payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این دژ بعدها به دست بومیان ویران شد. در قرن ۱۹ ولزی‌های بسیاری به این منطقه کوچ کردند. «منطقه ملی چوبوت» به عنوان بخشی آزاد شده در عملیات فتح صحرا در ۱۸۸۴ تشکیل شد. با آغاز سده ۲۰، مهاجرانی از بوئرها در شهر کوچک سارمینتو اسکان یافتند. در سال ۱۹۴۴ بخش جنوبی چوبوت و بخش شمالی استان سانتا کروس به عنوان منطقه ای نظامی اعلام شد اما این مقر منحل گشت و ۱۱ سال بعد چوبوت استقلال خود را به دست آورد. اقتصاد. استان چولوت با تولید ناخالص داخلی برابر۷/۴میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۱۱۲۵۰ از نظر اقتصادی توسعه
سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۱۱۲۵۰ از نظر اقتصادی توسعه یافته می‌باشد. عمده‌ترین فعالیت اقتصادی، استخراج و تصفبه نفت است که ۱۳ درصد اقتصاد استان را تشکیل می‌دهد. همچنین رود چوبوت ۲۱ درصد ماهی کشور را تأمین می‌کند. از سایر فعالیت درآمدزای چوبوت، پرورش گوسفند و تولید پشم است. در بخش خدمات، صنعت جهانگردی منبع درامدزایی می‌باشد. جاذبه‌های توریستی استان عبارتند از: شبه جزیره والدز گونه‌های جانوری آبزی پارک ملی لوس آلرسس (در بخش آندی) قطار بخار قدیمی در شهر اسکوئل مرکز اسکیینگ اویا در اسکوئل جنگل موحش نزدیک سارمینتو
اسکیینگ اویا در اسکوئل جنگل موحش نزدیک سارمینتو تقسیمان سیاسی. استان به ۱۵ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
خانه خوبرویان خفته (به ژاپنی: 眠れる美女) داستان بلندی از یاسوناری کاواباتا نخستین نویسنده ژاپنی برنده نوبل است. این داستان بلند در ۱۹۶۱ منتشر شده‌است. منابع. https://www.iiketab.com/book/3192/خانه-خوبرویان-خفتهhttps://www.khabaronline.ir/news/374616/تحلیلی-بر-رمان-خانه-خوبرویان-خفته-اثر-یاسوناری-کاواباتا-1961
استان کوردوبا یکی از استان‌های ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در مرکز کشور می‌باشد که با استان‌های سانتیاگو دل استرو، لا ریوخا، سان لوئیس، کاتامارکا، بوئنوس آیرس، لا پامپا و سانتا فه مرز مشترک دارد. شهر کوردوبا، مرکز استان، دومین شهر بزرگ آرژانتین است. استان کوردوبا به همراه سانتافه و انتره ریوز، بخشی اقتصادی – سیاسی به نام منطقه مرکزی تشکیل می‌دهند. تاریخچه. پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی کوردوبا زیستگاه بومیان (ساناویرونس و کومچینگونس) بود. اسپانیایی‌ها پس از ایجاد حاکم‌نشین پرو به دنبال راهی
پس از ایجاد حاکم‌نشین پرو به دنبال راهی به بندر ریو د لا پلاتا (اقیانوس اطلس) بودند تا طلا و نقره پرو را به اروپا انتقال دهند. شهر کوردوبا در ۶ ژوئیه ۱۵۷۳ در بین این مسیر توسط خرونیمو لوئیز ده کابرا بنا شد. با تجارت فلزات قیمتی از پرو، استان به یک مرکز فرهنگی عمده بدل می‌شد. دانشگاه ملی کوردوبا - نخستین دانشگاه کشور - در ۱۶۲۲ تأسیس شد و در سال ۱۷۶۱ ماشین چاپ در آن به کار گرفته شد. در ۱۷۸۳، هفت سال پس از تحکیم حاکم‌نشین ریودلاپلاتا (وابسته به امپراتوری اسپانیا)، کوردوبا مرکز منطقه‌ای شد که ایالات لاریوخا،
کوردوبا مرکز منطقه‌ای شد که ایالات لاریوخا، مندوزا، سان خوان و سان لوئیز کنونی را در بر می‌گرفت. نخستین فرماندار کوردوبا با ۳۸۸۰۰ نفر جمعیت، رافائل ده سوبرمونته بود. پس از انقلاب مه (۱۸۱۰)؛ گوتیرز دلا کونچا به میتینگی پیوست که اقتدار شورای بوئنوس آیرس را زیر سؤال می‌برد. سانتیاگو ده لینیرس، رهبر مقاومت در حمله بریتانیایی‌ها به ریودلاپلاتا، نیز در این میتینگ حاضر بود. با حمله اورتیز ده کامپو به شهر، رهبران مخالف اعدام شدند. پس از سال ۱۸۲۰ کوردوبا و بوئنوس آیرس برای اداره کشور که در آن هنگام، حوزه اجرایی و
