payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ویکی‌پدیا با تور یا نشانی‌های آی‌پی که از گره خروجی تور استفاده می‌کنند ممکن نیست. بی‌بی‌سی دسترسی نشانی‌های آی‌پی همه نگهبان‌های شناخته‌شده و گره‌های خروجی تور به خدمات بی‌بی‌سی آی‌پلیر را مسدود کرده اما رله‌ها و پل‌ها مسدود نیستند. حمله سیب بد. در مارس ۲۰۱۱ پژوهشگران موسسه فرانسوی پژوهش علوم رایانه، حمله‌ای را مستند کردند که می‌تواند نشانی آی‌پی کاربران بیت‌تورنت در شبکه تور را آشکار کند. «حمله سیب بد» از طراحی تور بهره‌برداری می‌کند و از استفاده ناامن از آن برای مرتبط‌سازی استفاده همزمان از یک برنامه
از آن برای مرتبط‌سازی استفاده همزمان از یک برنامه امن با نشانی آی‌پی کاربر تور، سوء استفاده می‌کند. یک روش حمله، به کنترل یک گره خروجی یا ربودن پاسخ‌های ردیاب بستگی دارد. درحالی‌که بخشی از روش دوم، بر پایه بهره‌برداری آماری از ردیابی جدول درهم‌سازی توزیع‌شده کار می‌کند. بر پایه این پژوهش: نتایج ارائه شده در مقاله پژوهشی حمله سیب بد، بر پایه حمله‌ای شدید به شبکه تور، توسط نویسندگان مقاله است. این حمله، شش گره خروجی را برای ۲۵ روز هدف گرفت و ۱۰٬۰۰۰ نشانی آی‌پی کاربران فعال تور را فاش کرد. این پژوهش، مهم است؛
کاربران فعال تور را فاش کرد. این پژوهش، مهم است؛ زیرا نخستین حمله مستند شده‌ای است که برای هدف‌گیری هم رسانی همتابه‌همتای پرونده‌ها طراحی شده‌است. بیت‌تورنت، بیش از ۴۰٪ از کل ترافیک تور را به خود اختصاص می‌دهد. به‌علاوه، حمله سیب بد، در برابر استفاده ناامن از هر برنامه‌ای در تور (و نه فقط بیت‌تورنت) مؤثر است. برخی پروتکل‌های افشاگر آی‌پی. پژوهشگران مؤسسه فرانسوی پژوهش علوم رایانه نشان دادند که راهکنش پنهان‌سازی تور در بیت‌تورنت را می‌توان با یک حمله‌های کنترل‌کننده گره خروجی تور، دور زد. پژوهش آنها بر پایه
گره خروجی تور، دور زد. پژوهش آنها بر پایه نظارت بر شش گره خروجی در یک بازه ۲۳ روزه انجام شده بود. پژوهشگران، از سه وکتور حمله استفاده کردند: بازرسی پیام‌های کنترل بیت‌تورنت ربودن پاسخ‌های ردیاب‌ها بهره‌برداری از جدول‌های درهم‌سازی توزیع‌شده با این راهکنش، پژوهشگران توانستند دیگر جریان‌های آغاز شده توسط کاربرانی که نشانی آی‌پی آنها آشکار شده بود را شناسایی کنند. حمله اسنایپر. جانسن و همکاران، حمله توزیع شده‌ای را توصیف کردند که نرم‌افزارهای گره تور را هدف می‌گرفت و روش‌های دفاع در برابر حمله توزیع شده و
می‌گرفت و روش‌های دفاع در برابر حمله توزیع شده و انواع آن را نیز دربرمی‌گرفت. حمله توزیع شده از یک کارخواه و کارساز تبانی کننده استفاده می‌کند و صف‌های گره خروجی را تا جایی پر می‌کند که حافظه گره‌ها پر شوند؛ بنابراین گره، دیگر نمی‌تواند به هیچ کارخواه (واقعی) دیگری خدمات بدهد. با حمله اینچنینی به بخش بزرگی از گره‌های خروجی، حمله‌کننده می‌تواند شبکه را از کار بیندازد و احتمال استفاده هدف، از گره‌های تحت کنترل حمله‌کننده را افزایش دهد. اشکال نرم‌افزاری هارت‌بلید. در آوریل ۲۰۱۴ درحالی‌که کلیدهای خصوصی، در حال
در آوریل ۲۰۱۴ درحالی‌که کلیدهای خصوصی، در حال تمدید بودند اشکال نرم‌افزاری اپن‌اس‌اس‌ال هارت‌بلید، شبکه تور را برای چند روز از کار انداخت. پروژه تور به گردانندگان رله تور و سرویس آنیون توصیه کرد که پس از وصله کردن اپن‌اس‌اس‌ال، کلیدهای خود را لغو کنند و از کلیدهای تازه استفاده کنند. اما خاطر نشان کرد که رله‌های تور از دو گروه کلید استفاده می‌کنند و طراحی چند هاپ تور، تأثیر اکسپلویت بر یک رله منفرد را کمینه می‌کند. بعدها ۵۸۶ رله مشکوک به هارت‌بلید یافت شدند که به عنوان یک اقدام احتیاطی، به‌صورت آفلاین
