان مسن احتمالاً ناشی از جدایی وی از مادرش در همان دوران کودکی و کمبود محبت مادری بوده‌است. در دوره سنگوکو سامورایی‌ها ممکن بود سال‌های زیادی از عمرشان را دور از خانواده و در جنگ بگذرانند. طبق یکی از قوانین سامورایی‌ها و یکی از موارد ممنوعیت زنان، نزدیک شدن زنان به سامورایی در هنگام
ممنوعیت زنان، نزدیک شدن زنان به سامورایی در هنگام جنگ ممنوع بود. از این رو واکاشودو (شاهدبازی) در بین سامورایی‌ها رواج پیدا کرده و به نوعی سنت تبدیل شده بود. نوبوناگا بجز همسرانش با برخی از مردانی که در خدمتش بودند نیز در رابطه بود. دو تن از کوشوهای وی (منشی سامورایی) به نام‌های موری رانمارو و مائدا توشی‌ایه (در زمان نوجوانی وی) به عنوان شریک جنسی او شناخته می‌شوند. اهمیت به شایسته‌سالاری. اکثر دایمیوها در دوره سنگوکو مجبور بودند ملازمی را که اجداد خود استخدام کرده بودند را در نظر بگیرند و بدون توجه به
کرده بودند را در نظر بگیرند و بدون توجه به توانایی و کارایی، به آنها حقوق و زمین بدهند. در چنین زمینه‌ای که اصل و نسب و موقعیت اجتماعی مهمترین عامل تعیین‌کننده برای اشتغال بود، فرصت کمی برای پیشرفت یک سامورایی با استعداد وجود داشت. نوبوناگا کاملاً به سیستم شایسته‌سالاری اعتقاد داشت. نوبوناگا به این شهرت داشت که اگر کسی توانایی داشته باشد، بدون توجه به اصل و نسب، به او فرصت پیشرفت می‌دهد. همچنین او به ملازمی که یک بار شکست خورده یا به وی خیانت کرده بودند را می‌بخشید و به آنان فرصتی مجدد برای جبران می‌داد.
می‌بخشید و به آنان فرصتی مجدد برای جبران می‌داد. به عنوان مثال، شیباتا کاتسوایه که در قضیه جانشینی از برادر کوچکتر نوبوناگا دفاع کرده بود پس از حل و فصل شدن این مسئله و جانشین شدن نوبوناگا، به عنوان ژنرال ارشد نزد نوبوناگا مشغول به کار شد. همچنین در نبرد میکاگاتاهارا، ساکوما موریماسا به هدف پشتیبانی از توکوگاوا ایه‌یاسو به این نبرد اعزام شد اما در برابر سپاه تاکدا شینگن شکست خورد. نوبوناگا بار دیگر به وی فرصت داد تا دوباره خود را ثابت کند اما چون نتوانست نقش فعالی در انجام وظایفش داشته باشد در نهایت اخراج
فعالی در انجام وظایفش داشته باشد در نهایت اخراج شد. سیاست‌ها. نظامی. در دورهٔ سنگوکو بسیاری از سربازان رده‌پایین کشاورز بودند و سرباز–کشاورز محسوب می‌شدند. به همین علت در شروع برداشت محصول در فصل پاییز، این گروه از سربازان مایل به شرکت در جنگ‌ها نبودند و فرار آنان در هنگام نبرد مشکلاتی را به وجود می‌آورد. نوبوناگا کشاورزان تحت نفوذ خود را به دو گروه تقسیم کرد: یک گروه را در مزارع به عنوان کشاورز باقی گذاشت و گروه دیگر را از زمین‌های کشاورزی جدا کرد و به همراه خانواده‌شان در اطراف قلعه‌ها به عنوان سرباز
همراه خانواده‌شان در اطراف قلعه‌ها به عنوان سرباز حرفه‌ای ساکن کرد. به این ترتیب گروه اخیر برای حفظ خانه و خانوادهٔ خویش بیش از قبل برای شرکت در جنگ‌ها انگیزه داشتند. نوبوناگا همچنین در سپاه خویش از سلاح‌های جدید استفاده می‌کرد. در نبرد با خاندان موری دستور ساخت شش کشتی را داد که با آهن پوشیده شده بودند. این کشتی‌ها اولین کشتی آهنی ساخته شده در جهان بودند و تیر تفنگ‌ها و سلاح‌های گرم نمی‌توانست به آن‌ها نفوذ کنند. سپاه وی در جنگ‌ها از نیزه‌هایی استفاده می‌کردند که بسیار بلندتر از نوع متداول آن زمان بود.