برای اداره کشور که در آن هنگام، حوزه اجرایی و قانونی نداشت تقلا می‌کردند. کوردوبا در پی سازمان فدرالی ایالات بود در صورتی که بوئنوس آیرس بر ایجاد یک دولت متمرکز پافشاری داشت. استان به مدت ۱۵ سال درگیر شورش‌های داخلی شد تا اینکه اوضاع توسط دولت موقت فلیکس دلاپنیا (۱۸۶۸) به ثبات رسید. در مدت ریاست جمهوری سارمینتو یک رصدخانه (۱۸۷۱) و دانشکده علوم فیزیکی و ریاضیات (۱۸۷۳) در استان افتتاح شد. با ایجاد سیستم ریلی و مهاجرت اروپاییان، جمعیت کوردوبا رو به فزونی نهاد. پس از ۱۸۸۷ کولونی‌های مختلف زراعی (مارکوس خوارز،
پس از ۱۸۸۷ کولونی‌های مختلف زراعی (مارکوس خوارز، سان فرانسیسکو) ایجاد شدند و استراحتگاه‌های پیشین فرایل موئرتو (بل ویل کنونی)، فریرا (ویا ماریا ی کنونی) و لوس لوسروس (ریوسگوندو ی کنونی) که بر سر راه بوئنوس آیرس بودند تبدیل به مراکز زراعی، تجاری و صنعتی شدند. جنبش اصلاح دانشگاه (۱۹۱۸) که از کوردوبا سرچشمه می‌گرفت در تمام آمریکای جنوبی تأثیرگذار بود. از عمده دستاوردهای جنبش، مدرن کردن مندرجات تحصیلاتی و بهبود حقوق دانشجویان بود که توسط فرماندار مترقی وقت، آمادئو ساباتینی، به تصویب رسید. پس از جنگ جهانی دوم،
ساباتینی، به تصویب رسید. پس از جنگ جهانی دوم، کارگران بیشماری از سایرمناطق کشور و خارج، جذب توسعه صنعتی کوردوبا شدند. در خلال ریاست جمهوری آرتورو فروندیزی (۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲) صنایع خودرو در کوردوبا و حومه به وجود آمد. به دنبال کودتایی که به عزل خوان پرون (۱۹۵۵) انجامید، گروه‌های پرونیست درسراسر کشور پدید آمدند. این گروه‌ها به همراه سوسیالیست‌ها و آنارشیست‌ها به مخالفت با دیکتاتوری نظامی سوم پرداختند که منجر به بازداشت‌های گسترده تحصیلکرده‌ها و روشنفکران گردید. به سبب نارضایتی فزاینده از فرماندار انتصابی،
به سبب نارضایتی فزاینده از فرماندار انتصابی، کارگران و دانشجویان نیز به صفوف مخالفان پیوستند. فرجام این اعتراضات به قیام مردمی (در کل کشور) و خشونت‌آمیز قیام کوردوبازو | کوردوبازو انجامید (مه ۱۹۶۹). دیکتاتوری نظامی با عزل «خوان کارلوس اونگانیا» ترک برداشت و جناح‌های میانه روتری قدرت را به دست گرفتند. با وجود خشونت چپگرایان در ۱۹۷۳، جنایات جنگی ۱۹۷۶ تا ۷۷، سیاست تجارت آزاد، بحران وام دهه ۱۹۸۰و بحران مالی اخیر، اوضاع استان رو به بهبود گذاشت. اقتصاد. استان کوردوبا با تولید ناخالص داخلی برابر ۲/۲۷ میلیارد دلار
با تولید ناخالص داخلی برابر ۲/۲۷ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۹۰۴۰ دومین استان توسعه یافته پس از بوئنوس آیرس است. بخش کشاورزی ۱۰ درصد اقتصاد استان را تشکیل می‌دهد. محصولات زراعی استان سویا، غلات و ذرت است. فعالیت‌های دامی نیز مربوط به پرورش گاو و گوسفند است طوری‌که ۲۸ درصد لبنیات و ۱۵ درصد گوشت کشور در کوردوبا تولید می‌شود. از سایر فعالیت درآمدزای کوردوبا، صنایع غذایی با تولید روغن، شیر، فراورده‌های غلات و شکلات است. ایجاد صنایع هوایی (۱۹۲۷) و سرمایه‌گذاری‌های خارجی اوایل ۱۹۵۵ در زمینه صنایع
سرمایه‌گذاری‌های خارجی اوایل ۱۹۵۵ در زمینه صنایع خودرو، ماشین‌های زراعی، صنایع غذایی به استان نمایی صنعتی داد. در کوردوبا معادنی چون اورانیوم، سنگ مرمر و آهک وجود دارد. در ضمن ۱۵ سد برای تولید انرژی تأسیس شده‌است. در بخش خدمات، صنعت جهانگردی با سالانه ۳ میلیون گردشگر، منبع درامدزایی می‌باشد. جاذبه‌های توریستی استان عبارتند از: مزارع توریستی (آگروتوریسم) آب و هوای معتدل با رودهای کوچک موسیقی فولکلوریک کسکویین چشنواره فولکلوریک خسوس ماریا تقسیمات سیاسی. استان به ۲۶ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود. ۱ – بخش
