payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گذرا هستند؛ بر همین اساس، «جودیت بِک» نیز بر این باور است که انسان‌ها به دو دلیل اصلی، دچار افکار خودکار منفی یا برداشت‌های غیرواقعی از موفقیت یا شکست خود می‌شوند: «اول آنکه آن‌ها موقعیت خود، جهان پیرامون و آینده را با توجه به شرایط کنونی به درستی ارزیابی نمی‌کنند؛ بنابراین، آن‌ها باید ابتدا برای یافتن مشکل و مسئله‌ای که وجود دارد، «خودسنجی» کنند تا موقعیت کنونی را به درستی، ارزیابی نمایند و دوم آنکه آن‌ها نیازمند برنامه‌ای تقویت شده برای خود هستند تا بتوانند از دیگران نیز کمک بگیرند»
کریستا ولف (۱۸ مارس ۱۹۲۹–۱ دسامبر ۲۰۱۱) نویسنده آلمانی بود. او را مشهورترین نویسندهٔ زن آلمانی قرن بیستم، و در کنار گونتر گراس از مهم‌ترین چهره‌های ادبیات پس از جنگ جهانی دوم می‌خوانند. زندگی. کریستا ولف ۱۹۲۹ در لهستان متولد شد. پس از جنگ در آلمان شرقی ماند و از مخالفان وحدت دو آلمان بود. ولف که به این دلیل از سوی منتقدان به شدت مورد حمله قرار گرفت محبوبیت خود در میان خوانندگان را هرگز از دست نداد. کریستا ولف یکی از مشهورترین نویسندگان آلمانی پس از جنگ دوم جهانی است و آثارش بیش از هر زن آلمانی‌زبانی به
جهانی است و آثارش بیش از هر زن آلمانی‌زبانی به زبان‌های دیگر ترجمه شده. تجربهٔ جنگ و جنایت‌های نازی‌ها او را مانند بسیاری از هم نسلانش به آرمان‌های جامعهٔ سوسیالیستی شدیداً دلبسته و امیدوار کرد. ولف از سر همین علاقه آلمان شرقی را ترک نکرد و تا فروریختن دیوار برلین در جستجوی راه‌هایی برای بهبود وضعیت کشور با حفظ حکومت سوسیالیستی بود. کریستا ولف در جوانی به حزب متحد سوسیالیست آلمان پیوست و از سال ۱۹۶۳ نامزد عضویت در کمیته مرکزی بود. او ۱۹۶۷ پس از یک سخنرانی صریح در نشست این کمیته، که در آن از سیاست‌های
صریح در نشست این کمیته، که در آن از سیاست‌های فرهنگی حزب به شدت انتقاد کرد، با محدودیت‌های فراوانی روبرو شد و زیر نظر نیروهای امنیتی قرار داشت. به رغم این، کریستا ولف آلمان سوسیالیستی را به غرب ترجیح می‌داد و با وحدت دو آلمان مخالف بود. او در سال ۱۹۸۹، گرچه از عضویت در حزب کناره گرفت، همراه با برخی دیگر از نویسندگان آلمان شرقی مانند اشتفان‌هایم فعالیت وسیعی را علیه وحدت دو آلمان و در دفاع از استقلال آلمان شرقی به راه انداخت. همین موضع گیری‌ها باعث شد منتقدان و روزنامه نگاران غرب به او لقب «نویسندهٔ دولتی»
و روزنامه نگاران غرب به او لقب «نویسندهٔ دولتی» بدهند و به شدت بر او بتازند. انتقاد به ولف با اعتراف او به همکاری کوتاه مدت با نیروهای امنیتی اوج و خشونت بیشتری گرفت؛ گرچه این نویسنده که ۲۰ سال تحت نظر بود و فعالیت‌هایش کنترل می‌شد، همواره با قاطعیت از حقوق هنرمندان معترض دفاع می‌کرد. او که در آلمان شرقی به اتهام «درون‌گرایی» و «فردگرایی» و انتقاد از استبداد استالینی سرزنش می‌شد در دوران فروپاشی بلوک شرق، به جرم دفاع از استقلال آلمان شرقی و نقد جامعهٔ سرمایه‌داری فشارهای زیادی را تحمل کرد. پس از رو شدن
فشارهای زیادی را تحمل کرد. پس از رو شدن اسناد آلمان شرقی مشخص شد همکاری غیر رسمی او با نیروهای امنیتی به نوشتن چند گزارش محدود بوده و در آن‌ها چیزی علیه دیگران وجود ندارد. موفقیت اولین رمان. کریستا ولف پس از انتشار «نول‌های روسی» در سال ۱۹۶۱، که توجه چندانی برنینگیخت اولین رمان خود «آسمان قسمت شده» را منتشر کرد که در هر دو آلمان با استقبال فراوان روبرو شد. در این کتاب کشیدن دیوار بین دو برلین، پس زمینهٔ ماجرایی عاشقانه و عاطفی است. کریستا ولف در سال ۱۹۹۰ کتاب «چه می‌ماند» را منتشر کرد که در دههٔ هفتاد
