payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شروع کرد، ابن فهد فرمان قتل وی را صادر کرد که البته اجرا نشد. در کلام دیگران. میرزا حسین نوری دربارهٔ ابن فهد می‌نویسد: محمدتقی مجلسی در اجازه‌ای از او به عنوان «شیخ ربانی و عالمی صمدانی» یاد می‌کند.
باغ فردوس، پنج بعدازظهر فیلمی به کارگردانی، تهیه‌کنندگی و نویسندگی سیامک شایقی محصول سال ۱۳۸۴ است. این فیلم در تاریخ ۸ شهریور ۱۳۸۵ در سینماهای ایران اکران شده‌است. خلاصه فیلم. دریا دختری جوان، پرشور، باهوش و با استعدادی فراوان از مشکلات روانی رنج می‌برد. مشکلات روانی او که ریشه در شرایط خانوادگی او دارد به تدریج در رویارویی با آدم‌های دور و برش در جامعه گسترش می‌یابد. با ورود یک دکتر روانشناس به زندگی دریا ماجراها شکلی دیگر به خود می‌گیرد و… جشنواره‌ها. فیلم باغ فردوس، پنج بعدازظهر در بیست و چهارمین دوره
باغ فردوس، پنج بعدازظهر در بیست و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر (۱۳۸۴) در بخش بهترین طراحی صحنه و لباس (فاضل ژیان) یکی از کاندیدا این دوره از مسابقات بوده‌است. همچنین این فیلم در نهمین دوره جشن خانه سینما (۱۳۸۴) در دو بخش بهترین کارگردانی (سیامک شایقی) و بهترین فیلمبرداری (غلامرضا آزادی‌بروجنی) نیز کاندید بوده‌است.
آنو – موزه ملت یهود یا خانه پراکندگی‌ها معروف به موزه ملت یهود، موزهٔ مردم‌شناسی است که در شهر تل‌آویو، اسرائیل واقع شده‌است و به نحوه زندگی، تاریخ، گویش، فرهنگ، هنر و موسیقی یهودیان در خارج از سرزمین اسرائیل می‌پردازد. آنو – موزهٔ مردم یهود یک نهاد است که داستان مداوم مردم یهود را روایت می‌کند. این موزه که در ۱۰ مارس ۲۰۲۱ دوباره به روی عموم گشوده شد، به جشن گرفتن و کاوش در تجربه‌ها، دستاوردها و روحیهٔ جامعهٔ یهود از روزگار کتاب مقدس تا امروز اختصاص دارد. این نهاد از طریق برنامه‌های آموزشی خود تلاش می‌کند
نهاد از طریق برنامه‌های آموزشی خود تلاش می‌کند مردم یهود را به ریشه‌هایشان پیوند دهد و هویت فردی و جمعی یهودی آنان را تقویت کند. موزه روایتی کثرت‌گرا از فرهنگ، ایمان، هدف و کردار یهودی را از دریچهٔ تاریخ یهود و تجربهٔ کنونی امروز ارائه می‌دهد. موزهٔ گسترش‌یافتهٔ ۱۰۰ میلیون دلاری، که جایگزین «بیت هَتفوتسوت – موزهٔ مردم یهود» (به عبری: בית התפוצות، «خانهٔ دیاسپورا» یا «بیت هتفوتسوت») شده است، طی ۱۰ سال طراحی و ساخته شد و در ۱۰ مارس ۲۰۲۱ گشایش یافت. این پروژه با تأمین مالی دولت اسرائیل، بنیاد ناداو و کمک‌های
با تأمین مالی دولت اسرائیل، بنیاد ناداو و کمک‌های خیریهٔ خصوصی انجام شد. به‌عنوان نخستین گام در روند نوسازی، موزه در سال ۲۰۱۶ یک بخش جدید افزود که شامل نمایشگاه‌های موقت گردشی، تالار کنیسهٔ آلفرد اچ. موزس و خانواده با ماکت‌های کنیسه، و «قهرمانان – پیشگامان مردم یهود» به‌عنوان یک نمایشگاه تعاملی ویژهٔ کودکان بود. به گفتهٔ ایرینا نِوزلین، رئیس هیئت‌مدیرهٔ موزه، نام جدید موزه و «هویت برند تازهٔ آن، واژهٔ "آنو" – به معنای "ما" در عبری – را می‌افزاید تا شمول‌گرایی را دربرگیرد و بازتاب‌دهندهٔ تنوع و روحیهٔ جمعی
را دربرگیرد و بازتاب‌دهندهٔ تنوع و روحیهٔ جمعی مردم یهود در همه‌جا باشد.» او افزود: «این افتخار است که دگرگونی این نهاد را محقق کنیم؛ نهادی که اکنون به بزرگ‌ترین و جامع‌ترین موزهٔ یهودی در جهان بدل شده است. این موزه به‌عنوان چراغی برای هویت و فرهنگ یهودی عمل خواهد کرد و تاریخ و آیندهٔ منحصربه‌فرد ما را جشن خواهد گرفت.» آنو – موزه ملت یهود وابسته به دانشگاه تل آویو است و در مکان آن دانشگاه واقع شده‌است. از ژوئیه ۲۰۰۷ میلادی، نیتان شارانسکی ریاست موزه را برعهده دارد. تاریخچه. در سال ۱۹۵۹، کنگرهٔ جهانی یهود
