payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد تا گریوز لایه‌های مختلف صدا را ایجاد کند. در نهایت ضبط موسیقی سه ساعته درون-بازی "فضای مرده" بیش از پنج ماه طول کشید و این زمان چند برابر بیشتر از بازی‌های ویدئویی عنوان‌دار قبلی بود که توسط گریوز آهنگ‌سازی شده بود. گریوز این تجربه را به عنوان چالش‌برانگیزترین و لذت‌بخش‌ترین پروژهٔ آهنگ‌سازی خود توصیف کرد و از میزان آزادی که توسط تیم صداگذاری به او داده شده بود قدردانی کرد. انتشار. از "فضای مرده" در سپتامبر ۲۰۰۷ رونمایی شد. "فضای مرده" بخشی از استراتژی مدیریت جدید الکترونیک آرتس را دوباره شکل داد تا
مدیریت جدید الکترونیک آرتس را دوباره شکل داد تا مالکیت‌های فکری جدید را جایگزین مالکیت‌های مجوزدار قبلی آن‌ها کند. وب سایت بازی در مارس ۲۰۰۸ فعال شد و تصویرهایی از صفحه بازی، یک تریلر، یک وبلاگ توسعه‌دهنده و یک تالار گفتگوی اختصاصی داشت. الکترونیک آرتس برای بازاریابی بازی، حمایت زیادی انجام داد. در ابتدا، مدیر ارتباطات "فضای مرده" اعلام کرد که آلمان، چین و ژاپن این بازی را ممنوع کرده‌اند. ولی بعداً معلوم شد که این خبر، یک ترفند بازاریابی بوده و "فضای مرده" در هیچ کشوری ممنوع نشده است. در آمریکای شمالی
در هیچ کشوری ممنوع نشده است. در آمریکای شمالی نسخه‌های پلی‌استیشن ۳ و ایکس‌باکس ۳۶۰ "فضای مرده" در ۱۸ اکتبر ۲۰۰۸، و نسخه رایانه شخصی در ۲۰ اکتبر منتشر شد. تمام نسخه‌ها در استرالیا در ۲۳ اکتبر و در اروپا در ۲۴ اکتبر منتشر شد. نسخه رایانه شخصی یکی از معدود بازی‌هایی بود که الکترونیک آرتس آن را توسط محصول جنجال‌برانگیز مدیریت حقوق دیجیتال یعنی سیکورام محافظت کرد. الکترونیک آرتس یک بسته محدود فوق‌العاده از بازی منتشر کرد که فقط ۱۰۰۰ کپی از آن منتشر شد. این بسته شامل خود بازی، انیمیشن "فضای مرده: سقوط"، یک
بسته شامل خود بازی، انیمیشن "فضای مرده: سقوط"، یک جایزه دی‌وی‌دی دارای محتوا، کتاب هنری "فضای مرده"، یک سنگ‌نگاره و کمیک "فضای مرده" بود. افرادی که این بازی را در دو هفته اول انتشار آن خریداری می‌کردند می‌توانستند لباس‌های انحصاری را به صورت رایگان بارگیری کنند شامل: لباس اوبسیدین برای نسخه پلی‌استیشن ۳ و لباس پیشرفته برای نسخه اکس‌باکس ۳۶۰. بعد از انتشار، بسته‌های گیم‌پلی اضافی مانند لباس‌ها و اسلحه‌ها به صورت محتوای قابل دانلود پولی منتشر شدند. رسانه مرتبط. علاوه بر بازی، تیم سازنده و الکترونیک آرتس یک
علاوه بر بازی، تیم سازنده و الکترونیک آرتس یک جهان چندرسانه‌ای پیرامون بازی خلق کردند تا هم بازی را تبلیغ کنند و هم عناصر مختلف داستان و افسانه‌های اشاره‌شده به بازی را نشان دهند. این واکنش مثبت و توسعه‌ها به دلیل اشتیاق شدید برای دموی برش عمودی صورت گرفت. اولین رسانه حاوی یک مجموعه کمیک محدود بود که جانستون نوشت و بن تمپلاسمیت آن را مصور کرد و در بازه زمانی مارس و سپتامبر ۲۰۰۸ ارائه شد. رسانه بعدی، یک انیمیشن به نام "" بود که فیلم رومن در اکتبر ۲۰۰۸ ساخت. کمیک پنج هفته تلاش برای کشف مارکر در سیاره اجیس ۷
کمیک پنج هفته تلاش برای کشف مارکر در سیاره اجیس ۷ را نشان می‌دهد، و انیمیشن نشان می‌دهد که چه اتفاقی در سفینه ایشیمورا افتاده است. علاوه بر این‌ها، الکترونیک آرتس ساخت یک بازی واقعیت جایگزین داستانی با یک سایت مشخص تحت عنوان "بازماندگان گمنام" را آغاز کرد. وبسایت دیپ فوکوس طراحی وب بازی را برعهده داشت. چالش دیپ فوکوس خلق یک سایت سه بعدی بود که بتواند بازیکنان را هیجان زده‌کند و از طرفی محیط آنلاین آن منحصر به فرد باشد. طبق گفته‌های نیک براکیا، طراح خلاق بازی، هدف برداشتن یک قسمت از داستان "فضای مرده" و