کتاب «چه می‌ماند» را منتشر کرد که در دههٔ هفتاد نوشته شده و در آن به موضوع تحت نظر بودنش اشاره دارد. منتقدانی که از مخالفت او با وحدت دو آلمان خشمگین بودند انتشار این کتاب را به مظلوم نمایی تعبیر کردند. نویسنده در جایی از این کتاب می‌نویسد «فکر کردم روزی خواهم توانست سبک بال و آزاد سخن بگویم. هنوز خلی زود است، اما همیشه خیلی زود نیست. آیا نباید خیلی ساده پشت این میز بنشینم، زیر نور این چراغ، کاغذ را جلویم بگذارم، قلم را در دست بگیرم و شروع کنم.» کریستا ولف که سختی‌ها و مریضی‌های جسمی فراوانی را پس از
ولف که سختی‌ها و مریضی‌های جسمی فراوانی را پس از انتقادهای بی‌رحمانه تحمل کرد از اوایل دههٔ نود از صحنهٔ فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی کنار رفت اما نوشتن را با موفقیت ادامه می‌دهد. ولف در برخی از داستان‌های خود چون «کاساندرا» و «مده‌آ» شخصیت‌ها، افسانه‌ها و اسطوره‌های باستانی را دستمایهٔ آثارش کرده‌است. سرنوشت زنانی که در جامعهٔ مردسالار و جنگ‌افروز به حاشیه رانده می‌شوند یکی دیگر از درونمایه‌های اصلی نوشته‌های این نویسنده‌است که هجدهم مارس ۲۰۰۹ هشتاد ساله شد. کریستا ولف گرچه در غرب شهرت زیادی دارد، در ایران
کریستا ولف گرچه در غرب شهرت زیادی دارد، در ایران نامی آشنا نیست و ظاهراً، جز یک اثر، کتابی از او به فارسی منتشر نشده‌است. آشنایی ولف باگونتر گراس. گونتر گراس برنده جایزه نوبل سال ۱۹۹۹ در مورد آشنایی خود با ولف و ارتباط تنگاتنگ میان نویسندگان دو آلمان می‌گوید: «این آشنایی با «آسمان قسمت شده» شروع شد. پیشتر هم در ارتباط با آثار اووه یانسون [نویسنده دیگر آلمان شرقی] ادبیاتی در ارتباط با یکدیگر شکل گرفته بود. کریستا ولف را به هیچ وجه نمی‌توان در مجموعهٔ ادبیات آلمانی زبان نادیده گرفت. او همچنان به این مجموعه
آلمانی زبان نادیده گرفت. او همچنان به این مجموعه تعلق دارد و همین اهمیت او را نشان می‌دهد؛ و من اینجا منظورم فقط آثاری که او در دوران آلمان شرقی سابق نوشت نیست، بلکه همین که او پس از یکی شدن دو آلمان و به رغم زخم‌هایی که بر او زدند به نوشتن ادامه داد، جایگاه او را به عنوان یک نویسنده‌ای بزرگ تثبیت می‌کند.» هیئت داوران «جایزهٔ کتاب آلمان» در سال ۲۰۰۲ بر این قضاوت گراس صحه می‌گذارد و نخستین جایزهٔ خود را برای تقدیر از فعالیت‌های ادبی ولف، و از جمله به این دلیل که «با شهامت در بحث‌های مهم وحدت دو آلمان دخالت
که «با شهامت در بحث‌های مهم وحدت دو آلمان دخالت کرد» به او اهدا می‌کند. گراس در سال ۱۹۹۹ به مناسبت هفتاد سالگی کریستا ولف گفت: «او یکی از نویسندگان مهم، و نه تنها مهم که یکی از وزنه‌های ادبیات پس از جنگ است. تمام موضوع‌هایی که ما را، به ویژه نسل مرا، به خود مشغول می‌کنند ریشه در همین سالها دارند. ما، به‌خصوص ما هفتاد ساله‌های امروز، وظیفه داریم نسل‌های جوانتر را، که البته گناه جنگ را بر گردن ندارد اما حاضر است مسئولیت بپذیرد، آگاه کنیم. آگاهی‌هایمان را با آنها در میان بگذاریم. ما باید نه به شکل تحمیلی و
آنها در میان بگذاریم. ما باید نه به شکل تحمیلی و معلم وار، که در قالب آثار ادبی، تأثیر گذشته را در زمان حال برای آنها آشکار کنیم.» درون مایه آثار. ولف در اغلب آثارش به جای ارائهٔ پاسخ‌های آماده در مورد مسائل انسانی و اجتماعی تلاش دارد خواننده را به فکر وادارد. آثار او از این منظر با آنچه ادبیات رسمی کشورهای سوسیالیستی به شمار می‌رفت تفاوت اساسی دارد. ولف برخلاف سنت رایح در ادبیات رئالیسم سوسیالیستی، و به جای ساختن شخصیت‌هایی که قرار است نمونه و سرمشق خوانندگان باشند به کندوکاو در زندگی شخصی انسان‌ها
