payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برنارد هرمن آهنگساز اهل آمریکا بود که بیشتر به خاطر آثارش در زمینهٔ موسیقی فیلم شهرت دارد. او در ۲۹ ژوئن ۱۹۱۱ به‌دنیا آمد و در ۲۴ دسامبر ۱۹۷۵ درگذشت. هرمن که برای موسیقی فیلم شیطان و دنیل وبستر (۱۹۴۱) برندهٔ ۱ جایزهٔ اسکار شده‌است، بیشتر به خاطر همکاری‌هایش با آلفرد هیچکاک و موسیقی فیلم‌هایی مانند روانی، شمال از شمال غربی، مردی که زیاد می‌دانست و سرگیجه شهرت دارد. او همچنین آثار درخور توجهی برای کارگردانان دیگر و فیلم‌های مطرحی مانند همشهری کین، روح و خانم مویر، تنگهٔ وحشت و راننده تاکسی ساخته‌است. هرمن
مویر، تنگهٔ وحشت و راننده تاکسی ساخته‌است. هرمن آثاری هم برای نمایش‌های رادیویی (به ویژه برای اورسن ولز)، چندین موسیقی فیلم برای ری هری‌هاوزن و قطعاتی برای چند سریال تلویزیونی نوشته‌است. استفادهٔ خلاقانه از سازهای بادی برنجی و رنگ‌بندی شفاف ارکستراسیون از ویژگی‌های موسیقی این هنگساز است. ایت
لباس تولد دمی یک اثر نقاشی از نوع نقاشی بدن ترمپلوی می‌باشد.این اثر به وسیلهٔ نقاش زن نیوزلندی جوآن گر خلق شده‌است. این اثر به وسیلهٔ عکاس زن آمریکایی آنی لیبویتز عکسبرداری و بر روی شماره ماه اوت ۱۹۹۲ مجله ونیتی فر چاپ شده‌است.این عکس به مناسبت یادکرد سالگرد چاپ عکس موفقیت‌برانگیز روی جلد مجله از دمی مور در یک سال گذشته یعنی در اوت ۱۹۹۱ بود، این عکس جنجالی از دمی مور در دوران هفت ماهگی حاملگی او گرفته شده بود و با جمله عکس‌های بیشتری از دمی مور عنوان بندی شده بود. این نقاشی نمونه بارز یک اثر هنری مدرن نقاشی
بود. این نقاشی نمونه بارز یک اثر هنری مدرن نقاشی بدن می‌باشد که باعث شد جوآن گر به عنوان یک نقاش، مورد توجه فرهنگ عامه در این سبک نقاشی قرار گیرد.
تانک‌های BT (به روسی: Быстроходный танк (БТ)، تانک Bystrokhodny، سبک. «تانک سریع») یک سری از تانک‌های نیروی زرهی شوروی سابق بود که در تعداد زیادی بین ۱۹۳۲ و۱۹۴۱ تولید شده‌است. آنها نیروی زرهی سبک بودند، اما تانک خوبی برای زمان خود بود، و تحرک بسیار بهتری نسبت به دیگر تانک‌های طراحی شده معاصر خود داشتند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
تی-۳۵ یک تانک سنگین با چند برجک ساخت شوروی بود توسط ارتش سرخ در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد. طراحی و توسعه. دو پیش‌نمونه تانک تی-۳۵ بین سال‌های ۱۹۳۲ و ۱۹۳۳ توسط بخش مکانیک دفتر طراحی آزمایشی کارخانه بلشویک در لنینگراد تکمیل شد. ظاهر و بسیاری دیگر از اجزای این تانک از جمله کاربرد چند برجک، از طریق تانک تی-۲۸، به شدت متأثر از تانک بریتانیایی ویکرز ایندیپندنت بود. نخستین مدل تی-۳۵–۱ با وزن ۵۰٫۸ تن دارای موتور بنزینی M6 و یک توپ اصلی ۷۶٫۲ میلی‌متری PS-3 با ۴ برجک دیگر شامل دو توپ ۳۷ میلی‌متری و دو مسلسل بود.