بازی، هدف برداشتن یک قسمت از داستان "فضای مرده" و «تغییر دادن [آن‌ها]» بود به گونه‌ای که در محیط آنلاین بتواند کار کند. تولید آن چهارده ماه به طول انجامید. با اینکه رویدادهای تعاملی بیشتری در نظر گرفته شده‌بود، اما برنامه‌زمانی تولید مانع اجرای چندین ایده شد. سبک اشاره و کلیک و فضای کاوش محدود اتاق‌ها در هر داستان، به دلیل مشکلات فنی به ناچار انتخاب شد و عدم سازگاری با کنسول‌های مختلف را در پی داشت. داستان بازی "بازماندگان گمنام" را جانستون نوشته بود. حدود نه هفته پیش از انتشار بازی، بازیکنان می‌توانستند
نه هفته پیش از انتشار بازی، بازیکنان می‌توانستند قسمت‌های مختلف داستان را که شامل تصاویر دست‌وپای انسان‌های جهش‌یافته بود، باز کنند. با کاوش کردن در سبک بازی ماجراجویی اشاره و کلیلی، داستان بازی به دو قسمت تقسیم می‌شد و از طریق گزارش‌های صوتی، انیمیشن‌های کوتاه و پرونده‌های مکتوب موجود در محیط، روایت می‌شد. این دو قسمت عبارت بودند از «علاقهٔ بی‌جا»، که دربارهٔ یک پزشک متخصص است که رابطهٔ خود را با یکی از خدمه تعریف می‌کند و «۱۳»، که دربارهٔ یک مأمور مخفی دولت است که در سفینه ایشیمورا کار می‌کند. انتشار
دولت است که در سفینه ایشیمورا کار می‌کند. انتشار قسمت اول در ۲۵ اوت آغاز شد و قسمت پایانی به همراه بازی در ۲۱ اکتبر منتشر گردید. وارد شدن به بازی در تاریخ‌های خاص به بازیکنان تخفیف می‌داد و بالاترین جایزه آن کلاه واقعی آیزاک بود. بازخورد. بازخورد منتقدان. نسخه ایکس‌باکس ۳۶۰ بازی در وبگاه متاکریتیک، امتیاز ۸۹ از ۱۰۰ را بر اساس ۷۹ نقد دریافت کرد. نسخه پلی‌استیشن ۳ نیز امتیاز ۸۸ از ۱۰۰ را بر اساس ۶۷ نقد دریافت کرد، درحالی‌که نسخه رایانه شخصی، امتیاز ۸۶ از ۱۰۰ را بر اساس ۲۶ نقد از آن خود کرد. این امتیازها نشان
بر اساس ۲۶ نقد از آن خود کرد. این امتیازها نشان دهنده «نقدهای عموماً مثبت» از سوی منتقدان است. پس از انتشار، "فضای مرده" مورد تحسین منتقدان بسیاری از روزنامه نگاران قرار گرفت. مَت لِئون از "وان‌آپ.کام"، نوآوری‌های موجود در گیم پلی سوم شخص را ستود، اگرچه از برخی از عناصر بازی که به نظر می‌رسید مورد بی‌توجهی قرارگرفته، ایراد گرفت. متیو پِلِت از کامپیوتر اند ویدئو گیمز، گیم پلی بازی را ستود و آرزو کرد که ای‌کاش مکان‌های جاذبه‌صفر بیشتر بود. او همچنین از مسافت آن ایراد گرفت. دَن وایتهِد از "یوروگیمر"، علی‌رغم
آن ایراد گرفت. دَن وایتهِد از "یوروگیمر"، علی‌رغم ناامید کننده دانستنِ طراحی بعضی از عناصر و بعضی قسمت‌های ترسناک، تجربه این بازی را لذت‌بخش خواند. اندرو راینِر از "گیم اینفورمر"، گفت که از بازی لذت برده است و پایبندی بازی به عناصر ترسناک و عناصر گیم‌پلی را تحسین کرد. منتقد دوم، جو جوبا آن را «موفقیت برتر در سبک وحشت و بقا از زمان "رزیدنت ایول ۴"» خواند. "گیم پرو"، به این بازی تقریباً از تمام جنبه‌ها (به جز نداشتن وضعیت اضافی برای گیم‌پلی) امتیاز کامل داد. لارک اندِرسون از "گیم‌اسپات" با تمجید از طراحی و
لارک اندِرسون از "گیم‌اسپات" با تمجید از طراحی و رفتار دشمن، آن را به عنوان یک بازی برجسته در ژانر وحشت و بقا ستایش کرد. "گیم‌تریلرز"، ویژگی‌های ترسناک بازی را مثبت خواند و تزریق جزئیات علمی تخیلی به بازی را تحسین کرد و گفت بازیکنان مجبورند علی‌رغم اتمسفر ترسناک بازی پیشروی کنند. جِف هِینز از "آی‌جی‌ان" از مکانیک بیش از حد بازی ایراد گرفت و بخش نیوگیم پلاس را خسته‌کننده خواند ولی به‌طور کلی آن را به عنوان یک بازی لذت‌بخش در ژانر خود تحسین کرد. مِگَن وات، برای مجله رسمی ایکس‌باکس نوشت: به دلیل چندین مشکلات
