payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرانچسکو رُزی (؛ ؛زاده ۱۵ نوامبر۱۹۲۲ – درگذشته ۱۰ ژانویه ۲۰۱۵) کارگردان صاحب‌نام و جریان‌ساز ایتالیایی و یکی از مهم‌ترین چهره‌های سینمای سیاسی بود. وی برای ساخت فیلم "ماجرای ماتئی" (۱۹۷۲) موفق به دریافت نخل طلایی جشنواره فیلم کن شد و در سال ۱۹۶۳ نیز شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز را برای فیلم "دست‌ها روی شهر" دریافت کرد. زندگی‌نامه. فرانچسکو رُزی در ۱۵ نوامبر ۱۹۲۲ در ناپل، ایتالیا به دنیا آمد. در دانشگاه به تحصیل حقوق پرداخت اما آن را نیمه‌کاره رها کرد و به کار تصویرگری کودک مشغول شد. پس از مدتی همکاری خود را
تصویرگری کودک مشغول شد. پس از مدتی همکاری خود را با رادیو ناپل آغاز و در مقام نمایشنامه‌نویس و کارگردان و گاه بازیگر و تهیه‌کننده فعالیت کرد. او در "زمین می‌لرزد" (۱۹۴۸) دستیار لوکینو ویسکونتی بود، فیلمی که سبک اپراتیک و نیمه مستندوارش تأثیری ساختاری بر فیلم‌های کارنامهٔ رُزی گذاشت. رُزی دستیاری شماری از دیگر کارگردانان نامدار را نیز بر عهده داشت؛ از جمله رافائلو ماتاراتزو ("شکنجه"، ۱۹۵۰)، میکل‌آنجلو آنتونیونی ("شکست‌خوردگان"، ۱۹۵۳) و ماریو مونیچلی ("ممنوع"، ۱۹۵۴). او اولین فیلمش به نام "چالش" (La sfida)
۱۹۵۴). او اولین فیلمش به نام "چالش" (La sfida) را در ۱۹۵۸ کارگردانی کرد که به نوعی به مافیا می‌پرداخت. بعد از کارگردانی چند فیلم، مضمون ایتالیای سرمایه‌داری و فساد سیاسی جان تازه‌ای به سینمای او در دهه ۱۹۶۰ داد که به‌طور مشخص در «سالواتوره جولیانو» (۱۹۶۲) متبلور شده‌است. «"سالواتوره جولیانو"» داستان یک یاغی سیسیلی بود که با صحنه‌ای که جسد گلوله خورده او را نشان می‌داد شروع می‌شد. سپس فیلم در مجموعه‌ای از فلاش‌بک‌ها به گذشته جولیانو و مافیای سیسیل می‌پرداخت، بدون این که خود جولیانو را نشان بدهد. این تکنیک
بدون این که خود جولیانو را نشان بدهد. این تکنیک که در آن شخصیت اصلی فیلم هرگز دیده نمی‌شود – جز جسدش در صحنه اول – رزی را به‌طور مشخص در مرکز سینمایی قرار داد که عناصر سینمای مدرن اروپا را با پرسش‌های سیاسی متعدد (جدایی‌طلبی، مافیا، فساد دولتی، رسانه‌ها) پیوند می‌داد. "دست‌ها روی شهر" (۱۹۶۳) با شرکت هنرپیشه آمریکایی راد استایگر، نیز کنکاشی در فساد سیاسی دخیل در ساخت و ساز شهری در جنوب ایتالیا بود که برنده جایزه اصلی جشنواره فیلم ونیز شد. "ماجرای ماتئی" که نخل طلایی جشنواره فیلم کن را برد، فیلمی بود که به
نخل طلایی جشنواره فیلم کن را برد، فیلمی بود که به فعالیت‌های سیاسی انریکو ماتئی، سیاست‌مدار ایتالیایی و تلاش او برای خریدن نفت کشورهایی مثل ایران و کشورهای عرب به قیمت‌هایی منصفانه‌تر از دولت‌های غربی می‌پرداخت. این فیلم با بازی جان ماریا ولونته، در دههٔ ۱۹۷۰ به یکی از کلیدی‌ترین ستارگان سینمای رُزی تبدیل شد. یکی دیگر از همکاری‌های رُزی و ولونته، "لاکی لوچانو" (۱۹۷۴) به رابطه ارتش آمریکا و مافیای جنوب ایتالیا در دوره جنگ جهانی دوم می‌پرداخت، این که چطور آمریکا گنگستر زندانی لوچانو را آزاد می‌کند تا با
