payamvha/North_RAG huggingface dataset:
راتنهاکتون شاه را بر فراز هرم، در حالی که نبرد را تماشا می‌کند، می‌یابد. راتنهاکتون به او پیشنهاد می‌کند که حاضر است جانش را در ازای تحویل سیب بهشتی نجات دهد و اعلام کند او نیز قربانی قدرت آن شده‌است اما واشینگتن نمی‌پذیرد. راتنهاکتون و واشینگتن با هم به نبرد می‌پردازند و در نهایت با شکستن سه گوشهٔ سقف شیشه‌ای هرم موجب می‌شود او و واشینگتن سقوط کرده و عصا از دستان شاه بیفتد. واشینگتن مجروح بلند شده و با برداشتن سیب بهشتی بر روی تخت پادشاهی‌اش نشسته و جان می‌سپارد. راتنهاکتون به سمت سیب بهشتی می‌رود اما
می‌سپارد. راتنهاکتون به سمت سیب بهشتی می‌رود اما تصویر کاننتوکون و مادرش ظاهر می‌شود که از او می‌خواهند به سیب دست نزند اما در نهایت تصویر خودش را در لباس حشاشین ی‌بیند که از او می‌خواهد سیب را بردارد. با لمس سیب بهشتی خط زمانی غیرواقعی می‌شکند و واشینگتن و کانر در حالی که در حال تخاصم به هم خیره شده‌اند ظاهر می‌شوند. واشینگتن سیب بهشتی را برداشته و به کانر می‌دهد و می‌گوید آن را نمی‌خواهد. کانر محتاطانه دربارهٔ قدرتی که سیب بهشتی دارد به او می‌گوید و واشینگتن پیشنهاد می‌کند آن را درون یک کیسهٔ سنگین
واشینگتن پیشنهاد می‌کند آن را درون یک کیسهٔ سنگین گذاشته و به اعماق اقیانوس بیندازند. کانر پس از آن سوار بر کشتی آکیلا شده و سیب بهشتی را همان‌طور که واشینگتن گفته بود به اعماق اقیانوس می‌اندازد اما در همین حال واشینگتن که در اتاق کار خود نشسته‌است با مردی رو به رو می‌شود که آخرین تصویر موهومی سیب بهشتی است. مرد به او پیشنهاد می‌کند که با در دست داشتن سیب تاج پادشاهی را بر سر خود بگذارد تا بتواند به این جمهوری نوپا قدرت ببخشد اما واشینگتن که دیده در دنیای موازی چه اتفاقی خواهد افتاد این پیشنهاد را رد
موازی چه اتفاقی خواهد افتاد این پیشنهاد را رد می‌کند و مرد ناپدید می‌گردد. = بازتاب‌ها =
رجبعلی محمدزاده (۲ اردیبهشت ۱۳۴۰ – ۲۶ مهر ۱۳۸۸) سرتیپ دوم سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود، که در ۲۶ مهر ۱۳۸۸ در پیشین سرباز همراه سردار نورعلی شوشتری ترور شد. وی در خلال جنگ ایران و عراق از اعضای نیروی زمینی سپاه پاسداران بود و فرماندهی گردان نصرالله از لشکر ۵ نصررا برعهده داشت. سردار رجبعلی محمدزاده از ۱۳۷۳ تا ۱۳۷۷ جانشین فرمانده تیپ ۴۵ جوادالائمه بود، از ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۴ فرماندهی تیپ ۴۵ جوادالائمه را برعهده داشت، در فاصله سال‌های ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸ به‌عنوان فرمانده تیپ ۱۱۰ نیروی مخصوص سلمان فارسی فعالیت می‌کرد و از
۱۱۰ نیروی مخصوص سلمان فارسی فعالیت می‌کرد و از ۱۳۸۷ تا ۱۳۸۸ فرمانده سپاه سلمان سیستان و بلوچستان بود. زندگی‌نامه. رجبعلی محمدزاده در دوم اردیبهشت سال ۱۳۴۰ در روستای «نوده» استان خراسان شمالی متولد شد. دوران نوجوانی و جوانی‌اش هم‌زمان با انقلاب ۱۳۵۷ بود که او پس از روی کار آمدن حکومت جمهوری اسلامی در ایران، ابتدا عضو بسیج شد و سپس در سال ۱۳۵۸ به عضویت سپاه درآمد. در عملیات خیبر، با نورعلی شوشتری آشنا شد. سردار رجبعلی محمدزاده در عملیات‌های بدر، والفجر ۸، نصر ۸، بیت‌المقدس۲ و کربلای ۴ و ۱۰ و عملیات خیبر و
۸، بیت‌المقدس۲ و کربلای ۴ و ۱۰ و عملیات خیبر و عملیات کربلای ۵ حضور داشت. او بعد از پایان یافتن جنگ تا زمان کشته شدنش (از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۸۸) مسئولیت‌های مختلفی در سپاه برعهده داشته که فرماندهی تیپ جواد‌الائمه و فرماندهی سپاه سلمان سیستان و بلوچستان از جمله این مسئولیت‌هاست. کشته شدن. بنابه گزارش رادیو فردا، در ۲۶ مهر ۱۳۸۸ در نشستی که میان سران قبایل و طوایف سیستان و بلوچستان در منطقه پیشین بلوچستان در حال برگزاری بود؛ فردی در عملیاتی انتحاری اقدام به انفجار آنجا نموده و نزدیک به ۶۰ نفر کشته و زخمی می‌شوند.