که بسیار بلندتر از نوع متداول آن زمان بود. همچنین وی به تأثیر استفاده از تفنگ که به‌تازگی توسط پرتغالی‌ها به ژاپن وارد شده بود واقف بود و با وجود قیمت بسیار گزاف آن سپاه خود را با این سلاح جدید مجهز کرده بود. اقتصادی. در قرون وسطی راهبان بودایی دارای چنان قدرتی شدند که با تحت فشار قرار دادن امپراتور توانستند امتیازات بسیاری را کسب کنند. آنان با دریافت مالیاتی به نام عبور از معابر عمومی و تعرفه بازرگانی به ثروت کلانی دست یافتند، به‌خصوص معبد انریاکو با دریافت مالیات از کسبه و مردم کیوتو که قلب اقتصادی ژاپن
مالیات از کسبه و مردم کیوتو که قلب اقتصادی ژاپن محسوب می‌شد، از نظر اقتصادی بسیار ثروتمند شده بود. نوبوناگا مالیات عبور از معابر عمومی را لغو کرد. همچنین در آن زمان پرداختن به شغل تجارت آزاد نبود و محدود به کسانی می‌شد که از دایمیوها یا معابد دارای اجازه مخصوص بودند. نوبوناگا این رسم را لغو و انجام تجارت را برای همه مردم آزاد کرد. لغو این محدودیت‌ها به رونق اقتصادی منجر شد. مذهبی. نوبوناگا نخستین رهبری بود که نسبت به تخصصی کردن سپاهیان اقدام کرد. وی عقیده داشت که باید کار سیاست را به سیاستمداران، کار جنگ
داشت که باید کار سیاست را به سیاستمداران، کار جنگ را به ارتشیان و کار مذهب را به روحانیان واگذار کرد. وی اینکه راهبان به‌جای پرداختن به کار خود حریصانه در پی کسب ثروت، مسلح کردن خود و دخالت در کار سیاست بودند را قابل بخشش نمی‌دانست. بعد از یک قرن جنگ داخلی برای رسیدن به وحدت ضرورت داشت جلوی قدرت روزافزون نظامی و مالی راهبان گرفته شده و قدرت نظامی از پراکندگی به وحدت برسد. بدین ترتیب جنگ مابین نوبوناگا که قصد تغییر و نیروهای مذهبی که قصد حفظ حقوق به دست آوردهٔ خود را داشتند به امری اجتناب‌ناپذیر تبدیل شد.
خود را داشتند به امری اجتناب‌ناپذیر تبدیل شد. پس از کشتار نوبوناگا در واقعهٔ آتش زدن کوه هیئی این تصور در مورد نوبوناگا به وجود آمد که وی ترسی از خداوند ندارد، اما این عمل وی هرگز به معنای نفی مذهب نبود، بلکه وی با مداخله مذهب در سیاست و همچنین وجود تشکیلات نظامی فرقه‌های بودایی مخالفت داشت. ساخت معبد سیشو جهت بزرگداشت استادش هیراته ماساهیده و ساخت دو معبد پس از مرگ همسر غیراصلی‌اش ایکوما کیتسونو به جهت یادبود وی و دوستی و همکاری با برخی از راهبان بودایی مانند تاکوگِن سواُون نشان‌دهندهٔ این است که وی در
مانند تاکوگِن سواُون نشان‌دهندهٔ این است که وی در جهت انکار و دشمنی با خود مذهب نبود. وی هیچ‌گاه به معبدهایی که راهبان مسلح را تنها برای دفاع از معبدشان استخدام کرده و از این حد فراتر نرفتند، تعرض نکرد. بعد از تسلیم و خلع سلاح معبد انریاکو و معبد ایشی‌یاما هونگان هیچ ممنوعیتی برای عقاید پیروان این دو فرقه مذهبی صادر نکرد. به غیر از آن نوبوناگا در طول حیات خود حتی یک بار نیز فرمان ممنوعیت عقیدتی برای هیچ دین و مذهبی صادر نکرد. در رابطه با مسیحیت، رفتار نوبوناگا همواره نسبت به مسیحیان با مدارا بود. وی در
همواره نسبت به مسیحیان با مدارا بود. وی در کیوتو و شهر آزوچی به مبلغان مسیحیت اجازهٔ ساخت کلیسا داد. همچنین با اجازهٔ وی یک مدرسهٔ دینی مسیحی نیز در داخل کلیسای شهر آزوچی تأسیس شد. فرهنگی. نوبوناگا از همان هنگام که تنها دایمیوی یک ولایت یعنی اُواری بود، شخصاً با ملازمش به ورزش سومو می‌پرداخت. این علاقه تا هنگامی که به بزرگترین دایمیوی ژاپن تبدیل شد در وی باقی ماند. او ورزشکاران سوموی ماهر را جمع می‌کرد و در مراسمی که برپا می‌کرد به تماشای مبارزهٔ آن‌ها می‌نشست و به برندگان شمشیر و زمین به عنوان جایزه اهدا
و به برندگان شمشیر و زمین به عنوان جایزه اهدا می‌کرد. نوبوناگا علاقهٔ مفرطی به مراسم چای ژاپنی داشت. در ۱۵۷۹ استاد بزرگ مراسم چای ریکیو به خدمت نوبوناگا درآمد. نوبوناگا از مراسم چای در جهت مصالح سیاسی استفاده می‌کرد. بدین نحو که در مراسم چای نوبوناگا فقط کسانی می‌توانستند شرکت کنند که اجازهٔ مخصوص داشتند. شرکت در این مراسم نوعی داشتن شأن و مقام در رژیم نوبوناگا به‌شمار می‌آمد. خرسندی و خوشحالی بسیار تویوتومی هیده‌یوشی هنگامی که برای اولین بار اجازهٔ شرکت در این مراسم را یافت در منابع تاریخی ثبت شده‌است.