دیگر شامل دو توپ ۳۷ میلی‌متری و دو مسلسل بود. این تعداد تسلیحات نیاز به ۱۰ نفر خدمه ایجاد می‌نمود. مشکلات هنگام آزمایش، پیچیدگی برخی قطعات و هزینه بالا تی-۳۵–۱ را برای تولید انبوه نامناسب ساخته بود. پیش‌نمونه دوم با عنوان تی-۳۵–۲ از موتور قدرتمندتر M-17 و سیستم تعلیق اصلاح شده استفاده می‌کرد و تعداد برجک‌های کاهش یافته بود تا خدمه به ۷ نفر برسد. زره قوی‌تر ۳۵ میلی‌متری در جلو و ۲۵ میلی‌متری در اطراف و پشت، تانک را در مقابل آتش تسلیحات کوچک و ترکش خمپاره مقاوم می‌ساخت. تولید این مدت در ۱۱ اوت سال ۱۹۳۳ تأیید
می‌ساخت. تولید این مدت در ۱۱ اوت سال ۱۹۳۳ تأیید شد. با توجه به مشغله کارخانه بلشویک، کار تولید به کارخانه لوکوموتیو خارکوف منتقل گشت. مقداری بهبود در طراحی تی-۳۵ بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹ اعمال گردید. مدل سال ۱۹۳۵ طولانی‌تر و به برجک جدید طراحی شده برای تانک تی-۲۸ با یک توپ ۷۶٫۲ میلی‌متری L-10 مجهز بود. در این مدل دو توپ ۴۵ میلی‌متری جایگزین توپ‌های پیشین ۳۷ میلی‌متری شدند. نهایتاً سال ۱۹۳۸ با افزایش تهدید توپ‌های قدرتمندتر ضد تانک، شش تانک آخر با زره زاویه‌دار برجک جهت ارتقای حفاظت تولید گشت. تا سال ۱۹۳۹
برجک جهت ارتقای حفاظت تولید گشت. تا سال ۱۹۳۹ کاملاً روشن بود که زره تی-۳۵ به عنوان یک تانک سنگین بسیار نازک است؛ در همین حال سیستم تعلیق نیز بیش از ظرفیت بارگزاری شده بود و امکان ارتقا بیشتر وجود نداشت. با وجود قصد تولید انبوه، در مجموع تنها حدود ۶۱ دستگاه از تانک‌های تی-۳۵ بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹ تولید شد. ویژگی‌ها. اندازه بزرگ و سیستم ناکافی چرخش، تحرک‌پذیری تانک را به خصوص بر روی موانع دشوار ساخته بود. در صورت حرکت، هماهنگی بین برجک‌ها و شلیک دقیق سخت می‌شد. اثربخشی کلی تسلیحات با کالیبر نسبتاً پایین
می‌شد. اثربخشی کلی تسلیحات با کالیبر نسبتاً پایین توپ اصلی، محدودتر گشته بود. تولید هر تی-۳۵ معادل ۹ تانک بی‌تی هزینه داشت که موجب برداشته شدن تمرکز از آن گشت. با وجود جثه بزرگ بیرونی، فضای داخل آن تنگ و ناکافی بود. تاریخچه عملیاتی. تمامی تانک‌های تولید شده به یک تیپ تانک در نزدیکی مسکو اختصاص یافتند. تی-۳۵ هیچ نبردی در جنگ زمستان بین شوروی و فنلاند تجربه نکرد. تنها هدف از آن حضور در رژه‌ها برای به رخ کشیدن دستاوردها و قدرت شوروی بود. پیشرفت‌های تسلیحاتی تی-۳۵ را برای خط مقدم نامناسب ساخته بود؛ بدین جهت
تی-۳۵ را برای خط مقدم نامناسب ساخته بود؛ بدین جهت سال ۱۹۴۰ توصیه شد از آن صرفاً در مقاصد آموزشی استفاده گردد. به پا شدن جنگ با آلمان در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ قبل از محقق شدن این مسئله، موجب ادامه خدمت آن گشت. اطلاعات اندکی از سرنوشت این تانک‌ها در نخستین سال جنگ موجود است اما از تعدادی از آن‌ها ماه دسامبر در دفاع از مسکو به عنوان استحکامات ثابت استفاده شد. بیشتر این تانک‌ها احتمالاً در اثر مشکلات فنی در نبردهای تابستانه در اوکراین در حال خدمت در هنگ‌های ۶۷ و ۶۸ تانک در لشکر سی و چهارم تانک از سپاه ۸ مکانیزه از
تانک در لشکر سی و چهارم تانک از سپاه ۸ مکانیزه از دست رفته‌اند.
منطقهٔ بون‌کیو یکی از ۲۳ منطقه ویژه توکیو پایتخت ژاپن است. این منطقه ۱۱٬۳۱ کیلومتر مربع مساحت دارد. بون‌کیو را می‌توان پایتخت فرهنگی توکیو نامید زیرا که از دوره میجی تعداد زیادی از نویسندگان، محققان و سیاستمداران مشهور ژاپن، در این منطقه زندگی می‌کردند. منطقهٔ بون‌کیو بخاطر داشتن چاپخانه، انتشارات، مراکز پیشرفتهٔ پزشکی معروف است و بیمارستان‌های بزرگی در آن مستقر هستند. ورزشگاه بزرگ توکیو (توکیو دُم)، مرکز جودو، دانشگاه توکیو نیز در بون‌کیو قرار دارند. در این منطقه هیچ ایستگاهی متعلق به جی آر قرار ندارد و
منطقه هیچ ایستگاهی متعلق به جی آر قرار ندارد و رفت و آمد با قطار از طریق متروی توکیو انجام می‌شود.
