payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دست می‌شد. بین جنگ‌های دوم و سوم روسیه و ایران، دوره‌ای بود که در آن تعدادی پیمان‌ها میان امپراتوری روسیه و ایران و همچنین بین دو طرف و امپراتوری عثمانی منعقد شد. علاقه عثمانی‌ها به این سرزمین‌ها، جنگ‌ها را پیچیده‌تر می‌کرد و هر دو طرف در طول جنگ‌ها در نقاط مختلف با امپراتوری عثمانی متحد می‌شدند. پس از پیمان ترکمنچای، که به جنگ پنجم روسیه و ایران پایان داد، ایران بخش زیادی از خاک ماوراء قفقاز خود را به امپراتوری روسیه واگذار کرد. روابط پیش از جنگ. روابط اقتصادی. قدیمی‌ترین اسناد روابط رسمی روسیه و ایران
قدیمی‌ترین اسناد روابط رسمی روسیه و ایران نشان می‌دهد که در سال ۱۵۲۱ میلادی، شاه اسماعیل یکم از دودمان صفوی فرستاده‌ای دیپلماتیک نزد تزار واسیلی سوم فرستاد. با این‌حال، روابط تجاری آن‌ها بسیار کم بود، و اغلب این روابط با تاتارها صورت می‌گرفت، زیرا تاتارها به عنوان واسطه‌های بازرگانی عمل می‌کردند. روسیه خان‌نشین‌های کازان و آستراخان را به ترتیب در سال ۱۵۵۲ و ۱۵۵۶ میلادی ضمیمه قلمرو خودش کرد، تا مسیر تجاری ولگا را به قفقاز و دریای کاسپین گسترش دهد. از نقاط مهم این مسیر تجاری، گیلان و دربند به‌عنوان خاستگاه
این مسیر تجاری، گیلان و دربند به‌عنوان خاستگاه راه‌های تجاری دریایی و زمینی بین روسیه و ایران، و مراکز تجاری آستراخان و شاماخی بود. شاماخی به ویژه محل تجارت بازرگانان زیادی از روسیه بود: ابریشم، چرم، ظروف فلزی، خز، موم و پیه. بازرگانان ایرانی در روسیه تجارت می‌کردند و به نیژنی نووگورود و کازان می‌رفتند که به مراکز تجاری تبدیل شده بودند. در سال ۱۵۵۵ میلادی، شرکت مسکووی یا روسیه تنها با هدف تجارت زمینی با ایران ایجاد شد. در سال ۱۵۶۲ میلادی، ایالت شیروان برای برقراری روابط تجاری رسمی به روسیه فرستاده‌ای
برای برقراری روابط تجاری رسمی به روسیه فرستاده‌ای فرستاد. شاماخی متعاقباً همین کار را در سال ۱۶۵۳ میلادی انجام داد. اولین ایرانی‌هایی که به کار تجارت با روسیه پرداختند، ارمنی‌های جلفا در شمال ایران بودند. جلفا حلقه مهمی در مسیر تجاری روسیه و ایران بود که از گیلان سرچشمه می‌گرفت. در سال ۱۶۰۴ میلادی، شاه عباس بزرگ جمعیت قابل توجهی از ارامنه را از جلفا به پایتخت تازه تأسیس خود، اصفهان، اسکان داد و به آن‌ها حقوق تجاری اعتبار داد، مالیات‌ها را کاهش داد و آزادی مذهبی اعطا کرد. در طول قرن شانزدهم، روابط دیپلماتیک
اعطا کرد. در طول قرن شانزدهم، روابط دیپلماتیک ایران اغلب با فرستادگان بازرگانی همراه بود که اجناس ابریشم و فلزی را به روسیه می‌فرستادند. در مقابل، روسیه خز، شاهین و حیوانات وحشی فرستاد. در واقع مخمل، تافته و ابریشم کاشان، اصفهان و یزد بیش از هفتاد درصد کالاهای حمل شده به روسیه در قرن شانزدهم را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۶۱۶ میلادی، یک هیئت دیپلماتیک در مسکو وعده‌های حمایت از بازرگانان ایرانی را که در روسیه تجارت می‌کردند، تضمین کرد. بازرگانان ایرانی در روسیه اغلب نمایندگان دیپلماتیک را همراهی می‌کردند. اما
اغلب نمایندگان دیپلماتیک را همراهی می‌کردند. اما بازرگانان روسی در گیلان و اردبیل مرتباً مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند و یوسف خان والی شامخی از حمایت از بازرگانان روسی خودداری می‌کرد. صادرات ابریشم در اوایل قرن هفدهم همچنان بالا بود. در سال ۱۶۲۳، بیش از ۲۰۰۰ کیلوگرم ابریشم از آستراخان به شهرهای سراسر امپراتوری روسیه حمل شد. با این حال، در زمان شاه صفی اول، صادرات رسمی کاهش یافت و تجارت تجاری خصوصی جایگزین آن شد. در سال ۱۶۳۴، هیچ تجارتی ثبت نشد و هیچ کالایی حمل و نقل نشد. دو سال بعد، تجارت بار دیگر به
