payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حَنابَندان، مراسم حنا یا شب حنا یکی از آداب و رسوم عروسی هند، مالزی، آذربایجان، ایران و ترکیه است. مراسم حنابندان در طول قرن‌ها یکی از آداب و رسوم عروسی در نزد اقوام ایرانی است. حنابندان آیینی سنتی است که یک یا دو روز پیش از عروسی در خانه پدر و مادر عروس و با حضور دوستان و خویشان برگزار می‌شود و مهمانان برای خانواده عروس پول یا هدیه‌های دیگر می‌آورند. در گذشته دست و پای عروس را حنا می‌بستند، ولی امروزه گاه به گذاشتن خال حنایی بر کف دست عروس بسنده می‌شود. مراسم حنابندان در بسیاری از شهرهای ایران از اهمیت
مراسم حنابندان در بسیاری از شهرهای ایران از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و به شکل خاص خودشان برگزار می‌شود. در این مراسم حنای تزئین شده را با جشن و پایکوبی به خانه عروس می‌برند. مرسوم است که سینی حنا دور تا دور مجلس چرخانده می‌شود و میهمانان، در این جشن همگی، دست‌های خود را به حنای مراسم حنابندان آغشته می‌کنند. حنا یکی از ارکان مهم این مراسم است و در واقع باور ایرانیان آن است که حنا هدیه‌ای از بهشت است و نمادی از شادی، محبت و کامروایی است. جشن حنابندان که به تعبیری آخرین رسم از آداب عروسی ایرانی می‌باشد،
به تعبیری آخرین رسم از آداب عروسی ایرانی می‌باشد، جشنی است که در واقع مراسم خداحافظی عروس بوده و در آخرین شب اقامت عروس به‌طور رسمی در خانه پدری برگزار می‌گردد. در زمان‌های نه چندان دور در شب حنابندان زنان شرکت‌کننده دستشان را با آغشتن به ظرف حنایی که دور تا دور مراسم گرداننده می‌شد، رنگ می‌کردند و این آیین هم‌چنان در روستاها و شهرهای کوچک ایران پا برجاست. «حنا از جنت است» و اثری از بهشت و نشانه‌ای از شادی، مهر و نیکبختی دارد. این باوری است که ایرانیان باستان داشتند و هنوز هم پابرجاست. حنابندان در مناطق
داشتند و هنوز هم پابرجاست. حنابندان در مناطق مختلف ایران. سیستان. حنابندان در بین مردم سیستانی به گفتهٔ محمدآذری کارشناس و محقق فرهنگ عامه اقوام با رسم زیبای «در واکنه» همراه است و از زیباترین بخش‌های مراسم عروسی سیستانی‌ها می‌باشد. در منطقه سیستان حنابندان بیش از یک روز برگزار می‌شود. در شب اول حنابندان که در اصطلاح محلی به آن «سرشویی» گفته می‌شود، مقدار زیادی حنا خیسانده و آماده می‌شود و برای اطلاع اقوام و همسایگان مقداری از آن به در خانه آنها برده و توزیع می‌شود. افراد در خانه داماد جمع می‌شوند و سینی
می‌شود. افراد در خانه داماد جمع می‌شوند و سینی حنا را روی سر یکی از افراد قرار می‌دهند و به سوی خانه عروس حرکت می‌کنند و با زدن کف و شادی ابیات زیر را می‌خوانند: امشب حنا می بنده / به دست و پا می بنده / اگر حنا نباشه آب طلا می بنده / حنا حنا می بنده به دست و پا می بنده / حنای سیستم (سیستان) جانه فامیل شاه (داماد) می بنده/ حنا حنایه، حنا چه خوش نمایه / دست عروس نبندین، تا مادرش بیایه. سپس طبق یک سنت قدیمی در خانه عروس را می‌بندند و اقوام عروس پشت در می‌ایستند و ابیاتی را در دو طرف در هر دو خانواده می‌خوانند