در این مراسم را یافت در منابع تاریخی ثبت شده‌است. نوبوناگا همچنین هنرهای نمایشی و هنرمندان این رشته را مورد حمایت قرار می‌داد. وی مخصوصاً به نمایش کوواکامای علاقه داشت و بیشتر از اینکه خود به تنهایی به تماشای نمایش بپردازد از اجرای نمایش برای شروع پذیرایی از مهمانان خود استفاده می‌کرد. روابط با خارجیان. در ۱۵۴۳ یک کشتی پرتغالی که به سمت چین می‌رفت، راه خود را گم کرد و به کرانه‌های ژاپن رسید. پس از این دیدار تصادفی، چیزی نگذشت که کشتی‌های تجاری پرتغالی رفت‌وآمد به بندرهای ژاپن را آغاز کردند. اروپاییان در
به بندرهای ژاپن را آغاز کردند. اروپاییان در این زمان عصر کاوش را می‌گذراندند، اما ژاپنیان آگاهی بسیار اندکی در مورد کشورهای دیگر جهان داشتند. نوبوناگا پس از تسخیر پایتخت با مبلغان مسیحی دیدار کرد و به گفتگو با آنان علاقه‌مند بود. نوبوناگا به مبلغان مسیحی اجازهٔ ساخت کلیسا و مدرسه مذهبی را داد و از فعالیت آنان حمایت کرد. به نظر محققان این اقدام دلایل سیاسی داشته و نوبوناگا که در آن زمان در حال جنگ با نیروهای معبد ایشی‌یاما هونگان (شین بودیسم) بوده، ترویج مسیحیت را به عنوان رقیبی برای شین بودیسم در نظر
مسیحیت را به عنوان رقیبی برای شین بودیسم در نظر داشته‌است. مبلغان مسیحی به عنوان هدیه آینه، ساعت، کنپیتو (آب نبات قندی)، تلسکوپ، ذره‌بین و اشیای دیگری را اهدا کردند. در میان اشیای اهداشده ماکتی از کرهٔ زمین بود. نوبوناگا به عنوان اولین ژاپنی شناخته می‌شود که با توضیحات مبلغان دریافت که کرهٔ زمین به شکل کروی است. همچنین مبلغان برده‌ای سیاه‌پوست را به همراه داشتند که توجه نوبوناگا را به خود جلب کرد. این اولین برخورد نوبوناگا با یک سیاه‌پوست بود. نوبوناگا دستور داد که وی را با آب شستشو دهند و چون رنگ وی تغییر
داد که وی را با آب شستشو دهند و چون رنگ وی تغییر نکرد بالاخره باور کرد که در جهان مردمی سیاه‌پوست نیز زندگی می‌کنند. سپس نوبوناگا از مبلغان خواست مرد سیاه‌پوست را به وی واگذار کنند. نوبوناگا به وی مقام سامورایی داد و نام یاسوکه را بر وی گذاشت. ارزیابی تاریخی. نوبوناگا شیطانی در لباس مبدل است. تاکدا شینگن (زاده: ۱۵۲۱، درگذشت: ۱۵۷۳) نوبوناگا فرمانده شجاعی بود، اما فرمانده خوبی نبود. راه پیروزی از طریق جنگ را خوب می‌دانست، ولی راه پیروزی از طریق انعطاف را نمی‌شناخت. هنگامی که با دشمن روبرو می‌شد کنترل خشم خود
هنگامی که با دشمن روبرو می‌شد کنترل خشم خود را از دست می‌داد و تا ریشهٔ دشمن را قطع نمی‌کرد و برگ‌هایش را نمی‌خشکاند آرام نمی‌گرفت. از آنجایی که تسلیم‌شدگان را کشتار کرد، کینه از وی پایدار باقی ماند. توانایی وی نقصان داشت، به همین خاطر اطرافیانش وی را دوست نداشتند. تویوتومی هیده‌یوشی (زاده:۱۵۳۶، درگذشت:۱۵۹۸) آتش زدن کوه هیئی عملی بیرحمانه بود، اما نوبوناگا برای همیشه شر سوهی‌ها را کم کرد و اقدامش به سود وحدت کشور تمام شد. آرای هاکوسکی (محقق، نویسنده) (زاده: ۱۶۵۷، درگذشت: ۱۷۳۵) اینکه ژاپن مورد حمله خارجیان
