payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دهد. عمر، هاشم بن عتبه را برای لشکرکشی به جلولا منصوب کرد. در آوریل ۶۳۷ میلادی، هاشم با ۱۲۰۰۰ سرباز از تیسفون حرکت کرد و پس از شکست دادن ایرانیان در نبرد جلولا، به مدت هفت ماه جلولا را محاصره کرد تا اینکه این شهر با شرایط معمول جزیه تسلیم شد. مقدمه. پس از سقوط تیسفون، چندین گروه بلافاصله به غرب فرستاده شدند تا قرقیسیا و هیت، قلعه‌های مرزی امپراتوری بیزانس را تصرف کنند. پادگان‌های نیرومند ایرانی در شمال شرقی تیسفون در جلولا و شمال دجله در تکریت و موصل، تهدیدی برای مهاجمان مسلمان محسوب می‌شدند. بزرگترین
برای مهاجمان مسلمان محسوب می‌شدند. بزرگترین تهدید، تجمع نیروهای ایرانی در قلعه استراتژیک جلولا بود. فرماندهی نیروهای ایرانی در جلولا بر عهده مهران رازی بود. معاون او فرخزاد هرمز، برادر رستم فرخ‌هرمز بود که فرماندهی نیروهای ایرانی را در نبرد قادسیه بر عهده داشت. جلولا شهری با اهمیت استراتژیک بالا بود، گلوگاهی برای شمال عراق. داشتن جلولا به معنای داشتن دروازه شمالی عراق بود. بنابراین ایرانیان انتظار حمله به جلولا را داشتند. دفاع از جلولا برای قدرت امپراتوری و حفظ نظم در مرزهای دورافتاده شاهنشاهی ایران نیز
و حفظ نظم در مرزهای دورافتاده شاهنشاهی ایران نیز بسیار مهم بود. همانطور که عمر بن خطاب دستور داده بود، سعد بن ابی وقاص، فرمانده کل مسلمانان در جبهه ایران، تمام وضعیت استراتژیک را به اطلاع عمر رساند. عمر تصمیم گرفت ابتدا به جلولا رسیدگی کند. نقشه او این بود که ابتدا پشت سر خود را پاکسازی کند و سپس اقدام قاطعی در شمال علیه تکریت و موصل انجام دهد. عمر، هاشم بن عتبه را برای لشکرکشی به جلولا منصوب کرد. در آوریل ۶۳۷ میلادی، هاشم با ۱۲۰۰۰ سرباز از تیسفون حرکت کرد و با ایرانیان در خارج از قلعه جلولا تماس پیدا کرد.
با ایرانیان در خارج از قلعه جلولا تماس پیدا کرد. میدان نبرد. در جلولا، هر دو جناح ایرانیان و مسلمانان بر موانع طبیعی تکیه داشتند. رود دیاله در شرق و زمین ناهموار در غرب. زمین ناهموار برای سواره‌نظام مناسب نبود و حتی حرکت پیاده‌نظام به صورت گروهی دشوار بود و آن‌ها را در معرض آتش ایرانیان قرار می‌داد. نقشه‌های متقابل. مهران، فرمانده ایرانی در جلولا، ژنرالی باتجربه بود که در قادسیه با مسلمانان جنگیده بود و به تاکتیک‌های مسلمانان به خوبی آگاه بود. او خندق‌هایی حفر کرد و حسک را در مقابل آنها قرار داد تا پیشروی
حفر کرد و حسک را در مقابل آنها قرار داد تا پیشروی مسلمانان را کُند کند. نیروهای ایرانی قصد داشتند با اجازه دادن به مسلمانان برای حمله از روبرو، آنها را خسته کنند و بدین ترتیب خود را در معرض تیراندازان و توپخانه محاصره‌ای ایرانی قرار دهند. حسک‌ها نیز سرعت سواره‌نظام و پیاده‌نظام مسلمانان را مختل می‌کرد. مهران ارتش خود را در آرایش دفاعی کلاسیک مستقر کرد و قصد داشت زمانی که مسلمانان به اندازه کافی متحمل تلفات شدند و هسته قدرت آنها از بین رفت، حمله را آغاز کند. هاشم، فرمانده مسلمانان، پس از رسیدن به میدان
کند. هاشم، فرمانده مسلمانان، پس از رسیدن به میدان نبرد، تحلیل کرد که ایرانیان را نمی‌توان از جناحین به دلیل موانع طبیعی مورد حمله قرار داد و نزدیک شدن به آنها از روبرو پرهزینه خواهد بود. او تصمیم گرفت ایرانیان را از دفاع خندق‌ها و حسک‌ها بیرون بکشد. هاشم برنامه‌ریزی کرد تا حمله‌ای از روبرو انجام دهد و سپس تحت آتش ایرانیان عقب‌نشینی ساختگی کند و پس از اینکه ایرانیان از خندق خود دور شدند، سواره‌نظام او پل روی خندق را تصرف کرده و مسیر فرار ایرانیان را قطع کند. آرایش نیروهای راشدین. در گزارش‌های تاریخ‌نگاران
