payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشگاه فوتبال رئال رایو وایکانو ()، که به شکل مخفف رایو نامیده می‌شود، یک باشگاه فوتبال اسپانیایی است که در شهر مادرید قرار دارد. این باشگاه در تاریخ ۲۹ مه ۱۹۲۴ تأسیس شد و برای فصل ۲۲–۲۰۲۱ در لا لیگا، بالاترین سطح از فوتبال باشگاهی در اسپانیا رقابت می‌کند. رایو وایکانو مسابقات خانگی خود را در ورزشگاه وایکاس برگزار می‌کند. رایو سابقه حضور در رقابت‌های اروپایی را دارد و در جام یوفا فصل ۰۱–۲۰۰۰ تا مرحله یک‌چهارم نهایی بالا رفت که در نهایت به دپورتیوو آلاوس اسپانیا در مجموع دو بازی رفت و برگشت، ۴–۲ نتیجه را
در مجموع دو بازی رفت و برگشت، ۴–۲ نتیجه را واگذار کرد. با آمار ثبت شده، رایو پس از رئال مادرید و اتلتیکو مادرید سومین تیم برتر در بخش خودمختار مادرید است. تاریخچه. تاسیس و سال‌های ابتدایی (۱۹۵۰–۱۹۲۴). رایو وایکانو در ۲۹ مه ۱۹۲۴ در زادگاه پرودنسیا پریگو، همسر اولین رئیس باشگاه، خولیان اوئرتا، تأسیس شد. با الهام از ریور پلاته آرژانتین، در سال ۱۹۴۹ و پس از توافق با اتلتیکو مادرید، یک نوار مورب قرمز به لباس تیم اضافه شد و باشگاه برای اولین بار در تاریخ خود به ترسرا دیویسیون رسید. عدم ثبات (۲۰۰۲–۱۹۵۰). رایو
ترسرا دیویسیون رسید. عدم ثبات (۲۰۰۲–۱۹۵۰). رایو وایکانو، از باشگاه‌های بی‌ثبات همیشگی فوتبال اسپانیاست و همواره در سایه دو باشگاه بزرگ هم‌شهری؛ رئال مادرید و اتلتیکو مادرید، قرار داشته و سال‌های زیادی را در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، با صعود و سقوط بین لالیگا و سگوندا دیویسیون گذراند. فصل ۸۴–۱۹۸۳ بدترین فصل در دهه ۱۹۸۰ بود؛ باشگاه کارش را در آخرین جایگاه از دسته سگوندا دیویسیون به پایان رساند و به سگوندا دیویسیون بی سقوط کرد. در سال ۱۹۸۹، لوری کانینگهام پس از تنها یک فصل حضور در این تیم، در یک تصادف اتومبیل خارج
یک فصل حضور در این تیم، در یک تصادف اتومبیل خارج از مادرید کشته و رایو وایکانو آخرین باشگاه او شد. سال قبل از این فاجعه، او همراه با تیم ویمبلدون قهرمان جام حذفی انگلستان شده بود. همچنین به مدت چهار سال، لباس رئال مادرید را پوشیده بود. پس از صعود در سال ۱۹۹۹، جایگاه خود را در لیگ برتر تثبیت کردند. موفق‌ترین فصل تیم در سال‌های ۰۱–۲۰۰۰ رخ داد، زمانی که تا مرحله یک چهارم نهایی از جام یوفا بالا رفتند، اما به دست نایب قهرمان نهایی، آلاوز، حذف شدند. رایو در کمپین قبلی نهم شد، اما از طریق قرعه کشی بازی جوانمردانه
قبلی نهم شد، اما از طریق قرعه کشی بازی جوانمردانه وارد رقابت شد. سگوندا دیویسیون و دسته‌های پایین‌تر (۲۰۱۱–۲۰۰۳). مدت کوتاهی پس از آن، باشگاه روزهای سختی را تجربه کرد و با دو سقوط‌ پیاپی در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ به سگوندا دیویسیون بی رسید. برای فصل ۰۶–۲۰۰۵، میچل، اسطوره رئال مادرید در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، سرمربی شد. رایو، فصل ۰۷–۲۰۰۶ را در جایگاه دوم از سگوندا دیویسیون بی به پایان رساند و تا مرحله نیمه نهایی از بازی‌های پلی‌آف صعود کرد اما فینال را در مجموع ۲–۱ به ایبار باخت. در فصل بعد و پس از ی غلبه بر
۲–۱ به ایبار باخت. در فصل بعد و پس از ی غلبه بر بنیدورم در نیمه‌نهایی و زامورا در فینال بازی‌های پلی‌آف، پس از چهار سال غیبت به دسته دو بازگشت. رایو در اولین فصل از حضورش در دسته دوم از فوتبال اسپانیا، کارش را در جایگاه پنجم به پایان رساند و اغلب در مکان‌های صعود به لا لیگا قرار داشت یا از مدعیان بود. در فصل ۱۱–۲۰۱۰، تیم در جایگاه دوم قرار گرفت و پس از هشت سال غیبت، بار دیگر به برترین سطح از فوتبال اسپانیا بازگشت و تنها مشکلات اقتصادی جدی بود که در مسیر رقابت برای قهرمانی، آنها از رئال بتیس عقب انداخت. لا