۱۶۵۷، درگذشت: ۱۷۳۵) اینکه ژاپن مورد حمله خارجیان قرار نگرفت به لطف اودا نوبوناگا بود. وی وحدت ژاپن را هدف قرار داد و توانست کشور را متحد کند. امپراتور میجی (زاده: ۱۸۵۲، درگذشت: ۱۹۱۲) محبوبیت. نوبوناگا، تویوتومی هیده‌یوشی و توکوگاوا ایه‌یاسو به عنوان سه قهرمان برجسته که ژاپن را به سوی وحدت هدایت کردند، شناخته می‌شوند و همواره محبوبیت این سه رهبر در کتاب‌های مختلف با یکدیگر مقایسه شده‌است. این سه رهبر هر یک نقش عمده‌ای در ایجاد ژاپن نوین ایفا کردند. نوبوناگا ارزش‌های کهنه را ویران کرد. هیده‌یوشی ارزش‌های
ارزش‌های کهنه را ویران کرد. هیده‌یوشی ارزش‌های جدید اجتماعی را بنیان گذاشت. ایه‌یاسو ارزش‌های جدید اجتماعی را ارتقا داد و حفظ کرد. تصور و ارزیابی نوبوناگا به‌طور عمده به سه دسته تقسیم می‌شود: در دوره ادو، از دوره میجی تا قبل از شروع جنگ جهانی دوم، و از پایان جنگ جهانی دوم تا به بعد. قهرمان بی‌بدیل دورهٔ ادو، بنیان‌گذار این دوره توکوگاوا ایه‌یاسو بود. از نظر عامه مردم پس از ایه‌یاسو تویوتومی هیده‌یوشی به عنوان کسی که بالاترین پیشرفت را در تاریخ ژاپن داشت، شایستهٔ احترام بود. همچنین مردم برای تاکدا شینگن و
احترام بود. همچنین مردم برای تاکدا شینگن و اوئه‌سوگی کنشین نیز احترام بسیاری قائل بودند و نوبوناگا در مرتبه‌ای پایین‌تر از آن‌ها قرار می‌گرفت. پس از دوره ادو و سقوط شوگونسالاری توکوگاوا؛ هیده‌یوشی به عنوان محبوب‌ترین جنگ‌سالار دورهٔ سنگوکو درآمد. این محبوبیت نخست به دلیل آن بود که با پایان دورهٔ ادو و حذف محدودیت‌های طبقاتی، مردم امکان پیشرفت و گذشت از سد طبقاتی را بنابر کوشش خود از طریق تحصیل به دست آورده بودند و هیده‌یوشی برای مردم نمونه و الگوی کسی بود که توانسته بود از پایین‌ترین طبقهٔ اجتماعی به
بود که توانسته بود از پایین‌ترین طبقهٔ اجتماعی به بالاترین درجه برسد. دومین دلیل گرایش به نظامی‌گری و توسعه‌طلبی ژاپن در این برههٔ زمانی بود و هیده‌یوشی نمونهٔ رهبری بود که با حمله به کره توانسته بود این کشور را تسخیر کند. پس از شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم به یکباره هیده‌یوشی محبوبیت خود را در بین مردم از دست داد و تبدیل به کسی شد که با حمله به کره موجب کشتار خارجیان شده بود. از آن پس بود که محبوبیت نوبوناگا ناگهان رو به افزایش گذاشت. نوبوناگا کسی بود که هرچند در داخل کشور کشتارهای بسیاری انجام داده بود،
در داخل کشور کشتارهای بسیاری انجام داده بود، اما با خارجیان رفتار مسالمت‌آمیزی داشت. در ۱۸۶۹ امپراتور میجی به خاطر قدردانی از نقش نوبوناگا در وحدت ژاپن، وی را کامی (خدایان شینتو، ارواح شریف و مقدس) نامید و دستور ساخت یک معبد برای پرستش وی را صادر کرد. در پی این دستور معبد کنکون در کیوتو برای بزرگداشت نوبوناگا ساخته شد. در سال ۲۰۰۶ میلادی طبق نظرسنجی‌های یک برنامه تلویزیونی از نیپون تلویژن برای تعیین ۱۰۰ شخصیت تاریخی محبوب، نوبوناگا محبوب‌ترین شخصیت تاریخی جهان از نظر مردم ژاپن است. در فرهنگ عامه. در تمامی
از نظر مردم ژاپن است. در فرهنگ عامه. در تمامی کتاب‌هایی که پس از مرگ وی انتشار یافت، نوبوناگا به صورت مردی سختگیر و بی‌رحم تصویر شد که کشتارهای بزرگی را پشت سر هم انجام داد و نسبت به دشمنانش بدون بخشش بود. در اواخر دوره ادو به زبان استعاره خصوصیات شخصیتی نوبوناگا، هیده‌یوشی و ایه‌یاسو در حکایتی آمده‌است. در این حکایت از این سه رهبر پرسیده می‌شود که با کوکوی کوچکی که چهچه نمی‌زند چه باید کرد؟ (چهچه نزدن کوکوی کوچک استعاره‌ای است بر آدم‌های بی‌خاصیت) پاسخ‌ها به این ترتیب بود: نکته‌ای که در این حکایت نهفته
