payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رفت و خواست که باقی عمر خویش را در آنجا بگذراند، اما به این نیت توفیق نیافت و پس از چندی به تهران برگشت و در این شهر، تا پایان عمر خویش به کار تألیف و تصنیف و ارشاد پرداخت. هرچند که صفی علیشاه خود علت اقامت طولانی خویش در تهران را، در شرح حال خودنوشت خویش، امن تر بودن دارالخلافه برای امثال خود و همچنین حضور سلطان ناصرالدین شاه در این شهر و صاحب علم و هنر شدن و آداب انسانیت یافتن اغلب مردم در سایهٔ پادشاهی وی، ذکر کرده‌است. خانقاه صفی علیشاهی. در سال ۱۲۹۴ هجری قمری، یکی از خواص مریدان صفی علیشاه، عبدالمحمد
قمری، یکی از خواص مریدان صفی علیشاه، عبدالمحمد میرزا سیف‌الدوله، قطعه زمینی به مساحت دوهزار ذرع (واقع در محله شاه آباد تهران)، به او تقدیم کرد و در همین سال، وی در تهران خانقاهی وسیع (در همان زمین) برای خود ترتیب داد. بانی این خانقاه را همان عبدالمحمد میرزا سیف‌الدوله، برادر شاهزاده عین الدوله، خیر معروف و مالک بیش از نیمی از شهر ملایر، دانسته‌اند. امروزه خیابان معروف به صفی علیشاه و خانقاه، از دو ضلع شرقی و شمالی خانقاه صفی علیشاه می‌گذرد. درگذشت. صفی‌علی‌شاه در روز چهارشنبه، ۲۴ ذی الحجه سال ۱۳۱۶ هجری
در روز چهارشنبه، ۲۴ ذی الحجه سال ۱۳۱۶ هجری قمری، و در سن ۶۵ سالگی، در خانقاه خویش که در سال‌های پایانی عمرش، به صورت منزل شخصی او درآمده بود، درگذشت و در همان خانقاه به خاک سپرده شد. این خانقاه را سیف الدوله که از مریدان صفی علیشاه بود وقف نمود، مریدان و ارادتمندان صفی علیشاه، در روزهای یکشنبه به هنگام عصر در آن خانقاه جمع می‌شوند تا، رشتهٔ اخوت و ارتباط قلبی و روحانی خویش را، تقویت نمایند. پس از مرگ صفی‌علی‌شاه و بنا به وصیت او، علی‌خان ظهیرالدوله با لقب صفاعلی‌شاه به جانشینی وی برگزیده شد. دربارهٔ او.
صفاعلی‌شاه به جانشینی وی برگزیده شد. دربارهٔ او. مهدی بامداد در کتاب شرح حال رجال ایران، دربارهٔ صفی‌علی‌شاه چنین اظهار نظر کرده‌است: همچنین تقی تفضلی، در مقدمه‌ای که بر دیوان صفی علیشاه نوشته، دربارهٔ او می‌نویسد:
کیک ماه (چینی ساده: 月饼، چینی سنتی: 月餅، پین‌یین: yuè bĭng) نوعی شیرینی چینی است که در طول جشن نیمهٔ پاییز خورده می‌شود. این جشن که فستیوال ماه نیز نامیده می‌شود یکی از چهار عید مهم چینی‌هاست و مراسمی است در پرستش ماه و برای تماشای ماه و کیک‌های ماه جزئی ضروری از این جشن هستند که دوستان یا اعضای خانواده در طول جشن آنها را به یکدیگر تعارف می‌کنند. کیک ماه به صورت شیرینی‌هایی گرد یا مستطیل شکل است که قطری در حدود ۱۰ سانتی‌مر و ضخامتی بین ۴ تا ۵ سانتی‌متر دارد و داخل آن معمولاً با خمیری ضخیم از دانه‌های گل
و داخل آن معمولاً با خمیری ضخیم از دانه‌های گل نیلوفر آبی که گاه ممکن است حاوی زردهٔ تخم‌اردک نمک‌سود شده نیز باشد پر شده است. پوسته‌ٔ بیرونی شیرینی که این خمیر را در بر گرفته است ضخامت کمی داشته و در حدود ۲-۳ میلی‌متر است. کیک ماه معمولاً در برش‌های کوچک و همراه با چای چینی صرف می‌شود.
