payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایل لیراوی از بزرگترین ایلات لر و از لرهای جنوبی می باشد. ایل لیراوی از شعبات لر بزرگ هستند. که به گویش لری لیراوی از شاخه لری جنوبی سخن می گویند. محدوده سکونت لیراوی ها از سواحل خلیج فارس از استان بوشهر تا رشته کوه های زاگرس است. لیراوی در گذشته شامل لیراوی کوه و دشت بود و ساختار بزرگ و قدرتمندی داشت ولی امروزه هر کدام از بخش لیراوی کوه، ایلی جداگانه است و از لیراوی جدا شده و در حال حاضر منظور از لیراوی فقط طوایف لیراوی دشت می باشد. بلوک لیراوی. بلوک(دهستان) لیراوی(دشت لیراوی) با ۳۷ روستا در بین بندر دیلم
لیراوی(دشت لیراوی) با ۳۷ روستا در بین بندر دیلم و بندر گناوه بوده است که از سال ۱۳۷۴ به چهار دهستان دهستان لیراوی شمالی، دهستان لیراوی میانی، دهستان لیراوی جنوبی و دهستان لیراوی حومه در استان بوشهر تقسیم شده است. برای کسب اطلاع از تاریخ این ناحیه از ایران زمین و مناطق تاریخی و تحولات آن می‌توانید به کتاب " هفت شهر لیراوی و بندر دیلم " نوشته علیرضا خلیفه زاده مراجعه نمایید. تقسیم بندی. لیراوی کوه : شامل ایلات زیر می باشد. لیراوی کوه در گذشته جزو لیراوی بوده ولی امروزه به دلیل جمعیت زیاد لیراوی کوه هر کدام
ولی امروزه به دلیل جمعیت زیاد لیراوی کوه هر کدام ایلی جداگانه گشته و دیگر آنها را با نام لیراوی نمی شناسند ولی همگی آنها ریشه ی خود را لیراوی می دانند. ۱ بهمئی ۲ طیبی ۳ شیرالی ۴ یوسفی ۵ خدری لیراوی دشت : شامل طوایف زیر است. در حال حاضر منظور از لیراوی، طوایف لیراوی دشت است. ۱ فلاحتی ۲ گله گیر ۳ علیزاده ۴ طاهری ۵ خضری ۶ باباحسنی ۷ خواجه گیری ۸ اکبرغالبی ۹ چاه تلخی ۱۰ کاوی ۱۱ احمدحسنی ۱۲ ابوالفتحی ۱۳ بویراتی ۱۴ گرّه ای ۱۵ کنارکوهی ۱۶ مظفری ۱۷ درویشی ۱۸ باغبان گویش لیراوی. لری لیراوی یکی از گویش‌های لری از
گویش لیراوی. لری لیراوی یکی از گویش‌های لری از شاخه لری جنوبی رایج در بندر دیلم، بندر گناوه، هندیجان، بندر ماهشهر، دشتستان، جنوب بهبهان و بخش زیدون می‌باشد. تاریخ. به گفته شهاب الدین العمری طوایفی از لرها در سوریه و مصر زندگی می‌کردند اما صلاح الدین ایوبی از چالاکی و زبردستی آن‌ها در بالا رفتن از صخره‌ های سرسخت به وحشت افتاد و دستور قتل‌عام آن‌ها را صادر کرد. این روایت شاید علل برگشت این طوایف لر را به لرستان تا حدی روشن کند. اسکندر امان الهی نیز ضمن تأیید نظر مینورسکی دلایل دیگری را نیز برای اشتباه بودن
نظر مینورسکی دلایل دیگری را نیز برای اشتباه بودن گفته حمدالله مستوفی ذکر کرد و از لیراوی به عنوان اولین ایلات لر یاد کرده‌ است. به گفته او زمان مهاجرتی که حمدالله مستوفی ذکر کرده با تاریخی که شهاب الدین العمری برای قتل‌عام لرها در سوریه و مصر آورده یکی است و طوایف مهاجر از سوریه همان لرهایی هستند که صلاح الدین ایوبی آنان را وادار به برگشت به لر بزرگ کرد. نخستین شخصیت تاریخی طایفه لیراوی شیخ محمود لیراوی در اواخر سال ۷۹۲ توسط شاه منصور آل مظفر حکومت قلعه گل و گلاب - زیدان و بندر مهروبان را به دست گرفت.