برای قهرمانی، آنها از رئال بتیس عقب انداخت. لا لیگا و سگوندا دیویسیون (حال–۲۰۱۱). در مارس ۲۰۱۴، هواوی با حمایت مالی رایو وایکانو برای دو بازی از لیگ مقابل رئال مادرید و اتلتیک بیلبائو موافقت کرد. در اوت ۲۰۱۵، رایو وایکانو اکثریت سهام باشگاه فوتبال اوکلاهاما سیتی را به عنوان یک امتیاز توسعه لیگ فوتبال آمریکای شمالی خریداری کرد. به طور رسمی نام باشگاه به رایو اوکلاهاما سیتی تغییر کرد، علیرغم اینکه ورزشگاه به طور فزاینده‌ای به کار نیاز داشت. این اولین ورود یک باشگاه اسپانیایی به بازار ورزش آمریکا بود و
یک باشگاه اسپانیایی به بازار ورزش آمریکا بود و منعکس‌کننده قرارداد حمایت مالی در سال ۲۰۱۳ با Qbao به منظور گسترش باشگاه در خارج از کشور بود. رایو اوکلاهاما سیتی، تنها پس از یک سال به دلیل سقوط رایو وایکانو از لالیگا برچیده شد و از سوی دیگر اختلاف بین مالکان منجر به تامین مالی کمتری برای طرف آمریکایی شده‌بود. در فصل ۱۶–۲۰۱۵ از لالیگا، رایو وایکانو در رده هجدهم جدول قرار گرفت و به سگوندا دیویسیون سقوط کرد و دوره حضور پنج ساله آنها در لالیگا پایان یافت. اولین فصل آنها در لیگ دسته دوم، فصل ضعیفی بود و چه در
فصل آنها در لیگ دسته دوم، فصل ضعیفی بود و چه در داخل زمین و چه در خارج از زمین با مشکلات بسیاری رو به رو بودند. نهایتا فصل در رده دوازدهم برایشان پایان یافت. رایو در فصل ۱۷–۲۰۱۶ از سگوندا دیویسیون سه مربی مختلف را بر روی نیمکت خود دید تا آنکه سرانجام به اسطوره باشگاه، میچل رسیدند. او باشگاه را از مکان‌های سقوط خارج کرد و تا رتبه دوازدهم بالا برد و تا رسیدن به پلی‌آف راهی نداشت. در شروع فصل ۱۸–۲۰۱۷ از سگوندا دیویسیون، باشگاه، دروازه‌بان اخیرا بازنشسته‌اش، داوید کوبنیو را به عنوان مدیر ورزشی باشگاه منصوب
داوید کوبنیو را به عنوان مدیر ورزشی باشگاه منصوب کرد. در انتهای فصل، آنها صعود خود را با پیروزی یک گله مقابل لوگو، یک بازی مانده به پایان فصل تضمین کردند. و با ۷۶ امتیاز از ۴۲ بازی، قهرمان شدند. در ۲۰ مارس ۲۰۱۹، باشگاه پاکو خمز را به عنوان سرمربی منصوب کرد و در ۴ مه، رایو پس از باخت ۴–۱ مقابل لوانته به قعر جدول سقوط کرد و بار دیگر به سگوندا دیویسیون بازگردانده شد. در اوت ۲۰۲۰، باشگاه آندونی ایراولا را به عنوان سرمربی منصوب کرد. در انتهای فصل ششم و راهی پلی‌آف شدند و با پیروزی مقابل خیرونا به لا لیگا صعود
شدند و با پیروزی مقابل خیرونا به لا لیگا صعود کردند. علیرغم باخت در بازی اول در خانه با نتیجه ۲–۱، بازی برگشت را ۲–۰ در خارج از خانه بردند و خود را برای لالیگا ۲۲–۲۰۲۱ آماده کردند. در فوریه ۲۰۲۲، تیم ایراولا با شکست مایورکا به نیمه نهایی کوپا دل ری راه یافت. این دومین بار در تاریخ باشگاه و اولین بار از سال ۱۹۸۲ بود.
فرایند بایر فرایند تولید صنعتی آلومینیوم اکسید از سنگ معدن بوکسیت است. این فرایند در سال ۱۸۸۷ توسط کارل بایر اختراع شد. امروزه روش بایر مهمترین روش صنعتی تولید آلومینا است. شرح فرایند. بوکسیت مهمترین سنگ معدن آلومینیوم است که شامل ۳۰ تا ۵۴ در صد آلومینا و مابقی شامل سیلیس، اکسیدهای آهن و تیتانیوم دی اکسید است. به منظور خالص سازی آلومینا در این روش از محلول گرمی() از سدیم هیدروکسید برای شستن سنگ بوکسیت استفاده می‌شود. این عمل آلومینا را به آلومینیوم هیدروکسید تبدیل می‌کند که در سدیم هیدروکسید محلول است(بر
تبدیل می‌کند که در سدیم هیدروکسید محلول است(بر اساس معادله شیمیایی زیر): دیگر ترکیبات بوکسیت در این محلول حل نمی‌شود در نتیجه می‌توان آن‌ها را با فیلتراسون جدا کرد. در مرحله بعد محلول سرد شده تا آلومینیوم هیدروکسید به صورت پودری نرم رسوب کند. سپس آلومینیوم هیدروکسید تا دمای حرارت می‌بیند تا بر اساس معادله شیمیایی زیر آلومینا و آب از هم جدا شوند و آلومینا خالص شود. سپس آلومینای تولیدی در فرایندی به نام فرایند هال به فلز آلومینیوم تبدیل می‌شود.