شدند که به عنوان یک اقدام احتیاطی، به‌صورت آفلاین درآمدند. حمله تأیید ترافیک اولیه رله. در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۴ پروژه تور، بحث مشاوره امنیتی «حمله تأیید ترافیک اولیه رله» را مطرح کرد که طی آن گروهی از رله‌ها را پیدا کرد که تلاش می‌کردند کاربران و گردانندگان سرویس آنیون را شناسایی کنند. در کل، گره حمله‌کننده دایرکتوری سرویس آنیون، عنوان سلول‌های رله شده را تغییر می‌داد و آنها را به صورت سلول‌های «رله» یا «رله اولیه» علامت‌گذاری می‌کرد تا اطلاعات اضافی را رمزنگاری کند و دوباره برای گرداننده/کاربر درخواست‌کننده
کند و دوباره برای گرداننده/کاربر درخواست‌کننده بفرستد. اگر نگهبان/گره ورودی کاربر/گرداننده نیز بخشی از رله‌های حمله‌کننده بود ممکن بود رله‌های حمله‌کننده، بتوانند نشانی آی‌پی کاربران/گردانندگان را به همراه اطلاعات سرویس آنیون که کاربر/گرداننده درخواست می‌کرد ضبط کنند. رله‌های حمله‌کننده، به اندازه کافی پایدار بودند که به صورت «مناسب به عنوان دایرکتوری سرویس مخفی» و «مناسب به عنوان گارد ورودی» شناخته شوند؛ بنابراین، هم کاربران سرویس آنیون و هم خود سرویس آنیون ممکن است از آن رله‌ها به عنوان گارد و گره
آنیون ممکن است از آن رله‌ها به عنوان گارد و گره دایرکتوری سرویس مخفی استفاده کرده باشند. گره‌های حمله‌کننده در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۴ وارد شبکه تور شدند و پروژه تور آنها را در ۴ ژوئیه از رده خارج کرد. با اینکه زمان آغاز حمله مشخص نیست اما پروژه تور تأکید می‌کند که ممکن است در حمله بین فوریه و ژوئیه، نشانی آی‌پی گردانندگان و کاربران سرویس آنیون فاش شده باشد. پروژه تور، علاوه بر حذف رله‌های حمله‌کننده از شبکه، به موارد زیر اشاره کرد: در نوامبر ۲۰۱۴ به دنبال عملیات اُنیموس (به معنی "بی‌عیب و نقص") حدس و گمان‌هایی بر
(به معنی "بی‌عیب و نقص") حدس و گمان‌هایی بر این موضوع مطرح شد که دستگیری ۱۷ نفر در سراسر جهان، با بهره‌برداری از ضعف‌های تور انجام شده‌است. یکی از نمایندگان یوروپل، از بیان روش استفاده شده، خودداری کرد و گفت: "این چیزی است که ما می‌خواهیم برای خودمان نگه داریم، نمی‌توانیم روش کار خود را با همه جهان در میان بگذاریم چون می‌خواهیم باز هم آن را تکرار کنیم". یکی از منابع بی‌بی‌سی به یک «پیشرفت فنی» اشاره کرد که اجازه ردیابی محل فیزیکی سرورها را می‌دهد و شمار اولیه وبگاه‌های نفوذیافته، حدس و گمان استفاده از
اولیه وبگاه‌های نفوذیافته، حدس و گمان استفاده از اکسپلویت را بیشتر می‌کند. یک نمایند پروژه تور، اندرو لیومن احتمال چنین چیزی را کم دانست و گفت که احتمال اجرای روش‌های سنتی پلیسی، بیشتر است. در نوامبر ۲۰۱۵ اسناد دادگاهی، باعث نگرانی‌های جدی دربارهٔ اخلاق پژوهش امنیتی و حق معاف بودن از بررسی بی‌دلیل شدند که متمم چهارم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا تضمین کرده‌است. به‌علاوه، ممکن است این اسناد به همراه نظر کارشناسان، نشان دهنده ارتباط بین حمله شبکه و عملیات اجرای قانون، از جمله موارد زیر باشد: در این تحلیل
اجرای قانون، از جمله موارد زیر باشد: در این تحلیل که در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۴ منتشر شد علاوه بر مطرح کردن مسائل اخلاقی، ادوارد فلتن، هدف مرکز هماهنگی سرت در پیشگیری از حمله‌ها، آگاه‌سازی مجریان از آسیب‌پذیری‌ها و در نهایت، آگاه‌سازی مردم را زیر سؤال برد؛ زیرا در این پرونده، کارمندان مرکز هماهنگی سرت، برعکس آن را انجام دادند یعنی حمله‌ای در مقیاس بزرگ و برای طولانی مدت انجام دادند، و اطلاعات مربوط به آسیب‌پذیری را از دسترس مجریان و عموم مردم، دور نگه داشتند. مرکز هماهنگی سرت، یک سازمان ناسودبر در زمینه پژوهش امنیت