گل و گلاب - زیدان و بندر مهروبان را به دست گرفت. (مثلثی که حدود جغرافیایی دشت لیراوی را تعیین می‌کند) لیراوی‌ ها در طول ۷۰۰–۸۰۰ سال اخیر نقش برجسته ای در تاریخ ایران زمین داشته‌اند.مانند امیر جلال الدین مسعود شاه لیراوی [۸۶۷تا ۸۹۶] که فرماندهی قراقوینلوها و امارت دیوان اغوزی آق قویونلوها را برعهده داشت و در شمار «امرای کبار» فارس بود. ۲۰ ام دی ماه هر سال لیراوی ها اعم از کوه و دشت گرد هم می آیند و روز لیراوی را جشن می گیرند. جغرافیا. پراکندگی لیراوی های دشت : استان بوشهر: دهستان‌های لیراوی در دیلم (دهستان
: استان بوشهر: دهستان‌های لیراوی در دیلم (دهستان لیراوی جنوبی - دهستان لیراوی میانی - دهستان لیراوی شمالی - دهستان حومه) ، گناوه ، دهستان انگالی در بوشهر ، بخشی از دشتستان و تنگستان استان فارس: بخش جره و بالاده ، روستای سیف آباد در شهرستان کازرون ، روستای گوریگاه و روستای بورکی در بخش خشت استان چهار محال و بختیاری: روستای لیراوی (لیرابی) در شهرستان اردل ، منطقه حفاظت شده لیراوی (لیرابی) در بخش پشت کوه خانمیرزا استان خوزستان: بخش هایی از هندیجان ، ماهشهر ، امیدیه ، بهبهان ، رامهرمز ، آغاجاری و ... منابع.
امیدیه ، بهبهان ، رامهرمز ، آغاجاری و ... منابع. ✓•∆•در مناطق زیدان (زیدون) در شهرستان سردشت زیدون و روستا ی داربهاره•∆•✓
ناویدا یا آفانیتیک گونه‌ای از بافت تیره‌رنگ در سنگ‌های آذرین است با دانه‌های ریز که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شود. این بافت نتیجه سرد شدن سریع در محیط‌های آتشفشانی یا میان‌ژرفا است. اگر بلور های سنگ با چشم غیر مصلح یا به کمک ذره بین دستی "قابل دیدن" باشند، آنگاه آن سنگ دارای بلور های فانراتیک است و اگر بلور ها با چشم "قابل دیدن نباشند"، آن سنگ دارای بلور های آفانیتیک است. میتواند قسمتی از یک سنگ آفانیتیک و قسمتی از همان سنگ، فانراتیک باشد. سنگ های فانراتیک ممکن است تمام بلورین، نیمه بلورین، نهان بلورین یا
ممکن است تمام بلورین، نیمه بلورین، نهان بلورین یا شیشه ای باشند. آفانیتیک ها حالت سنگ سماقی دارند یعنی از بلورهای درشت در بستر سنگی تشکیل شده‌اند. انواع بزرگ‌تر این بلورها، درشت‌بلور نامیده می‌شود.
جولی دریسکال (زادهٔ ۸ ژوئن ۱۹۴۷ در لندن) خوانندهٔ پاپ و جَز انگلیسی است. دریسکال اولین تک‌آهنگاش را در سال ۱۹۶۳ و با نام «Take Me by the Hand» منتشر کرد. دو سال بعد به گروه استیم‌پَکِت پیوست که در آن افرادی مانند راد استیوارت حضور داشتند. استیم‌پَکِت عمر کوتاهی داشت و پس از آن‌که منحل شد دریسکال به‌همراه گروه بریان اوژِی اند د ترینیتیز با بازخوانی ترانهٔ «This Wheel's on Fire» باب دیلن موفق شدند تا رتبهٔ پنجم جدول پرفروش‌ترین‌های بریتانیا صعود کنند. پس از ضبط چند ترانهٔ دیگر و زمانی‌که اجرای دریسکال مورد
ضبط چند ترانهٔ دیگر و زمانی‌که اجرای دریسکال مورد توجه واقع شده‌بود، او بریان اوژِی و گروه‌اش را ترک کرد تا به تنهایی فعالیت موسیقی‌اش را ادامه دهد. او در سال ۱۹۶۹ اولین آلبوم تکی‌اش با نام "1969" را منتشر کرد که یک تغییر سبک قابل توجه از پاپ به جَز به‌شمار می‌آمد. این تغییر سبک، پی‌آمد همکاری دریسکال با گروه‌های د سافت مَشین و بلاسم توز در ضبط آن آلبوم بود.
بومانت شهری است در ایالت تگزاس از کشور ایالات متحده آمریکا. این شهر در نزدیکی مرز لوئیزیانا قرار دارد، و در سال ۲۰۰۸ توسط توفند آیک درهم نوردیده شد.
اودسا شهری است در ایالت تکزاس. این شهر در شش ساعتی غرب دالاس قرار دارد. در سال ۲۰۱۰، جمعیت این شهر ۱۰۰۰۰۰ نفر بود. دانشگاه تگزاس در پرمین بیسین در این شهر قرار دارد.