دارد. تاریخچه. در سال ۱۹۵۹، کنگرهٔ جهانی یهود تصمیم گرفت موزه‌ای بسازد که هم به‌عنوان یک مرکز آموزشی و هم فرهنگی برای یهودیان جهان خدمت کند. این مؤسسه در اسرائیل به افتخار ناحوم گلدمن، بنیان‌گذار و رئیس کنگرهٔ جهانی یهود، نام‌گذاری شد. آبا کوونر، یکی از بنیان‌گذاران موزه، مفهوم اصلی نمایشگاه دائمی مرکزی موزه را پیشنهاد داد. این نمایشگاه بر پایهٔ یک اصل موضوعی طراحی شده بود که تاریخ و تداوم یهود را بر اساس شش موضوع یا «دروازه» که جنبه‌های مرکزی زندگی یهودی را به تصویر می‌کشند، بازنمایی می‌کرد: خانواده،
را به تصویر می‌کشند، بازنمایی می‌کرد: خانواده، جامعه، ایمان، فرهنگ، بقا و بازگشت. از میان بنیان‌گذاران موزه، یشایاهو واینبرگ نخستین مدیر موزه از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ بود و مایر ویزگال نخستین رئیس آن به‌شمار می‌رفت. آنو – موزهٔ مردم یهود در ۱۵ مه ۱۹۷۸ افتتاح شد. از آن زمان تاکنون، این موزه یکی از پیشرفته‌ترین موزه‌های فناورانهٔ روزگار ما به‌شمار می‌رود. نمایشگاه‌های آن بر پایهٔ بازسازی‌ها و صحنه‌آرایی‌ها شکل گرفته بودند و با بهره‌گیری از فناوری‌های نوین دیداری-شنیداری و رایانه‌ای پیشرفته، موضوعات و مضامین گوناگون
و رایانه‌ای پیشرفته، موضوعات و مضامین گوناگون را در سراسر موزه بررسی می‌کردند. این رویکرد نشان داد که یک موزه می‌تواند روایتگری مؤثر باشد. طراحان آن با سنت پذیرفته‌شدهٔ جهانی که موزه‌ها را پیش از هر چیز برای گردآوری، نگهداری و نمایش اشیای گذشته می‌دانست، فاصله گرفتند. کاهش بودجهٔ دولتی و افت گردشگری در اسرائیل، موزه را با بحران مالی روبه‌رو کرد. شماری از شخصیت‌های عمومی برای نجات موزه تلاش کردند، از جمله شلومو لاهات، شهردار پیشین تل‌آویو، و آریل شارون، نخست‌وزیر پیشین. در سال ۲۰۰۵، کنست اسرائیل «قانون بیت
پیشین. در سال ۲۰۰۵، کنست اسرائیل «قانون بیت هتفوتسوت» را تصویب کرد که بیت هتفوتسوت را به‌عنوان «مرکز ملی جوامع یهودی در اسرائیل و سراسر جهان» تعریف می‌کرد. یک برنامهٔ احیا با دو شریک به اجرا درآمد: دولت اسرائیل و اهداکننده لئونید نِوزلین (بنیاد ناداو)، همراه با کمک مالی از کنفرانس دعاوی. نمایشگاه‌های اختصاصی. آنو – موزه ملت یهود، در ژانویه ۲۰۱۱ میلادی، با افتتاح نمایشگاهی تخصصی با عنوان «نورها و سایه‌ها، داستان ایران و یهودیان»، برای نخستین‌بار در جهان، سرگذشت یهودیان ایران، از پادشاهی کوروش بزرگ تا وضعیت
یهودیان ایران، از پادشاهی کوروش بزرگ تا وضعیت امروزی یهودیان ایران را با جمع‌آوری آثار ارزشمندی از موزه‌ها و کلکسیون‌های شخصی از سراسر جهان، به نمایش گذاشت و با انجام سمینارهایی به بررسی تاریخ یهودیان ایران همت گمارد. آنو – موزهٔ مردم یهود به بازدیدکنندگان امکان می‌دهد از راه‌های گوناگون با تجربهٔ یهودی آشناتر شوند. در محل، موزه چهار بخش نمایشگاهی ارائه می‌دهد که شامل سه طبقه گالری‌های نمایشگاهی جدید (افتتاح‌شده در ۱۰ مارس ۲۰۲۱)، یک گالری ویژهٔ کودکان، و برنامهٔ گردشی نمایشگاه‌های موقت و فعالیت‌های مرتبط
گردشی نمایشگاه‌های موقت و فعالیت‌های مرتبط همچون همایش‌ها و کارگاه‌ها است. پایگاه‌های دادهٔ موزه شامل آرشیوهای قابل جست‌وجوی عکس‌ها، فیلم‌ها، موسیقی، تبارشناسی و نام‌های خانوادگی است که همگی به یهودیان و تاریخ آنان مربوط می‌شوند. این پایگاه‌ها طی نزدیک به چهار دهه گردآوری شده‌اند و اکنون به‌طور کامل دیجیتال‌سازی شده و هم در محل و هم به‌صورت آنلاین در دسترس‌اند. موزه همچنین فعالیت‌های آموزشی رسمی و غیررسمی برای آموزگاران و دانش‌آموزان، هم در موزه و هم برای استفاده در کلاس‌های درس در سراسر جهان ارائه می‌کند.
