payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این دیدارکه در تیم پرسپولیس بازیکنانی همچون: بهروز رهبری فرد,حسین عبدی,افشین ناظمی,محمود کلهر,محسن عاشوری(کاپیتان) و ... به سرمربیگری حمید درخشان, کمک ناصر محمدخانی و سرپرستی محمد پنجعلی حضور داشتند, خداداد عزیزی بازیکن آنزمان فتح تهران دبل کرد. انحلال باشگاه. این باشگاه در سال ۱۳۷۶ از رقابت‌های زمین چمن کناره‌گیری کرد و منحل شد و توسط یکی از فرماندهان سپاه پاسداران به فوتبال سالنی با نام فتح سپاه تبدیل شد و در رقابتهای سالنی نتایج بسیار مطلوبی را کسب نمود مثل قهرمانی چندین دوره فوتسال کشور که این
نمود مثل قهرمانی چندین دوره فوتسال کشور که این قهرمانی‌های پی در پی را، بایست مدیون کاپیتان تیم رضا رضایی کمال و همچنین مرحوم بابک معصومی دانست. این باشگاه بازیکن‌های مطرح خوبی را به جامعه فوتبال عرضه کرد و پس از رفتن بازیکن‌ها و بی‌اهمیتی مسئولان به ناچار مدیر عامل باشگاه آقای غلامرضا چراغعلیئی، و نتایج بدِ کسب شده، توسط مربی آقای روح‌الله مشفق کمسری، تیم بسیار ضعیف شد و سپس منجر به منحل کردن تیم شدند. پس از آن بازیکنان مطرح این تیم به دیگر تیم‌ها پیوستند و دیگر بازیکنان و همچنین تیم مربیگری فتح با شرکت
و دیگر بازیکنان و همچنین تیم مربیگری فتح با شرکت صبا گستر سابین قرارداد بستند که نتایج مطلوبی حاصل نشد و این تیم از ورزش فوتبال برای همیشه خداحافظی نمود.
ابن خصیب پزشک و ستاره بین ایرانی‌ و فارسی‌زبان که در سدهٔ نهم میلادی می‌زیست. آثار این پزشک ایرانی بیش‌تر به زبان‌های فارسی و عربی است. او از دانشمندان شیعهٔ اهل قم و مقیم کوفه بود.
یحیی بن سرافیون پزشکی شامی بود که در قرن نهم می‌زیست. یحیی بن سرافیون ظاهراً یک پزشک مسیحی ابن سرابیون. ووستنفلد تنها محققی است که به نام جدّ وی اشاره کرده‌ است. نام او در منابع اسلامی یحیی و هم یوحنا (صورت دیگری از یحیی) آمده‌ و تلفظ سریانی آن یوحنان بار سراپیون۱ است (اولمان، (۱۰۲ بعضی از نویسندگان متأخر برای احتراز از اشتباه میان او و کسان دیگری که به آن نام شهره بوده‌اند، وی را ابن سرابیونِ قدیم خوانده‌اند (سارتن، ۱/۷۰۴؛ قس: لکلرک، (I/113 ابن سرابیون نه تنها در میان مسلمانان، بلکه در غرب نیز پرآوازه است
در میان مسلمانان، بلکه در غرب نیز پرآوازه است و تاریخ‌نگاران علوم بسیار به وی پرداخته‌اند، زیرا آثار او افزون بر عربی، به لاتینی و عبری نیز ترجمه و برخی به لاتینی هم چاپ شده‌است. پدر وی، سرابیون، طبیبی از اهالی باجَرما (یا باجَرمَق، منطقه‌ای در شرق دجله) بود و دو پسرش یوحنا و داوود نیز به پزشکی پرداختند و میلی (ص او را مسیحی معرفی کرده‌اند، از هیچ‌ یک از منابعی قدیمی اسلامی این معنی را نمی‌توان دریافت و عبارت ابن ابی اصیبعه نیز در هنگام نام بردن پزشکان معاصر با طبیبان اسکندرانی، که ابن سرابیون نیز جزو آنان
با طبیبان اسکندرانی، که ابن سرابیون نیز جزو آنان است، در این باره صراحت ندارد . با توجه به سوابق تاریخی سریانی زبانان، احتمال مسیحی بودن ابن سرابیون تقویت می‌شود. به علاوه بعید است که دانشمندی مسلمان در سده ۳ق همه آثار خود را به زبان سریانی پدیدآورده باشد. به گفته ابن ندیم (همان‌جا) ابن سرابیون «در صدر دولت» بود. وی به همین اشاره مجمل و مبهم اکتفا کرده و با اتّکا به این گزارش نمی‌توان مقام و موقعیت رسمی و دولتی او را تعیین کرد. تاریخ وفات ابن سرابیون نیز معلوم نیست. لکلرک نکته ظریفی را بیان داشته‌است و آن
