payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آذرگشنسب آتشی اساطیری است که حسب روایت‌های سنتی ساخت آن را به کیخسرو نسبت می‌دهند. این آتش در آتشکده‌ای به همین نام در گنزک یا شیز آذربایجان جای داشته‌است و آتش خاندان شاهنشاهی ساسانی به‌شمار می‌رفته‌است. پژوهشگران بر این باورند که بقایای تخت سلیمان در کنار دریاچه، همان آتشکده آذرگشنسب دوره ساسانی است. شاهان معمولاً نذر و نذوراتی را به آنجا تقدیم می‌کرده‌اند. برای نمونه بهرام گور گوهرهایی که از خاقان ترک و همسرش گرفته بود را به آنجا داد. خسروپرویز هم آمده که نذر کرده بود اگر بر بهرام چوبین فایق آید زیورهای
نذر کرده بود اگر بر بهرام چوبین فایق آید زیورهای زرین و سیمین به آنجا بفرستد و نقل شده که چنین هم کرد. آتش آذرفرنبغ. آتش دیگر آذرفرنبغ بوده‌است که مربوط به موبدان و روحانیان می‌شده و ظاهراً در کاریان لارستان قرار داشته‌است. عنوان شده که این آتش ابتدا در خوارزم بوده و سپس به فارس برده شده‌است. برخی انتقال آن به فارس مربوط به دورهٔ گشتاسب و برخی مربوط به زمان خسرو یکم انوشیروان می‌دانند. آتشکده کاریان در جنوب ایران در سر راه لار به سیراف قرار داشته و امروز نیز بقایای آتشکده‌ای عظیم در آنجا وجود دارد. در
نیز بقایای آتشکده‌ای عظیم در آنجا وجود دارد. در کتیبه‌ای که در آن آتشکده وجود دارد، نوشته‌شده که سی هزار دینار برای آنجا هزینه شده‌است. معنای لغوی این آتشکده در فارسی به معنی «درخشانی ایزدی» بوده و از دو کلمه «آذر» و «فرنبغ» تشکیل شده‌است. همچنین آذرفرنبغ به معنای فره ایزدی نیز می‌باشد. در نهایت گفتنی است که تولیت آن آتشکده با ساسان نیای ساسانیان بوده‌است. آتش آذر برزین مهر. آتش آذربرزین مهر از دیگر آتش‌های اساطیری دین زرتشتی می‌باشد که بنظر می‌رسد مکان اصلی آن در استان خراسان رضوی کنونی بوده‌باشد. این آتش
آن در استان خراسان رضوی کنونی بوده‌باشد. این آتش مختص برزیگران و کشاورزان و پیشه‌وران بوده و ساخت آن را به گشتاسب نسبت داده‌اند. در برخی منابع مزدیسنی نیز آمده که زرتشت هنگام نزول به بارگاه گشتاسب آذر برزین مهر را در دست خود داشت و همو بود که آن آتشکده را مرمت نمود. خاورشناسان مکان روستاهای داورزن و نیز ریوند را به عنوان مرکز احتمالی این آتشکده یاد کرده‌اند. در دوره اسلامی نیز گزارش‌هایی مبنی بر وجود یک آتشکده عظیم در نیشابور وجود دارد. در بخشی از شاهنامه فردوسی، ماجرای "پیدا شدن زرتشت و پذیرفتن گشتاسپ دین
ماجرای "پیدا شدن زرتشت و پذیرفتن گشتاسپ دین او را" به نظم درآمده که گشتاسب پس از پذیرفتن دین زرتشت، موبدان را به سرتاسر گیتی روانه می‌کند و آذر به آتشکده‌ها (گنبدان) می‌نهد و نخستین آنان، "آذر برزین‌مهر" است که به "کِشمر" (کاشمر) بنیان گذارد و در جلوی آتشکده، سرو بهشتی را کاشت و آن را نماد پذیرفتن دین بهی قرار داد و موبدان را به سرتاسر جهان فرستاد و فرمان داد همه نامداران و بزرگان به سوی آن پرستشکده روی آورند. مناطق کاشمر و نیشابور در دوران شاهنشاهی اشکانی از نواحی حاصل‌خیز ایران به‌شمار می‌رفته و از آنجا
از نواحی حاصل‌خیز ایران به‌شمار می‌رفته و از آنجا که فرمانروایان اشکانی نسبت به حاکمان پیش از خود؛ یعنی سلوکیان اهمیت به‌مراتب زیادی برای دین مزدیسنا قائل بودند، سرو کشمر و آتشگاه آن را که یادگار زرتشت محسوب می‌شد مورد توجه بالایی قرار دادند. به استناد سنگ‌نبشته پایکولی، در دوران شاهنشاهی ساسانی کشمر جزء محدوده خراسان بزرگ به‌شمار می‌رفته و ساسانیان برای احیای آیین باستانی تلاش زیادی کردند و چون در آن زمان، دیگر از آتشکده کشمر چیزی برجای نمانده بود، شاهان ساسانی به ایجاد آتشکده دیگری دست می‌زنند که همچنان