مهم‌ترین منابع آبی افغانستان عبارتند از آب‌های چاه، چشمه‌ها، آب‌های بارندگی از قبیل باران، برف، ژاله و غیره، آب‌های سطحی جوی‌ها، دریاچه‌ها، دریاها، بندها و حوض‌های طبیعی و مصنوعی، یخچال‌ها، کوه‌ها و قله‌ها، و بخارات اتمسفر. افغانستان دارای ۷۵ میلیارد مترمکعب منابع آب شیرین تجدیدپذیر در سال می‌باشد که ۵۷ میلیارد مترمکعب آن را آب‌های سرزمینی و ۱۸ میلیارد مترمکعب آن را آب‌های زیرزمینی تشکیل داده‌است. کوه‌ها. عمده‌ترین رشته‌کوه که دارای قله‌های مملو از برف و یخچال‌ها می‌باشد رشته‌کوه هندوکش و شاخه‌های کوچک آن
می‌باشد رشته‌کوه هندوکش و شاخه‌های کوچک آن می‌باشد. این کوه تقریباً بالاتر از ۷۵ درصد از خاک افغانستان را پوشانیده است. مجموعاً کوه‌های هندوکش دارای درازای ۹۹۶ کیلومتر می‌باشد. میانگین بارندگی درین مناطق از ۲۵۰ الی ۴۵۰ میلی‌متر در سال است. بارندگی در کوه‌های پامیر تا هزار میلی‌متر در سال می‌باشد. بیشتر قله‌های هندوکش شرقی دارای یخچال‌های دایمی می‌باشند. ساحات هندوکش مرکزی منبع بزرگ چشمه‌ها می‌باشد که زیادهٔ رودهای افغانستان در کنار آب‌های برف‌ها از چشمه‌ها می‌باشد. ساحات کوه بابا مملو از تپه‌های خاکی است
می‌باشد. ساحات کوه بابا مملو از تپه‌های خاکی است که این تپه‌ها در زمستان آب را ذخیره نموده در تابستان نیز منبع چشمه‌ها می‌باشد. زیاده‌ترین نقاط پرآب و شاداب را قسمت شمال شرقی افغانستان مانند کنر و نورستان و دره‌های پنجشیر بدخشان و تخار تشکیل می‌دهند. قسمت‌های مرکزی کوه‌های هندوکش و کوه بابا که ولایت‌های پروان، میدان وردک، بامیان، دایکندی، شهر چخچران، پل خمری، و سرپل را احتوا نموده‌است منبع بزرگ آبی کشور به‌حساب می‌آیند. ۸۰٪ منابع آبی کشور را کوه‌های هندوکش تشکیل می‌دهند. از اینکه کوه سفیدکوه همیشه مملو از
تشکیل می‌دهند. از اینکه کوه سفیدکوه همیشه مملو از برف می‌باشد بدین ملحوظ نام این کوه را سفیدکوه گذاشته‌اند. رود کنر علی شنگ عینگار از آن سرچشمه می‌گیرد. رودها. افغانستان دارای چندین صد رود کوچک و بیشتر از ۲۵ دریای بزرگ می‌باشد؛ مهم‌ترین رودهای افغانستان که از کنار دشت‌های پهناور می‌گذرد عبارتند از آمودریا، رود هلمند، رود کابل، دریای اندراب یا قندوز، هریرود و رود مرغاب می‌باشد. درین اواخر آب‌های افغانستان را به پنج حوضه تقسیم نموده‌اند.