مجله رسمی ایکس‌باکس نوشت: به دلیل چندین مشکلات مکانیکی ناامیدکننده و کمبود عناصر ترسناک، عالی نبود. جِرِمی جاسترزاب از پال‌جی‌ان، بازی را این‌طور خلاصه کرد: «زیباترین اتمسفر، واقعی‌ترین ترس و خوش‌ساخت‌ترین بازی این نسل در سبک ترس و بقا است». خط داستانی با واکنش دوگانه‌ای روبرو شد؛ بسیاری، از جمله "آی‌جی‌ان"، "کامپیوتر اند ویدئو گیمز" و "گیم‌پرو" محیط و شیوه ارائه بازی را تحسین کردند ولی "یوروگیمر"، "گیم اینفورمر" و مجله رسمی ایکس‌باکس به نویسندگی ضعیف و اقتباس بودن آن انتقاد داشتند. در آی‌جی‌ان،
ضعیف و اقتباس بودن آن انتقاد داشتند. در آی‌جی‌ان، وان‌آپ.کام، گیم‌اسپات و پال‌جی‌ان ذکر شده که گرافیک و طراحی محیطی بازی مورد تحسین قرارگرفته است. صداپیشگی و طراحی صدا نیز مورد استقبال قرار گرفتند، البته مورد دوم به دلیل تقویت فضای ترسناک مورد ستایش بسیاری از منتقدان از جمله آی‌جی‌ان، گیم‌اسپات و گیم‌تریلرز قرار گرفت. پیچ و تاب مکانیک مبارزات و طراحی رفتار دشمن توسط آی‌جی‌ان، یوروگیمر، گیم اینفورمر، گیم‌اسپات مجله رسمی ایکس‌باکس و پال‌جی‌ان با ستایش بسیاری روبرو شد، اما وان‌آپ.کام، گیم‌اسپات مجله رسمی
روبرو شد، اما وان‌آپ.کام، گیم‌اسپات مجله رسمی ایکس‌باکس و پال‌جی‌ان از سطح تکراری و ساختار مأموریت ایراد گرفتند. حذف کامل نوار وضعیت هم توسط آی‌جی‌ان، یوروگیمر و گیم اینفورمر نظرات مثبتی دریافت کرد. بعدها چندین مقاله در نشریات و وب سایت‌های نقد مانند گیم اینفورمر، اج، تایم، اسلنت مگیزین، گیمزریدار+ و پولیگان، "فضای مرده" را به‌عنوان یکی از بهترین بازی‌های ویدیویی تاریخ معرفی کردند و به نوآوری‌های آن در ژانر وحشت و بقا اشاره نمودند. مقاله‌ای از "گیم پرو" در سال ۲۰۱۱، اشاره کرد که این بازی الکترونیک آرتس را
سال ۲۰۱۱، اشاره کرد که این بازی الکترونیک آرتس را به‌عنوان یک الهام‌بخش بالقوه برای بازی‌های دارای اصالت و مالکیت فکری، بالا برد و برخلاف نقدهای ضدونقیضی که آن زمان دریافت کرد، تعادل بی‌نظیری را در زمینه اکشن و وحشت برقرار کرد. "گیم اینفورمر" در مقاله‌ای دربارهٔ این مجموعه بازی در سال ۲۰۱۸ گفت که این عنوان به دلیل ترفندهای گیم‌پلی و اتمسفر منحصر به فرد خود در مقایسه با سایر بازی‌های ویدیویی آن زمان، برجسته بود. مجله "پلی" در مقاله‌ای در سال ۲۰۱۵ در مورد تولید بازی، ذکر کرد "فضای مرده" خودش را با افزودن
تولید بازی، ذکر کرد "فضای مرده" خودش را با افزودن بیشتر عناصر اکشن به عناصر معمول ژانر خود، متمایز کرد و مقایسه مثبتی بین اتمسفر آن با بازی‌های "بایوشاک" ۲۰۰۷ و "" ۲۰۱۳ انجام داد. در مقاله‌ای در ۲۰۱۴ دربارهٔ دنباله‌های بعدی این مجموعه، "کوتاکو" از آن به عنوان «یکی از بهترین بازی‌های ترسناک کنسول‌های نسل هفتم» نام برد. فروش. بر اساس آمار گروه ان‌پی‌دی در ماه نوامبر ۲۰۰۸، "فضای مرده" در هنگام انتشار، در فروش بازی‌های آمریکای شمالی به مقام دهم رسید. این بازی با ثبت فروش ۱۹۳ هزار نسخه، تنها بازی جدیدی بود که
با ثبت فروش ۱۹۳ هزار نسخه، تنها بازی جدیدی بود که وارد لیست ده بازی برتر شد. همچنین تنها بازی الکترونیک آرتس در این فهرست بود. تحلیل‌های اولیه نشان داد به خاطر رقابت‌های شدید بازی‌های آن زمان، فروش "فضای مرده" کم شد ولی با گذشت زمان و به دلیل بازخورد مثبت منتقدان، دوباره بالا رفت. تا ماه دسامبر، این بازی ۴۲۱ هزار نسخه در همه پلتفرم‌ها فروخته بود. اما در پی صرف بودجه زیاد برای بازاریابی انبوه، این بازی به همراه بازی "لبه آینه"، به عنوان یک بازی ناامیدکننده تجاری در نظرگرفته شد. مدیر عامل شرکت الکترونیک