سرت، یک سازمان ناسودبر در زمینه پژوهش امنیت رایانه است که منبع بودجه خود را حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا اعلام می‌کند. انگشت‌نگاری با ماوس. در مارس ۲۰۱۶ یک پژوهشگر امنیتی در بارسلون، نشان داد که راهکنش‌های آزمایشگاهی با استفاده از اندازه‌گیری زمان در حد ۱ میلی‌ثانیه از طریق جاوا اسکریپت می‌توانند به‌شکل بالقوه، حرکت‌های مشخص ماوس یک کاربر را شناسایی کنند و به هم ارتباط دهند به شرط اینکه کاربر، هم با مرورگر تور و هم با یک مرورگر معمولی از همان وبگاه انگشت‌نگار بازدید کرده باشد. این اثبات مفهوم از
انگشت‌نگار بازدید کرده باشد. این اثبات مفهوم از «اندازه‌گیری زمان از طریق جاوا اسکریپت» بهره‌برداری می‌کند و برای ۱۰ ماه موضوع حل مشکل در پروژه تور بوده‌است. حمله انگشت‌نگاری گردشی. در سال ۲۰۱۵ مدیر سیستم آگورا، یک بازار وب تاریک، اعلام کرد که در واکنش به آسیب‌پذیری تازه کشف در تور، قصد آفلاین کردن وبگاه را دارند. آنها دربارهٔ اینکه آسیب‌پذیری چه بوده، اشاره‌ای نکردند اما مجله وایرد گمان برد که در کنفرانس امنیتی یوزنیکس، «حمله انگشت‌نگاری گردشی» رخ داده‌است. اطلاعات حجمی. یک پژوهش نشان داد که «راه‌حل‌های
اطلاعات حجمی. یک پژوهش نشان داد که «راه‌حل‌های ناشناس‌سازی، تنها تا اندازه‌ای در برابر انتخاب هدف مؤثر هستند که ممکن است منجر به نظارت کارامد شوند» زیرا آنها معمولاً «اطلاعات حجمی لازم برای انتخاب هدف را پنهان نمی‌کند». بهبود امنیت. تور در واکنش به ضعف‌های گفته شده، وصله امنیتی ارائه کرد و امنیت خود را بهبود داد. از سوی دیگر خطای انسانی (کاربری) می‌تواند باعث شناسایی شود. وبگاه پروژه تور بهترین شیوه‌ها (راهنما) را برای استفاده درست از مرورگر وب تور، ارائه می‌دهد. در صورت استفاده نامناسب، تور، ایمن نخواهد
می‌دهد. در صورت استفاده نامناسب، تور، ایمن نخواهد بود. برای نمونه، تور به کاربران خود هشدار می‌دهد که از همه ترافیک تور، حفاظت نمی‌شود و تنها ترافیک عبوری از تور، حفاظت‌شده‌است. همچنین به کاربران هشدار داده می‌شود که از ویرایش پروتکل امن انتقال ابرمتن (HTTPS) وبگاه‌ها استفاده کنند، از تور برای تورنت استفاده نکنند، افزایه‌های مرورگر را فعال نکنند، هنگامی‌که تور، باز است پرونده‌هایی را که با تور بارگیری کرده‌اند هنگامی‌که آنلاین هستند باز نکنند، و از پل‌های امن استفاده کنند. همچنین به کاربران هشدار داده
امن استفاده کنند. همچنین به کاربران هشدار داده می‌شود که هنگام استفاده از تور، نام و دیگر اطلاعات خود را در تالارهای گفتگو، بیان نکنند و تا جای ممکن ناشناس بمانند. با وجود اینکه سازمان‌های اطلاعاتی در سال ۲۰۱۳ ادعا می‌کردند که ۸۰٪ کاربران تور را ظرف ۶ ماه شناسایی می‌کنند چنین چیزی هنوز رخ نداده‌است. در حقیقت در سپتامبر ۲۰۱۶ اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی) نتوانست یک کاربر تور که به حساب کاربری ایمیل یکی از کارمندان هیلاری کلینتون در سرور ایمیل او رخنه کرده بود را مکان‌یابی، شناسایی، و اصالت‌سنجی کند. به نظر
را مکان‌یابی، شناسایی، و اصالت‌سنجی کند. به نظر می‌رسد بهترین راهکنش سازمان‌های اجرای قانون، برای شناسایی کاربران، همراه شدن با دشمنان رله تور است که گره‌های آلوده شده را اجرا می‌کنند. راه دیگر، تمرکز بر استفاده نادرست کاربران از مرورگر تور است. برای نمونه، اگر یک ویدئو را با استفاده از تور بارگیری کنید و سپس درحالی‌که آنلاین هستید آن ویدئو را در یک درایو دیسک سخت حفاظت نشده باز کنید نشانی آی‌پی شما برای مقامات، آشکار می‌شود. شانس شناسایی. گفته می‌شود اگر از تور به درستی استفاده شود شانس شناسایی، بسیار کم
تور به درستی استفاده شود شانس شناسایی، بسیار کم است. اخیراً یکی از بنیانگذاران پروژه تور، نیک متیوسون گفته‌است که مشکل «دشمنان رله تور» در اجرای گره‌های آلوده، به این معنی است که دشمنی نظری از این نوع، تهدید بزرگی برای شبکه نیست: تور در برابر حمله زمانبندی سربه‌سر، محافظت نمی‌کند، اگر یک حمله‌کننده بتواند بر ترافیک خروجی از رایانه هدف و ترافیک ورودی به مقصد مورد نظر هدف، نظارت کند (مانند سروری که یک وبگاه onion را میزبانی می‌کند) حمله‌کننده می‌تواند از تحلیل آماری برای شناسایی اینکه آنها بخشی از یک مسیر