به ایجاد آتشکده دیگری دست می‌زنند که همچنان در چند کیلومتر بالاتر از شهر باستانی کشمر در مجموعه قلعه آتشگاه باقی مانده‌است. خرابه‌های این قلعه هم‌اکنون در ۵–۶ کیلومتری شمال غربی شهر کاشمر باقی است و از یادگارهای عصر ساسانی به‌شمار می‌رود. آتش‌های آیینی. آتش وهرام. از والاترین آتش در مراسم آیینی دین زرتشت است. برای تهیه این آتش شانزده آتش از شانزده منبع مختلف مانند آتش‌های خانگی و صنعتی گردآوری می‌شود و طی مراسمی آیینی و طولانی ۱۱۲۸ بار تطهیر و پاکیزه می‌شود. در این مراسم فقط موبدانی می‌توانند شرکت کنند که
در این مراسم فقط موبدانی می‌توانند شرکت کنند که دشوارترین مراحل طهارت را گذرانده باشند. مراسم حمل آتش بهرام هم متفاوت است و آن را بر روی تختی می‌نشانند و چهار موبد آن را حمل می‌کنند و دعاهای آیینی می‌خوانند. این آتش به دلیل وقت‌گیر و پرهزینه بودن به ندرت برپا می‌شود. آتش آدوران. این آتش به‌مراتب از نظر تهیه آسانتر از آتش بهرام است و به همین منظور بیشتر برپا می‌شود. برای تهیه این آتش تنها چهار منبع کافی است اما مراسم حمل آن تقریباً شبیه مراسم مربوط به آتش وهرام است. آتش دادگاه. ساده‌ترین نوع آتش است که در
است. آتش دادگاه. ساده‌ترین نوع آتش است که در حقیقت نوع خانگی آتش مقدس نام دارد که برای گرما بخشیدن به کانون منازل از آن استفاده می‌شود. تطهیر این آتش باید توسط موبد انجام بگیرد اما افراد می‌توانند در خانه به آن خدمت کنند به نحوی که هیزم و بوی خوش بر روی آن قرار بدهند. در منابع پهلوی از آتش دادگاه بگونهٔ آدروگ نام برده‌شده‌است. آتش‌های مینوی. در مزدیسنا از آتش‌هایی نام برده‌شده که شکل مجسم ندارند و از آن‌ها به آتش مینوی نیز یاد می‌شود. این‌گونه آتش‌ها به عالم علوی و جهان نامرئی تعلق دارند و تنها فره آنهاست
علوی و جهان نامرئی تعلق دارند و تنها فره آنهاست که می‌تواند به این جهان برسد. از این آتش‌ها پنج مورد هستند که نامشان در یسنای هفدهم بند یازدهم آمده‌است. جشن آذرگان. جشن آذرگان از مراسم آیینی مزدیسناست که جشن احترام به آتش خوانده می‌شود. در روز نهم ماه نهم یعنی آذر رخ می‌دهد. به گزارش ابوریحان بیرونی مردم در این روز به زیارت آتشکده‌ها می‌رفتند. این جشن مربوط به آتش هنوز برگزار می‌شود. پیوند به بیرون. آذرگان
حُنَیْن بن اسحاق (۸۰۹–۸۷۳م) دانشمند مترجم و پزشک مسیحی نسطوری عرب قرن نهم میلادی بود. وی از استادان نهضت ترجمه بوده‌است. زندگی. در بغداد زاده شد و در شام تحصیلات مقدماتی خود را انجام داد. در جوانی به بغداد بازگشت و در محضر یوحنا ابن ماسویه، پزشک و مترجم دربار هارون الرشید و مدیر بیت الحکمه، علم آموزی می‌کرد. از آنجا که بسیار باهوش بود اغلب با استاد به جدل می‌پرداخت که زیاده روی در اینکار باعث اخراج او شد. سپس به یادگیری زبان یونانی پرداخت و به بصره نزد زبان‌شناس مشهور خلیل ابن احمد رفت. در ۲۱۱ ق به بغداد
مشهور خلیل ابن احمد رفت. در ۲۱۱ ق به بغداد بازگشت و به خدمت جبرئیل بن بختیشوع طبیب مأمون درآمد. به سفارش جبرئیل و یوحنا بن ماسویه، کتابهای جالینوس از جمله «اصناف الحمیات» و «کتاب فی القوی الطبیعة» را از یونانی به عربی ترجمه کرد. در بغداد همزمان اقدام به مطالعه کتب پزشکی نموده و در علم طب متخصص شد. سپس در دربار متوکل پزشکان مخصوص وی شده و به ریاست گروه اطبای بغداد منصوب شود. بدستور متوکل گروهی برای ترجمه تشکیل شد و حنین به ریاست آن منصوب گردید و مترجمانی چون اصطفن بن بسیل و موسی بن خالد در این گروه همکاری
