payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود. هوور پس از پایان دبیرستان، در کتابخانه کنگره مشغول به کار شد و هم‌زمان در دانشگاه جورج واشینگتن در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد. او در سال ۱۹۱۶ مدرک کارشناسی حقوق (LLB) و در سال ۱۹۱۷ مدرک کارشناسی ارشد حقوق (LLM) دریافت کرد. آغاز فعالیت دولتی. در سال ۱۹۱۷، هوور به‌عنوان کارمند در وزارت دادگستری ایالات متحده مشغول به کار شد. در جریان جنگ جهانی اول، او مسئول بررسی پرونده‌های امنیتی و ضدجاسوسی بود. در سال ۱۹۱۹، به‌عنوان دستیار ویژهٔ دادستان کل «ای. میچل پالمر» منصوب شد و نقش کلیدی در حمله‌های پالمر علیه
منصوب شد و نقش کلیدی در حمله‌های پالمر علیه آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها ایفا کرد. این اقدامات، هرچند با انتقادهایی دربارهٔ نقض آزادی‌های مدنی همراه بود، موجب شهرت و ارتقای جایگاه هوور در ساختار امنیتی کشور شد. ریاست بر اداره تحقیقات فدرال. در سال ۱۹۲۴، هوور به ریاست اداره تحقیقات (BOI) منصوب شد. پس از تأسیس اف‌بی‌آی در سال ۱۹۳۵، او به‌عنوان نخستین رئیس این نهاد انتخاب شد و تا زمان مرگش در این سمت باقی ماند. هوور با ایجاد سیستم‌های نوین مانند پروندهٔ اثر انگشت، آزمایشگاه جنایی، و آکادمی ملی اف‌بی‌آی، ساختار
آزمایشگاه جنایی، و آکادمی ملی اف‌بی‌آی، ساختار حرفه‌ای و علمی این نهاد را پایه‌گذاری کرد. در دههٔ ۱۹۳۰، اف‌بی‌آی تحت رهبری هوور با گانگسترهایی مانند آل کاپون، جان دیلینجر و بونی و کلاید مقابله کرد. در دهه‌های بعد، تمرکز اف‌بی‌آی به مقابله با جاسوسی خارجی، کمونیسم، و فعالیت‌های چپ‌گرایانه در داخل کشور معطوف شد. در دوران جنگ سرد، هوور نقش مهمی در نظارت بر فعالیت‌های سیاسی و فرهنگی ایفا کرد. روش‌ها و جنجال‌ها. هوور به‌خاطر روش‌های سخت‌گیرانه، استفادهٔ گسترده از شنود غیرقانونی، نفوذ در گروه‌های سیاسی، و
از شنود غیرقانونی، نفوذ در گروه‌های سیاسی، و جمع‌آوری اطلاعات محرمانه از شخصیت‌های عمومی، مورد انتقاد قرار گرفت. او فهرست‌هایی موسوم به «FBI Index» تهیه می‌کرد که شامل هزاران فعال سیاسی، هنرمند، و روشنفکر بود. پس از مرگ او، اسناد محرمانه‌ای منتشر شد که نشان می‌داد هوور از قدرت خود برای تهدید سیاسی، اخاذی اطلاعاتی، و تضعیف مخالفان استفاده کرده‌است. از جمله اقدامات بحث‌برانگیز او می‌توان به برنامهٔ کوینتلپرو (COINTELPRO) اشاره کرد که هدف آن نفوذ و تضعیف گروه‌هایی مانند جنبش حقوق مدنی، حزب پلنگ سیاه، و فعالان
مانند جنبش حقوق مدنی، حزب پلنگ سیاه، و فعالان ضدجنگ بود. این برنامه‌ها با نقض آشکار حقوق شهروندی همراه بودند و پس از افشای آن‌ها، اعتبار اف‌بی‌آی به‌شدت آسیب دید. زندگی شخصی و مرگ. هوور هرگز ازدواج نکرد و زندگی شخصی‌اش همواره در هاله‌ای از ابهام قرار داشت. رابطهٔ نزدیک و طولانی‌مدت او با «کلاید تولسون»، معاون و دوست صمیمی‌اش، موضوع گمانه‌زنی‌های فراوانی بود. با این حال، هیچ سند رسمی دربارهٔ گرایش جنسی او منتشر نشده‌است. هوور در ۲ مهٔ ۱۹۷۲ در سن ۷۷ سالگی در واشینگتن، دی.سی. درگذشت. پیکر او در گورستان کنگره
واشینگتن، دی.سی. درگذشت. پیکر او در گورستان کنگره به خاک سپرده شد. پس از مرگش، تولسون به‌طور موقت ریاست اف‌بی‌آی را بر عهده گرفت.