و ابیاتی را در دو طرف در هر دو خانواده می‌خوانند که سمبلیک است و بیانگر نزاعی ظاهری بین داماد و مادر زن است که نمی‌خواهد دخترش را از خود دور کند و به خانه شوهر بفرستد: اقوام داماد / در واکنه در واکنه حنا میاره ور شما اقوام عروس / حنای شما مال شما ما زن نداریم ور شما اقوام داماد / در واکنه در واکنه ساعت می آره ور شما اقوام عروس / ساعت شما مال شما ما زن نداریم ور شما اقوام داماد / در واکنه در واکنه دستمال میاره ور شما اقوام عروس / دستمال شما مال شما ما زن نداریم ور شما تا این که می رسه به… در واکنه در واکنه
ور شما تا این که می رسه به… در واکنه در واکنه داماد میاره ور شما… که به احترام نام داماد و نه به جهت هدایا در را باز می‌کنند و اقوام داماد با حالت هجوم و تصرف خانه عروس که حالت سمبلیک و شادی آفرین دارد وارد خانه عروس می‌شوند. بلوچستان. حنابندانی یکی از رسم‌های کهن در میان مردم بلوچ است. در شب پایانی ماه رمضان، زنان بلوچ با تهیه حنا که معمولاً حنای محلی بلوچستان است، خود را برای مراسم حنابندان آماده کرده و در این مراسم که شب قبل از عید فطر برگزار می‌شود.زنان خطه بلوچستان در شب عید قربان دست و پای فرزندان
خطه بلوچستان در شب عید قربان دست و پای فرزندان خویش را با حنای قرمز نقش می‌زنند و از صبح روز عید لباس‌های پاکیزه و خوشبو بر تن کودکان خود می‌کنند. حنا بندان یا حِنا دوزوکی یا حنا دوزوکا، مراسمی در عروسی‌های بلوچی محسوب می‌شود و از مراسم‌های فرعی عروسی است و به این صورت است که خانواده‌های طرفین بر سر عروس و داماد و روی پول حنا می‌گذارند. در این مراسم خانواده‌های طرفین هرکدام روی سر داماد و عروس حنا می‌گذارند و این کار را با قرار دادن حنا روی پول انجام می‌دهند. شب حنابندان را تا صبح بیدار می‌مانند و ولیمه
شب حنابندان را تا صبح بیدار می‌مانند و ولیمه عروسی را در همین شب تدارک می‌بینند. خوزستان. در خوزستان یک شب قبل از عروسی شب حنابندان یا «لیله الحنا» است. داماد و عروس را جداگانه در خانه‌های خود حنا می‌بندند. در برخی از روستاهای خوزستان تنها برای داماد حنا می‌بندند. بوشهر. در بوشهر خوراکی‌های خاصی مثل: حلوای انگشت‌پیچ و حلوای برنج درست می‌شود و شب مراسم برگ سبز درخت نارنج و اسکناس به نشانه آروزی خوشبختی و پربرکتی در دستان عروس قرار داده می‌شود. کردستان. مراسم حنابندان در میان کردها بدین صورت است که یک شب قبل
حنابندان در میان کردها بدین صورت است که یک شب قبل از عروسی دخترهای دم بخت فامیل و دوست، عروس خانم را به حمام برده بعد از آن عروس را برای آرایش به آرایشگاه می‌برند. از آن طرف قبل از آمدن خانواده داماد، همه دوستان و اقوام در خانه عروس جمع شده، جشن و پایگوبی به راه می‌اندازند. در اکثریت شهرهای استان کرمانشاه، کردستان و ایلام برای جشن حنابندان مراسم دف نوازی برپا می‌باشد. بدین صورت که دف نوازان با دایره و دف شروع به نواختن می‌کنند و میهمان‌ها دست در دست یکدیگر رقص و پایگوبی را انجام می‌دهند. در کرمانشاه، ظرف