آنجا نموده و نزدیک به ۶۰ نفر کشته و زخمی می‌شوند. به گزارش این خبرگزاری، شماری از فرماندهان سپاه از جمله سردار نورعلی شوشتری و سردار رجبعلی محمدزاده در این حادثه کشته شده‌اند.
اسلام آمریکایی اصطلاحی است که توسط روح‌الله خمینی برای توصیف نوعی اسلام جعلی استفاده می‌شد. این اصطلاح، بعدها کاربرد گسترده‌تری پیدا کرد و حتی در منازعات سیاسی مورد استفاده قرار گرفت. روح‌الله خمینی از این اصطلاح به‌صورت عامی بهره می‌گیرد. وی اسلام آمریکایی را شامل مواردی چون: «اسلام اشرافیت»، «اسلام ابوسفیان»، «اسلام ملاهای کثیف درباری»، «اسلام مقدس نماهای بی‌شعور حوزه‌های علمی و دانشگاهی»، «اسلام نکبت و ذلت»، «اسلام پول و زور»، «اسلام فریب و سازش و اسارت»، «اسلام حاکمیت سرمایه و سرمایه داران بر مظلومین و
«اسلام حاکمیت سرمایه و سرمایه داران بر مظلومین و پابرهنه‌ها» ذکر می‌کند. وی این اصطلاح را در برابر اسلام ناب محمدی، اسلام پابرهنگان و محرومان قرار می‌دهد. اسدالله بیات درک نوشته‌های علی شریعتی را مدیون متمایزسازی «اسلام ناب محمدی» و «اسلام آمریکایی» توسط خمینی دانسته‌است. همچنین امروزه اسلام آمریکایی را به چهار شاخهٔ تندروی غرب ستیز، سکولار، راست دینی اسلامی و عرفان‌های دروغین تقسیم می‌کنند. پیشینه. پیشینه این واژه سیاسی به دوران اول انقلاب سال ۱۳۵۷، هنگامی‌که سید روح‌الله خمینی در صحبت‌هایش از اسلام و
سید روح‌الله خمینی در صحبت‌هایش از اسلام و نظام حاکم بر شیخ‌نشینان عرب در خلیج فارس و عربستان سعودی با عبارت منادیان «اسلام آمریکایی» اشاره کرد بازمی‌گردد. دیدگاه سیدقطب. سید قطب در سال ۱۹۴۹م دربارهٔ اسلام آمریکایی اذعان کرده بود که: "اسلامی را که آمریکا و همپیمانانش برای شرق می‌خواهند، آن اسلامی نیست که در مقابل استعمار و طاغوت مقاومت کند، بلکه از دیدگاه آنان اسلامی خوب است که فقط در مقابل کمونیسم قیام نماید و آن را برنتابد. آنها نمی‌خواهند اسلام حکومت کند و حکومت اسلامی را تحمل نمی‌کنند، زیرا که اگر
کند و حکومت اسلامی را تحمل نمی‌کنند، زیرا که اگر اسلام حکومت تشکیل داد، ملت‌ها را به شکلی دیگر - برخلاف میل آمریکا - تربیت می‌کند و آنگاه است که مردم می‌دانند که باید صاحب قدرت باشند، استعمارگر را نپذیرفته و طردش نمایند، و می‌فهمند که کمونیسم وبائی است مانند استعمار و هر دو دشمن و تجاوزگرند. آمریکا و همپیمانانش برای شرق "اسلامی آمریکایی" می‌خواهند که فقط به عدم زاد و ولد، حضور زنان در پارلمان و شکننده‌های وضو فتوا دهد و هرگز در مورد اوضاع اجتماعی، اقتصادی و نظام مالی ما بحث نکنند و در مسائل سیاسی، قومی و
و نظام مالی ما بحث نکنند و در مسائل سیاسی، قومی و آنچه که ما را باهم وصل می‌کند و خلأها را برطرف می‌سازد، نه سخن بگویند و نه فتوایی صادر کنند و قانون گذاری، صدور حکم بر مبنای اصول و ثوابت اسلامی و تفوّق طلبی برای اسلام ممنوع است و نوشتن، سخن گفتن و صدور فتوا در آن مورد جواز ندارد". دیدگاه ریچارد نیکسون. رئیس‌جمهور اسبق آمریکا ریچارد نیکسون در سال ۱۹۸۸م. در کتاب «فرصت را دریابیم»، غرب - از آمریکا تا روسیه - را بر اتحاد علیه «مسلمانانِ بنیادگرا» فراخوانده و گوشزد کرده بود که این نوع مسلمانان به دنبال مسائلی
کرده بود که این نوع مسلمانان به دنبال مسائلی اند از قبیل: ۴- با وجود اینکه آنان به گذشته می‌نگرند، اما از گذشته برای ساختن آینده الهام می‌گیرند. آنها محافظه کار نبوده بلکه انقلابی اند. دیدگاه فوکویاما. "فرانسیس فوکویاما" فیلسوف و نظریه‌پرداز استراتژی آمریکا " در اوائل سال ۲۰۰۲م. در مورد پروژه "اسلام آمریکایی" گفت: "اسلام در جهان، تنها تمدنی است که با مدرنیسم غربی مشکل دارد - و آن را نمی‌پذیرد -، جهان اسلام در سال‌های اخیر مأمن ظهور حرکت‌های اصولگرایانه ای بوده که سیاست‌های غربی را نمی‌پذیرند که هیچ، بلکه