دایو روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۲۴ نفر بوده است.
صیدی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۸۲ نفر است.
فرامرزی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۷۹ نفر بوده‌است.
کوری روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۰۴ نفر بوده است.
هنگدان روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۵۰ نفر (۹۴ خانوار) است.
منظر روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹۵ نفر بوده است.
احمدآباد محله از توابع بخش مرکزی شهرستان کنگان استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در شهر سیراف قرار دارد و بر اساس سرشماری جدید جمعیت آن ۹۵۸۰نفر بوده است.
پدری روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۱ نفر بوده است.
غربه روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران است. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۴۶ نفر است.
چم‌برکه روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. جمعیت. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۳ نفر بوده‌است.
حاجی‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۰۷ نفر بوده‌است.
کتابخانه آزاد فیلادلفیا (Free Library of Philadelphia) تأسیس ۱۸۹۱ میلادی نام سامانه کتابخانه عمومی در شهر فیلادلفیا است. این کتابخانه ۵۴ شعبه در سرتاسر شهر دارد. این کتابخانه مجموعاً ۴٬۶۴۲٬۰۹۴ کتاب دارد که این مؤسسه را از بزرگ‌ترین مخازن کتب کشور کرده است.
دومیتی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۷ نفر بوده است.
زیبا مکان روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. جمعیت. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۰۶ نفر (۴۱ خانوار) بوده است.
علی‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹۰۴ نفر (۱۸۹ خانوار) بوده‌است.
محمدی‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۵۹ نفر بوده است.
چاهه روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. جمعیت. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۸۷۹ نفر (۲۲۵ خانوار) است.
هفت چاه روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ دارای ۳۵ نفر جمعیت است و در سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۵۷ نفر (۱۲ خانوار) بوده‌است.
پلنگی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۴۲ نفر بوده‌است.
اسلام‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۱۳ نفر و در سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۱۲۳۷ نفر (۳۵۵ خانوار) است. در آمار سال ۱۳۹۵ وجود ندارد احتمال دارد بدلایل توسعه صنعتی خالی از سکنه شده باشد یا محله ای از شهر جم به حساب آید.
کتابخانه آکادمی فیلیپس اکستر (Phillips Exeter Academy Library) تأسیس ۱۸۳۳ میلادی نام کتابخانه دبیرستان آکادمی فیلیپس اکسیتر در ایالت نیوهمپشایر است. دیوید رینهرت همکار لویی کان می‌گوید طراحی هر مکانی برای کان همسان با طراحی یک معبد مذهبی است و آکادمی فیلیپس نیز برای کان به مثابه معبدی برای برای آموختن این کتابخانه بزرگ‌ترین کتابخانه در مقطع دبیرستان در جهان (از لحاظ حجم و دارایی) است. معماری بنای کنونی که در ۱۹۶۵ تکمیل شد از آن لوییس کان است.
بس‌ملخی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان جم قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۵۱ نفر بوده است.
لاورگل، روستایی در دهستان شیرینو بخش سیراف شهرستان کنگان در استان بوشهر ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۷۰ نفر (۴۲ خانوار) بوده‌است.
لاورده، روستایی در دهستان شیرینو بخش سیراف شهرستان کنگان در استان بوشهر ایران است. به تازگی، دهیاری این روستا از درجه دو به درجه سه ارتقاء یافته است. تاریخچه. این روستای کوهستانی در بالادست شهر شیرینو واقع شده و اغلب اهالی آن به دامداری مشغول هستند. به دلیل نزدیکی به صنایع پتروشیمی مستقر در عسلویه، تعداد زیادی از ساکنان این روستا در این شرکت‌ها مشغول به کار هستند. ویژگی‌های فرهنگی و جاذبه‌ها. لاورده به خاطر قرارگیری بین دو کوه و آب و هوای خنک‌اش، به عنوان مکان تفریحی مورد توجه است. در گرمای شدید عسلویه،
مکان تفریحی مورد توجه است. در گرمای شدید عسلویه، مردم به این روستا و همچنین روستاهای اطراف نظیر لاور گل و هفت چاه که در بالادست کوهستان قرار دارند، مراجعه می‌کنند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۹۷ نفر (۷۱ خانوار) بوده است.