جسیکا میشل چَستِین (؛ زادهٔ ۲۴ مارس ۱۹۷۷) بازیگر و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. او اساساً بابت بازی در فیلم‌هایی با مضمون فمینیستی مشهور است و جوایز مختلفی از جمله یک جایزهٔ اسکار و یک جایزهٔ گلدن گلوب برنده شده است و همچنین یک بار نامزد جایزهٔ امی ساعات پربیننده بوده است. مجلهٔ "تایم" در سال ۲۰۱۲ از او به‌عنوان یکی از ۱۰۰ فرد دارای بیشترین تأثیر در جهان یاد کرد. چستین از سنین پایین به بازیگری علاقه نشان داد و اولین نقش رسمی خود در تئاتر را در سال ۱۹۹۸ با بازی در نقش ژولیت اثر ویلیام شکسپیر ایفا کرد. سپس برای
در نقش ژولیت اثر ویلیام شکسپیر ایفا کرد. سپس برای تعلیم در رشتهٔ بازیگری به مدرسه جولیارد رفت، و پس از آن با جان ولز، تهیه‌کنندهٔ تلویزیون، قرارداد امضا کرد. او بارها در مجموعه‌های تلویزیونی مختلف، از جمله "" (۲۰۰۵–۲۰۰۶)، به دفعات در نقش‌های مهمان بازی کرد. نخستین نقش چستین در سینما، مربوط به بازی در درام "جولین" (۲۰۰۸) بود اما در سال ۲۰۱۱ و پس از بازی در شش فیلم، از جمله درام‌های "پناه بگیر" و "درخت زندگی" به شهرت رسید. بازی در نقش زنی مشتاق در درام "خدمتکاران" (۲۰۱۱) و یک تحلیل‌گر سی‌آی‌اِی در فیلم مهیج
(۲۰۱۱) و یک تحلیل‌گر سی‌آی‌اِی در فیلم مهیج "سی دقیقه پس از نیمه‌شب" (۲۰۱۲) منجر به نامزد شدن وی برای جایزهٔ اسکار شد. موفقیت تجاری چستین با بازی در فیلم‌های علمی تخیلی "میان‌ستاره‌ای" (۲۰۱۴) و "مریخی" (۲۰۱۵) و فیلم ترسناک "" (۲۰۱۹) حاصل شد. او بابت بازی در نقش زنانی با اراده قوی، در درام‌های "خشن‌ترین سال" (۲۰۱۴)، "دوشیزه اسلون" (۲۰۱۶) و "بازی مالی" (۲۰۱۷)، و مینی‌سریال "صحنه‌هایی از یک ازدواج" (۲۰۲۱) مورد ستایش قرار گرفت. او در ادامه تامی فی بکر را در فیلم زندگی‌نامه‌ای "چشم‌های تامی فی" (۲۰۲۱) به تصویر
زندگی‌نامه‌ای "چشم‌های تامی فی" (۲۰۲۱) به تصویر کشید که برای آن برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن شد، و همچنین تمی وینت را در "جرج و تمی" (۲۰۲۲). در تئاتر برادوی، چستین در بازآفرینی نمایش "وارثه" (۲۰۱۲) و "خانه عروسک" (۲۰۲۳) حضور داشته است. بازی در نمایش دوم برای او نامزدی جایزهٔ تونی بهترین بازیگر زن در نمایش را به همراه داشت. او بنیان‌گذار شرکت تهیه‌کنندگی سینمایی "فرکل فیلمز" است که با هدف ترویج تنوع فرهنگی در فیلم‌ها ایجاد شد. او از سرمایه‌گذاران باشگاه فوتبال "انجل سیتی" است. چستین در مورد مسائل
فوتبال "انجل سیتی" است. چستین در مورد مسائل مربوط به سلامت روان، برابری جنسیتی و رفع تبعیض نژادی فعال است. همسر او، جیان لوکا پاسی د پره‌پوسولو، در زمینهٔ مُد فعال است و از او صاحب دو فرزند شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. جسیکا میشل چَستِین در ۲۴ مارس ۱۹۷۷ در ساکرامنتو، کالیفرنیا به دنیا آمد؛ مادرش جری رنه هیستی بود (که نام خانوادگیش پیش از ازدواج چستین بود) و پدرش مایکل موناستریو، موسیقی‌دان سبک راک. زمانی که جسیکا به دنیا آمد پدر و مادرش هر دو هنوز زیر بیست سال سن داشتند. جسیکا مایل به صحبت کردن در انظار
سال سن داشتند. جسیکا مایل به صحبت کردن در انظار عمومی راجع به پیش‌زمینهٔ خانوادگی‌اش نیست؛ او از پدرش جدا زندگی می‌کرد و گفته که در اسناد تولدش هم نام پدری ذکر نشده است. او دو خواهر و دو برادر دارد؛ خواهرش جولیت در سال ۲۰۰۳ و پس از سال‌ها اعتیاد، خودکشی کرد و درگذشت. چستین در ساکرامنتو و توسط مادرش و ناپدری‌اش، مایکل هیستی، که یک مأمور آتش‌نشانی بود، بزرگ شد. خانوادهٔ او از لحاظ مالی دچار مشکل بودند. او گفته که ناپدری‌اش اولین کسی بود که باعث شد او در زندگی‌اش احساس امنیت کند. او همچنین رابطهٔ نزدیکی با