بوده که سیاست‌های غربی را نمی‌پذیرند که هیچ، بلکه اساس مدرنیسم که نظام لائیک و غیر دینی است را رد می‌کنند. پس باید تحول اساسی از درون اسلام آغاز گردد. مسلمانان باید موضع خود را مشخص کنند که آیا با مدرنیسم و حاکمیت لائیک می‌خواهند کنار بیایند و با مسالمت زندگی کنند؟ یا خیر؟". دیدگاه سید علی خامنه ای. از دیدگاه رهبر جمهوری اسلامی ایران، علی خامنه ای، اسلام آمریکایی، چیزی تحت عنوان اسلام نامیده می‌گردد که «در خدمت منافع قدرتهای استکباری و توجیه‌گر اقدامات آنها می‌باشد»؛ و «بهانه‌ای به منظور انزوای اهل دین و
می‌باشد»؛ و «بهانه‌ای به منظور انزوای اهل دین و عدم پرداختن آنان به مسائل مسلمین..»؛ «ابزاری با هدف جداسازی قسمت عمده‌ای از احکام اجتماعی- سیاسی اسلام از مجموعه دین و منحصر نمودن دین به مسجد» محسوب می‌شود. از دیدگاه وی: اسلام آمریکایی همان «اسلام انسانهای بی‌درد و بی‌سوزی محسوب می‌گردد که به جز به خویشتن و رفاه حیوانی خودشان اندیشه نمی‌کنند»؛ «خداوند و دین از نظر چنین اسلامی (اسلام-آمریکایی) همانند سرمایهٔ تجار، وسیله‌ای به منظور زراندوزی یا قدرت‌طلبی می‌باشد و تمام آیه‌های قرآنی و روایتهایی را که برخلاف
و تمام آیه‌های قرآنی و روایتهایی را که برخلاف میل و منفعت آنها باشد، بی‌محابا به سوی فراموشی سوق می‌دهند یا با حالتی وقیحانه تأویل می‌نمایند». از دیدگاه وی: اسلام آمریکایی، در واقع همان اسلام سلاطین و رؤسایی محسوب می‌شود که…».
دیوید برک (متولد ۲۵ مه ۱۹۳۴ در لیورپول) بازیگر انگلیسی است که بیشتر به علت بازی در نقش دکتر واتسون در ماجراهای شرلوک هلمز معروف شده‌است. پسر او تام برک نیز بازیگر است. حرفه. وی برای فصل اول و دوم فیلم دکتر واتسون در ماجراهای شرلوک هولمز بازی کرد و پس از دریافت و دعوت به عضویت در شرکت رویال شکسپیر به همراه همسرش آنا، این برنامه را ترک کرد. آنها هر دو کار مشترک را بهترین ایده برای پسر خردسال خود، تام، که در آن زمان حدود ۳ سال سن داشت، می‌دانستند. بسیاری تصور می‌کردند که او دکتر واتسون را با سبکی عالی به تصویر
که او دکتر واتسون را با سبکی عالی به تصویر کشیده‌است. اما وی توسط ادوارد هاردویک جایگزین شد، که وی ار را به عنوان جانشین خود توصیه کرده بود. برک تجربه قبلی با هولمز را داشت که با اقتباس از «ماجراجویی بریل کورونت» برای سریال BBC 1965 با بازی داگلاس ویلمر و نیگل بورک بازی کرده بود. سایر حضورهای قابل توجه تلویزیون شامل نوبت وی به عنوان جوزف استالین در سریال انگلیسی "رایلی، تک‌خال جاسوس‌ها" و داستان علمی تخیلی John Wyndham Random Quest است.
کلیسای جامع فلورانس (به ایتالیایی: Duomo di Firenze)، که نام رسمی آن کلیسای جامع سنت مریم گل‌ها (Cattedrale di Santa Maria del Fiore) است، کلیسای اصلی اسقف‌نشین کاتولیک شهر فلورانس در ایتالیاست. ساخت این بنا در سال ۱۲۹۶ با سبک گوتیک و بر اساس طرحی از آرنولفو دی کامبیو آغاز شد و در سال ۱۴۳۶ با گنبدی که توسط فیلیپو برونلسکی طراحی شده بود، به پایان رسید. نمای بیرونی این کلیسا با پنل‌های مرمر چندرنگ در طیف‌هایی از سبز و صورتی، در کنار سفید، تزئین شده و دارای یک نمای غربی باشکوه به سبک احیای گوتیک قرن نوزدهم است
غربی باشکوه به سبک احیای گوتیک قرن نوزدهم است که توسط امیلیو دی فابریس طراحی شده است. مجموعه کلیسای جامع فلورانس، واقع در میدان پیاتزا دل دومو - Piazza del Duomo، شامل سه بنای برجسته است: تعمیدگاه فلورانس، برج ناقوس جوتو و خود کلیسای جامع. این سه ساختمان بخشی از میراث جهانی یونسکو هستند که مرکز تاریخی شهر فلورانس را در بر می‌گیرد و از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری منطقه توسکانی به‌شمار می‌روند. این کلیسا یکی از بزرگ‌ترین کلیساهای جهان است و گنبد آن همچنان بزرگ‌ترین گنبد آجری ساخته‌شده در تاریخ محسوب می‌شود.