آمانتین اُرُر لوسیل دوپَن و بعدتر بارونس دودوان (پاریس، ۱ ژوئیه ۱۸۰۴–۸ ژوئن ۱۸۷۶)، که بیشتر با نام مستعار ژرژ ساند شناخته می‌شود یک زن رمان‌نویس رمانتیک، نمایشنامه‌نویس، روزنامه‌نگار، اصلاح‌طلب اجتماعی و خاطره‌نگار فرانسوی بود. امروز کتاب‌های پرشمار ساند کمتر خوانده می‌شود و او را بیشتر به دلیل سبک زندگی نامتعارف و روابط عاشقانهٔ متعددش می‌شناسند اما در سدهٔ نوزدهم او یکی از تأثیرگذارترین زنان زمانهٔ خود و مهم‌ترین نویسندهٔ زن فرانسه بود. در دههٔ سوم قرن نوزده او که از آثارش برای ترویج و آموزش اصلاحات
نوزده او که از آثارش برای ترویج و آموزش اصلاحات سوسیالیستی استفاده می‌کرد، تصویر کلیشه‌ای از زنان، کارگران، دهقانان و طبقات فرودست را تغییر داد. او نخستین نویسنده‌ای بود که زندگی کارگران و کشاورزان و کودکان را در رمان‌های خود به تصویر کشید و گونه‌ای از رمان به نام رمان روستایی را ابداع کرد که فرم داستان‌های شفاهی پای بخاری را داشت و آداب و رسوم و سنت‌های اجتماعی منطقهٔ سکونتش در کودکی را که با وقوع انقلاب صنعتی به سرعت در حال ناپدید شدن بود روایت می‌کرد ساند از پیشگامان ادبیات فمینیستی بود و در آثارش قواعد
از پیشگامان ادبیات فمینیستی بود و در آثارش قواعد ازدواج و نگاه کلیشه‌ای مردانه به نقش زن را به چالش می‌کشید. شخصیت قدرتمند، زندگی نامتعارف، دیدگاه‌های رادیکال سیاسی و استعداد ادبی ساند او را به شخصیت افسانه‌ای در ادبیات فرانسه در زمان خود و پس از آن بدل کرده‌است. او در زمان خود از پرفروش‌ترین نویسندگان فرانسه بود و در محبوبیت و تعدد و تنوع آثار با ویکتور هوگو رقابت می‌کرد. ساند زنی بود که به جای پوشیدن لباس‌های زنانه لباس‌های مردانه می‌پوشید، در مجامع عمومی سیگار می‌کشید و در مکان‌هایی رفت‌وآمد می‌کرد که
سیگار می‌کشید و در مکان‌هایی رفت‌وآمد می‌کرد که در آن زمان برای زنان پسندیده نبودند. رفتارهای خلاف عرف ساند و زندگی نامتعارفش در زمان خود منتقدان بسیاری داشتند. با این حال این زن شورشی در قلب زندگی روشنفکرانه و هنری فرانسه قرار داشت و دایرهٔ دوستانش فرانتس لیست، اوژن دولاکروا، گوستاو فلوبر و انوره دو بالزاک را دربرمی‌گرفت. نویسندگان غیر فرانسوی بسیاری نیز از جمله هنری جیمز، جورج الیوت، داستایوفسکی، تورگنیف و میخائیل باکونین شیفتهٔ او بودند. تأثیر ساند بر نویسندگان انگلیسی‌زبانی چون خواهران برونته، الیزابت
انگلیسی‌زبانی چون خواهران برونته، الیزابت برت براونینگ و جورج الیوت انکار نشدنی‌ست. ساند با فردریک شوپن رابطه‌ای عاشقانه داشت که این رابطه دو سال پیش از مرگ شوپن پایان یافت. ژرژ ساند در طول زندگی خود بیش از ۷۰ رمان، ۲۶ داستان کوتاه/ نوولا و بی‌شمار مقاله نوشت. ۲۵ نمایشنامهٔ او در زمان حیاتش در تئاتر حرفه‌ای روی صحنه رفت. او همچنین خودزندگی‌نامه‌ای به نام "داستان زندگی من" نوشت که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. مجموعهٔ نامه‌نگاری‌های ساند با افراد مختلف که از سال ۱۸۱۲ (زمانی که هشت سال بیشتر نداشت) آغاز و تا