اصطفن بن بسیل و موسی بن خالد در این گروه همکاری داشتند. کار ترجمه. حنین عضو دارالحکمه بغداد بود که مرکز ترجمه آثار علمی جهان بود. وی مهم‌ترین مترجم نهضت ترجمه محسوب می‌شود که روش جدید مختص به خود داشته در اغلب ترجمه‌ها توضیحات اضافه می‌کرده تا خواننده را بهتر متوجه موضوع کند. او از کشورهای یونانی‌زبان دیدار کرد و دست‌نوشته‌ها را گرد آورد و در دورهٔ مأمون، سرپرستیِ آماده ساختن ترجمه‌ها را بر عهده داشت. حنین بن اسحاق مسیحی بود، واقعیتی که گواه آسان‌گیریِ در خور توجه دورهٔ خلفای عباسی است. صفدی نقل کرده‌است،
توجه دورهٔ خلفای عباسی است. صفدی نقل کرده‌است، که مأمون در مقابل هر ترجمه‌ای که حنین انجام می‌داد، به مقدار وزن آن طلا پرداخت می‌کرد. قاضی صاعد اندلسی می‌گوید: ترجمه‌های خوب و گرانسنگ حنین سبب شد تا بسیاری از مسائل و مشکلات کتاب‌های بقراط و جالینوس برای ما روشن گردد ابن خلکان می‌نویسد: اگر ترجمه‌های حنین نبود بسیاری از علوم یونانی در منطقه خود مهجور مانده به دست ما نمی‌رسیدند آثار. حنین بن اسحاق و دستیارانش آثار بقراط، جالینوس، دیوسکوریدس (دیسقوریدس)، افلاطون، ارسطو، و عهد عتیق (ترجمه هفتادی) را به عربی
ارسطو، و عهد عتیق (ترجمه هفتادی) را به عربی برگرداندند.
مکتب دیکتاتورها عنوان ترجمه‌ای از کتاب اینیاتسیو سیلونه است. سیلونه این کتاب را در سال ۱۹۳۸ نوشت. برگردان این کتاب به فارسی به دست مهدی سحابی انجام شده‌است. درباره کتاب. مکتب دیکتاتورها همزمان با نان و شراب نوشته شده‌است و همانند آن، نخستین بار به زبان آلمانی در زوریخ انتشار یافت. این کتاب ۲۴ سال بعد، یعنی در سال ۱۹۶۲، برای اولین بار به زبان ایتالیائی در این کشور منتشر شد و مانند آثار پیشین سیلونه به دست خودش مورد تجدید نظر کلی قرار گرفت. ترجمهٔ فارسی از متن نهایی کتاب، که در سال ۱۹۷۹ چاپ شد، انجام
از متن نهایی کتاب، که در سال ۱۹۷۹ چاپ شد، انجام گرفته‌است. کتاب داستان دو آمریکایی مشکوک و عجیب را تعریف می‌کند که برای یادگیری رموز دیکتاتور شدن به اروپا سفر کرده‌اند.
احمد مهران‌فر (زادهٔ ۱۰ خرداد ۱۳۵۴) بازیگر اهل ایران است. بیشتر شهرت او به‌خاطر نقش‌آفرینیِ شخصیت ارسطو در مجموعهٔ تلویزیونی "پایتخت" (۱۳۹۰–۱۴۰۴) است. کارنامه هنری. بازیگری. احمد مهران‌فر از سال ۱۳۷۸ اجرای حرفه‌ای تئاتر را آغاز و در کنار بازیگرانی مانند پرویز پرستویی، پانته‌آ بهرام، امیر جعفری، مهتاب نصیرپور و حبیب رضایی اجرای نقش‌های تئاتری را تجربه کرده است. وی برای اولین بار در فیلم «نان، عشق و موتور ۱۰۰۰» در سینمای ایران ظاهر شد و پس از آن در فیلم‌های «اقلیما»، «حقیقت گمشده»، «دربارهٔ الی…»، «کلبه» و
«اقلیما»، «حقیقت گمشده»، «دربارهٔ الی…»، «کلبه» و «آتش‌بس» و تئاترهایی همچون «همه چیز دربارهٔ آقای ف»، «فنز»، «قهوه تلخ»، «شکلک» «۱۷ دی کجا بودی؟» و… به ایفای نقش پرداخته است. او نویسندگی و کارگردانی نمایش «ادیپ افغانی» را نیز در کارنامه هنری خود ثبت کرده است. احمد مهران‌فر در چند مجموعه تلویزیونی، از جمله سریال پایتخت بازی کرده است. بیشتر شهرت وی برای نقش آفرینی در نقش ارسطو عامل در سری مجموعه‌های پایتخت است. او همچنین در چک برگشتی به عنوان بازیگردان نقش داشت. نویسندگی. او افزون بر بازیگری به نویسندگی هم
نویسندگی. او افزون بر بازیگری به نویسندگی هم مشغول بوده و برای تئاتر نمایش‌نامه نوشته است. وی به همراه امیرحسین قاسمی نویسندگی سریال سال‌های دور از خانه را هم برعهده داشته است که کارگردان این سریال مجید صالحی است. احمد مهرانفر و هادی کاظمی دو بازیگری هستند که در نقش صولت خنجری و امیریل زهره خان (شخصیت‌های فرعی سریال شاهگوش) هستند. سال‌های دور از خانه، اسپین آف یا روایتی مشتق از سریال شاهگوش است که خنجری و امیریل زهره خان شخصیت اصلی محسوب می‌شوند.