آمریکا گنگستر زندانی لوچانو را آزاد می‌کند تا با استفاده از او و روابط گسترده و نفوذش در سیسیل، راه پیشروی ارتش آمریکا را هموار کند. اما شماری از منتقدان سینمایی موفق‌ترین همکاری آن دو را در فیلم "مسیح در ابولی توقف کرد" (۱۹۷۹) می‌دانند که در آن ولونته یک زندانی سیاسی چپ است که در ایتالیای فاشیست به روستایی دورافتاده تبعید می‌شود و در حالی جریان زندگی روزمره مردم در این منطقه محروم را نظاره می‌کند که از ارتباط برقرار کردن با بقیه زندانیان سیاسی تبعیدی در این ده‌کوره منع شده‌است. رُزی این فیلم را بر پایه
این ده‌کوره منع شده‌است. رُزی این فیلم را بر پایه رمانی مشهور نوشته پریمو لوی نویسنده معروف ایتالیایی ساخت. این فیلم در ایران با نام «مسیح هرگز به اینجا نیامد» شناخته می‌شود. "سه برادر" (۱۹۸۱)، تأملی بود بر رابطه سه برادر که برای مراسم تدفین مادرشان به روستای زادگاهشان برگشته‌اند. پس از آن رُزی به سراغ فیلم‌هایی با منابع ادبی یا موسیقایی رفت. او «کارمن» (۱۹۸۴) را بر اساس اپرای کارمن ساخته ژرژ بیزه کارگردانی کرد و سپس به سراغ داستانی از گابریل گارسیا مارکز در «وقایع نگاری یک مرگ از پیش اعلام شده» (۱۹۸۷) رفت
«وقایع نگاری یک مرگ از پیش اعلام شده» (۱۹۸۷) رفت که آنتونی دلون (پسر آلن دلون) و جان ماریا ولونته را در نقش‌های اصلی داشت. در آخرین سال دهه هشتاد، رُزی دوباره به سراغ مضمون مورد علاقه‌اش، فساد سیاسی و مافیا در جنوب ایتالیا بازگشت و «فراموش کردن پالرمو» را ساخت. در طی ساخت این فیلم مستند «خاطرات نئوپولیتن» را هم فیلم‌برداری کرد که در سال ۱۹۹۲ به نمایش درآمد. رُزی آخرین فیلمش را در ۱۹۹۷ به نام «ترک مخاصمه» و با شرکت جان تورتورو ساخت که چندان موفق نبود. در سال ۲۰۱۴ مرمت و نمایش دوباره «سالواتوره جولیانو» در
۲۰۱۴ مرمت و نمایش دوباره «سالواتوره جولیانو» در سینماها نام او را به عنوان یکی از اساتید سینمای مدرن دوباره بر سر زبان‌ها انداخت. او در ۱۹۷۲ با ساخت فیلم «ماجرای ماتئی» نخل طلای فستیوال کن را برد و در طی سال‌ها فعالیت هنری اش جوایز سینمایی دیگری از جمله شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز را دریافت کرد. منتقدان فیلم، سینمای رُزی را محدود به یک گونه خاص نمی‌دانند و با وجود این که او فیلم موزیکالِ اپرایی، کمدی و ملودرام هم ساخت، اما رزی بیشتر برای مجموعه‌ای از آثار دربارهٔ فساد سیاسی، مافیا و بحران‌های معاصر
آثار دربارهٔ فساد سیاسی، مافیا و بحران‌های معاصر ایتالیای دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به شهرت رسیده بود. فرانچسکو رُزی در یکی از گفتگوهایش گفته بود که وقتی فیلم «سالواتوره جولیانو» را می‌ساخت، مردم در سیسیل حتی جرأت نداشتند کلمه مافیا را بر زبان بیاورند. با جسارت این فیلم‌ساز، دنیای مافیا نه تنها روی پرده آمد و بحث‌ها و جدل‌های بی‌شمار را برانگیخت، بلکه راه را برای استودیوهای هالیوودی باز کرد تا نسخه‌های خود از دنیای مافیای جنوب ایتالیا را بسازند. فرانچسکو رُزی بامداد روز شنبه ۱۰ ژانویه ۲۰۱۵ در هنگام خواب در سن ۹۲
روز شنبه ۱۰ ژانویه ۲۰۱۵ در هنگام خواب در سن ۹۲ سالگی در رم درگذشت. میراث سینمایی او در کتابی نوشتهٔ میشل سیمان، «کارنامهٔ فرانچسکو رُزی» (۱۹۷۶)، موضوع تحلیلی دقیق قرار گرفته، کتابی که توسط «قاسم روبین» به فارسی ترجمه و منتشر شده‌است. سفر به ایران. رُزی که برای نمایش یکی از فیلم‌هایش، «اجساد عالی‌مقام»، در دهه ۱۳۵۰ خورشیدی به تهران سفر کرده بود، در ایران با فیلم‌هایی مثل «سالواتوره جولیانو» و «مسیح در ابولی توقف کرد» شناخته می‌شود، فیلم‌هایی که بارها از تلویزیون ایران به نمایش درآمده‌اند.