به گله‌بان‌های سنتی کشورهای آمریکای شمالی کابوی یا کاوبوی یا گاوچران گفته می‌شود. کابوی‌ها در دامداری‌ها به پرورش دام کمک می‌کنند و بسیاری از امور مربوط به دامداری را نیز انجام می‌دهند. جامعه تاریخی گاوچران‌های آمریکا که در اواخر سده نوزدهم شکل گرفت در اصل شاخه‌ای بود از سنت گاوچران‌های مکزیکی معروف به واکوئرو. کابوهای آمریکایی و سبک زندگی آن‌ها بعدها مورد توجه بسیار قرار گرفت و دستمایه داستان‌ها و فیلم‌های زیادی شد. بررسی‌ها نشان می‌دهد بیشتر کابوی‌های آمریکای شمالی از سفیدپوستان انگلیسی‌زبان بودند و حدود
شمالی از سفیدپوستان انگلیسی‌زبان بودند و حدود ۱۵ درصد از کابوی‌های آمریکا نیز سیاه‌پوست و ۱۵ درصد مکزیکی بودند. کابویان را امروزه می‌توان در برخی کشورهای آمریکای جنوبی و استرالیا نیز دید. دوران اصلی کابوی‌ها از سال ۱۸۶۷ تا دهه ۱۸۸۰ میلادی بود. این دوران با فعالیت جمع‌آوری دام و رساندن این چارپایان از دشت‌های تگزاس به خط آهن شمال آمریکا برای فروش آغاز شد و پس از حصاربندی مسیرهای گله‌رانی، گسترش خطوط راه آهن و چندین سال توفان و سرما که بسیاری از دام‌ها را کشت به پایان رسید. از ورزش‌های کابویان می‌توان به
کشت به پایان رسید. از ورزش‌های کابویان می‌توان به رودیو اشاره کرد. در میان کابویان و مردمان این فرهنگ نیز موسیقی کانتری دارای محبوبیت خاصی و معروفی است. پیشینه. علفزارهای گسترده تگزاس و میانه آمریکای شمالی از دوران باستان چراگاه‌های بسیار خوبی برای بوفالوها بودند. پیشینه گله‌بانی به سبک کابوی‌ها به اسپانیا و مهاجران اولیه اروپایی در آمریکا بازمی‌گردد. اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۲۱ گاوهایی را با خود به این نواحی آوردند که این گاوها به مرور در دشت‌های تکزاس پراکنده شده و نسل گاو شاخ‌دراز از آن‌ها به‌وجود آمد. به
شده و نسل گاو شاخ‌دراز از آن‌ها به‌وجود آمد. به مرور شمار گاوها و رمه های آنها در این نواحی بیش از مقدار مورد نیاز ساکنان شد و با کشیده شدن راه آهن در دهه ۱۸۷۰ در مناطق شمالی به‌ویژه کانزاس، دامداران تگزاسی به فکر رساندن گاو و گوسفندهای خود به این خطوط راه آهن و ارسال آن‌ها برای فروش در شهرهای شمال شرق آمریکا افتادند. جمع‌آوری رمه‌ها و رساندن گله‌های بزرگ دام از تگزاس به کانزاس (جنوب به شمال) تبدیل به کار اصلی کابوی‌ها شد و سبک زندگی و ماجراهای آن‌ها را رقم زد. این گله‌رانی‌ها از جنوب به شمال معمولاً دو تا
زد. این گله‌رانی‌ها از جنوب به شمال معمولاً دو تا سه ماه به درازا می‌انجامید و طی این مدت کابوی‌ها زندگی دشوار، تنها و پر گرد و خاکی را تحمل می‌کردند. گاوچران‌های غرب آمریکا در این گله‌رانی‌ها با خطراتی چون رم کردن دسته‌جمعی گاوها، مارهای زنگی، حمله سرخ‌پوست‌ها، و شبیخون دزدان گله روبه‌رو بودند. کابوی‌ها پس از رسیدن به شهرهای دارای راه آهن هم‌چون داج‌سیتی در کانزاس و ابیلین، دستمزد خود را که حدود ۳۰ دلار در ماه بود دریافت می‌کردند. این مبلغ که حدود ۵۳۰ دلار امروزی است، البته در آن زمان نیز دستمزد بالایی
امروزی است، البته در آن زمان نیز دستمزد بالایی نبود. آنها این پول را صرف رفع خستگی و خوش‌گذرانی می‌کردند. شهرهایی چون داج‌سیتی و ابیلین به خاطر وجود کابوی‌ها و فعالیت بارگیری دام در قطارها، گسترش زیادی یافتند و به عنوان شهرهای گاوچران‌ها یا «گاوشهر» معروف شدند. برای تفریحات گاوچران‌ها در این شهرها سالن‌هایی به‌وجود آمد که کابوی‌ها در این سالن‌ها به نوشیدن و رقص و آواز و همنشینی با بانوان می‌پرداختند. داج‌سیتی در این زمان ۱۹ می‌فروشی‌ (سالون) و یک قمارخانه داشت و به عنوان «محل نابکاران» و «بدترین شهر»