استان به ۲۶ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود. ۱ – بخش کالاموچیتا ۲ – بخش مرکزی ۳ – بخش کولون ۴ – بخش کروز دل اخه ۵ – بخش خنرال روکا ۶ – بخش خنرال سان مارتین ۷ – بخش ایسچیلین ۸ – بخش خوارز سلمان ۹ – بخش مارکوس خوارز ۱۰ – بخش میناس ۱۱ – بخش پوچو ۱۲ – بخش پرزیدنته روکه سائنز پنیا ۱۳ – بخش پونیا ۱۴ – بخش ریو کوارتو ۱۵ – بخش ریو پریمرو ۱۶ – بخش ریو سکو ۱۷ – بخش ریو سگوندو ۱۸ – بخش سان آلبرتو ۱۹ – بخش سان خاویر ۲۰ – بخش سان خوستو ۲۱ – بخش سانتاماریا ۲۲ – بخش سوبره مونته ۲۳ – بخش ترسه رو آریبا ۲۴ - بخش توتورال ۲۵ –
۲۳ – بخش ترسه رو آریبا ۲۴ - بخش توتورال ۲۵ – بخش تولومبا ۲۶ – بخش اونیون
استان کورینتس ، یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در شمال غرب کشور و منطقه میانرودان می‌باشد که با ایالات چاکو، سانتا فه، میسیونس، انتره ریوز و کشورهای پاراگوئه، اروگوئه و برزیل مرز مشترک دارد. تاریخچه. پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استان کورینتس، زیستگاه بومیان گوارانی بود. خوان تورس ده ورا ای آراگون، در سال ۱۵۸۸ شهر کورینتس را بین آسونسیون و بوئنوس آیرس بنا کرد. مبلغان ژزوئیت، هیئت‌های تبلیغی خود را در شمال کورینتس مسقتر کردند. بین سالهای ۱۸۱۴ و ۱۸۲۰ و در جنگ استقلال، کورینتس به مجمع
۱۸۱۴ و ۱۸۲۰ و در جنگ استقلال، کورینتس به مجمع آزادی‌خواهان آرتیگاس پیوست. در سال ۱۸۶۵ با حمله پاراگوئه به این استان بود که " جنگ اتفاق مثلث " درگرفت. در سال ۱۹۱۹ دانشگاه ملی لیتورال تأسیس شد که در سال ۱۹۵۶ به دانشگاه ملی شمال خاوری بدل گشت. کورینتس به سبب تمبرهایی که در سال‌های ۱۸۵۶ تا ۱۸۸۰ انتشار می‌داد شهرتی در دنیای تمبر به دست آورد. در قرن‌های ۱۹ و ۲۰ خانواده رومرو فریس، از زمینداران استان، نقش عمده‌ای درسیاست کورینتس داشتند. بیشتر این دوره، کورینتس شاهد سرکوب مخالفان و هر گونه تلاش جهت اصلاحات بود. به
سرکوب مخالفان و هر گونه تلاش جهت اصلاحات بود. به دنبال انتخابات منازعه‌آمیز ۱۹۹۱ و اعتراضات عمومی برای عزل فرماندار رائول تاتو رومرو فریس (کارلوس منم رئیس‌جمهور وقت بود)، در او به عنوان شهردار استان برگزیده شد اما در در پی یک اختلاس در سال ۱۹۹۹ عزل شد. او در مه ۲۰۰۲ به ۷ سال زندان محکوم شد. در سال‌های پس از آن، استان تأثیر مهمی بر سیاست‌های کشور داشت. رومرو فریس‌ها توسط یک نماینده اتحادیه مدنی در انتخاب فرماندار شکست خوردند اما حمایت مداوم اتحادیه از رئیس‌جمهور نستور کرچنر، سبب شد تا کمیته ملی و شاخه استان
نستور کرچنر، سبب شد تا کمیته ملی و شاخه استان کورینتس و مندوسا به انتقاد از آن واکنش نشان دهند، سرانجام این اختلافات موجب شد که بخشی از اتحادیه به کرچنر بپیوندند. در سال ۱۹۷۴ پس از توافقی که بین رئیس‌جمهور آرژانتین – خوان پرون – و رئیس‌جمهور پاراگوئه – آلفردو استروسنر – حاصل شد، شمال شرق کورینتس به عنوان محل احداث سد یاسیره تا برگزیده شد. این سد با هزینه ۱۱ میلیارد دلاری یکی از یزرگترین سدهای تولید برق کشور است. جغرافیا و اقلیم. استان کورینتس به عنوان بخشی از منطقه نیمه گرمسیری میانرودان، دارای دما و بارش
از منطقه نیمه گرمسیری میانرودان، دارای دما و بارش زیاد با اختلاف دمای ناچیز (به ویژه در شمال) است. بخش جنوبی استان که در همسایگی پامپاس قرار دارد دارای هوای معتدل تری است. همچنین کورینتس توسط دو رود اروگوئه از شرق و پارانا ازشمال غرب محاط شده‌است. کران جنوبی رود پارانا گهگاهی موجب بروز سیل می‌شود. پس از سیل ویرانگر ۱۹۸۲ سیستمی حفاظتی در احداث سد اعمال شده‌است. بیشتر استان را نواحی جلگه‌ای تشکیل می‌دهد. تالاب ایبریا، ناحیه گود و فرورفته مردابی ای است که از جریان‌های آتشفشانی به وجود آمده و بعدها از ته نشست