برادران تاویانی ( و ) ویتوریو تاویانی ( – ) و پائولو تاویانی ( – ) دو برادر کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس ایتالیایی بودند که با دیدگاهی مارکسیستی مشترکاً فیلم می‌ساختند. زندگی حرفه‌ای. برادران تاویانی از کودکی با هم به سینما می‌رفتند و پس از بازگشت به خانه، داستان فیلم را با جزئیات برای مادرشان در آشپزخانه تعریف می‌کردند. اثرگذارترین فیلم بر آن دو "آلمان، سال صفر" ساخته روبرتو روسلینی بود که آنها را با جنبش نئورالیسم آشنا کرد. آن‌ها در جوانی، تحت تأثیر جنبش نئورالیسم و سیاست روز، نمایش‌هایی را در زادگاه خود سان
و سیاست روز، نمایش‌هایی را در زادگاه خود سان مینیاتو اجرا می‌کردند. این دو، از کارگردانان برجسته نسل میانیِ سینمای ایتالیا محسوب می‌شدند. آن‌ها فیلم‌های کوتاه و بلند بسیاری تولید کردند. نزدیکی این دو برادر به یکدیگر به حدی بود که مارچلو ماسترویانی بازیگر سرشناس ایتالیایی هر کدام را با نام هر دو صدا می‌زد و آن‌ها را «پائولو ویتوریو» می‌خواند. همکاری آنها با تونینو گوئرا به کیفیت کار آنها کمک کرد. برادران تاویانی در دهه ۱۹۶۰ میلادی کار خود را در عرصه سینمای موج نوی ایتالیا آغاز کردند. آغاز اوج دوره کاری
موج نوی ایتالیا آغاز کردند. آغاز اوج دوره کاری آن‌ها در اواخر دهه ۱۹۷۰ بود. دو فیلم "سن‌میکله یک خروس داشت" (۱۹۷۱) (درام برگرفته از رمان لئو تولستوی) و "پدرسالار" (۱۹۷۷) با سرمایه‌گذاری تلویزیون ملی ایتالیا ساخته شدند. در نخستین شب پخش "پدر سالار" ۱۷ میلیون نفر این فیلم را تماشا کردند. موفقیت بعدی آن‌ها "شب سن لورنزو" (۱۹۸۱) و "کائوس" (۱۹۸۴) بودند. پس از نزدیک به سه دهه آن‌ها بار دیگر با فیلم سزار باید بمیرد (۲۰۱۲) درخشیدند. آخرین فیلم مشترک آن‌ها "" محصول ۲۰۱۷ بود. نخستین و آخرین فیلمی که پائولو تاویانی
۲۰۱۷ بود. نخستین و آخرین فیلمی که پائولو تاویانی به تنهایی ساخت، "لئونورا آدیو" بود که در بخش رقابتی برلیناله ۲۰۲۲ حضور داشت. جوایز. این دو برادر برای فیلم پدرسالار (۱۹۷۷) برنده نخل طلای جشنواره بین‌المللی فیلم کن و همچنین برای فیلم سزار باید بمیرد خرس طلای جشنواره بین‌المللی فیلم برلین را در سال ۲۰۱۲ از آن خود کردند. «سن‌میکله یک خروس داشت» در جشنواره کن ۱۹۷۲ به عنوان فیلم برگزیده دو هفته کارگردانان معرفی شد. درگذشت. ویتوریو تاویانی برادر کوچکتر پائولو، ۱۵ آوریل ۲۰۱۸ در سن ۸۸ سالگی بر اثر بیماری درگذشت.
آوریل ۲۰۱۸ در سن ۸۸ سالگی بر اثر بیماری درگذشت. پائولو تاویانی ۲۹ فوریه ۲۰۲۴ در سن ۹۲ سالگی در گذشت.
کالداریوم، که با نام‌های دیگری همچون: کالیداریوم، کالاردیا سلا، یا کوکتیلیوم سلا نیز نامیده می‌شود، یک اتاق بود که حمامی داغ مخصوص غوطه ور شدن در آن تعبیه شده بود، و در مجموعه حمام رومی مورد استفاده قرار می‌گرفت. این اتاق که بسیار گرم بود و سراسر آن را بخار داغ فرامی گرفت، توسط سیستم گرمایشی هیپوکاست یا بوسیلهٔ گرم شدن از کف، حرارت می‌گرفت. در واقع، کالداریوم، داغترین اتاق در توالی و ترتیب منظم اتاق‌های مخصوص استحمام بود و پس از این اتاق، فرد استحمام‌کننده از کالداریوم به قسمت تپیداریوم، و سرانجام به
از کالداریوم به قسمت تپیداریوم، و سرانجام به فریجیداریوم وارد می‌شد. در کالکاریوم، یک استخر یا حوض آب داغ نیز وجود داشت که "کالدیا" یا "سولیوم" یا "حوض آلوئوس" نامیده می‌شد که استحمام کنندگان در آب داغ آن فرو می‌رفتند، همچنین گاهی اوقات حتی فضایی به نام لاکونیوم نیز در آن تعبیه شده بود که منطقه‌ای خشک برای القای عرق کردن بود. استحمام کنندگان در این مکان، به بدن خود روغن زیتون می‌مالیدند و با استفاده از برس یا ماهوت پاکن مخصوص، جهت پاک کردن چرک و اضافات بدن خود استفادهمی کردند. در ورزشگاه‌ها و باشگاه‌های
خود استفادهمی کردند. در ورزشگاه‌ها و باشگاه‌های مدرن، کلاداریوم یک اتاق با کف داغ می‌باشد.