رقص و پایگوبی را انجام می‌دهند. در کرمانشاه، ظرف حنای تزئین شده توسط عروس و داماد در میان میهمان‌ها چرخیده می‌شود و میهمان‌ها از آن در کف دست خود می‌گذارند و به عروس و داماد هدیه می‌دهند. شیراز. مراسم حنابندان در شیراز بدین صورت است که دست و پای عروس و داماد را به حنا آغشته می‌کنند. در این مراسم، رسم است که خواهر عروس دست عروس و برادر داماد دست‌های داما را به حنا آعشته کند. اما اگر عروس و داماد خواهر و برادر نداشته باشند یکی از دوستان صمیم آن‌ها باید این کار را انجام دهد. بعد از اینکه دست و پای عروس و
کار را انجام دهد. بعد از اینکه دست و پای عروس و داماد به حنا آعشته شد، عروس خانم ظرف حنا را بالای سر گرفته و میهمان‌ها هدایای خود را داخل آن قرار می‌دهند. گیلان. گیلک‌ها غروب روز عقد، مراسم حنابندئون» برگزار می‌کنند عروس راستش را روی سرش می‌گذارد به صورتی که کف دستش رو به بالا. باشد سپس زنی سفید بخت مقداری حنا کف دست او می‌گذارد و جشن تا نیمه شب ادامه می‌یابد. در گیلان، رسم بر این است که خواهر بزرگ داماد سینی حنا را به همراه سایر هدایای عروس خانم در مجلس چرخانده تا میهمان‌ها آن‌ها را ببینند. بعد از قرار
چرخانده تا میهمان‌ها آن‌ها را ببینند. بعد از قرار دادن حنا در دست‌های عروس و داماد هدایا و طلاهای خریداری شده برای عروس به او داده می‌شود. خراسان. در خراسان مراسم حنابندان در حمام برگزار می شود. دلاک نباتی لای انگشتان پای عروس می‌گذارد و شروع به گذاشتن حنا روی آنها می‌کند، البته عروس تا هدیه ای از مادرشوهر نگیرد دست اجازه این کار را نمی‌دهد. هرمزگان. مراسم حنابندان در هرمزگان هنوز به شکل بسیار جالب و زیبایی برگزار می‌شود. این مراسم در هرمزگان در دو شب مختلف برگزار خواهد شد. خانواده عروس قبل از برگزاری
برگزار خواهد شد. خانواده عروس قبل از برگزاری مراسم لباس محلی به رنگ قرمز یا سبز روسری گلابتون دوزی شده زیر پا و پشتی را همه به رنگ سبز آماده می‌کنند. شب اول مراسم حنابندان به حنای دزدی معروف است که در آن فقط خانواده عروس و اقوام آنها حضور دارند در این مراسم فقط روی کف پای عروس حنا قرار داده می‌شود و دستان او برای شب بعد گذاشته می‌شود. شب دوم که به آن حنای فاش می‌گویند اقوام داماد نیز در مراسم حضور دارند. عروس لباس محلی زیبایی می‌پوشد و همراه با داماد روی تشک تزیین شده می‌نشیند. در این مراسم یکی از خانمهای