سال ۱۸۱۲ (زمانی که هشت سال بیشتر نداشت) آغاز و تا پایان عمرش ادامه داشت در مجموعه‌ای ۲۶ جلدی جمع‌آوری شده‌است. نسب خانوادگی. پدر اُرُر، موریس دوپن، ستوان بازنشستهٔ ارتش جمهوری، بود و مادرش، سوفی ویکتوری دولابُرد، زنی غیر اشرافی و فرزند یک پرنده‌فروش پاریسی. پدر و مادر اُرُر یک ماه پیش از تولد او در ۱ ژوئیه ۱۸۰۴ در پاریس ازدواج کردند. پدربزرگ پدری اُرُر، ام. دوپن دو فرانکویی، با بیوهٔ کنت هورن ازدواج کرده بود. کنت هورن فرزند نامشروع لوئی پانزدهم بود و همسرش (مادربزرگ پدری اُرُر) فرزند مارشال ژنرال فرانسه،
(مادربزرگ پدری اُرُر) فرزند مارشال ژنرال فرانسه، موریتس زاکسن بود که خود مشهورترین فرزند نامشروع آگوست دوم، پادشاه لهستان، و یک اشراف‌زادهٔ آلمانی بود. ژرژ ساند که سخت به اصل وراثت معتقد بود فصل کاملی از کتاب خودزندگی‌نامه اش، "داستان زندگی من"(۱۸۵۷) را به تشریح شجره‌نامهٔ پیچیده‌اش اختصاص داده‌است و به «خون اشرافی» ای که در رگانش جریان دارد می‌بالد. او بی آن که پروایی از تولدهای نامشروع در خانواده‌اش داشته باشد نسب خود را به لویی شانزدهم و شارل دهم می‌رساند و در عین حال خود را "vilaine et très vilaine"
و در عین حال خود را "vilaine et très vilaine" (زمخت و ناهنجار مثل یک دهاتی) می‌نامد. کودکی و جوانی. اُرُر در پاریس به دنیا آمد. در ۴ سالگی پدرش درگذشت و تربیت او بر عهده مادربزرگ پدری‌اش قرار گرفت که در نوآن زندگی می‌کرد. یشتر دوران کودکی اُرُر در نوآن، نزد مادربزرگش گذشت. او بعدتر از این مکان در بسیاری از رمان‌هایش استفاده کرد. در سال ۱۸۱۷، به صومعه‌ای انگلیسی در پاریس فرستاده شد و در سال ۱۸۲۰ به نوآن بازگشت جایی که وقت خود را به مطالعهٔ گسترده به زبان انگلیسی و فرانسوی و سوارکاری می‌گذراند. پس از مرگ
انگلیسی و فرانسوی و سوارکاری می‌گذراند. پس از مرگ مادربزرگ در سال ۱۸۲۱، مادرش، سوفی، سرپرستی او را بر عهده گرفت و ارر نوجوان را با خود به پاریس برد. اما رابطهٔ ارر با مادر عامی و ناآموخته‌اش چندان خوب نبود و کم‌کم تحمل یکدیگر برایشان دشوار می‌شد. سوفی در سفری دو سه روزه به خانهٔ یکی از دوستانشان در نزدیکی مولن، ارر را همراه خود برد و سرپرستی موقت او را به خانوادهٔ دوپلسیس سپرد. جیمز و آنژل دوپلسیس که خود ۵ دختر داشتند، پذیرفتند مدتی از ارر نگهداری کنند. گاهی آن‌ها ارر را با خود به پاریس می‌بردند تا تئاتر
آن‌ها ارر را با خود به پاریس می‌بردند تا تئاتر ببیند. در یکی از این سفرها، ارر با مرد جوانی به نام کازیمیر دودِوان (۱۸۷۱–۱۷۹۵) آشنا شد. کازیمیر ددوان فرزند نامشروع بارون ژان-فرانسوا دودِوان بود و بعدتر لقب پدرش را به ارث برد. این آشنایی در سال ۱۸۲۲، وقتی ارر نوزده ساله بود، به ازدواج منجر شد. در سال‌های اول ازدواج، ارر خوشبخت بود اما پس از مدتی از شوهر خوش‌طینت اما نه چندان حساسش دلزده شد و ابتدا رابطه‌ای افلاطونی با یک دادستان جوان و بعدتر رابطه‌ای پرشور با یکی از همسایگانشان برقرار کرد. ساند و دودوان