آماری برای شناسایی اینکه آنها بخشی از یک مسیر هستند استفاده کند. سطوح امنیتی. در بخش تنظیمات مرورگر وب، بسته به نیازهای فردی کاربر، سه سطح امنیت Standard, Safer، و Safest را ارائه می‌کند (Tools -&gt; Options -&gt; Privacy and Security که نمود آن در سپر کوچک خاکستری در سمت راست نوار آدرس دیده می‌شود). به همراه رمزگذاری داده، تغییر دائم نشانی آی‌پی از طریق یک مدار مجازی شامل رله‌های پیوسته و تصادفی انتخاب‌شده توسط تور، چندین لایه امنیتی دیگر نیز در اختیار کاربر هستند:
اوژن بورنوف (زادهٔ ۸ آوریل۱۸۰۱ - مرگ ۲۸ می ۱۸۵۲) محقق و خاورشناس برجستهٔ فرانسوی بود. اوژن بورنوف سهم برجسته‌ای در خوانده شدن خط میخی مورد استفاده در نگارش پارسی باستان داشت. بورنوف متون سانسکریت گات‌ها را به فرانسه ترجمه و منتشر کرده‌است. از روزی که بورنوف هات اول یسنا را با یادداشت‌های فراوان در سال ۱۸۳۸ و هات نهم یسنا را در سال های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۶ میلادی انتشار داد، اوستاشناسی پایهٔ علمی گرفت. در همان زمان دانشمند آلمانی بوپ نیز به سنجش زبان‌های هندواروپایی پرداخت و پیوستگی زبان‌های آریایی هند و ایران به
پرداخت و پیوستگی زبان‌های آریایی هند و ایران به همدیگر هویداتر شد. از مهمترین آثار او کتاب تعلیقات یسنا است. اثر دیگرش مدخل تاریخ آئین هندی بودا نام دارد.
تنقل‌، لَب‌چَره یا اسنک خوراکی‌ای است که معمولاً به صورت میان‌وعده صرف می‌شود؛ بدین معنا که به صورت یک وعده غذایی کامل مصرف نمی‌شود بلکه برای برطرف ساختن موقتی گرسنگی میان‌وعده‌های اصلی غذایی خورده می‌شود. واژه. تنقلات، شکل جمع کلمه تنقل، از ریشهٔ اسم عربی «تنقل». چیزی را نقل کردن چیزی را نُقل شراب گردانیدن، خوردن چیزی را پس از آشامیدن شراب هر چیزی که به‌طور مزه گاه گاه خورند مانند آجیل و حلوا و جز آن و «گاگا» و «لب چرا» نیز می‌گویند. تنقل‌ها و آجیل‌ها و شیرینی‌ها و هر چیزی که کم‌کم و گاه‌گاه می‌خورند.
شیرینی‌ها و هر چیزی که کم‌کم و گاه‌گاه می‌خورند. پیوند به بیرون. سرواژه «لب‌چره» در واژه‌نامه «واژه»
ریخت‌شناسی در فولکلور به شناخت ساختار داستان‌ها و فولکلورها می‌پردازد. ولادیمر پراپ در مورد ریخت‌شناسی داستان مطالبی دارد: به دید او در تمام داستان‌های فولکلوریک چهار مورد یافت می‌شود: ریخت‌شناسی داستان، هفت دسته شخصیت‌های اصلی برای هر حکایت بازمی‌شناسد: ۱.قهرمان ۲.شخصیت زن اصلی ۳.مرد سالخورده ۴.همراه (دوست) ۵.فرستنده ۶.ضدقهرمان ۷.قهرمان دروغین
عثمان سوم (به ترکی عثمانی: "عثمان ثالث") (۲/۳ ژانویه ۱۶۹۹ – ۳۰ ژانویه/۳۰ اکتبر ۱۷۵۷ میلادی) از سال ۱۷۵۴ تا ۱۷۵۷ میلادی سلطان امپراتوری عثمانی بود. عثمان پسر سلطان مصطفی دوم و برادر کوچکتر سلطان محمود یکم بود و در کاخ شهر توپقاپی استانبول به دنیا آمد. او بیشتر عمر خود را در کاخ زندانی بود. دوران او مصادف با نفوذ غیر مسلمانان در دربار عثمانی بود. از ویژگی‌های رفتاری وی می‌توان به نفرت داشتن از سلاطین پیشین و موسیقی نام برد. او تمام موسیقی‌دانان را از کاخ بیرون کرد.
سیب‌زمینی سرخ‌کرده یا سیب‌زمینی سرخ‌شده گونه‌ای خوراکی است که از خلال‌های سیب‌زمینی که به شکل نوارهای باریک درآمده‌اند درست می‌شود. تاریخچه سیب‌زمینی سرخ کرده به کشور بلژیک برمی‌گردد اما از آنجایی که سربازان آمریکایی این نوع از سیب‌زمینی را در قسمت فرانسوی‌زبان بلژیک برای اولین بار امتحان کردند، نام آن را سیب‌زمینی فرانسوی (فرنچ فرایز) گذاشته‌اند. سیب‌زمینی سرخ‌کرده می‌تواند حاوی مقدار زیادی چربی باشد که این امر احتمال ابتلا به سرطان را افزایش می‌دهد و می‌تواند منجر به اضافه وزن و بالا رفتن کلسترول خون شود.