تجاری در نظرگرفته شد. مدیر عامل شرکت الکترونیک آرتس، جان ریکی‌تی‌اِلو گفت که به دلیل شکست‌های تجاری متعدد از جمله "فضای مرده"، شرکت باید درآمد مورد انتظار را برای سال مالی کاهش دهد. اما نهایتاً، در فوریه ۲۰۰۹، مدیر هنری الکترونیک آرتس، اریک براون تأیید کرد که تمام نسخه‌های "فضای مرده" یک میلیون نسخه در سراسر جهان فروختند. میراث. دنباله‌ها. به دنبال موفقیت فضای مرده، ئی‌ای ردوود شورز به عنوان «استودیوی ژانرها» سازماندهی مجدد شد و ویسرال گیمز نام گرفت، و علاوه بر کار بر روی "مجموعه "فضای مرده"" چندین بازی
بر کار بر روی "مجموعه "فضای مرده"" چندین بازی دیگر را نیز توسعه داد و همچنین روی پلتفرم‌های مختلف، رسانه‌های اضافی و اسپین‌آف‌های مختلف را در برنامه خود قرار داد. دنباله مستقیم بازی، یعنی "فضای مرده ۲"، در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. "فضای مرده ۳"، که سومین و آخرین عنوان این مجموعه است نیز در مارس ۲۰۱۳ منتشر شد. سومین قسمت با فروش ناامیدکننده‌ای مواجه شد، به همین علت قبل از بسته شدن ویسرال گیمز در سال ۲۰۱۷، دنباله آن لغو شد. ریمیک‌ها. در ژوئیه ۲۰۲۱، ئی‌ای اعلام کرد که ریمیکی از "فضای مرده" توسط ئی‌ای موتیو استودیوز
ریمیکی از "فضای مرده" توسط ئی‌ای موتیو استودیوز توسعه داده خواهد شد. این ریمیک برای انتشار در پی‌سی، و کنسول‌های پلی‌استیشن ۵ و اکس‌باکس سری اکس/اس برنامه‌ریزی شده است. از کارکنان اصلی می‌توان به فیلیپ دوشارم، تهیه‌کننده ارشد، رومَن کامپوس-اُری‌اُلا، مدیر نوآوری و مایک یازیجیان، کارگردان هنری اشاره کرد، که همهٔ آن‌ها روی عناوینی از مجموعه "فضای مرده" کار کرده‌اند. هیچ برنامه‌ای برای تغییر داستان یا شخصیت‌ها وجود نخواهد داشت، با این وجود، تیم این تغییرات را برای سایر بازی‌های "فضای مرده" مورد توجه قرار
را برای سایر بازی‌های "فضای مرده" مورد توجه قرار خواهد داد و ممکن است اشاراتی از این عناوین قدیمی را در این ریمیک اضافه کنند تا داستان نسخه اول به عنوان مرکز و هستهٔ این مجموعه تکمیل شود. آن‌ها همچنین برخی محتوای حذف شده را که هنگام بازبینی فایل‌های طراحی نسخه اصلی پیدا کردند، در این نسخه اضافه خواهند کرد. بر اساس اطلاعات حاصل از گفت‌وگو با بازیکنان و طرفداران مجموعه "فضای مرده"، تیم اظهار کرد که برخی عناصر گیم‌پلی را که «کار نمی‌کرد» حذف خواهد کرد. همچنین تیم قصد دارد با استفاده از پیشرفت‌هایی که از زمان
تیم قصد دارد با استفاده از پیشرفت‌هایی که از زمان نسخه اصلی تا این زمان در قابلیت‌های دسترس‌پذیری ایجاد شده است، روی بهبود این قابلیت در بازی تمرکز کند. این ریمیک توسط موتور فراست‌بایت ساخته خواهد شد، و همهٔ سیستم‌ها را از صفر بازسازی کرده و از قابلیت‌های جدید مانند نورپردازی حجمی و ایستا استفاده خواهد کرد. این بازی همچنین از مزیت‌های سیستم درایو حالت جامد کنسول‌های جدید استفاده می‌کند تا بدون هرگونه صفحه بارگذاری بین مراحل، یک تجربه روان و یک‌پارچه را ایجاد کند. همانند سیاستی که پیش‌تر در طی انتشار بازی
کند. همانند سیاستی که پیش‌تر در طی انتشار بازی گرفته شد، هیچ برنامه‌ای برای معرفی ریزتراکنش‌ها در این بازی وجود ندارد. یک فن ریمیک پلی‌استیشن یک-گونه، تحت عنوان "فضای مرده دیمیک"، به عنوان نسخه آزمایشی قابل‌بازی در آوریل ۲۰۲۳ منتشر شد.