آریا۲ نرم‌افزار مدیریت دانلود برای خط فرمان و کدباز و آزاد است. این نرم‌افزار چند پروتکل و قابل نصب بر روی سیستم‌عامل لینوکس است. آریا۲ از پروتکل‌های اچ‌تی‌تی‌پی و اچ‌تی‌تی‌پی‌اس، اف تی پی، بیت تورنت پشتیبانی می‌کند.
میربهزاد شهریاری (زادهٔ ۱۳۳۳ شهرستان دشتی - درگذشتهٔ ۱۳۶۰ تهران) از اولین نمایندگان مجلس شورای اسلامی (مجلس اول) از منطقه رودباران (شهرستان‌های جنوبی استان بوشهر) و از ترورشدگان انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی در هفتم تیر ماه سال ۱۳۶۰ در تهران است. وی از فعالان سیاسی علیه حکومت پهلوی و عضو حزب جمهوری اسلامی بود. تحصیلات او کارشناسی، در رشته فقه و مبانی اسلامی‌بود. زندگی‌نامه. میربهزاد شهریاری در ۱۷ دی ۱۳۳۳ خورشیدی در روستای بحیری از توابع شهرستان دشتی در استان بوشهر به دنیا آمد. پدرش سید محمدطاهر شهریاری شاعر
بوشهر به دنیا آمد. پدرش سید محمدطاهر شهریاری شاعر و متخلص به شفیق از روحانیانی بود که سابقه مبارزاتی او به زمان رضاخان (مبارزه پیگیر او علیه کشف حجاب رضاخانی) بازمی‌گردد. تحصیلات ابتدایی را در رودباران و دیپلم ادبی را در بوشهر اخذ کرد. سپس با شرکت در کنکور، در رشته الهیات و معارف اسلامی (فقه و مبانی حقوق اسلامی) دانشگاه مشهد پذیرفته شد؛ و از اساتید حوزه علمیه، از جمله سید علی خامنه‌ای نیز بهره‌ها گرفت. سپس دبیر مدارس آموزش و پرورش خورموج شد. نمایندگی مجلس شورای اسلامی. شهریاری در انتخابات اولین دوره مجلس
شورای اسلامی. شهریاری در انتخابات اولین دوره مجلس شورای اسلامی با کسب ۸۴٫۴۰ درصد از کل آرای ماخوذه (۳۳٬۰۴۵ رای) بعنوان نماینده مردم رودباران به مجلس راه یافت و در کمیسیون کشاورزی و عمران روستائی مجلس فعالیت کرد. او در مراسم افتتاح نخستین دوره مجلس شورای اسلامی بعنوان منشی هیئت رئیسه سنی انتخاب شد. در طول حضور در مجلس مدافع دولت رجایی بود. وی یکی از استیضاح کنندگان بنی صدر بود. میربهزاد شهریاری در جلسه شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی که هفتم تیر ماه سال ۱۳۶۰ در سرچشمه تهران برگزار شد شرکت کرد و بدنبال انفجار
سرچشمه تهران برگزار شد شرکت کرد و بدنبال انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی درگذشت. وی در زادگاهش روستای بحیری، در قبرستان خانوادگیشان در کنار مزار پدر دفن شد.
کومو یک شهر و کمونی در لمباردی ایتالیا است.این شهر پایتخت اداری استان کومو می‌باشد. گردشگری. بدلیل نزدیکی به دریاچه کومو و کوه آلپ و وجود محل‌های هنری، کلیساها، باغ‌ها، موزه‌ها، تئاترها، پارک‌ها و کاخ‌ها، این شهر یک شهر گردشگری بحساب می‌آید. مشاهیر. کومو زادگاه بسیاری از چهره‌های سرشناس از جمله کائسیلیوس شاعر (تا حدودی دارای ابهام) که در یک صده پیش از میلاد، نام آن توسط کاتولوس برده شده است و چهره‌های سرشناس‌تر مانند پلینیوس، پلینی کوچکتر، اینوسنت یازدهم، آلساندرو ولتا دانشمند و بسیاری دیگر است.
رودباران نام منطقه‌ای در نیمه‌ی جنوبی استان بوشهر پیرامون رودخانه مند است. این منطقه شامل چند شهرستان است و به علت سیلابی بودن، به آن رودباران می‌گویند. حوزه انتخابیه. نام رودباران بیشتر جهت تعیین حوزه انتخاباتی این منطقه در سالهای اوایل انقلاب اسلامی ایران به کار می‌رفت. این منطقه شامل شهرستانهای دشتی، تنگستان، دیر و کنگان در نیمه جنوبی استان بوشهر می‌شد که دارای یک حوزه انتخاباتی مشترک بود.