در کلاس‌های درس در سراسر جهان ارائه می‌کند. مجموعه ها. در مه ۲۰۲۳، کدکس ساسون ۱۰۵۳ توسط آلفرد اچ. موزس، سفیر پیشین ایالات متحده در رومانی، از طرف «دوستان آمریکایی آنو» به قیمت ۳۸٫۱ میلیون دلار خریداری شد و این نسخهٔ خطی را در شمار گران‌ترین کتاب‌ها و نسخه‌های خطی فروخته‌شده در حراج قرار داد. این کدکس در مارس ۲۰۲۳ به‌عنوان بخشی از یک تور جهانی پیش از حراج در موزهٔ آنو به نمایش گذاشته شده بود.
و آکواریوم‌ها (AZA) به فعالیت خود ادامه می‌دهد. تاریخچه. دانشگاه فوردهام مالک زمین‌های باغ‌وحش برانکس و باغ گیاه‌شناسی نیویورک می‌باشد. دانشگاه فوردهام این زمین‌ها را با شرط این که از آن برای ایجاد باغ‌وحش و باغ گیاهان استفاده شود، به شهر نیویورک فروخت. در سال ۱۸۸۰، ایالت نیویورک این زمین‌ها را به منظور ایجاد فضای سبز و پارک برای آینده تخصیص داد. باغ‌وحش برانکس که نخست به بوستان جانورشناسی مشهور بود، در ۸ نوامبر ۱۸۹۹ با ۸۴۳ جانور در ۲۲ واحد نمایشی آغاز به کار کرد و مدتی هم انسانهای برده را در قفس به نمایش
کرد و مدتی هم انسانهای برده را در قفس به نمایش گذاشتند که معروف ترین آن داستان دردناک اوتا بنگا از قبیله کنگو است. نخستین مدیر باغ‌وحش ویلیام تمپل هورنادی بود. هینس و لافارگ نخستین طراحان ساختمان‌ها و دیگر جاهای باغ‌وحش بودند. دیدنی‌ها و جذابیت‌ها. در سال ۲۰۱۰(میلادی) باغ‌وحش برانکس منزلگاه بیش از ۴۰۰۰ حیوان در ۶۵۰ گونه بود. تعدادی از این جانوران در معرض تهدید و خطر می‌باشند. بخش‌های نمایشی باغ‌وحش ممکن است به صورت جغرافیایی یا به شکل نوع جاندار طبقه‌بندی شوند. به عنوان مثال در این باغ‌وحش بخشی به نام جهان
به عنوان مثال در این باغ‌وحش بخشی به نام جهان پرندگان و بخش دیگری به نام جهان خزندگان وجود دارد. همچنین بخشی به نام حیوانات آفریقایی و بخش دیگری به نام حیوانات آسیایی موجود است. فضای باز. در بخش حیوانات دشت‌های آفریقا، بازدیدکنندگان می‌توانند از کنار شیرها، لک‌لک‌ها، گورخرها، بزهای کوهی، و زرافهها عبور کنند و گله‌های حیوانات متنوع را مشاهده کنند.
رود تیبر که در لاتین تیبریس و در ایتالیایی تِوِرِه نامیده می‌شود سومین رود طولانی ایتالیاست که از کوه‌های آپنین در امیلیا-رومانیا سرچشمه می‌گیرد و با گذر از مسیری ۴۰۶ کیلومتری در میان اومبریا و لاتزیو به دریای تیرنی می‌ریزد. همچنین حوزه آبریز این رودخانه در حدود ۱۷ هزار و ۳۷۵ کیلومتر مربع تخمین زده می‌شود. از آنجا که این رود یگانه آبراه شهر رم بوده و این شهر بر کنارهٔ خاوری آن بنیادگذاشته شده است از شهرتی جاودانه برخوردار می‌باشد. سرچشمهٔ تیبر. دو چشمه که به فاصلهٔ ۱۰ متری از یکدیگر در کوه فومایولو واقع
به فاصلهٔ ۱۰ متری از یکدیگر در کوه فومایولو واقع شده‌اند سرچشمهٔ تیبر را تشکیل می‌دهند. این چشمه‌ها لو ونه نامیده می‌شوند و در جنگلی ساحلی در ۱۲۶۸ متری از سطح دریا قرار دارند. در دههٔ ۱۹۳۰ بنیتو موسولینی ستون قدیمی رومی‌ای را در مکان سرچشمهٔ این رود نصب نمود که بر رویش نوشته شده بود: QUI NASCE IL FIUME SACRO AI DESTINI DI ROMA (اینجا زادگاه رودخانه است / برای سرنوشت رم مقدس است). عقابی نیز بر بالای این سرستون و رو به رم قرار دارد. والتیبرینا، نخستین جایی است که تیبر پیش از رسیدن به اومبریا در آن جریان
است که تیبر پیش از رسیدن به اومبریا در آن جریان می‌یابد. نام‌گذاری و افسانه‌ها. نام تیبر احتمالاً به دوران پیش از لاتین باز می‌گردد و ممکن است خاستگاهی اتروسکایی یا ایتالیک داشته باشد. در این صورت ممکن است که با واژهٔ سلتی «دوبرون» به‌معنای آب هم‌ریشه باشد. در برخی از نوشته‌های قدیمی آمده است که این رودخانه به دلیل سفیدفامی آب‌هایش در ابتدا آلبولا نام داشته اما پس از آنکه پادشاه افسانه‌ای تیبرینوس سیلویوس یا تبریس، نهمین پادشاه از سلسله شاهان آلبا لونگا در آن غرق شد، این رودخانه به افتخار پادشاه غرق‌شده