کُمودور شرکت الکترونیکی آمریکایی بود، که سازنده رایانه‌های شخصی، رایانه‌های خانگی و قطعات الکترونیکی بود و دفتر مرکزی آن، در وست چستر، پنسیلوانیا قرار داشت. شرکت کمودور در سال ۱۹۵۴ توسط جک ترامیل تأسیس شد. این شرکت نقش بزرگی در توسعه صنعت رایانه‌های خانگی در دهه ۱۹۸۰ (میلادی) داشته‌است و محصول کمودور ۶۴ آن، پرفروش‌ترین مدل رایانه در سال ۱۹۸۲ بود. کمودور به عنوان یک شرکت پیشگام در صنعت رایانه شخصی، تولید خود را در سال ۱۹۹۴ متوقف و اعلام ورشکستگی کرد. تلاش‌های بسیاری برای احیاء آن صورت گرفت؛ ازجمله رایانه
بسیاری برای احیاء آن صورت گرفت؛ ازجمله رایانه آلمانی Escom AG در سال ۱۹۹۵ پس از خرید آن تصمیم گرفت که تولید کامپیوترهای شخصی Commodore از جمله تازه‌ترین مدل آن Amiga را از سر بگیرد. این Escom AG بعدها آن را فروخت تا سرانجام در سال ۲۰۰۵ با شرکت‌های Media Ventures Inc، SATXS Communications BV و Tulip Computers ادغام شد.
سرود ملی کنیا که ای خداوند همهٔ آفرینش (به زبان سواحلی: Ee Mungu Nguvu Yetu) نام دارد توسط کمیسیونی متشکل از پنج تن از مردم محلی به رهبری یک مشاور موسیقی کنیا ترتیب داده شده‌است. آهنگ آن بر پایه آوازی سنتی که مادران پوکومو برای کودکانشان می‌خواندند تنظیم شده‌است.
سرود ملی برزیل () توسط فرانسیسکو مانوئل دا سیلوا در سال ۱۸۳۱ ساخته شد و پیش از آن‌که در سال ۱۹۲۲ با فرمانی از سوی رئیس‌جمهور اپیتاسیو پسوآ اشعار رسمی و نهایی‌اش را دریافت کند، دست‌کم دو مجموعه شعر غیررسمی بر آن نهاده شده بود. این اشعار، پس از چندین ویرایش، بر پایهٔ نسخه‌ای بودند که خواکین اوسوریو دوکه-استرادا در سال ۱۹۰۹ سروده بود. گفته می‌شود که این اشعار از نظر سبک پارناس و از نظر محتوا رمانتیسم هستند. تاریخچه. ملودی سرود ملی برزیل توسط فرانسیسکو مانوئل دا سیلوا ساخته شد و نخستین بار در آوریل ۱۸۳۱ به عموم
سیلوا ساخته شد و نخستین بار در آوریل ۱۸۳۱ به عموم معرفی گردید. در ۷ آوریل ۱۸۳۱، امپراتور اول برزیل، پدروی یکم، از تاج و تخت کناره‌گیری کرد و چند روز بعد راهی اروپا شد و پسر پنج‌ساله‌اش، پدروی دوم را بر جای گذاشت. از هنگام استقلال برزیل در سال ۱۸۲۲ تا هنگام کناره‌گیری پدرو اول در ۱۸۳۱، سرودی که خود پدرو ساخته بود، به‌عنوان سرود ملی استفاده می‌شد؛ این سرود که جشن استقلال کشور را گرامی می‌داشت، اکنون با عنوان سرود استقلال، یکی از ترانه‌های رسمی میهنی باقی مانده است. اما بلافاصله پس از کناره‌گیری پدرو اول،
است. اما بلافاصله پس از کناره‌گیری پدرو اول، محبوبیت این سرود رو به افول گذاشت. فرانسیسکو مانوئل دا سیلوا در این فرصت، اثر خود را ارائه داد و سرود او در ۱۳ آوریل ۱۸۳۱ برای نخستین بار به‌صورت عمومی نواخته شد. در همان روز، کشتی حامل امپراتور پیشین بندر ریو دو ژانیرو را ترک کرد. این تاریخ (۱۳ آوریل) امروزه به‌عنوان «روز سرود ملی برزیل» در تقویم‌های رسمی ثبت شده است. دربارهٔ تاریخ دقیق ساخت این موسیقی، میان تاریخ‌نگاران اختلاف‌نظر وجود دارد. برخی بر این باورند که سیلوا در چهار ماه پایانی سال ۱۸۲۲ این اثر را
که سیلوا در چهار ماه پایانی سال ۱۸۲۲ این اثر را برای بزرگداشت استقلال (که در ۷ سپتامبر ۱۸۲۲ اعلام شد) نوشت؛ برخی دیگر آن را متعلق به اوایل ۱۸۲۳ می‌دانند؛ و گروهی نیز اعتبار مستندات مربوط به سال‌های ۱۸۲۲ یا ۱۸۲۳ را رد کرده و می‌گویند این اثر در واقع در همان سال ۱۸۳۱ نوشته شده است. در هر حال، این سرود تا هنگام اجرای عمومی‌اش در ۱۳ آوریل ۱۸۳۱ ناشناخته باقی مانده بود. از نظر سبک موسیقایی، این اثر یادآور موسیقی رمانتیک اولیهٔ ایتالیاست، مشابه آثار جواکینو روسینی. در آغاز، آهنگ فرانسیسکو مانوئل دا سیلوا با