منجر به اضافه وزن و بالا رفتن کلسترول خون شود. سیب‌زمینی سرخ‌کرده داغ سرو می‌شود، چه نرم و چه تُرد، و معمولاً بخشی از ناهار یا شام است یا به‌تنهایی به‌عنوان یک خوراک سبک خورده می‌شود. این خوراک به‌طور معمول در منوی رستوران‌های داینر، رستوران‌های غذای سریع، میخانه‌ها و بارها دیده می‌شود. آن‌ها معمولاً نمک‌پاشی می‌شوند و ممکن است با کچاپ، سرکه، مایونز، سس گوجه‌فرنگی یا سس‌های دیگر سرو شوند. سیب‌زمینی سرخ‌کرده می‌تواند با افزودنی‌های بیشتری همراه شود، همانند خوراک‌هایی چون پوتین، سیب‌زمینی سرخ‌کرده
همانند خوراک‌هایی چون پوتین، سیب‌زمینی سرخ‌کرده بارگذاری‌شده یا سیب‌زمینی سرخ‌کرده با فلفل و پنیر، و گاهی به‌جای سیب‌زمینی از سیب‌زمینی شیرین برای تهیهٔ آن استفاده می‌شود. آماده‌سازی. روش استاندارد پخت سیب‌زمینی سرخ‌کرده سرخ‌کردن در روغن داغ است که سیب‌زمینی‌ها را در چربی داغ، معمولاً روغن، غوطه‌ور می‌کند. سیب‌زمینی‌ها نخست (با پوست یا بدون پوست) به نوارهایی یکنواخت برش داده می‌شوند، سپس برای زدودن نشاستهٔ سطحی شسته یا در آب سرد خیسانده شده و به‌طور کامل خشک می‌شوند. سپس آن‌ها ممکن است در یک یا دو مرحله
خشک می‌شوند. سپس آن‌ها ممکن است در یک یا دو مرحله سرخ شوند. سرآشپزها عموماً بر این باورند که روش «دو بار سرخ‌کردن» نتیجهٔ بهتری دارد. سیب‌زمینی‌های تازه برداشت‌شده گاهی آب زیادی دارند و باعث شل شدن سرخ‌کرده می‌شوند، بنابراین معمولاً سیب‌زمینی‌هایی که مدتی نگهداری شده‌اند ترجیح داده می‌شوند. در روش دو مرحله‌ای، نخستین مرحله که گاهی شوم حرارتی با آنزیم‌بری نامیده می‌شود، در چربی داغ (حدود ۱۶۰ درجه سانتی‌گراد/۳۲۰ درجه فارنهایت) انجام می‌شود تا درون سیب‌زمینی‌ها بپزد. این مرحله می‌تواند از پیش انجام شود. سپس
بپزد. این مرحله می‌تواند از پیش انجام شود. سپس آن‌ها در چربی بسیار داغ‌تر (۱۹۰ درجه سانتی‌گراد/۳۷۵ درجه فارنهایت) به‌طور کوتاه سرخ می‌شوند تا سطحشان تُرد شود. سپس در آبکش یا روی دستمال گذاشته می‌شوند تا روغنشان گرفته شود و سرو می‌شوند. زمان دقیق هر دو مرحله بسته به اندازهٔ نوارهای سیب‌زمینی فرق دارد. برای نمونه، برای نوارهای ۲ تا ۳ میلی‌متری، سرخ‌کردن نخست حدود ۳ دقیقه طول می‌کشد و سرخ‌کردن دوم تنها چند ثانیه. از دههٔ ۱۹۶۰، بیشتر سیب‌زمینی‌های سرخ‌کرده در آمریکا از سیب‌زمینی‌های یخ‌زدهٔ گونهٔ رَستت تهیه
آمریکا از سیب‌زمینی‌های یخ‌زدهٔ گونهٔ رَستت تهیه می‌شوند که به‌طور صنعتی آنزیم‌بری یا دست‌کم خشک شده‌اند. چربی معمول برای تهیهٔ سیب‌زمینی سرخ‌کرده روغن گیاهی است. در گذشته پی گاو به‌عنوان بهترین گزینه توصیه می‌شد، و چرب‌مایه گیاهی جایگزین دیگر بود. مک‌دونالدز تا سال ۱۹۹۰ از ترکیب ۹۳٪ پیهٔ گاو و ۷٪ روغن پنبه‌دانه استفاده می‌کرد، سپس به روغن گیاهی با طعم‌دهندهٔ گوشت تغییر داد. در شمال فرانسه و بلژیک تا همین اواخر چربی اسب رایج بود و هنوز هم توسط برخی سرآشپزها توصیه می‌شود. تغییرات شیمیایی و فیزیکی. سیب‌زمینی
توصیه می‌شود. تغییرات شیمیایی و فیزیکی. سیب‌زمینی سرخ‌کرده در دو مرحله پخته می‌شود: نخست برای پخت نشاستهٔ داخلی در دمای پایین، و بار دوم برای ایجاد سطح تُرد و طلایی در دمای بالاتر. اگر تنها یک بار سرخ شود، یا دما خیلی بالا خواهد بود و فقط سطح می‌پزد و درون خام می‌ماند، یا دما خیلی پایین است و درون می‌پزد اما تُردی سطحی ایجاد نمی‌شود. هرچند برش‌های سیب‌زمینی ممکن است در فر یا بخارپز آماده شوند، این بخش تنها بر سرخ‌کردن در روغن تمرکز دارد. در نخستین سرخ‌کردن (حدود ۱۵۰ درجه سانتی‌گراد) آب سطح برش‌ها بخار