داشت و به عنوان «محل نابکاران» و «بدترین شهر» آمریکا برای زندگی معروف شده‌بود. دوران پرخطر. ساخت تفنگ‌ها و هفت‌تیرهای بهتر و سریع‌تر به خصوص ششلول‌ها به مرور زندگی در غرب آمریکا را تغییر داد. کابوی‌ها به مرور برای رویارویی با مارهای سمی مسیر گله‌رانی و دزدان گله، مسلح شدند. تیراندازی به سوی مارهای زنگی سرعت عمل زیادی در هفت‌تیرکشی می‌طلبید و دست یافتن به این سرعت عمل تبدیل به یکی از تمرینات روزانه کابوی‌ها شد. اما این مهارت باعث شد تا دعواهای کابویی در سالن‌های تفریحاتی و کوچه‌های گاوشهرها پرخطر بشود و
تفریحاتی و کوچه‌های گاوشهرها پرخطر بشود و منجر به قتل تعدادی از کابوهای درگیر بشود. درگیری کابوی‌ها و گله‌دزدهای مسلح و تبهکاران به گاوشهرها کشیده شد و باعث ناامنی گسترده در این مناطق شد. مردم گاوشهرها برای مقابله با تبهکاران و ششلول‌بندها و برقراری قانون کلانترهایی را به شهرها آوردند و گاه نیز مجبور می‌شدند از میان خود کابوی‌ها افراد دست‌ به‌ هفت‌تیر و ماهر را به کلانتری برگزینند. پایان دوران کابوی. در نتیجه این بلایا، دامداری غرب و زندگی کابویی از سال ۱۸۸۶ به این‌سو تغییر کرد، بسیاری از دامداری‌ها ورشکست
به این‌سو تغییر کرد، بسیاری از دامداری‌ها ورشکست شدند و کار کابوی‌ها هم دیگر گله‌داری و گله‌رانی نبود بلکه محدود به کشت علوفه، ساخت و تعمیر حصارها، و تعمیر آسیاب‌ها شد. با این تغییرات، دوران طلایی کابوی‌ها، گله‌رانی‌های بزرگ، گاوشهرها و سالون (می‌فروشی‌)ها و ماجراهای آن به پایان رسید. اما داستان‌های این دوره بیست ساله، در کتاب‌ها و فرهنگ عامه و به خصوص به علت جذابیت های سینمایی، در هالیوود، هم‌چنان زنده ماند. شیوه و وسایل زندگی. جامه کابوی‌ها عبارت بود از کلاه لبه‌دار، دستمال گردن، کت چرمی، روشلواری چرمی،
لبه‌دار، دستمال گردن، کت چرمی، روشلواری چرمی، کفش پاشنه‌دار و مهمیز. کابوی از کلاه خود برای حفاظت در برابر آفتاب و گرد و خاک و باران استفاده می‌کرد، با آن از آبگیرها آب می‌خورد و آتش شبانه را باد می‌زد. دستمال بزرگ دور گردن کابوی هم نقش عرق‌گیر را داشت و در توفان‌های گرد و خاک از صورت محافظت می‌کرد. کفش‌های کابوی ساق‌بلند بودند تا در برابر نیش مارها محافظت کنند و نوک آن‌ها باریک بود تا بشود به سرعت پا را وارد رکاب کرد. از کارهای روزانه کابوی‌ها داغ زدن به دام‌ها برای مشخص کردن تعلق آن‌ها به دامداری‌ها بود.
برای مشخص کردن تعلق آن‌ها به دامداری‌ها بود. کابوی‌ها در اتاق‌هایی به نام تخت‌خانه می‌خوابیدند اما در زمان گله‌رانی از زین به عنوان بالش و از گاله به عنوان پتو استفاده می‌کردند. کابوی‌ها در زمان رمه‌گردانی و گله‌رانی یک گاری به همراه خود می‌بردند که به نام گاری آشپزی معروف بود. مسئول این گاری «خوراک‌پز» نامیده می‌شد که معمولاً از کابوی‌های پیر بود و کار درمان و زخم‌بندی کابوی‌ها را هم انجام می‌داد. انواع اسب‌هایی که کابوی‌ها تمرین داده و از آن‌ها استفاده می‌کردند عبارت بود از: اسب چابک، اسب شب، اسب
می‌کردند عبارت بود از: اسب چابک، اسب شب، اسب کمنداندازی و اسب گاورانی. اسب شب در شب‌ها خوب می‌دید و از اسب گاورانی برای بیرون کشیدن یک گاو از گله استفاده می‌شد. مسئول اسب‌ها، اسب‌چران نامیده می‌شد. به هنگام گله‌رانی هر کابوی وظیفه ویژه‌ای داشت. یک کابوی همیشه در جلوی گله بزرگ حرکت می‌کرد و جلوران نامیده می‌شد. دو کابوی در دو سوی گله جلو و عقب می‌رفتند و «تاب‌خورها» نامیده می‌شدند. «پهلوران‌ها» سوارهایی بودند که مراقب نیمه‌های عقبی گله بزرگ بودند. یک کابوی تازه‌کار را هم در پشت گله قرار می‌دادند تا رمه‌های
را هم در پشت گله قرار می‌دادند تا رمه‌های واپس‌مانده را به جلو هل دهد، به این کابوی «خاک‌خور» می‌گفتند.