آن غرق شد، این رودخانه به افتخار پادشاه غرق‌شده تیبر نام گرفت. رومیان همچنین این رودخانه را خدایی می‌پنداشتند به‌نام تیبرینوس که آب از موها و ریش او جریان می‌یافت. بنا بر باور دیگری، رموس و رومولوس نیز به این رودخانه افکنده شدند. تاریخچه. بنا بر افسانه‌ای، شهر رم در ۷۵۳ سال پیش از زایش مسیح در کرانه‌های رود تیبر و در ۲۵ کیلومتری دریا در استیا پایه‌گذاری شد. این افسانه همچنین می‌افزاید که بنیادگذاران شهر دو برادر دوقلو به نام‌های رموس و رمولوس بودند که در رودخانه افکنده شدند اما ماده گرگی آن دو را نجات داد.
افکنده شدند اما ماده گرگی آن دو را نجات داد. رود تیبر اهمیتی حیاتی برای تجارت رومیان داشت چون کشتی‌ها با عبور از آن می‌توانستند تا ۱۰۰ کیلومتری بالای رودخانه پیش روند. شواهدی در دست است که نشان می‌دهد از این رودخانه برای فرستادن غلات با کشتی از وال تورینا در ۵ سده پیش از زایش مسیح استفاده می‌شده است. بعدتر سنگ، الوار و مواد غذایی نیز از این طریق به رم فرستاده می‌شد. بندر اُستیا یکی از پایگاه‌های دریایی اصلی در دوران جنگ‌های پونیک در ۳ دهه پیش از میلاد مسیح بود و پس از آن به یکی از بنادر مهم روم تبدیل شد که
و پس از آن به یکی از بنادر مهم روم تبدیل شد که در آن کالاهایی همچون گندم، روغن زیتون و شراب از مستعمرات رومی حاشیهٔ دریای مدیترانه وارد می‌شد. همچنین باراندازهایی در حاشیهٔ رودخانه در خود رم نیز ساخته شد. رومیان رودخانه را به یک سیستم فاضلاب متصل کردند و از طریق شبکه‌ای از تونل‌های زیرزمینی و کانال‌های دیگر، آب آن را به مرکز شهر آوردند. ثروتمندان روم نیز باغ-پارک‌هایی را در کرانه‌های رودخانه در رم در ۱ سده پیش از میلاد مسیح برپا داشتند. اما رسوبات بسیار رود تیبر که نگهداری بندر اُستیا را با دشواری مواجه
تیبر که نگهداری بندر اُستیا را با دشواری مواجه ساخته بود سبب شد تا امپراتوران کلودیوس و تراژان، بندر جدیدی را در فیومیچینو در نخستین سدهٔ پس از میلاد بنا سازند. جادهٔ جدیدی نیز برای اتصال رم به فیومیچینو ساخته شد اما در نهایت هر دو بندر به دلیل لجن‌گرفتگی به حال خود رها شده و متروکه شدند. برخی از پاپ‌ها در سده‌های ۱۷ و ۱۸ تلاش کردند تا با لایروبی گستردهٔ تیبر، رفت‌وآمد در آن را بهبود بخشند. این لایروبی‌ها تا سدهٔ نوزدهم نیز ادامه داشت و سبب شد تا برای مدتی تجارت بار دیگر در این مسیر رونق چشمگیری پیدا کند.
تجارت بار دیگر در این مسیر رونق چشمگیری پیدا کند. با این حال تشکیل دوبارهٔ گل و لای تا سدهٔ بیستم میلادی در تیبر سبب شد تا ین رودخانه تنها تا خود رم قابل کشتیرانی باشد. زمانی طغیان‌های تیبر به عمق ۲ متر معروف بود اما امروزه رودخانه در میان دیوارهای سنگی بلندی که کار ساختشان در ۱۸۷۶ آغاز شد مهار شده است. در داخل شهر و در موازات ساحل رودخانه بلوارهایی کشیده شده است که به "lungoteveri" به‌معنای خیابان‌های «در امتداد تیبر» معروف است. رود تیبر در دوران روم باستان کاربرد دیگری نیز داشت و آن اینکه اعدام‌شدگان را
کاربرد دیگری نیز داشت و آن اینکه اعدام‌شدگان را به درون آن می‌انداختند. این کار در سال‌های پایانی فرمانروایی امپراتور تیبریوس رواج یافت و تا قرن‌ها نیز ادامه داشت. پل‌های تیبر. علاوه بر پل‌های مدرن بسیاری که بر روی تیبر در رم ساخته شده است برخی از پل‌های باستانی که بیشترشان برای عبور و مرور عابران پیاده کاربرد دارد که کامل هستند(همچون پونته میلویو،پونته سیستو و پونته سنت آنجلو) یا بخشی از آن باقیمانده (مانند پل فابریسیوس) نیز دیده می‌شود.