دانشگاه کشاورزی تاجیکستان (به فارسی تاجیکی:Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон) یکی از دانشگاه‌های این کشور است که در سال ۱۹۳۱ میلادی در شهر خجند پایه‌گذاری شده‌است. در سال ۱۹۴۴ میلادی به شهر دوشنبه منتقل شد. در سال ۲۰۰۴ میلادی دارای حدود ۴۰۰ تن عضو هیئت علمی بوده‌است. این دانشگاه هم‌اکنون دارای ۶۵۰۰ دانشجو می‌باشد و تا به کنون ۳۵ هزار نفر نیز از آن فارغ‌التحصیل شده‌اند. رئیس این دانشگاه د. م. میرزایف می‌باشد. این دانشگاه دارای ۳۱ رشتهٔ تحصیلی است. ساختار دانشگاه. دانشگاه دارای ۱۱گروه و دانشکده است که عبارت اند
بندر نَجیرُم از مهمترین بنادر آباد باستانی سواحل شمالی خلیج فارس در محدوده استان بوشهر جنوب ایران بوده‌است. عده‌ای از محققان نجیرم را در دهانه رود مند ناحیه مندستان منطقه دشتی در میانه استان بوشهر دانسته‌اند. و بعضی آنرا در حوالی روستای زیارت ساحلی می‌دانند. ابن بلخی، لسترنج و نهچیری این بندر را در مصب رودخانه مند (رود سکان) و در ساحل شمالی خور زیارت می‌دانند. آثار باقی مانده حکایت از آبادانی آن می‌کند. مقدسی نجیرم را در کنار دریا و دارای دو مسجد که شبستان یکی از آنها در سنگ کنده شده با بازاری در خارج از
یکی از آنها در سنگ کنده شده با بازاری در خارج از آبادی می‌داند و فاصله آن را تا شیراز (شصت فرسنگ) نزدیک به فاصله امروزی مصب رود مند نقل می‌کند. نهچیری، نجیرم را بندر ناحیه ماندستان و لسترنج آنرا غرب سیراف در دهانه رود سکان در اول سیف مظفر می‌داند. در زمان تجارت جاده ابریشم این بندر نقش به سزایی در تجارت بین‌المللی داشته‌است. بندر نَجیرُم بنا به تحقیقات و نظر باستان‌شناسی معروف انگلیسی و سرپرست چند فصل کاوش سیراف دیوید وایتهاوس نام بندری تاریخی در غرب بندر دیر و منطقه بتانه و بی‌بی‌خاتون است. اورل اشتاین در
و منطقه بتانه و بی‌بی‌خاتون است. اورل اشتاین در کتاب بررسیهای تاریخی در شمال غربی هندوستان و جنوب ایران در سال ۱۹۳۷ از منطقهٔ بی‌بی‌خاتون دیدن و آن را جایگزین نجیرم عنوان می‌کند. اصطخری معروف به الکرخی، جغرافی‌دان مسلمان (وفات: ۳۴۶ قمری) در کتاب مسالک‌الممالک خود که بر اساس کتاب صورالاقالیم اثر ابوزید بلخی است، در ذکر بنادر سواحل خلیج فارس پس از مهروبان و سینیز و جنابه، از نجیرم در کنارهٔ دریا یاد کرده و سیف را میان جنابه تا نجیرم ثبت کرده و سیراف را در شرق نجیرم معرفی می‌کند. او نجیرم را دارای منبر و جزء
نجیرم معرفی می‌کند. او نجیرم را دارای منبر و جزء سیراف معرفی می‌کند. رضا طاهری در کتاب از مروارید تا نفت می‌نویسد: «نجیرم به قول استخری و ابن حوقل در فاصله ۱۲ فرسنگی سیراف قرار داشته‌است؛ و براساس گفتهٔ ابن بلخی در ۶۵ فرسنگی شیراز. در کتاب حدود العالم (۳۲۷ هجری) نوشته شده‌است که: «نجیرم شهری است بر کران دریا و جای بازرگانان است». ابن حوقل: «اشاره می‌کند که در میان توج و نجیرم، مصب رودی است که شهرهای ملجان و کمارج در طرف چپ آن قرار دارند؛ و نیز در طرف چپ نجیرم مصب رودی است که از دریاچهٔ سکان می‌آید و در طرف
مصب رودی است که از دریاچهٔ سکان می‌آید و در طرف راست این رود شهرهای کهرجان و نابند واقع است… وی سیراف را دارای دو منبر به نام‌های نجیرم و جم معرفی می‌کند. ابن حوقل فاصلهٔ سیراف تا نجیرم را دوازده فرسخ ثبت کرده‌است و نجیرم را جزء نواحی گرمسیر معرفی می‌کند» یاقوت حموی نجیرم را بر بلندی کوه در مسیر بصره به سیراف توصیف کرده و فاصلهٔ نجیرم تا سیراف را پانزده فرسخ عنوان می‌کند. نجیرم مرکز مهم تجارت دریایی بود که بی‌بی‌خاتون و بتانه و در غرب بندر دیر جایگزین آن شده‌است. و دریانوردان آن از یک طرف تا سواحل جنوبی