در آغاز، آهنگ فرانسیسکو مانوئل دا سیلوا با اشعاری از قاضی استیناف، اوویدیو سارایوا ده کاروالیو ئه سیلوا همراه شد، اما نه به‌عنوان سرود ملی، بلکه به‌عنوان سرودی برای بزرگداشت کناره‌گیری پدرو اول و آغاز سلطنت پدرو دوم. این اثر در آن دوران با عنوان «سرود ۷ آوریل» شناخته می‌شد. اشعار سارایوا به‌زودی کنار گذاشته شد، زیرا ضعیف و حتی در مواردی توهین‌آمیز نسبت به پرتغالی‌ها تلقی می‌شد. اما خود موسیقی محبوبیت یافت و از سال ۱۸۳۷ در تمام مراسم عمومی، بدون شعر، نواخته می‌شد. هرچند در دورهٔ امپراتوری هیچ قانون مشخصی
می‌شد. هرچند در دورهٔ امپراتوری هیچ قانون مشخصی برای اعلام رسمی این آهنگ به‌عنوان سرود ملی صادر نشد، اما چنین تصمیمی ضروری دانسته نمی‌شد. در آن زمان، سرود ملی از طریق عرف و سنت پذیرفته می‌شد؛ بنابراین، از سال ۱۸۳۷ که این آهنگ در تمام آیین‌های رسمی اجرا می‌شد، عملاً به‌عنوان سرود ملی برزیل شناخته شده بود. در سال ۱۸۴۱، مجموعه‌ای جدید از اشعار برای بزرگداشت رسیدن پدرو دوم به سن قانونی و تاج‌گذاری او پیشنهاد شد؛ این اشعار، با وجود محبوبیت اولیه، نیز ضعیف ارزیابی شده و خیلی زود کنار گذاشته شدند. این‌بار خود
شده و خیلی زود کنار گذاشته شدند. این‌بار خود امپراتور پدرو دوم فرمان داد که در مراسم رسمی، سرود باید بدون شعر نواخته شود. او تصریح کرد که اثر فرانسیسکو مانوئل دا سیلوا به‌عنوان سرود ملی امپراتوری برزیل باید بدون کلام در تمام موقعیت‌هایی که شخص امپراتور در آن حضور دارد ــ چه در رویدادهای نظامی و چه در مراسم غیرنظامی ــ اجرا شود. این آهنگ همچنین در محافل دیپلماتیک خارج از کشور، یا در حضور امپراتور برزیل نیز نواخته می‌شد. در دوران امپراتوری، آهنگساز و پیانیست آمریکایی لوئیس مورو گاتشالک که در آن زمان در ریو
آمریکایی لوئیس مورو گاتشالک که در آن زمان در ریو دو ژانیرو اقامت داشت، دو قطعهٔ موسیقی کلاسیک میهن‌پرستانه بر پایهٔ سرود ملی برزیل ساخت که در آن زمان محبوبیت زیادی یافتند: «مارش باشکوه برزیلی» ("Marcha Solene Brasileira" با املای امروزی پرتغالی یا "Marcha Solemne Brazileira" به‌شیوهٔ نگارشی آن زمان) و «فانتزی باشکوه بزرگ بر پایهٔ سرود ملی برزیل» ("Grande Fantasia Triunfal sobre o Hino Nacional Brasileiro"). اولی به امپراتور پدرو دوم تقدیم شده بود و دومی به ولیعهد، ایزابل، شاهزادهٔ سلطنتی برزیل. این آثار در
ایزابل، شاهزادهٔ سلطنتی برزیل. این آثار در سبکی مشابه آثار ملی‌گرایانه‌ای بودند که در همان دوره در دیگر کشورها نیز ساخته می‌شدند، مانند «فانتزی بر سرود ملی روسیه» اثر شارل گونو. فانتزی باشکوه گاتشالک که مدت‌ها فراموش شده بود، در سال ۱۹۸۵، هم‌زمان با آغاز جمهوری نوین برزیل و روند گذار به دموکراسی پس از دیکتاتوری نظامی برزیل (۱۹۶۴–۱۹۸۵)، دوباره محبوب شد و در مراسم تشییع جنازهٔ رئیس‌جمهور منتخب تانکردو نوس نواخته شد. پس از اعلام جمهوری در سال ۱۸۸۹، رهبران جمهوری‌خواه جدید مسابقه‌ای برگزار کردند تا سرودی تازه
جدید مسابقه‌ای برگزار کردند تا سرودی تازه برای جمهوری برگزینند. در این رقابت، لئوپولدو میگز آهنگ و مدیروس ئه آلبوکرکی اشعار را ساختند و برنده شدند. اما در پی اعتراض‌های عمومی نسبت به کنار گذاشتن آهنگ قدیمی، رئیس دولت موقت، دیودورو دا فونسکا، اثر فرانسیسکو مانوئل دا سیلوا را به‌طور رسمی به‌عنوان سرود ملی جمهوری جدید تأیید کرد و آهنگ ساختهٔ میگز و آلبوکرکی را به‌عنوان سرود اعلام جمهوری نام‌گذاری نمود. گفته می‌شود که خود دیودورو نیز به آهنگ قدیمی علاقه بیشتری داشت. فرمان شمارهٔ ۱۷۱ دولت موقت، که در ۲۰ ژانویهٔ