خوانندگان باشند به کندوکاو در زندگی شخصی انسان‌ها می‌پردازد. نگاه صلح طلبانه، و توجه به مسائل و معضلات زنان از درونمایه‌های اصلی آثار ولف است. جوایز. کریستا ولف، نویسندهٔ صاحب‌نام آلمانی، در سن ۸۲ سالگی در برلین چشم از جهان فروبست. او را مشهورترین نویسندهٔ زن آلمانی قرن بیستم، و در کنار گونتر گراس از مهم‌ترین چهره‌های ادبیات پس از جنگ دوم می‌خوانند. کریستا ولف، نویسندهٔ مشهور آلمانی، در پی بیماری‌ای طولانی پیش از ظهر پنجشنبه (اول دسامبر/ ۱۰ آذر) در سن ۸۲ سالگی در برلین درگذشت. این خبر را انتشارات «زورکامپ»
در برلین درگذشت. این خبر را انتشارات «زورکامپ» اعلام کرد. این نویسنده که در سال ۱۹۲۹ در لهستان متولد شد پس از جنگ جهانی دوم در آلمان شرقی (سابق) ماند و از مخالفان وحدت دو آلمان بود. ولف که به این دلیل از سوی منتقدان به شدت مورد حمله قرار گرفت، محبوبیت خود در میان خوانندگان را هرگز از دست نداد. کریستا ولف یکی از مشهورترین نویسندگان آلمانی پس از جنگ دوم جهانی است و آثارش بیش از هر زن آلمانی‌زبانی به زبان‌های دیگر ترجمه شده‌است. تجربهٔ جنگ و جنایت‌های نازی‌ها او را مانند بسیاری از هم نسلانش به آرمان‌های
او را مانند بسیاری از هم نسلانش به آرمان‌های جامعهٔ سوسیالیستی شدیداً دلبسته و امیدوار کرد. ولف از سر همین علاقه آلمان شرقی را ترک نکرد و تا فروریختن دیوار برلین در جستجوی راه‌هایی برای بهبود وضعیت کشور با حفظ حکومت سوسیالیستی بود. علیه وحدت دو آلمان کریستا ولف در جوانی به حزب متحد سوسیالیست آلمان پیوست و از سال ۱۹۶۳ نامزد عضویت در کمیته مرکزی بود. او ۱۹۶۷ پس از یک سخنرانی صریح در نشست این کمیته که در آن از سیاست‌های فرهنگی حزب به شدت انتقاد کرد، با محدودیت‌های فراوانی روبرو شد و زیر نظر نیروهای امنیتی
فراوانی روبرو شد و زیر نظر نیروهای امنیتی قرار داشت. به رغم این، کریستا ولف آلمان سوسیالیستی را به غرب ترجیح می‌داد و با وحدت دو آلمان مخالف بود. او در سال ۱۹۸۹، گرچه از عضویت در حزب کناره گرفت، همراه با برخی دیگر از نویسندگان آلمان شرقی مانند اشتفان‌هایم فعالیت وسیعی را علیه وحدت دو آلمان و در دفاع از استقلال آلمان شرقی به راه انداخت. همین موضع‌گیری‌ها باعث شد منتقدان و روزنامه‌نگاران غرب به او لقب «نویسندهٔ دولتی» بدهند و به شدت بر او بتازند. انتقاد به ولف با اعتراف او به همکاری کوتاه‌مدت با نیروهای
ولف با اعتراف او به همکاری کوتاه‌مدت با نیروهای امنیتی اوج و خشونت بیشتری گرفت؛ گرچه این نویسنده که ۲۰ سال تحت نظر بود و فعالیت‌هایش کنترل می‌شد، همواره با قاطعیت از حقوق هنرمندان معترض دفاع می‌کرد. او که در آلمان شرقی به اتهام «درون‌گرایی» و «فردگرایی» و انتقاد از استبداد استالینی سرزنش می‌شد، در دوران فروپاشی بلوک شرق به جرم دفاع از استقلال آلمان شرقی و نقد جامعهٔ سرمایه‌داری، فشارهای زیادی را تحمل کرد. پس از رو شدن اسناد آلمان شرقی مشخص شد همکاری غیررسمی او با نیروهای امنیتی به نوشتن چند گزارش محدود
او با نیروهای امنیتی به نوشتن چند گزارش محدود بوده و در آن‌ها چیزی علیه دیگران وجود ندارد. موفقیت اولین رمان کریستا ولف پس از انتشار «نول‌های روسی» در سال ۱۹۶۱ که توجه چندانی برنینگیخت اولین رمان خود، «آسمان قسمت شده» را منتشر کرد که در هر دو آلمان با استقبال فراوان روبرو شد. در این کتاب تقسیم برلین با دیوار به دو بخش، پس زمینهٔ ماجرایی عاشقانه و عاطفی است. گونتر گراس، برنده جایزه نوبل سال ۱۹۹۹، در مورد آشنایی خود با ولف و ارتباط تنگاتنگ میان نویسندگان دو آلمان می‌گوید: «این آشنایی با «آسمان قسمت شده» شروع