شده‌است. و دریانوردان آن از یک طرف تا سواحل جنوبی عربستان و سواحل شرقی آفریقا، و از طرف دیگر تا سواحل هندوستان، چین، جزایر اقیانوس آرام و حتی تا جزایر ژاپن ارتباط برقرار می‌کردند؛ و نقش واسطه راه آبی ابریشم را به غرب داشته‌است. پاول‌شواتس آلمانی نجیرم را در حوالی بندر دیر می‌جوید؛ و برخی بندر نجیرم را مدفون شده در آبرفت‌های رود مند در کناره‌های زیارت می‌جویند. پس از زوال سیراف، ظاهراً باید سیاحان به این بندرگاه کوچک بیش‌تر رفت و آمد کرده باشند. مقدسی و یاقوت حموی توصیف مختصری از آن به دست می‌دهند. مقدسی
حموی توصیف مختصری از آن به دست می‌دهند. مقدسی می‌نویسد: نجیرم کنار دریا واقع است. دو مسجد در آن‌جا هست، شبستان یکی از آن‌ها در سنگ کنده شده‌است. در کنار این مسجد که در آبادی است بازار قرار دارد. مردم آب مشرب خود را از چاه و آبگیری که با آب باران پر می‌شود برمی‌دارند. مقدسی نیز فاصلهٔ تا شیراز را شصت فرسنگ ذکر می‌کند. یاقوت حموی می‌گوید: نجیرم شهری است بر کران دریا و جای بازرگانان است هنگامی که از بصره بیایید نجیرم یکی از آبادی‌های کوچک و معروف سیراف است و بر بالای کوهی در ساحل دریا قرارگرفته. چند بار آن را
بالای کوهی در ساحل دریا قرارگرفته. چند بار آن را دیده‌ام، بزرگ نیست. در آن‌جا ویرانه‌های مختصری هست و این نشانهٔ آن است که در گذشته بزرگ‌تر بوده‌است. ابن بلخی می‌گوید: نجیرم و حورشی (خورشی)، نجیرم شهرکی است و حورشی دهی و جمله از اعمال سیراف است و گرمسیر عظیم است. ابن حقول نیز در کتاب صورة الارض، بندر نَجیرم را از نواحی گرمسیرات فارس و یکی از منبرهای سیراف می‌داند. ادریسی در ذکر شهر سیراف می‌آورد: و دارای دو شاه‌نشین بوده یکی از آن دو شهر نجیرم است که بر کنار ساحل دریاست؛ و یاقوت از حورشی یا خورسیف نیز
کنار ساحل دریاست؛ و یاقوت از حورشی یا خورسیف نیز می‌نویسد: خورالسیف شهرکی است نزدیک سیراف که کشتی‌ها داخل آن می‌شوند چنان‌که وصف کردیم و آن از سرزمین فارس است. رضا طاهری اعتقاد دارد نجیرم را در نزدیکی بردستان امروزی و بندر دیر می‌توان جست و بندرهای بتانه تا بردخون تا مرز تنگستان را زیر مجموعه‌ای از ماندستان باید دانست. نجیرم زیرمجموعه سیراف بوده و از نظر جغرافیایی نیز در محدوده اردشیر خره قرار گرفته‌است نه ماندستان و البته مسیر رود مند نیز تغییراتی داشته‌است. بنابرین نجیرم باید در نزدیکی بندر دیر و بردستان
بنابرین نجیرم باید در نزدیکی بندر دیر و بردستان باشد نه خارج از محدودهٔ شهرستان دیر و خورسیف یا خورشیف در محدوده شهر امروزی کنگان. احتمالاً با توجه به اینکه نجیرم در خورسیف مفظر واقع بوده‌است و خورسیف یا خورشیف یا حورشی، دهی بوده‌است در مسیر سیراف به نجیرم (دیر و بردستان) و در نزدیکی خور بردستان و بین خور شمال بندر کنگان و بَنَک، به این منطقه خورِ سیف مظفر گفته می‌شده‌است. پاول شواتس در بررسی خورشیف می‌نویسد: این سوی سیراف، خورسیف قرار داشت که احتمالاً همان خورشید است. نجیرم در زمان افول سیراف رونق بیشتری
خورشید است. نجیرم در زمان افول سیراف رونق بیشتری یافت اما این رونق تا سالیان دراز پایدار نبود و نجیرم که بارانداز و بندر کمکی در کنار سیراف بود و بازارچه و کاروانسرا داشت، با تغییر بندر اول ایران از سیراف به کیش و سپس هرمز به بوتهٔ فراموشی سپرده شد. به نظر می‌رسد جایگزین نجیرم در قرن‌های ششم و هفتم هجری، خورسیف یا خورشیف شده‌است. رونق نجیرم در زمان سیراف و آداب فرهنگی و وضعیت اجتماعی آن را می‌توان به عنوان گوشه‌ای از تمدن سیراف بررسی کرد و رونق خورشیف را در بازهٔ تاریخی عصر مغول و ایلخانانان؛ و در دورهٔ
در بازهٔ تاریخی عصر مغول و ایلخانانان؛ و در دورهٔ صفوی کنگان جایگزین خورشیف شد.»