نیست. لکلرک نکته ظریفی را بیان داشته‌است و آن ترتیب قرار گرفتن ابن سرابیون بین ابن ماسویه (د ۲۴۳ق‌/۸۵۷م) و ابن ربّن طبری (د ۲۴۷ق‌/۸۶۱م) در کتاب الفهرست ابن ندیم است که می‌تواند شاهدی بر تعیین تقریبی زمان حیات و وفات ابن سرابیون باشد. ابن ندیم در جایی از کتاب خود یادآور می‌شود که همواره تقدم و تأخر زمانی افراد و اشخاصی را که در سراسر کتاب از پی هم آورده (و گاهی با اندکی پس و پیشی)، ملحوظ داشته‌است (ص ۱۶۳). از این‌رو می‌توان نظریه لکلرک را پذیرفت و به گفته سزگین که ۲۵۰ق‌/۸۶۴م را حدود تقریبی وفات ابن سرابیون
که ۲۵۰ق‌/۸۶۴م را حدود تقریبی وفات ابن سرابیون قرار داده‌است، اعتماد کرد III/240) .(GAS,) ابن سرابیون ظاهراً به زبان عربی تسلطی نداشت و به همین دلیل تمام آثار خود را به زبان سریانی نوشت (ابن ندیم، ۳۵۴؛ ابن قفطی، همان‌جا). اما ابن ندیم با عبارتی مبهم همچنین یادآوری کرده که او خود کتاب کُنّاش کبیر را به عربی ترجمه‌کرد (همان‌جا). وی در زمانی می‌زیست که علم و تمدن در اسلام رو به پیشرفت و شکوفایی بود و به همین سبب اندکی پس از مرگ او آثارش به زبان عربی ترجمه شد و پزشکان بزرگی به آنها استناد جستند و از این روست که
بزرگی به آنها استناد جستند و از این روست که در تاریخ علم و فرهنگ اسلامی اهمیت یافته‌است. آثار: پنج اثر از ابن سرابیون گزارش شده که برخی از آنها در دست است و بجز یک اثر، بقیه کتابهای او در طب است. ابن سرابیون برای نوشتن آثار خود از منابع بسیاری استفاده کرده‌است، از جمله آثار یوحنای نحوی و برزویه ایرانی (لکلرک، I/16 برای بقیه منابع او نک: III/241 .(GAS, از آثار ابن سرابیون هم نقلهای بسیاری به عمل آمده و هم انتقادهایی بر آنها وارد شده‌است. از جمله منتقدین علی بن عباس مجوسی اهوازی است. مجوسی در مقدمه کامل
علی بن عباس مجوسی اهوازی است. مجوسی در مقدمه کامل الصناعه الطبیه الملکی یا کتاب الملکی، ابن سرابیون را نکوهیده و «نقائض» او را ذکر کرده‌است. مجوسی که از بسیاری از پزشکان یونانی و مسلمان انتقاد کرده‌است، ابن سرابیون را متهم می‌کند که در کتاب خود فقط از مداوا به وسیله داروها سخن گفته و توجهی به اعمال جراحی نداشته و بسیاری از بیماریها را نیاورده است (۱/۴) و به گفته نویبورگر۲ در شناخت بیماریها تابع تنظیم و ترتیب علمی نبوده‌است III/240-241) .(GAS, معروف‌ترین آثار ابن سرابیون دو کتاب کناش۳ اوست: کُنّاش الکبیر:،
ابن سرابیون دو کتاب کناش۳ اوست: کُنّاش الکبیر:، در طب در ۱۲ مقاله. این کتاب در قدیم به عربی ترجمه شد (ابن ندیم، ابن قفطی، همانجاها). ابوالحسن ثابت بن ابراهیم حرّانی (د ۳۶۹ق‌/۹۸۰م) اثری به نام اصلاح مقالات من کتاب یحیی بن سرافیون دارد (ابن ندیم، ۳۶۰) که به عقیده سزگین III/241) اصلاح کناش الکبیر ابن سرابیون است (قس: لکلرک، (I/117 نسخه عربی کناش موجود در کتابخانه سلطنتی بروکسل (باون، به گفته سزگین نسخه‌ای از همین کتاب است (برای بقیه نسخه‌ها نیز نک:، GAS همان‌جا) کُنّاش الصغیر: در ۷ مقاله، مشهورترین اثر ابن
کُنّاش الصغیر: در ۷ مقاله، مشهورترین اثر ابن سرابیون است که در زمان ابن ابی اصیبعه شهرت کافی داشته. ابن قلانسی در موردی از کتب کنّاش به‌طور مطلق یاد کرده‌است که شاید همین کتاب باشد. این کتاب در ۳۱۸ق‌/۹۳۰م به وسیله موسی بن ابراهیم حدیثی کاتب برای ابوالحسن بن نفیس به عربی درآمد. حسن بن بهلول اوانی طیرهانی و ابوبشرمتّی هم آن را ترجمه کردند. ترجمه حدیثی بهتر و نیکو عبارت‌تر از آنِ ابن بهلول بود (ابن ابی اصیبعه، ۱/۱۰۶). در نسخه عربی موجود در اسکوریال، ترجمه ابن بهلول افزودگیهایی بر ترجمه حدیثی دارد که گزارش ابن