فرمان شمارهٔ ۱۷۱ دولت موقت، که در ۲۰ ژانویهٔ ۱۸۹۰ صادر شد، آهنگ فرانسیسکو مانوئل دا سیلوا را ــ که پیش‌تر نیز سرود رسمی امپراتوری برزیل بود ــ به‌عنوان سرود رسمی جمهوری نوین برزیل اعلام کرد. در نخستین سال‌های جمهوری اول برزیل، سرود ملی همچنان بدون اشعار رسمی اجرا می‌شد، اما مجموعه‌هایی از اشعار مختلف پیشنهاد شد و حتی برخی از ایالت‌های برزیل نسخه‌های محلی خود را پذیرفتند. این وضعیت تا سال ۱۹۲۲ ادامه یافت، زمانی که در جریان جشن‌های صدمین سال استقلال، نسخه‌ای تعدیل‌شده از اشعار خواکین اوسوریو دوکه-استرادا که
تعدیل‌شده از اشعار خواکین اوسوریو دوکه-استرادا که نخستین بار در سال ۱۹۰۹ سروده شده بود، به‌طور رسمی پذیرفته شد. اشعار رسمی سرود ملی برزیل با فرمانی از سوی رئیس‌جمهور اپیتاسیو پسوآ (فرمان شمارهٔ ۱۵٬۷۶۱ سال ۱۹۲۲) در تاریخ ۶ سپتامبر ۱۹۲۲ اعلام شد؛ این اقدام در اوج جشن‌های صدمین سالگرد استقلال صورت گرفت. این فرمان ریاست‌جمهوری بر اساس مجوزی صادر شد که کنگره ملی برزیل طی فرمان تقنینی در تاریخ ۲۱ اوت ۱۹۲۲ صادر کرده بود. همچنین، پیش از صدور فرمان رسمی رئیس‌جمهور برای تأیید اشعار دوکه-استرادا، دولت فدرال
برای تأیید اشعار دوکه-استرادا، دولت فدرال توافق‌نامه‌ای با شاعر امضا کرد که طی آن حقوق کامل معنوی اشعار به اتحادیه فدرال واگذار شد و مبلغ توافق‌شدهٔ «۵۰۰۰ رئیش» (پنج کُنتو، واحد پول آن دوره) به شاعر پرداخت گردید. در ۷ سپتامبر ۱۹۲۲، درست در روز صدمین سالگرد استقلال، نخستین پخش رادیویی در برزیل آغاز شد و در آن، اجرای سرود ملی با اشعار جدید به‌همراه سخنرانی رئیس‌جمهور اپیتاسیو پسوآ ــ نخستین سخنرانی رادیویی یک رئیس‌جمهور برزیل ــ پخش گردید. مطابق قانون اساسی برزیل که در سال ۱۹۸۸ به تصویب رسید، سرود ملی یکی از
که در سال ۱۹۸۸ به تصویب رسید، سرود ملی یکی از چهار نماد ملی کشور است، در کنار پرچم برزیل، نشان ملی برزیل و مهر ملی برزیل. قوانین مربوط به نمادهای ملی در قانون شمارهٔ ۵٬۷۰۰ مصوب ۱ سپتامبر ۱۹۷۱ تدوین شده‌اند و نحوه و زمان اجرای سرود را با جزئیات دقیق مشخص می‌کنند. موسیقی سرود ملی در اصل برای اجرا با ارکستر سمفونیک تنظیم شده بود؛ برای اجرای آن با گروه‌های موزیک نظامی، مارشی که توسط آنتائو فرناندس ساخته شده در سازبندی گنجانده شده است. این تنظیم، که از دیرباز استفاده می‌شد، با قانون سال ۱۹۷۱ رسمیت یافت. همین
استفاده می‌شد، با قانون سال ۱۹۷۱ رسمیت یافت. همین قانون، تنظیم سنتی آوازین در گام فا ماژور، ساختهٔ آلبرتو نپوموسنو، را نیز به‌عنوان نسخهٔ رسمی آوازی تأیید کرد. از آنجا که تنظیم آوازی سنتیِ نپوموسنو برای اشعار دوکه-استرادا در سال ۱۹۷۱ رسمیت یافت، دیگر تنظیم‌های آوازی (و نیز تنظیم‌های سازی غیررسمی که با نسخهٔ قانونی تفاوت دارند) رسمی شمرده نمی‌شوند. به همین دلیل، در دورهٔ باقی‌ماندهٔ دیکتاتوری نظامی برزیل (تا سال ۱۹۸۵)، اجرای سرود با هرگونه تنظیم هنری که با نسخهٔ رسمی تفاوت داشت ممنوع بود و دربارهٔ کاربرد
نسخهٔ رسمی تفاوت داشت ممنوع بود و دربارهٔ کاربرد نمادهای ملی و اجرای این قانون، نظارتی سخت‌گیرانه اعمال می‌شد. پس از بازگشت کشور به دموکراسی، آزادی هنری بیشتری در اجرای سرود ملی مجاز شد. برای نمونه، اجرای خواننده فافا ده بلن از سرود ملی، که در واپسین روزهای دیکتاتوری مورد انتقاد قرار گرفته بود، امروزه پذیرفته شده و مورد احترام است. با این حال، گرچه استفاده از تنظیم‌های متفاوت امروزه آزاد است (و مفاد قانونی که مانع آن بودند دیگر اجرا نمی‌شوند، به‌استناد آزادی بیان در قانون اساسی)، اما تنها زمانی یک اجرای