نیشابور در دوران طلایی اسلامی یکی از مراکز بزرگ و مهم صنعت سفالگری، کوزه گری و صنایع وابسته به‌ شمار می‌رفته‌است. بسیاری از پژوهشگران، بر این باورند که هنر برجای مانده در سفالینه‌های نیشابور، در ادامهٔ روند هنر دوره ساسانی بر روی فلز است که بررسی در مهارت ساخت و به کار بردن تزیینات و عبارات مختلف و تحول خط را بر روی سفالینه‌ها ممکن می‌سازد.هنر سفالگری نیشابور، علاوه بر تنوع در تکنیک‌های ساخت، دارای تنوع‌های تازه طراحی نقوش و خوشنویسی روی آن نیز هست که بیانگر قدرت و تسلط هنرمندان این هنر است. شکل لعاب‌دهی،
قدرت و تسلط هنرمندان این هنر است. شکل لعاب‌دهی، کتیبه‌های زیبای ظروف به خط کوفی، تزیینات نقوش گیاهی، حیوانات و انسان و نیز توانایی در ترکیب‌بندی تصویری هر یک از این عناصر در ظروف، این بخش از هنر اسلامی را دارای برتری کرده‌است. علاوه بر این، رابطه معنوی کلمات و جملات که شامل احادیث و روایاتی در خصوص رزق و روزی و انفاق می‌شود از جمله ویژگی‌های هنر این دوره‌است که به تزیینات صرف اکتفا نکرده و همسویی و معنادار بودن این هنر را دربر دارد. به سبب ویژگی‌های موجود در سفالینه‌های سدهٔ سوم و چهارم معروف به سفال
در سفالینه‌های سدهٔ سوم و چهارم معروف به سفال سامانی، این نوع سفال به لعاب «گِلی» معروف شده‌است که بیش‌تر در شرق ایران، به ویژه نیشابور، ساخته می‌شده. سده سوم و چهارم هجری را اوج هنر سفالگری در نیشابور بوده‌است و نیشابور مهم‌ترین مرکز هنر و صنعت سفال گری در ایران و خراسان بزرگ در این دوره بوده‌است. در سال ۱۹۸۸ میلادی- سال ۱۳۶۷ شمسی طی پژوهش‌های باستان‌شناسی در نیشابور پیشینه سفال گری در نیشابور مشخص شد. حدود نیمی از جنس آثار کشف شده در این حفاری سفالین است. صنعتگرانِ نیشابوری با ترکیب نقوش ساسانی و هنر
صنعتگرانِ نیشابوری با ترکیب نقوش ساسانی و هنر خوشنویسی اسلامی سفالینه‌هایی را به وجود آوردند که در تاریخ بی‌نظیر است. موضوع نقوش این ظروف، بسیار قابل توجه بوده و این مطلب را روشن می‌نماید که اگر چه از بعضی جهات، کوزه‌گران نیشابور احتمالاً از چینی‌ها اقتباس کرده‌اند ولی به‌طور کلی، هنر آنان، دنباله‌رو هنر ساسانی است. آقای چارلز. ک. ویلکسون، موزه‌دار موزه متروپولیتن نیویورک، در طی حفاری‌هایی که در منطقهٔ نیشابور داشته‌است، در کتاب خود ظروف به دست آمده از تپه‌های باستانی نیشابور را این‌گونه تقسیم کرده‌است؛ در
باستانی نیشابور را این‌گونه تقسیم کرده‌است؛ در تعداد بسیار زیادی از ظروف بررسی شده به نقوش هندسی و مجرد اکتفا شده که اگر بیان‌کنندهٔ منظور خاص (نشانه یا هنر) نباشند در مجموعهٔ نقوش هندسی و انتزاعی طبقه‌بندی می‌شوند. از مهم‌ترین تکنیک‌های تزیین ظروف در نیشابور؛
آکسینیت (Axinite) کانی قرمز - قهوه‌ای، بنفش - قهوه‌ای که در گروه کانیهایی است که از کلسیم، آلومینیم، بور-سیلیکات تشکیل شده‌اند. آکسینیت دارای ویژگی‌های پیروالکتریسیته و پیزوالکتریسیته است. این کانی ترد است و دارای ساختار بلوری سه‌شیب می‌باشد و دارای لومینسانس اغلب بنفش است. در HF حل می‌شود و در برابر شعله ذوب می‌شود. آکسینیت، کمیاب است و می‌توان آن را در آلمان، فرانسه، سوئیس، روسیه، انگلیس و آمریکا جستجو کرد. گروه آکسینیت عبارت است از:
مؤسسه ملی زبان‌ها و تمدن‌های شرقی (فرانسوی:Institut national des langues et civilisations orientales) که به اختصار اینالکو (فرانسوی: INALCO) خوانده می‌شود، یک مؤسسه آموزش عالی دولتی واقع در شهر پاریس است که در آن حدود صد زبان زنده دنیا (غیر از زبان‌های اروپای غربی) در سطح کارشناسی تدریس می‌شود. این مؤسسه به لحاظ شمار زبان‌ها و تمدن‌هایی که مورد پوشش قرار می‌دهد، در جهان منحصر به فرد است. در سطح کارشناسی ارشد و دکترا، حدود بیست گروه پژوهشی در چندین رشته علوم انسانی نظیر ادبیات، زبان‌شناسی، ترجمه پژوهی،