گنبد آجری ساخته‌شده در تاریخ محسوب می‌شود. کلیسای جامع فلورانس، کلیسای مادر و مقر اصلی اسقف‌نشین کاتولیک فلورانس است و در حال حاضر، اسقف اعظم آن، جراردو گامبلی می‌باشد. تاریخچه. کلیسای جامع فلورانس در مکان کلیسای اصلی قبلی ساخته شده که به سینت ریپاراتا اختصاص یافته بود. ساختار قدیمی، که در اوایل سده پنجم یافت می‌شد و داشتن خرابی‌های بسیار، با گذر زمان در حال فروریزی بود، همان‌طور که در سده ۱۴ نووا کرونیکا از جیوانی ویلانی گواهی داده، و دیگر برای خدمت به جمعیت در حال رشد شهر به اندازه کافی بزرگ نبود. دیگر
در حال رشد شهر به اندازه کافی بزرگ نبود. دیگر شهرهای اصلی توسکان عهده‌دار ساخت‌های مجدد بلندپروازانه از کلیساهای اصلی خود در طول اواخر دوره میانی بودند. همان‌طور که از پیزا و بخصوص سیینا در مکانهایی که گسترش‌های ارائه شده بسیاری هیچ‌گاه کامل نشدند قابل مشاهده می‌باشد. کلیسای جدید توسط آرنولفو دی کامبیو طراحی شده و توسط شورای شهر در ۱۲۹۴ مورد قبول قرار گرفت. آرنولفو دی کامبیو همچنان معمار کلیسای سانتا کروس و پالازو ویکیو بوده‌است. او سه شبستان وسیع را طراحی کرد که تحت یک گنبد هشت وجهی پایان می‌یافتند، با
کرد که تحت یک گنبد هشت وجهی پایان می‌یافتند، با شبستان میانی که منطقه سانتا ریپاراتا را پوشش می‌داد. نخستین سنگ در ۹ سپتامبر، ۱۲۹۶، توسط کاردینال والرینا قرار یافت، نخستین نماینده تام‌الاختیار پاپ که به فلورانس فرستاده شده‌است. ساخت این پروژه عظیم ۱۴۰ سال به طول انجامید، تلاش‌های مشترک چندین نسل؛ طرح آرنفولد برای انتهای شرقی، اگرچه در مفهوم مورد محافظت قرار گرفت، به مقدار زیادی در اندازه گسترش یافت. پس از اینکه آرنولفو در ۱۳۱۰ وفات یافت، کار روی کلیسای اصلی برای سی سال پیاپی کند شد. زمانی‌که بقایای سانتا
برای سی سال پیاپی کند شد. زمانی‌که بقایای سانتا زینوبیوس در ۱۳۳۰ در سانتا ریپاراتا یافت شد، پروژه محرک‌های جدیدی حاصل کرد. در ۱۳۳۱، آرته دلا لانا، صنف تجار پشم، کنترل حمایت انحصاری را برای ساخت کلیسای اصلی به دست گرفته و در ۱۳۳۴ جوتو را برای نظارت به کار گماشتند. جوتو درحالی که آندرا پیسانو به او کمک می‌کرد، به طراحی دی کامبیو ادامه داد. دستاورد اصلی او ساخت برج کلیسا بود. زمانی‌که جوتو در ۱۳۳۷ مرد، آندرا پیسانو ساخت را تا زمانی که کار دوباره به سبب طاعون در سال ۱۳۴۸ متوقف شود ادامه داد. در ۱۳۴۹، کار روی
در سال ۱۳۴۸ متوقف شود ادامه داد. در ۱۳۴۹، کار روی کلیسای اصلی تحت نظارت مجموعه‌ای از معماران ادامه یافت، درحالیکه با فرانسیسکو تالنتی پایان می‌یافت، کسی که برج کلیسا را کامل کرده و پروژه کلی را برای کامل‌سازی محراب کلیسا و کلیساهای کوچک مجاور گسترش داد. در ۱۳۵۹ تالنتی توسط جیوانی دی لپو گینی (۱۳۶۰–۱۳۶۹) به موفقیت رسید، کسی که شبستان مرکزی را به چهار بخش مربعی تقسیم کرد. دیگر معماران آلبرتو آرنودی، جیوانی د آمبروجیو، نری دی فیوراوانته و آندرا اورکاگنا بودند. تا ۱۳۷۵، کلیسای قدیمی سانتا ریپاراتا تخریب شده