قهرمانی فدراسیون فوتبال غرب آسیا یک رویداد چندجانبهٔ ورزشی بین تیم‌های ملی فوتبال است که توسط فدراسیون فوتبال غرب آسیا برگزار می‌شود. اولین دورهٔ این مسابقات در سال ۲۰۰۰ با شرکت تیم‌های ایران، سوریه، اردن، عراق، فلسطین و لبنان و دو تیم مهمان قزاقستان و قرقیزستان برگزار شد. در دوره‌های مختلف برگزارشده کشورهایی مانند یمن، قطر، امارات، کویت، بحرین و ایران نیز شرکت داشته‌اند. تیم ملی فوتبال ایران با ۴ قهرمانی پرافتخارترین تیم این مسابقات می‌باشد. بعد از ایران تیم‌های عراق، کویت، سوریه، قطر و بحرین هر کدام با یک
عراق، کویت، سوریه، قطر و بحرین هر کدام با یک قهرمانی در رده دوم قرار دارند. همچنین مسابقات در رشته‌های فوتسال مردان، فوتبال زنان و فوتبال زیر ۱۵ سال مردان نیز در قالب مسابقات غرب آسیا برگزار می‌شود. خلاصه ادوار برگزار شده. در سال ۲۰۱۹ این مسابقات با شرکت ۹ تیم در کشور عراق برگزار شد که با قهرمانی تیم ملی بحرین به پایان رسید. در بازی‌پایانی تیم ملی بحرین توانست یک بر صفر تیم ملی عراق را شکست دهد و به قهرمانی برسد.
توسعه تجارت (به انگلیسی: Development Business) نشریه‌ای آن‌لاین و مکتوب است که توسط بخش اطلاعات عمومی سازمان ملل منتشر می‌شود. این نشریه منبع رسمی اطلاعات تدارکات بین‌المللی و حاوی اعلان مزایده‌ها، قراردادهای برنده و خلاصه عملیات کلیه بانکهای عمده توسعه بین‌المللی، دولتها و سازمان ملل به همراه نهادهای وابسته به آن است که در سال ۱۹۷۸ با حمایت بانک جهانی، بانک توسعه آسیایی، بانک توسعه افریقا، بانک توسعه حوزه کارائیب و بانک توسعه بین آمریکایی تأسیس گردید.
جیاجینگ یا چیاچینگ (چینی: "嘉靖"؛ پین‌یین: "Jiājìng"؛ وید-جایلز: "Chia-ching")، نام پادشاهی جو هوتسونگ (چینی: "朱厚熜"، پین‌یین: "Zhū Hòucōng") (زادهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۵۰۷ - درگذشتهٔ ۲۳ ژانویه ۱۵۶۷ )، یازدهمین امپراتور دودمان مینگ بود که از ۱۵۲۱ تا ۱۵۶۷ بر چین فرمانروایی نمود. زندگینامه. آغاز امپراتوری. جو هوتسونگ پسر جو یویوان، شاه شیانگ (۱۴۷۶-۱۵۱۹) و نوهٔ امپراتور چنگ‌هوا بود. او همچنین عموزادهٔ جنگ‌دو، امپراتور وقت بود که پس از مرگ او در آوریل ۱۵۲۱ و از آنجایی که جنگ‌دو هیچ وارثی نداشت، به عنوان جانشین او در ۲۷ مه
هیچ وارثی نداشت، به عنوان جانشین او در ۲۷ مه ۱۵۲۱ با عنوان حکومتی چیاچینگ (به‌معنای «آرامش قابل‌تحسین») بر تخت امپراتوری نشست. دوران حکومت. چیاچینگ پس از رسیدن به قدرت خواست تا القابی در شأن والدین یک امپراتور را به پدر و مادرش، شاه و ملکهٔ شیانگ اعطا نماید و پدرش را پس از مرگ با عنوان امپراتور خطاب نمود. این کار چیاچینگ مورد اعتراض و مخالفت صدها نفر از درباریان که خود در انتخاب او نقش داشتند قرار گرفت اما امپراتور فرمان به دستگیری، شکنجه و قتل آن‌ها داد. چیاچینگ پیرو تائوئیسم بود و سعی در نابودی بودیسم
چیاچینگ پیرو تائوئیسم بود و سعی در نابودی بودیسم داشت. او همچنین محراب‌هایی تائویی را در کاخ خود برپا نمود و به دعا برای بخت خوب و عمر طولانی پرداخت. او به شدت به نخست‌وزیر فاسد خود یان جو تکیه داشت و دیگر پست‌های دولتی نیز در این زمان در دست عده‌ای معدود که مورد اعتماد امپراتور بودند قرار گرفته بود. در ۱۵۲۴ صدها نفر از اندیشمندان در برابر دروازه‌های کاخ دست به اعتراض زدند اما به دستور چیاچینگ مورد ضرب و شتم قرار گرفته که ۱۶ نفر آن‌ها کشته شدند و ۱۳۴ نفر نیز به زندان افتادند. در این مدت بی‌کفایتی مقامات
نیز به زندان افتادند. در این مدت بی‌کفایتی مقامات دولتی سبب بروز بحران در مناطق مرزی شده بود و قبایل مغول به فرماندهی آلتان خان، مرزهای شمال‌غربی را مورد تاخت و تاز خود قرار داده بودند. آن‌ها در فاصلهٔ ژوئیه تا اوت ۱۵۲۴، به شانشی حمله کردند، ۲۰۰ هزار چینی را در مسیر خود دستگیر یا قتل عام نمودند، یک میلیون رأس احشام آن‌ها را تصاحب کردند و هزاران خانه را به آتش کشیدند. در فاصلهٔ ژوئیه تا نوامبر ۱۴۵۷، ژاپنی‌ها و دزدان دریایی، مناطق ساحلی جنوب‌شرقی چین به ویژه استان‌های فوجیان و ججیانگ را مورد تهاجم خود قرار