آرایش نیروهای راشدین. در گزارش‌های تاریخ‌نگاران مسلمان از قرن هفتم تا دهم و یازدهم میلادی، جزئیات ترکیب ارتش راشدین و واحدهای درگیر در این نبرد مشخص است. نسخه‌های متفاوتی از ترکیب آرایش نیروها وجود دارد. طبری ثبت کرده است که ارتش راشدین متشکل از ۱۲,۰۰۰ نفر بوده و آرایش آنها به شرح زیر بوده است: در حالی که طلحه (طلیحه بن خویلد اسدی) بن خویلد بن نوفل اسدی؛ عمرو بن معدی کرب؛ قیس بن مکشوح و حجر بن عدی بعدها به عنوان نیروهای کمکی رسیدند. به طور کلی، کل نیروها متشکل از شخصیت‌های برجسته انصار و مهاجرین در نبردهای
از شخصیت‌های برجسته انصار و مهاجرین در نبردهای اولیه مسلمانان و بخش‌هایی از بدوهایی بودند که قبلاً در جنگ‌های رده شورش کرده بودند. احمد بن اعثم نسخه‌ای کمی متفاوت از ترکیب طبری ارائه می‌دهد، به ویژه: بلاذری نیز به اختصار ترکیبی را ذکر می‌کند که شبیه به ترکیب احمد بن اعثم است، با این تفاوت که او جریر بن عبدالله را نیز شامل می‌شود. نبرد. نبرد با حمله جبهه‌ای مسلمانان آغاز شد؛ پس از مدتی درگیری، مسلمانان عقب‌نشینی ساختگی کرده و به صورت منظم عقب نشستند. مهران که احساس می‌کرد زمان حمله فرا رسیده، دستور داد تا
که احساس می‌کرد زمان حمله فرا رسیده، دستور داد تا خندق‌ها پلی‌بندی شوند. پس از اینکه ارتش ایران آرایش نبرد را به خود گرفت، او دستور حمله عمومی را صادر کرد. تا این مرحله، نبرد مطابق با برنامه‌ریزی هر دو فرمانده پیش رفته بود. هنگامی که مهران نیروهای خود را در میدان نبرد باز درگیر کرد، هاشم تصمیم گرفت مانور خود را انجام دهد. او یک هنگ سواره‌نظام قوی را تحت فرماندهی یکی از برجسته‌ترین فرماندهان سواره‌نظام خود، قعقاع بن عمرو، فرستاد تا پل روی خندق را تصرف کند. پل به شدت محافظت نمی‌شد زیرا تقریباً تمام نیروهای
پل به شدت محافظت نمی‌شد زیرا تقریباً تمام نیروهای ایرانی موجود برای حمله به بدنه اصلی مسلمانان استفاده شده بودند. قعقاع در اطراف جناح راست ایرانیان مانور داد و به سرعت پل را در پشت سر آنها تصرف کرد. خبر وجود یک گروه قدرتمند سواره‌نظام مسلمان در پشت سر آنها، ضربه جدی به روحیه ایرانیان وارد کرد. هاشم با پیاده‌نظام مسلمان از جلو حمله کرد در حالی که قعقاع با سواره‌نظام خود از پشت به ایرانیان ضربه زد. نیروهای ایرانی بین ارتش مسلمان و موانع طبیعی در میدان نبرد به دام افتادند. با این حال، هزاران نفر از آنها موفق
دام افتادند. با این حال، هزاران نفر از آنها موفق به فرار شده و به قلعه جلولا رسیدند. پیامد. ایرانیان تلفات سنگینی متحمل شدند و نبرد با پیروزی کامل مسلمانان به پایان رسید. زنان و کودکان به عنوان غنیمت جنگی به بردگی گرفته شدند و عمر می‌گوید: «از بیم فرزندان این کنیزان که قرار است به دنیا بیایند، به خدا پناه می‌برم». پس از نبرد، هاشم جلولا را محاصره کرد. امپراتور یزدگرد سوم در موقعیتی نبود که نیروی امدادی به جلولا بفرستد و قلعه هفت ماه بعد با شرایط پرداخت سالانه جزیه (خراج) تسلیم مسلمانان شد. پس از تصرف
سالانه جزیه (خراج) تسلیم مسلمانان شد. پس از تصرف جلولا، مسلمانان تکریت و موصل را نیز تصرف کرده و فتح عراق را تکمیل کردند. پس از فتح عراق (منطقه غرب کوهستان زاگرس) عمر تصمیم گرفت قلمرو فتح شده را تثبیت کند. او ظاهراً برای مدتی قصد فتوحات بیشتر را نداشت. او تقریباً در حالت دفاعی بود تا اینکه حملات مداوم ایرانیان به عراق او را مجبور کرد تا حمله گسترده‌ای را به امپراتوری ایران آغاز کند. جنگ جلولا. پس از سقوط تیسفون، یزدگرد سوم تیسفون را ترک گفته رهسپار "حلوان" که شهر کوچکی در نزدیک خانقین کنونی بود، شد تا