زنیت یکی از پرتابگرهای تجاری مطرح دنیا به حساب می‌آید. منابع. دانشنامه‌ی فضایی ایران
باشگاه فوتبال اف سی نورنبرگ باشگاه فوتبال آلمانی است که در نورنبرگ یکی از شهرهای ایالت بایرن قرار دارد. این باشگاه سابقه ۹ قهرمانی در بونس لیگا آلمان و ۴ قهرمانی در جام حذفی آلمان را دارد. باشگاه نورنبرگ در ۴ مه ۱۹۰۰ تأسیس شده است. این باشگاه علاوه بر فوتبال در ورزش‌های بوکس، هندبال، هاکی، پالیزه (اسکیتینگ)، اسکی، شنا، تنیس نیز فعالیت دارد. افتخارات. بوندس لیگا آلمان جام حذفی آلمان
مسجد کوچکی در مرغزار نام مجموعه تلویزیونی کانادایی است به کارگردانی زرقا نواز و تولید شرکت وست ویند پیکچرز که در شبکه تلویزیونی سی‌بی‌سی پخش می‌شود. تصویربرداری از این مجموعه در استان انتاریو و ساسکچوان کانادا انجام می‌شود. داستان. داستان این سریال در مورد جامعه مسلمان کوچکی در شهر افسانه‌ای به نام مرسی در استان ساسکچوان در کانادا می‌باشد. در این شهر مسجدی وجود دارد به امامت عمار رشید جوان پاکستانیالاصل. این مسجد در سالن اجاره‌ای از کلیسای شهر که چسبیده به کلیسا می‌باشد واقع است. مسجد توسط یاسر حمودی
به کلیسا می‌باشد واقع است. مسجد توسط یاسر حمودی لبنانیالاصل که در کار ساخت و ساز مشغول است با اجاره مکان از کلیسا به بهانه ایجاد دفتر پایه‌گذاری شد. در ابتدا امامت مسجد بر عهده بابر (استاد اقتصاد در کالج) بود تا اینکه عمار رشید برای امامت مسجد استخدام شد.
برنارد یوهان هِرمان هایتینک (۴ مارس ۱۹۲۹ – ۲۱ اکتبر ۲۰۲۱)، معروف به برنارد هایتینک ()، رهبر ارکستر نوازندهٔ ویولن، و مربی موسیقی اهل هلند بود. او در آمستردام زاده شد و در کنسرواتوار آمستردام تحصیل کرد. مدتی به نوازندگی ویولن در ارکسترها می‌پرداخت تا آن‌که زیرنظر فردیناند لایتنر به آموختن رهبری ارکستر پرداخت. در ۱۹۵۶ جانشین کارلو ماریا جولینی (۱۹۱۴–۲۰۰۵) در رهبری تالار کنسرت آمستردام شد. او آثار بسیاری از آهنگسازان بزرگ اروپایی، ازجمله همهٔ سمفونیهای بتهوون، برامس، چایکوفسکی، مالر، روبرت شومان، بروکنر،
برامس، چایکوفسکی، مالر، روبرت شومان، بروکنر، شوستاکوویچ، و رالف وان ویلیامز را رهبری کرده‌است. جوایز. هایتینک بارها برندهٔ جوایز و نشان‌های مختلف شده‌است؛ ازجمله جایزهٔ اِراسموس (هلند، ۱۹۹۱)، جایزهٔ گرَمی (ایالات متحدهٔ آمریکا، ۲۰۰۳ و ۲۰۰۸)، و جایزهٔ گرامافون (بریتانیا، ۲۰۱۵). زندگی شخصی. هایتینک از همسر اولش پنج فرزند دارد. او با همسر چهارمش، پاتریشیا بلومفیلد، وکیل دعاوی و نوازندهٔ سابق ویولا، در لندن زندگی می‌کرد. هایتینک در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۱، در سن ۹۲ سالگی در لندن درگذشت.
گلن لی بک (متولد ۱۰ فوریه ۱۹۶۴)، مجریِ محافظه‌کار رادیو و تلویزیون و نیز نویسنده و صاحب‌نظری سیاسی است. گلن، هم‌اکنون مجری برنامهٔ گلن بک است، که برنامه‌ای گفتگومحور است که به صورت پخش همزمان در سراسر آمریکا پخش می‌گردد. وی همچنین مجری برنامه‌ای به نام خودش است که از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ در اچ ال ان، از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ در شبکهٔ فاکس نیوز و هم‌اکنون در بلیز مدیا پخش می‌شود. وی به عنوان نویسندهٔ دارای ۶ کتاب در فهرست پرفروشترین کتاب‌های نیویورک تایمز است. (۵ کتاب او در زمان انتشار دارای رتبهٔ یک بودند). زندگی‌نامه.
در زمان انتشار دارای رتبهٔ یک بودند). زندگی‌نامه. بک، در اورت واشینگتن متولد شد. وی در با تعالیم کلیسای کاتولیک پرورش یافت. اولین شغل وی به عنوان یک رسانه‌ای، در ایستگاه محلی شهرش و در سن ۱۳ سالگی بود. با مرگ مادرش، بک به بلینگهام، واشینگتن مهاجرت نمود و به دبیرستان رفت. بعد از فارغ‌التحصیلی، وی در ایستگاه‌های رادیویی در پروو، یوتا٬ واشینگتن، دی‌.سی. ٬کنتیکت، نیو هیون کار کرد. در طول این مشاغل، اولین ازدواج و طلاقش در زندگی وی رخ داد. وی همچنین دچار مشکلاتی از قبیل مصرف الکل و مواد مخدر شد؛ ولی در اواسط
از قبیل مصرف الکل و مواد مخدر شد؛ ولی در اواسط دههٔ ۹۰ میلادی ترک نمود. بعد از ازدواج مجدد در سال ۱۹۹۹، وی به همراه همسرش به مورمونیست تغییر آیین داد.بک از طریق رسانه‌ها به شهرت و محبوبیت زیادی دست یافته‌است. این محبوبیت به خاطر بحث‌های جنجالی و انتقادیِ وی می‌باشد. طرفدارهای او نیز علت محبوبیت وی را طرفداری شجاعانه از آرمان‌های آمریکایِ سنتی، مطابق با قانون اساسی، در برابر ترقی‌خواهیِ سکولاریسم می‌دانند. منتقدانش، وی را به ترویج تئوری توطئه و لفاظی‌های آتشین برای جمع‌آوری آرای مردمی متهم می‌کنند.