احساس امنیت کند. او همچنین رابطهٔ نزدیکی با مادربزرگ مادری‌اش، مریلین داشت و می‌گفت که مریلین همیشه به او ایمان داشت. چستین اولین بار در هفت‌سالگی، زمانی که با مادربزرگش به تماشای اجرایی از "جوزف و کت تکنی‌کالر شگفت‌انگیز" رفت، به بازیگری علاقه‌نشان داد. او به همراه بچه‌های دیگر به‌طور مرتب اجراهای خانگی غیرحرفه‌ای بر پا می‌کردند، که چستین خودش را کارگردان هنری این اجراها می‌دانست. در مدتی که در دبیرستان ال‌کامینو فاندامنتال مشغول به تحصیل بود، از نظر درسی مشکل بسیار داشت. او تنها بود و احساس می‌کرد با
مشکل بسیار داشت. او تنها بود و احساس می‌کرد با بقیهٔ بچه‌های مدرسه صمیمیتی ندارد. در نهایت، راه فرار را در هنرهای نمایشی یافت. او تعریف کرده است که چگونه گاهی از مدرسه غیبت می‌کرد تا آثار ویلیام شکسپیر را مطالعه کند. نهایتاً به خاطر غیبت‌های مکرر در سال آخر دبیرستان، موفق به اتمام دبیرستان نشد، و بعدها از طریق مدرسه بزرگسالان توانست دیپلم بگیرد. او از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ به کالج شهر ساکرامنتو رفت و در این مدت عضو تیم مناظرهٔ این کالج شد. چستین در مورد دوران کودکی‌اش چنین می‌گوید: در سال ۱۹۹۸، چستین تحصیلاتش
چنین می‌گوید: در سال ۱۹۹۸، چستین تحصیلاتش را در آکادمی هنرهای دراماتیک آمریکا به پایان رساند و اولین اجرای حرفه‌ای خود را با بازی در نقش ژولیت، در اجرایی از "رومئو و ژولیت" که توسط کمپانی هنری منطقه خلیج سانفرانسیسکو بر پا شده بود، انجام داد. این اجرا باعث شد که در آزمون هنرآزمایی مدرسهٔ جولیارد، در نیویورک، شرکت کند. او با کمک هزینهٔ تحصیلی که توسط رابین ویلیامز اهدا شده بود، به این مدرسه راه یافت. در اولین سال حضورش در جولیارد، چستین از اضطراب رنج می‌برد و نگران بود که از این مدرسه بیرون انداخته شود، به
و نگران بود که از این مدرسه بیرون انداخته شود، به همین خاطر بیشتر وقتش را صرف مطالعه و تماشای فیلم می‌کرد. زمانی که در سال دوم تحصیلش در جولیارد، در نمایش موفق "مرغ دریایی" نقش‌آفرینی کرد، اعتماد به نفس خود را به دست آورد. او در نهایت در سال ۲۰۰۳ با مدرک کاردانی در رشتهٔ هنرهای زیبا، از این مدرسه فارغ‌التحصیل شد. فعالیت حرفه‌ای. سال‌های آغازین (۲۰۰۴–۲۰۱۰). اندکی پس از ترک جولیارد، چستین در برنامه‌ای شرکت کرد که برای دانشجویان سال آخر در لس آنجلس ترتیب داده شده بود، و در آنجا با جان ولز، تهیه‌کنندهٔ
داده شده بود، و در آنجا با جان ولز، تهیه‌کنندهٔ تلویزیون قرارداد بست. سپس به لس‌آنجلس رفت و برای نقش‌های مختلف در هنرآزمایی شرکت کرد. او در ابتدا این روند را دشوار یافت و معتقد بود که دیگران نمی‌توانند برای او که موهای قرمز و چهرهٔ متفاوتی داشت نقش مناسب پیدا کنند. در اولین نقش تلویزیونی‌اش در سال ۲۰۰۴، چستین در یک بازسازی از مجموعهٔ تلویزیونی قدیمی "سایه‌های تاریک" که در دههٔ ۱۹۶۰ پخش می‌شد نقش‌آفرینی کرد. اما قسمت‌های بعدی این برنامهٔ تلویزیونی هرگز تولید و پخش نشد. مدتی بعد او در مجموعهٔ تلویزیونی "بخش
و پخش نشد. مدتی بعد او در مجموعهٔ تلویزیونی "بخش فوریت‌های پزشکی" نقش یک بیمار روانی را بازی کرد، و به دنبال آن نقش‌های نامتداول بیشتری نظیر قربانیان تصادف یا بیماران روانی به او داده شد. او سپس نقش‌های مشابهی را در مجموعه‌های تلویزیونی مختلفی از قبیل "ورونیکا مارس" (۲۰۰۴)، "نزدیک خانه" (۲۰۰۶) و "" (۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶) اجرا کرد. در سال ۲۰۰۴ چستین نقش آنیا در تئاتر "باغ آلبالو" اثر آنتون چخوف را که در یک برنامهٔ تئاتر تابستانی در ماساچوست اجرا می‌شد بر عهده گرفت، و کنار میشل ویلیامز به بازی پرداخت. همچنین در همین