با یکی از همسایگانشان برقرار کرد. ساند و دودوان صاحب دو فرزند به نام‌های موریس و سولانژ شدند. در ژانویهٔ سال ۱۸۳۱، ارر همسرش را ترک کرد تا با شاعری به نام ژول ساندو زندگی کند. در چهار تا پنج سال بعد زندگی‌ای را در پیش گرفت که می‌توان آن را "عصیانی عاشقانه" نامید. او به پاریس رفت و دوستی نزدیکی با هنری دو لاتوش، مدیر فیگارو، برقرار کرد. برخی مقاله‌های او که با همکاری ژول ساندو نوشته بود با نام مستعار "ژول ساند" در فیگارو چاپ شد. ساند در فوریهٔ ۱۸۳۶ به شکل قانونی از همسرش جدا شد و فرزندانش را با خود برد. کار
از همسرش جدا شد و فرزندانش را با خود برد. کار نویسندگی. ارتباط با ژول ساندو (نویسنده) به انتشار اولین آثار ادبی ارر انجامید. آن‌ها چند داستان را به‌طور مشترک و با امضای "ژول ساند" منتشر کردند. اولین رمان منتشر شدهٔ او، "سرخ و سپید" (۱۸۳۱) با همکاری ساندو نوشته شد. بلافاصله پس از انتشار "سرخ و سپید"، او نخستین رمان مستقل خود، "ایندیانا" (۱۸۳۲) را با نام ادبی «ژرژ ساند» منتشر کرد. انتشار این رمان به سرعت او را به شهرت رساند. این رمان بیانگر اعتراضی‌است پرشور به قراردادهای اجتماعی‌ای که زن را به رغم
پرشور به قراردادهای اجتماعی‌ای که زن را به رغم خواسته‌هایش به شوهرش پیوند می‌زند و دفاعیه‌ای است برای زنی که همسرش را در جستجوی عشق ترک می‌کند. درون‌مایه بسیاری از نوشته‌های بعدی ساند نظیر ریاکاری ذاتی نهاد ازدواج، عشق ممنوع زن و مردی از دو طبقهٔ اجتماعی متفاوت و اصلاح اجتماعی در این اثر دیده می‌شود. ساند در رمان‌های بعدی‌اش "ولنتاین" (۱۸۳۲) و "لِلیا" (۱۸۳۳) آرمان خود از جامعه آزاد را گسترش داد تا روابط اجتماعی و طبقات اجتماعی را نیز دربر بگیرد "للیا" دربارهٔ تلاش برای یافتن معشوقی‌ست که هم‌آورد عاشق باشد.
تلاش برای یافتن معشوقی‌ست که هم‌آورد عاشق باشد. رمان‌های اولیهٔ ساند سمت و سویی به شدت فمینیستی دارند. در نیمهٔ دوم دههٔ ۳۰، رمان‌های ساند بیشتر جنبهٔ سوسیالیستی به خود می‌گیرند (نظیر اسپیریدیون (۱۸۳۸)، کونسولو (۳–۱۸۴۲) و نمایشنامهٔ "هفت رشته از چنگ" (۱۸۴۰) که بازآفرینی فاوست گوته است) و در آثار متأخرترش از جمله فادت کوچولو (۱۸۴۹) بازنمایی آرمان‌گرایانهٔ زندگی روستایی و توجه به افراد به حاشیه رانده شدهٔ اجتماع نقش کلیدی دارد. "ولنتاین" اولین رمان از بسیار رمان‌های بعدی ساند است که قهرمان آن کارگر یا دهقان
بعدی ساند است که قهرمان آن کارگر یا دهقان است ساند رمان‌های روستایی‌اش از جمله "دریای شیطان" (۱۸۴۶)، "فرانسوا لو شامپی" (۱۸۴۸–۱۸۴۷)، "فادت کوچولو" (۱۸۴۹) و "آقایان زن‌نواز بوادوره" (۱۸۵۷) را بر اساس طرح‌هایی از تجربیات دوران کودکی‌اش در ییلاق نوشته‌است. رمان "زمستانی در مایورکا" به اقامت او و شوپن در زمستان ۹–۱۸۳۸ در آن جزیره می‌پردازد. دیگر رمان‌های او عبارتند از: "ایندیانا"(۱۸۳۲)، "لِلیا" (۱۸۳۳)، "موپرا" (۱۸۳۷)، "همسفر فرانسه" (۱۸۴۰)، "کونسولو" (۱۸۴۳–۱۸۴۲) و "پروانه‌ای از آنژی‌بو" (۱۸۴۵). آثار تئاتری و