آتشین برای جمع‌آوری آرای مردمی متهم می‌کنند. دیدگاه‌ها. سیاسی. گلن بک خود را به عنوان به محافظه‌کارِ لیبرال توصیف می‌کند. از میان ارزش‌هایی که بک آن‌ها را در فهرست خود قرار داده می‌توان به مؤسسه خیریه خصوصی، حق زندگی، آزادی در دین، دولت محدودشده، خانواده به عنوان رکن اصلی جامعه، اشاره نمود. مذهبی. بک و همسرش از اکتبر سال ۱۹۹۹ به کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخر الزمان پیوستند. وی عقیده داشت که خدا وی را از ورطهٔ مواد مخدر و الکل رهانیده است. در طی اجرای برنامه‌ای کوتاه در سال ۲۰۰۶ در سایت لیک‌سیتی، یوتا و بیان
کوتاه در سال ۲۰۰۶ در سایت لیک‌سیتی، یوتا و بیان نمود که چگونه تحت قدرت شفابخشی مسیح، متحول شده‌است، که این برنامه دو سال بعد در یک دیسک فشرده، توسط شرکتی که متعلق به کلیسای مورمون است منتشر شد. پیش‌آمدهای زنده. از سال ۲۰۰۵، گلن بک هر سال دوبار٬ در شهرهای ایالات متحده تورهایی را برگزار می‌نماید. اجراهای وی٬تلفیقی از استندآپ کمدی و سخنرانی‌هایی الهام‌بخش است. از این میان می‌توان به پروژهٔ ۹–۱۲ و تظاهرات جنبش چای، تظاهرات بازگشت افتخار می‌توان نام برد
سوخت جلبک یا زیست‌سوخت نسل سوم گونه‌ای زیست‌سوخت است که از جلبک به‌دست می‌آید. در هنگام نورساخت، جلبک‌ها و دیگر نورسازنده‌ها، گاز کربن دی‌اکسید و نور خورشید را دریافت کرده و آن را به اکسیژن و زیست‌توده تبدیل می‌کنند. بسیاری از شرکت‌ها و سازمان‌های دولتی در تلاشند تا با فراوری مقرون به صرفه سوخت جلبک، هزینه‌ها را کاهش دهند.فراوری زیست‌سوخت از جلبک، کربن دی‌اکسید (CO۲) موجود در هواکره را کاهش نمی‌دهد زیرا دی‌اکسید کربن گرفته شده توسط جلبک، با سوزاندن سوخت جلبک به هواکره باز می‌گردد. قیمت بالای نفت، رقابت برای
به هواکره باز می‌گردد. قیمت بالای نفت، رقابت برای بدست آوردن خوراک و منبع‌های زیست‌سوخت و بحران جهانی خوراک، علاقه به ساخت جلبک کشاورزی را برای بدست آوردن دانه‌های روغنی، زیست‌دیزل، زیست‌الکل و زیست‌اتانول، زیست‌بنزین، زیست‌متانول، زیست‌بوتانول و دیگر زیست‌سوخت‌ها را افزون کرده به همین دلیل زمین‌های به‌کار رفته برای فرآوری این فراورده‌ها، زمین‌های مناسبی برای کشاورزی نیستند.
جیمز تاد اسمیت (زاده ۱۴ ژانویه ۱۹۶۸) که به اسم اِل‌اِل کول جی (انگلیسی: "LL Cool J") شناخته می‌شود خواننده رپ ، کارآفرین و بازیگر آمریکایی است. فیلم‌شناسی. از فیلم‌هایی که اِل‌اِل کول جی در آن نقش آفرینی کرده می‌توان به اسباب بازی‌ها و سریال ، مبارزه کینه، دریای آبی عمیق، بی.ای.پی.اس، در عمق زیاد و معامله اشاره کرد.