علوم انسانی نظیر ادبیات، زبان‌شناسی، ترجمه پژوهی، پردازش زبان‌های طبیعی، جامعه‌شناسی، تاریخ، جغرافی، بازرگانی و روابط بین‌الملل، مجال تحقیق در باب زبان‌ها و فرهنگ‌های اقصی نقاط کره خاکی را از آلاسکا گرفته تا پرو و از چین تا یونان و تمام مناطق اروپای شرقی فراهم می‌آورند. این مؤسسه در واقع در سال ۱۷۹۵ میلادی تحت عنوان مدرسه زبان‌های شرقی (فرانسوی|École spéciale des Langues orientales) با هدف آموزش زبانهای عربی، ترکی، فارسی و مالایی و به منظور تربیت مترجمان جوانی که بتوانند در عرصهٔ سیاست و تجارت به دولت یاری
که بتوانند در عرصهٔ سیاست و تجارت به دولت یاری رسانند، بنیاد نهاده شده بود و صفت "شرقی" از آن روزگار به یادگار مانده‌است. مدرسه زبان‌های شرقی از سال ۱۹۸۵ به مؤسسه ملی زبان‌ها و تمدن‌های شرقی یا اینالکو تغییر نام داده‌است. از جمله استادان زبان فارسی مدرسه زبانهای شرقی می‌توان به لویی-متیو لانگلس، شارل شفر، باربیه دومنار، آنری ماسه، ژیلبر لازار و کریستف بالایی اشاره کرد. هانری کربن، آندره مالرو و نهال تجدد از دانش‌آموختگان این مدرسه بوده‌اند.
جغد جیغ‌کش یکی از جنس‌های جغدها است. جغد جیغ‌کش (نام علمی: Megascops) سرده‌ای (جنسی) از جغدهای راستین است و در این سرده ۲۱ گونه زنده وجود دارد. هنوز گونه‌های تازه‌ای از جنس جغدهای جیغ‌کش کشف و بازشناسی می‌شوند که بیشتر این کشف‌ها در کوهستان‌های آند صورت می‌گیرد. در سدهٔ بیستم این سرده را با سردهٔ مرغ حق ادغام می‌کردند اما امروزه بررسی‌های زیستی، رفتاری و ژنتیکی نشان داده‌است که این‌گونه‌ها، جنس جدایی را تشکیل می‌دهند. منابع. Wikipedia contributors, "Screech-owl," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
"Screech-owl," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Screech-owl&amp;oldid=414289994 (accessed April 30, 2011).
لوئی دوازدهم ملقب به پدر ملت (زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۴۶۲ – درگذشتهٔ ۱ ژانویهٔ ۱۵۱۵) پادشاه فرانسه از ۱۴۹۸ تا هنگام مرگش در ۱۵۱۵ بود. او تا پیش از رسیدن به پادشاهی مقام دوک اورلئان را داشت. لوئی با شروع پادشاهی، ارتش دائمی تشکیل داد و با کمک بورژوازی، دربار مجلل برپا کرد. به دستور پادشاه سینورها یا ارباب‌ها به ژان تیوم یا نجیب‌زاده تغییر نام دادند. نجیب‌زادگان باید در دربار پادشاه خدمت می‌کردند. زندگی. دوک اورلئان. لوئی دوازدهم در ۲۷ ژوئن ۱۴۶۲ در بلوآی فرانسه زاده شد. او تنها پسر شارل، دوک اورلئان و ماری دو کلیو و
او تنها پسر شارل، دوک اورلئان و ماری دو کلیو و نتیجهٔ شارل پنجم (حکومت ۱۳۸۰–۱۴۲۲) بود. او پس از پدرش در ۱۴۶۵ به مقام دوکی اورلئان رسید و از آنجا که در خانوادهٔ سلطنتی از نظر خونی، خویشاوند درجهٔ چندم شمرده می‌شد سخنی از به پادشاهی رسیدنش نبود. با این حال او در ۱۴۷۶ و به اجبار لوئی یازدهم، پادشاه وقت فرانسه با دختر معلول او به‌نام ژان ازدواج کرد. از آنجا که ژان توانایی فرزندآوری نداشت لوئی درصدد یافتن راهی بود تا این ازدواج را باطل نماید. شورش علیه شارل هشتم. در ۱۴۸۳ لوئی یازدهم درگذشت و پسر خردسالش با