تایتو (台東区، Taitō-ku) یک بخش ویژه است که در کلانشهر توکیو، ژاپن واقع شده است. در زبان انگلیسی به آن شهر تایتو می‌گویند. از اول مه ۲۰۱۵، جمعیت این بخش ۱۸۶٬۲۷۶ نفر و تراکم جمعیت ۱۸٬۴۲۰ نفر در هر کیلومتر مربع برآورد شده است. مساحت کل ۱۰٫۱۱ کیلومتر مربع (۳٫۹۰ مایل مربع) است. این باعث می‌شود بخش تایتو از نظر مساحت کوچک‌ترین بخش توکیو و از نظر جمعیت سومین بخش کوچک باشد. تاریخ. این بخش در ۱۵ مارس ۱۹۴۷ با ادغام بخش‌های قدیمی آساکوسا و شیتایا و زمانی که شهر توکیو به کلان‌شهر توکیو تبدیل شد، تأسیس شد. در دوره ادو،
کلان‌شهر توکیو تبدیل شد، تأسیس شد. در دوره ادو، محله دارای مجوز یوشیوارا در جایی بود که امروزه تایتو نامیده می‌شود. تایتو همان حروف چینی "台東" را با تایتونگ، شهری در تایوان، به اشتراک می‌گذارد. جغرافیا. تایتو واقع در بخش شمال شرقی منطقه بخش توکیو، توسط پنج بخش ویژه دیگر احاطه شده است: چیودا، بون‌کیو، آراکاوا، سومیدا و چوئو.
وانگ فو (چینی ساده: 王绂، چینی سنتی: 王紱، پین یین: Wáng Fú؛ ۱۳۶۲-۱۴۱۶) نقاش منظره، خطاط و شاعر چینی دوران سلسله مینگ بود. زندگینامه. وانگ فو در حدود سال ۱۳۶۲ میلادی در استان جیانگسوی چین زاده شد و در بزرگسالی منگ‌دوان نام گرفت. وانگ نقاش منظره بود و در کارهایش سبک وانگ منگ و نی زان را دنبال می‌کرد. او همچنین سبکی آزاد و نامحدود برای کشیدن نگاره‌هایی از گیاهان بامبو داشت. از القاب او می‌توان به یوشی، جیو لونگ شان‌رن و آئوسو اشاره کرد. وانگ فو در سال ۱۴۱۶ میلادی درگذشت.
SWR متر ("به انگلیسی : standing - wave ratio meter") یا همان نسبت موج ایستاده سنج یک وسیله نمایشگر قدرت RF است . این وسیله همیشه مابین دستگاه فرستنده و کابل هم محور که به آنتن متصل است، به طور ثابت قرار می گیرد . در حالت فرستندگی SWR متر یک نشان نسبی از قدرت ارسال شده را برای ما فراهم می‌کند . بدین صورت که خارج قسمت مقدار RF پیش رونده (forward)(یعنی مقدار قدرتی که به آنتن تزریق شده و به مصرف بار می رسد) به مقدار قدرت RF برگشتی (Reflex) (یعنی قدرتی که به خاطر عدم تطابق امپدانس در قسمت خط انتقال، به طرف
خاطر عدم تطابق امپدانس در قسمت خط انتقال، به طرف فرستنده منعکس شده و برمیگردد) را برای ما نشان می دهد . هدف ما هر چه بیشتر بودن قدرت RF رونده و هر چه نزدیک شدن قدرت RF برگشتی به صفر است تا همه قدرت خروجی فرستنده را به مصرف آنتن برسانیم و در نتیجه بهترین برد را بدست آوریم . بدین ترتیب آمپلی فایرهای RF ارزشمند در برابر سوختن و از بین رفتن محافظت می شوند . عواملی که باعث سوختن و از بین رفتن آمپلی فایرهای قدرت RF می شوند عدم تطابق امپدانس زیاد، کابل هم محور معیوب و کلا عدم وسیله ارتباطی آنتن مناسب می‌تواند
معیوب و کلا عدم وسیله ارتباطی آنتن مناسب می‌تواند باشد .
منطقهٔ سومیدا یکی از ۲۳ منطقه ویژه توکیو پایتخت ژاپن است. این منطقه ۱۳٬۷۵ کیلومتر مربع مساحت دارد. بلندترین برج مخابراتی جهان بنام توکیو اسکای تری (درخت آسمانی توکیو) به ارتفاع ۶۳۴ در این ناحیه قرار دارد که باعث رونق بیشتر گردشگری در این منطقه می شود.
منطقهٔ کُوتُو یکی از ۲۳ منطقه ویژه توکیو پایتخت ژاپن است. این منطقه ۳۹٬۹۴ کیلومتر مربع مساحت دارد. منطقهٔ کُوتُو بین رود سومیدا و رود آراکاوا محصور شده و در کنار خلیج توکیو قرار دارد. نمایشگاه بین‌المللی توکیو در منطقهٔ کُوتُو واقع شده‌است.