به این ترتیب بود: نکته‌ای که در این حکایت نهفته این است که برخلاف زمان معاصر که تصویر نوبوناگا با نبوغ همراه شده در آن زمان هیده‌یوشی است که در مقایسه با دو رهبر دیگر توانایی و درایت کافی برای چاره‌اندیشی را داشته‌است. در حکایت‌ها آمده‌است که نوبوناگا در مراسم سال نو و پس از نابودی خاندان آزای و خاندان آساکورا، جمجمه‌های آزای ناگاماسا و پدرش آزای هیساماسا و همچنین آساکورا یوشیکاگه را به شکل جام جمجمه با پوششی از طلا درآورد و این جام‌ها را در این ضیافت به ملازمان خود نشان داد و آن‌ها با این جام ساکی
به ملازمان خود نشان داد و آن‌ها با این جام ساکی نوشیدند. این امر به منظور نشان دادن سرنوشت کسانی بود که ضد وی جنگیده بودند. اما در منابع اولیه آمده‌است که نوبوناگا جمجمه این سه نفر را به یادگار پیروزی خود با طلا پوشاند و نگهداری کرد. آثار مربوط. شخصیت نوبوناگا در بسیاری از انیمه‌ها، مانگاها، بازی‌های ویدئویی و فیلم‌های سینمایی به تصویر کشیده شده‌است. ماجراهای دوران زندگی نوبوناگا و جنگجویان زیردستش آن قدر جذابیت باقی گذاشته که هر از گاهی هنرمندان سراغ آن‌ها بروند و به نحوی داستان وی را دوباره بازگو کنند.
بروند و به نحوی داستان وی را دوباره بازگو کنند. خانواده. نوبوناگا بعد از برادر بزرگترش که به صورت نامشروع به دنیا آمده بود، دومین پسر نوبوهیده محسوب می‌شود. وجود ۱۰ برادر کوچکتر از وی مورد تأیید است، اما در مورد تعداد خواهران وی اختلاف در منابع دیده می‌شود. تعداد خواهران بین ۴ تا ۱۲ نفر ذکر شده‌است. منبع‌شناسی. منابعی که توسط معاصران نوبوناگا نوشته شده‌است:
شوگون‌سالاری توکوگاوا که با نام‌های توکوگاوا باکوفو و شوگون‌سالاری ادو و ادو باکوفو نیز شناخته می‌شود، حکومتی ارباب‌رعیتی در ژاپن بود که به دست شوگون‌ها که از خاندان توکوگاوا بودند، اداره می‌شد. این دوران با عنوان دوره ادو نیز یاد می‌شود و نام خود را از پایتخت این دوره ادو (توکیو در ژاپن امروز) می‌گیرد. پایگاه حکومت شوگون‌سالاری توکوگاوا قلعه ادو بود. این سومین حکومت شوگون‌سالاری تاریخ ژاپن، پس از کاماکورا (۱۳۳۳–۱۱۹۲ میلادی) و آشیکاگا (۱۵۷۳–۱۳۳۶ میلادی) بود. این حکومت از سال ۱۶۰۳ تا ۱۸۶۸ (میلادی)، که آغاز
این حکومت از سال ۱۶۰۳ تا ۱۸۶۸ (میلادی)، که آغاز دوران نوسازی میجی بود، پایدار ماند. پس از دوران دوره سنگوکو (۱۵۷۳–۱۴۷۷ میلادی) یا جنگ‌های داخلی ژاپن، دولت مرکزی تا حد زیادی به دست اودا نوبوناگا و تویوتومی هیده‌یوشی بازسازی شده بود. پس از نبرد سکیگاهارا قدرت اصلی در دستان توکوگاوا ایه‌یاسو قرار گرفت. به زودی، با پیشرفت توکوگاوا، امپراتور عنوان شوگون را در سال ۱۶۰۳ به ایه‌یاسو اعطا کرد و شوگون‌سالاری توکوگاوا به دست ایه‌یاسو بنیان‌گذاری شد. در این دوره در حالی که امپراتور رسماً حق انتصاب شوگون را داشت و