افزودگیهایی بر ترجمه حدیثی دارد که گزارش ابن ابی اصیبعه را تأیید می‌کند II/29) , 2 .(ESCاز ترجمه عربی این کتاب فقط قسمتهایی یافت می‌شود (دوسلان، ۵۵۲)، لیدن (ورهووه، (VII/164-165 ریتر نیز وجود بخشی از آن را در ایاصوفیا گزارش کرده‌است I/267) .(GAL, کناش صغیر ابن سرابیون دو ترجمه لاتینی نیز دارد. یک‌بار به وسیله گراردوس کرمونایی۴ با عنوان برویاریوم ۱ و بار دیگر به وسیله آلپاگوس۲ با عنوان پراکتیکا ۳ به لاتینی درآمد (لکلرک، II/493 .(I/117, سپس از روی ترجمه لاتینی به وسیله یوآنس کرمونایی۴ به زبان عربی برگردانده
به وسیله یوآنس کرمونایی۴ به زبان عربی برگردانده شد (اشتاین اشنایدر، (۲۶ ترجمه لاتینی این کتاب بارها (ونیز، ۱۴۷۹م؛ فرّارا، ۱۴۸۸م؛ مجدداً و نیز، ۱۴۹۷م و…) به چاپ رسیده‌است (نک: سارتن، منابع و مآخذ و اطلاعات انگلیسی ضمیمه ج ۱، ۲۳۸؛ میلی، 90 I/17; S, .(GAL, یک‌بار نیز در بازل۵ (۱۵۴۳م) به وسیله ناشرش آلبانوس تورینوس۶ به غلط به نام یوحنای دمشقی۷ منتشر شد۸ (ووستنفلد، ۴۹؛ لکلرک، I/117 I/297; .(GAL, ترجمه عربی کناش الصغیر، که امروز به‌طور کامل موجود نیست، سخت مورد توجه پزشکان سرزمینهای اسلامی قرار گرفت و بارها از
توجه پزشکان سرزمینهای اسلامی قرار گرفت و بارها از آن نقل قول به عمل آمد. ثابت بن قرّه برای تدبیر سلامت کودکان و درمان بیماریهای اطفال طبیب را به آن کتاب نیازمند می‌داند (ص ۵–۶). ابن بیطار (که همه‌جا او را ابن سرانیون نوشته) فراوان از او نقل قول کرده‌است (مثلاً ۱/۸۵). محمد بن زکریای رازی در کتاب الجاوی به کرّات و نیز ابن مُطران به آن استناد کرده‌اند (نک: الحاوی، مثلاً ۷/۱۵۷، ۸/۱۹۴؛ اولمان، 102 III/241-242; .(GAS, لکلرک تمام نقلهای رازی و ابن بیطار را با ترجمه لاتینی گراردوس کرمونایی مقابله کرده و کلمه به
لاتینی گراردوس کرمونایی مقابله کرده و کلمه به کلمه آنها را یافته‌است .(I/115) این کتاب چنان‌که چاپهای مکرر آن نشان می‌دهد در قرون وسطی رواج بسیاری یافت. ابن سرابیون برای درمان بیماریها از طریق فَصْد (گشودن رگها و گرفتن خون) اهمیت زیادی قائل بود و برای این روش درمانی (فصّادی) دستورهای دقیق داده‌است. آخرین مقاله کتاب دربارهٔ تریاقات است (سارتن، ۱/۷۰۴–۷۰۵). القرابادین:، نام این اثر که قطعاً ترجمه عربی داشته و فعلاً موجود نیست، در کتاب الحاوی آمده‌است (رازی، ۶/۲۸۲، ۷/۱۷۰، ۸/۱۰۰، ۹/۷۳). در کتاب صیدنه ابوریحان
۷/۱۷۰، ۸/۱۰۰، ۹/۷۳). در کتاب صیدنه ابوریحان بیرونی نیز نامی از ابن سرابیون آمده (ص ۱۱۹) که به نظر سزگین شاید اشاره به نقل از همین اقراباذین باشد. کتاب فی عشر مقالات لجالینوس:، این کتاب نیز فعلاً موجود نیست و ابوسهل بشربن یعقوب در الرسائل الطبیه از آن یاد کرده‌است (همان‌جا) فصول در طب‌ّ عملی: (ووستنفلد، همان‌جا) مآخذ: دایرةالمعارف بزرگ اسلامی
نیکولاس دی آگستو بازیگر آمریکایی و متولد ۱۷ آوریل ۱۹۸۰ در اوماها است. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که نیکولاس دی آگستو در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است :