جنگ ایران و عثمانی (۱۸۲۱–۱۸۲۳) جنگی از سال ۱۸۲۱ تا سال ۱۸۲۳ میلادی میان قاجاریان و امپراتوری عثمانی بود. پس از زیان‌های شدید ناشی از درگیری ایران و روسیه (۱۸۰۴–۱۸۱۳)، ولیعهد عباس میرزا اقدام به نوسازی ارتش نمود و به سبب این امر، وی افسرانی را از انگلستان دعوت کرد تا نیروهای نظامی ایران را آموزش دهند. حمله‌های نیروهای عثمانی به منطقه آذربایجان ایران که به بهانه سرکوب شورشیان انجام شده بود، بهانه‌ای به دست عباس میرزا داد تا با تحریک اروپایی‌ها به مناطق بغداد و شهرزور حمله کرده و با گرفتن زمین از عثمانی‌ها
و شهرزور حمله کرده و با گرفتن زمین از عثمانی‌ها خسارات جنگ با روسیه را جبران کنند. عباس میرزا در سال ۱۸۲۱ حملات خود را به منطقه آناتولی شرقی آغاز نمود. نیروهای ایران و عثمانی در منطقه نزدیک به دریاچه وان با یکدیگر روبرو شدند. این نبرد که به "نبرد ارزروم" نیز مشهور است، به پیروزی ایرانیان منجر شد. ولی بعد سپاه ایران به وبا دچار شده و فتح علی شاه مجبور به صلح گشت. و پیمان ارزروم منعقد شد. زمینه. نا آرامی میان دو امپراتوری به علت پناه دادن امپراتوری عثمانی به قبیله‌های کودتایی از ایران، استان آذربایجان شدت
قبیله‌های کودتایی از ایران، استان آذربایجان شدت پیدا کرده بود. اقوام مرزنشین کرد همچون اقوام حیدران و سیپکی روابط میان دو امپراتوری را مغلق کرده بود. همانند، زمانیکه درویش پاشا، حامی استان وان، ترکیه، از پس فرستاندن اقوم کرد سیپکی که متحصن گردیده و در ارچش اسقرار پیدا کرده بودند، اجتناب نمود. سپس ایران تجنید نمود. . جنگ عثمانی و ایران که در سال ۱۸۲۱ شروع شد همان قسمتی از سری جنگ‌های میان دو امپراتوری بود که به اثر گذاری‌های قدرت‌های خارجی، به خصوص امپراتوری بریتانیا نسبت داده می‌شد. و امپراتوری روسیه.
بریتانیا نسبت داده می‌شد. و امپراتوری روسیه. ایرانی‌ها و عثمانی‌ها در ناحیه‌های رسوخ خود بودند و به پیکار خود کشیده شدند. امپراتوری روسیه در تلاش بود تا بر امپراتوری عثمانی فشار بیاورد که در آن وقت در جنگ با یونانیان بود. محمدعلی دولتشاه و نبرد با عثمانی. داودپاشا (وزیر بغداد) و محمودپاشای بابان (حاکم شهر زور، سلیمانیه فعلی) و محمد آقا کهیا وزیر محمود دوم عثمانی به درخواست دولت مرکزی و به منظور پاسخ دادن به حملات شاهزاده عباس‌میرزا، لشکری آراستند و به سوی سرحد ایران در راستای بغداد شتافتند. در ذوالحجه
سرحد ایران در راستای بغداد شتافتند. در ذوالحجه الحرام ۱۲۳۶ هجری قمری مطابق با سال ۱۸۲۱ میلادی شاهزاده محمدعلی میرزا (حاکم ولایات غربی ایران) چون خبر حرکت سپاه عثمانی را شنید با حدود پانزده‌هزار جنگجو از کرمانشاه به سرداری پهلوان موسی خمیس، حسن خان فیلی و اسد خان بختیاری خارج شد و به سوی سرحد تاخت. او به رشادت و شهامت و عقل و ذکا موصوف و به کاردانی و قدرشناسی و به بطش (سخت‌گیری) و جلادت (دلیری) مشهور و معروف بود. فتحعلی‌شاه حکومت کرمانشاهان، خوزستان، بختیاری، بابان و جاف را به او واگذار کرده بود. محمدعلی
بابان و جاف را به او واگذار کرده بود. محمدعلی میرزا در هیجدهم ذیحجه قریب به شهر زور لشکرگاه کرد و محمدآقای کهیا و محمودپاشا در یاسین‌تپه که از سه جانب با آب پیوسته و از یک جانب با خلاب (لجن‌زار، باتلاق)، سنگری راست کرده بنشست و ۱۵ عدد توپ در پیش سنگر بداشتند. در این هنگام محمودپاشا (حاکم زور) کسانی را نزد شاهزاده فرستاد که اگر مرا امان دهید، فردا که دو سپاه در برابر هم صف آراستند، من ناگهان همراه کسان خود به شما خواهم پیوست و با هم بر قوای مقابل می‌تازیم. اما شاهزاده که از پیشنهاد او بوی توطئه می‌شنید پاسخ