می‌گوید: «این آشنایی با «آسمان قسمت شده» شروع شد. پیشتر هم در ارتباط با آثار اووه یانسون [نویسنده دیگر آلمان شرقی] ادبیاتی در ارتباط با یکدیگر شکل گرفته بود. کریستا ولف را به هیچ وجه نمی‌توان در مجموعهٔ ادبیات آلمانی‌زبان نادیده گرفت. او همچنان به این مجموعه تعلق دارد و همین اهمیت او را نشان می‌دهد؛ و من اینجا منظورم فقط آثاری که او در دوران آلمان شرقی سابق نوشت نیست، بلکه همین که او پس از یکی شدن دو آلمان و به رغم زخم‌هایی که بر او زدند به نوشتن ادامه داد، جایگاه او را به عنوان یک نویسنده‌ای بزرگ تثبیت
جایگاه او را به عنوان یک نویسنده‌ای بزرگ تثبیت می‌کند». هیئت داوران «جایزهٔ کتاب آلمان» در سال ۲۰۰۲ بر این قضاوت گراس صحه گذاشت و نخستین جایزهٔ خود را برای تقدیر از فعالیت‌های ادبی ولف، و از جمله به این دلیل که «با شهامت در بحث‌های مهم وحدت دو آلمان دخالت کرد» به او اهدا کرد. ولف در اغلب آثارش به جای ارائهٔ پاسخ‌های آماده در مورد مسائل انسانی و اجتماعی، تلاش دارد خواننده را به فکر وادارد. آثار او از این منظر با آنچه ادبیات رسمی کشورهای سوسیالیستی به شمار می‌رفت، تفاوت اساسی دارند. ولف برخلاف سنت رایج در
می‌رفت، تفاوت اساسی دارند. ولف برخلاف سنت رایج در ادبیات رئالیسم سوسیالیستی، و به جای ساختن شخصیت‌هایی که قرار است نمونه و سرمشق خوانندگان باشند، به کندوکاو در زندگی شخصی انسان‌ها می‌پردازد. نگاه صلح‌طلبانه و توجه به مسائل و معضلات زنان، از درونمایه‌های اصلی آثار ولف است. گراس در سال ۱۹۹۹ به مناسبت هفتاد سالگی کریستا ولف گفته بود: «او یکی از نویسندگان مهم، و نه تنها مهم که یکی از وزنه‌های ادبیات پس از جنگ است. تمام موضوع‌هایی که ما را، به ویژه نسل مرا، به خود مشغول می‌کنند ریشه در همین سالها دارند. ما،
خود مشغول می‌کنند ریشه در همین سالها دارند. ما، به‌خصوص ما هفتاد ساله‌های امروز، وظیفه داریم نسل‌های جوان‌تر که البته گناه جنگ را بر گردن ندارند اما حاضرند مسئولیت بپذیرند، را آگاه کنیم. آگاهی‌هایمان را با آنها در میان بگذاریم. ما باید نه به شکل تحمیلی و معلم‌وار که در قالب آثار ادبی تأثیر گذشته را در زمان حال برای آنها آشکار کنیم». کریستا ولف در سال ۱۹۹۰ کتاب «چه می‌ماند» را منتشر کرد که در دههٔ ۱۹۷۰ نوشته شده و در آن به موضوع تحت نظر بودنش اشاره شده‌است. منتقدانی که از مخالفت او با وحدت دو آلمان خشمگین
منتقدانی که از مخالفت او با وحدت دو آلمان خشمگین بودند انتشار این کتاب را به مظلوم‌نمایی تعبیر کردند. ولف در جایی از این کتاب می‌نویسد «فکر کردم روزی خواهم توانست سبک‌بال و آزاد سخن بگویم. هنوز خلی زود است اما همیشه خیلی زود نیست. آیا نباید خیلی ساده پشت این میز بنشینم، زیر نور این چراغ، کاغذ را جلویم بگذارم، قلم را در دست بگیرم و شروع کنم». کریستا ولف که سختی‌ها و مریضی‌های جسمی فراوانی را پس از انتقادهای بی‌رحمانه تحمل کرد، از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ از صحنهٔ فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی کنار رفت. ولف در برخی از
اجتماعی و سیاسی کنار رفت. ولف در برخی از داستان‌های خود چون «کاساندرا» و «مده‌آ» شخصیت‌ها، افسانه‌ها و اسطوره‌های باستانی را دستمایهٔ آثارش کرد. سرنوشت زنانی که در جامعهٔ مردسالار و جنگ‌افروز به حاشیه رانده می‌شوند، یکی دیگر از درونمایه‌های اصلی نوشته‌های این نویسنده است. کریستا ولف گرچه در غرب شهرت زیادی دارد، اما در ایران نامی آشنا نیست و ظاهراً جز یک اثر کتابی از او به فارسی منتشر نشده‌است. آثار. این رمان در سال ۱۳۹۴ توسط نشر روزگار با ترجمه ابوذر آهنگر منتشر گردید. این داستان بلندِ زیبا به سرگذشت دختر
منتشر گردید. این داستان بلندِ زیبا به سرگذشت دختر و پسر جوانی می‌پردازد که علی‌رغم علاقهٔ بسیار به یکدیگر به علت احداث دیوار برلین و جدایی دو آلمان و نیز جدایی عقاید ایشان، از هم فاصله می‌گیرند.