گرماگیر یا هیت سینک ، گرماخور، گرماکاه، گرمابر یا فین، وسیله‌ای برای خنک‌کاری با هوا است که به‌منظور تبادل حرارتی یک قطعه با محیط به کار می‌رود. اگرچه در طراحی بسیاری از مدارهای قدرت از تقویت‌کننده‌های کلاس B و AB استفاده می‌شود که از بازده حرارتی نسبتاً خوبی بر خوردارند، مقدار توان تلف‌شده در ترانزیستورهای خروجی می‌تواند باعث گرم شدن بیش از حد و رسیدن دما به حد غیرمجاز شود. حتی در مدارهایی که ظاهراً به‌عنوان مدار قدرت تلقی نمی‌شوند (مانند مدارهای مجتمع قیاس بزرگ و متوسط VLSI و MSI)، تراکم بسیار زیاد
قیاس بزرگ و متوسط VLSI و MSI)، تراکم بسیار زیاد ترانزیستور‌هایی که هر یک به‌تنهایی توان زیادی تلف نمی‌کند، باعث انباشته شدن بیش از حد گرما در تراشه می‌شود. در موارد مذکور لازم است برای سهولت تبادل حرارتی قطعهٔ مورد نظر با محیط، تمهیداتی اندیشیده شود. در قطعات الکترونیکی مجزا از قبیل ترانزیستورهای قدرت، این امر از طریق نصب قطعه بر روی یک گرماگیر فلزی صورت می‌پذیرد که معمولاً از جنس آلومینیوم است و سطح زیادی برای تبادل حرارتی با محیط اطراف ایجاد می‌کند. در مدارهای مجتمع (مثلاً در تراشه‌های پردازنده) مشاهده
مجتمع (مثلاً در تراشه‌های پردازنده) مشاهده می‌شود که از یک فن کوچک بر روی گرماگیر قرار داده شده بر روی تراشه استفاده می‌شود تا به خنک کردن تراشه کمک نماید. معمولاً بین سطح مورد نظر و گرماگیر از یک ترکیب مخصوص استفاده می‌شود که از ضریب انتقال حرارت زیادی برخوردار است. در قطعات نیمه‌رسانا دمای پیوند نباید از حد مشخصی تجاوز کند (در حدود ۷۵ درجهٔ سانتی‌گراد در ژرمانیوم و ۲۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد در سیلیکون). گونه‌های گرماگیر. گرماگیرها را می‌توان از نظر شکل هندسی و عامل‌های دیگر (جنس پره، اندازه) دسته‌بندی کرد.
و عامل‌های دیگر (جنس پره، اندازه) دسته‌بندی کرد. روابط انقال گرمایی. انتقال گرمای رسانشی یک‌بعدی: میزان گرمای جابه‌جا شده بین سیال (هوا) و گرماگیر: دمای میانگین هوای:
منطقهٔ شیناگاوا یکی از ۲۳ منطقه ویژه توکیو پایتخت ژاپن است. این منطقه ۲۲٬۷۲ کیلومتر مربع مساحت دارد. دو رود مگورو و رود تاچی‌آیی از این منطقه عبور می‌کنند. شیناگاوا در کنار خلیج توکیو قرار دارد. ایستگاه‌های مهم. ایستگاه شیناگاوا هر چند در ناحیه کناری میناتو-کو، توکیو واقع شده‌است اما به ناحیه شیناگاوا سرویس می‌دهد همچنین خط تندروی توکایدو شینکانسن نیز در ایستگاه شیناگاوا توقف دارد.
آرتاباز یکم یا اَردَوَز ، (۴۸۰–۴۵۵ پیش از میلاد)، از دودمان فارناکیان و پسر فارناک یکم عموی داریوش بزرگ هخامنشی و ساتراپ ایرانی فریگیه هلسپونت زیر نظر هخامنشیان بود. او همچنین یکی از سرداران خشایارشا در دومین تهاجم ایرانیان به یونان و فرمانده نیروهای محافظ مسیر بازگشت به آسیا از داردانل بود که پس از نبرد سالامیس در یونان ماند. در نبرد پلاته او به دلیل نامعلومی با ۴۰۰۰۰ سرباز از صحنه جنگ کناره گرفت و به سمت داردانل عقب نشست. همچنین او به دستور اردشیر یکم شاه هخامنشی به همراه بغابوخش دوم ساتراپ سوریه، در
شاه هخامنشی به همراه بغابوخش دوم ساتراپ سوریه، در سرکوب دومین شورش مصر شرکت کرد. منطقه ساتراپی فریگیه هلسپونت در شهر ارگیلی (Ergili) در شمال غرب ترکیه کنونی قرار دارد. جانشینی. بعد از او، پسرش، فارناباز یکم (۴۵۵–۴۳۰ پیش از میلاد)، که اطلاعات کمی از او در دست است، و سپس نوه‌اش فارناک دوم (۴۳۰–۴۱۳ از میلاد)، که شناخته شده‌است در ابتدای جنگ پلوپونزی ساتراپ بوده‌است. پس از او، فارناباز دوم (۴۱۳–۳۷۳ پیش از میلاد)، که به خاطر رقابت با تیسافرن و جنگ علیه اسپارت‌ها مشهور است به مقام ساتراپی فریگیه هلسپونت رسید.
مشهور است به مقام ساتراپی فریگیه هلسپونت رسید. دودمان فارناکیان. حکمرانان دودمان فارناکیان و زمان خدمتشان به ترتیب عبارتند از:
منطقهٔ مِگورُو یکی از ۲۳ منطقه ویژه توکیو پایتخت ژاپن است. این منطقه ۱۷٬۷۰ کیلومتر مربع مساحت دارد. این منطقه یکی از مناطق مسکونی توکیو محسوب می‌شود.