حمل و نقل نشد. دو سال بعد، تجارت بار دیگر به دلیل طاعون متوقف شد، اما تجارت از سر گرفته شد و به‌طور قابل توجهی رشد کرد. در سال ۱۶۷۶، ۴۱۰۰۰ کیلوگرم ابریشم از ایران به روسیه صادر شد. روابط سیاسی. از سال ۱۴۶۴ تا ۱۴۶۵ تزار ایوان سوم فرستاده‌ای به شاماخی فرستاد تا ائتلافی ضد عثمانی ایجاد کند. این علاقه به اتحاد ضد عثمانی تا قرن شانزدهم ادامه یافت و در دوران سلطنت شاه عباس اول، ایران سیاست خارجی قوی ضد عثمانی را حفظ کرد. فروپاشی مسکووی در زمان مشکلات پیش از به قدرت رسیدن دودمان رومانوف به تاج و تخت روسیه در سال
رسیدن دودمان رومانوف به تاج و تخت روسیه در سال ۱۶۱۳ روسیه را تضعیف کرد به طوری که ایران تمرکز سیاست خارجی خود را به اروپای غربی برای یک ائتلاف ضد عثمانی معطوف کرد. شاه عباس اول به امید اتحاد ضد عثمانی در مجارستان با [[پادشاهی هابسبورگ|هابسبورگ‌های اتریش[] ارتباط برقرار کرد. در اواخر قرن شانزدهم، روسیه لشکرکشی به [[شمخالات ترکی]]، که بر شمال داغستان حکومت می‌کرد و تابع اسمی ایران بود، آغاز کرد. نیروهای روسی دربند، داغستان و باکو را اشغال کردند و در جنوب رودخانه ترک دژهایی ساختند. با این حال، ایرانی‌ها از
ترک دژهایی ساختند. با این حال، ایرانی‌ها از ترس به خطر افتادن ائتلاف ضد عثمانی، در به چالش کشیدن این ادعاهای ارضی محتاط بودند. بین سال‌های ۱۵۹۸ و ۱۶۱۸، روس‌ها در پاسخ به درخواست‌های کمک نظامی علیه امپراتوری عثمانی، نمایندگان زیادی را به ایران فرستادند. در سال ۱۶۱۲ شاه عباس اول عهدنامه نصوح پاشا را با امپراتوری عثمانی برای پایان دادن به جنگ‌های عثمانی و ایران امضا کرد. این معاهده بی‌طرفی ایران را در مورد روابط روسیه و عثمانی قید می‌کرد. تجارت در شاماخی پس از امضای این معاهده به شدت کاهش یافت، زیرا پیروزی
از امضای این معاهده به شدت کاهش یافت، زیرا پیروزی صفویه بر عثمانی در سال ۱۶۱۸ نیاز به کمک روسیه را نفی کرد. در دهه ۱۶۳۰ مجدداً خصومت‌ها بین ایران و امپراتوری عثمانی آغاز شد تا امضای صلح زهاب در سال ۱۶۳۹، که منجر به احتیاط دیپلماتیک ایرانی‌ها به دلیل تمایل به عدم دشمنی با امپراتوری عثمانی شد. جنگ اول روسیه و ایران (۱۶۵۱–۱۶۵۳). در سال ۱۶۴۵ بین قزاق‌های روسی و لزگین‌ها که تابع ایرانیان محسوب می‌شدند، ناآرامی به وجود آمد. این تنش‌ها عمدتاً در امتداد مرز [[گرجستان]] و [[داغستان]] متمرکز بود. یک نامزد مورد حمایت
و [[داغستان]] متمرکز بود. یک نامزد مورد حمایت روسیه رهبری داغستان را بر یک نامزد ایرانی به دست آورد. در سال ۱۶۴۷، خسرو خان، والی ایالت شیروان، به والی [[آستراخان]] شکایت کرد که قزاق‌های آستراخان و تارکی مرتکب یک سری سرقت‌ها شده‌اند. او تهدید کرد که اجناس بازرگانان روسی را در شاماخی مرکز استان شیروان مصادره خواهد کرد و علیه قزاق‌ها اقدام نظامی خواهد کرد. مقامات روس به این اقدام اعتراض کردند و از شاه خواستند خسرو خان را مجازات کند. شاه هیچ اقدامی نکرد و در سال ۱۶۴۹، خسرو خان نامه دیگری فرستاد و هشدار خود را
۱۶۴۹، خسرو خان نامه دیگری فرستاد و هشدار خود را مجدداً اعلام کرد. تنش بین کشورها زمانی تشدید شد که در سال ۱۶۵۰ قزاق‌ها کاروانی را که اجناس شیروان و داغستان را حمل می‌کرد سرقت کردند و چندین نفر کشته شدند. روسها پادگانی را بر روی رودخانه [[سولاک]] گسترش دادند و چندین پادگان دیگر را بر روی رودخانه تِرِک ساختند، از جمله یک پادگان در حمایت از [[تهمورث‌خان گرجی|تهمورث خان گرجی]]، حاکم مخلوع خارتلی-کاختی. این گسترش به قلمرو ایران و حمایت از تهمورث خان خشم [[شاه عباس دوم]] را برانگیخت، زیرا تهمورث خان توسط شاه خلع
دوم]] را برانگیخت، زیرا تهمورث خان توسط شاه خلع شد. در سال ۱۶۵۳ شاه به والیان [[اردبیل]]، [[ایروان]]، [[قره‌باغ]]، [[استرآباد]] و بخش‌هایی از [[آذربایجان]] دستور داد تا به کمک خسروخان نیرو بفرستند. نیروهای بیشتری توسط فرماندار [[دربند (روسیه)|دربند]]، شمخالات ترکی و حاکم کارا قایتاق کمک کردند. این سپاهیان روسها را از قلعه بیرون رانده و آن را به آتش کشیدند. در همان سال، فرستاده‌ای به رهبری شاهزاده ایوان لوبانوف روستوفسکی روسیه به ایران سفر کرد تا از والی شاماخی در امور داغستانی دخالت نکند و خسارات وارده را