حالی که امپراتور رسماً حق انتصاب شوگون را داشت و یارانه‌های سخاوتمندانه دریافت می‌کرد، امپراتور عملاً هیچ دخالتی در امور دولتی نداشت. شوگون‌سالاری توکوگاوا جامعه ژاپن را تحت سیستم سختگیرانه طبقاتی توکوگاوا سازماندهی می‌کرد و برای ارتقای ثبات سیاسی تحت سیاست‌های انزواگرایانه ورود اکثر خارجی‌ها را به ژاپن ممنوع کرد. شوگون‌های توکوگاوا، ژاپن را در یک سیستم ارباب‌رعیتی اداره می‌کردند. شوگون‌سالاری ادو یک سیستم باکوفو-هان ایجاد کرد که در آن سامورایی‌هایی که ۱۰٬۰۰۰ ککو یا بیشتر دریافت می‌کردند، دایمیو نامیده
ککو یا بیشتر دریافت می‌کردند، دایمیو نامیده می‌شدند و سرزمین‌هایی که تحت کنترل آنها بود، «هان» نامیده می‌شد. دایمیوها به‌طور کلی به «دایمیوهای شینپان» (خویشان) که از طریق خون با خانواده توکوگاوا مرتبط بودند، «دایمیوهای فودای» که قبل از نبرد سکیگاهارا به خانواده توکوگاوا خدمت می‌کردند و حتی در مناصب مهم در شوگون‌سالاری مشغول به کار بودند، و «دایمیوهای توزاما» (خارجی) که پس از نبرد سکیگاهارا به خانواده توکوگاوا خدمت می‌کردند و اجازه تصدی مناصب مهم را نداشتند، تقسیم می‌شدند. تعداد قلمروهای فئودالی در نوسان
تقسیم می‌شدند. تعداد قلمروهای فئودالی در نوسان بود، اما به‌طور متوسط حدود ۳۰۰ مورد وجود داشت. شوگون سوم، توکوگاوا ایه‌میتسو در تلاش برای محدود کردن شورش‌های دایمیوها، سیاست سانکین کوتای یا اسکان متناوب همسران و فرزندان دایمیوها در پایتخت را به عنوان گروگان اجباری کرد. این سیستم دایمیوها را ملزم می‌کرد هر دو سال یکبار بین استان‌های خود و ادو (توکیوی امروزی) سفر کنند و با شوگون ملاقات حضوری داشته باشند. در دوران شوگون‌سالاری توکوگاوا، ژاپن رشد اقتصادی و شهرنشینی سریعی را تجربه کرد که منجر به ظهور طبقه
شهرنشینی سریعی را تجربه کرد که منجر به ظهور طبقه بازرگان و فرهنگ اوکی‌یو (بهره بردن از لذایذ دنیوی) شد. شوگون‌سالاری توکوگاوا در دوره باکوماتسو از سال ۱۸۵۳ افول کرد و توسط حامیان دربار امپراتوری در کیوتو در طی نوسازی میجی در سال ۱۸۶۸ سرنگون شد. بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور در دوران دولت میجی شکل گرفت اما وفاداران به خاندان توکوگاوا در جنگ بوشین تا شکست جمهوری ازو در نبرد هاکوداته در ژوئن ۱۸۶۹ به مبارزه ادامه دادند. تاریخ. دوره شکل‌گیری. پس از دوره سنگوکو (دوره جنگ‌های داخلی)، دولت مرکزی تا حد زیادی توسط
(دوره جنگ‌های داخلی)، دولت مرکزی تا حد زیادی توسط اودا نوبوناگا در طول دوره آزوچی-مومویاما دوباره تأسیس شد. جانشین اودا نوبوناگا و متحدکنندهٔ بعدی ژاپن تویوتومی هیده‌یوشی بود که در سال ۱۵۹۸ میلادی درگذشت، توکوگاوا ایه‌یاسو، رهبر پنج تن از بزرگان که از دولت تویوتومی حمایت می‌کردند، این را فرصتی برای تصرف کشور دید و شروع به تصاحب قدرت سیاسی واقعی کرد. ملازمان وفادار تویوتومی هیده‌یوشی، مانند ایشیدا میتسوناری، که آرزوی بقای حکومت تویوتومی را داشتند، تلاش‌های توکوگاوا ایه‌یاسو برای تصاحب قدرت را حس کردند و