بوعلی سینا یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی محصول ۱۳۶۴ است که به زندگی ابن سینا، دانشمند ایرانی، می‌پردازد. این مجموعه در شهرستان اردستان و مسجد جامع تاریخی آن ساخته شده است. نویسندگی، تدوین‌ و کارگردانی این مجموعه بر عهدهٔ کیهان رهگذار بوده است. امین تارخ، فیروز بهجت‌محمدی، جمشید لایق، اسماعیل محرابی، چنگیز وثوقی، سرور نجات‌الهی از بازیگران اصلی این مجموعه هستند. "بوعلی سینا" تاکنون بارها از شبکه‌های مختلف سیما پخش شده است.
میتو شهری است در کشور ژاپن. این شهر مرکز استان ایباراکی در جزیره هونشو است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۰ میلادی برابر ۲۶۵۰۰۰ نفر برآورد شده‌است.
زبان‌های بومی استرالیا شامل ۲۹۰ تا ۳۶۳ زبان در ۲۸ خانواده زبانی و زبان تک‌خانواده هستند که توسط بومیان استرالیا و تعدادی از جزیره‌های اطراف گویش می‌شوند. روابط بین این زبان‌ها در حال حاضر مشخص نیست. با وجود این عدم اطمینان، زبان‌های بومی استرالیا به‌طور کلی تحت عنوان «زبان‌های استرالیایی» یا «خانواده استرالیایی» قرار می‌گیرند. این اصطلاح می‌تواند زبان‌های تاسمانیایی و تنگه تورس را نیز دربر گیرد در حالی که رابطه ژنتیکی میان اولی و استرالیایی ناشناخته و دومی جزئی از خانواده پاما-نیونگایی است و به زبان‌های
جزئی از خانواده پاما-نیونگایی است و به زبان‌های پاپوآیی بسیار نزدیک. در اواخر قرن هجدهم، بیش از ۲۵۰ گروه اجتماعی متمایز بومی و به همین تعداد زبان یا گویش مختلف وجود داشت. وضعیت و دانش زبان‌های بومی امروزه بسیار متفاوت است. بسیاری از زبان‌ها و فرهنگ‌های بومی با تجاوز اروپاییان از بین رفتند. فقط برای برخی از این زبان‌ها، مستندات اندکی از واژگان و دستور زبان وجود دارد. در آغاز قرن ۲۱، کمتر از ۱۵۰ زبان بومی در استفاده روزانه باقی مانده بود که بیشتر آن‌ها به شدت در معرض خطر انقراض بودند. در سال ۲۰۲۰، ۹۰٪ از بیش
در معرض خطر انقراض بودند. در سال ۲۰۲۰، ۹۰٪ از بیش از ۱۰۰ زبان بومی استرالیا در معرض خطر بودند و فقط ۱۳ تا از آن‌ها به کودکان منتقل می‌شدند. زبان‌های بازمانده در منزوی‌ترین مناطق واقع شده‌اند. هفت زبان پرسخنگوی استرالیایی، همچون وارلپیری، مورینه-پاثا و تیوی بین ۱٬۰۰۰ تا ۳٬۰۰۰ سخنگو دارند. تاریخ. بومیان جزیره استرالیا از اقوام گوناگونی تشکیل شده‌اند که برای بیش از ۵۰٬۰۰۰ سال در این سرزمین ساکن بوده‌اند. این مردم دارای یک تاریخچه ژنتیکی مشترک و همچنین پیچیده هستند، اما فقط در دویست سال گذشته‌است که آن‌ها به
هستند، اما فقط در دویست سال گذشته‌است که آن‌ها به شکل یک گروه واحد تعریف می‌شوند. زمان ورود نخستین مردم به قاره و جزایر مجاور محل بحث پژوهشگران است. نخستین بقایای قاطع حضور بشر مربوط به بیش از ۵۰ هزار سال پیش است. با ورود سفیدپوستان و دیگر مردمان به سرزمین استرالیا، ساختار زندگی بومیان که طی هزاران سال دست‌نخورده باقی‌مانده بود، به شدت دچار دگرگونی شد. امروزه بومیان همراه با دیگر گروه‌های قومی و نژادی، در مناطق مختلف استرالیا زندگی می‌کنند و تا حدودی سنت‌ها و روش زندگی خود را حفظ کرده‌اند. در گذشته، بومیان
و روش زندگی خود را حفظ کرده‌اند. در گذشته، بومیان استرالیایی در بخش‌های گسترده‌ای از فلات قاره زندگی می‌کردند و حدود ۱۱٬۷۰۰ سال پیش در دوره میان‌یخچالی هولوسن از بسیاری از جزایر کوچک‌تر دریا و تاسمانی هنگامی که آب طغیان کرد، جدا شدند. مطالعات در مورد ترکیب ژنتیکی گروه‌های بومی هنوز ادامه دارد، اما شواهد نشان می‌دهد که آن‌ها با مردم آسیایی باستان و نه افراد امروزی هم‌ریشگی دارند و دارای اشتراکاتی با پاپوآیی‌ها هستند ولی سال‌هاست که از جنوب شرق آسیا جدا شده‌اند. در این سرزمین پیش از سکونت گسترده اروپاییان،