آتشفشانی به وجود آمده و بعدها از ته نشست رودخانه‌ای پوشیده شده‌است. اقتصاد. استان کورینتس با تولید ناخالص داخلی برابر۲/۴ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۴۵۴۰ همچون سایر ایالات شمالی از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد. مهم‌ترین فعالیت درامدزای استان، زراعت (۱۵ درصد اقتصاد استان) و تولید محصولاتی چون پنبه، لیمو، ماته، چای، برنج و توتون می‌باشد. از سایر فعالیت‌های اقتصادی کورینتس، پرورش دام (گاو) با ۴ میلیون راس است. در شمال استان به دلیل کیفیت پایین مراتع، گاوهای نژاد برانگوس، نژاد غالب است. صنایع غذایی،
گاوهای نژاد برانگوس، نژاد غالب است. صنایع غذایی، نساجی و چوب (۱۴۰۰ کیلومتر مربع جنگل کاج و اوکالیپتوس) نیز از دیگر فعالیت‌ها می‌باشد. سد یاسیر ه تا بر روی رود پارانا با تولید انرژی برای آرژانتین و پاراگوئه بزرگترین سد کشور است. در بخش خدمات، صنعت جهانگردی منبع درامدزایی می‌باشد. جاذبه‌های توریستی استان عبارتند از: پارک ملی امبوروکویا تالاب ایبریا و نواحی مردابی پیرامونی فرهنگ. فرهنگ در کورینتس در ابتدا متأثر از اروپاییان بود، موسیقی و رقص چامامه chamame نمونه‌هایی از آن است. ازچهره‌های برجسته کورینتس
نمونه‌هایی از آن است. ازچهره‌های برجسته کورینتس می‌توان به ژنرال خوزه ده سان مارتین و خوان باتیستا کابرال اشاره نمود. زبان‌های رسمی. استان کورینتس تنها استان آرژانتین است که علاو بر زبان اسپانیایی، زبان رسمی دیگری دارد. در سپتامبر ۲۰۰۴ زبان گوارانی به عنوان زبان دوم استان به‌شمار می‌رود. تقسیمان سیاسی. استان به ۲۵ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
استان انتره ریوز ، به معنی میان رودان یکی از استان ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در شمال شرق کشور می‌باشد که با استان‌های کورینتس، بوئنوس آیرس، سانتا فه و کشور اروگوئه مرز مشترک دارد. استان انتره ریوس به همراه سانتا فه و کوردوبا، بخشی اقتصادی – سیاسی به نام منطقه مرکزی تشکیل می‌دهد. تاریخچه. پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استان انتره ریوز زیستگاه بومیان (گوارانی، چاروا، چانا) بود. نخستین کسی که به انتره ریوز رسید، یک اسپانیایی به نام رودریگز سرانو بود. اولین اقامتگاه دائمی اسپانیایی‌ها در بخش لاپاز
اولین اقامتگاه دائمی اسپانیایی‌ها در بخش لاپاز کنونی و در اواخر سده ۱۶ برپا شد. خوان ده گارای، بانی شهر سانتا فه، این منطقه را " لا اوترا باندا " نامید. ارنانداریاس، فرماندار آسونسیون و بعدها بوئنوس آیرس، به جستجو در اراضی کشف نشده پرداخت. اما منطقه عملاً تحت تسلط بومیان بود تا اینکه در اواخر قرن ۱۷، گروهی از استعمارگران استان سانتا فه در باخا دل پارانا (پارانای امروزی) ساکن شدند. در همان زمان شهرهایی چون نوگویا، ویکتوریا، گوالگوایچو، گوالگوای، کونسپسیون دلاوروگوای و کنکوردیا نیز بنا شد. توماس ده روکامورا
و کنکوردیا نیز بنا شد. توماس ده روکامورا نخستین کسی بود که جستجویی وسیع تر در منطقه انجام داد (۱۷۸۳) و آن را انتره ریوز نامید. در آن زمان و در بحبوحه انقلاب مه (۱۸۱۰) سکونتگاه‌های اروپاییان در کمترین حد خود بود. استعمارگرانی که در کرانه رود پارانا اقامت داشتند از مانوئل بلگرانو پشتیبانی می‌کردند. در ۲۹ سپتامبر ۱۸۲۰ فرانسیسکو رامیرس تشکیل منطقه خودگردان " جمهوری انتره ریوس " اعلام کرد. اما این ادعا تا ژوئیه سال بعد (زمان قتل وی) برجا بود. در سال ۱۸۵۳ طی میتینگی از تمام ایالات (به جز بوئنوس آیرس)، پارانا به
از تمام ایالات (به جز بوئنوس آیرس)، پارانا به عنوان مرکز کنفدراسیون آرژانتین به ریاست جمهوری خوستو خوزه ده اورکیزا شناخته شد. همچنین مرکز استان، شهر کونسپسون بود. در پی سیاست‌های خوستو اورکیزا که هدفش جلب اروپایی‌ها بود، مهاجران بسیاری از آلمان، سوئیس، فرانسه و یهودیان روسیه در انتره ریوز ساکن شدند به طوریکه در سال ۱۹۰۳، ۳۶ درصد جمعیت را مهاجران تشکیل می‌دادند. جغرافیا و اقلیم. استان، بخشی از منطقه میانرودان می‌باشد که اغلب شامل زمین‌های هموار با ماهورهایی به ارتفاع ۱۰۰ متر است. دو سیستم متفاوت از این