که شهر کوچکی در نزدیک خانقین کنونی بود، شد تا مقدمات اعزام نیرویی را فراهم آورد. بعد از چندی به سعد بن ابی‌وقاص خبر رسید که یزدگرد در حلوان قشونی جمع کرده، در صدد جنگ‌است. سعد کسی را نزد عمر فرستاد تا از وی دربارهٔ تعقیب یزدگرد اجازه کسب کند. عمر در پاسخ دستور داد خود سعد در مدائن بماند ولی هاشم بن عتبه با دوازده هزار نفر تن از سپاهیان را بدانجا بفرستد. فرخزاد هرمزد که در این زمان سپهسالار ایران بود چون از تیسفون بیرون آمد به جلولا که رسید به راهنمایی از سرداران دیگر در صدد برآمد پیش از آنکه لشکرش پراکنده
دیگر در صدد برآمد پیش از آنکه لشکرش پراکنده شوند و هر یک بجایی بروند، یکبار دیگر پیش از یورش عرب درایستد و در دفع بلای آن‌ها تلاشی بکار برد. در زمانی که یزدگرد در حلوان بود فرخزاد نامه‌ای به او نوشت و از او مال و لشکر کمکی خواست. یزدگرد پول و سپاه برای وی فرستاد و حتی از اسپهان نیز ارتشی به یاری وی آمد. به موجب یک روایت دیگر مهران رازی بود که در این جنگ فرماندهی داشت. ایرانی‌ها در جلولا خندق کندند و آمادهٔ جنگ شدند. سعد نیز به دستور خلیفه عمر با سپاهش عازم حلوان بود که در سر راه خود در جلولا با نیروهای
حلوان بود که در سر راه خود در جلولا با نیروهای ایران روبرو شدند. جنگ سختی روی داد و ایرانی‌ها شکست خوردند و مهران به همراه یک سری بازماندگان به خانقین گریخت، اما در نهایت توسط یک اعرابی که در تعقیب آن‌ها بودند کشته شدند و گروه بسیاری از ایرانی‌ها کشته شدند و گریختند . گریختگان را اعراب تا "حلوان" و قصر شیرین دنبال کردند. پس از جنگ اعراب وارد حلوان شده دست به یغما گشودند و اموال و نفایس هنگفتی را به غارت بردند. به موجب نوشتهٔ مورخان سهم هر یک از سپاهیان از غنائم بدست آمده، ۳۰ هزار درهم بود. کثرت اسیران،
غنائم بدست آمده، ۳۰ هزار درهم بود. کثرت اسیران، خاصه زنان و دختران چندان بود که گویند وجود اسیران جلولا برای عمر مایهٔ نگرانی گشت و مکرر می‌گفت «از ترس فرزندانی که این زنان قرار است به دنیا بیاورند، به خدا پناه می‌برم.» بعد از این فتح سعد بن ابی وقاص می‌خواست یزدگرد را تعقیب کند ولیکن عمر به او نوشت که «میانرودان برای اعراب کافی است و کاش مابین میانرودان و ممالک آنطرف کوه‌ها (مقصود کوه‌های زاگرس است) سدی بود که نه ایرانی‌ها می‌توانستند از آن بگذرند و نه اعراب.» بنابراین در سال ۱۶ هجری یا ۶۳۷ میلادی، سعد به
بنابراین در سال ۱۶ هجری یا ۶۳۷ میلادی، سعد به تسخیر شهرهای دیگر میانرودان پرداخت و کاملاً موفق شد. اسیران. پس از جنگ جلولاء تعداد زنان اسیر بسیار زیاد بودند به طوری که عمر بن خطاب دربارهٔ فرزندان حاصل از تجاوز جنسی به فکر فرورفت. دینوری در کتاب اخبار اطوال اینچنین می‌نویسد:
تحمیدیه به معنای حمد و ستایش خداوند یکی از صفاتی است که یک انسان دارای دین، نسبت به خدا دارد. در اصطلاح عبارت است از مقدمه ای که در آغاز شعرهای فارسی در نیایش خدا و برشمردن نعمات و صفات او آورده می‌شود. از جمله کتب نگارش یافته در این موضوع "تحمیدیه در ادب فارسی" از غلامرضا ستوده و نیز رساله دکتری حشمت اله آذرمکان با عنوان "بررسی تطبیقی تحمیدیه‌ها در منظومه‌های برجسته تا قرن دهم" است. کتابی به نام "تحمیدیه" که مجموعه ای از مشهورترین تحمیدیه‌های اشعار فارسی است نیز توسط لیلا شیرینکام گردآوری شده است. از
است نیز توسط لیلا شیرینکام گردآوری شده است. از برجسته‌ترین نمونه‌های تحمیدیه در شعر و ادب فارسی، می‌توان به دیباچه (مقدمه) گلستان سعدی اشاره کرد. نکته جالب آنکه در بین منظومه‌های معروف ادبیات فارسی مثنوی معنوی، اثر بزرگ نوشتة مولوی، بدون تحمیدیه است، گرچه مضامین کتاب لبریز از حمد خداست.