توکوگاوا ایه‌یاسو برای تصاحب قدرت را حس کردند و ارتشی را برای شکست دادن ایه‌یاسو فراهم کردند. در سال ۱۶۰۰، نبرد سکیگاهارا آغاز شد، نبردی سرنوشت‌ساز که گفته می‌شود مسیر ملت ژاپن را تغییر داد. اگرچه این نبردی بزرگ بود که دایمیوهایی از سراسر کشور در آن شرکت داشتند، اما به لطف برنامه‌ریزی دقیق توکوگاوا ایه‌یاسو، نبرد تنها در عرض نصف روز به پایان رسید. پس از نبرد سکیگاهارا، قدرت مرکزی به دست توکوگاوا ایه‌یاسو افتاد. دایمیوها (اربابان فئودالی) و هان‌ها (قلمروهای فئودالی) به عنوان اجزای تحت فرمان شوگون‌سالاری
فئودالی) به عنوان اجزای تحت فرمان شوگون‌سالاری جدید او بودند. دایمیوهایی که در کنار ایه‌یاسو در نبرد سکیگاهارا بودند، پاداش دریافت کردند و برخی از ملازمان سابق ایه‌یاسو به عنوان دایمیو ارتقا پیدا کردند و به صورت راهبردی در سراسر کشور قرار داشتند. پس از جنگ، توکوگاوا ایه‌یاسوِ پیروز با افزایش برداشت برنج و سایر اقدامات، با دایمیوهای توکوگاوا به خوبی رفتار کرد، در حالی که دایمیوهای مخالف را با کاهش حقوق آنها و محروم کردنشان از قلمروهایشان (کای‌اکی: مصادره زمین‌هایشان) کاملاً از بین برد. سپس در سال ۱۶۰۳،
زمین‌هایشان) کاملاً از بین برد. سپس در سال ۱۶۰۳، توکوگاوا ایه‌یاسو، در سن ۶۰ سالگی مقام شوگون را از امپراتور ژاپن دریافت کرد و شوگون‌سالاری را در ادو (توکیوی امروزی) تأسیس کرد و بدین ترتیب شوگون‌سالاری توکوگاوا متولد شد. شوگون‌سالاری در ادو متمرکز بود تا از دخالت دربار امپراتوری که در کیوتو مستقر بود، جلوگیری کند. حتی پس از تأسیس شوگون‌سالاری توکوگاوا، ایه‌یاسو همچنان حرکات خاندان تویوتومی را از نزدیک زیر نظر داشت. سپس، در محاصره زمستانی اوساکا و محاصره تابستانی اوساکا در سال‌های ۱۶۱۴ و ۱۶۱۵، خاندان
تابستانی اوساکا در سال‌های ۱۶۱۴ و ۱۶۱۵، خاندان تویوتومی نابود شد و اقتدار شوگون‌سالاری توکوگاوا به‌طور کامل تثبیت شد. توکوگاوا آیه یاسو پس از رسیدن به مقام شوگونی، تنها دو سال بعد این مقام را به پسر ارشدش، توکوگاوا هیده‌تادا، واگذار کرد. این انتقال به این منظور انجام شد که به اربابان فئودال اطلاع داده شود که نظام شوگون‌سالاری ادو یک نظام موروثی است. همان‌طور که توکوگاوا ایه‌یاسو آرزو داشت، شوگون‌سالاری ادو به مدت ۱۵ نسل و به مدت ۲۶۵ سال توسط خانواده توکوگاوا اداره شد. شوگون‌ها توسط دربار امپراتوری منصوب
اداره شد. شوگون‌ها توسط دربار امپراتوری منصوب می‌شدند. تا زمان شوگون سوم، توکوگاوا ایه‌میتسو، آنها برای دریافت اعلامیه شوگون‌سالاری (صدور فرمان امپراتوری) به کیوتو می‌رفتند. شوگون چهارم، توکوگاوا ایه‌تسونا، برای رفتن به کیوتو خیلی جوان بود، بنابراین یک فرستاده از قلعه ادو برای دریافت انتصاب پذیرفته شد و این امر پس از آن به رسم تبدیل شد. دوره ثبات. یک دوره طولانی صلح بین محاصره اوساکا در سال ۱۶۱۵ و کودتای کی‌آن در سال ۱۶۵۱ رخ داد. در این دوره، شوگون‌سالاری مدیریت مدنی را در اولویت قرار داد و جامعه مدنی شاهد
مدنی را در اولویت قرار داد و جامعه مدنی شاهد افزایش فعالیت‌های تجاری و صنعتی بود. تجارت تحت حکمرانی ایه‌یاسو شاهد به وجود آمدن ثروت جدیدی بود که توسط معدن‌ها و تولید کالا ایجاد می‌شد و منجر به مهاجرت جمعیت روستایی به مناطق شهری شد. ژاپن در دوره گنروکو (۱۷۰۴–۱۶۸۸) دوره‌ای از شکوفایی مادی و هنری را دید، مانند توسعه اولیه اوکی‌یو-ئه (چاپ چوبی) توسط هیساکاوا مورونوبو. زمان حکمرانی شوگون هشتم توکوگاوا یوشیمونه (۱۷۴۵–۱۷۱۶) شوگون‌سالاری شاهد برداشت ضعیف و کاهش درآمد مالیاتی در اوایل دهه ۱۷۲۰ بود، در نتیجه او برای