شاهزاده که از پیشنهاد او بوی توطئه می‌شنید پاسخ درستی به او نداد و فرستادگانش را پس فرستاد. محمودپاشا با حمایت محمدعلی‌میرزا و دولت ایران حکومت زور را به دست آورده بود و به همین دلیل هم چنین پیشنهادی فرستاد اما شاهزاده به او اعتماد نکرد و کار را به نبرد روز بعد واگذاشت. عهدنامه ناشی از این نبرد که عهدنامه ارزروم نامیده می‌شود، سبب شد که هر دو دولت، مرزهای پیشین خود را به رسمیت بشناسند. او روز دیگر که خورشید سر بر زد، ساخته جنگ گشت و موسی -رئیس ایل ملکشاهی و دریافت‌کننده فتح نامه- و ده معلم انگریز -افسران
و دریافت‌کننده فتح نامه- و ده معلم انگریز -افسران انگلیسی مسئول زنبورک خانه و توپخانه- را با جماعتی از سرباز و سوار و توپخانه و زنبورک‌خانه از میان دره چنان‌که خصم ندیده و ندانست بفرستاد تا ناگاه از قفای دشمن درآیند و نبرد آزمایند و خود لشکر را جنبش داده میمنه و میسره راست کرد و بر فراز تلی صعود کرده جبین بر خاک نهاد و از کارسازِ بی‌نیاز طلب نصرت نمود و سخت بگریست. آنگاه به میان سپاه آمد. از دو سوی گیرودار دلیران بالا گرفت و دهان توپ و تفنگ صاعقه‌بار آمد و از خون مردان خاک میدان گونهٔ لعل و مرجان گرفت.
و از خون مردان خاک میدان گونهٔ لعل و مرجان گرفت. رومیان (عثمانی‌ها) را مجال درنگ نماند، پشت با جنگ داده به یک بار روی برتافتند. محمودپاشای بابان (حاکم شهر زور، سلیمانیه فعلی) و محمدآقا کهیا وزیر سلطان محمود دوم عثمانی عنان زنان به سوی کرکوک گریختند و لشکرگاه و توپخانه عثمانی‌ها به راحتی به چنگ قوای شاهزاده افتاد. محمدعلی میرزا به سلیمانیه رفت و عبدالله‌پاشا، عموی علی‌پاشا (والی وقت دیاربکر) را که پیشتر به ایران گریخته و به او پناهنده شده بود، به حکومت شهر زور منصوب کرد. ماه محرم رسید و شاهزاده موقتاً دست
زور منصوب کرد. ماه محرم رسید و شاهزاده موقتاً دست از جنگ کشید و محرم را در سلیمانیه ماند. با پایان محرم و رسیدن صفر ۱۲۳۷ه‍.ق خیمه بیرون زد و به قصد گشودن بغداد لشکر آراست. اما قضا در کمین او بود. در این نبرد چهار هزار سپاهی از ایل ملکشاهی چمزی که شامل صد سوار مشهور از ایل ملکشاهی چمزی و صد مبارز گرز به دست از ایل ملکشاهی چمزی (که بعدها به پاس رشادتشان و استفاده از چماق و گرز در این نبرد و نبردهای قبلیشان با متجاوزان عثمانی به طوایف گرزدین‌وند مشهور شدند، که عبارتند از: طوایف خمیس، کاظم بگ، نقی، حسین بگ،
که عبارتند از: طوایف خمیس، کاظم بگ، نقی، حسین بگ، رستم بگ، ملگه، شکربگ و خداداد) و سه هزار و هشتصد پیاده‌نظام، به سرداری پهلوان موسی خمیس در رأس سپاه ایران قرار گرفتند. به پاس این افتخار، نقش برجسته‌هایی از این دلاور مردان در باغ نظر شیراز و موزه پارس به یادگار مانده است که کمربند اعطایی فتحعلی شاه قاجار بر کمر پهلوان موسی خمیس نمایان است. شمیم در کتاب خود، در مورد نقش ایل ملکشاهی چمزی به ریاست و سرداری پهلوان موسی خمیس و حسن خان والی- والی ایلام و لرستان - که در رکاب محمد علی میرزا دولتشاه شاهزاده قاجار و
که در رکاب محمد علی میرزا دولتشاه شاهزاده قاجار و فرزند فتحعلی شاه قاجار بوده‌اند و به دولت عثمانی حمله برده و بغداد را محاصره کرده‌اند، چنین نوشته است: «سپاه دیگر ایران به فرماندهی دولتشاه، در حوالی شهر زور و کنار سیروان رود با کمک حسن خان فیلی و جنگجویان فیلی پشتکوه به خصوص ایل ملکشاهی چمزی (سند فتح نامه) سپاه محمد آقای کهیا و محمود پاشا را شکست دادند و فراریان ترک را تا کرکوک عقب راندند (اواخر ذو الحجه ۱۲۳۶و اوایل محرم ۱۲۳۷ هجری قمری). دولتشاه سلیمانیه را متصرف شد و از راه سامرا به طرف بغداد حمله برد.