کنار میشل ویلیامز به بازی پرداخت. همچنین در همین سال او نقش دختر رادنی (نقش اول تئاتر "همسر رادنی"، اثر ریچارد نلسون) را روی صحنه برد. این اجرای او توسط بن برنتلی، منتقد سینمایی "نیویورک تایمز" مورد نکوهش قرار گرفت؛ برنتلی این اجرا را چنین توصیف کرد: «هر چه در طول شب جلو می‌رویم رنگ می‌بازد». زمانی که چستین روی این نمایش کار می‌کرد، توسط نلسون به اَل پاچینو معرفی شد؛ پاچینو در آن زمان دنبال یک هنرپیشه برای ایفای نقش در نمایش "سالومه" اثر اسکار وایلد بود. این نمایش داستان تلخی از کنجکاوی‌های جنسی نقش اولش،
نمایش داستان تلخی از کنجکاوی‌های جنسی نقش اولش، سالومه را به تصویر می‌کشد. در این نمایش‌نامه سالومه شانزده‌ساله است، اما چستین که در آن زمان ۲۹ سال داشت به هر حال برای ایفای این نقش انتخاب شد. این نمایش در سال ۲۰۰۶ در تئاتر وادزوُرث در لس‌آنجلس روی صحنه رفت؛ چستین از این اتفاق به عنوان زمینه‌ای برای شناخته شدنش توسط کارگردان‌های مختلف یاد می‌کند. منتقد سینمایی استیون آکسمن در مطلبی برای "ورایتی" بازی چستین در این نقش را چنین مورد نقد قرار داد: «چستین در نقش سالومه احساس ناراحتی می‌کند، و مطمئن نیست که آیا
سالومه احساس ناراحتی می‌کند، و مطمئن نیست که آیا نقش یک اغواگر توانمند را ایفا می‌کند یا نقش یک بچه پولدار غرغرو را؛ نهایتاً هم هیچ‌کدام از این تصمیم‌ها را نمی‌گیرد.» اولین نقش چستین در یک فیلم مربوط به بازی وی در فیلم درام "جولین" اثر دن آیرلند بود؛ این فیلم بر اساس داستان کوتاهی از ئی. ال. دکتروف به همین نام است که خود الهام‌گرفته از ترانهٔ «جولین» اثر دالی پارتن است. این فیلم داستان یک نوجوان را که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته برای یک دهه دنبال می‌کند. بازی چستین در این فیلم توسط یکی از منتقدان در
بازی چستین در این فیلم توسط یکی از منتقدان در "نیویورک آبزرور" مورد ستایش قرار گرفت، چنان‌که بازی وی را تنها جنبهٔ مثبت این فیلم ارزیابی کرد. او برای این نقش، جایزهٔ بهترین بازیگر زن را از جشنواره بین‌المللی فیلم سیاتل برنده شد. در سال ۲۰۰۹ او یک نقش جزئی در فیلم "دزدیده شده" بازی کرد که یک فیلم مهیج بود که پخش محدودی داشت. در همین سال او همچنین نقش دزدمونا از تراژدی "اتللو" اثر شکسپیر را در اجرایی از آن که توسط پابلیک تییتر به صحنه برده شد، اجرا کرد و در کنار جان اورتیز و فیلیپ سیمور هافمن نقش‌آفرینی کرد.
جان اورتیز و فیلیپ سیمور هافمن نقش‌آفرینی کرد. یکی از منتقدان "نیویورکر" چستین را بابت کشف یک «ژرفای مادرانهٔ زیبا» در این نقش ستایش کرد در سال ۲۰۱۰، چستین در فیلم "بدهی" اثر جان مدن نقش یک مأمور موساد را ایفا کرد که در دههٔ ۱۹۶۰ به برلین شرقی فرستاده می‌شود تا یک پزشک سابق نازی را که روی توقیف‌شدگان آزمایش‌های پزشکی انجام داده بود دستگیر کند. در این فیلم، دو دورهٔ مختلف زندگی این شخصیت نمایش می‌یافت و نقش دورهٔ سالمندی وی را هلن میرن اجرا می‌کرد. این دو بازیگر پیش از ضبط فیلم با هم کار کردند تا طرز
دو بازیگر پیش از ضبط فیلم با هم کار کردند تا طرز صحبت‌کردن و رفتار شخصیت را به کمال برسانند و اطمینان حاصل کنند که هر دو آن را به شکل هماهنگی اجرا می‌کنند. چستین برای این منظور در کلاس زبان آلمانی و کراو ماگا شرکت کرد و کتاب‌هایی در مورد یوزف منگله (پزشک نازی) و در مورد تاریخچهٔ موساد مطالعه کرد. ویلیام توماس، منتقد "امپایر"، برای فیلم صفت «فیلم مهیج هوشمند، پرتنش، و با بازی خوب» را به کار برد و بازی چستین را دارای «ضربان‌هایی از قدرت و آسیب‌پذیری» توصیف کرد. همچنین در همین سال چستین در یکی از قسمت‌های