به ارتفاع ۱۰۰ متر است. دو سیستم متفاوت از این تپه‌ها (اصطلاحاً کوچیا) به چشم می‌خورد که توسط رود گوالگوای از هم جدا شده‌اند: کوچیا گرانده در شرف و کوچیا ده مونتیل در غرب انتره ریوز توسط رودها و جریان‌های آبی زیادی محدود می‌شود مانند رود پارانا و دلتای آن در غرب و جنوب، رود اروگوئه و رود موکورتا در شرق و رود گوایکوئیرارو در شمال. در واقع واژه " انتره ریوز " که به معنای میانرودان است اشاره به همین موضوع دارد. آب وهوای استان از شمال به پامپاس از نیمه گرمسیری تا معتدل متغیر است و بارش سالانه ۱۱۵۰ میلیمتر
تا معتدل متغیر است و بارش سالانه ۱۱۵۰ میلیمتر می‌باشد . انتره ریوز در معرض توفان‌های شدید قرار دارد. پارک‌های ملی ال پالمار و دیامانته و نیز چشمه‌های آب گرم حوضه رود اروگوئه در شهرهای کولون، ویا الیزا و فدراسیون از پدیده‌های طبیعی انتره ریوز به‌شمار می‌رود. اقتصاد. استان انتره ریوز با تولید ناخالص داخلی برابر ۸/۷ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۶۷۱۰ ششمین استان از نظرتوسعه اقتصادی می‌باشد. تکیه گاه اقتصادی استان، بخش کشاورزی (۱۵ درصد اقتصاد استان) و محصولاتی چون برنج (بیست درصد تولید ملی)، سویا،
و محصولاتی چون برنج (بیست درصد تولید ملی)، سویا، ذرت، گندم و مرکبات (دومین تولیدکننده کشور) می‌باشد. ۱۶ درصد مرکبات تولیدی به اروپا صادر می‌شود. از سایر فعالیت درآمدزای انتره ریوز، پرورش دام (۵/۴ میلیون راس گاو) در زمینی به مساحت ۶۰ هزار کیلومتر مربع است. تولید سالانه فراورده‌های لبنی نیز ۲۵۰ هزار تن می‌باشد. در ضمن در بخش پرورش ماکیان، ۳۷ درصد گوشت مرغ و ۲۵ درصد تخم مرغ کشور در انتره ریوز تولید می‌شود. تولیدات صنعتی حضور چشمگیری در اقتصاد استان دارند (۱۵ درصد). از جمله آنها: صنایع غذایی، چوب، شیمیایی،
درصد). از جمله آنها: صنایع غذایی، چوب، شیمیایی، ماشینی و متالورژی می‌باشند. تقسیمان سیاسی. استان به ۱۷ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
استان فورموزا ، یکی از استان‌های ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در شمال شرق کشور می‌باشد که از غرب و جنوب با استان‌های سالتا و چاکو و از شمال شرق با آسونسیون پاراگوئه مرز مشترک دارد. تاریخچه. پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استان فورموزا زیستگاه بومیان (پیلاگاس، توباس، ویچیس) بود. زبان این بومیان هنوز در فورموزا تکلم می‌شود. دیه گو گارسیا و سباستین گابوتو درقرن ۱۶ که در پی راهی از حاکم‌نشین پرو به آسونسیون بودند نخستین کسانی بودند که به منطقه رسیدند. نخستین اقامتگاه اروپایی‌ها، کونسپسیون دل برمه خو بود
اقامتگاه اروپایی‌ها، کونسپسیون دل برمه خو بود که در سال ۱۵۸۵ برپا شد. به دنبال استقلال آرژانتین و پاراگوئه در دهه ۱۸۱۰، فورموزا بین این دو کشور مورد مناقشه بود. پس از جنگ اتفاق مثلث (۱۸۶۵ تا ۱۸۷۰) منطقه به آرژانتین پیوست. فورموزا در سال ۱۹۱۴ کمتراز ۲۰ هزار نفر جمعیت داشت اما پس از اینکه در سال ۱۹۵۵ و به حکم رئیس‌جمهور وقت، خوان دومینگو پرون، استقلال خود را به عنوان استان به دست آورد، جمیتش به ۱۵۰ هزار نفر رسید. پس از کشتار آمریندیان‌ها (بومیان چادرنشین) توسط سفیدپوستان در سال ۱۹۴۷، خوان پرون دست به اصلاحات
سفیدپوستان در سال ۱۹۴۷، خوان پرون دست به اصلاحات ارضی زد اما این اقدام تنها تا سال ۱۹۵۵، زمان سقوطش، برپا بود. دانشگاه ملی فورموزا نیز در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد. جغرافیا و اقلیم. زمین‌های هموار استان با شیب کمی به جنوب شرق بین رودهای برمه خو و پیلکومایو قرار دارد. بستر رودها به سبب این همواری‌ها، متغیر است. دمای هوا به‌طور متوسط ۲۱ درجه می‌باشد که در تابستان به ۴۵ درجه نیز می‌رسد. فورموسا استانی با آب و هوایی نیمه گرمسیری است طوری‌که بارش سالانه آن خاصه در شرق ۱۰۰۰ میلی‌متر است. اختلاف رطوبت نیز از پوشش گیاهی