خطوط لوله گاز طبیعی در جهان یکی از فراگیرترین روش‌های انتقال گاز طبیعی بین صادرکنندگان و واردکنندگان آن می‌باشد. تجارت گاز طبیعی از طریق خط لوله شاهد سیری صعودی در دهه های اخیر بوده است. برخی از خطوط لوله گاز طبیعی. برخی کاربرد های لوله های گازی به شرح زیر می باشد: با وجود توسعه روز افزون شبکه گاز رسانی در کشور های مختلف، همه روزه استفاده های گسترده تری از انواع لوله گازی می‌ شود. در تولید و ساخت این لوله با وجود دانش به کار رفته، علاوه بر استفاده طیف وسیعی از نیروهای داخلی، سرمایه گذاران زیادی در ساخت و
از نیروهای داخلی، سرمایه گذاران زیادی در ساخت و تولید این لوله سرمایه‌گذاری کرده اند. این لوله صنعتی دارای مصارف مختلفی است که برخی از آن ها عبارت اند از :
کشورهای تولیدکنندهٔ گاز به مجموعه کشوهایی گفته می‌شود که دارای ذخایر گاز طبیعی بوده و با استحصال گاز طبیعی، این محصول را به مصرف داخلی یا صادرات می‌رسانند. کشورهای تولیدکنندهٔ گاز در جهان را در ۷ منطقهٔ کلی دسته‌بندی کرده‌اند که به شرح زیر است: شرق آسیا و اقیانوسیه. آسیا و اقیانوسیه با افزایش شدید تولید در ۳۰ سال اخیر روبرو بوده‌است. به عبارت دیگر از ۵٫۱ درصد کل تولید جهان در سال ۱۹۷۰ به حدود ۱۲ درصد کل جهان در سال ۲۰۰۴ رسیده است. در این منطقه دو دستهٔ متمایز از کشورها وجود دارند: دستهٔ یکم کشورهای غنی از
از کشورها وجود دارند: دستهٔ یکم کشورهای غنی از منابع گازی که مصرف داخلی آن‌ها محدود است؛ مثل اندونزی، مالزی و استرالیا. دستهٔ دیگر کشورهایی که منابع گازی ندارند ولی بازار مناسبی جهت عرضهٔ فرآورده‌های گازی در اختیار دارند؛ مثل ژاپن، کرهٔ جنوبی و سنگاپور. کشورهایی مانند چین، هند و بنگلادش نیز دارای ذخایر محدود گازی می‌باشند. نهایتاً کشورهای عمدهٔ تولیدکنندهٔ گاز در این منطقه، کشورهای اندونزی، مالزی و استرالیا هستند. آفریقا. آفریقا با در اختیار داشتن ۷٫۸ درصد از ذخایر گاز جهان، با سهم ۵٫۴ از تولید، سهم کمی در
ذخایر گاز جهان، با سهم ۵٫۴ از تولید، سهم کمی در تولید گاز در جهان داراست. الجزایر، مصر و لیبی عمده تولیدکنندگان گاز این منطقه هستند. آمریکای شمالی. آمریکای شمالی بالاترین میزان تولید گاز طبیعی در جهان را داراست. تولید گاز طبیعی این منطقه در طول ۳۰ سال گذشته تقریباً ثابت مانده است. ایالات متحدهٔ آمریکا و کانادا با ۷۳ درصد و ۲۲ درصد تولید گاز منطقه عمده کشورهای تولیدکنندهٔ گاز در این منطقه هستند. مکزیک با تولید ۵ درصدی گاز در رتبهٔ پنجم قرار دارد. آمریکای جنوبی. آمریکای جنوبی هم‌اکنون با تولید ۴ درصد از گاز
آمریکای جنوبی هم‌اکنون با تولید ۴ درصد از گاز مصرفی در جهان، کمترین میزان تولید گاز در میان مناطق جهان به خود اختصاص داده است. این در حالی است که میزان تولید گاز در این منطقه در طی ۳۰ سال گذشته ۵ برابر شده‌است. آرژانتین و ونزوئلا از مهم‌ترین کشورهای تولیدکننده گاز در این منطقه هستند. اروپا. اروپا در ۳۰ سال گذشته با بیش از ۱۵۰ میلیارد متر مکعب افزایش تولید روبرو بوده‌است. سهم تولید این منطقه از کل تولید جهان در حدود ۱۰ اتا ۱۵ درصد در نوسان بوده‌است. انگلستان، نروژ، رومانی، هلند عمده کشورهای تولیدکنندهٔ گاز
نروژ، رومانی، هلند عمده کشورهای تولیدکنندهٔ گاز در این منطقه بوده‌است. جمهوری‌های شوروی سابق. آسیای میانه از حدود سال ۱۹۹۰ که مقارن با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بوده، در ۵ سال حدود ۱۰۰ میلیارد مترمکعب با کاهش تولید همراه بوده و سهم تولید آن از ۳۸ درصد به ۳۲ درصد کاهش یافته‌است. در این منطقه روسیه با تولید حدود ۵۹۰ میلیارد مترمکعب، عمده‌ترین تولیدکنندهٔ گاز منطقه است. ازبکستان و ترکمنستان دو کشور بعدی در فهرست تولیدکنندگان در این منطقه هستند. خاورمیانه. خاورمیانه با در اختیار داشتن حدود ۴۰٫۶ درصد از کل
کشورهای مصرف‌کننده گاز به آن دسته از کشورهایی گفته می‌شود که بخشی از انرژی مصرفی خود را به وسیلهٔ گاز طبیعی فراهم می‌کنند. بر اساس برآوردهای انجام شده بیشترین مصرف‌کنندگان گاز طبیعی تا ۲۰ سال دیگر، کشورهای در حال توسعه با برآورد میانگین ۸ درصد در مصرف سالیانه گاز طبیعی خواهند بود. مصرف این سوخت فسیلی تا سال ۱۹۹۰ سیر صعودی داشت و در دهه ۹۰ میلادی به دلیل فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، مصرف گاز در کشورهای این منطقه کاهش یافت که موجب کاهش مصرف در سطح جهان شد. زمینه‌های مصرف گاز طبیعی به ترتیب در حوزه‌های خانگی،
مصرف گاز طبیعی به ترتیب در حوزه‌های خانگی، صنعت، ترابری، تولید برق و ... خواهد بود.