(حدود ۱۵۰ درجه سانتی‌گراد) آب سطح برش‌ها بخار می‌شود و آب داخلی جذب دانه‌های نشاسته می‌شود و باعث پف‌کردن و نرم‌شدن درون سیب‌زمینی می‌گردد. دانه‌های نشاسته به‌دلیل ژلاتینه‌شدن می‌توانند آب را نگه‌دارند و منبسط شوند. آب و گرما پیوندهای پیوند گلیکوزیدی بین رشته‌های آمیلوپکتین و آمیلوز را می‌شکنند و یک بستر ژلی تازه با پیوندهای هیدروژنی تشکیل می‌دهند که در حفظ آب نقش دارد. رطوبت محبوس در این بستر مسئول بافت نرم درونی سیب‌زمینی است. نشاستهٔ ژلاتینه‌شده به سطح حرکت می‌کند و «لایه‌ای ضخیم» ایجاد می‌کند که پس از
می‌کند و «لایه‌ای ضخیم» ایجاد می‌کند که پس از سرخ‌کردن دوباره تُرد می‌شود. در سرخ‌کردن دوم (حدود ۱۸۰ درجه سانتی‌گراد)، رطوبت باقی‌مانده سطح تبخیر می‌شود و نشاستهٔ ژلاتینه دوباره پخته و تُرد می‌شود. رنگ طلایی‌قهوه‌ای سیب‌زمینی هنگامی ایجاد می‌شود که اسیدهای آمینه و گلوکز سطح وارد واکنش میلارد شوند. نام و ریشه‌شناسی. در ایالات متحده و بیشتر کانادا، اصطلاح "French fries" یا "fries" برای همهٔ انواع نوارهای سرخ‌شدهٔ سیب‌زمینی به‌کار می‌رود. گونه‌های مختلف بسته به شکل نام‌های متفاوتی دارند، مانند "سیب‌زمینی
به شکل نام‌های متفاوتی دارند، مانند "سیب‌زمینی فرهای" یا "سیب‌زمینی خلالی". در بریتانیا، استرالیا، آفریقای جنوبی، ایرلند و نیوزیلند اصطلاح "chips" رایج است و یکی از خوراک‌های پرطرفدار در کشورهای اتحاد کشورهای مشترک‌المنافع به‌شمار می‌آید. بااین‌حال، اصطلاح "French fries" یا "skinny fries" برای برش‌های باریک‌تر به‌کار می‌رود که از "چیپس"های ضخیم‌تر سنتی متفاوت‌اند. در آمریکا یا کانادا این چیپس‌های ضخیم‌تر ممکن است "steak fries" نامیده شوند، در حالی‌که "chips" در آمریکای شمالی بیشتر به چیپس سیب‌زمینی اشاره
در آمریکای شمالی بیشتر به چیپس سیب‌زمینی اشاره دارد که در بریتانیا و ایرلند به آن "crisps" می‌گویند. در استرالیا و نیوزیلند هم "chips" اغلب "hot chips" نامیده می‌شود تا از چیپس سیب‌زمینی بسته‌ای متمایز گردد. توماس جفرسون در سال ۱۸۰۲ در یک ضیافت در کاخ سفید خوراک «سیب‌زمینی به روش فرانسوی» سرو کرد. عبارت «French fried potatoes» نخستین بار در ۱۸۵۶ در کتاب "Cookery for Maids of All Work" اثر الیزا وارن چاپ شد: «سیب‌زمینی فرانسوی سرخ‌شده – سیب‌زمینی تازه را به ورقه‌های نازک ببرید، در چربی جوشان و کمی نمک
به ورقه‌های نازک ببرید، در چربی جوشان و کمی نمک بیندازید؛ دو طرف را سرخ کنید تا طلایی روشن شود؛ سپس روغن آن را بگیرید.» یک روایت دربارهٔ نام «french fries» می‌گوید هنگامی که American Expeditionary Forces در جریان World War I به بلژیک رسیدند، چون در ارتش بلژیک به زبان فرانسوی سخن گفته می‌شد، پنداشتند که «چیپس» خوراکی فرانسوی است. اما این نام بسیار پیش‌تر از آن در انگلیسی وجود داشت و محبوبیت این اصطلاح نیز تا چند دهه پس از ۱۹۱۷ افزایش نیافت. این اصطلاح دست‌کم از سال ۱۸۸۶ در ایالات متحده به کار می‌رفته است.