پواز یا پویز (poise) واحد رایج برای گرانروی (ویسکوزیته) در دستگاه cgs است. در محاسبات، پواز را با مخفف P نشان می‌دهند. یک پواز معادل ۱dyn.s/cm۲ یا ۱g/cm.s واحد SI در گرانروی (یعنی پاسکال ثانیه) است یعنی ده بار بزرگتر از واحد پواز است. معمولا از سانتی پواز (cP) استفاده می شود، زیرا گرانروی آب در دمای ۲۱ درجه سلسیوس و فشار یک اتمسفر برابر ۱ سانتی پواز برابر یک میلی پوازوی است. تبدیل واحد. یکای آنالوگ در SI پاسکال ثانیه (Pa·s) است: پواز معمولاً با پیشوند «سانتی-» به کار می‌رود. هر سانتی پواز برابر با یک صدم
به کار می‌رود. هر سانتی پواز برابر با یک صدم پواز است. kg/m.s (واحد SI) Kg/m.s * 1000g/1Kg * 1m/100cm = 10 g/cm.s بعضی از مقادیر مهم. گرانروی آب در دمای ۲۵ درجه سلسیوس و فشار یک اتمسفر برابر 0.01 پواز (1 سانتی پواز) است. این مقدار برای اتیلن گلیکول ۱۵ سانتی‌پواز، عسل ۲۰۰۰ سانتی پواز و برای قیر ۱۰۱۰ *۲۳ سانتی پواز است.
راینهارد یرگل نویسنده آلمانی و برنده مهم‌ترین جایزهٔ ادبی آلمان، جایزه گئورگ بوشنر ۲۰۱۰ است. زندگینامه. راینهارد یرگل در سال ۱۹۵۹ متولد شد. این نویسنده پس از آن که انتشارات دولتی «آلمان دموکراتیک» در سال ۱۹۸۵ از نشر اولین کتاب او به دلیل داشتن برداشت غیرمارکسیستی از رویدادهاً سرباز زد، سال‌ها تنهابرای دل خود نوشت و نگاشته‌هایش را در کشوی میز تحریرش پنهان کرد. این کتاب مادر پدر رمان عنوان داشت. عشق و نیاز به نوشتن در یرگل، با این حال چنان قوی بود که پس از چندی حتی از شغل پرمسئولیت و پردرآمد خود در رشتهٔ
چندی حتی از شغل پرمسئولیت و پردرآمد خود در رشتهٔ مهندسی برق دست شست و به عنوان نورپرداز در تئاتر مردمی آلمان مشغول به کار شد تا وقت کافی برای نوشتن بیابد. کتابمادر پدر رمان، نخستین اثر او بود که پس از فروپاشی دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ درآلمان یک‌پارچه‌شده به چاپ رسید، ولی برای یرگل موفقیتی به ارمغان نیاورد. یرگل در این کتاب به دورهٔ بازسازی آلمان شرقی پس از جنگ جهانی دوم می‌پردازد. گفتگوهای درونی، کابوس‌های بی‌انتها، هذیان‌های ناشی از یادآوری لحظات دهشتناک جنگ، خشونت، بمباران و روابط ناهنجار بین شخصیت‌های
جنگ، خشونت، بمباران و روابط ناهنجار بین شخصیت‌های داستان، عناصر اصلی این رمان را می‌سازند. «من ـ راوی» این کتاب که مرتب در حال تغییر زاویهٔ دید خود است و نقل و نظراتش برای خواننده به دشواری قابل فهم و درک است، در آثار دیگر راینهارد یرگل نیز ظاهر می‌شود. این «من ـ راوی» در واقع خود نویسنده‌است که به تفسیر جهان پیرامون خود می‌نشیند و چون ناظری سخت‌گیر از ناهنجاری‌های پریشان‌کننده‌ی‌آن انتقاد می‌کند. پیچیدگی ابراز این انتقاد همه‌سویه، وجه مشخصهٔ کارهای راینهارد یرگل است. یرگل در این سال‌ها، شش رمان پرحجم نوشت
یرگل است. یرگل در این سال‌ها، شش رمان پرحجم نوشت که هیچ‌یک از آن‌ها در آلمان شرقی اجازهٔ انتشار نیافت. دومین کتاب او با عنوان «خداحافظی با دشمنان» که در سال ۱۹۹۳ در انتشاراتی معتبر «هانزر» منتشر شد، جایزهٔ ادبی آلفرد دوبلین را از آن او ساخت. یرگل در این کتاب به دورهٔ پرتلاطم پس از جنگ جهانی دوم تا سال‌های دههٔ نود در آلمان دموکراتیک می‌پردازد. این رمان برخلاف عنوانش، از صلح و آشتی خبر نمی‌دهد. شخصیت اصلی داستان، از «خصمی» سخن می‌گوید که با ناپدیدشدنش، "شادی را هم از زندگی آنان دزدید: «وقتی شرَ از بین رفت،