خودرو موتور جلو-محور عقب (FR) به آن دسته از خودروهایی گفته می‌شود که موتور خودرو در قسمت جلوی خودرو قرار گرفته و محور عقب محرک باشد خودرو موتور وسط جلو-محور عقب (FMR). خودرو موتور وسط رو به جلو-محور عقب (FMR) به آن دسته از خودروهایی گفته می شود که موتور خودرو در قسمت جلوی خودرو کمی عقب تر از محور جلو قرار گرفته و محور عقب متحرک باشد. نمونه های از این خودروها
خودرو موتور عقب-محور عقب (RR) به آن دسته از خودروهایی گفته می‌شود که موتور خودرو و چرخ محرک آن در قسمت عقبی خودرو قرار داشته باشند.
خودرو موتور عقب-محور جلو (RF) به آن دسته از خودروهایی گفته می‌شود که موتور خودرو در قسمت انتهایی شاسی و چرخ محرک آن در قسمت جلویی خودرو قرار داشته باشند.
آرامگاه کورش بزرگ مقبره کوروش دوم هخامنشی است، با بنایی بی‌پیرایه و معماری منحصربه‌فرد، که در فاصله حدود یک کیلومتری جنوب غربی کاخ‌های پاسارگاد قرار دارد. این بنا از همه سوی دشت مرغاب پیداست، به‌ویژه اگر از سمت جنوب غربی از راه باستانی گذر کنیم و از تنگه بلاغی وارد دشت شویم، نخستین چیزی که جلب توجه می‌کند آرامگاه کوروش است. این اثر در سال ۲۰۰۴ میلادی به عنوان زیر مجموعه پاسارگاد تحت شماره ۱۱۰۶ در میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. آرامگاه کوروش تنها بنایی در پاسارگاد است که توصیف آن در منابع یونانی آمده است.
است که توصیف آن در منابع یونانی آمده است. از قدیمی‌ترین توصیف‌های مربوط به آرامگاه کوروش می‌توان به توصیف اریستوبولوس، یکی از همراهان اسکندر مقدونی در لشکرکشی‌اش به قلمرو هخامنشیان نام برد که توسط آریان در کتاب آناباسیس اسکندر بدین شکل ثبت شده است: قسمت‌های پایینی آرامگاه از سنگ‌هایی تشکیل شده بود که به شکل مربع بریده شده بودند و در کل یک قاعده مستطیلی شکل را تشکیل می‌دادند. بالای آرامگاه یک اتاق سنگی بود که یک سقف و یک در داشت و به قدری باریک بود که یک مرد کوتاه قد به‌سختی می‌توانست داخل اتاق شود. در داخل
کوتاه قد به‌سختی می‌توانست داخل اتاق شود. در داخل اتاق یک تابوت طلایی وجود داشت که پیکر کوروش را در داخل آن قرار داده بودند. یک نیمکت نیز با پایه‌هایی از طلا در کنار تابوت قرار داشت. یک پرده بابلی پوشش آن (احتمالاً نیمکت) بود و کف اتاق نیز با فرش پوشانده شده بود. یک شنل آستین‌دار و سایر لباس‌های بابلی روی آن قرار داشتند. شلوارها و جامه‌های مادی در اتاق یافت می‌شد، بعضی تیره و بعضی به رنگ‌های دیگر بودند. گردن‌بند، شمشیر، گوشواره‌های سنگی با تزیینات طلا و یک میز نیز در اتاق بودند. تابوت کوروش بین میز و نیمکت
نیز در اتاق بودند. تابوت کوروش بین میز و نیمکت قرار داشت. در محوطه آرامگاه یک ساختمان کوچک برای روحانیون وجود داشت که وظیفه نگهداری آرامگاه کوروش را بر عهده داشتند. در سال ۵۲۹ پیش از میلاد، کوروش به قبایل سکاها در آسیای مرکزی (شمال شرق ایران) حمله کرد و در جنگ با ماساگت‌ها کشته شد. وی را در این مقبره دفن کردند. مشخصات بنا. آرامگاه کوروش در گوشهٔ جنوبیِ محوطه‌ای جا دارد که زمانی بوستان شاهیِ پاسارگاد بوده است و از سنگ‌های آهکیِ سفیدی که به زردی متمایل است و احتمالاً از معدن سیوند تأمین شده است، بنا شده است.