۱۰۰۰ میلی‌متر است. اختلاف رطوبت نیز از پوشش گیاهی جنگلی از یک سو و جنگل چاکنیو از سوی دیگر ناشی می‌شود. مرز فورموزا با استان سالتا غیرقابل عبور است. از مناطق حفاظت شده منطقه می‌توان پارک ملی ریوپیلکومایو و ذخیره آبی فورموزا را نام برد. اقتصاد. استان فورموزا به سبب جغرافیا و اقلیم سخت و خشن از فقیرترین ایالات آرژانتین به‌شمار می‌رود (دومین استان کم توسعه) به‌طوری‌که تولید ناخالص داخلی آن در سال ۲۰۰۶، برابر ۱/۲ میلیارد و درآمد سرانه آن ۴۲۸۰ دلاربوده‌است. تکیه گاه اقتصادی استان بخش کشاورزی (۱۰ درصد اقتصاد
گاه اقتصادی استان بخش کشاورزی (۱۰ درصد اقتصاد استان) و فعالیت‌های چون پرورش دام (۵/۱ میلیون راس) و تولید پنبه (۱۰ هزار تن در سال)، میوه، سویا (۲۵ هزار تن در سال)، ذرت (۵۵ هزار تن در سال)، موز (۷۰ هزار تن در سال) و مرکبات می‌باشد. از سایر فعالیت درآمدزای فورموزا، تولید عسل، تیرچوبی و صنایع نساجی (چرم و پنبه) است. در بخش خدمات، جهانگردی دارای زیرساخت ضعیفی می‌باشد. با این حال جاذبه‌های توریستی استان عبارتند از: پارک ملی ریوپیلکومایو تالاب یما شهر ارادورا تقسیمان سیاسی. استان به ۹ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
سیاسی. استان به ۹ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود. ۱ – بخش برمه خو ۲ – بخش فورموزا ۳ – بخش لائیشی ۴ – بخش ماتاکوس ۵ – بخش پیلاگاس ۶ – بخش پیلکومایو ۷ – بخش پیرانه ۸ – بخش رامون لیستا ۹ – بخش پاتینیو
سید ابوالفضل حسینی (۱۲۶۵–۱۳۵۴ ش) مجتهد شیعه ایرانی فرزند سید ابوطالب (۱۲۶۱–۱۳۲۴ ق) در سدهٔ چهاردهم است. زندگی. آقا میر سید ابوالفضل حسینی (۱۲۶۵-۱۳۵۴ ش) نسب او بر اساس شجره‌نامه خانوادگی با ۳۳ واسطه به علی بن حسین امام چهارم شیعیان می‌رسد. بخشی از دروس ابتدایی و مقدمات را نزد پدر خود آموخت و برای ادامه تحصیلات به مدرسه علمیه صالحیه قزوین رفت که این مدرسه در قرن سیزدهم یکی از عظیم‌ترین مدرسه‌های فلسفی شیعه بوده، بنیان‌گذار و مؤسس آن برغانی قزوینی شیخ محمد صالح برغانی قزوینی (م. ۱۲۷۱ ه. ق) است و برای این مدرسه
برغانی قزوینی (م. ۱۲۷۱ ه. ق) است و برای این مدرسه زبده‌ترین استادان را جهت تدریس علوم گوناگون گرد آورده بود. از جمله استادان وی در فقه و اصول - در قزوین - فقیه محقق، حضرت آیه الله حاج ملا علی اکبر ایزدی سیادهنی تاکستانی (م. ۱۳۴۰ ق) است. در طول دوران تحصیلات حوزوی با بزرگانی همچون شیخ علاء الدین شهیدی قزوینی و میرزا محمود فخر الاسلام هم مباحثه و هم دوره بودند. فرزندان. او پنج فرزند دارد که عبارتند از شاگردان. برخی از شاگردان او که به نوبه خود از مشاهیر ابهر بوده، عبارتند از:
نَذر یعنی آن که انسان تصمیم بگیرد برای خدا کاری را انجام بدهد. آن کار که به خودی خود مستحب بوده‌است، بر اثر نذر واجب می‌شود. میتوان ثواب نذر را هدیه به هر انسان مقدسی نمود و اصطلاح اینکه نذر ابوالفضل العباس و.. کرده ام هم به این معنی است که عهد میکند کار خوبی را انجام داده یا از کار بدی اجتناب کند. البته نذر کردن آدابی دارد که با مراجعه به کتاب های دینی و یا سایت های مراجع از آن اطلاع یافت. البته یک حالت دیگر هم برای نذر هست و آن این که انسان تصمیم بگیرد برای خدا کاری را (که مکروه و ناپسند است) ترک کند یا
خدا کاری را (که مکروه و ناپسند است) ترک کند یا ترک کاری که نکردن آن بهتر است. معمولاً نذرهایی که انسان می‌کند به صورت مشروط است یعنی مثلاً نذر می‌کند که «اگر بیماریم معالجه شد، روز قبل از ماه رمضان را روزه می‌گیرم.» ادا کردن نذر از اهمیت ویژه ای برخوردار است.