را هم از زندگی آنان دزدید: «وقتی شرَ از بین رفت، نوبت آن فرارسید که انسان‌ها یکدیگر را تکه‌پاره‌کنند.» یرگل در این کتاب با زبان و سبک خاص خود، از نبود امنیت و ثبات، ترک عادت‌های نیک و مکان‌های آشنا که بی‌اطمینان و ناآرامی به‌همراه می‌آورد، شکوه می‌کند. او به‌ویژه از انسان‌هایی که در این درگیری‌ها جان و مال و عشق و حیثیت خود را از دست داده‌اند، یاد می‌کند تا «خاطرهٔ آنان را جاودان سازد.» قهرمانان رمان «سرگذشت انسان‌های ناتمام» که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد، با شخصیت‌های کتاب «خداحافظی با دشمنان»، وجوه مشترک
شخصیت‌های کتاب «خداحافظی با دشمنان»، وجوه مشترک بسیاری دارند. کلاوس رایشرت، رئیس کلاوس رایشرت، رئیس «آکادمی زبان و شعر آلمان»: «یرگل نویسنده‌ای است که با شور و حساسیت زیاد دربارهٔ رویدادها و فجایع قرن بیستم می‌نویسد این کتاب که در سه بخش تنظیم شده، به زندگی سه نسل از یک خانوادهٔ آلمانی می‌پردازد که پس از جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۵ از شهری در چکسلواکی سابق رانده می‌شوند، بین سال‌های ۱۹۴۶ و ۱۹۸۸ در شرق آلمان از راه فروش کتاب زندگی می‌کنند و سرانجام در آستانهٔ قرن جدید در برلین، بدون به‌جا گذاشتن اثری از خود،
قرن جدید در برلین، بدون به‌جا گذاشتن اثری از خود، از بین می‌روند. سرگذشت این سه نسل در زندگی سه شخصیت داستان، هانا، آنا و «من ـ راوی» که در بخش سوم ظاهر می‌شود، بازتاب می‌یابد. این انسان‌ها، که ناخواسته در جریان رویدادهای پرفراز و نشیب تاریخی و اجتماعی قرار می‌گیرند، هرگز فرصت تحقق بخشیدن به آرزوها و رویاهای خود را نمی‌یابند. دستمایهٔ رمان‌ها. یرگل اغلب پیامدهای ویرانگر جنگ، رکود اقتصادی، کوچ‌کردن‌های ناگزیر، تحت تعقیب بودن و نیز اعمال فشار دولتی و درگیری‌های فردی با حکومتی دیکتاتورمنش را دستمایهٔ کارهای
فردی با حکومتی دیکتاتورمنش را دستمایهٔ کارهای خود قرار می‌دهد. نوک تیز انتقاد او، به‌ویژه نظام خودکامه‌ای که بر آلمان شرقی حاکم بود، نشانه می‌گیرد. او هنگام دریافت جایزهٔ خود از «جو خفقان‌آور» حاکم بر این نظام سخن گفت: «این جو کاملاً مساعد بود که از انسان‌ها، نمونه‌هایی ریاکار، فرصت‌طلب، جاسوس وخبرچین بسازد.» پناه‌بردن به گوشهٔ دنجی در کتابخانهٔ خانوادگی، یرگل را در آن سال‌ها از درگیرشدن با رژیم مصون داشت. خواندن کتاب، به گفتهٔ او «آنتی‌بیوتیکی‌بود بر ضد ابتلا به عفونت زندگی‌ای در حال فاسد شدن.» راینهارد
به عفونت زندگی‌ای در حال فاسد شدن.» راینهارد یرگل نیز، هر چند تا به‌حال به عنوان نویسنده‌ای مطرح جوایز ادبی بسیاری را از آن خود ساخته‌است، ولی از نظر مالی در تنگناست و نمی‌تواند تنها با فروش رمان‌هایش، آرزوی بزرگ خود (نوشتن) را تحقق بخشد. او که از سال ۱۹۹۶ از کار در «تئاتر مردمی آلمان» استعفا کرده تا تنها به امر نگارش بپردازد، در پایان سخنرانی خود در مراسم اهدای این جایزه، به این نکته اشاره کرد و گفت: «این جایزه برای من هم یک هدیه و هم یک دلگرمی است. برای این که می‌توانم از این پس تنها به کار نوشتن
برای این که می‌توانم از این پس تنها به کار نوشتن بپردازم.» جوایز. مسئولان «آکادمی زبان و شعر آلمان» که جایزهٔ ۴۰ هزار یورویی «گئورگ بوشنر» را از آن او ساخته‌اند، در متن‌های این نویسنده همین «انتقادات پیچیده» را برجسته می‌کنند: «انتقادهای یرگل، اغلب دردآورند. فهم روابط در رمان‌های او دشوار است. نثر یرگل، به‌راحتی قابل خواندن نیست.» رئیس «آکادمی زبان و شعر آلمان»، کلاوس رایشرت (Klaus Reichert)، یرگل را نویسنده‌ای می‌داند که با «شور و حساسیت زیاد دربارهٔ رویدادها و فجایع قرن بیستم» می‌نویسد. او می‌گوید: «ما
و فجایع قرن بیستم» می‌نویسد. او می‌گوید: «ما آگاهانه نویسنده‌ای را برگزیدیم که در استفاده از زبان جسارت به‌خرج می‌دهد و آثاری عرضه می‌کند که به سادگی قابل هضم نیستند.» یرگل، خود معتقد است که رمان‌های او نه دشوار، بلکه «تفکربرانگیزند» و باید با «حوصله خوانده شوند.»