از سال ۱۸۸۶ در ایالات متحده به کار می‌رفته است. در سال ۱۸۹۹، یادداشتی در نشریهٔ "Good Housekeeping" مشخصاً به "Kitchen Economy in France" ارجاع می‌دهد: «کمالِ French fries بیش و پیش از هر چیز به این برمی‌گردد که از چربیِ فراوان استفاده می‌شود.» خاستگاه. شیلی. قدیمی‌ترین اسنادی که در آن‌ها به سیب‌زمینیِ سرخ‌شده اشاره شده، مربوط به شیلی در سال ۱۶۲۹ و شهر ناسییِنتو است و از کتاب "Happy Captivity" که در ۱۶۷۳ به‌دست فرانسیسکو نیونیِس ده پینه‌دای شیلیایی نوشته شد، برگرفته شده‌است؛ جایی که او تجربه‌هایش را
شد، برگرفته شده‌است؛ جایی که او تجربه‌هایش را به‌عنوان سربازِ اسیرِ جنگی در سال ۱۶۲۹ به دست جنگجویان ماپوچه روایت می‌کند. او در متن به خوردن «"papas fritas"» (سیب‌زمینیِ سرخ‌شده) در سال ۱۶۲۹ اشاره می‌کند و اینکه زنان برای سران «سیب‌زمینیِ سرخ‌شده و خورشی» می‌فرستادند. شکل دقیق این خوراک روشن نیست، و احتمالاً ورقه‌های پهن یا مکعب‌هایی بوده که در پیه سرخ می‌شده؛ روشی که معمول بوده است. بااین‌همه، شکل نیِ قندی (درازِ خلالی) از اروپا سرچشمه گرفته‌است. اسپانیا. سیب‌زمینیِ سرخ‌شده به شکل کنونی‌اش ممکن است در
سیب‌زمینیِ سرخ‌شده به شکل کنونی‌اش ممکن است در اسپانیا ابداع شده باشد؛ نخستین کشور اروپایی که سیب‌زمینی از جهان نو و مستعمره‌های آنجا به آن رسید. پروفسور پل ایلِگِمز، متصدی Frietmuseum در بروژ بلژیک، باور دارد که سنت ترسا آویلای اسپانیا نخستین سیب‌زمینیِ سرخ‌شده را پخت و همچنین به سنت سرخ‌کردن در خوراکِ مدیترانه‌ای به‌عنوان شاهد اشاره می‌کند. Belgian–French dispute. پیِر لِکلِرک، تاریخ‌نگار خوراکِ بلژیکی، تاریخِ سیب‌زمینیِ سرخ‌شده را پی گرفته و می‌گوید «روشن است که خاستگاهِ فِرایْز فرانسوی است». این خوراک
است که خاستگاهِ فِرایْز فرانسوی است». این خوراک در سدهٔ نوزدهم به یکی از غذاهای نمادین پاریس بدل شد. فریدِریک کریگِر، موسیقی‌دان باواریایی، در سال ۱۸۴۲ پختِ فِرایْز را نزد کباب‌پزی در خیابان مونمارتر پاریس آموخت و دستور را در ۱۸۴۴ به بلژیک برد؛ آنجا کسب‌وکار «فریتس» را راه انداخت و «"la pomme de terre frite à l'instar de Paris"» («سیب‌زمینیِ سرخ‌شده به سبک پاریس») می‌فروخت. سبکِ امروزیِ فِرایْز که حوالی ۱۸۵۵ در پاریس شکل گرفت، با سیب‌زمینیِ سرخ‌شدهٔ خانگیِ سدهٔ هجدهم تفاوت دارد. از دیدِ بلژیکی‌ها، رواج
سدهٔ هجدهم تفاوت دارد. از دیدِ بلژیکی‌ها، رواج اصطلاح «french fries» را باید ناشی از «هژمونی آشپزیِ فرانسوی» دانست که در آن آشپزیِ بلژیک به‌سبب ناآگاهیِ دیگران و نیز زبانِ مشترک و همسایگیِ جغرافیایی در آن جذب شد. روزنامه‌نگار بلژیکی مدعی بود که دست‌نوشتهٔ خانوادگیِ سال ۱۷۸۱ حکایت می‌کند که در درهٔ موز پیش از ۱۶۸۰ سیب‌زمینی‌ها را به‌جای سرخ‌کردنِ ماهی—وقتی رودخانه‌ها یخ می‌زدند—در روغن داغ سرخ می‌کرده‌اند. جرار هرگز آن دست‌نوشتهٔ پشتیبانِ این ادعا را ارائه نکرد و «ارزش تاریخیِ این روایت محل تردید است».