تا ۱۳۷۵، کلیسای قدیمی سانتا ریپاراتا تخریب شده بود. شبستان تا ۱۳۸۰ تکمیل شد، و تا ۱۴۱۸ قبه ناتمام باقی ماند. در ۱۸ آگوست ۱۴۱۸، آرته دلا لانا تکمیل طراحی ساختاری را برای ساخت گنبد نری اعلام کرد. دو رقیب اصلی، دو طلا کار ماهر، لورنزو گیبرتی و فیلیپو برونلسکی بودند، دومی توسط کسیمو دی مدیچی مورد حمایت بود. گیبرتی برنده رقابت یک جفت در برونزی برای تعمیدگاه در ۱۴۰۱ بود و رقابت عمری میان این دو شدید باقی ماند. برونلسکی برد و کمیسیون را دریافت کرد. گیبرتی، که توسط معاون گماشته شده بود، یک درآمد برابر با برونلسکی
معاون گماشته شده بود، یک درآمد برابر با برونلسکی را دریافت می‌کرد، و اگر چه هیچ‌یک جایزه اعلام شده ۲۰۰ فلورین را دریافت نکردند، احتمالاً اعتبار یکسانی را کسب کردند، درحالیکه اکثر زمان خود را روی دیگر پروژه‌ها سپری می‌کردند. زمانی‌که برونلسکی مریض شد، یا وانمود به مریضی کرد، پروژه تقریباً در دستان گیبرتی بود. اما گیبرتی زود مجبور شد تأیید کند کل کار فرای توانایی او است. در سال ۱۴۲۳ برونلسکی به مسئولیت بازگشت و تمام مسئولیت را به عهده گرفت. کار روی گنبد در ۱۴۲۰ آغاز شد و در ۱۴۳۶ پایان یافت. کلیسای جامع توسط
آغاز شد و در ۱۴۳۶ پایان یافت. کلیسای جامع توسط پوپه ایوگینه چهارم در ۲۵ مارش، ۱۴۳۶ تقدیس شد، (نخستین روز از سال بر اساس تقویم فلورنتینه). این نخستین گنبد هشت وجهی در تاریخ بود که بدون قالب‌های حمایتی چوبی موقتی ساخته شد: رومان پانسیون، یک گنبد مدور، در ۱۱۷–۱۲۸ بعد از میلاد با ساختارهای حمایتی ساخته شد. این یکی از تحسین‌برانگیزترین پروژه‌های رنسانس بوده‌است. در طول خدمت تقدیس در ۱۴۳۶، سرود به حالت مشابهی منحصر گویلومه دوفی یعنی نوپر رساروم فلوریس انجام شد. ساختار این سرود به شدت تحت تأثیر از ساختار گنبد
ساختار این سرود به شدت تحت تأثیر از ساختار گنبد بود. دکوراسیون خارجی کلیسای اصلی، که در سده ۱۴ شروع شد، تا ۱۸۸۷ کامل نشد، درزمانیکه ظاهر مرمری پلیکرومی از طراحی امیلیو دی فابریس تکمیل شد. کف کلیسا با مرمر در سده ۱۶ کاشی کاری شد. دیوارهای خارجی با نوارهای افقی و عمودی متناوب از مرمر پلیکرومی از کارارا (سفید)، پراتو (سبز)، سیینا (قرمز)، لاونزا و چندین مکان دیگر مورد استفاده قرارگرفت. این نوارهای مرمری باید نوارهای موجود روی دیگر دیوارها تعمید گاه مجاور باتیسترو دی سان جیوانی و برج ناقوس گیوتو را تکرار
باتیسترو دی سان جیوانی و برج ناقوس گیوتو را تکرار می‌کردند. دو در جانبی وجود داشت: دورز آف ده کلنو نیکی (جنب جنوبی) و دورز آف ده ماندورلا (جنب شمالی) با مجسمه‌هایی از داناتلو، نانی دی بانکو و جاکوپو دلا کویرکیا. شش پنجره جانبی، که برای تزئیات و نقش نگارهای ظریفشان مشهور بودند. توسط ستون‌های مستطیلی از یکدیگر جدا شده بودند. تنها چهار پنجره که نزدیک به جناح کلیسا بود به نور اجازه ورود می‌داد؛ دوتای دیگر کاملاً تزئینی بودند. پنجره‌های صومعه خانه گرد بودند، یک خصوصیت متداول در گوتیک ایتالیایی. در طول تاریخ
یک خصوصیت متداول در گوتیک ایتالیایی. در طول تاریخ طولانی آن، این کلیسای اصلی جایگاه شواری فلورانس (۱۴۳۹) بوده، موعظه گیرولا مو ساو نارولا را شنیده و شاهد قتل جولیانو مدیچی در یکشنبه ۳۶ آوریل ۱۴۷۸ (با لورنزو دوم ما گنیفیکو که به سختی از مرگ می‌گریخت) در توطئه پیزا بوده‌است. سبک معماری. برخلاف تصور، کلیسای فلورانس کوچک‌ترین تشابهی به کلیسای گوتیک ندارد و بسیاری از مختصات سبک گوتیک در این کلیسا دیده نمی‌شوند: اثری از پشت بندهای معلق و پنجره‌های پر شکوه زیر گنبدی نیست و روی دیوارها فقط در نقاط پراکنده‌ای،