تزیین شده می‌نشیند. در این مراسم یکی از خانمهای هنرمند فامیل روی دست عروس با حنا طرح‌های زیبا و خاصی می‌کشد و مهمانان نیز به عنوان شادباش و مبارکی از حنا برای تزئین دست‌های خود استفاده می‌کنند. در مراسم حنابندان هرمزگان در قدیم بعد از آنکه دست و پای عروس را به حنا آغشته کردند آن‌ها را داخل پارچه‌هایی می‌پیچیدند که به آن حنابند گفته می‌شده است. در بسیاری از شهرهای هرمزگان در مراسم حنابندان به جای شیرینی و شربت با استفاده از حلوا و قهوه از مهمانان پذیرایی می‌شود. کرمان. مراسم حنابندان در این استان تقریباً
کرمان. مراسم حنابندان در این استان تقریباً شبیه هرمزگان است از این جهت که در کرمان هم این مراسم طی دو شب برگزار می‌شود و دوستان داماد گردنبندی از پول برای داماد به نشانه ثروتمندی او در طول زندگی با عروس خانم درست خواهند کرد. مازندران. حنابندان هم در مازندران سابقهٔ دیرینی دارد و همانند امروزه در شب عروسی برگزار می‌شد اما به شکلی ساده عروس در جمع دوستان جوان خود و داماد هم در منزل خود و در بین جوانان محل جشن حنا بندان را بر پا می‌کرد، بر کف دست داماد حنا می‌گذاشتند و پسران دم بخت با انگشت از کف دست او حنا
و پسران دم بخت با انگشت از کف دست او حنا برمی‌داشتند و معتقد بودند که با این کار بخت‌شان زودتر باز می‌شود همین مراسم در خانه عروس هم اجرا می‌شد و تا پاسی از شب گذشته به جشن و پایکوبی می‌پرداختند. اصفهان. مراسم حنابندان در اصفهان نیز یک شب پیش از عروسی است، خانواده داماد حنای تزئین شده و کادوها و لباس‌های عروس را به صورت خنچه با زدن دف یا تنبک همراه با آشنایان داماد و عروس به خانه عروس می‌برند و روی دست عروس و داماد می‌گذارند. بقیه میهمانان هم می‌توانند کمی از حنا بردارند و به نشانه خوش‌یمنی و خوشبختی، روی
از حنا بردارند و به نشانه خوش‌یمنی و خوشبختی، روی دست و پاهای خود بگذارند. تمام این مراسم مانند مناطق دیگر ایران، با جشن و پایکوبی و پذیرایی از مهمانان همراه است. لرستان. یکی از مراسم‌های عروسی در لرستان شب حنابنو یا حنابندان است. این مراسم شب پیش از عروسی در خانهٔ عروس جشن گرفته می‌شود که در آن خانواده داماد هدایایی را برای خانوادهٔ عروس می‌برند. این هدایا که می‌توانند کفش، لباس، روسری، لوازم آرایش و چیزهای دیگر باشد، کادوپیچ شده و روی سینی یا مجمعه گذاشته شده و توسط طبق‌کش‌ها با رقص و ساز و آواز به خانه
شده و توسط طبق‌کش‌ها با رقص و ساز و آواز به خانه عروس برده می‌شود. در این مراسم در دستان عروس و داماد حنا گذاشته می‌شود و به عروس طلا هدیه می‌دهند. مشابه حنابندان در آمریکا. مراسمی مشابه حنابندان به نام Bachelorette party در آمریکا و کانادا و چند کشور دیگر نیز وجود دارد. این مراسم شب قبل از عروسی برگزار می‌گردد.
استان های سوئد یا (län) بخشی از تقسیمات کشوری سوئد و سطح اول بخش‌های اداری این کشور می‌باشند. سوئد دارای ۲۱ استان است. این ها در سال ۱۶۳۴ تأسیس شدند و برای معرفی دولت مدرن جانشین تقسیمات قبلی یعنی استان‌های سوئد شدند. مرزهای شهرستان‌ها اغلب با اندکی تغییر تابع مرزهای قدیمی سوئد است. پیشنهادها جنجالی تاکنون شده‌است تا این استان‌ها به مناطق بزرگتری تقسیم شوند.