فرودگاه بین‌المللی صبیحه گوکچن یکی از دو فرودگاه بین‌المللی شهر استانبول، بزرگ‌ترین شهر ترکیه است. فرودگاه صبیحه گوکچن در محلهٔ پِندیک در قسمت آسیایی کلانشهر استانبول در ۳۲ کیلومتری (۲۰ مایلی) جنوب‌شرق مرکز شهر قرار دارد و به عنوان قطب شرکت‌های هواپیمایی آنادولوجت و پگاسوس ایرلاینز فعالیت می‌کند. این فرودگاه دومین فرودگاه شهر استانبول است و نام خود را از صبیحه گوکچن، دخترخوانده مصطفی کمال آتاترک و اولین خلبان زن هواپیماهای جنگی در دنیا و اولین زن خلبان ترکیه گرفته‌است. اگرچه فرودگاه استانبول، که در ۶۳
ترکیه گرفته‌است. اگرچه فرودگاه استانبول، که در ۶۳ کیلومتری (۳۹ مایلی) غرب بخش اروپایی استانبول واقع شده، بزرگتر است؛ اما فرودگاه صبیحه گوکچن همچنان یکی از بزرگ‌ترین فرودگاه‌های ترکیه است. ساخت این فرودگاه در سال ۱۹۹۸ آغاز گردید و در ژانویه سال ۲۰۰۱ با هزینه ۵۵۰ میلیون دلار آمریکا به بهره‌برداری رسید. بر اساس اطلاعات مرکز آمار فرودگاه‌های ترکیه، این فرودگاه از نظر ترافیک حمل مسافر در جایگاه سوم در ترکیه قرار دارد. ترمینال فرودگاه. این ترمینال ظرفیت پذیرایی از ۲۵ میلیون مسافر در طول سال را داراست و پروازهای
۲۵ میلیون مسافر در طول سال را داراست و پروازهای داخلی و خارجی از ترمینال واحد انجام می‌گردد. دسترسی. این فرودگاه در بخش آسیایی استانبول قرار دارد و شرکت حمل و نقل هاواش وابسته به شرکت ترکیش ایرلاینز از میدان تقسیم، کوز یاتاغی (در بخش آسیایی) و شهر ازمیت به صورت مرتب در ساعات مختلف مسافران را به فرودگاه می‌رساند. در خطوط اتوبوسرانی فوق هر نیم ساعت یک اتوبوس به مقصد فرودگاه و بالعکس حرکت می‌کند. مدت زمان رسیدن از میدان تقسیم به این فرودگاه با اتوبوس‌های شرکت هاواش تقریباً ۱ و نیم ساعت است. شرکت‌های هواپیمایی
تقریباً ۱ و نیم ساعت است. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. مسافری. خطوط هوایی زیر، پروازهای منظم و چارتری به/از فرودگاه بین‌المللی صبیحه گوکچن انجام می‌دهند: آمار. به نقل از اداره کل مدیریت فرودگاه‌های ترکیه
وزارت مبارزه علیه مواد مخدر یکی از وزارتخانه‌های افغانستان بود که در ۷ دلو/بهمن ۱۳۹۷ به فرمان رئیس‌جمهور با وزارت امور داخله ادغام شد و قرار است زیر نظر این وزارتخانه به فعالیت خود ادامه دهد. پیشینه. وزارت مبارزه علیه مواد مخدر در سال ۲۰۰۵ میلادی تاسیس گردید، که قبل از آن به حیث ریاست مبارزه علیه مواد مخدر بود. ریاست مبارزه علیه مواد مخدر در سال ۲۰۰۲ تحت شورای امنیت ملی تاسیس و در ماه ژانویهٔ ۲۰۰۳ به صورت کلی فعال شد. هدف وزارت مبارزه علیه مواد مخدر هماهنگ سازی تمام فعالیت‌های مبارزه علیه مواد مخدر و
سازی تمام فعالیت‌های مبارزه علیه مواد مخدر و برنامه‌های دولت افغانستان با وزارت های دیگر، ادارات مستقل و بقیه موسسات ذیربط می‌باشد. منابع. سایت رسمی
سیلاس نام مجموعهٔ تلویزیونی کوتاه ۶ قسمتی آلمانی است و داستان پسر سیزده ساله‌ای است که از سیرک فرار می‌کند. این مجموعه از کانال سراسری زد د اف در سال ۱۹۸۱ پخش می‌شد. این سریال بر اساس رمانی از نویسندهٔ دانمارکی سسیل بودکر به نام سیلاس ساخته شده‌است. بازیگر اصلی نقش سیلاس در این مجموعه را پاتریک باخ به عهده دارد که او را یک‌شبه تبدیل به ستارهٔ تلویزیونی آلمان کرد. سیلاس در سال ۱۳۷۰ از تلویزیون جمهوری اسلامی ایران هم پخش شده‌است. داستان. سیلاس در کودکی به یک سیرک فروخته شده‌است و حال یک نوجوان شده‌است و
یک سیرک فروخته شده‌است و حال یک نوجوان شده‌است و برخلاف میل باطنی باید به فراگیری هنرهای سیرک بپردازد. سرانجام او از سیرک فرار می‌کند.