را متصرف شد و از راه سامرا به طرف بغداد حمله برد. داودپاشا، حاکم بغداد، در محاصره افتاد و شیخ موسی پسر شیخ جعفر نجفی را برای شفاعت نزد دولتشاه فرستاد. اتفاقاً دولتشاه در همان اوقات بیمار شد و در محل طاق کسری وفات یافت(۲۶ صفر ۱۲۳۷ هجری قمری) هدایت در مورد رشادت سواران فیلی و به خصوص طوایف گرزدین‌وند ایل ملکشاهی چمزی در حمله به سپاه عثمانی در سال ۱۲۳۶ هجری قمری و دریافت فتح نامه چنین نوشته است: «سواران فیلی در هلاک و قتل مبارزان ینی چری، با قابض ارواح، سهیم و شریک گشتند.»
سید محمدحسن حسینی شیرازی. (به عربی: ) روحانی شیعه و فرزند سید محمدرضا شیرازی است. او سال ۱۴۱۹ در شهر قم متولد شد. او در مورد پدرش کتاب نوشت، واین کتاب به زبان عربی ترجمه شد.
گذرگاه کاساندرا فیلمی بریتانیایی در سبک فاجعه، ساختهٔ سال ۱۹۷۶ به کارگردانی جرج پی کوزماتوس است. در این فیلم برت لنکستر، ریچارد هریس، اوا گاردنر، سوفیا لورن، مارتین شین، لی استراسبرگ، لایونل استندر و او.جی. سیمپسون نقش‌آفرینی می‌کنند. داستان. یک تروریست سوئدی، که در جریان حمله‌ای به یک هیئت آمریکایی در سازمان جهانی بهداشت با باکتری طاعون آلوده شده، در جریان فرار خود، باعث آلودگی مسافران یک قطار که از ژنو به استکهلم می‌رود به این باکتری می‌شود. ارتش آمریکا این قطار را مهر و موم می‌کند و قصد دارد آن را به یک
قطار را مهر و موم می‌کند و قصد دارد آن را به یک خط متروکهٔ راه‌آهن زمان نازی‌های در لهستان بفرستد. این خط از پلی فولادی به نام «گذرگاه کاساندرا» می‌گذرد که از سال ۱۹۴۸ از آن استفاده نشده و احتمال این‌که با گذرِ قطار فروبریزد بسیار زیاد است. نام این پل از نام کاساندرای، پیشگوی افسانه‌ای، گرفته شده که مردم محل با مرتبط دانستن آیندهٔ این پل با افسانه‌ها، با این باور که این پل سال‌ها پیش از این باید فرومی‌ریخته، محل اطراف این پل را ترک کرده‌اند….
عهدنامهٔ نصوح پاشا یا عهدنامهٔ دوم استانبول، عهدنامه‌ای بود که میان امپراتوری صفوی و امپراتوری عثمانی پس از جنگ ۱۶۰۳ تا ۱۶۱۲ در تاریخ ۲۰ نوامبر ۱۶۱۲ منعقد شد. در زمان پادشاهی احمد یکم پس از شکست سخت او در جنگ عثمانی و صفوی (۱۶۱۸–۱۶۰۳) از شاه عباس بزرگ، مناطقی که به‌طور موقت در جنگ عثمانی-صفویه (۱۵۷۸–۱۵۹۰) ضمیمهٔ خاک عثمانی شده بودند مثل گرجستان، آذربایجان و سایر مناطق وسیع قفقاز، به‌موجب عهدنامهٔ نصوح پاشا (۱۶۱۲ میلادی) به ایران واگذار شدند. پس از آن مرزهای جدید بر اساس همان خطی که در صلح آماسیه در سال ۱۵۵۵
بر اساس همان خطی که در صلح آماسیه در سال ۱۵۵۵ تأیید شده بود، ترسیم شد. زمینه جنگ. شاه عباس یکم که قصد بازگردانی مناطق شمال غربی ایران و قفقاز و به‌ویژه تبریز که توسط عثمانی در سال ۱۵۹۰ در عهدنامهٔ فرهاد پاشا تصرف شده بود را داشت، منتظر زمانی مناسب برای حمله بود. پس از جلب حمایت تزار روسیه، بوریس گودونف و رودولف دوم، امپراتور مقدس روم با فرستادن و ردوبدل سفرای متعدد، شاه عباس شرایط را مناسب جنگ با عثمانی دید. در سال ۱۶۰۳، سلطان احمد یکم عثمانی به تخت سلطنت صعود کرد و شاه عباس پس از آگاهی از این موضوع، تصمیم
کرد و شاه عباس پس از آگاهی از این موضوع، تصمیم به حمله گرفت. در آن هنگام همچنین امپراتوری عثمانی درگیر جنگی هزینه‌بر با امپراتوری مقدس روم بود. جنگ. شاه عباس و سردارش الله‌وردی خان گرجی در سال ۱۵۹۰ حمله را به‌صورت غافلگیرانه‌ای برای بازگردانی مناطق ازدست‌رفته آغاز کردند. دولت عثمانی قادر نبود نیروی لازم برای مقابله را تأمین کند بنابراین صدر اعظم نصوح پاشا عثمانی مجبور به امضای پیمان شد. شاه عباس قاسم بیگ سپهسالار مازندران را برای امضای معاهدهٔ صلح به استانبول فرستاد. پیامدها. این عهدنامه نخستین عهدنامه‌ای
فرستاد. پیامدها. این عهدنامه نخستین عهدنامه‌ای بود که در آن امپراتوری عثمانی حاضر به پس دادن زمین‌های اشغال‌کرده شده بود. در واقع این عهدنامه موفقیت بزرگی برای شاه عباس به حساب می‌آید و شهرت صفویان را گسترده‌تر کرد. پس از آن در سال ۱۶۱۶ فتح تفلیس و نبرد گوگجه روی می‌دهد.