گنبدی نیست و روی دیوارها فقط در نقاط پراکنده‌ای، پنجره‌های روزنه مانند کوچکی تعبیه شده‌اند. سطوح این ساختمان نیز به شیوهٔ قدیمی توسکان با طرح‌های هندسی مرمر نشان تزئین شده‌اند. کلیسای فلورانس به زمین چسبیده‌است و تمایلی به برجهیدن به ارتفاعات زیاد ندارد. تمام تاکیدها در اینجا بر عناصر افقی طرح گذاشته شده‌اند و کلیسا، محکم و با عظمت بر کرهٔ خاکی تکیه زده‌است. حدود حجم‌های سادهٔ هندسی، آشکارا مشخص شده‌است و تمایلی به در هم آمیختن با آسمان در آن‌ها دیده نمی‌شود. گنبد، با آنکه ممکن است به نظر برسد که به علت
گنبد، با آنکه ممکن است به نظر برسد که به علت برش قوس جناغی اش رو به بالا سیر می‌کند، سایهٔ نیمرخِ تند و مسدودی دارد که آن را با تأکید هرچه بیشتری بر زمینهٔ آسمان آبی پشت سرش نقش می‌زند. نمای کلیسای فلورانس تا سدهٔ نوزدهم تکمیل نشده بود و در این زمان که تکمیل شد، تفاوت بسیاری با آنچه در آغاز بود، پیدا کرد. واقعیت این است که معماران ایتالیایی چندان توجهی به نماهای کلیساهای خویش نداشتند و ده‌ها کلیسا تا به امروز ناتمام رها شده‌اند. یکی از دلایل این بی علاقگی ممکن است این باشد که نمای کلیسا در نزد معماران یاد
است این باشد که نمای کلیسا در نزد معماران یاد شده بخش لاینفکی از ساختمان کلیسا به‌شمار نمی‌رفت بلکه آن را در حکم تیغه‌ای می‌دانستند که هر زمانی می‌توانند بر بافت اصلی ساختمان بیفزایند. طرح و ساختار. کلیسای اعظم فلورانس به عنوان باسیلیکا ساخته شد، درحالیکه دارای شبستان مرکزی وسیعی با چهار قسمت مربعی بود، با یک راهرو در هر طرف. صدر کلیسا و ترنسپت‌ها با طرح‌های وجهی مشابه، با دو سرسرای چند وجهی کوچکتر جدا می‌شدند. کل طرح یک گذر لاتین را تشکیل می‌دهد. شبستان و راهروها توسط قوس‌های گوتیک قرار گرفته‌ای که روی
و راهروها توسط قوس‌های گوتیک قرار گرفته‌ای که روی ستون‌های ترکیبی قرار گرفته بودند، مجزا می‌شدند. ابعاد ساختمان بسیار وسیع بود: طول ۱۵۳ متر (۵۰۲ فوت)، پهنا ۳۸ متر (۱۲۴ فوت)، پهنا در گذر ۹۰ متر (۲۹۵ فوت). ارتفاع قوس‌ها در راهروها ۲۳ متر (۷۵ فوت) می‌باشد. ارتفاع گنبد به ۱۱۴٫۵ متر می‌رسید. گنبد. با آغاز سده ۱۵، پس از صدسال از ساخت، ساختار هنوز گنبد نداشت. خصوصیات اصلی گنبد توسط آرنولفو دی کامبیو در ۱۲۹۶ طراحی شد. مدل آجری او، ۴٫۶ متر ارتفاع، ۹٫۲ متر طول، در کنار راهرو ساختمان تمام نشده قرار داشت، و خیلی قبل
راهرو ساختمان تمام نشده قرار داشت، و خیلی قبل تر مقدس شده بود. نیاز به گنبدی هشت وجهی بلندتر و پهن‌تر از هر نمونه دیگری بود که تا به حال ساخته شده بود، با هیچ شمع و پایه خارجی برای نگهداری آن از پخش و سقوط تحت وزن خود. تعهد برای استفاده نکردن از شمع‌ها گوتیک سنتی در زمانی ایجاد شد که مدل برونلسکی در طول مسابقه از طرح جیوانی دی لاپه گینی می‌برد. این انتخاب معماری، در ۱۳۶۷، از نخستین رخدادهای رنسانس ایتالیایی بود، که هویتی خارق‌العاده را با روش گوتیک میانی و بازگشتی به گنبد مدیترانه‌ای کلاسیک ایجاد می‌کرد.