کرد. همچنین در همین سال چستین در یکی از قسمت‌های مجموعهٔ تلویزیونی بریتانیایی "پوآرو" که بر اساس رمان "قتل در قطار سریع‌السیر شرق" اثر آگاتا کریستی بود، نقش آفرید. پیشرفت چشمگیر و موفقیت بارز (۲۰۱۱–۲۰۱۳). بعد از سال‌ها تلاش برای پیشرفتی چشمگیر در عرصهٔ فیلم، چستین در سال ۲۰۱۱ شش فیلم روانهٔ بازار کرد که برای بسیاری از آن‌ها در سطح گسترده‌ای شناخته شد. اولین آن‌ها، فیلم "پناه بگیر" اثر جف نیکولز بود که در آن چستین نقش همسر شخصیتی را بازی می‌کرد که توسط مایکل شنون به تصویر کشیده شده‌بود. این درام داستان یک
شنون به تصویر کشیده شده‌بود. این درام داستان یک پدر مشکل‌دار را تعریف می‌کرد که تلاش می‌کرد خانواده‌اش را از یک طوفان قریب‌الوقوع محافظت کند. این فیلم در جشنواره فیلم ساندنس در سال ۲۰۱۱ به نمایش درآمد و تیم رابی، منتقد سینمایی "دیلی تلگراف" نقش چستین در روایت داستان را مورد توجه دانست. چستین برای این نقش نامزد جایزه ایندیپندنت اسپیریت برای بهترین نقش مکمل زن شد. در همان سال در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین، اولین نمایش فیلم "کوریولانوس" صورت گرفت که بر اساس یک تراژدی به همین نام از شکسپیر بود؛ در این فیلم
یک تراژدی به همین نام از شکسپیر بود؛ در این فیلم که توسط رالف فاینز کارگردانی شده بود، چستین نقش "ویرژیلیا" را بازی می‌کرد. نقش بعدی وی در فیلم درام "درخت زندگی" اثر ترنس مالیک بود که چستین در سال ۲۰۰۸ آن را بازی کرده بود؛ در این فیلم وی در مقابل برد پیت باز کرد و در نقش مادری مهربان برای سه فرزند بود. چستین بازی در این فیلم را بدون آن که فیلمنامه‌ای رسمی از مالیک دریافت کند پذیرفت، و در چندین صحنه دیالوگش با برد پیت را به صورت بداهه تغییر داد. او این نقش را «تجسمی از وقار و جهانِ معنا» توصیف کرد و زمانی
را «تجسمی از وقار و جهانِ معنا» توصیف کرد و زمانی که برای بازی در آن آماده می‌شد تمرین‌های مدیتیشن انجام داد، نقاشی‌های مدونا را مورد مطالعه قرار داد، و اشعار توماس آکویناس را مطالعه کرد. این فیلم پس از تأخیرهای چندباره در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۱ نمایش یافت؛ فیلم از سوی بینندگان واکنشی متناقض دریافت کرد، اگر چه نهایتاً مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و جایزهٔ نخل طلا را از آن خود کرد. جاستین چنگ، منتقد سینمایی در "ورایتی" این فیلم را «سرودی برای شکوه آفرینش، و یک شعر اکتشافی و رمزآمیز» توصیف کرد و بازی چستین را
شعر اکتشافی و رمزآمیز» توصیف کرد و بازی چستین را مورد تحسین قرار داد. بزرگ‌ترین موفقیت چستین در این سال، به خاطر بازی در فیلم "خدمتکاران" بود که در آن در کنار وایولا دیویس، اکتاویا اسپنسر و اما استون نقش آفرید؛ این فیلم بر اساس رمانی به همین نام از کاترین استاکت بود. چستین در این فیلم نقش "سلیا فوت"، یک زن پولدار از اهالی جکسون، میسیسیپی در دههٔ ۱۹۶۰ را بازی کرد که با خدمتکار سیاه‌پوستش (با بازی اسپنسر) وارد رابطهٔ دوستی می‌شد. چستین به ابعاد ضد نژادپرستی این شخصیت علاقه پیدا کرد، و با انرژی و علایق آن
این شخصیت علاقه پیدا کرد، و با انرژی و علایق آن ارتباط برقرار کرد؛ برای آماده شدن برای این فیلم، او فیلم‌های مریلین مونرو را تماشا کرد و تاریخچهٔ تونیکا، میسیسیپی را، که محل بزرگ شدن این شخصیت داستان بود، مورد مطالعه قرار داد. فیلم "خدمتکاران" ۲۱۶ میلیون دلار درآمد از فروش داشت، و تا آن زمان بیشتر از هر فیلم دیگری که چستین در آن بازی کرده بود دیده شده بود. منولا دارگیس، منتقد سینمایی "نیویورک تایمز"، رابطهٔ احساسی بین چستین و اسپنسر را مورد ستایش قرار داد، و راجر ایبرت به او لقب «تأثیرناپذیر و مُسری» داد.