سیبیو یکی از شهرهای مهم منطقهٔ ترانسیلوانی در مرکز رومانی است. این شهر در کرانهٔ رود «سیبین» که از انشعابات رود «اولت» است، واقع شده و ۱۵۴٬۵۴۸ نفر جمعیت دارد. جغرافیا. سیبیو مرکز شهرستان سیبیو بوده و در ۲۸۲ کیلومتری شمال غرب بخارست واقع شده‌است. این شهر بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۷۹۱، پایتخت شاهزاده‌نشین ترانسیلوانیا بوده‌است. سیبیو یکی از مهم‌ترین مراکز فرهنگی رومانی به‌شمار می‌رود. این شهر در سال ۲۰۰۷ به همراه لوکزامبورگ، به‌عنوان پایتخت فرهنگی اروپا شناخته شد. سیبیو پیش‌تر مرکز ساکسونهای ترانسیلوانیا بوده‌است.
پیش‌تر مرکز ساکسونهای ترانسیلوانیا بوده‌است. این شهر در گذشته توسط فوربز به‌عنوان هشتمین مکان برای زندگی در اروپا برگزیده شد.
کیگوران، روستایی از توابع بخش زز و ماهرو شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران است. روستای کیگوران به زبان لری بختیاری گویش صحبت می‌کنند.به زبان لاتین keygooran است. منطقه کیگوران یک منطقه پوشیده از جنگل در کنار روستایی با همین نام در بخش زز و ماهرو، شهرستان الیگودرز است. وجود چندین سراب پر آب و چند آبشار از دیگر جاذبه‌های این منطقه است، از این منطقه دو جاده عبور می‌کند که یکی به سمت شول‌آباد و دیگری به سمت دریاچه گهر می‌رود برای رسیدن به منطقه می‌توان از محور الیگودرز به خان‌آباد استفاده کرد و پس از
از محور الیگودرز به خان‌آباد استفاده کرد و پس از خان‌آباد به سمت شول‌آباد حرکت کرد بر اساس مصوبه هیئت دولت این منطقه جز مناطق نمونه گردشگری می‌باشد. جایگاه طایفه الیاسی تیره رضایی از زمان قدیم در کیگوران ساکن بوده اند
رحیم رضازاده ملک (۱۷ مهر ۱۳۱۹ خورشیدی در مراغه - ۲۲ تیر ۱۳۸۹ خورشیدی در تهران) استاد و پژوهشگر در تقویم و تاریخ و فرهنگ معاصر ایران بود. زندگی. رحیم رضازاده ملک در روز ۱۷ مهر ۱۳۱۹ خورشیدی در شهرستان مراغه از استان آذربایجان شرقی به دنیا آمد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران گذراند. تحصیلات دانشگاهی خود را تا مرحله کارشناسی ارشد امور مالی و حسابداری در دانشکده صنعت نفت و دانشگاه تهران به پایان رساند. سپس به آمریکا رفت و تخصص خود را در مدیریت مالی و اقتصادسنجی تا اخذ درجه دکترا ادامه داد. دکتر رضازاده
تا اخذ درجه دکترا ادامه داد. دکتر رضازاده ملک پس از بازگشت به ایران در «مدرسه عالی بازرگانی» به تدریس رشته‌های حسابداری و حسابرسی مشغول شد و به عنوان کارشناس مسائل مالیاتی و کارشناس رسمی دادگستری در امور مالی، حسابداری، سهام و سهم الشرکه نیز به کار پرداخت. پژوهش در نهضت مشروطه. دکتر رضازاده ملک، بنا به علاقه و استعداد شخصی در پژوهش و تحقیق، آثاری متعدد و متنوع در زمینه تاریخ و فرهنگ و ادب ایران به یادگار گذاشته‌است. از پژوهش‌های وی در عرصه تاریخ دوران متأخر قاجار و جنبش مشروطه، به ویژه کتاب او با عنوان
قاجار و جنبش مشروطه، به ویژه کتاب او با عنوان «حیدرخان عمواوغلی، چکیده انقلاب» معروفیت فراوان دارد. در این کتاب که در سال ۱۳۵۳ منتشر شد، دلبستگی نویسنده به اندیشه‌ها و آرمان چپ آشکار است. کتاب‌های «سوسمارالدوله»، «تاریخ روابط ایران و ممالک متحده آمریکا»، «انقلاب مشروطه ایران بر اساس اسناد بریتانیا» و «ایران و ایرانیان» از جمله آثار وی در عرصه تاریخ معاصر ایران هستند. رضازاده ملک به زبان فارسی و میراث ادبی ایران نیز عشق می‌ورزید و در این عرصه نیز چندین اثر پژوهشی منتشر کرده‌است. رضازاده ملک به علوم عقلی در