توکانتینس (لهجهٔ پرتغالی: [tokɐ̃ˈtʃĩs]) یکی از ایالتهای مرکزی کشور برزیل است. این ایالت در سال ۱۹۸۸ ایجاد شد و جوان‌ترین ایالت برزیل به حساب می‌آید.
تنگهٔ ماژلان (به اسپانیایی: "Estrecho de Magallanes") که به افتخار ماژلان، دریانورد پرتغالی چنین نامگذاری شده‌است، کانالی است بین آمریکای جنوبی و جزیرهٔ تیرا دل فوئگو یا سرزمین آتش که اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام را به یکدیگر متصل می‌سازد. این تنگه که ۵۶۰ کیلومتر طول و ۳ تا ۳۲ کیلومتر عرض دارد به‌طور کامل در آب‌های منطقه‌ای شیلی قرار داشته و تنها شرقی‌ترین نقطهٔ آن در آرژانتین است. این تنگه از اقیانوس اطلس به سمت غرب، مابین دماغه ویرجینز و دماغه اسپیریتو سانتو امتداد یافته، به سمت جنوب پیش می‌رود و پس از آن
امتداد یافته، به سمت جنوب پیش می‌رود و پس از آن در فرووارد کیپ در جنوب شبه‌جزیرهٔ برانزویک به سمت شمال‌غربی پیچ می‌خورد تا پس از گذشتن از دماغه پیلار در جزیره دسولاسیون به اقیانوس آرام برسد. مهم‌ترین بندر تنگهٔ ماژلان پونتا آرناس، در شبه‌جزیرهٔ برانزویک است که محموله‌های گوشت گوسفند شیلی در آنجا بارگیری می‌شود. فردیناند ماژلان، دریانورد پرتغالی که به خدمت دربار اسپانیا درآمده بود، نخستین اروپایی‌ای بود که از این تنگهٔ صعب‌العبور در فاصلهٔ ۲۱ اکتبر تا ۲۸ نوامبر ۱۵۲۰ عبور کرد. هرچند ماژلان چندی بعد در نبردی
۱۵۲۰ عبور کرد. هرچند ماژلان چندی بعد در نبردی کشته شد اما سفر اکتشافی‌ای که او آغازگر آن بود در نهایت با نخستین گردش موفقیت‌آمیز به دور کرهٔ زمین به پایان رسید. تنگهٔ ماژلان علی‌رغم آنکه مسیری سخت و آب و هوایی سرد و مه گرفته دارد، تا پیش از ساخته شدن کانال پاناما در ۱۹۱۴ که مسیر اطلس-آرام را چندین هزار مایل کاهش داد یکی از مهم‌ترین مسیرهای کشتی‌رو محسوب می‌شد. با عبور از این تنگه کشتی‌ها می‌توانستند از ورود به طوفانهای سهمگینی که در حوالی دماغه هورن یا کیپ هورن حکمفرما بودند خودداری کنند.
خط سوّم نوعی طرز تفکر در عرفان ایرانی است که راه‌های نارفته و عوالم کشف نشده را پیشنهاد می‌کند. خط سوم، برگرفته از سخنی معروف از شمس تبریزی است به این صورت «گفتند: ما را تفسیر قرآن بساز. گفتم: تفسیر ما چنان است که می‌دانید. نی از محمد! و نی از خدا! این «من» نیز منکر می‌شود مرا. می‌گویمش: چون منکری، رها کن، برو. ما را چه صداع (دردسر) می‌دهی؟ می‌گوید: نی. نروم! سخن من فهم نمی‌کند. چنان که آن خطاط سه گونه خط نوشتی: یکی او خواندی، لا غیر ... یکی را هم او خواندی هم غیر او ... یکی نه او خواندی نه غیر او. آن خط
هم غیر او ... یکی نه او خواندی نه غیر او. آن خط سوم منم که سخن گویم. نه من دانم، نه غیر من.»مقالات شمس تبریزی کتاب معروفی با عنوان خط سوم نوشته دکتر ناصرالدین صاحب الزمانی در این رابطه انتشار یافته است. همچنین، در آلبوم "سفر به دیگر سو" اثر گروه دستان و به خوانندگی شهرام ناظری نیز از مفهوم "خط سوم" به عنوان منبع الهام موسیقی یاد شده است.