سرارود یکی از روستاهای شهرستان مبارکه در استان اصفهان است که در حاشیه رودخانه زیبای زاینده رود است. از کنار این روستا یک پل قدیمی وجود دارد که بر روی یک رودخانه فصلی زده شده‌است. یکی از آسیاب‌های قدیمی این روستا اکنون تبدیل به یک سفره خانه سنتی شده‌است. این روستا دارای دو محله می‌باشد روستای سرارود دارای آب و هوایی خوب و یکی از تولید کنندگان عمدهٔ برنج لنجان در شهرستان مبارکه محسوب می‌شود. پارک ساحلی سرارود یکی از جاذبه‌های دیدنی این روستا محسوب می‌شود که در کناره‌های رود خانه زاینده رود می‌باشد . این روستا
کناره‌های رود خانه زاینده رود می‌باشد . این روستا دارای یک آسیاب آبی بوده که از قدمت تاریخی بالایی برخور دار بوده که هم‌اکنون به محل بازرسی پلیس تبدیل شده‌است
نِت‌شهروند یا شهروند اینترنتی، نام جایزه‌ای است که از سال ۲۰۱۰ میلادی، از سوی سازمان گزارشگران بدون مرز به افراد یا گروه‌هایی که برای گسترش حقوق بشر و مبارزه با سانسور اینترنت فعالیت می‌کنند، تعلق می‌گیرد.
شهروند اینترنتی، شهروند سایبری یا نِت‌وَند به کاربرانی از اینترنت گفته می‌شود که مشارکت فعالی در ارتباط‌های اینترنتی دارند و از آن به عنوان یک ابزار اجتماعی بهره می‌برند. این اصطلاح همچنین ممکن است برای اشاره به افرادی که تنها قصد گسترش و بهبود اینترنت را دارند نیز به کار رود. تاریخچه. این اصطلاح نخستین بار در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ میلادی مطرح شد. مایکل و راندا هابن از نسختین کسانی بودند که این اصلاح را به این شکل به کار بردند. آن‌ها کار تحقیق و نوشتن در مورد تاریخچه و آثار اجتماعی شبکهٔ یوزنت را در اوایل دههٔ ۹۰
و آثار اجتماعی شبکهٔ یوزنت را در اوایل دههٔ ۹۰ میلادی آغاز و نتایج تحقیق خود را در سال ۱۹۹۴ با عنوان «نِت‌وندان و دنیای اعجاب‌انگیز شبکه» به صورت آنلاین منتشر نمودند. مایکل هابن در فصل اول کتابی که با عنوان «نت‌وندان: دربارهٔ تاریخچه و اثر یوزنت و اینترنت» در ده‌سالگی اینترنت منتشر شد دربارهٔ شهروند اینترنت چنین می‌نویسد: به قرن بیست و یکم خوش آمدید. شما یک نت‌وند (یک شهروند اینترنت) هستید و به لطف اتصالی جهانی که به کمک شبکه ممکن شده، به این نت‌وندی نایل آمده‌اید. اینجا، همه هموطن هستند. اگر چه به صورت
آمده‌اید. اینجا، همه هموطن هستند. اگر چه به صورت فیزیکی در کشوری ساکن هستید، اما تک‌تک شبکه وندان جهان همسایه دیواربه‌دیوار شمایند و فاصله‌های جغرافیایی با حضور در فضای مجازی مشابه، جایگزین شده است. به هابن که خود مدعی ابداع این اصلاح است آن را مشتق‌شده از عنوان یک گروه خبری اینترنتی به نام net.citizen معرفی می‌کند که برای اولین بار به اینترنت به صورت یک نهاد اجتماعی نگاه می‌کرد.