حمله شترهای جهش‌یافته یک بازی ویدئویی فراواقع‌گرایی در سبک شوتم آپ توسط شرکت لاماسافت توسعه یافته و در سال ۱۹۸۳ برای کمودور ۶۴ و آتاری ۸ بیت منتشر گردید. گیم‌پلی. این بازی از مجموعه بازی‌های شوتم آپ می‌باشد که صفحه به صورت افقی در آن حرکت می‌کند. اما شما در این بازی می‌توانید با کنترل سفیه در جهات مختلف حرکت کنید. در این بازی شترها در ابتدا به رنگ زرد هستند که با شلیک لیزر به آن‌ها تغییر رنگ داده و در نهایت نابود می‌شوند. داستان. ۱۰۰ سال از جنگ ننگین گرید (Grid) گذشته. قهرمان بازی در حال تماشای تلویزیون است
گذشته. قهرمان بازی در حال تماشای تلویزیون است ولی ناگهان برنامه‌های تلویزیون قطع شده و خبر فوری پخش می‌گردد: از تمامی خلبانان کارآزموده اسکادران گریدرانر (gridrunner) درخواست می‌شود سریعاً به پایگاه مراجعه کنند. وقتی به پایگاه می‌رسید بلافاصله شما را به اتاق توجیه می‌برند و رئیس درآنجا شروع به صحبت می‌کند: «هدف ما از احضار شما به اینجا این است که به شما بگوییم "زمین در خطر است". دشمنان با سلاح‌های پیشرفته تر بازگشته‌اند و ما قصد داریم یک اسکادران جدید با کد رمز "ماتریکس" ایجاد کنیم.» و قهرمان بازی از این
رمز "ماتریکس" ایجاد کنیم.» و قهرمان بازی از این لحظه با استفاده از جدیدترین ناوهای جنگی فضایی مأمور می‌شود تا زمین را از حمله مهاجمان حفظ کند. سیستم‌ها. این بازی در سال ۱۹۸۳ برای رایانه خانگی کمودور ۶۴ منتشر گردید. سپس یک نسخه از این بازی نیز برای سری رایانه‌های ۸ بیتی آتاری تولید و طراحی گردید.
خولیو کورتاسار (; زاده ۲۶ اوت ۱۹۱۴ در بروکسل – درگذشته ۱۲ فوریه ۱۹۸۴ در پاریس) نویسنده رمان و داستان کوتاه آرژانتینی بود. او یک نسل از نویسندگان آمریکای لاتین، از مکزیک تا آرژانتین را تحت تأثیر قرار داد. بخش بزرگی از بهترین و شناخته شده‌ترین کارهایش را در فرانسه نوشت. جایی که در سال ۱۹۵۱ در آن شروع به کار کرد. وی یکی از بارورترین، متعهدترین و جهانی‌ترین نویسندگان آمریکای لاتین است که از ایشان با اصطلاح «بوم - Boom» یاد می‌شود. همچنین منتقدان ادبی از کورتاسار به عنوان یکی از نویسندگان شاخص دهه ۱۹۶۰ نام
به عنوان یکی از نویسندگان شاخص دهه ۱۹۶۰ نام می‌برند. دهه‌ای که اوج شکوفایی ادبیات آمریکای لاتین در قرن بیستم محسوب می‌شود و علاوه بر کورتاسار، خاستگاه نام‌ها و چهره‌های ادبی ماندگاری چون: گابریل گارسیا مارکز، ماریو بارگاس یوسا، کارلوس فوئنتس، خوان کارلوس اونتی، گیلرمو کابررا اینفانته، آلخو کارپانتیه، خوان رولفو، آدولفو بیوئی کاسارس، ادواردز، خوسه دونوسو و عده‌ای دیگر در تاریخ ادبیات جهان است، که هسته و بانی اصلی رشد ادبیات و در کنار آن صنعت نشر کتاب در این منطقه از جهان و نیز جلب توجه منتقدین ادبی و