آخر صف عنوان دومین آلبوم استودیویی گروه هوی متال آمریکایی دیو است. آلبوم "آخر صف" در ۱۳ ژوئیه ۱۹۸۴ یک سال پس از انتشار اولین آلبوم گروه، "شناگر مقدس"، منتشر شد و خیلی زود در ۱۲ سپتامبر همان سال برنده جایزه گلد شد. "آخرین حمله" اولین آلبوم گروه دیو است که جایزه پلاتینیوم را در سوم فوریه ۱۹۸۷ از آن خود کرد. این آلبوم اولین آلبومی است که کلاود اشنل، نوازنده کیبورد، در آن ایفای نقش کرده‌است. فهرست آهنگ‌ها. تمامی اشعار آلبوم توسط رانی جیمز دیو نوشته شده‌است. در مورد آهنگسازان، در پرانتز نام آهنگساز هر آهنگ ذکر
مورد آهنگسازان، در پرانتز نام آهنگساز هر آهنگ ذکر شده‌است.
فرهنگ آنَنْدراج یکی از فرهنگ‌های زبان فارسی نوشته‌شده در اوایل سده ۱۴ (قمری) در هندوستان و از کامل‌ترین و منظم‌ترین فرهنگ‌های زبان فارسی عصر خود است. محتوی. این فرهنگ را محمد پادشاه (Moḥammad Pādɶāh) متخلص به «شاد» (Šād)، فرزند غلام محیی‌الدین (Ḡolām Moḥī-al-Dīn) معروف به نسیم، میرمنشی (mīr monšī یعنی منشی اول) مهاراجه آنند گجپتی راج‌ (Ānand Gajapatī Rāj)، راج ایالت ویجی‌نگر از ایالات دکن هندوستان گردآوری کرده‌است. هدف وی جمع آوری چند کتاب لغت عربی و فارسی در یک جا بوده است تا برای دانشمندان و دانشجویان
در یک جا بوده است تا برای دانشمندان و دانشجویان زبان عربی و فارسی یک کتاب کافی باشد. پس برای الفاظ عربی این کتابها را انتخاب کرده: و برای الفاظ فارسی این کتب را انتخاب نموده است: و در ذیل هر لفظی که از هر کتاب می گیرد عبارت آن کتاب را نقل می کند و در آخر علامتی به جای نام آن کتاب ذکر می کند. در واقع هر کسی که این کتاب را داشته باشد دارای چندین کتاب لغت عربی و فارسی است. این فرهنگ مشتمل بر واژه‌های فارسی، ترکی و عربی است و شواهدی از شعر و نثر را دربردارد. بسیاری از لغات فارسی با شواهد شعری آراسته شده‌اند.
از لغات فارسی با شواهد شعری آراسته شده‌اند. همچنین، در این کتاب به برخی اصطلاحات مفید و متداول عامه اشاره شده و مترادف‌های بسیاری از کلمات آورده شده‌اند. گاهی نیز از مباحث دستوری و صرفی و نحویِ آن‌ها سخن به میان آمده‌است. محمد پادشاه چون بر زبان انگلیسی احاطه داشته، فرهنگ‌های معتبر انگلیسی را سرمشق خویش قرار داده و با تألیف "مجموعه مترادفات" و فرهنگ "آنندراج" در عرصهٔ فرهنگ‌نویسی به زبان فارسی خدمتی درخور توجه کرده‌است؛ زیرا هریک از این دو فرهنگ ویژگی‌هایی دارد که پیش از آن در فرهنگ‌های فارسی سابقه
دارد که پیش از آن در فرهنگ‌های فارسی سابقه نداشته‌است. طرح منتخب از فرهنگ وبستر الگوی تدوین فرهنگ عربی و فارسی وی می باشد. تالیف و چاپ. تالیف این کتاب در سال ۱۳۰۶ هجری قمری به اتمام رسیده و در سال ۱۳۰۷ هجری قمری در چاپخانه نولكشور شهر لكهنو در سه جلد در قطع بزرگ، هر صفحه شامل سه ستون و صفحات مجموع سه جلد ۳۰۱۱ صفحه به چاپ رسیده است. این کتاب به افتخار ابن راجه به نام او (آنند راج) نوشته شده‌است. کار تألیف کتاب در ۱۲۶۷ خورشیدی (برابر با ۱۳۰۶ قمری قمری و ۱۸۸۸ میلادی) به پایان رسید و یک سال بعد، در سه جلد بزرگ
به پایان رسید و یک سال بعد، در سه جلد بزرگ به قطع رحلی، به هزینهٔ مهاراجه آنندراج در چاپخانهٔ منشی نوال کیشور به چاپ رسید. فرهنگ "آنندراج" نخستین بار در حیات مؤلف در سه جلد در هند به چاپ رسیده و نسخه‌ای از آن در کتابخانهٔ آستان قدس رضوی نگهداری می‌شود. مشخصات هر جلد فرهنگ "آنندراج" به شرح زیر است: فرهنگ "آنندراج" در سال ۱۳۳۵ خورشیدی در هفت مجلد به کوشش محمد دبیرسیاقی در تهران منتشر و در ۱۳۶۳ تجدید چاپ شد. زندگی نامه منشی محمد پادشا. منشی محمد پادشا پسر اول پاشه امام کُنِّم صاحب (Pashe Emam Kunnem Saheb)