در امور داغستانی دخالت نکند و خسارات وارده را جبران کند و تمامی بازرگانان روسی آزاد شوند. این درگیری بر سر گرجستان و داغستان بر روابط تجاری بین کشورها تأثیر گذاشت. در سال ۱۶۵۱، ۱۳۸ عدل [[ابریشم|ابریشم ایرانی]] به دلیل کمبود تقاضا در [[آستراخان]] ذخیره می‌شد. پیمان ایران-روسیه (۱۷۱۷). آرتمی پتروویچ وولینسکی به عنوان فرستاده‌ای به اصفهان فرستاده شد تا قراردادی تجاری ببندد که به روسیه انحصار تجارت ابریشم ایران را می‌داد. در این مأموریت او همچنین اطلاعاتی در مورد منابع، جغرافیا، زیرساخت، نظامی و سایر نقاط قوت
منابع، جغرافیا، زیرساخت، نظامی و سایر نقاط قوت فارسی جمع‌آوری کرد. به او دستور داده شد که روسیه را به عنوان متحد ایران و [[امپراتوری عثمانی]] را به عنوان دشمن آنها برجسته کند. هنگامی که یک لشکرکشی روسی به رهبری شاهزاده بکویچ-چرکاسکی در ساحل شرقی دریای خزر در [[خیوه]] فرود آمد، ایرانیان با طرف فرستاده دشمنی کردند. ولینسکی به تزار گزارش داد که ایران در آستانه فروپاشی است. وی همچنین توصیه کرد که استان‌های گیلان، مازندران و استرآباد به دلیل ظرفیت تولید ابریشم به روسیه ملحق شوند. دوره قاجاریه. [[جنگ‌های ایران و
روسیه ملحق شوند. دوره قاجاریه. [[جنگ‌های ایران و روسیه در دوره قاجار]] منابع. [[رده:تاریخ ارمنستان]] [[رده:تاریخ ایران]] [[رده:تاریخ جمهوری آذربایجان]] [[رده:تاریخ داغستان]] [[رده:تاریخ قفقاز]] [[رده:تاریخ گرجستان]] [[رده:تاریخ نظامی ارمنستان]] [[رده:تاریخ نظامی جمهوری آذربایجان]] [[رده:جنگ قفقاز]] [[رده:جنگ‌های ایران و روس|جنگ‌های ایران و روس]] [[رده:جنگ‌های روسیه تزاری]] [[رده:چرکس]] [[رده:خانات قفقاز جنوبی]] [[رده:خانات قفقاز شمالی]] [[رده:رقابت‌های ژئوپولیتیک]]
بوته، بوته چینی، بوته آهنگری یا کروزه چینی ظرف یا محفظه ای فلزی یا سرامیکی است که می‌توان در آن فلزات یا سایر مواد را ذوب کرد یا تحت دماهای خیلی بالا قرار داد. با اینکه به صورت سنتی این بوته‌ها از خاک رس ساخته می‌شدند، آنها را می‌توان از هر ماده ای که دمای خیلی زیاد را تحمل می‌کند ساخت. برای مثال آلومینا، کوارتز، گرافیت، کرندوم. بوته ظرفی به شکل مخروط ناقص است که از ماده‌ای نسوز، عموماً گرافیت یا کاربید سیلیکون، ساخته شده باشد و برای استفاده در دمای بالا به کار رود. این ابزار می‌تواند چینی، گرافیتی و سفالی
کار رود. این ابزار می‌تواند چینی، گرافیتی و سفالی باشد. از این ابزار برای تعیین آب تبلور نمک‌ها، ذوب مواد با دمای ذوب بالا و همچنین در شیمی تجزیه برای خشک کردن یا پخت مواد در کوره استفاده می‌شود. بوته‌های چینی بر روی پایه‌هایی در دسیکاتور قرار گرفته و برای جلوگیری از اتلاف انرژی، در دسیکاتور با روغنی چفت می‌شود و باعث می‌شود دمای بسیار بالایی در دسیکاتور ایجاد شود. بوته‌های آهنگری در طول تاریخ با مواد مختلفی ساخته‌شده‌اند. در گذشته بیشتر از جنس خاک رس بوده‌اند ولی امروزه بوته‌های آهنگری را از جنس فولاد یا
ولی امروزه بوته‌های آهنگری را از جنس فولاد یا سرامیک می‌سازند و از آنها برای انتقال مذاب در دمای بالا استفاده می‌کنند. جنس بوته‌های آهنگری باید به گونه‌ای باشد که در دمای بالا، یعنی در دمایی که فلز مذاب است، ذوب نشود. تاریخچه. قدیمی‌ترین بوته‌های آهنگری یافته‌شده مربوط به هزارهٔ پنجم و ششم قبل از میلاد مسیح بوده و مربوط به اروپای شرقی و ایران است. در دورهٔ کالکولیتیک، بوته‌های آهنگری به کمک لوله‌های دمنده گرم می‌شده‌اند. در این زمان از بوته‌های کم عمق ساخته‌شده از خاک رس برای ذوب مس استفاده می‌کرده‌اند.