تابع دیریکله تابعی است که در سال ۱۸۲۹ توسط ریاضیدان آلمانی، یوهان پتر گوستاف لوژون دیریکله معرفی شد و چنین تعریف می‌شود: اگر formula_1 آنگاه یعنی اگر "x" عددی گویا باشد، مقدار تابع دیریکله ۱ و اگر "x" عددی گنگ باشد، مقدار تابع دیریکله ۰ خواهد شد. از جمله ویژگی‌های مهم تابع دیریکله این است که در هیچ نقطه‌ای از formula_3 (اعداد حقیقی) پیوسته نمی‌باشد. این تابع همچنین در هیچ نقطه و بازه‌ای دارای حد و انتگرال‌پذیر نمی‌باشد. به این ترتیب نموداری از آن نمی‌توان رسم کرد. اثبات ناپیوستگی تابع دیریکله. ادعا می‌کنیم
کرد. اثبات ناپیوستگی تابع دیریکله. ادعا می‌کنیم که تابع دیریکله در هیچ نقطه‌ای از formula_3 پیوسته نیست. اگر "c" عددی گویا باشد، فرض می‌کنیم ("xn") دنباله‌ای از اعداد گنگ باشد که به "c" همگراست. چون به ازای هر formula_5، ، داریم در حالی که . بنابراین "f" در عدد گویای "c" پیوسته نیست. از طرفی دیگر، اگر "b" یک عدد گنگ باشد، فرض می‌کنیم ("yn") دنباله‌ای از اعداد گویا باشد که به "b" همگراست. چون به ازای هر formula_5، ، داریم در حالی که . بنابراین "f" در عدد گنگ "b" پیوسته نیست. تابع ناپیوسته در همه جا. در
گنگ "b" پیوسته نیست. تابع ناپیوسته در همه جا. در ریاضیات، یک تابع ناپیوسته در همه جا، که یک تابع همه جا ناپیوسته نیز خوانده می‌شود، یک تابع است که در هر نقطه‌ای از دامنه اش پیوسته نیست. اگر "f" یک تابع از اعداد حقیقی باشد، آنگاه ("f"("x" در هیچ نقطه‌ای پیوسته نخواهد بود اگر برای هر "x" یک ε &gt; ۰ وجود داشته باشد به طوری که برای هر δ &gt; ۰ بتوانیم یک "y" پیدا کنیم به طوری که اهمیت این عبارت در این است که بدون توجه به اینکه ما به یک نقطه ثابت چقدر نزدیک هستیم، نقاطی نزدیکتر به نقطه مورد نظر وجود دارند به
نقاطی نزدیکتر به نقطه مورد نظر وجود دارند به طوری که در آن نقاط تابع هیچ همسایگی ندارد. تعریف کلی تر این نوع توابع را می‌توان با جایگرینی تابع فاصله به جای مقدار مطلق در یک فضای متری، یا با استفاده از تعریف پیوستگی در یک فضای توپولوژیک بدست آورد. مثالی از چنین توابعی تابع شاخص اعداد گویا هستند، که با تابع دیریکله هم شناخته می‌شوند. این نام گذاری پس از مرگ پیتر گوستاو لژیون دیریکله ریاضیدان آلمانی انجام شد. این تابع به صورت "I"Q نوشته می‌شود و دارای دامنه و برابر با اعداد حقیقی هستند. ("I"Q("x" برابر ۱ است
برابر با اعداد حقیقی هستند. ("I"Q("x" برابر ۱ است اگر "x" یک عدد گویا باشد و برابر ۰ است اکر "x" گویا نباشد. اگر در یک سری همسایگی‌ها در "y" به تابع نگاه بیندازیم، به دو مورد برخورد می‌کنیم: "تابع دیریکله" را می‌توان به صورت یک حد مقطه‌ای دوگانه یک توالی از توابع پیوسته بازسازی کرد: که "j" و "k" اعداد صحیح هستند. این نشان می‌دهد که "تابع دیریکله" یک کلاس ۲ است. این تابع نمی‌تواند تابع بیر کلاس ۱ باشد زیرا یک تابع بیر کلاس ۱ تنها می‌تواند بر روی یک ناپیوسته باشد. در حالت کلی، اگر "E" زیرمجموعه‌ای از فضای
باشد. در حالت کلی، اگر "E" زیرمجموعه‌ای از فضای توپولوژیک "X" باشدبه طوری که هر دوی "E" و مکمل "E" چگال باشند، آنگاه تابع با مقدار حقیقی که مقدار ۱ را بر روی "E" و ۰ را بر روی مکمل "E" برمی‌چیند، هیچ جا پیوسته نخواهد بود. توابعی از این دست اصولاً توسط مورد بررسی قرار گرفتند.
هفت‌برکهٔ گراش هفت آب انبار تاریخی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام در شهر گراش، در استان فارس است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این هفت آب‌انبار که در اندازه‌های مختلف و زمان‌های متفاوت ساخته شده‌اند، در فاصلهٔ کمی نسبت به هم قرار دارند و در مسیر رودخانه‌ای فصلی به نام بزئرد (bezerd) در محلهٔ ناساگ، واقع می‌باشند. از این هفت آب‌انبار، پنج حلقهٔ آن دارای سقف گنبدی‌شکل و دو حلقهٔ دیگر بدون سقف است که بزرگ‌ترین و معروف‌ترین آن‌ها به برکهٔ
سقف است که بزرگ‌ترین و معروف‌ترین آن‌ها به برکهٔ حاج‌ابوالحسن موسوم گردیده‌است. طبق سنگ‌نوشته‌ای که در دهانهٔ شمال شرقی برکهٔ حاج‌ابوالحسن نصب است، این آب‌انبار به همت حاج‌ابوالحسن، فرزند حاج‌حسن (بانی برکهٔ چارتاخ) ساخته شده‌است. خصوصیت منحصر به فرد آن، این است که سنگ‌پله‌ها در دیوارهٔ مخزن در سمت دهنهٔ جنوب شرقی تا کف آب‌انبار و در سمت بقیهٔ دهنه‌ها تا چهار ردیف، ادامه دارد. مخزن آن دایره‌ای شکل بوده و مجراهای ورودی و خروجی آب در سمت غربی دهانهٔ شمارهٔ یک و چهار قرار دارد. کف این آب‌انبار برخلاف دیگر
یک و چهار قرار دارد. کف این آب‌انبار برخلاف دیگر آب‌انبارها هم‌سطح دهانه‌ها و طاق‌های آن به صورت هلالی است. طاق‌های سردرها و دهنه‌ها به شکل تیزه‌دار ساخته شده که طاق‌های سردر شمارهٔ دو و پنج دارای تزئینات مقرنس می‌باشد. سردرها از دیواره مرتفع‌تر بوده و مانند دیوار بدنه (شاوره)، از سنگ و ملات گچ تشکیل شده‌است. گنبد آب‌انبار با سنگ و ملات گچ ساخته شده و با ساروج اندود شده‌است.