استان‌های فوجیان و ججیانگ را مورد تهاجم خود قرار داده بودند در نتیجه برای مقابله با حملات آن‌ها که دیگر از کنترل خارج شده بود، ممنوعیت شدیدی بر تجارت خارجی از طریق مسیرهای آبی وضع شد. مقامات محلی ججیانگ در ژانویهٔ ۱۵۵۰ طی دادخواستی تقاضا نمودند که این ممنوعیت تجاری برداشته شود. در ۱ اکتبر ۱۵۵۰ بیجینگ به محاصرهٔ نیروهای آلتان خان درآمد. آن‌ها نواحی اطراف پایتخت را غارت نمودند اما بدون تصرف شهر عقب‌نشینی کردند. به دنبال این حملات سرانجام دو طرف در آوریل ۱۵۵۱ با یکدیگر به توافق رسیدند تا در ازای اینکه مغولان
با یکدیگر به توافق رسیدند تا در ازای اینکه مغولان ۲ بار در سال امکان معاملهٔ اسب‌هایشان با چای و دیگر محصولات چینی را داشته باشند، حملاتشان به مناطق مرزی را متوقف سازند. اما ۶ ماه بعد پس از آنکه چین از دادن دام زنده به آن‌ها خودداری نمود دوباره حملاتشان را از سر گرفتند. چیاچینگ در ۱۵۵۳ دستور به ساخت دیواری جدید در بخش جنوبی بیجینگ را داد تا بناهای مقدس «معبد آسمان» و «معبد کشاورزی» را از حملات مغولان در امان دارد. در اوایل ۱۵۵۵، دزدان دریایی به منطقهٔ ثروتمند هانگجو حمله کرده و هزاران نفر را به قتل رسانند.
هانگجو حمله کرده و هزاران نفر را به قتل رسانند. به دنبال این تهاجم، دولت چین دست به یورشی گسترده برای سرکوب دزدان دریایی زده و موفق می‌شود تا اوضاع مناطق ساحلی جنوب‌شرقی کشور را برای چهار سال در کنترل خود داشته باشد. ممنوعیت تجارت خارجی از طریق مسیرهای آبی نیز در ۱۵۶۷ لغو شده و چیاچینگ به پرتغالی‌ها اجازهٔ ساخت مرکزی در ماکائو را برای داد و ستد می‌دهد. همچنین در این مدت شورش‌هایی در نواحی جنوبی چین روی می‌دهد از جمله شورش سربازان در نانجینگ که در اعتراض به کاهش جیرهٔ خود در مارس ۱۵۶۰ روی داد. آن‌ها طی این
کاهش جیرهٔ خود در مارس ۱۵۶۰ روی داد. آن‌ها طی این شورش معاون وزیر را به قتل رسانده، جسد لخت‌شدهٔ او را از تاقی آویخته و از او به عنوان هدف تیراندازی استفاده کردند. دولت نیز از بیم بروز دردسرهای تازه از مجازات آن‌ها خودداری نمود. مرگ. چیاچینگ پس از حکومت طولانی‌مدت خود در ۲۳ ژانویه ۱۵۶۷ درگذشت. او را در مقبرهٔ یونگ‌لینگ در بخش شرقی آرامگاه‌های دودمان مینگ به خاک سپردند. پس از او پسرش جو تزای‌هو با عنوان امپراتور لونگ‌چینگ به عنوان دوازدهمین امپراتور مینگ بر تخت نشست.
مسعود لواسانی روزنامه‌نگار متولد ۱۳۵۸ تهران است. وی کار مطبوعاتی را به صورت حرفه‌ای از سال ۱۳۷۹ آغاز کرد. مدتی دبیر سرویس فرهنگی روزنامه آفتاب یزد بود. به جز آن با روزنامه‌های شرق، همشهری، اعتماد و خبرگزاری مهر نیز همکاری کرده‌است. با شکایت قرارگاه ثار الله سپاه به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام بازداشت شد. در دادگاه بدوی با حکم «قاضی پیر عباسی» به هشت سال و نیم حبس تعزیری و محرومیت مادام العمر از روزنامه‌نگاری محکوم شد. فاطمه خردمند همسر لواسانی نیز در دی ماه ۱۳۹۰ توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به زندان اوین
۱۳۹۰ توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸. پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۸) و پیامدهای آن او به تهیه و انتشار گزارش‌هایی از اعتراض‌های خیابانی پرداخت. این موضوع سبب پرونده سازی علیه وی شد. در شامگاه ۴ مهر ۱۳۸۸ نیروهای قرارگاه ثارالله سپاه با مراجعه به منزل وی، او را بازداشت و به بازداشتگاه دو الف سپاه در زندان اوین منتقل کردند. لواسانی در دادگاه بدوی از سوی نماینده دادستان به دلیل نگارش گزارشی از رویدادهای ۳۰ خرداد۱۳۸۸ با عنوان «فاجعه در میدان
رویدادهای ۳۰ خرداد۱۳۸۸ با عنوان «فاجعه در میدان انقلاب» با رأی قاضی پیر عباسی رئیس شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به هشت سال و نیم حبس تعزیری و محرومیت مادام العمر از روزنامه‌نگاری محکوم شد. این حکم در دادگاه تجدید نظر شعبه ۵۴ استان تهران به این شکل تأیید شد: شش سال حبس تعزیری و محرومیت ۱۰ ساله از کار مطبوعاتی. فاطمه خردمند همسر لواسانی نیز در دی ماه ۱۳۹۰ توسط نیروهای امتیتی بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. او در مدت بازداشت در اوین بارها دچار حمله‌های عصبی شد و برای مدت طولانی از سردردهای میگرنی رنج می‌برد.