از خاک رس برای ذوب مس استفاده می‌کرده‌اند. این بوته‌های آهنگری معمولاً از جنس نسوز نبوده و با سایر سرامیک‌های آن زمان تفاوتی نداشته‌اند. در زمان کالکولیتیک بوته‌های آهنگری تغییرات جزئی‌ای کردند که باعث شد بتوان راحت‌تر آن‌ها را حمل کرده و ریخته شوند. عمل ریخته‌گری فلز به دوره‌های بسیار دور باستان بازمی‌گردد. به طوری که بوته‌های آهنگری پیدا شده در اردن نشان می‌دهد که آن‌ها با ایجاد تغییراتی در دستگیرهٔ بوتهٔ آهنگری حمل و نقل آن را ساده‌تر کرده‌بودند. در این مناطق از بوته‌های آهنگری بیشتر برای جداسازی
این مناطق از بوته‌های آهنگری بیشتر برای جداسازی ناخالصی از سنگ معدن فلزات استفاده می‌شده است. انواع دیگری از بوته. بوته‌ها امروزه بیشتر برای نگهداری ترکیبات شیمیایی در دمای بالا و در آزمایشگاه‌ها استفاده می‌شود. این بوته‌ها اندازه‌های مختلفی داشته و معمولاً دارای درپوش نیز هستند. آن‌ها هنگامی که گرم می‌شوند، در یک مثلث رس لوله‌ای نگهداری می‌شوند که خود در بالای سه‌پایه نگهداری می‌شود. بوته‌ها همچنین در تجزیه و تحلیل شیمیایی (تجزیه و تحلیل جرم آنالیت و مشتقات آن) مورد استفاده قرار می‌گیرند. در تجزیه و تحلیل
آن) مورد استفاده قرار می‌گیرند. در تجزیه و تحلیل شیمیایی وزنی، نمونه یا محلول را روی کاغذ صافی مخصوص می‌ریزند تا رسوبات از محلول یا نمونهٔ مورد نظر جدا شود. بوته و درب آن را روی ترازو می‌گذارند و جرم بوتهٔ خالی به همراه درب آن را اندازه می‌گیرند. سپس مواد جداشده به همراه کاغذ صافی بر روی بوته قرار می‌گیرد و گرم می‌شود تا مواد فرار و رطوبت باقی مانده از آن جدا شود. در این مرحله از فرایند پس از گرما دادن، کاغذ صافی نیز به طورکامل می‌سوزد. بوته به همراه در و محتویات آن در یک desiccator خنک می‌شوند. پس از
و محتویات آن در یک desiccator خنک می‌شوند. پس از اینکه بوته با دمای اتاق همدما شد، جرم آن را با ترازو اندازه می‌گیرند، در دمای بالا جریان هوای اطراف ترازو باعث می‌شود تا عدد نشان داده‌شده اشتباه باشد. جرم بوتهٔ خالی به همراه در آن از مقدار اندازه‌گیری شده کم می‌شود تا جرم خالص محتویات باقی‌مانده در بوته به دست آید. نوع دیگری از بوته‌ها، بوتهٔ گوچ نامیده می‌شوند. این بوته‌ها به افتخار مخترع آن، فرانک آستین گوچ به این نام گوچ نام گذاری شده‌اند. در کف بوته‌های گوچ سوراخ‌های ریزی وجود دارد که بیشتر برای
گوچ سوراخ‌های ریزی وجود دارد که بیشتر برای فیلتراسیون مورد استفاده قرار می‌گیرد. بوته‌های آهنگری در گذشته. در عصر آهن و برنز بوته‌های آهنگری بیشتر برای ذوب مس و قلع و ترکیب کردن آن‌ها برای تولید برنز استفاده می‌شده است. در روم باستان نوآوری‌های بر روی بوته‌ها صورت گرفت که با استفاده از آن می‌توانستند آلیاژهایی جدید را تولید کنند. در این زمان و دوره شکل بوته‌های آهنگری و نحوهٔ ذوب و گرمایش آن‌ها تغییر کرد. بوته‌ها به جای شکل گرد و نوک تیز بیشتر به شکل مخروطی ساخته می‌شدند و برخلاف بوته‌های گذشته که شکل