از معدن سیوند تأمین شده است، بنا شده است. ساختمان آرامگاه ۲۵۰۰ سال در برابر عوامل مخرب طبیعی و غیرطبیعی پایداری کرده است و هنوز در دشت پاسارگاد پابرجاست. قاعده یا زیربنای اصلی آن سکویی است سنگی که طرح آن یک مربع‌مستطیل به طول ۱۳٫۳۵ متر و عرض ۱۲٫۳۰ متر می‌سازد. این ساختمان از دو قسمتِ کاملاً متمایز تشکیل شده است؛ یک سکوی سنگی شش‌پله‌ای، و یک اتاق با سقف شیروانی بر فراز پلهٔ ششم. ارتفاع کلیِ بنا اندکی بیش از ۱۱ متر است. سکوی اول — که پلهٔ اول را تشکیل می‌دهد — ۱۶۵ سانتیمتر ارتفاع دارد، اما حدود ۶۰ سانتیمتر
— ۱۶۵ سانتیمتر ارتفاع دارد، اما حدود ۶۰ سانتیمتر آن در اصل نتراشیده و پنهان بوده است؛ یعنی این هم مانند پلکان دوم و سوم دقیقاً ۱۰۵ سانتیمتر ارتفاع داشته است. پلکان چهارم و پنجم و ششم هر یک ۵۷٫۵ سانتیمتر ارتفاع دارند. پهنای سکوها نیم متر است و سطح سکوی ششمین که قاعدهٔ اتاق آرامگاه را تشکیل می‌دهد، حدود ۶٫۴۰ متر در ۵٫۳۵ متر است. اتاق آرامگاه دارای ۳٫۱۷ متر طول، ۲٫۱۱ متر عرض، و ۲٫۱۱ متر ارتفاع است. دیوارش ستبر است و تا ۱٫۵ متر ضخامت دارد و از چهار ردیف سنگِ نیک‌تراشیده درست شده است. ردیف‌های اول و دوم بلندتر
درست شده است. ردیف‌های اول و دوم بلندتر از ردیف سوم و چهارم‌اند و در ضلع شمال غربی ظاهراً دری دولنگه که به‌صورت کشویی باز می‌شد، وجود می‌داشت که اینک از بین رفته است. مدخل کنونی ۷۸ سانتی‌متر پهنا و ۱۴۰ سانتی‌متر بلندی دارد و آستانهٔ آن نیز عمیق است. در هر یک از دو گوشهٔ آستانهٔ کوچک، یک فرورفتگی برای پاشنهٔ درها درست کرده‌اند و شیارهایی افقی به عمق ۱۶ سانتیمتر در یک سمت و ده سانتی‌متر در سمتی دیگر، تا دو لنگه در هنگام بازشدن در آن‌ها راه یابند و جای گیرند. در پیشانی اتاق آرامگاه، یعنی در مثلث بالای درگاه،
در پیشانی اتاق آرامگاه، یعنی در مثلث بالای درگاه، یک گل بسیار آراسته نقش کرده بودند که امروز تنها نیمی از آن، آن هم به صورت بسیار ضعیف، باقی مانده است. مسافری اروپایی به نام یوهان آلبرشت فون ماندلسلو در سال ۱۶۳۸ میلادی این گل را دیده است و تصویر آن را نیز در نقشی که از آرامگاه کوروش کشیده، آورده است، ولی تا مدت‌ها این نقش از یاد رفته بود یا به صورت دیگری تعبیر می‌شد، تا آنکه دیوید استروناخ در سال ۱۹۶۴ میلادی آن را بازیافت و توصیف و تفسیر کرد. گل مورد بحث ۱۲ پَرِ اصلی می‌داشت که خارج از محوطهٔ آن ۲۴ پَرِ
۱۲ پَرِ اصلی می‌داشت که خارج از محوطهٔ آن ۲۴ پَرِ دیگر و بیرون از اینها ۲۴ پَرِ نوک‌دارِ دیگر آورده بودند. این نقش به تصویر خورشید می‌ماند و با توجه به اینکه ایرانیان نام کوروش را با خورشید تطابق داده بودند، این گل خورشیدی نماد و مظهر شخص کوروش و نمودار مقام روحانی او نزد ایرانیان بوده است. سقف آرامگاه از درون صاف و ساده است، ولی از بیرون شیروانی‌شکل است و شیب دوطرفهٔ ان به شکل عدد هشت است. این سقف از دو سنگ گران‌پیکر ساخته شده است که بر روی آن یک سنگ هرمی به قاعدهٔ ۶٫۲۵ متر در ۳ متر و به کلفتی نیم متر
به قاعدهٔ ۶٫۲۵ متر در ۳ متر و به کلفتی نیم متر قرار گرفته است و بر روی آن، سنگ بالای سقف جای می‌داشت، که اکنون موجود نیست. گمان می‌رود که طبق سنت هخامنشی، برای سبک شدن و بهتر جابه‌جا کردن سنگ‌های گران، داخل سقف را گود کرده‌اند. فرصت‌الدوله شیرازی به وجود فضای خالیِ میان سقف درون و سقف شیب‌بامی بیرون پی برده‌بود و آن را محل دفن مرده دانسته بود: سقف آن [آرامگاه] از طرف بیرون شیب‌بامی است، ولی از درون مسطح است؛ لهذا از پشت این سقف مسطح اندرون تا زیر مقعر سقف بیرون مجوف [= خالی] است به شکل مثلث، و آنجا محل دفن