سسیل بودکر (زاده ۲۷ مارس ۱۹۲۷ – درگذشته ۱۹ آوریل ۲۰۲۰) یک نویسنده زن دانمارکی بود. وی در سال ۱۹۲۷ میلادی متولد گردید. در سال ۱۹۵۵ اولین مجموعه ی شعر خود به نام "Luseblomster" را برای بزرگسالان را منتشر کرد و سپس در سال ۱۹۶۷ رمان خود سیلاس "Silas og den sorte hoppe" را برای جوانان به انتشار رسانید. از رمان وی، سریال سیلاس در کشور آلمان ساخته شد که بعدها این سریال در ایران دوبله شد و از سیمای جمهوری اسلامی ایران به پخش رسید .
احشام قائدها، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۳۳ خانوار) ۱۳۳ نفر می‌باشد. موقعیت جغرفیایی. روستای اِحشام قائد ها در بخش مرکزی و از توابع خورموج است.فاصله اش تا مرکز دشتی 26 کیلومتر و در جنوب غربی آن قرار دارد. کوه مند در 5 کیلومتری غرب آن و دره «باغ شاه» در 2 کیلومتری غرب آن قرار دارد.این روستا دارای معدن گچ و محصولات و فرآورده های آن گندم ،جو و خرماست. طوایف موجود در روستا. در این روستا
،جو و خرماست. طوایف موجود در روستا. در این روستا علاوه بر قایدها،طوایف دیگری از جمله رضائی ها و فقیه ها هم سکونت دارند.به هنگام هجوم انگلیس به بوشهر عده ای از اهالی این روستا به دفاع از میهن بر می خیزند که یکی از معروفترین این افراد مرحوم آقاشیر(آشیر)فقیه،پدر مرحوم حاج علی فقیه است.این روستا همچنین در زمان جنگ تحمیلی چندین شهید ، جانباز و رزمنده را تقدیم وطن کرده است. جاذبه های گردشگری. یکی از جاذبه های گردشگری این روستا مسجدی زیبا با معماری خاص به نام «مسجد صاحب الزمان(عج)» با امکاناتی مناسب است.در احداث
صاحب الزمان(عج)» با امکاناتی مناسب است.در احداث این مسجد که نظر هر مسافری را به خود جلب می کند آقای حاج محمد فقیه فرزند مرحوم حاج علی فقیه فرزند آشیر نقش زیادی داشته است.
جبری، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۵ خانوار) ۲۲ نفر می‌باشد.
چارک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران است. روستای چارک در ۱۶ کیلومتری غرب خورموج مرکز شهرستان دشتی از توابع استان بوشهر در حاشیه کوه‌مند قرار دارد. قدمت آن به ۳۵۰ سال پیش می‌رسد و با آثار باستانی کشف شده قدمت آن دو هزار سال تخمین زده شده‌است. وجه تسمیه روستا به چه علت نام روستا را چارک نامیده‌اند: جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن ۷۶۰ نفر (۱۷۱ خانوار) بوده و اکنون حدود یک هزار نفر جمعیت (۲۳۰ خانوار) دارد.