ساخته می‌شدند و برخلاف بوته‌های گذشته که شکل نامنظمی داشتند و از بالا گرم می‌شدند، این بوته‌ها از پایین گرم می‌شدند. در برخی موارد این بوته‌ها دیواره‌های نازک‌تری داشته و خاصیت نسوز بودن داشته‌اند. در زمان روم باستان از فرایند cementation برای ساخت برنج استفاده می‌کرده‌اند. در این فرایند، از ترکیب یک فلز و یک گاز برای تولید آلیاژ استفاده می‌شده است. برنج از ترکیب مس و اکسید روی ساخته می‌شود. در این فرایند، دما تا ۹۰۰ درجهٔ سلسیوس بالا می‌رود و اکسید روی به گاز تبدیل و تبخیر می‌شود و سپس این گاز با مس مذاب
گاز تبدیل و تبخیر می‌شود و سپس این گاز با مس مذاب ترکیب شده و پس از سردشدن آلیاژ برنج را می‌سازند. واکنش فلز برنج باید در ظرفی در بسته انجام شود، اگر واکنش در ظرف در بسته نباشد، بخارات روی می‌توانند خارج شده و در واکنش شرکت نکنند؛ بنابراین باید از بوته‌هایی استفاده کرد که دارای درپوش بوده تا از خروج گاز روی از روی سطح مس مذاب جلوگیری کند. رومیان به کمک این بوته‌های در بسته می‌توانستند فضای مناسب برای انجام واکنش میان مس و بخار اکسید روی را ایجاد کنند تا آلیاژ مورد نظر ساخته شود. در زمان قرون وسطی از
تا آلیاژ مورد نظر ساخته شود. در زمان قرون وسطی از بوته‌های آهنگری برای برای ساخت مس و آلیاژهای مس مانند برنز استفاده می‌شد. این بوته‌های آهنگری دارای دیواره‌های نازک و همچنین کف مسطح بودند که بتوانند به راحتی در داخل کوره قرار گرفته و حرارت ببینند. در اواخر قرون وسطی با آمدن سرامیک‌ها، بوته‌های آهنگری ساخته‌شده نیز تغییر کردند. در قرون وسطی فناوری ساخت آلیاژ برنج تغییر زیادی نکرد و با همان بوته‌های در دار گذشته مردم آلیاژ برنج تولید می‌کردند. روند انجام فرایند سیمان‌کاری نیز در زمان قرون وسطی همچون
فرایند سیمان‌کاری نیز در زمان قرون وسطی همچون بوته‌های آهنگری تغییر چندانی نکرد. در قرون وسطی مردم به فناوری ساخت فولاد دست یافتند و بوته‌های آهنگری‌ای برای ساخت فولاد درست کردند. اولین نمونهٔ فولاد ساخته‌شده نیز، فولاد ووتز بود که در هند امروزی به کمک بوته‌های آهنگری و فرایند cementation ساخته‌شد. در اواخر قرون وسطی فناوری ساخت فولاد از هند به ازبکستان امروزی برده‌شد و بوته‌های آهنگری خاصی در این منطقه ساخته‌شدند. این بوته‌های آهنگری از خاک رس و شن ساخته می‌شدند. در این بوته‌ها فعالیت cementation انجام
می‌شدند. در این بوته‌ها فعالیت cementation انجام می‌شد و برای خروج گازهای اضافی و کاهش فشار، سوراخ‌هایی در بالای در بوته گذاشته شده‌بود. پس از قرون وسطی نیز بوته‌های آهنگری و ذوب ساخته‌شده توسط انسان‌ها پیشرفت کرده و بهتر شدند. بیشترین نوع بوتهٔ مورد استفاده در دوران پس از قرون وسطی، بوته‌های هسی (هسن) بودند که در منطقهٔ هسن در آلمان امروزی ساخته می‌شدند. بوته‌های هسی ظروف مثلثی شکل هستند که درون قالب و با استفاده از خاک رس دارای آلومینیوم اکسید بالا ساخته می‌شدند و با ماسه و کوارتز خالص مخلوط می‌شده‌اند.