نکرد و «ارزش تاریخیِ این روایت محل تردید است». به‌هرحال این موضوع به تاریخِ بعدیِ فِرایْز ربطی ندارد، زیرا سیب‌زمینی حدود ۱۷۳۵ بود که به آن منطقه رسید؛ افزون بر این، با توجه به شرایط اقتصادیِ سدهٔ هجدهم «به‌کلی نامعقول است که یک روستایی بتواند مقدار زیادی چربی را به پختِ سیب‌زمینی اختصاص دهد؛ حداکثر آن را در ماهیتابه سوتِه می‌کرده‌اند.» کاربرد جهانی. === بلژیک === سیب‌زمینیِ سرخ‌شده در بلژیک بسیار محبوب است؛ در آنجا در فلاماندی به آن و در فرانسویِ بلژیکی می‌گویند، و در هلند نیز در میان طبقات کارگر در شمال
و در هلند نیز در میان طبقات کارگر در شمال "patat" و در جنوب "friet(en)" رایج است. در بلژیک، فِرایْز در مغازه‌هایی به نام (فرانسوی)، / (فلاماندی)، (در هلند) یا / (آلمانی) فروخته می‌شود. آن‌ها با گونه‌های فراوانی از سس‌های بلژیکی سرو می‌شوند و یا به‌تنهایی یا همراه خوراک‌های دیگر خورده می‌شوند. به‌روال سنتی، فِرایْز را در (فرانسوی)، // (هلندی/فلاماندی) یا (آلمانی)—یک مخروطِ مقواییِ سفید که سپس در کاغذ پیچیده می‌شود—می‌ریزند و یک قاشق از سس (اغلب مایونز) روی آن می‌گذارند. فرانسه. در فرانسه و دیگر کشورهای
آن می‌گذارند. فرانسه. در فرانسه و دیگر کشورهای فرانسوی‌زبان، نام رسمیِ سیب‌زمینیِ سرخ‌شده است، اما در کاربرد روزمره بیشتر («سیب‌های سرخ‌شده»)، یا به‌سادگی گفته می‌شود. وقتی فِرایْز بسیار کوچک و باریک باشد از واژه‌های («سوزنی‌ها») یا («چوب‌کبریت‌ها») استفاده می‌شود. یکی از روایت‌های ماندگارِ خاستگاه می‌گوید که فِرایْز را دوره‌گردهای روی پلِ Pont Neuf در پاریس در سال ۱۷۸۹، درست پیش از آغاز انقلاب فرانسه، اختراع کردند. بااین‌حال، ارجاعی در فرانسه از سال ۱۷۷۵ به «چند تکه سیب‌زمینیِ سرخ‌شده» و نیز «سیب‌زمینیِ
به «چند تکه سیب‌زمینیِ سرخ‌شده» و نیز «سیب‌زمینیِ سرخ‌شده» وجود دارد. خوردنِ سیب‌زمینی به‌عنوان خوراک در فرانسه به‌وسیلهٔ Antoine-Augustin Parmentier ترویج شد، اما او مشخصاً از «سیب‌زمینیِ سرخ‌شده» نامی نبرد. یادداشتی در دست‌نوشته‌ای به خطِ رئیس‌جمهور آمریکا توماس جفرسون (حدود ۱۸۰۱–۱۸۰۹) عبارت «"Pommes de terre frites à cru, en petites tranches"» («سیب‌زمینیِ خام، ورقه‌شده و سرخ‌شده در روغن داغ») را ذکر می‌کند. این دستور تقریباً به‌طور قطع از سرآشپز فرانسویِ او، اونوغه ژولیَن، آمده است. فِرایْزِ ضخیم را یا
او، اونوغه ژولیَن، آمده است. فِرایْزِ ضخیم را یا به‌سادگی (حدود ) می‌نامند؛ گونهٔ باریک‌تر (سیب‌زمینیِ کبریتی؛ حدود ) و بسیار باریک (سیب‌زمینیِ نی) است؛ همان فِرایْزِ وافلی است. یکی از خوراک‌های محبوب در فرانسه steak frites است؛ استیکی که با فِرایْزِ باریک سرو می‌شود. آلمان. سیب‌زمینیِ سرخ‌شده در سدهٔ نوزدهم به کشورهای آلمانی‌زبان راه یافت. در آلمان معمولاً آن را با واژه‌های فرانسویِ ، یا به‌اختصار یا (واژه‌های برگرفته از فرانسوی اما با تلفظ آلمانی) می‌شناسند. این خوراک اغلب با کچاپ یا مایونز سرو می‌شود و
این خوراک اغلب با کچاپ یا مایونز سرو می‌شود و به‌عنوان دورچین در رستوران‌ها یا به‌صورت خوراکِ خیابانی از (دکهٔ خوراک) خریداری می‌شود. از دههٔ ۱۹۵۰، "currywurst" به خوراکی بسیار پرطرفدار بدل شده که معمولاً با فِرایْز ارائه می‌شود. کاری‌وورست سوسیس (اغلب bratwurst یا bockwurst)‌یی است در سسی بر پایهٔ کچاپِ ادویه‌دار که با پودر کاری پاشیده و همراه فِرایْز سرو می‌شود.
سلطان (سروان) ابراهیم‌خان کاشی صاحب منصب سوارنظام بود. بعد از کودتا با درجه یاوری (سرگردی) فرمانده گردان لشکر اول مرکز شد. در جنگهای لرستان رشادت از خود بروز داد و نشان ذوالفقار گرفت. پس از بازگشت از مأموریت لرستان با درجه سرهنگی فرمانده هنگ سوار شد. پس از قیام لهاک‌خان با یک گردان به بجنورد رفته بدون زد و خورد شهر را تصرف کرد. در شورش عشایری فارس از افسران فعال و شجاع بود. بعد نام خانوادگی ضرابی را برای خود انتخاب کرد. بعد از شهریور ۱۳۲۰ و تشکیل ادارهٔ امنیه فرمانده ناحیه جنوب و خوزستان شد و درجه سرتیپی و