در این سرزمین پیش از سکونت گسترده اروپاییان، بیش از ۲۵۰ زبان بومی وجود داشت. جمعیت بومیان استرالیا در زمان استقرار دائمی اروپا بحث‌برانگیز است و بین ۳۱۸٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود که توزیع آن مشابه توزیع جمعیت کنونی استرالیا که بیشتر در جنوب شرقی و در امتداد رود مورای متمرکز می‌باشد، بوده‌است. بیشتر این جمعیت در اثر بیماری‌هایی که در پی استقرار اروپاییان شایع شدند، کاهش چشم‌گیری یافت. قتل‌عام‌ها و درگیری‌های مرزی با شهرک‌نشینان اروپایی نیز به کاهش جمعیت کمک شایانی کرد. اگرچه اشتراکات زیادی در
جمعیت کمک شایانی کرد. اگرچه اشتراکات زیادی در میان اقوام مختلف بومی وجود دارد، اما آن‌ها اقوام گوناگون و مجزایی هستند که هرکدام فرهنگ، آداب و رسوم و زبان خاص خود را دارند. در زمان استقرار اروپایان، بیش از ۲۵۰ زبان بومی رایج بود و هم‌اکنون تخمین زده می‌شود که ۱۲۰ تا ۱۴۵ از این زبان‌ها همچنان زنده هستند که فقط ۱۳ مورد از آن‌ها در معرض نابودی قرار ندارند. امروزه بیشتر بومیان به زبان انگلیسی و به گویش بومیان استرالیا نیز سخن می‌گویند که این گویش با افزوده شدن عبارات و کلمات بومیان به انگلیسی ایجاد شده‌است و
عبارات و کلمات بومیان به انگلیسی ایجاد شده‌است و تأثیر چشم‌گیری از واج‌شناسی و دستور زبان‌های بومیان پذیرفته‌است. دسته‌بندی‌ها. دسته‌بندی‌های گوناگونی برای زبان‌های بومی استرالیا ارائه شده‌است؛ در این میان "گلاتولوگ" ۲۳ خانواده مستقل و ۹ زبان یگانه را برای زبان‌های استرالیایی برمی‌شمرد. شمار سخنگویان. "گزارش ملی زبان‌های بومی" یک بررسی منظم در مورد وضعیت زبان‌های بومی استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس است. که در سال‌های ۲۰۰۵، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۹ انجام شد. زبان‌هایی با بیش از ۱۰۰ سخنگو: در کل ۴۶ زبان با ۴۲٬۳۰۰
با بیش از ۱۰۰ سخنگو: در کل ۴۶ زبان با ۴۲٬۳۰۰ سخنگو وجود دارد؛ ۱۱ زبان فقط ۱۰۰ و ۱۱ زبان بیش از ۱٬۰۰۰ سخنگو دارند.
محمد مصطفایی (زاده ۶ بهمن ۱۳۵۲ در تهران) وکیل ایرانی است در که زمینه پرونده‌های مربوط به حقوق بشر فعالیت کرده‌است. او اکنون ساکن نروژ است. زندگی‌نامه. محمد مصطفایی در ششم بهمن ماه سال ۱۳۵۲ در جنوب تهران به دنیا آمد. او از سن بیست و هفت سالگی مشغول به کار شد. دوران تحصیل اولیه را به سختی گذراند. سال ۱۳۷۶ وارد دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران شد. در سال ۱۳۷۸ توانست وارد انجمن اسلامی دانشکده حقوق شده و تا سه سال عضو انجمن و همچنین دبیر انجمن گردد. مصطفایی در سال ۱۳۸۰ موفق شد به کانون وکلای دادگستری مرکز
در سال ۱۳۸۰ موفق شد به کانون وکلای دادگستری مرکز راه یابد. پس از مدت کوتاهی، دبیر کمیسیون حقوق بشر کانون وکلا گردید. فعالیت‌ها. مصطفایی به عنوان یک وکیل ایرانی در شروع فعالیت وکالتی خود وکالت زنانی را که در معرض بحران قرار داشتند و در زندان به سر می‌بردند را پذیرفت. او در این زمینه مقالات بسیاری نوشت که در روزنامه‌های ایران منتشر گردید. مصطفایی وکالت ۱۳ نفر از کسانی که به سنگسار محکوم شده بودند را پذیرفته و موفق شد ده نفر از آنان را از مرگ نجات دهد. مصطفایی شروع فعالیت وکالتی خود در زمینه حقوق کودکانی که