منتشر کرده‌است. رضازاده ملک به علوم عقلی در دوره‌های گذشته توجه داشت و آثاری در این عرصه پدید آورده‌است. برای نمونه می‌توان از تحقیقات گسترده او درباره عمرخیام نام برد. او رسالات علمی شاعر و ریاضی‌دان ایرانی را در چند کتاب معرفی کرده‌است: «دانشنامه خیامی»، «دو رساله فلسفی از عمر خیام»، «عمر خیام»، «قافله‌سالار دانش» و... در همین حوزه باید از پژوهش‌های دکتر رحیم رضازاده ملک درباره نجوم و تقویم و گاهشماری نام برد. رضازاده ملک در رشته اقتصاد تحصیل کرده بود، اما شهرت و اعتبار او به خاطر مطالعاتش در زمینه تاریخ
شهرت و اعتبار او به خاطر مطالعاتش در زمینه تاریخ معاصر و آثار تحقیقی او در مسائل فرهنگی است. دکتر رحیم رضازاده ملک تا واپسین روزهای زندگی هم در تخصص علمی خود در امور مالی ادامه داد و هم در دلبستگی فراوان خود به مقولات تاریخی و فرهنگی. نوشته ها. تصحیح‌ها. از آثار رحیم رضازاده ملک، به زودی کتاب «گیهان شناخت» توسط انتشارات طهوری چاپ و منتشر خواهد شد. در حال حاضر آثار متعدد دیگری نیز از وی در دست آماده سازی و انتشار است.
لزلی مارک هیوز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق و سرمربی فوتبال اهل ولز است. هیوز به عنوان بازیکن در تیمهای منچستر یونایتد، بارسلونا، بایرن مونیخ، چلسی، ساوت‌همپتون، اورتون و بلکبرن راورز بازی کرده‌است. او همچنین ۷۲ بازی برای تیم ملی فوتبال ولز انجام داده‌است. هیوز به عنوان مربی در تیمهایی چون تیم ملی فوتبال ولز، بلکبرن راورز، منچستر سیتی، فولهام، کویینز پارک رنجرز و استوک سیتی مربیگری کرده‌است.
تیرا دل فوئگو (در زبان اسپانیایی Tierra del Fuego تیرا دل فوئگو به همان معنای «سرزمین آتش») مجمع‌الجزایری واقع در جنوبی‌ترین بخش سرزمین اصلی آمریکای جنوبی در میان تنگه ماژلان است. این مجمع‌الجزایر در برگیرنده جزیره‌ای اصلی به نام ایسلا گرانده دو تیرا دل فوئگو است که میان شیلی و آرژانتین تقسیم شده و مساحتی برابر با ۴۸٬۱۰۰ کیلومتر مربع دارد؛ جزایر کوچکتر دیگری نیز همانند دماغه هورن در اطراف جزیره اصلی وجود دارند. این منطقه برای نخستین بار توسط فردیناند ماژلان در سفر اکتشافی‌اش در ۱۵۲۰ کشف شد ولی تا میانه دوم
در سفر اکتشافی‌اش در ۱۵۲۰ کشف شد ولی تا میانه دوم سده ۱۹ام اروپاییان مهاجر در آن زندگی نمی‌کردند. در آن هنگام مهاجران برای چرای دام‌ها و نیز پیدا کردن طلا پا به منطقه گذاشتند. امروزه فعالیت اصلی اقتصادی در بخش شمالی تیرا دل فوئگو بیشتر متمرکز بر استخراج نفت است و بخش‌های جنوبی مکانی برای گردشگری و تولید صنعتی هستند و پایگاهی برای رساندن تجهیزات به قطب جنوب. تیرا دل فوئگو دارای مناطق حفاظت‌شده بسیاری زیر عنوان پارک ملی و ذخیره‌گاه‌های حیات‌وحش است و بیشتر این مناطق در کوه‌های جنوب آن قرار دارند.
چپقلو، روستایی است از توابع بخش سردرود شهرستان رزن در استان همدان ایران و در دامنه کوه خرقان قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان سردرود علیا قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۹۵جمعیت آن ۳۹۰ نفر (۱۲۶خانوار) بوده‌است. اقتصاد. ساکنین این روستا به کشاورزی، باغبانی و دامداری اشتغال دارند. دیدنی‌ها. وجود زیارتگاه امامزاده اسماعیل در نزدیکی این روستا باعث گردیده تا مورد توجه دیگر روستاییان منطقه قرار گیرد و در طول تاریخ بزرگان زیادی در این منطقه در کنار این زیاتگاه به خاک سپرده شوند. وجود چشمه ای در دویست متری