دشت سوزان فیلمی درام محصول سال ۲۰۰۸ و محصول مشترک آمریکا و آرژانتین است. فیلم را گی‌یرمو آریاگا کارگردانی کرده و نویسندگی آن را نیز بر عهده داشته‌است. وی پیش از ساخت فیلم، فیلم‌نامه فیلم‌هایی چون ۲۱ گرم ۲۰۰۳ و بابل ۲۰۰۶ را بر عهده داشته بود. در فیلم بازیگرانی چون شارلیز ترون و کیم باسینگر به ایفای نقش پرداخته‌اند. در این فیلم شاهد روایت‌های مختلف از افراد هستیم که همراه با فلش بک‌های زیاد است. یعنی دقیقاً همان شیوه‌ای که آریاگا در فیلم‌نامه دو فیلم موفق و قبلی خود به کار گرفته بود. فیلم برداری فیلم در
و قبلی خود به کار گرفته بود. فیلم برداری فیلم در نیومکزیکو در سال ۲۰۰۷ انجام شد و در اواخر سال ۲۰۰۸ در چند جشنواره اکران شد و در سال ۲۰۰۹ اکران عمومی شد. داستان. داستان ابتدا در اواخر سال‌های ۱۹۹۰ میلادی را نشان می‌دهد که زنی به نام جینا که علاوه بر همسر، ۴ فرزند هم دارد در شهر کوچیکی در نیومکزیکو زندگی می‌کند و درآنجا با مردی دیگر که وی نیز زن و بچه دارد، رابطه پیدا میکند. این دو با هم رابطه‌ای مخفیانه دارند اما دختر جینا متوجه این رابطه مخفیانه می‌شود و.. در قسمت دوم فیلم، داستان در حدود یک دهه بعد روایت
در قسمت دوم فیلم، داستان در حدود یک دهه بعد روایت می‌شود. جاییکه سیلویا در یک رستوران کار می‌کند و شخصی به پیشش می‌رود به وی می‌گوید که دوست دوران نوجوانیش در یک حادثه دچار مصدومیت شدیدی شده‌است و ممکن است زنده نماند و... تولید. گی‌یرمو آریاگا نویسنده و کارگردان اثر است کسیکه پس از نوشتن ۳ فیلم‌نامه برای آلخاندرو گونزالز اینیاریتو گفت که می‌خواهد که فیلمنامه‌ای برای خودش بنویسد تا بعد از ۱۱ سال، یک فیلم را کارگردانی کند. فیلم با بودجه‌ای حدود ۲۰ میلیون دلار ساخته شد و اکثر آن در نیومکزیکو فیلم برداری شد.
ساخته شد و اکثر آن در نیومکزیکو فیلم برداری شد. فیلم ابتدا در سپتامبر ۲۰۰۸ و جشنواره فیلم تورنتو اکران شد. بعد از آن در نوامبر و در فستیوال فیلم ساوانا اکران شد. سپس در جشنواره فیلم ونیز شرکت کرد و در نهایت در سپتامبر ۲۰۰۹ اکران عمومی شد. وضعیت. میزان فروش. کمپانی پارامونت تصمیم گرفت تا فیلم را زودتر از موعد، به صورت خصوصی فیلم را اکران کند. فیلم در هفته نخست خود، فروش بسیار خوب ۱۲،۶۶۱،۱۱۲ دلار را از خود بجا گذاشت و در رتبه دوم قرار گرفت. اما این فروش خیلی زود متوقف شد و فیلم در هفته دوم نمایش خود، با
زود متوقف شد و فیلم در هفته دوم نمایش خود، با ۶۳.۹۷ درصد کاهش میزان فروش، به رده ۶ جدول سقوط کرد. فیلم در مجموع به فروش ۵۲،۳۰۴،۰۰۱ دلاری رسید که با توجه به بودجه تهیه آن (۶۰ میلیون دلار)، از نظر مالی یک فیلم شکست خورده تلقی شد. نظر منتقدین. فیلم اکثراً با نقدهای منفی رو به رو شد. برای مثال در سایت متاکریتیک فیلم از ۱۸ نقد، دارای میزان ۴۸ درصدی رضایت بود. یا در وبسایت راتن تومیتوس فیلم از ۶۰ نقد، دارای میزان ۳۲ درصد رضایت منتقدین بود. تنها نکته مثبت فیلم که در نقدها به چشم میخورد، بازی خوب شارلیز ترون بود.