مجوف [= خالی] است به شکل مثلث، و آنجا محل دفن مرده بوده و در زمان‌های گذشته پشت بام را سوراخ کرده و سنگ‌هایش را شکسته‌اند. بعضی از اهالی که از آنجا بالا رفته، آن دخمه را دیده‌اند، مذکور بودند که در آن تابوت از سنگ نهاده‌اند و مرده در آن تابوت بوده. اکنون جسد هَباءِ منثور است [مثل غبارِ پراکنده است]. این قسمت میان‌تهی که فرصت شیرازی از آن یاد می‌کند، عبارت است از یک گودی به طول ۴٫۷۵ متر که حدود یک متر عرض دارد و ۸۵ سانتیمتر عمق. برای این‌که درازیِ این گودی استقامتِ سقف را متزلزل نکند، آن را دوتکه‌ای
گودی استقامتِ سقف را متزلزل نکند، آن را دوتکه‌ای ساخته‌اند. ولی این نظر که فضای خالی محل قرار گرفتن تابوت یا حتی دو تابوت (با توجه به تقسیم فضای میان‌تهی به دو) بوده است، در گذشته طرفدارانی داشته است. کف اتاقِ آرامگاه از دو تخته‌سنگ سترگ تشکیل شده است. طبق گزارش جرج کرزن (۱۸۹۲م) تخته‌سنگ بزرگ‌تر از حفره‌های بزرگی که در آن کنده شده بود آسیب دیده بود. احتمالاً برای اینکه معلوم شود زیرش چیست. بنای آرامگاه بدون ملاط ساخته شده بود، ولی بست‌های فلزیِ دُم‌چلچله‌ای، سنگ‌های آن را به هم متصل می‌کرد که تقریباً همهٔ
سنگ‌های آن را به هم متصل می‌کرد که تقریباً همهٔ آن‌ها را کنده و برده بودند و گودی‌های ناخوشایندی به جای گذارده بودند که به استقامت بنا آسیب می‌رساند. تیمی تحت سرپرستی علیرضا شاپور شهبازی، تا آنجایی که می‌شد این گودی‌ها را با تکه‌سنگ‌هایی که از معدن سیوند آورده بودند، تعمیر کرد. کسانی که در قرن نوزدهم از آرامگاه بازدید کرده‌اند و مشاهداتشان را ثبت کرده‌اند، سخن از ستون‌های دورِ آرامگاه کوروش رانده‌اند. لیک در حال حاضر اثری از این ستون‌ها و سایر بناهای اطراف آرامگاه نمانده است. برای نمونه، فرانتس هاینریش
آرامگاه نمانده است. برای نمونه، فرانتس هاینریش وایسباخ، محقق و خاورشناس آلمانی، که در اواخر قرن نوزدهم میلادی از پاسارگاد بازدید کرده و شرحی از بناهای موجود در پاسارگاد نوشته است، توصیفی به شرح زیر از ستون‌های دورِ آرامگاه کوروش داده است: سه طرف آرامگاه را ۲۲ ستون احاطه کرده‌اند. اثراتی از دیواری دولایه که ستون‌ها را احاطه کرده است دیده می‌شود. طول هر یک از ردیف ستون‌هایی که مقابل هم قرار گرفته‌اند ۳۰ متر و طول ردیف ستون‌هایی که به این دو ردیف عمود است ۳۲ متر است. طول دو ردیف مقابل هم از دیوار داخلی ۳۵ متر
است. طول دو ردیف مقابل هم از دیوار داخلی ۳۵ متر و طول بخش دیگر از دیوار داخلی ۴۲ متر است. در اینکه دیوار خارجی از ابتدا وجود داشته است، شک و تردید هست. دیوار خارجی دیوار عظیمی است که باقی‌مانده‌هایی از یک دروازه بدان تکیه کرده است. چند دهه پیش از وایسباخ، کِر پورتر که در سال ۱۸۱۸م از آرامگاه دیدن کرده بود، دیده‌های خود را از وضعیت ستون‌ها چنین بیان کرده است: یک منطقهٔ وسیع که محدودهٔ آن به وسیلهٔ پایهٔ ۲۴ ستونِ گِرد مشخص شده است، ساختمان [آرامگاه] را به مانند یک مربع در میان گرفته است. قطر هر ستون ۳ پا و ۳
یک مربع در میان گرفته است. قطر هر ستون ۳ پا و ۳ اینچ [تقریباًّ ۹۹ سانتیمتر] است. هر ضلع مربع توسط ۶ ستون کامل می‌شود که فاصلهٔ هر ستون از ستون کناری‌اش ۱۴ پا [تقریباً ۴٬۲۷ متر] است. ۱۷ ستون هنوز ایستاده هستند، ولی دور و برشان انباشته از آشغال است، و خام‌دستانه توسط دیواری گِلی به هم وصل شده‌اند. دربارهٔ منشأ سبک معماریِ بنا نظرات متفاوتی ابراز شده است. طیف این نظرات گسترده است و شامل منشأ یونانیِ آسیای صغیر، میان‌رودی، مصری، عیلامی، و ایرانیِ اصیل می‌شود. بهرام فره‌وشی دربارهٔ پوشش خرپشتهای روی آرامگاه