و "پروانه‌ای از آنژی‌بو" (۱۸۴۵). آثار تئاتری و قطعات زندگی‌نامه‌ای شامل: "داستان زندگی من" (۱۸۵۵)، "او و او" (۱۸۵۹) (دربارهٔ رابطه‌اش با موسه)، "دفترچهٔ خاطرات"(پس از مرگ در ۱۹۲۶) و نامه‌نگاری‌ها از او منتشر شده‌است. ساند اغلب آثار تئاتری خود را در سالن خصوصی کوچکش در نوآن اجرا می‌کرد. علاوه بر این، ساند نقدهای ادبی و مقالات سیاسی متعددی نیز نوشته‌است که موقعیت او را به عنوان یک سوسیالیست تثبیت می‌کند. به خاطر شیوهٔ زندگی در کودکی و جوانی، ساند هوادار فرودستان و طبقهٔ کارگر بود. در زمان انقلاب ۱۸۴۸، ساند
و طبقهٔ کارگر بود. در زمان انقلاب ۱۸۴۸، ساند که دست‌یابی زنان به حقوقشان را راه گریزناپذیر پیشرفت می‌دانست، روزنامه‌ای با همکاری اتحادیهٔ کارگران منتشر کرد و مقالات سیاسی بیشتری نوشت. او در مقاله‌ای نوشت: «من نمی‌توانم به جمهوری‌ای معتقد باشم که با انقلابی آغاز می‌شود که پرولتاریای خود را می‌کُشد.» مشهورترین نقل قول از ژرژ ساند این است: «تنها شادی در زندگی دوست داشتن و دوست داشته شدن است.» ژرژ ساند بسیار فراتر از مرزهای فرانسه شناخته شده‌بود و فعالیت‌های اجتماعی، نوشته‌ها و اعتقاداتش با نقدها و نظرات
اجتماعی، نوشته‌ها و اعتقاداتش با نقدها و نظرات فراوانی اغلب از طرف مشاهیر ادب و هنر جهان همراه بود. ایوان تورگنیف دربارهٔ او می‌گوید: «چه مرد شجاعی بود این زن، و چه زن نیکی.» و آلفرد دو موسه او را «زنانه‌ترین زن» می‌نامد. هنری جیمز، نویسندهٔ آمریکایی، در کتابی به نام "ژرژ ساند" پیشرفت سریع این زن را در حوزهٔ ادبیات «چشمگیر» می‌داند، «زن جوان نیازمندی که در اتاق محقر کرایه‌ای زندگی می‌کرد و به دنبال کار بود». کار سیاسی. ژرژ ساند حامی بی‌چون و چرای آزادی و برابری برای زنان و طبقهٔ کارگر بود اما عمده فعالیتش
برای زنان و طبقهٔ کارگر بود اما عمده فعالیتش در حوزهٔ روشنفکری بود و هرگز عضو هیچ حزب و گروه رسمی‌ای نشد. در انقلاب ۱۸۴۸ فرانسه نقش مؤثری در مبارزه با سلطنت و تبلیغ برای جنبش آزادی‌خواهی ایفا کرد و مقالاتی نیز در حمایت از دموکراسی، زنان و دهقانان فرودست فرانسوی منتشر کرد. او که پس از انتشار این مقالات به عنوان چهره‌ای سیاسی مطرح شده بود از سوی برخی فمینیست‌ها برای نمایندگی مجلس نامزد شد اما از شرکت در انتخاباتی که زنان در آن حق رأی نداشتند سر باز زد. با آغاز خشونت‌ها و سرکوب در ژوئن ۱۸۴۸ ساند پاریس را ترک
خشونت‌ها و سرکوب در ژوئن ۱۸۴۸ ساند پاریس را ترک کرد و به زادگاهش، نوآن، بازگشت. The دیدگاه هم‌عصران ساند دربارهٔ او. از زمانی که ژرژ ساند برای تهیهٔ بلیط ارزان‌قیمت نمایش‌هایی که بر آن‌ها نقد می‌نوشت، لباس مردانه به تن کرد. در آن زمان طبقهٔ همکف سالن‌های نمایش مختص مردان بود. از زمانی که ساند در مجامع عمومی شروع به پوشیدن لباس مردانه کرد، شهرت و آبروی او به خطر افتاد. توجیه ساند برای پوشیدن لباس‌های مردانه این بود که این لباس‌ها بسیار بادوام‌تر و ارزان‌تر از لباس‌های معمول یک زن نجیب‌زاده در آن زمان بودند.