شروع فعالیت وکالتی خود در زمینه حقوق کودکانی که در سن کمتر از ۱۸ سال مرتکب جرم شده و به اعدام محکوم شده بودند را با پرونده نازنین فاتحی شروع کرد. پس از موفقیت در این پرونده توانست وکالت چهل نفر از محکومین به اعدام که سن شان کمتر از ۱۸ سال بود را به عهده گرفته و از این تعداد نوزده نفر را از مرگ نجات دهد. از جمله کسانی که از مجازات نجات یافتند محمد لطیف، علی مهین ترابی، حسین ترنج و نازنین فاتحی هستند. کتاب راهنمای محاکم و دادسراهای تهران و کانون‌های وکلای دادگستری اثر این وکیل دادگستری است. پرونده قتل بهنود
اثر این وکیل دادگستری است. پرونده قتل بهنود شجاعی. مصطفایی وکالت بهنود شجاعی را به عهده داشت اما در دفاع از وی ناکام ماند. بهنود شجاعی قاتل نوجوانی بود که در سن ۱۷ سالگی احسان را که او نیز ۱۷ سال داشت با ضربات چاقو به قتل رسانده بود. سیر مراحل دادگاه او از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸ به طول انجامید که سرانجام پس از ناکامی کوشش‌های کانون‌های خیریه و هنرمندان مطرحی چون عزت‌الله انتظامی، پرویز پرستویی و کیومرث پور احمد برای دریافت رضایت از اولیای دم، در ۱۹ مهر ۱۳۸۸ به دار آویخته شد. مصطفایی پیش از ترک ایران، از جمله
دار آویخته شد. مصطفایی پیش از ترک ایران، از جمله وکالت سکینه محمدی آشتیانی که به اتهام زنای محصنه به سنگسار محکوم شد را به عهده داشت. او در دوران فعالیت خود توانست بزرگترین کمپین بین‌المللی علیه اعدام کودکان و سنگسار را تشکیل دهد و در نهایت موفق شد با کمک دیگر فعالان حقوق بشر مجازات اعدام برای کودکان را در جرایم تعزیری حذف و دیگر جرایم از طریق مجلس شورای اسلامی محدود کند. مصطفایی در دوران فعالیت خود در مخالفت با اعدام و سنگسار و مجازاتهای بدنی دیگر تلاش‌های گسترده‌ای نموده است. او توانست سازمانها و نهادهای
گسترده‌ای نموده است. او توانست سازمانها و نهادهای بین‌المللی و حتی دولتهای بسیاری را نسبت به اعدام اطفال زیر ۱۸ سال و سنگسار و شکنجه در زندان آگاه و درگیر نماید. مصطفایی پس از انتخابات سال ۱۳۸۸ وکالت بسیاری از روزنامه نگاران، فعالیت سیاسی و اجتماعی را نیز به عهده گرفت. از جمله وکالت مشاور امور زنان مهدی کروبی، هنگامه شهیدی را به عهده داشت. بازداشت. مصطفایی دوم مرداد ۱۳۸۹، برای ارائه توضیحاتی به دادستانی تهران احضار شد و صدور حکم جلب و ممنوع‌الخروج شدن خود را به عنوان دلایل خروجش از ایران اعلام کرد. سازمان
به عنوان دلایل خروجش از ایران اعلام کرد. سازمان عفو بین‌الملل نیز خواستار آزادی محمد مصطفایی شد. پس از خروج مخفیانه مصطفایی از ایران، دختر، برادر، همسر و پدر همسر او نیز دستگیر شدند. مصطفایی پس از خروج از ایران در حالی که همسرش بازداشت شده بود با نوشتن نامه‌ای به عباس جعفری دولت‌آبادی دادستان تهران، خواهان آزادی همسر و برادر همسرش شد. مهاجرت به نروژ. در مرداد ۱۳۸۹ پس از بازداشت کردن همسر محمد مصطفایی توسط مقام‌های ایرانی، وی برای آزادی همسرش به ترکیه گریخت و از سفارت نروژ روادید ورود به این کشور را دریافت
و از سفارت نروژ روادید ورود به این کشور را دریافت کرد. او در سال ۱۳۸۹ در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران، نامه‌ای خطاب به سران کشورهای عضو سازمان ملل متحد منتشر کرد. مصطفایی در سال ۱۳۹۰ سازمان مدارای جهانی را در نروژ تأسیس کرد و هم‌اکنون به عنوان مدیر این سازمان فعالیت می‌کند.