مالیاتی در اوایل دهه ۱۷۲۰ بود، در نتیجه او برای ترمیم امور مالی شوگون‌سالاری به اصلاحات کیوهو دست زد. او معتقد بود که سامورایی‌ها و اشراف نظامی در حال از دست دادن قدرت خود در برابر تجار و زمین‌داران ثروتمند هستند. ماهیت تا حد زیادی انعطاف‌ناپذیر سیستم قشربندی اجتماعی در طول زمان اثراتی مخرب از خود بر جا گذاشت. مالیات بر دهقانان در مقادیر ثابتی تعیین شده بود که تورم یا سایر دگرگونی در ارزش پولی را به حساب نمی‌آورد. در نتیجه، درآمدهای مالیاتی جمع‌آوری‌شده توسط زمین‌داران سامورایی در طول زمان به‌طور
توسط زمین‌داران سامورایی در طول زمان به‌طور فزاینده‌ای کاهش یافت. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۷ نشان داد که شورش‌های دهقانی و فرار از خدمت، نرخ‌های مالیات را کاهش داد و از رشد دولت در شوگون‌سالاری توکوگاوا جلوگیری کرد. تا اواسط قرن هجدهم، هم شوگون و هم دایمیوها با مشکلات مالی مواجه شدند، در حالی که طبقه بازرگان ثروتمندتر از قبل شدند. قیام دهقانان و نارضایتی سامورایی‌ها به‌طور فزاینده ای رایج شد. برای پرداختن به این مسائل برخی اصلاحات مانند اصلاحات کانسی به دستور امپراتور کوکاکو (۹۳–۱۷۸۷) و توسط مشاور ارشد شوگون
امپراتور کوکاکو (۹۳–۱۷۸۷) و توسط مشاور ارشد شوگون ماتسودایرا سادانوبو انجام شد. تا سال ۱۸۰۰، شهر ادو احتمالاً عنوان پرجمعیت‌ترین شهر جهان را به خود اختصاص داده بود زیرا بیش از یک میلیون نفر را در خود جای داده بود همچنین سه شهر دیگر با بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت در ژاپن وجود داشت. اواخر دوره (۱۸۵۳–۱۸۶۷). اواخر دوره شوگون‌سالاری توکوگاوا که باکوماتسو نامیده می‌شود. دوره ای بین ۱۸۵۳ و ۱۸۶۷ بود که ژاپن به سیاست خارجی انزواطلبانه‌ای به نام «ساکوکو» پایان داد و از یک سیستم ارباب‌رعیتی در شوگون‌سالاری به دولت میجی
یک سیستم ارباب‌رعیتی در شوگون‌سالاری به دولت میجی مدرن تغییر کرد. از آنجایی که تولید کشاورزی در مقایسه با بخش‌های بازرگانی و تجاری عقب مانده بود، وضع اقتصادی سامورایی‌ها و دایمیوها به خوبی طبقه بازرگان نبود. علیرغم تلاش‌ها برای اصلاحات مالی، مخالفت‌های فزاینده ای که وجود داشت، شوگون‌سالاری توکوگاوا را از اواسط قرن ۱۸ تا اواسط قرن ۱۹، زمانی که سال‌ها قحطی منجر به افزایش قیام‌های دهقانی شد، به‌طور جدی تضعیف کرد. مجموعه‌ای از «معاهده‌های نابرابر» که در آن کشورهای قوی‌تر اراده خود را به کشورهای کوچک‌تر در شرق
قوی‌تر اراده خود را به کشورهای کوچک‌تر در شرق آسیا تحمیل می‌کردند، ناآرامی‌های بیشتری ایجاد کرد، به‌ویژه عهدنامه کاناگاوا که بندرهای ژاپن را به روی کشتی‌های آمریکایی گشود، امنیت این کشتی‌ها را تضمین کرد و به ایالات متحده اجازه داد در ازای عدم بمباران ادو، یک کنسولگری دائمی تأسیس کند. این معاهده تحت فشار و زمانی امضا شد که دریاسالار متیو سی. پری، که با اعزام تهدیدآمیز ناوگان جنگی آمریکایی خود به آب‌های ژاپن، از تاکتیک‌های دیپلماسی قایق‌های توپ‌دار استفاده کرد. در دهه ۱۸۵۰، پس از ورود ناوگان نیروی دریایی