لباس‌های معمول یک زن نجیب‌زاده در آن زمان بودند. علاوه بر راحتی، امتیاز دیگری که لباس مردانه برای ژرژ ساند به ارمغان آورد، امکان گشت‌وگذار آزادانه در پاریس و رفت‌وآمد در دادگاه‌ها بود که زنان دیگر (حتی زنانی از طبقهٔ اجتماعی ساند) از حضور در آن‌ها محروم بودند. سیگار کشیدن ساند در انظار نیز باعث رسوایی بود. در آن زمان نه جامعهٔ اعیان و نه اصیل‌زادگان زیاده‌روی درکشیدن سیگار را برای زنان مجاز نمی‌دانستند، به خصوص به شکل آشکار و در مجامع عمومی (اگرچه ماری دگول، معشوقهٔ فرانتس لیست نیز سیگار می‌کشید). سیگار
معشوقهٔ فرانتس لیست نیز سیگار می‌کشید). سیگار کشیدن و رفتارهای دیگر ساند برای زنی در اوایل و میانهٔ قرن نوزدهم نامعمول و غیرعادی بود. در آن زمان هنجارهای اجتماعی به خصوص در طبقات بالای اجتماع اهمیتی فوق‌العاده داشت. در "دانشنامهٔ فمینیستی ادبیات فرانسه" در توضیح رفتار ساند آمده‌است: ساند در زندگی واقعی با برگزیدن هویت جنسی‌ای که هم زنانه بود و هم مردانه می‌نمود و در آثارش با خلق شخصیت‌هایی از همین دست، محدودیت‌های اجتماع علیه زنان را آشکار می‌کرد. وقتی با لباس مردانه در خیابان‌های پاریس رفت‌وآمد می‌کرد
لباس مردانه در خیابان‌های پاریس رفت‌وآمد می‌کرد آزادی جسمی و اجتماعی‌ای را تجربه می‌کرد که به عنوان زن از آن‌ها بی‌بهره بود. شیوهٔ زندگی ساند که از بسیاری جنبه‌ها در آن زمان غیراخلاقی به‌شمار می‌آمد، عاقبت منجر به از دست دادن عنوان بارونس شد. جالب این جاست که در آن زمان زنان طبقات بالای جامعه اجازه داشتند جدا از همسرشان زندگی کنند و به شرط آن که زن و شوهر در ملأ عام رسوایی به بار نمی‌آوردند، از بدگویی و سوء شهرت در امان بودند. در دههٔ ۱۸۴۰ نامیدن ساند با صفت «نابغه» در میان منتقدان معمول بود، با این حال در
«نابغه» در میان منتقدان معمول بود، با این حال در نقد آثارش به هیچ‌وجه در میان منتقدان همنوایی‌ای وجود نداشت. برخی از منتقدان شخصیت‌ها و پیرنگ داستان‌های ساند را غیراخلاقی می‌دانستند. برخی دیگر نقد اجتماعی او و مواضع سیاسی رادیکالش را به چالش می‌کشیدند. بسیاری دیگر را صرف وجود توانایی خلق، و شاید حتی نبوغ در یک زن، گیج و سرگشته می‌کرد. منتقد مشهور فرانسوی، ژول ژانین، دربارهٔ او می‌نویسد: «او کیست؟ زن است یا مرد، فرشته یا شیطان، تناقض یا حقیقت؟» شارل بودلر، شاعر، یکی از منتقدان معاصر ژرژ ساند بود و دربارهٔ
شاعر، یکی از منتقدان معاصر ژرژ ساند بود و دربارهٔ او گفته بود: «او احمق و چاق و وراج است. ایده‌های اخلاقی او عمق و ظرافت افکار فراش‌ها و نشمه‌ها را دارد… این واقعیت که مردانی پیدا می‌شوند که دل به این روسپی ببندند، نشان می‌دهد مردان این نسل تاچه حد ذلیل و خوار شده‌اند.» نویسندگان دیگر هم‌عصر ساند، نظری متفاوت داشتند. فلوبر که به هیچ‌وجه نمی‌توان او را منتقدی صبور و سهل‌گیر دانست، ستایشگر بی‌چون و چرای ساند بود، مارسل پروست هم همین‌طور. انوره دو بالزاک، که ساند را شخصاً می‌شناخت، زمانی گفته‌بود که اگر کسی
ساند را شخصاً می‌شناخت، زمانی گفته‌بود که اگر کسی تصور کند ساند نویسندهٔ بدی است، به دلیل ناکارآمدی معیارهای نقادی‌اش است. او در ضمن متذکر شده بود تشبیه‌های ادبی در آثار ساند نشان می‌دهد که نوشته‌های او از ظرافتی مثال‌زدنی برخوردار است و او می‌تواند «به‌واقع تصویر را در کلام بگنجاند.» زندگی خصوصی. ژرژ ساند با ژول ساندو (رمان‌نویس) در ۱۸۳۱، پروسپه مریمه (نمایشنامه‌نویس، تاریخ‌دان و باستان‌شناس)، آلفرد دو موسه (شاعر، نمایشنامه‌نویس و رمان‌نویس) در تابستان ۱۸۳۳ تا مارس ۱۸۳۵، لویی-کریستوسوم میشل، پیر-فرانسوا