می‌شدند و با ماسه و کوارتز خالص مخلوط می‌شده‌اند. در دوران قرون وسطی آلمانی‌ها در ساخت بوته‌های آهنگری پیشرفت چشمگیری کرده‌بودند. آنها علاوه بر ساخت بوته‌های هسی، در جنوب آلمان بوته‌های گرافیتی نیز می‌ساختند که ساختاری ظاهری‌شان شبیه بوته‌های هسن بوده است. پس از قرون وسطی و در اروپا، با استفاده از بوته‌های خاصی فرایند قالکاری یا همان cupellation انجام می‌دادند. در آن زمان از فرایند قالکاری برای جدا کردن فلزات پایه از فلزات نجیب استفاده می‌کردند. از ظروف دیگری که برای این فرایند توسط اروپاییان استفاده
دیگری که برای این فرایند توسط اروپاییان استفاده می‌شده می‌توان به ظروف اسکوریفایر اشاره کرد. این ظروف بیشتر برای جداسازی سرب استفاده می‌شده‌اند. امروزه صنعت ساخت بوتهٔ آهنگری پیشرفت زیادی کرده است و مثلاً بوته‌های ساخته شده از جنس سیلیکون کاربید می‌توانند تا دمای ۲۰۰۰ درجهٔ سانتیگراد را تحمل کنند و از آن‌ها برای ذوب آلیاژهای آهنی مورد استفاده قرار می‌گیرد. مواد آلیاژی ریخته‌گری در جنس بوتهٔ ساخته شده تاثیرگذارند و بوتهٔ آهنگری نباید با مواد مذاب درون خود واکنش شیمیایی انجام دهد. جستارهای وابسته. پاتیل
واکنش شیمیایی انجام دهد. جستارهای وابسته. پاتیل (ریخته‌گری) مواد نسوز فولاد بوته متالوژی آهن
برنارد ژرمن اِسیِن دو لاویل-سور-ایون، کنت دو لاسه‌پد (۲۶ دسامبر ۱۷۵۶ - ۶ اکتبر ۱۸۲۵) جانورشناس و سیاست‌مدار فرانسوی بود. زندگی‌نامه. او در دسامبر ۱۷۵۶ در اژان متولد شد و در کودکی توسط پدرش آموزش داده شد. آشنایی با کتاب تاریخ طبیعی بوفون ("Histoire naturelle, générale et particulière") باعث اشتیاق او به دانش و بررسی پدیده‌های زیست‌شناسانه شد. او علاقه زیادی به موسیقی داشت و دو اپرا نیز، که هیچ گاه اجرا نشدند، نوشت. لاسه‌پد نتیجه پژوهش‌هایش در زمینه موسیقی را در دو جلد کتاب "Poétique de la musique" خود منتشر
در دو جلد کتاب "Poétique de la musique" خود منتشر کرد. در همین حال دو مقاله اثرگذار "Essai sur l'électricité" در ۱۷۸۱ و "Physique générale et particulaire" در سال‌های ۱۷۸۴–۱۷۸۲ منشر کرد که باعث آشنایی او با بوفون گشت و بوفون به او پیشنهاد تکمیل کتاب تاریخ طبیعی خود را داد. پس از انقلاب فرانسه، لاسه‌پد یکی از اعضای مجلس موسسان برای تعیین قانون اساسی شد. با این حال، پس از دوره وحشت به دلیل آنکه با کشتارها مخالف بود، پاریس را ترک کرد. هنگامی که باغ پادشاهی به باغ گیاهان پاریس تغییر نام داد، به او اجازه داده
باغ گیاهان پاریس تغییر نام داد، به او اجازه داده شد که در آن بر روی خزندگان و ماهی‌ها کار و پژوهش کند. میان سال‌های ۱۷۹۸ تا ۱۸۰۴، او کتاب‌های مهمی از جمله «تاریخ طبیعی ماهی‌ها» ("Histoire naturelle des poissons") و «تاریخ آب‌بازسانان» ("Histoire des cétacés") را منتشر کرد. در سال ۱۷۹۹ به عضویت مجلس قانون‌گذاران فرانسه درآمد و دو سال بعد در ۱۸۰۱ رئیس این مجلس شد. در سال ۱۸۱۲، او به عنوان یکی از اعضای خارجی آکادمی سلطنتی علوم سوئد منصوب شد. لاسه‌پد در سن ۶۹ سالگی در اپینه سور سن فرانسه درگذشت.
بهشاد مختاری (زاده ٢٢ تیر ١٣۶٠ در بیرجند) بازیگر سینما و تلویزیون ایرانی است. بهشاد مختاری کار خود را از سال ١٣۷۷ در تئاتر آغاز کرد و از سال ١٣۸۲ وارد سینما شد. به گفته خودش، نخستین انگیزه بازیگری در وی در سن ۶ سالگی‌ با دیدن بازی مهدی هاشمی در سریال سلطان و شبان بوده است. فعالیت در خوانندگی. فروردین سال ١٣٩٧ با همکاری عرفان خاکی قطعه دل برهاری از رسانه‌های هنری پخش شد.