این منطقه از جهان و نیز جلب توجه منتقدین ادبی و استعدادهای جوان و جویای نام سراسر زمین به این قاره و ادبیات شاخص آن گردید. اوان زندگی. خولیو کورتاسار که هنگام تولد ژول فلورنسیو کورتاسار نامیده شد، در سال ۱۹۱۴ در پایتخت بلژیک و در ماه‌های آغازین جنگ جهانی اول از پدر و مادری آرژانتینی متولد شد. پدرش، خولیو خوزه کورتاسار و مادرش ماریا هرمنیا دسکوته بود. در سال ۱۹۱۳ از آرژانتین به بلژیک نقل مکان کردند. هر دو آن‌ها آرژانتینی بودند.. او خود می‌گوید: «تولد من محصول دیپلماسی و توریسم بود». کورتاسار کمی پس از تولد
دیپلماسی و توریسم بود». کورتاسار کمی پس از تولد به همراه پدر و مادرش به منظور پیوستن به والدین ماریا هرمنیا، به سوییس نقل مکان کردند. ویکتوریا گابل (که یک شهروند آلمانی بود) و دسکوته، (که یک شهروند فرانسوی بود.) در آن زمان در بلژیک به فرانسوی‌ها روی خوش نشان داده نمی‌شد. به همین خاطر به‌هم‌پیوستن خانواده باید در یک سرزمین بی‌طرف صورت می‌گرفت. خانواده کورتاسار به مدت دو سال ابتدا در زوریخ و سپس ژنو اقامت داشته و سپس، پس از اقامت کوتاهی در بارسلونا به بوئنوس آیرس بازگشت. پس از بازگشت به آرژانتین، خولیو خوزه
آیرس بازگشت. پس از بازگشت به آرژانتین، خولیو خوزه کورتاسار و ماریا هرمنیا ابتدا به‌طور غیررسمی از هم جدا شده و چند سال بعد رسماً طلاق گرفتند.. کورتاسار بیشتر دوران کودکی خود را در بن‌فیلد، محله‌ای در حومه جنوبی بوئنوس آیرس، با مادر و خواهر کوچکترش سپری نمود. حیات‌خلوت خانه بن‌فیلد، بعدها منبع الهام بعضی از داستان‌های او شد. علی‌رغم این حقیقت، او در نامه‌ای به گارسیلا م. د سولا (به تاریخ ۴ دسامبر، ۱۹۶۳) این دوره از زندگی‌اش را به عنوان دورانی سراسر «بیگاری، زودرنجی مفرط، و توأم با اندوهی عمیق و مکرر» توصیف
زودرنجی مفرط، و توأم با اندوهی عمیق و مکرر» توصیف کرده‌است. مادرش که نقش اصلی را در انتخاب کتاب‌هایی که او می‌خواند بر عهده داشت درباره او چنین می‌گوید: «او پسر مریض‌احوالی بود که بخش اعظم کودکیش را در رختخواب سپری می‌کرد.» او همچنین از اشتیاق و توجه پسرش نسبت به کتاب‌های ژول ورن یاد می‌کند کسی که کورتاسار تا پایان عمر دست از تحسینش بر نداشت. او در مجله پلورال (شماره ۴۴، مکزیکو سیتی، مه ۱۹۷۵) می‌نویسد: «کودکی من در هاله‌ای انباشته از ارواح خبیثه و شیاطین گذشت با احساسی از زمان و مکان یکسره متفاوت از
گذشت با احساسی از زمان و مکان یکسره متفاوت از دیگران.» بنا به گفته نویسنده، او در ۹ سالگی اولین رمان خود را می‌نویسد! خولیو که از استعداد ادبی سرشاری بهره‌مند است، اشعاری نیز می‌سراید که رفتار بد خانواده به گمان اینکه این اشعار را از جایی کپی کرده‌است، تأثیر سوئی بر وی می‌گذارد. در ۱۹۳۲ دیپلم خود را دریافت می‌کند و با مطالعه «افیون» اثر ژان کوکتو برداشت وی از ادبیات کاملاً دگرگون می‌گردد. آموزش و پرورش و آموزش شغلی. کورتاسار در ۱۸ سالگی به عنوان آموزگار در مدرسه ابتدایی مشغول به کار شد (در آن زمان معلم‌ها