تا مارس ۱۸۳۵، لویی-کریستوسوم میشل، پیر-فرانسوا بوکاژ، فلیسین مالفیل و فردریک شوپن از ۱۸۳۷ تا ۱۸۴۷ روابط عاشقانه داشت. بعدتر با گوستاو فلوبر نامه‌نگاری کرد. علی‌رغم خلق‌وخوی ناهمساز و تفاوت در سلیقهٔ زیبایی‌شناسی، در نهایت این دو دوستان نزدیک هم شدند. او دوستی صمیمانه‌ای نیز با بازیگری به نام ماری دوروال داشت که شایعاتی را دربارهٔ همجنس‌گرایانه بودن این رابطه در پی داشت. این شایعات تأیید نشده‌اند. ژرژ با شوپن نزد دوستان مشترکشان آشنا شد. او شوپن را «یک فرشته غمگین کوچک» توصیف می‌کرد. چند ماه بعد آن دو صمیمی
غمگین کوچک» توصیف می‌کرد. چند ماه بعد آن دو صمیمی می‌شوند و برای گذراندن زمستان ۳۹–۱۸۳۸ به اسپانیا می‌روند. امروز می‌توان از صومعهٔ والدموسا در مایورکا (که در آن زمان متروک بود)، جایی که شوپن، ساند و فرزندانش زمستان ۳۹–۱۸۳۸ را در آن گذراندند، بازدید کرد. ساند سفر به مایورکا را در رمان Un Hiver à Majorque ("زمستانی در مایورکا") توصیف کرده‌است. این رمان در ۱۸۵۵ به چاپ رسید. شوپن از ابتدای رابطه با ساند به بیماری سل (یا آن‌طور که اخیراً تصور می‌کنند فیبروز کیستیک) مبتلا بود و سپری کردن زمستان سرد و پر برف و
مبتلا بود و سپری کردن زمستان سرد و پر برف و باران در مایورکا و پیدا نکردن مکانی مناسب برای سکونت، بیماری او را وخیم‌تر کرد. ساند و شوپن دو سال پیش از مرگ شوپن به دلایل متعدد از یکدیگر جدا شدند. ساند در رمان "لوکرزیا فلوریانی" برای خلق شخصیت کارول، شاهزادهٔ بیمار اهل اروپای شرقی، از شخصیت شوپن به عنوان الگو استفاده کرده‌است. در این رمان هنرپیشهٔ زن میانسالی به نام لوکرزیا که بهار جوانی خود را سپری کرده‌است کار دردناک و طاقت‌فرسای پرستاری از کارول را بر عهده دارد. گرچه ساند مدعی است که در رمانش شوپن را مضحکه
گرچه ساند مدعی است که در رمانش شوپن را مضحکه نکرده، اما انتشار کتاب و خوانندگان فراوانش ممکن است به تیرگی روابط آن‌ها افزوده باشد. به هر حال مشکل اصلی در رابطهٔ ساند و شوپن، به فرزندان ساند، سولانژ، دخترش و موریس، پسرش مربوط می‌شد. پس از آن که مشاجرهٔ سختی میان سولانژ و شوهرش با ژرژ ساند بر سر پول اتفاق افتاده‌بود، شوپن به روابط صمیمانه‌اش با سولانژ ادامه داد. ساند حمایت شوپن از سولانژ را خیانتی آشکار و نشانهٔ عشق شوپن به سولانژ تعبیر کرد. از طرف دیگر موریس، پسر ساند، هم از شوپن خوشش نمی‌آمد. او می‌خواست
پسر ساند، هم از شوپن خوشش نمی‌آمد. او می‌خواست خود نقش "مرد خانه" را بر عهده داشته باشد و شوپن را رقیبی برای این نقش می‌دانست. ساند هرگز از شوپن نخواست نزد آن‌ها بازگردد. در سال ۱۸۴۸ شوپن از توری در انگلستان به پاریس بازگشت و در پلس وندوم از دنیا رفت. در زمان مرگ شوپن آه در بساط نداشت و دوستانش ناچار شدند هزینهٔ اقامت او در پاریس و بعدتر هزینه‌های مراسم خاکسپاری در مدلین را بپردازند. در مراسم خاکسپاری شوپن بیش از ۳۰۰۰ نفر از جمله دلاکروا، لیست، ویکتور هوگو و مشاهیر دیگری شرکت کردند. ژرژ ساند در مراسم حاضر
و مشاهیر دیگری شرکت کردند. ژرژ ساند در مراسم حاضر نشد. مرگ. ژرژ ساند در ۸ ژوئن ۱۸۷۶، اندکی پیش از تولد ۷۲ سالگی‌اش، در نوآن، در نزدیکی شاتورو، در شهرستان اندر به دلیل بیماری انسداد روده درگذشت. به هنگام مرگ، موریس ساند به همراه همسر و دو دخترش و سولانژ ساند در کنارش بودند. ژرژ ساند مایل نبود طبق آیین کاتولیکی دفن شود. پس از مرگ او، مشاجره‌ای بر سر نحوه برگزاری مراسم میان پسر و دخترش درگرفت و سولانژ در این مشاجره پیروز شد و در نهایت ساند در حضور کشیشان کاتولیک و در زمین خانه‌اش به خاک سپرده شد. حدود ۲۰۰ نفر