گرازماهی بندری یکی از شش گونه گرازماهی در جهان است و از کوچک‌جثه‌ترین پستانداران دریایی به‌شمار می‌رود. همان گونه که از نامش بر می‌آید، این جانور در کنار خط کرانه‌ای و بندرگاه‌ها یافت می‌شود. این گرازماهی به درون رودخانه‌ها وارد می‌شود و گاه صدها کیلومتر دور از دریا دیده شده‌است. ویژگی‌ها. گرازماهی بندری اندکی ریزجثه‌تر از دیگر گرازماهی‌ها است. طول بدن بچه‌ها در هنگام تولد میان ۸۵–۶۷ سانتی‌متر است و وزنی کمتر از ۱۰ کیلوگرم دارند. طول گرازماهیان بالغ به ۱٫۴ تا ۱٫۹ متر می‌رسد. نرهای بالغ با داشتن وزن میانگینی
۱٫۹ متر می‌رسد. نرهای بالغ با داشتن وزن میانگینی برابر با ۶۱ کیلوگرم، وزن کمتری نسبت به ماده‌ها، با میانگین وزنی ۷۶ کیلوگرم، دارند. قطر بدن در زیر باله پشتی مثلثی‌شکل این گرازماهی، بیشترین مقدار خود را دارد. باله‌های کناری، پشتی، دم‌باله، پشت بدن به رنگ خاکستری تیره هستند. پهلوها به رنگ خاکستری روشن‌تر هستند. زیر بدن به رنگ سفید روشن است و به‌طور معمول خط‌های خاکستری رنگ در زیر بدن تا گلو وجود دارند. گستره و جمعیت. گرازماهی بندری در مناطق کرانه‌ای شمال اقیانوس اطلس و اقیانوس منجمد شمالی و شمال اقیانوس آرام
اطلس و اقیانوس منجمد شمالی و شمال اقیانوس آرام و همچنین دریاهای مدیترانه و سیاه یافت می‌شود. جمعیت جهانی این گونه ۷۰۰٫۰۰۰ عدد تخمین زده شده‌است.
برنهارد شولتسه هولتوس معروف به شولتس، جاسوس آلمانی که در دوران جنگ جهانی دوم، مدتی را در ایران و عمدتاً در ایل قشقایی سپری کرد. وی خاطراتش را از این دوران منتشر نموده‌است. ترجمه فارسی کتاب خاطرات او، با نام سپیده دم در ایران به کوشش مهرداد اهری ترجمه شده است. شولتس در ایران. «برنهارد شولتسه هولتوس»، معاون اداره یکم سازمان جاسوسی و ضد جاسوسی آلمان نازی بود. وی در زمان جنگ جهانی دوم، جاسوس آلمان‌ها در ایران بود. شولتس در سال ۱۹۴۱ در پی انعقاد صلح میان آلمان و شوروی، به همراه همسرش با سمتی پوششی به منظور
و شوروی، به همراه همسرش با سمتی پوششی به منظور شناسایی منطقه قفقاز از طریق اروپا، روسیه، باکو و بندرانزلی به ایران آمد و در تبریز مستقر شد. او با استفاده از عوامل آلمانی و آلمانوفیل و گسترش شبکه خبرچینی، توانست اطلاعات بسیار مهمی برای آلمان تهیه کند. با اشغال ایران توسط متفقین ناگزیر از منطقه آذربایجان به تهران فرار کرد و در پی آن، بر آن شد فعالیتش را در افغانستان ادامه دهد اما در بیرجند دستگیر و مجدداً به تهران بازگردانده شد. با این همه، پس از چندی فرار کرد و سرانجام به قلمرو ایل قشقایی و بویراحمدی رفت و
و سرانجام به قلمرو ایل قشقایی و بویراحمدی رفت و در آن جا به کمک آلمانی‌های دیگر مانند مایر، فعالیت‌های جاسوسی و اطلاعاتی خود را ادامه داد. وی در کتاب سپیده دم در ایران علاوه بر شرح رویدادها و عملیات و وظایفی که برعهده داشته‌است اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ جنبه‌های مختلف زندگی عشایر مذکور به دست می‌دهد. افزون بر آن، با اشاره به دیدگاه‌ها و عملکرد افراد و گروه‌های سیاسی نسبت به طرفین درگیر جنگ ـ به ویژه آلمان ـ تصویری از اوضاع آن روز ایران فراهم می‌آورد. گفتنی است با خروج ایران از بی‌طرفی و اعلام جنگ از سوی
است با خروج ایران از بی‌طرفی و اعلام جنگ از سوی دولت وقت ایران به آلمان، اکثر آلمانی‌های حاضر در ایران از جمله شولتس دستگیر و اسیر می‌شوند و بعد از خاتمه جنگ بسیاری از آنها از اسارت رهایی می‌یابند.
در زمینهٔ مخابرات، ترمینال وسیله‌ای است جهت ارتباط از طریق یک خط. تلفن، دورنگار، و تجهیزات شبکه مانند چاپگر و ایستگاه‌های کاری نمونه‌هایی از ترمینال هسند. نمونه‌سازی ترمینال‌ها با برنامه‌های رایانه‌ای. بسیاری از رایانه‌ها از برنامهٔ دسترسی سریال استفاده می‌کنند تا از راه خطوط تلفن یا تجهیزات سریال با رایانه‌های دیگر ارتباط برقرار کنند، بنابراین با یک ترمینال رایانه برابری می‌کنند. هایپر ترمینال یکی از رایج‌ترین نمونه سازهای ترمینال می‌باشد. زمانیکه اولین مکینتاش منتشر گشت، یک برنامه به نام مک ترمینال برای
منتشر گشت، یک برنامه به نام مک ترمینال برای ارتباط با تعدادی از رایانه‌ها مانند آی بی ام استفاده شده بود. دک ترمینال یکی از اولین برنامه‌های ترمینال برای آلتایر محبوب بود.