بازگشتی به گنبد مدیترانه‌ای کلاسیک ایجاد می‌کرد. معمارهای ایتالیایی شمع‌های در پرواز گوتیک را به عنوان چیزهای موقتی بسیار زشتی می‌پنداشتند. علاوه براین، استفاده از شمع در فلورانس ممنوع بود، چرا که روش توسط دشمنان سنتی ایتالیای مرکزی تا شمال مورد ترجیح بود. مدل نری یک گنبد داخلی بسیار بزرگ را توصیف کرده، که در راس خود باز بوده و به نور اجازه عبور می‌دهد، مانند پانتون رومی، اما در پوسته نازک‌تر خارجی بسته می‌باشد، که نسبتاً با گنبد داخلی حمایت می‌شود، تا از آب و هوا جلوگیری نماید. قرار بود روی یک محفظه هشت
آب و هوا جلوگیری نماید. قرار بود روی یک محفظه هشت وجهی غیر شمع خورده قرار گیرد. گنبد نری نیاز به یک مانع داخلی در برابر پخش شدگی (فشارهای دوار) داشت، ولی موردی تا اینجا طراحی نشده بود. برونلسکی نگاهی به گنبد عظیم پانتون در رم برای راه حل‌ها انداخت. گنبد پانتون یک تک پوسته از بتون بود، فرمولی که مدت‌ها به فراموشی سپرده شده بود. یک قالب چوبی از افتادن گنبد پانتون جلوگیری می‌کرد درحالیکه بتون آن ثابت می‌شد، اما برای ارتفاع و پهنای گنبد طراحی شده توسط نری، که با ۵۲ متر بالای کف و گستردگی ۴۴ متر شروع می‌شد،
با ۵۲ متر بالای کف و گستردگی ۴۴ متر شروع می‌شد، الوار کافی در توسکانی وجود نداشت تا قالب و داربست‌سازی را ایجاد نماید. برونلسکی انتخاب کرد که چنین طرحی را انتخاب و یک هسته دوگانه را به کاربندد، که از سنگ‌های شنی و مرمر ساخته شده‌است. برونلسکی گنبد را باید با آجر می‌ساخت، به سبب وزن کم در مقایسه با سنگ و شکل‌گیری آسان‌تر، و با هیچ چیز زیر آن در طول ساخت. برای توصیف طرح ساختاری ارائه شده خود، او یک مدل آجری و چوبی را با کمک داناتلو و نانی دی بانکو ساخت، یک مدل که هنوز در موسیو دل اپرا دل دومو نمایش داده
مدل که هنوز در موسیو دل اپرا دل دومو نمایش داده می‌شود. مدل به عنوان راهنمایی برای هنرمندان خدمت می‌کرد، اما از قصد کامل نبود، تا از کنترل برونلسکی در طول ساخت تضمین حاصل کند. راه حل برونلسکی بسیار زیرکانه بود. مشکل پخش شدن به وسیلهٔ یک مجموعه از چهار زنجیر آهنی و سنگ افقی داخلی حل شد، که به عنوان حلقه‌های بشکه عمل می‌کردند، که درون گنبد داخلی کارگذاشته بودند: یکی در راس، یکی در انتها، با دو مورد باقی‌مانده که در نهایت بین آن‌ها قرارگرفتند. یک زنجیر پنجم، که از چوب ساخته شده بود، نسبتاً به جای گرد هشت وجهی
از چوب ساخته شده بود، نسبتاً به جای گرد هشت وجهی بود، یک زنجیر ساده، درحالی که گنبد را مانند یک حلقه بشکه می‌فشرد، تمام فشار آن را روی هشت گوشه از گنبد می‌انداخت. زنجیرها نیاز بودند که هشت وجهی‌های مستحکمی و سختی باشند تا شکل خود را حفظ کرده تا جاییکه گنبد را از شکل خود در طول نگهداری خارج نمی‌ساختند. هر یک از زنجیرهای سنگی برونلسکی مانند یک مسیر راه‌آهن هشت وجهی با ریل‌های موازی و ارتباطات میانی ساخته شده بودند، همگی از تیرهای ستونی ۴۳ سانتی‌متری در قطر و هیچ‌یک از بیش از ۲٫۳ متر طول نبود. ریل‌ها با
و هیچ‌یک از بیش از ۲٫۳ متر طول نبود. ریل‌ها با تکه‌های آهن گداخته در انتهای هم متصل می‌شدند. ارتباطات میانی از یکدیگر باز شده و سپس با آجرها و ملات ساج گنبد داخلی پوشانیده می‌شدند. ارتباطات میانی زنجیره انتهایی می‌توانست از محفظه در مبنای گنبد بیرون زده دیده شود. دیگر موارد مخفی بودند. هر یک از زنجیرها به نحوی حمایت می‌شدند که با یک زنجیر آهنی استاندارد ساخته شده از اتصالات میان متصل تقویت شده باشند، اما یک ارزیابی مغناطیسی که در دهه ۱۹۷۰ انجام شد از شناسایی هر گونه زنجیر آهنی بازماند، که اگر آن‌ها وجود
هر گونه زنجیر آهنی بازماند، که اگر آن‌ها وجود داشتند کاملاً در عمق دیوارهای سنگی ضخیم قرارداده شده بودند. برونلسکی همچنین مجموعه ضلع‌های عمودی را در گوشه‌های هشت وجهی قرار داد، و آن‌ها را در جهت نقطه مرکز منحنی ساخت. ضلع‌ها، ۴ متر عمق، با ۱۶ ضلع مخفی که از مرکز آغاز می‌شدند حمایت می‌شدند. ضلع‌ها دارای شکاف‌هایی بودند تا ستون‌هایی را داشته باشند که پلت فورم را حمایت می‌کردند، بنابراین به کار اجازه می‌داد به سمت بالا پیشرفت کند بدون اینکه نیازی به داربست‌سازی باشد. در یک گنبد سنگی مدور، مانند مورد ایاصوفیه