چاوشی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۱۳۸ خانوار) ۵۸۱ نفر می‌باشد. مشاهیر. روستای چاوشی بزرگان زیادی را به استان و حتی کشور معرفی نموده است. بزرگانی چون: حجت‌الاسلام سید محمدحسن نبوی (سه دوره نماینده مردم بوشهر در مجلس شورای اسلامی و یک دوره خبرگان رهبری)، سید محمدصادق نبوی (شاعر و جزء اولین دبیران استان)، سید عبدالله علوی (شاعر و مداح اهل بیت)، سید عبدالله‌جعفر رضوی (از مدیران ارشد
اهل بیت)، سید عبدالله‌جعفر رضوی (از مدیران ارشد استان) و … که از مجال این عریضه خارج است. وجه تسمیه. تعابیر از کلمه چاوش در این‌جا چاوش به معنی نقیب سپاه و کسی که فرمان، تشویق و تهییج لشکر و سپاه جنگ را به منظور حمله و دفاع بر عهده دارد به کار برده شده است. (تاریخ بیهقی) برای نمونه دو بیت شعر از نظامی گنجوی که کلمه چاوش را به کار برده در اینجا می‌آوریم: «پسر چاوشان دید و تیغ و تبر قباهای اطلس کمرهای زر» «زدل دادن چاوشان دلیر دلاور شده گور بر چنگ شیر» خاقانی چاوش را در شعرش رئیس تشریفات معرفی کرده و به کسی
چاوش را در شعرش رئیس تشریفات معرفی کرده و به کسی که در دربار شاهان یا در نزد امرا و بزرگان وظیفه‌دار امور تشریفاتی بوده و در روزهای سلام اشخاص را به حضور آنان معرفی می‌نموده است. «ننه قباد مخوان کیقباد خوانش از آنک قباد چاوش روز سلام او زیبد.» در اشعار شعرای دیگری چون: نظامی، خاقانی و پوربهای جامی چاوش را به عنوان نگهبان و مراقب کاروانیان به کار برده‌اند. (فرهنگ نظام) کسی که تعداد افراد سپاه و نام همه آنها و وظایفشان را بداند ای خادم سپید تو هم خادم سپاه خورشید روم‌پرور و ماه حبش‌نگار ولی آنچه در اینجا مد
روم‌پرور و ماه حبش‌نگار ولی آنچه در اینجا مد نظر ماست و همه مطلعین محلی و پیشینیان روستا به آن نظر دارند معنی جارچی و کسی است که دعوت رفتن به زیارت عتبات عالیات را می‌کند جارچی در فصل زیارت در روستاها و دهات به صورت سواره یا پیاده به راه می‌افتاده و مردم را به وسیله صدای خود (جار زدن) و خواندن اشعار مهیج و مناسب برای آن زیارت تشویق و ترغیب می‌نموده است (ناظم‌الاطباء) یا به آواز و اشعاری که فردی در جلو قافله زوار حرکت می‌نموده و اشعاری در منقبت و ستایش ائمه اطهار می‌سروده و باعث تهییج همراهان قافله می‌شده
اطهار می‌سروده و باعث تهییج همراهان قافله می‌شده است. در چاوش‌خوانی که منطقه دشتی در کل و روستای چاوشی به‌طور اخص زادگاه آن به نظر می‌رسد طبق رسوم منطقه در مراسمی که اشخاص زوار ائمه اطهار قبل و بعد از زیارت مردم را دعوت می‌کنند دو نفر خواننده چاوش به صورت مشاعره یک نفر یک بیت را طبق آهنگی خاص که به چاوش مشهور است می‌خواند و نفر دیگر بیتی دیگر را در جواب خواننده اول می‌خواند. بانگ چاوشان چو از ره بشنود تا نبیند رو به دیواری کند خواننده چاوش: به کسی گفته می‌شود که در منقبت و ستایش ائمه اطهار و مناسب با زیارت
که در منقبت و ستایش ائمه اطهار و مناسب با زیارت عتبات عالیات اشعاری را با آهنگی خاص می‌خوانده است. پس می‌تواند نتیجه گرفت وجه تسمیه چاوشی بیشتر به دلیل عبور کاروان‌های زوار از این منطقه بوده که به زیارت امام رضا (ع) و عتبات عالیات می‌رفته‌اند و هم اینکه مردم روستا چون اکثراً سادات و از مداحان و ذاکران اهل بیت بوده و خود نیز در خواندن چاوش مهارت خاصی داشته‌اند نامگذاری شده است. درآمد مردم. از ابتدای شکل‌گیری روستای چاوشی مردم روستا بیشتر به کارهای کشاورزی دیم و دامداری اشتغال داشتند. در بخش کشاورزی تعدادی
و دامداری اشتغال داشتند. در بخش کشاورزی تعدادی کمی از مردم که استطاعتی داشتند با تولید محصولات کشاورزی در مزرعه (چهاب) با ارتزاق می‌پرداختند. البته غذای اصلی کشاورزی مردم روستا در اوایل شکل‌گیری خرما، گندم و جو، محصولات لبنی و دامی بود. محصولات کشاورزی به صورت دیم انجام می‌گرفت. پس رزق و روزی مردم بیشتر در پی باران و تحولات جوی بود. سالهای پرباران مردم خوشحال و روزی فراوان و سالهای خشکسالی نیز مایه فلاکت و بدبختی مردم بود تا جایی که حتی مردم به ملخ‌خواری و خوردن هسته‌های خرما روی می‌آوردند. در واقع دوران