زن حرمسرا و برده یا اودالیسک با برده یا کنیزک با یک برده (به فرانسوی: L' Odalisque à l' esclave)، یک تابلوی نقاشی با مضمون شرقی از یک زن حرمسرا است که توسط ژان اگوست دومینیک انگر، در سال ۱۸۳۹ و جهت یک مجموعه خصوصی متعلق به "چارلز مارکوت" ترسیم شده‌است. این تابلوی نقاشی در موزه هنری فاگ واقع در کمبریج، ایالت ماساچوست به معرض نمایش گذاشته شده‌است. انگر یک نسخه مشابه از این نقاشی را، (که در سمت چپ نشان داده شده‌است)، در سال ۱۸۴۲ و با کمک دو نفر از شاگردان خویش، یعنی پائول و ژان ایپولیت فلاندرین خلق نمود، که
یعنی پائول و ژان ایپولیت فلاندرین خلق نمود، که این نسخه در حال حاضر در موزه هنر والترز در بالتیمور قرار داده شده‌است. این نسخه البته متفاوت از نسخه اصلی این اثر است که در آن منظره یک باغ نیز به چشم می‌خورد و توسط "پائول فلاندرین" و با الهام از پارک موجود در اطراف ، نقاشی شده‌است.
اینگو شولتسه (به آلمانی: Ingo Schulze) نویسنده آلمانی معاصر است. زندگینامه. اینگو شولتسه در سال ۱۹۶۲ در جمهوری دموکراتیک آلمان شرقی متولد شد و زندگی کرد. وی از منتقدان دولت سوسیالیستی این کشور و مبلغ اتحاد دو آلمان بوده‌است. هرچند امروزه نیز گاهی در مصاحبه‌های مطبوعاتی و آثارش نسبت به غرب‌گرایی و از سودای سرمایه داری انتقاد می‌کند. آثار. وی تاکنون ۹ کتاب منتشر کرده. «داستان‌های ساده» از این نویسنده توسط حسین تهرانی به فارسی ترجمه به وسیله نشر چشمه منتشر شده‌است. شولتسه رمان «داستان‌های ساده» را در سال ۱۹۹۸
اووه تلکمپ نویسنده و پزشک آلمانی و خالق کتاب مطرح و پر فروش برج است. زندگینامه. اووه تلکمپ در سال ۱۹۶۸ در «درسدن» متولد شد، در سال ۱۹۸۹ به دلیل نافرمانی در دوران خدمت نظامی دستگیر شد و به دلیل بی‌اعتباری سیاسی، جایگاه خود را به عنوان دانشجوی پزشکی از دست داد. اما با فروریختن دیوار برلین و پس از اتحاد دو آلمان توانست تحصیلاتش را در این زمینه در شهرهای لایپزیک، نیویورک و درسدن ادامه دهد. «تلکمپ» در سال ۲۰۰۰ نخستین رمانش با عنوان «اردک ماهی، رویاها و کافه پرتغالی» و در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۸ رمان‌های «پرنده یخی»
و در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۸ رمان‌های «پرنده یخی» و «برج(تلکمپ)» را منتشر کرد. از رمان «برج» که موفق به دریافت جایزه کتاب سال آلمان شد، اقتباسی تئاتری و سینمایی صورت گرفته‌است. این نویسنده که از سال ۲۰۰۹ همراه با همسر و دو فرزندش در شهر زادگاهش زندگی می‌کند، قصد دارد دنباله رمان «برج» را بنویسد. تلکمپ» که در رمان «برج» به توصیف محیطی دانشگاهی در منطقه اشرافی‌نشین «گوزن سفید» در شهر درسدن آلمان در سال‌های پایانی حکومت آلمان دموکراتیک پرداخته، در رمان تازه‌اش شهر «یوهان اشتات» را که توجه کمتری به آن شده، مورد
«یوهان اشتات» را که توجه کمتری به آن شده، مورد توجه قرار داده‌است. در این شهر «تلکمپ» دوران کودکی خود را گذرانده، پیش از آن که خانواده اش به یک ویلا در منطقه «گوزن سفید» نقل مکان کنند.
نزاع در سیاتل فیلم آمریکایی محصول سال ۲۰۰۷ است که اولین تجربه کارگردانی استوارت تاونسند است که یک بازیگر است. فیلم حول درگیری و اعتراضات مردمی در شهر سیاتل و در جریان کنفرانس وزرا سازمان تجارت جهانی می‌چرخد. خلاصه داستان. فیلم داستان اعتراض هزاران شهروند در شهر سیاتل نسبت به شرایط تجارت است که پلیس در تلاش برای جلوگیری از این اعتراضات است. این اعتراضات نگاه جهانیان را به خود جلب کرد. نظر منتقدین. فیلم اکثراً نقدهای مثبتی دریافت کرد. برای مثال راجر ایبرت به فیلم از ۴ نمره، ۳ داد و دربارهٔ آن گفت که "فیلم نه
از ۴ نمره، ۳ داد و دربارهٔ آن گفت که "فیلم نه مستند است نه یک درام بلکه تلفیقی از آنهاست".