باشد. در یک گنبد سنگی مدور، مانند مورد ایاصوفیه در استانبول، می‌تواند بدون حمایت ساخته شود، که مرکز گرایی نامیده می‌شود، چرا که هر یک از مسیرهای آجر یک قوس افقی می‌باشد که در برابر فشار مقاومت می‌کند. در فلورانس، گنبد داخلی هشت وجهی به اندازه کافی ضخیم بود تا یک گردش تصوری در هر یک از سطوح آن قرارگیرد. یک خصوصیت، که در نهایت گنبد را نگاه می‌داشت، اما نمی‌توانست آجر هارا در جای خود در حالی نگاه دارد که ملات هنوز خیس بود. برونلسکی از یک الگوی آجری طرح چپ و راست بری انتقال وزن آجرهای به تازگی گذاشته شده به
راست بری انتقال وزن آجرهای به تازگی گذاشته شده به نزدیک‌ترین ضلع عمودی از گنبد غیر مدور استفاده کرد. گنبد بیرونی به اندازه کافی ضخیم نبود تا حاوی دوایر افقی نهادینه شده باشد، که تنها ۶۰ سانتی‌متر در مبنا و ۳۰ سانتی‌متر در راس ضخامت داشتند. برای ایجاد چنین گردش‌هایی، برونلسکی گنبد خارجی را در داخل گوشه‌هایش در نه ارتفاع مختلف ضخیم‌تر ساخت، که نه حلقه‌های سنگی را ایجاد می‌کنند، که می‌توانند امروزه از فضای میان دو گنبد دیده شوند. برای مقابله با فشار حلقه، گنبد بیرونی کاملاً بر اتصالات خود با حلقه داخلی در
بیرونی کاملاً بر اتصالات خود با حلقه داخلی در مبنای آن اتکا داشت؛ هیچ زنجیر قرار گرفته شده را در برنداشت. یک فهم مدرن از قوانین فیزیکی و ابزارهای ریاضیاتی برای محاسبه فشارها سده‌ها در آینده بود. برونلسکی مانند همه سازندگان کلیساهای اصلی، باید به غریزه و اینکه آیا او می‌توانست از مدل‌های مقیاس بزرگی که می‌سازد فرا گیرد، اعتماد می‌کرد. برای بلند کردن ۳۷۰۰۰ تن از مواد، شامل ۴ میلیون آجر، او ماشین‌های بالابر و لیویسونز (وسیله‌ای برای حمل سنگ) را برای بلند کردن سنگ‌های بزرگ اختراع کرد. این ماشین‌ها با طراحی
سنگ‌های بزرگ اختراع کرد. این ماشین‌ها با طراحی مخصوص و ابتداعات ساختاری او سهم اصلی او در معماری می‌باشند. اگر چه او یک طرح هنری را اجرا می‌کرد که نیم سده زود تر ایجاد شده بود، نام او می‌باشد، به نسبت نام نری که به صورت متداول با گنبد در ارتباط است. توانایی برونلسکی برای تاج‌گذاری گنبد با یک فانوس مورد سؤال قرار گرفت و او باید رقابت دیگری را متحمل می‌شد، حتی اگر چه مشهود بود که او روی طراحی برای یک فانوس برای قسمت زیری گنبد مدت هاست کار می‌کند. شواهد در انحناها مورد مشاهده هستند، که شیب دار تر از مدل اصلی
مورد مشاهده هستند، که شیب دار تر از مدل اصلی ساخته شده‌اند. او در میان رقبای خود لورنزو گیبرتی و آنتونیو کیا چرد برنده اعلام شد. طراحی او (هم‌اکنون در موزه اپرا دل دومو نمایش داده می‌شود) برای یک فانوس هشت وجهی با هشت شمع تابشی و هشت پنجره کاملاً قوسی بود. ساخت فانوس چند ماه قبل از مرگ او در ۱۴۴۶ شروع شد. سپس برای ۱۵ سال، پیشرفت کمی ممکن بود، به سبب جایگزین‌ها توسط چندین معمار. فانوس در نهایت توسط دوست برونلسکی، میچلوزو در ۱۴۶۱ کامل شد. سقف مخروطی با یک صلیب و توپ مسی درخشان، تاج‌گذاری شده بود که شامل
صلیب و توپ مسی درخشان، تاج‌گذاری شده بود که شامل نمادهای مقدس از وروچیو در ۱۴۶۹ می‌شد. این مطلب ارتفاع کلی گنبد و فانوس را تا ۱۱۴٫۵ متر بالا می‌برد. این توپ مسی با صاعقه در ۱۷ ژوئیه ۱۶۰۰ مورد ضربه قرار گرفت و افتاد. این توپ یا یک نمونه حتی بزرگتر دو سال بعد جایگزین شد. کمیسیون برای این توپ برنزی (بالای فانوس) به مجسمه تراش آندرا دل ورو چیو رسید، کسی که در مغازه اش در این زمان یک شاگرد با نام لئوناردو داوینجی کار می‌کرد. درحالی با ماشین‌های فیلیپو مشهور شده بود، که وروچیو سابقاً توپ را با آن بالا برده بود،