پاشه امام کُنِّم صاحب (Pashe Emam Kunnem Saheb) متولد سال ۱۲۵۲ هجری قمری (برابر ۱۲۱۵ خورشیدی) می باشد. وی در ده سالگی یادگیری زبان فارسی را آغاز کرد و پس از آن به تحصیل زبان عربی پرداخت. پس از تاسیس مدرسه انگلیسی در محل سکونتش در آن مدرسه به فراگیری ادبیات انگلیسی پرداخت. معلم زبان انگلیسی وی که منشی زبان فارسی بسیاری از افسران انگلیسی هنگ های نظامی مدرس بود، برای وی جایی در اردوگاه نظامی وجیانگر یافت و محمد پادشا با سمت منشی به کار گمارده شد. از این طریق توانست به دربار مهاراجه ویجیانگر، شوالیه‌ فرمانده
توانست به دربار مهاراجه ویجیانگر، شوالیه‌ فرمانده نشان ستاره هندوستان، آقای ویجیاراما گچپتی راج راه یافته و به عنوان دستیار میر منشی منصوب شود. محمد پادشا در سال ۱۸۵۴ میلادی (برابر ۱۲۳۳ خورشیدی) ازدواج نمود. در سال ۱۸۶۲ میلادی (برابر ۱۲۴۱ خورشیدی) به همراهی مهارجه ویجیانگر از راه خشکی به بنارس مهاجرت نمود. وی نزد عالمان مسلمان مدارس به کسب معارف اسلامی، ادبیات عربی و ادبیات فارسی پرداخت. وی مشاغل دیگری مانند عضویت شورای شهرستان، عضویت هیئت مدیره املاک تیولی و قاضی دادگاه بخش اشتغال یافت. کتاب مجموعه
تیولی و قاضی دادگاه بخش اشتغال یافت. کتاب مجموعه مترادفات در زبان فارسی را در آوریل ۱۸۷۵ میلادی (برابر ۱۲۵۴ خورشیدی) با هزینه مهارجه ویجیانگر نوشته و منتشر نمود. پس از فوت مهارجه ویجیانگر در آوریل ۱۸۷۹ میلادی (برابر فروردین ۱۲۵۸ خورشیدی)، به خدمت آقای "آننده گجپتی راج منه سلطان بهادر"، که از دوستداران بزرگ ادبیات بود، در آمد و وی در به پایان رساندن تالیف فرهنگ آنندراج هیچ حمایتی را از منشی محمد پادشا دریغ ننمود.
شرکت سرمایه‌گذاری مهر اقتصاد ایرانیان، یکی از شرکت‌های زیرمجموعه بانک مهر اقتصاد، می‌باشد که البته در بورس در حال واگذاری سهام به عام می‌باشد، که از جمله بازیگران اصلی بازارهای پول و سرمایه در ایران، به‌شمار می‌رود. تا آبان ۱۳۸۸ این شرکت یک هزار میلیارد تومان، در بازار بورس ایران، سرمایه‌گذاری کرده بود که تا سال ۱۳۹۲ با استفاده از وام‌ها و رانت‌های دولتی، این رقم به ۵ هزار میلیارد تومان افزایش پیدا کرد! این شرکت از مهم‌ترین موسسه‌های اقتصادی سپاه پاسداران است. نهادی که خودش را سهامدار شرکت‌هایی چون تایدواتر
نهادی که خودش را سهامدار شرکت‌هایی چون تایدواتر خاورمیانه، ایرالکو، فولادمبارکه، توسعه معادن روی، توس‌گستر، بانک پارسیان می‌داند. سهام شرکت‌ها. علاوه بر سهام خرد شرکت‌ها، مهر اقتصاد ایرانیان سهام عمده برخی شرکت‌های موجود در بورس تهران را در اختیار دارد. اسامی این شرکت‌ها به شرح زیر است: مزایده معدن انگوران. در۱۱ مردادماه ۱۳۸۸ مزایده‌ای برای خرید سهام معدن روی و مس انگوران واقع دراستان زنجان برگزار شد «شرکت توسعه معدن روی» که عمده سهام آن متعلق به مهر ایرانیان است با پرداخت ۱۸۶ میلیارد تومان این معدن را
است با پرداخت ۱۸۶ میلیارد تومان این معدن را خریداری کردید. ولی استاندار زنجان به نقل از وزیر صنایع اعلام کرد که مزایده به دلیل ایرادهای قانونی سازمان بازرسی کل کشور و دیوان محاسبات ابطال شده‌است. همچنین سازمان بازرسی کل کشور و دیوان محاسبات اعلام می‌نمایند که ارزش واقعی معدن حدود هزار میلیارد تومان می‌باشد. جمشید انصاری عضو اصلاح طلب کمیسیون اقتصادی مجلس نیز با اعلام اینکه دیوان محاسبات کشور مزایده رابه دلیل تبانی ابطال کرده‌است به نقل از این دیوان افزود: سه شرکت شرکت‌کننده در مزایده (توسعه معادن روی
سه شرکت شرکت‌کننده در مزایده (توسعه معادن روی ایران، پاسارگاد و بازرگانی روی ایران) آنقدر ناشیانه تبانی کرده‌اند که حتی فرم‌های درخواست مزایده با یک خط نوشته شده‌است. صندوق مهر ایرانیان. در سال ۱۳۸۸ مدیرعامل «شرکت تأمین سرمایه نوین» محمدصادق هاشمی اعلام کرد که با همکاری مهر اقتصاد ایرانیان یک صندوق سرمایه‌گذاری به نام «صندوق مهر ایرانیان» تأسیس خواهد شد.