کاسپار داوید فریدریش (؛ ۵ سپتامبر ۱۷۷۴ – ۷ مه ۱۸۴۰) نقاش رمانتیک اهل آلمان بود که عموماً به عنوان مهم‌ترین هنرمند آلمانی نسل خود شناخته می‌شود. آثار او که اغلب سمبولیک و ضد کلاسیک هستند، واکنشی ذهنی و احساسی به دنیای طبیعی را منتقل می‌کنند. نقاشی‌های فریدریش معمولاً چهره‌های متفکر انسانی را در برابر آسمان شب، مه صبحگاهی، درختان بی‌برگ یا خرابه‌های گوتیک به تصویر می‌کشند. تاریخ‌نگار هنر، کریستوفر جان موری، حضور این شخصیت‌ها را در چشم‌اندازی کوچک‌شده میان مناظر وسیع، به گونه‌ای توصیف کرده است که «نگاه بیننده
وسیع، به گونه‌ای توصیف کرده است که «نگاه بیننده را به سمت بُعد ماورایی آن‌ها هدایت می‌کند». فریدریش در شهر گرایفسوالت کنار دریای بالتیک، در منطقه‌ای که در آن زمان پومارانیای سوئدی نام داشت، به دنیا آمد. او در سال‌های ۱۷۹۴ تا ۱۷۹۸ در کپنهاگ تحصیل کرد و سپس در درسدن اقامت گزید. او در دورانی بزرگ شد که در سراسر اروپا، نارضایتی فزاینده‌ای نسبت به جامعهٔ مادی‌گرا شکل گرفته بود و به قدردانی نوینی از معنویت انجامید. این تغییر اغلب از طریق بازنگری در دنیای طبیعی بروز می‌کرد، چرا که هنرمندانی مانند فریدریش، ویلیام
می‌کرد، چرا که هنرمندانی مانند فریدریش، ویلیام ترنر و جان کانستبل تلاش می‌کردند طبیعت را به عنوان «آفرینش الهی، در برابر مصنوعیات تمدن انسانی» به تصویر بکشند. آثار فریدریش در اوایل دوران حرفه‌ای او باعث شهرتش شد. معاصرانش مانند مجسمه‌ساز فرانسوی دیوید دانژر درباره‌اش گفته‌اند که «فاجعهٔ منظره را کشف کرده است». با این حال، آثار او در سال‌های پایانی زندگی‌اش از محبوبیت افتاد و او در انزوا درگذشت. با حرکت آلمان به سمت مدرنیزاسیون در اواخر قرن نوزدهم، حس جدیدی از فوریت هنر این کشور را تحت تأثیر قرار داد و
از فوریت هنر این کشور را تحت تأثیر قرار داد و تصویرهای متفکرانه و سکون‌آمیز فریدریش به عنوان محصول دوران گذشته به‌شمار آمدند. اوایل قرن بیستم باعث احیای مجدد تقدیر از آثار او شد که از سال ۱۹۰۶ با نمایشگاهی از سی و دو نقاشی‌اش در برلین آغاز گردید. آثار او بر هنرمندان اکسپرسیونیست و بعدها بر فراواقع‌گرایان و اگزیستانسیالیست‌ها تأثیر گذاشت. ظهور نازیسم در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ موجب بازگشت محبوبیت فریدریش شد، اما پس از آن کاهش شدیدی رخ داد، زیرا نقاشی‌هایش به دلیل ارتباط با جنبش نازی، به عنوان ترویج ملی‌گرایی آلمانی
با جنبش نازی، به عنوان ترویج ملی‌گرایی آلمانی تلقی شدند. زندگی. سال‌های اولیه و خانواده. کاسپار داوید فریدریش در ۵ سپتامبر ۱۷۷۴ در گرایفسوالت، پومارانیای سوئدی، در سواحل دریای بالتیک آلمان به دنیا آمد. ششمین فرزند از یک خانواده با ۱۰ فرزند بود و بنا بر تربیت سخت‌گیرانهٔ لوتریانیسم پدرش، آدولف گوتلیب فریدریش، که شمع‌ساز و صابون‌پز بود، بزرگ شد. مدارک دربارهٔ وضعیت مالی خانواده متناقض است؛ برخی منابع نشان می‌دهند که کودکان آموزش خصوصی دیده‌اند، در حالی که منابع دیگر از فقر نسبی آن‌ها حکایت دارند. او از کودکی
دیگر از فقر نسبی آن‌ها حکایت دارند. او از کودکی با مرگ آشنا شد. مادرش، سوفی، در سال ۱۷۸۱ زمانی که او هفت سال داشت، درگذشت. یک سال بعد، خواهرش الیزابت درگذشت، و خواهر دیگرش ماریا در سال ۱۷۹۱ به تب تیفوسی مبتلا شد و فوت کرد. شاید بزرگ‌ترین فاجعهٔ دوران کودکی او در سال ۱۷۸۷ رخ داد، زمانی که برادرش یوهان کریستوفر درگذشت: کاسپار داوید در سیزده سالگی شاهد بود که برادر کوچکترش از روی یخ دریاچه‌ای یخ‌زده سقوط کرد و غرق شد. برخی روایت‌ها حاکی از آن است که یوهان کریستوفر هنگام تلاش برای نجات کاسپار داوید، که خود نیز