خوردن هسته‌های خرما روی می‌آوردند. در واقع دوران اولیه شکل‌گیری روستا مردم بیشتر در پی کسب درآمد و ثروت چندانی نبوده و به فکر گذران زندگی بودند. دامپروری نیز یکی از راه‌های کسب روزی در این روستا در اوایل بود. البته دامداری نیز در اوایل همچون کشاورزی به صورت عمده در اختیار افرادی معدود که تمکن مالی خوبی داشتند بود و بعضی از این افراد روستا دارای چوپانها و رمه‌های فراوان بودند. گله‌های دامداری شامل حیواناتی چون بز، گوسفند، گاو و حتی شتر بود. حتی به قول راویان معمر روستا آقارضاعلی میربهرام که از پایه‌گذاران
معمر روستا آقارضاعلی میربهرام که از پایه‌گذاران روستا نیز به‌شمار می‌رفته گله‌های بزرگی از شتر داشته است. در کنار دامداری گسترده نگهداری مرغ و خروس برای گذراندن زندگی لازم و ضروی بود. بعد از گذار از این دوران و ورود صنایع و گسترش شهرنشینی به کشور شاهد شکل‌گیری مشاغل دیگر و راه‌های دیگر کسب درآمد در روستا هستیم تا جایی که روستا شکل اولیه تولیدی خود را به تدریج از دست داد و از تولیدکننده به مصرف کنند صرف تبدیل گشت. یکی از صنایع اصلی که با توجه به مواهب خدادادی در کشور شکل گرفت صنعت نفت بود. در ایران قبل از
در کشور شکل گرفت صنعت نفت بود. در ایران قبل از ملی شدن نفت این ماده حیاتی دردست قدرهای استعمارگر غربی بود و زیر نظر شرکت نفت ایران و انگلیس اداره می‌شد. بعدها حضور روسها در شمال و آمریکاییها پس از ملی شدن در نفت ایران دیده شد. در نتیجه گسترش صنعت نفت و متکی شدن درآمد کشور نیاز به استخراج نفت برای درآمد بیشتر کارتلهای نفتی طرف قرارداد ایران اقدام به اکتشاف و گسترش چاه‌های نفتی در مناطق مختلف کشور زدند. بر اساس نقشه اولیه آنها در محدوده روستا منبع غنی نفتی و گازی پیش‌بینی شده بود پس شرکتهایی در روستا مستقر
گازی پیش‌بینی شده بود پس شرکتهایی در روستا مستقر شدند و اقدام به حفاری در تپه‌های غربی روستا برای استخراج نفت نمود. بدین ترتیب با گسترش فعالیت شرکت تعدادی از افراد روستا به کار در شرکت مشغول شدند. شرکت برای راه‌سازی و نگهداری و راه‌اندازی دکل و تأمین مایحتاج غذایی و … به نیروهای بومی روستا احتیاج داشت. پس به این ترتیب با حضور شرکت نفت در روستا منبع درآمد دیگری برای اهالی به غیر از کشاورزی شکل گرفت و مایه تغییراتی در فرهنگ و اقتصاد مردم شد. به تدریج مردم روستا با توجه ارتباطات فرهنگی با مراجع و علما احساس
با توجه ارتباطات فرهنگی با مراجع و علما احساس به آموزش و پرورش در روستا شکل گرفت و مدرسه این روستا در سال ۱۳۲۵ خورشیدی تأسیس شد. در پی آن و خروج نیروهای آموزش دیده و نیاز منطقه به این افراد باسواد، پس در قسمتهای مختلف استان و حتی کشور پستهای مدیریتی و اداری را در دست گرفتند. این افراد در بخشهای گوناگونی مانند آموزش و پرورش (معلمی)، مدیریت بخشی از ادارات، استادی دانشگاه‌ها در کشور، حوزه‌های علمیه، صنعت نفت و… مشغول به کار شدند. با گسترش روند شتابنده شهرنشینی و مهاجرت مردم و ارتباطات روستا با شهرها مردم دیگر
و مهاجرت مردم و ارتباطات روستا با شهرها مردم دیگر تمایلی به تولید محصولات کشاورزی نمی‌دیدند. با توجه به درآمدی که از طریق تصدی امور دولتی به دست می‌آوردند زندگی خود را می‌گذراندند و به تدریج کشاورزی به ورطه فراموشی سپرده شد. محصولات کشاورزی و باغی از تولیدات روستا حذف شد و تنها فعالیت روستا در کشاورزی به کشت نخل، گندم و جو محدود شد. این بی‌نیازی در سالهای اخیر باعث چشم‌پوشی از تنها محصولات کشاورزی فوق نیز گشته و می‌رود که کشت به‌طور کلی از حیطه درآمدی روستا حذف شود. در بخش دامپروری نیز تعداد اندکی از مردم