حیوانات مکانیکی سومین آلبوم مریلین منسون در ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۸ انتشار یافت. لیست آهنگ‌ها. نسخه CD. تمام اشعار توسط منسون نوشته شده است.
کَمبوجه (Kamboja) نامی قومی باستانی و ایرانی‌تبار (گمان می‌رود از نژاد سکاها باشند) یا هندوایرانی که در شمال خاوری فلات ایران (پاکستان امروزی) می‌زیستند. کمبوجه‌ها به داشتن نژادهای عالی اسب و مهارت در سوارکاری مشهور بودند. در سده‌های دوم و یکم پیش از میلاد دسته‌هایی متحد از کمبوجه‌ها، سکاها و پَهلَوها از راه شمال، افغانستان کنونی، به شبه‌قاره هند وارد شده و در آنجا پراکنده شدند و (براساسِ آنچه در مهاباراتا آمده‌است) بعدها شاهنشاهی کمبوجه را در هند بنیان گذاردند. این نام در نوشته‌های سنسکریت و پالی ثبت
گذاردند. این نام در نوشته‌های سنسکریت و پالی ثبت شده‌است.
کامی‌کازه که یکی از واژگان شینتو است، در لغت به‌معنی «باد الهی» است و به حملات انتحاری‌ای گفته می‌شود که از سوی نیروی هوایی ارتش امپراتوری ژاپن علیه کشتی‌های جنگیِ نیروهای متفقین انجام می‌شد. خلبانان کامیکازه به‌عمد تلاش می‌کردند که هواپیمای خود را — که معمولاً به مواد منفجره و انواع بمب‌ها یا مخازن پر از سوخت مجهز بود — به کشتی‌های جنگی بکوبانند. درهنگام جنگ جهانی دوم، کامیکازه به حمله‌های انتحاری خلبانان نیروی هوایی ژاپن نیز گفته شد. با پیشروی ناوگان دریاییِ ایالات متحدهٔ آمریکا به‌سمت ژاپن، نیروی دریایی
ایالات متحدهٔ آمریکا به‌سمت ژاپن، نیروی دریایی ژاپن که دیگر توان مقابله با هواپیماهای جدیدتر آمریکایی را نداشت، تصمیم گرفت که ۲۵۰ کیلوگرم مواد منفجره را بارِ جنگنده‌های هوایی خود کند و برای انهدام رزم‌ناوهای هواپیمابر آمریکاییِ حاضر در آسیا پاسیفیک، این هواپیماهای تک‌سرنشین را به عرشهٔ آن کشتی‌ها بزند. فقط در ماه مهٔ سال ۱۹۴۳، ۴۳ حملهٔ کامیکازه اتفاق افتاد. این هواپیماها برای به حداکثر رساندن آسیب به رزم ناوها طراحی شده بودند. تاریخچه. هنگامی‌که مغول‌ها دو بار در سال‌های ۱۲۷۴ و ۱۲۸۱ میلادی به جزیره‌های
دو بار در سال‌های ۱۲۷۴ و ۱۲۸۱ میلادی به جزیره‌های جنوب غربی ژاپن حمله کردند، توفان شدیدی درگرفت و باعث شکست آنان در هر دو تهاجم شد. ترکیب کامیکازه از آن زمان رواج پیدا کرد.
جزن روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان است. این روستا در فاصله تقریبی ۸ کیلومتری شهر نطنز و در حاشیه آزادراه کاشان-نطنز-اصفهان قرار دارد. این دهستان یک کوه به نام چلوک دارد جمعیت. این روستا در دهستان کرکس قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۷۹ نفر (۴۲ خانوار) بوده‌است. جای‌ها. آب این روستا از شش رشته قنات تأمین می‌شود. در جزن قلعه‌ای است، که قدمت آن را بیش از ۶۰۰ سال می‌دانند.