هنگام تلاش برای نجات کاسپار داوید، که خود نیز در خطر روی یخ بود، جان باخت. فریدریش تحصیلات رسمی هنری خود را از سال ۱۷۹۰ به عنوان دانشجوی خصوصی نزد هنرمند، یوهان گوتفرید کویستروپ در دانشگاه گرایفسوالت در شهر زادگاهش آغاز کرد، که بخش هنر آن اکنون به افتخار او "مؤسسهٔ کاسپار-داوید-فریدریش" نامیده می‌شود. کویستروپ دانشجویانش را به سفرهای نقاشی در فضای باز می‌برد؛ در نتیجه، فریدریش از سنین کم تشویق شد که از طبیعت و زندگی واقعی طراحی کند. از طریق کویستروپ، فریدریش با الهیات‌دان لودویگ گوت‌هارت کُزگارتن آشنا شد
با الهیات‌دان لودویگ گوت‌هارت کُزگارتن آشنا شد که بعدها تحت تأثیر او قرار گرفت، کسی که آموزش می‌داد طبیعت تجلی خداست. کویستروپ، فریدریش را با آثار هنرمند آلمانی قرن هفدهم، آدام السهایمر، آشنا کرد که آثارش اغلب موضوعات مذهبی داشتند که در آن‌ها منظره غالب بود و همچنین موضوعات مرتبط با شب. در این دوره، او همچنین ادبیات و زیبایی‌شناسی را نزد پروفسور سوئدی توماس توریلد مطالعه کرد. چهار سال بعد، فریدریش وارد آکادمی کپنهاگ شد، که تحصیلاتش را با ساخت نسخه‌هایی از قالب‌های مجسمه‌های قدیمی آغاز کرد و سپس به طراحی از
مجسمه‌های قدیمی آغاز کرد و سپس به طراحی از مدل زنده پرداخت. زندگی در کپنهاگ به نقاش جوان دسترسی به مجموعهٔ نقاشی‌های منظرهٔ هلندی قرن هفدهم در نگارخانهٔ سلطنتی تصاویر را می‌داد. در آکادمی، او زیر نظر استادانی چون کریستیان آگوست لورنتزن و نقاش منظره ینس یوئل آموزش دید. این هنرمندان از جنبش "طوفان و هیجان" ("Sturm und Drang") الهام گرفته و نقطهٔ میانی بین شدت دراماتیک و شیوهٔ بیانگرانه زیبایی‌شناسی نوظهور رمانتیک و ایده‌آل در حال افول نئوکلاسیک بودند. خلق و خو اهمیت بالایی داشت و تأثیراتی از منابعی مانند
و خو اهمیت بالایی داشت و تأثیراتی از منابعی مانند افسانهٔ ایسلندی ادا، اشعار اوشِن و اسطوره‌شناسی اسکاندیناوی گرفته شده بود. نقل مکان به درسدن. فریدریش در سال ۱۷۹۸ به‌طور دائم در درسدن مستقر شد. در این دورهٔ ابتدایی، او در زمینهٔ چاپ دستی با چاپ‌های فلزی آزمایش می‌کرد و طرح‌هایی برای چاپ چوبی ایجاد می‌کرد که برادرش، سازندهٔ مبلمان، آن‌ها را می‌بُرید. تا سال ۱۸۰۴، او ۱۸ اثر حکاکی و ۴ چاپ چوبی تولید کرده بود؛ این آثار ظاهراً در تعداد کم ساخته شده و تنها به دوستان عرضه می‌شدند. با وجود این تلاش‌ها در
به دوستان عرضه می‌شدند. با وجود این تلاش‌ها در رسانه‌های دیگر، او بیشتر به کار با جوهر، آبرنگ و سپیدا گرایش داشت. به جز چند اثر اولیه مانند "" (۱۷۹۷)، تا زمانی که شهرتش بیشتر تثبیت نشده بود، به‌طور گسترده‌ای با رنگ روغن کار نکرد. مناظر طبیعی موضوع مورد علاقهٔ او بودند که از سفرهای مکرر، از سال ۱۸۰۱، به دریای بالتیک، بوهم، کرکونوشه و هارتس الهام گرفته بود. نقاشی‌های او عمدتاً بر اساس مناظر شمال آلمان بود و جنگل‌ها، تپه‌ها، بندرها، مه صبحگاهی و دیگر جلوه‌های نوری را که بر پایهٔ مشاهدهٔ دقیق طبیعت خلق شده