حذف شود. در بخش دامپروری نیز تعداد اندکی از مردم روستا به صورت گله‌ای بنه ای به این کار مشغول هستند و بقیه آن به تعدادی معدود بز و گوسفند دارند و شترداری و گاوداری به‌طور کلی از بین رفته است. در پایان می‌توان نتیجه گرفت که درآمد در روستای چاوشی در ابتدا متکی به کشاورزی و دامپروی تولیدات وابسته به آن بود ولی اکنون صنعت و خدمات، تولید آن را کنار زده و باعث مصرف گرایی و فرهنگ شهرنشینی در روستا شده است. تپه‌ها و تل‌ها و کلاتهای معروف منطقه کوهستانی. کلات دعاعالی، کلات شیخ‌حمود، کُتو، کل‌محتکی، کل تیم‌زاد، کل
کلات شیخ‌حمود، کُتو، کل‌محتکی، کل تیم‌زاد، کل زایرعبدویی، اشکت، اشکت آقاعبدالحسین، اشکت جعثه، اشکت هاسکی، اشکت غلومیددی، اشکت سوزو، اشکت پهلی، قرجت، اومتعل، اوانجیر، باغ اوتهلو، دوازه محگشویی، پوزه بادام تاک، تل کروی. منبع: سید حبیب‌الله علوی- مجله میراث لیان ـ ویژه نامه میراث فرهنگی. اماکن زیارتی. ساختمان حضرت عباس جنوبی‌ترین قسمت مسکونی روستا و در کنار باغی به نام چاوشی (که نام روستای چاوشی به همین نام و از نام همین باغ گرفته شده است) بنای حضرت عباس واقع شده است. بنای مورد نظر در زمان آقاسیدعلی میربهرام
شده است. بنای مورد نظر در زمان آقاسیدعلی میربهرام بنا شده است. ابتدای ساختمان به صورت گلی و محقر بوده و چندین بار بازسازی و توسعه یافته است. زیربنای بنا ۵۰ متر مربع است. مردم به سبب ارادت به حضرت عباس و خاندان عصمت و طهارت علاوه بر مراسم روضه‌خوانی در ایام سال متوفیان خود را در جوار بنای مذکور دفن کرده‌اند. نطر به اینکه ای مکان جای مناسبی (به جهت عبور آب) برای محل دفن نبوده حدود ۵۰ سال به این طرف محل مناسبی برای قبرستان قسمت مغربی روستا به این امر اختصاص داده شده است. در قبرستان جدید آرانگاه هشت تن از
داده شده است. در قبرستان جدید آرانگاه هشت تن از شهداء جنگ تحمیلی (عراق علیه ایران) صفا و جذبة خاصی بخشده که زیارتگاه مردم است. اقوام ساکن. اقوامی که در این روستا سکونت دارند به دو دسته اصلی سادات و غیر سادات تقسیم می‌شوند. اقوام دیگری غیر از سادات که هر کدام از جایی به این روستا آمده‌اند شامل موارد زیر است: مقاتلیها ـ از روستایی به نام مقاتل یکی از روستاهای دشتی به چاوشی آمده‌اند و اجداد و اقوام آنها در روستای مقاتل هستند. چاشوریها ـ قبل از سادات در کنار باغی متعلق به خودشان به نام چاشور جنوبی در روستای
باغی متعلق به خودشان به نام چاشور جنوبی در روستای چاوشی سکونت داشته‌اند و پس از آمدن سادات و تشکیل روستایی به نام چاوشی آنها به جمع سادات می‌پیوندند. بیرمی‌ها و ستوده‌ها ـ که از یک نسل و تیره هستند آن طور که گفته می‌شود حدود دویست سال قبل چند نفر از بیرم فارس ابتدا در کنار باغ خودشان سکونت داشته و بعدها آنها هم در کنار سادات ساکن در روستا قرار می‌گیرند. کم و بیش اقوام دیگری در این روستا هستند که ذکر نام آنها از حوصله این مقوله خارج است. زبان. زبان مردم روستا فارسی محلی است که شاید به زبان لری نزدیک باشد به
فارسی محلی است که شاید به زبان لری نزدیک باشد به واسطه ارتباط متداول با دول عربی و اقامت انگلیسیها در بوشهر بعضی از اصطلاحات عربی و انگلیسی بکار برده می‌شود که رفته رفته این اصطلاحات متروک شده است با ایجاد امکانات ارتباط جمعی مانند تلفن: رادیو، خصوصاً تلویزیون و مدارس زبان محلی هم تحت تأثیر قرار گرفته و لهجه فارسی محلی هم به گویش فارسی رسمی تبدیل شده است. شغل. شغل مردم این روستا دامداری و کشاورزی به صورت سنتی توأم با بقیه مشغله‌های متفرقه درآمد مردم بسیار اندک و زندگی آنها بسیار فقیرانه است. دین تمام مردم
و زندگی آنها بسیار فقیرانه است. دین تمام مردم روستا اسلام و شیعه دوازده امامی است. آب و هوا. به دلیل حایل بودن کوه با دریا هوای آن اکثراً گرم و خشک است. اختلاف درجه گرما به ۴۴ درجه و گاه به ۵۰ درجه و در زمستان به ۶ درجه و گاه تا چند درجه زیر صفر هم می‌رسد. بارش متوسط سالانه ۲۱۷ میلی است که به علت نفوذناپذیری خاک و وجود گچ و نمک منبع زیرزمینی ذخیره آب فقیر و کاملاً شور است آبهای سطح الارضی نیز که از کوه مجاور سرازیر می‌شود شور است زمینهای پس زیردست را پس از گذشت زمانهای طولانی اکثراً به شوره‌زاد تبدیل نموده