سگوند به قولی برگفته از سکا به معنی دلیر و شجاع یک ایل لر ساکن غرب و جنوب غرب ایران است. دانشنامه ایرانیکا و علی‌اکبر دهخدا سکوند را یک یکی از طایفه‌های قوم لر، گسترده سکونتگاه ایل از جنوب استان کرمانشاه (منطقه سکاوند)، نواحی مرکزی استان لرستان تا شمال استان خوزستان می‌باشد. گروهای از سکوندها درمیان مردمان کردستان عراق، شیراز، سمنان، ایلام ،بروجرد ،بیرانشهر، نهاوند ساکن هستند و پراکندگی سکونت سکوندها به‌دلیل مهاجرت و جمعیت بسیار وسیع می‌باشد. مردمان ایل سکوند به سیاسی و جنگاوری و به‌خصوص سوارکاری شهرت
سکوند به سیاسی و جنگاوری و به‌خصوص سوارکاری شهرت دارند. جغرافیای سکونت سکوندها در دوره قاجار تا دشت هُرو در جنوب بروجرد گسترده بوده است. جمعیت ایل به صورت طایفه‌های متعددی گسترش یافته است.زبان مردمان ایل سکوند بسته به جغرافیای سکونت متفاوت است ولی گویش بخش وسیعی از ایلبه زبان لری است. ریشه یابی نام. شواهد و مدارک تاریخی و باستان شناختی،بر این باور است که واژهء «سگوند» برگرفته از نام قوم کهن آریایی سکامی‏باشد.با توجه به شواهد و مدارک باستان شناختی،جایگاه و محدودهء اقتدار سکاها در منطقهء شمال غرب و غرب
و محدودهء اقتدار سکاها در منطقهء شمال غرب و غرب ایران،یعنی مناطقی از کردستان و کرمانشاه و لرستان امروزی بوده است.حتی امروزه‏ مکانهایی با عنوان «سکاوند» و «سکوند» در استان‏ کرمانشاه وجود دارد و این مکانها با قوم سکا مرتبط بوده‏اند. مسیو چریکوف نیز در جای جای‏ سیاحتنامهء خود از این قوم بنام«سکوند»نام برده‏ است.در کتاب«جغرافیای استان لرستان»نیز در وجه تسمیه سگوند آمده است که اجداد آنان از سکاها بوده‏اند و سپس اعقاب این قوم با تحریف این کلمه و اضافه نمودن پسوند،به این نام‏ مشهور شده‏اند و سک به مفهوم پاک و
این نام‏ مشهور شده‏اند و سک به مفهوم پاک و ارجمند، صفتی برای سکاها بوده است.برخی معتقدند که این کلمه به معنی «مردان» است و نیز به مفهوم‏ «نیرومندبودن» و«چیره دست» هم آمده‏ است. به بیان دیگر واژهء سگوند مشتق و یا تحریف شدهء واژهء سیکه وند (Saydavand ) است و آن هم نام تیره و یا قبیله‏ای‏ بوده که در گذشته در منطقهء دلفان، دهستان چواری‏ سکونت داشته و هنوز هم دهی به همین نام در دهستان چواری(در شمال نورآباد)وجود دارد.نکتهء جالب توجه اینکه سگوندهای ناحیهء تویسرکان و کردستان عراق هنوز خود را سیکه‏ وند می‏ نامند.
و کردستان عراق هنوز خود را سیکه‏ وند می‏ نامند. دوران قاجار طایفه‌ی‌ سکوند را بیش‌تر به نام سکوند نوشته‌اند و نه سگوند.(بخشی ازاسناد در بخش تصاویر انتهای مقاله) که در ظاهر، در دوران پهلوی و به‌خصوص‌ در مکاتبات نظامی‌ها رایج گشته وگرنه در ناسخ‌التواریخ دوره‌ی قاجاریه به‌خصوص از سواران سکوند و از پهلوانی و جنگاوری رحیم‌خان سکوند صحبت می‌شود. همه‌جا سکوند است، نه سگوند و نباید فراموش کرد که خود مؤلف ناسخ‌التوارخ در این جنگ‌ها حضور داشته و غیر از این نشنیده است. پیوند با سکاها. آریایی‌ها برای پیدا کردن
است. پیوند با سکاها. آریایی‌ها برای پیدا کردن زمین‌های بهتر از جنوب روسیه مهاجرت می‌کنند و چهار دسته می‌شوند دسته اول به اروپ یا همان اوروپا می‌روند و دسته دوم به سمت هند رفتن و دسته سوم در نزدیکی گرگان امروزی تا جنوب شرقی ایران ساکن شدند که همان قوم سکاها بودند و دسته چهارم از غرب تا جنوب غربی ایران ساکن شدند که به آنها مادها می‌گفتند. دسته سوم همان سکاها قوم خشنی بودند و تا غرب ایران را تصرف کردند و شهر سکز همان سقز امروزی را بنا نهادند. نام سیستان امروزی در اصل سکستان بوده که به معنای سرزمین سکاهاست،
در اصل سکستان بوده که به معنای سرزمین سکاهاست، این اسم بعد از حمله اعراب به ایران به سجستان و بعدها به سیستان تغییر پیدا کرد.نام سیستان در شاهنامه حکیم توس نیز به درستی بدلیل ریشه لری آن در وزن و قافیه با تلفظ سیَستان(سی اَستان) آورده شده است : که رستم یلی بود در سِیَستان منش کرده ام رستم داستان تاریخ نام سیستان را با ورود سکاها به این منطقه مرتبط واز آن بنام سکستان یا اسم معرب سجستان یاد می‌کند . ریشه و تبار: آریایی‌ها ← سکاها ← سرایی ← هیژالی ←باجول ← سکوند تاریخ. ریاست. تاریخ ایل سکوند نشان می‌دهد که