نوری را که بر پایهٔ مشاهدهٔ دقیق طبیعت خلق شده بودند، به تصویر می‌کشید. این آثار بر اساس طرح‌ها و مطالعاتی از نقاط دیدنی، مانند صخره‌های روگن، اطراف درسدن و رود البه ساخته شده‌اند. او مطالعاتش را تقریباً به‌طور انحصاری با مداد انجام می‌داد و حتی اطلاعات توپوگرافی ارائه می‌کرد، اما اثرات ظریف جوی که مشخصهٔ نقاشی‌های دورهٔ میانی فریدریش است، از حافظه بازسازی می‌شد. این جلوه‌ها قدرت خود را از نمایش نور و روشنایی خورشید و ماه بر ابرها و آب می‌گرفتند؛ پدیده‌های نوری خاص ساحل بالتیک که تا پیش از آن هرگز با چنین
نوری خاص ساحل بالتیک که تا پیش از آن هرگز با چنین تأکیدی نقاشی نشده بودند. شهرت او به عنوان هنرمند زمانی تثبیت شد که در سال ۱۸۰۵ جایزه‌ای در مسابقهٔ وایمار که توسط یوهان ولفگانگ فون گوته سازماندهی شده بود، کسب کرد. در آن زمان، مسابقهٔ وایمار معمولاً هنرمندان معمولی و اکنون فراموش شده‌ای را جذب می‌کرد که آثار تقلیدی با ترکیبی از سبک‌های نئوکلاسیک و شبه‌یونانی ارائه می‌دادند. کیفیت پایین آثار شرکت‌کنندگان شروع به آسیب زدن به اعتبار گوته کرده بود، بنابراین وقتی فریدریش دو نقاشی سپیدا با نام‌های «رژه در
وقتی فریدریش دو نقاشی سپیدا با نام‌های «رژه در سپیده‌دم» و «ماهی‌گیران در کنار دریا» ارائه داد، شاعر با اشتیاق واکنش نشان داد و نوشت: «باید به‌درستی از خلاقیت هنرمند در این تصویر ستایش کنیم. طراحی به‌خوبی انجام شده، صحنهٔ رژه مبتکرانه و مناسب است ... شیوهٔ کار او آمیزه‌ای از استواری، پشتکار و تمیزی فراوان است ... آبرنگ هوشمندانهٔ او نیز شایستهٔ ستایش است». فریدریش اولین نقاشی بزرگ خود را در سال ۱۸۰۸، در سن ۳۴ سالگی، تکمیل کرد. "صلیب در کوهستان"، که امروزه به نام "محراب تچن" شناخته می‌شود، یک پنل قطعهٔ
به نام "محراب تچن" شناخته می‌شود، یک پنل قطعهٔ محراب است که گفته می‌شود برای یک نمازخانهٔ خانوادگی در تچن، بوهم سفارش داده شده بود. این پنل، صلیبی را در نمای جانبی در بالای یک کوه، تنها و محصور در درختان کاج نشان می‌دهد. اگرچه این قطعهٔ محراب عموماً با استقبال سرد مواجه شد، اما اولین نقاشی فریدریش بود که توجه گسترده‌ای را به خود جلب کرد. دوستان هنرمند علناً از اثر دفاع کردند، در حالی که منتقد هنری بازیلیوس فون رامدور مقاله‌ای طولانی منتشر کرد و استفادهٔ فریدریش از منظره را در زمینهٔ مذهبی به چالش کشید. او
از منظره را در زمینهٔ مذهبی به چالش کشید. او این ایده را رد کرد که نقاشی منظره بتواند معنای صریحی منتقل کند و نوشت که این «یک گستاخی واقعی خواهد بود اگر نقاشی منظره به کلیسا نفوذ کند و بر محراب خزیده باشد». فریدریش در سال ۱۸۰۹ با برنامه‌ای که در آن نیت‌های خود را توضیح داده بود، پاسخ داد و پرتوهای نور خورشید عصرگاهی را به نور پدر مقدس تشبیه کرد. این بیانیه تنها باری بود که فریدریش تفسیر دقیقی از اثر خود ارائه داد و این نقاشی یکی از معدود سفارش‌هایی بود که هنرمند دریافت کرد. پس از خرید دو نقاشی او توسط
که هنرمند دریافت کرد. پس از خرید دو نقاشی او توسط ولیعهد پروس، فریدریش در سال ۱۸۱۰ به عضویت آکادمی برلین انتخاب شد. اما در سال ۱۸۱۶، او تلاش کرد تا خود را از اقتدار پروس جدا کند و در ژوئن همان سال برای شهروندی زاکسن درخواست داد. این اقدام غیرمنتظره بود؛ زیرا دولت زاکسن طرفدار فرانسه بود، در حالی که نقاشی‌های فریدریش عموماً میهن‌پرستانه و به وضوح ضد فرانسوی به‌شمار می‌آمدند. با این حال، با کمک دوستش گراف فیتس‌توم فون اک‌اشتت در درسدن، فریدریش شهروندی را به دست آورد و در سال ۱۸۱۸ به عضویت آکادمی زاکسن با