هشتم. در ۱۴۸۳ لوئی یازدهم درگذشت و پسر خردسالش با عنوان شارل هشتم جانشین او گردید. در این زمان لوئی، دوک اورلئان وارد رقابت با آن دو بوژو، خواهر بزرگ شارل بر سر نایب‌السلطنه او شد و پس از آنکه در این راه توفیقی نیافت، شورشی موسوم به جنگ احمق‌ها را علیه سلطنت آغاز نمود. او با دوک بریتانی و داماد و جانشین آخرین دوک بورگوندی علیه پادشاه متحد شد ولی در ۱۴۸۸ در نبرد سنت اوبن در بریتانی شکست خورد و به مدت ۳ سال زندانی گردید. در ۱۴۹۱ شارل هشتم که سرانجام خود را از سلطهٔ خواهر و شوهرخواهرش رهانیده بود تصمیم به
از سلطهٔ خواهر و شوهرخواهرش رهانیده بود تصمیم به آشتی با دوک اورلئان گرفت و لوئی بار دیگر موقعیت خود را بازیافت. او سپس شارل هشتم را که مدعی پادشاهی ناپل بود در نخستین مرحله از حملات فرانسه به ایتالیا همراهی نمود و در این یورش که تا ۱۴۹۵ ادامه یافت رهبری نیروهای مستقر در استی را عهده‌دار شد. رسیدن به پادشاهی فرانسه. شارل هشتم در آوریل ۱۴۹۸ درگذشت و چون تنها فرزندش نیز در ۳ سالگی مرده بود، در نتیجه دوک اورلئان با عنوان لوئی دوازدهم بر تخت پادشاهی فرانسه نشست. اما این تغییر قدرت باعث وحشت کسانی شد که در جنگ
اما این تغییر قدرت باعث وحشت کسانی شد که در جنگ احمق‌ها در برابر او ایستادگی کرده بودند و اینک از انتقام او می‌ترسیدند. اما لوئی دوازدهم با گفتن این جمله که «برای پادشاه فرانسه کسر شأن است که بخواهد انتقام درگیری‌های دوک اورلئان را بگیرد» به آنان اطمینان داد که مشکلی برایشان پیش نخواهد آمد. لوئی سپس با دادن طلا و القاب فرانسوی به چزاره بورجیا، پسر پاپ الکساندر ششم موفق به باطل ساختن ازدواج خود با ژان گردید و در ژانویهٔ ۱۴۹۹ با آن بریتانی، بیوهٔ شارل هشتم ازدواج نمود و از او صاحب دو دختر به نام‌های کلود و
نمود و از او صاحب دو دختر به نام‌های کلود و رنه شد. بدین ترتیب لوئی با انجام این ازدواج توانست اتحاد میان دو دوک‌نشین بریتانی و پادشاهی فرانسه را مستحکم‌تر سازد. با این حال ابطال ازدواج پیشین لوئی با ژان موجب ناخرسندی خداشناسان دانشگاه پاریس گردید و آنها او را به شدت مورد انتقاد قرار دادند. این انتقادها در نهایت منجر به بروز ناآرامی‌های دانشجویی در آنجا شد و لوئی در ۱۴۹۹ اقدام به سرکوب آنان نمود. او سپس تا حد زیادی از استقلال دانشگاه پاریس کاست. لشکرکشی به ایتالیا. لوئی دوازدهم که علاوه بر به ارث بردن
به ایتالیا. لوئی دوازدهم که علاوه بر به ارث بردن ادعای شارل هشتم بر پادشاهی ناپل خودش نیز به واسطهٔ مادربزرگش والنتنیا ویسکونتی مدعی میلان بود پس از رسیدن به قدرت توجهش را متوجه ایتالیا ساخت. او در ۱۴۹۹ دور دوم حملات فرانسه به ایتالیا را آغاز نمود و سربازان فرانسوی عامداً دست به ایجاد رعب و وحشت در ایتالیا زدند تا آنجا که لودوویکو اسفورزا، دوک میلان در تابستان همان سال از میلان گریخت. لوئی سپس در ۱۵۰۰ عهدنامه‌ای را با نام عهدنامهٔ گرانادا به‌طور مخفیانه با فرناندوی دوم، پادشاه آراگون به امضا رساند که به
فرناندوی دوم، پادشاه آراگون به امضا رساند که به موجب آن هر دو پادشاه بر سر همکاری با یکدیگر برای تصرف پادشاهی ناپل و تقسیم آن به توافق رسیدند. فتح ناپل با موفقیت به انجام رسید اما دو متحد در ۱۵۰۲ با یکدیگر درگیر شدند و بروز بیماری و فرماندهی بهتر اسپانیایی‌ها سبب شد تا نیروهای فرانسوی در ۱۵۰۳ از ناپل بیرون رانده شوند. عهدنامهٔ بلوآ. در سپتامبر ۱۵۰۴ عهدنامه بلوآ با تشویق آن بریتانی بین فرانسه و ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم به امضا رسید. به موجب این عهدنامه ماکسیمیلیان، در ازای این وعده که دوک‌نشین