و راجر ایبرت به او لقب «تأثیرناپذیر و مُسری» داد. مجموعهٔ بازیگران این فیلم برندهٔ جایزه انجمن بازیگران فیلم شد و چستین اولین نامزدی‌اش برای جایزهٔ اسکار را در شاخهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن به دست آورد. همچنین او بابت این فیلم نامزد جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل زن، جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن هم شد که هر سه جایزه به اکتاویا اسپنسر رسید. دو نقش دیگری که چستین در این سال عرضه کرد عبارت بودند از فیلم "وایلد سالومه"، مستندی راجع
عبارت بودند از فیلم "وایلد سالومه"، مستندی راجع به ساختن فیلم "سالومه" که چستین در سال ۲۰۰۶ در آن بازی کرد، و فیلم مهیج و جنایی "قتلگاه‌های تگزاس". در این آخری، چستین در کنار سم ورثینگتون و جفری دین مورگان نقش بازی کرد؛ فیلمْ داستان تحریف‌شده‌ای را راجع به منطقه‌ای از تگزاس تعریف می‌کرد که در آن چندین قتل رخ داده است، و چستین نقش یک کارآگاه جنایی را در آن بازی می‌کرد. بتسی شارکی منتقد سینمایی "لس آنجلس تایمز" لهجهٔ تگزاسی چستین در این فیلم را تحسین کرد اما خود فیلم را مورد انتقاد قرار داد. کارهای چستین در
خود فیلم را مورد انتقاد قرار داد. کارهای چستین در سال ۲۰۱۱، به خصوص "خدمتکاران"، "پناه بگیر" و "درخت زندگی" به جوایز دیگری نیز، از جمله از طرف حلقه منتقدان فیلم نیویورک، جامعهٔ ملی منتقدان فیلم و انجمن منتقدان فیلم لس‌آنجلس منجر شد. از فیلم‌های سال ۲۰۱۲ چستین، دو مورد در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲ به نمایش درآمدند؛ یکی فیلم پویانمایی کمدی "" و دیگری فیلم درام جنایی "بی‌قانون". در "ماداگاسکار" چستین صداپیشهٔ شخصیت "جیا"، یک جگوار با لهجهٔ ایتالیایی، بود. این فیلم با فروش کلی ۸۴۸ میلیون دلار تاکنون پرفروش‌ترین
با فروش کلی ۸۴۸ میلیون دلار تاکنون پرفروش‌ترین فیلم چستین بوده است. "بی‌قانون" به کارگردانی جان هیلکات و بر اساس رمانی از مت بندورانت بود با نام خیس‌ترین محلهٔ جهان که دربارهٔ دوران ممنوعیت الکل در ایالات متحده آمریکا است. چستین در این فیلم نقش یک رقاصه از شیکاگو را بازی می‌کرد که درگیر اختلافات بین سه برادر الکل‌فروش (با بازی شایا لابوف، تام هاردی و جیسون کلارک) می‌شود. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد، تا آنجا که ریچارد کورلیس چستین را سرشار از «جاذبه‌ای متین و اغواگر» خواند. همچنین در همین
از «جاذبه‌ای متین و اغواگر» خواند. همچنین در همین سال، چستین در فیلم "رنگ زمان" (که زندگی سی. کی. ویلیامز نویسندهٔ معروف آمریکایی را به تصویر می‌کشید) نقش مادر ویلیامز را در زمان کودکی او بازی کرد. این فیلم توسط دانشجویان کلاس جیمز فرانکو در دانشگاه نیویورک ساخته شد و عنوان اصلی‌اش "تار" بود و با همین نام در سال ۲۰۱۲ در جشنواره فیلم رم نمایش یافت، اما بعداً نام فیلم پیش از اکران سراسری آن در سال ۲۰۱۴ تغییر یافت. نقش کوتاهی که چستین مقابل بن افلک در فیلم "به سوی شگفتی" (۲۰۱۲) از ترنس مالیک ایفا کرد نهایتاً
سوی شگفتی" (۲۰۱۲) از ترنس مالیک ایفا کرد نهایتاً از این فیلم حذف شد، و به خاطر تداخل برنامه‌ها چستین همچنین از بازی در "فراموشی" (۲۰۱۳) و "مرد آهنی ۳" (۲۰۱۳) نیز صرف نظر کرد. در عوض چستین اولین اجرایش در تئاتر برادوی را در این سال تجربه کرد؛ او در اجرایی از نمایش "وارثه" نقش کاترین اسلوپر (یک دختر جوان ساده که تدریجاً تبدیل به یک زن قدرتمند می‌شود) را بازی کرد. چستین در ابتدا از پذیرفتن این نقش سر باز زد چرا که در نقش‌آفرینی‌های اولیه‌اش در تئاتر اضطراب شدیدی را تجربه کرده بود. اما در نهایت با شخصیت اسلوپر
را تجربه کرده بود. اما در نهایت با شخصیت اسلوپر رابطه برقرار کرد و پذیرفت که این نقش را بازی کند. او دربارهٔ این نقش گفت که «[کاترین] به‌طور دردناکی ناراحت است، و من هم قبلاً چنین بودم.» این تئاتر از نوامبر ۲۰۱۲ تا فوریهٔ ۲۰۱۳ روی صحنه رفت. بن برنتلی اجرای چستین در این نمایش را نپسندید و در مورد او نوشت که وی «تفکرات درونش را بیش از حد بروز می‌دهد» و دیالوگ‌ها را گاهی بیش از اندازه بی‌عمق و کسالت‌آور اجرا می‌کند. فیلم مهیج "سی دقیقه پس از نیمه‌شب" اثر کاترین بیگلو آخرین فیلم چستین بود که در سال ۲۰۱۲ اکران