بیان در قانون اساسی)، اما تنها زمانی یک اجرای سرود ملی «رسمی» تلقی می‌شود که با تنظیم و سازبندی قانونی منطبق باشد. با این‌که اجرای نسخه‌های دیگر مجاز است، نسخهٔ سنتی نپوموسنو چنان جا افتاده است که اجرای سرود با تنظیم‌های دیگر به‌ندرت دیده می‌شود؛ حتی خوانندگان سرشناس نیز معمولاً تنها نسخهٔ رسمی آوازی نپوموسنو را اجرا می‌کنند. سرود ملی به زبان رسمی کشور، یعنی زبان پرتغالی، اجرا می‌شود. اشعار. این سرود از دو بند پشت‌سرهم تشکیل شده است. تصویب اشعار دارای دو بند در سال ۱۹۲۲، وضعیتی به‌وجود آورد که اکنون موسیقی
در سال ۱۹۲۲، وضعیتی به‌وجود آورد که اکنون موسیقی سرود برای امکان خواندن هر دو بند، دو بار اجرا می‌شود. قانون برزیل تصریح می‌کند که در اجراهای بی‌کلام سرود، موسیقی که در گام سی بمل ماژور نوشته شده، تنها یک‌بار نواخته شود (بنابراین در اجراهای سازیِ بدون آواز، تکرار موسیقی اختیاری است)، اما در اجراهای آوازی، هر دو بند باید خوانده شوند (در گام فا ماژور). در برخی اجراهای ویژه برای رویدادهای ورزشی، نسخه‌هایی با ساختار و طول متفاوت استفاده می‌شود. برای مثال، در مسابقات فیفا، تنها سه بند آغازین از بند اول اجرا
مسابقات فیفا، تنها سه بند آغازین از بند اول اجرا می‌شود و سپس پایان‌بندی سازی پخش می‌گردد. در بازی‌های المپیک، نسخه‌ای پخش می‌شود که در آن ابتدا بخش آغازین و پایانی بند نخست خوانده شده، سپس بخش همسرایی و پایان موسیقایی اجرا می‌گردد. در غیر این صورت، اجرای رسمی سرود معمولاً شامل بخش مقدمه، بند نخست، همسرایی و پایان است. بند دوم در اغلب مراسم رسمی اجرا نمی‌شود. در اشعار، اشاره به رودخانهٔ ایپی‌رانگا در مصرع نخست، اشاره دارد به جویباری در نزدیکی (و اکنون جزئی از) شهر سائو پائولو که در کنار آن شاهزاده دوم
از) شهر سائو پائولو که در کنار آن شاهزاده دوم پدرو، امپراتور آینده، پدروی یکم برزیل، استقلال برزیل از پرتغال را اعلام کرد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
فرانسوا شارل آمان فیون (زاده در لومان، سارت) نخست‌وزیر پیشین فرانسه است. او توسط رئیس‌جمهور نیکولا سارکوزی در ۱۷ مه ۲۰۰۷ به این سمت گمارده شد و تا ۱۵ مه ۲۰۱۲ در این سمت باقی ماند. فرانسوا فیون تا ۱۳ نوامبر ۲۰۱۰ پیش از این که استعفا کند در پست خود باقی بود. در روز بعد، ۱۴ نوامبر، نیکولا سارکوزی وی را دوباره به عنوان نخست‌وزیر انتخاب و وی را مسئول گزینش کابینه کرد. نقش فیون به عنوان مشاور سارکوزی در کمپین موفقیت‌آمیز ریاست جمهوری، به رسیدن او به این سمت انجامید. او به عنوان عضو حزب همبستگی برای یک جنبش مردمی،
او به عنوان عضو حزب همبستگی برای یک جنبش مردمی، در سال ۲۰۰۲ به عنوان وزیر کار فرانسه انتخاب شد و دست به اصلاحاتی مهم در قانون کار این کشور زد. شرکت در رقابت‌های مقدماتی حزب جمهوریخواه. در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۶ میلادی دور نخست رقابت‌های مقدماتی حزب جمهوریخواه فرانسه برای تعیین نامزد این حزب در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۷ برگزار شد. فیون در دور نخست با کسب ۴۴ درصد از مجموع آراء بالاتر از آلن ژوپه و نیکولا سارکوزی قرار گرفت. در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۶ میلادی دور دوم رقابت‌های مقدماتی جمهوریخواهان فرانسه برگزار شد و فیون با
مقدماتی جمهوریخواهان فرانسه برگزار شد و فیون با کسب ۶۶ درصد از مجموع آراء بر آلن ژوپه غلبه کرد و توانست به عنوان نامزد رسمی جمهوریخواهان فرانسه برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۷ معرفی شود. دیدگاه‌ها. سیاست خارجی. وی خواهان ائتلاف با ولادیمیر پوتین دربارهٔ جنگ داخلی سوریه و مبارزه با داعش است. فیون از جمله سیاستمداران فرانسوی است که روابط بسیار نزدیکی با ولادیمیر پوتین دارد و فرهنگ و تاریخ روسیه را بسیار دوست دارد. در نوامبر ۲۰۱۶ فیون در مناظره با آلن ژوپه گفت: «من بار دیگر تأکید می‌کنم سیاستی که در