پیمان بریان–کلوگ یا پیمان پاریس در ۲۷ اوت ۱۹۲۸ توسط ۹ دولت به امضا رسید. نام رسمی این پیمان، پیمان همگانی برای خودداری از جنگ است. پیشگامان آن فرانک کلوگ، وزیر خارجهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا و آریستید بریان، وزیر خارجهٔ فرانسه بودند و در ۱۹۳۰ کمابیش همهٔ دولت‌ها آن را پذیرفتند. این پیمان، جنگ را به عنوان وسیلهٔ حل کشمکش‌های بین‌المللی محکوم کرد و توسل به جنگ را برای نیل به مقاصد سیاسی ممنوع اعلام کرد. امضاکنندگان و حمایت‌کنندگان. ۹ دولت امضا کننده عبارت بودند از آلمان، ایتالیا، ایالات متحدهٔ آمریکا، بریتانیا،
آلمان، ایتالیا، ایالات متحدهٔ آمریکا، بریتانیا، بلژیک، چکسلواکی، ژاپن، فرانسه، لهستان. پیمان پاریس در ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۹ لازم‌الاجرا گردید. متعاقب این تاریخ دولت‌های افغانستان، جمهوری آلبانیا، اتریش، تایوان، کوبا، دانمارک، جمهوری دومینیکن، مصر، استونی، اتیوپی، فنلاند، گواتمالا، پادشاهی مجارستان، لتونی، لیبریا، لیتوانی، هلند، نیکاراگوئه، نروژ، پاناما، پرو، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، پادشاهی یوگسلاوی، تایلند، سوئد، ترکیه و چند دولت دیگر حمایت و الحاق قطعی خود را به این پیمان اعلام کردند. ۸ دولت دیگر، از جمله
را به این پیمان اعلام کردند. ۸ دولت دیگر، از جمله ایران، یونان، هندوراس، شیلی، لوکزامبورگ، گدانسک، کاستاریکا، ونزوئلا بعد از این تاریخ به پیمان پیوستند. هرچند در سال ۱۹۳۹ تعداد متعاهدینی که پیمان بریان–کلوگ را مورد تصویب و الحاق قرار داده بودند به ۶۳ کشور رسید اما برای اجرای تعهد ناشی از آن یا انجام مذاکره میان دولت‌های عضو در موارد شکستن پیمان، چیزی پیش‌بینی نشده بود. اصل عدم توسل به زور. در دوران حیات جامعهٔ ملل سنگ بنای اصل عدم توسل به زور و تحریم جنگ در روابط با یکدیگر توسط امضاکنندگان این پیمان بنا
در روابط با یکدیگر توسط امضاکنندگان این پیمان بنا نهاده شد. ممنوعیت توسل به زور اشاره شده در این پیمان یک ممنوعیت مطلق است و این پیمان از میثاق جامعهٔ ملل مستقل است. آثار. اگرچه این پیمان نتوانست مانع حملهٔ ژاپن به منچوری و بندر پرل هاربر در ۱۹۴۱، حملهٔ ایتالیا به اتیوپی در ۱۹۳۵، جنگ زمستان بین اتحاد جماهیر شوروی و فنلاند در ۱۹۳۹، حمله به لهستان در ۱۹۳۹ و مداخلهٔ ایالات متحده در آمریکای مرکزی گردد اما تا به امروز همواره معتبر و قابل اجرا بوده‌است. از دیگر آثار این پیمان بهبود روابط بین کشورهای اروپایی بود
این پیمان بهبود روابط بین کشورهای اروپایی بود تا جایی که عده‌ای زمینه را برای تبلیغات پان‌اروپایی مناسب دیدند.
مجتبی روشنگر (زاده ۹ آبان ۱۳۶۰ - شهرستان رودان) دروازه‌بان سابق فوتبال اهل ایران است. وی سابقه بازی در تیم‌های شاهین بوشهر، آلومینیوم هرمزگان، پدیده مشهد، نساجی مازندران و فولاد هرمزگان را دارد.
شیا چانگ (چینی ساده و چینی سنتی: 夏昶، پین یین: Xià Chàng، وید جایلز: Hsia Ch'ang) (زادهٔ ۱۳۸۸، درگذشتهٔ ۱۴۷۰) نقاشی چینی در زمان سلسله مینگ بود. زندگینامه. شیا چانگ با نام واقعی جو چانگ در حدود سال ۱۳۸۸ میلادی در استان جیانگسوی چین زاده شد و در ۱۴۱۵ (برابر با سیزدهمین سال فرمانروایی امپراتور یونگ لو) نام خانوادگی خود را از جو به شیا تغییر داد. شیا، ملقب به «یوفنگ» و «زی‌تزای جوشی»، در کشیدن نقاشی‌هایی با جوهر از گیاهان بامبو مهارت داشت و از سبک نقاشی وانگ فو، دیگر نقاش دورهٔ مینگ پیروی می‌کرد. شیا چانگ در
دیگر نقاش دورهٔ مینگ پیروی می‌کرد. شیا چانگ در ۱۴۷۰ میلادی درگذشت.
بازی دو بازیکن تیم فوتبال (به انگلیسی: Two Player Soccer Squad) در سال ۱۹۹۱ و در سبک مربیگری فوتبال توسط شرکت کالت گیمز (Cult Games) منتشر گردید. گیم‌پلی. این بازی از دیگر بازی‌های تولید شده در دهه ۹۰ میلادی و در ژانر مربیگری فوتبال می‌باشد که از هیچگونه گرافیک کامپیوتری استفاده نمی‌کند. اساس این بازی بر روی دو بازیباز پایه‌ریزی شده و طی آن باشگاههای مطرح لیگ برتر انگلستان و اسکاتلند قابل انتخاب برای بازیباز می‌باشند. امکاناتی از قبیل: خرید و فروش بازیکن، مدیریت بودجه باشگاه، جایگزینی بازیکنان و ... در این
بودجه باشگاه، جایگزینی بازیکنان و ... در این بازی در دسترس می‌باشند. سیستم‌ها. این بازی در سال ۱۹۹۱ توسط شرکت کالت گیمز (Cult Games) بر روی رایانه‌های خانگی اسپکتروم، کمودور ۶۴، آمستراد سی پی سی منتشر گردید.
ماتسویاما شهری است در کشور ژاپن. این شهر مرکز استان اهیمه در جزیره شیکوکو است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۵ میلادی برابر ۵۱۲۰۰۰ نفر برآورد شده است .