و برای مدت طولانی از سردردهای میگرنی رنج می‌برد. تا اینکه در نیمه خرداد ۱۳۸۸ با شدت گرفتن این بیماری در یک هفته دو بار دچار حمله شد. و به صورت موقت بینایی خود را از دست داد که این مشکل منجر به اعزام وی به بیمارستان فارابی و بستری شدن یک‌ماهه وی در بهداری اوین و در اتاقی ایزوله شد و در تاریخ ۸ تیر ماه ۱۳۸۹ دادستان تهران با مرخصی وی موافقت کرد. وی پس از مرخصی، برای طی دوران محکومیت خود به زندان اوین بازگشت. در پی بیماری‌های حاد و به دلیل مشکل‌هایی که در دوران بازداشت برای لواسانی پیش آمده بود، حکم شش سال حبس
بازداشت برای لواسانی پیش آمده بود، حکم شش سال حبس دادگاه تجدیدنظر، در جریان بخشش‌های صورت گرفته به مناسبت‌های مختلف به دو سال زندان کاهش پیدا کرد و در تاریخ ۱۴ شهریور ۱۳۹۰ با پایان مدت محکومیت دو سالهٔ زندان این روزنامه‌نگار از زندان اوین آزاد شد. رسانه‌های حقوق بشری ایران در ۴ آبان ماه، اندکی بعد از آزادی وی از زندان گزارش دادند که وی برای درمان عوارض ناشی از دوران دوساله زندان در بیمارستان بستری شد و تحت عمل جراحی در ناحیه گردن قرار گرفته‌است. نهم بهمن همان سال، با گذشت سه هفته از بازداشت فاطمه خردمند در
سال، با گذشت سه هفته از بازداشت فاطمه خردمند در تماس تلفنی مأموران وزارت اطلاعات با مسعود لواسانی، وی به دادسرای قاضی مقدسی اوین احضار و به مدت ۱۰ ساعت، در حضور فرزند خردسال اش مورد بازجویی قرار گرفت. در نخستین روزهای فروردین نود و یک رسانه‌های گروهی خبر ناپدید شدن این روزنامه‌نگار را منتشر کردن اما به فاصلهٔ یک روز معلوم شد که وی در خیابان بیهوش شده و افرادی او را به بیمارستان منتقل کرده‌اند. تنها چند روز بعد، پدر وی در گفتگو با رسانه‌ها به افشاگری در مورد افزایش فشارها بر این روزنامه‌نگار و امنیت نداشتن
افزایش فشارها بر این روزنامه‌نگار و امنیت نداشتن او پرداخت. پیشتر رسانه‌های دیگر نیز خبر از احضارهای این روزنامه‌نگار داده بودند.
کورل لینوکس یک سیستم عامل بر پایه دبیان است که بوسیله شرکت کورل و در سال ۱۹۹۹ میلادی ایجاغد شده‌است. توسعه این توزیع متوقف شده‌است.
کرانچ‌بنگ (اختصاراً !#) یک توزیع گنو/لینوکس بر پایه دبیان بود. این توزیع لینوکس از مدیر پنجره اوپن باکس استفاده می‌کند. کرانچ‌بنگ طراحی شده تا از مقدار کمی از منابع سیستم را استفاده نماید، این توزیع به جای استفاده از یک محیط میزکار از از مدیر پنجره اوپن باکس استفاده می‌نماید؛ تعداد زیادی از نرم‌افزارهای از پیش نصب شده بر روی کرانچ‌بنگ از ابزار ویجت جی‌تی‌کی+ استفاده می‌کنند. کرانچ‌بنگ مخزن بسته‌های خود را داشت اما تعداد زیادی از بسته‌های اصلی را از مخازن دبیان تأمین می‌کرد. فیلیپ نیوبوراو (نیو-بور-او) توسعه
تأمین می‌کرد. فیلیپ نیوبوراو (نیو-بور-او) توسعه دهنده اصلی این توزیع، توسعه آن را در شش فوریه ۲۰۱۵ با انتشار پستی در انجمن رسمی کرانچ‌بنگ، متوقف کرد. نسخه‌ها. کرانچ‌بنگ یک نسخه اوپن باکس را برای معماری‌های i686 و amd64 ارائه می‌کرد. تا اکتبر ۲۰۱۰ یک نسخه سبک با تعداد محدودی نرم‌افزار از پیش نصب شده از کرانچ‌بنگ موجود بود که پس از اتمام پشتیبانی از بیس این نسخه که اوبونتو ۹٫۰۴ بود توسعه این نسخه متوقف شد. کرانچ‌بنگ ۱۰، که در فوریه ۲۰۱۱ در دسترس قرار گرفت اولین نسخه از کرانچ‌بنگ بر پایه دبیان بود. نسخه
اولین نسخه از کرانچ‌بنگ بر پایه دبیان بود. نسخه کنونی، یعنی کرانچ‌بنگ ۱۱ در ۶ می ۲۰۱۳ آماده شد. هر انتشار از کرانچ‌بنگ در کنار یک شماره یک اسم رمز (code name) دریافت می‌کند، این نام‌ها از کارکترهای برنامه ماپت‌ها گرفته می‌شود. اولین حرف از اسم رمز با اولین حرف از انتشار دبیان یکسان است. (سابقاً در دبیان squeeze کرانچ‌بنگ Statler و هم‌اکنون در دبیان Wheezy کرانچ‌بنگ Waldorf).