بهرام فره‌وشی دربارهٔ پوشش خرپشتهای روی آرامگاه کوروش نوشته است که گورهای آریائیانی که نخستین بار به سیلک آمده‌اند نیز به همین ترتیب پوشانده شده است، و این می‌رسانَد که هنوز نخستین پادشاهان هخامنشی آرامگاه‌های خود را بنابر رسم قدیم و به‌طوری‌که در نواحی باران‌خیز شمال ایران‌زمین معمول بوده، می‌ساختند. کتیبه‌های آرامگاه در منابع یونانی. آریان، استرابون و پلوتارک به تفصیل از مقبرهٔ کوروش سخن رانده‌اند. آریان نوشته است که روی آرامگاه کوروش نوشته‌ای به خط میخی پارسی باستان وجود داشت به این مضمون: این نوشته با
پارسی باستان وجود داشت به این مضمون: این نوشته با اختلاف بسیار کمی توسط استرابون و پلوتارک نیز نقل شده است. اگرچه تحقیقات جدید درستی وجود چنین نوشته‌ای در آرامگاه کوروش را زیر سؤال برده است اما ساختار ساده و بدون تزئین بنا مضمون همین نوشته را منتقل می‌کند. داندامایف معتقد است که جملهٔ «بر من رشک مبر» به‌وضوح دلالت دارد بر اینکه کتیبهٔ مزبور از آرامگاه کوروش اخذ نشده است، بلکه مولود افکار و خیالات واهی و بی‌اساس یونانیان است. به گفتهٔ وی در هیچ‌یک از کتیبه‌های هخامنشیان نظیر چنین مطلبی دیده نمی‌شود ولی از
هخامنشیان نظیر چنین مطلبی دیده نمی‌شود ولی از طرف دیگر «رشک می‌برم» غالباً بر سنگ آرامگاه‌های یونانی دیده می‌شود. وانگهی به نظر داندامایف اصلاً این عبارات مخالف تصور پارسیان قرن ششم (پیش از میلاد) دربارهٔ ناپایداری و عدم ثبات عظمت و بزرگی زمین است، درحالی‌که مؤلفان یونانی برای این مطلب اهمیت خاصی قائل‌اند. استرابون متن کتیبهٔ دیگری در آرامگاه کوروش را به نقل از اُنِسیکْریت آورده است: «اینجا آرامگاه من کوروش شاهنشاه است». در روایت انسیکریت این کتیبه به دو زبان فارسی [باستان] و یونانی ولی هر دو به خط فارسی
فارسی [باستان] و یونانی ولی هر دو به خط فارسی آمده بود. داندامایف مضمون و اسلوب این کتیبه را که خالی از نظرات فلسفی یونانیان است به آنِ کتیبه‌های سایر پادشاهان هخامنشی نزدیک می‌داند؛ ولی در وجودش — بدان نحو که توصیف شده است — تردید می‌کند. چه به عقیدهٔ وی به خط میخی نمی‌توان زبان یونانی را نوشت. به علاوه، او انسیکریت را با توجه به روایت‌هایش از عجایب هند، نظیر داستان اسب آبی و مارهایی به طول ۴ متر، راوی موثقی نمی‌داند. داندامایف در نهایت نتیجه می‌گیرد که از آنجایی که اغلب مؤلفان یونانی دربارهٔ کتیبه‌های
از آنجایی که اغلب مؤلفان یونانی دربارهٔ کتیبه‌های منقوش بر روی مقبره کوروش مطالبی نگاشته‌اند، بر روی آرامگاه کوروش در پاسارگاد در واقع کتیبه‌هایی وجود داشته است؛ ولی این کتیبه‌ها اولاً مضمونشان نوع دیگری بوده است و در ثانی امکان دارد که آن‌ها در زمان کوروش تهیه نشده باشند، بلکه بعد از مرگ وی در دوران شاهنشاهی داریوش تدوین یافته باشند، زیرا معمولاً کتیبه‌های سنگ‌های آرامگاه پس از مرگ تنظیم می‌گردد. سرگذشت آرامگاه. آرامگاه کوروش بزرگ که به احتمال زیاد پیش از مرگ وی و به فرمان خودش ساخته شده است، در همه دوره
مرگ وی و به فرمان خودش ساخته شده است، در همه دوره هخامنشی مقدس به‌شمار می‌رفت و به خوبی از آن نگهداری می‌کردند. به گفتهٔ آریان، در زمان شاهنشاهی کمبوجیه، مغانی که وظیفه نگهداری از آرامگاه کوروش بزرگ را داشتند، سهمیه‌ای به شرح یک گوسپند و مقدار معینی شراب و خوراکی در روز و یک اسب در ماه جهت قربانی کردن برای کوروش بزرگ، از شاهنشاه دریافت می‌کردند. در حمله اسکندر مقدونی یکی از مقدونی‌ها در این آرامگاه را شکسته و اشیا آن را تاراج کرده و کالبد را گزند رسانده بود. اسکندر دستور داد آرامگاه کوروش را مرمت کنند. هکل