مدال کاپلی یا نشان کاپلی جایزه‌ای علمی است که هرساله توسط انجمن سلطنتی لندن به خاطر دستاوردهای برجسته، پژوهشی در هر رشتهٔ علمی از علوم فیزیکی گرفته تا علوم زیست‌شناسی اعطا می‌شود. این نشان که قدیمی‌ترین جایزهٔ انجمن سلطنتی است که هنوز هم اعطا می‌شود و احتمالاً قدیمی‌ترین جایزه علمی موجود در جهان است، برای اولین بار در سال ۱۷۳۱ به استفن گری به خاطر آزمایش‌های جدیدش در مورد الکتریسیته: به عنوان تشویقی برای او که اغلب با کشفیاتش نشان می‌داد که برای خدمت به جامعه آمادگی دارد و پیشرفت در این بخش از دانش طبیعی،
آمادگی دارد و پیشرفت در این بخش از دانش طبیعی، داده شد. تاریخچه. این مدال پس از اهدا ۱۰۰ £ توسط سرگادفری کاپلی برای انجام آزمایش ایجاد شد و چندین سال هم مقدارش همان ۱۰۰ پوند بود. شرایط اعطای مدال چندین بار تغییر کرده‌است. در ۱۷۳۶، پیشنهاد شد که «یک مدال یا جایزه افتخاری دیگری به کسی اهدا شود که آزمایشش به بهترین نحو ممکن تأیید شده‌است.» و تا سال ۱۸۳۱ این مطلب به صورت قانون باقی ماند تا اینکه شرایط تغییر کرد وقرار شد مدال به پژوهش‌گری داده شود که شورای انجمن سلطنتی او را شایسته‌ترین فرد برای دریافت مدال
سلطنتی او را شایسته‌ترین فرد برای دریافت مدال تشخیص دهد. A در سال ۱۸۸۱ سر جوزف ویلیام کاپلی برای دومین بار مبلغ ۱۶۶۶ پوند، ۱۳ s و ۴d اهدا کرد؛ و این مبلغ برای اهدا مدال استفاده شد. مدال در قالب فعلی از نقره طلاپوش ساخته شده و به همراه یک جایزه ۲۵٬۰۰۰ پوندی داده می‌شود. از زمان اعطای آن، این جایزه به بسیاری از دانشمندان برجسته داده شده‌است، شامل ۵۲ نفر از برندگان جایزه نوبل: ۱۷ نفر در فیزیک، ۲۱ نفر در فیزیولوژی و پزشکی، و ۱۴ نفر در شیمی. جان تیافیلیس دزاگولیه با سه بار، در ۱۷۳۴، ۱۷۳۶ و ۱۷۴۱، بیشترین تعداد
با سه بار، در ۱۷۳۴، ۱۷۳۶ و ۱۷۴۱، بیشترین تعداد دریافت کننده جایزه بوده‌است، دوروتی هاجکین با دریافت آن در سال ۱۹۷۶ اولین زن دریافت‌کننده مدال کاپلی است، و ژوسلین بل بورنل در سال ۲۰۲۱ دومین زنی شد که این مدال را دریافت کرده‌است. منابع. http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Copley_Medal&amp;oldid=457675488
همایون سلیمی (زاده ۱۳۲۷، تهران)، هنرمند نقاش، چاپگر و عضوهیات علمی دانشگاه هنر تهران است. زندگی. این هنرمند نقاش از هنرستان میرک تبریز دیپلم گرفت و سپس مدتی در بانک مشغول شد. اما علاقه وافرش به نقاشی او را بر آن داشت که راهی کشور فرانسه شود و در بوزار پاریس تحصیل خود را در مقطع لیسانس ادامه دهد. او فوق لیسانس و دکترا را از دانشگاه سوربون در رشته زیبایی‌شناسی دریافت کرد. تز دکترای او مقایسه‌ای تصویری است میان آثارش با بناهای ایرانی اعم از کاشی کاری و مجموعه بناهای کاشان. فعالیت‌ها. او تاکنون بیش از ۲۰
بناهای کاشان. فعالیت‌ها. او تاکنون بیش از ۲۰ نمایشگاه انفرادی در ایران و دیگر کشورها برگزار کرده و چندین جایزه بین‌المللی را دریافت کرده‌است. علاوه بر نقاشی و چاپ دستی (لیتوگرافی و حکاکی روی فلز)، پرورش درختچه‌های مینیاتوری بن‌سای نیز بخشی از آفرینش‌های هنری این هنرمند نقاش است. همایون سلیمی در کمیته‌های داوری و انتخاب دوسالانه‌های نقاشی و مجسمه‌سازی ایران نیز شرکت داشته‌است. نقد آثار. نقش و بافت در آثار همایون سلیمی، نقشی اساسی ایفا می‌کنند. او رنگ‌بندی‌های مختلف و درجه‌های متفاوتی از فام‌ها و غلظت رنگ را