ملک جان نعمتی (زاده ۱۹ آذر ۱۲۸۵ صحنه- درگذشت ۲۴ تیر ۱۳۷۲) او آثاری به شعر به زبان کردی نگاشته است. او که بیشتر با نام «شیخ جانی» شناخته شده‌است، در محیط زندگانی‌اش و گاهی بیرون از آن، چهره‌ای معنوی و مقدس به‌شمار می‌آید. آنچه دربارهٔ زندگی ملک‌جان می‌دانیم بیشتر بر اساس مطالبی است که استاد الهی دربارهٔ او گفته است. و همچنین بر اساس کتابی است دربارهٔ شرح حال زندگی ملک‌جان نعمتی که به مناسبت صدمین سال تولدش توسط انتشارات دیان دو سلیه منتشر شده‌است. این کتاب همچنین شامل تعدادی از اشعار ملک‌جان به دو زبان کردی
شامل تعدادی از اشعار ملک‌جان به دو زبان کردی و فارسی می‌باشد. اجداد. ملک‌جان در خاندانی از تبار عارفان قرن هفتم هجری متولد شد که حدود دویست سال پیش از آن، در روستای جیحون‌آباد مستقر شده بودند. حاج نعمت‌الله پدر ملک جان، مدتی دستیار حاکم منطقه‌ی کرمانشاه بود، اما بعد از یک تجربه‌ی عمیق معنوی، از فعالیت‌های دنیوی به کلی کناره گرفت زندگانی خود را به روزه و ریاضت، مراقبه، و سلوک عارفانه گذراند. کودکی و جوانی. ملک‌جان در جیحون‌آباد، روستای کوچکی در استان کرمانشاهان به دنیا آمد. وی، پنجمین فرزند از هفت فرزند
به دنیا آمد. وی، پنجمین فرزند از هفت فرزند خانواده، تحت نظارت دقیق چنین پدری پرورش یافت و از کودکی در ریاضات و عبادات و اذکار خانوادگی شرکت می‌کرد. ملک‌جان دختر حاج نعمت‌الله جیحون‌آبادی و خواهر استاد الهی است. حاج نعمت‌الله، علی‌رغم رسم محلی که تولد یک دختر رویدادی ناخوشایند محسوب می‌شد و دختران را خوار می‌شمردند با همان توجه و دقت که به تربیت فرزند ذکورش، نورعلی الهی پرداخته بود، به آموزش معنوی و اخلاقی دخترش نیز پرداخت. علاوه بر این معلم سرخانه‌ای، به آنها، سواد و خواندن قران و سایر کتب آسمانی را آموخت.
سواد و خواندن قران و سایر کتب آسمانی را آموخت. ملک جان علاوه بر زبان کردی، فارسی (زبان محاوره با افراد غیر محلی) و عربی (زبان قران و فقه) را فراگرفت. او همزمان نواختن تنبور و سه‌تار را نیز آموخت. ملک‌جان از همان کودکی به درخواست پدر، همواره لباس و سربندی سفید می‌پوشید. این لباس به او امکان می‌داد همراه پدر در مراسمی که زنان اجازه شرکت نداشتند راه یابد. ملک‌جان این پوشش را تا پایان عمر حفظ کرد. ملک‌جان، سیزده سالی بیش نداشت که پدر خود را از دست. او علی‌رغم این اتفاق ناگوار و آزمون دشوار در همان محیط معنوی
این اتفاق ناگوار و آزمون دشوار در همان محیط معنوی به یاری برادرش به سلوک معنوی خود ادامه داد و حدود چهارده سالگی با دومین آزمون دشوار زندگی‌اش مواجه شد. دردی جانکاه در چشم‌های خود احساس کرد که به تدریج بر شدت آن افزوده می‌شد. دردهای جانکاهِ چشم و ضعف شدید جسمی ناشی از بیماری‌های مستمر در حدود بیست سالگی، منجر به نابینایی کامل او شد. ملک‌جان خیلی زود توانست این مشکلات را تبدیل به موقعیتی برای پیشرفت معنوی و طی سلوک کند. خود در این باره می‌گوید:«نابینایی‌ام بود که مرا از دنیا جدا کرد و افق‌های نادیده را به