مدرسه ابتدایی مشغول به کار شد (در آن زمان معلم‌ها پس از اخذ دیپلم دبیرستان و سپری کردن چند دوره و امتحان انتخاب می‌شدند) گرچه کورتاسار هرگز موفق به اتمام تحصیلاتش در رشته زبان و فلسفه در دانشگاه بوئنوس آیرس نشد، ولی به عنوان آموزگار در دبیرستان‌های شهرستان‌های مختلف تدریس می‌کرد. در ۱۹۳۸ مجموعه‌ای از غزلیات با نام مستعار خولیو دنیس منتشر کرد. او بعدها منکر این اثر شد. در مصاحبه‌ای با تلویزیون اسپانیا در سال ۱۹۷۷ کورتاسار اعلام کرد انتشار اثر یاد شده تنها تخطی او از اصلی بوده که برای خود وضع کرده بود اصلی
او از اصلی بوده که برای خود وضع کرده بود اصلی که بر اساس آن از چاپ یک اثر مادامی که متقاعد نشده باشد که آنچه در اثر گفته شده حقیقتاً همان چیزی است که منظور داشته‌است خودداری کند. در ۱۹۴۴ به عنوان استاد ادبیات فرانسه در دانشگاه ملی کیو (Cuyo) مشغول به کار می‌شود. در ۱۹۴۹ نمایشنامه پادشاهان را بر اساس اسطوره تسئوس و مینوتور به رشته تحریر درمی‌آورد. در ۱۹۴۴ به تحصیل ادبیات فرانسه در دانشگاه سرگرم می‌شود و سال بعد با روی کار آمدن خوان پرون در آرژانتین به مخالفت علنی با او و سیاست‌های ضدمردمی‌اش می‌پردازد و
علنی با او و سیاست‌های ضدمردمی‌اش می‌پردازد و هم‌زمان اولین مجموعه داستان کوتاه خود را با عنوان «ساحل دیگر» انتشار می‌دهد. در سال ۱۹۴۶ داستان «خانه اشغال‌شده» را در مجله «رئالیداد» به مدیریت خورخه لوئیس بورخس چاپ می‌کند. کورتاسار اولین رمان خود را در سال ۱۹۴۹ با نام «تفریحی» می‌نویسد، رمانی که در واقع پیش‌درآمدی بر رمان ماندگار «رایوئلا» ی اوست. البته رمان «تفریحی» به همراه رمان دیگری با نام «امتحان» که در ۱۹۵۰ آن را می‌نویسد، هر دو در سال ۱۹۸۶، یعنی دو سال پس از مرگ نویسنده، منتشر می‌شوند. سال‌های در
سال پس از مرگ نویسنده، منتشر می‌شوند. سال‌های در فرانسه. در سال ۱۹۵۱، کورتاسار، که از مخالفان دولت خوان دومینگو پرون بود به فرانسه مهاجرت کرد، جایی که باقی عمر و زندگی حرفه‌ای‌اش را در آن سپری کرد. از ۱۹۵۲ به بعد، وی برای سازمان یونسکو به عنوان مترجم کار می‌کرد. از پروژه‌هایی که کورتاسار بر آن‌ها کار کرد می‌توان ترجمه اسپانیایی رابینسون کروزو، داستان «خاطرات هادرین» نوشته مارگریت یورسنار، و داستان‌هایی از ادگار آلن پو را نام برد. او از آثار آلفرد ژاری و کنت د لاترمون تأثیر بسیار گرفت. کورتاسار بخش عمده‌ای
د لاترمون تأثیر بسیار گرفت. کورتاسار بخش عمده‌ای از آثارش را در پاریس به رشته تحریر در آورد. در سال‌های بعد، او به‌طور فعال در مخالفت با سوءاستفاده از حقوق بشر در امریکای لاتین تلاش کرد، و از طرفداران انقلاب ساندینیستا در نیکاراگوئه بود. در ۱۹۵۳ پس از گذشت دو سال از دریافت بورس تحصیلی دولت فرانسه برای ادامه تحصیل در پاریس و شروع به کار در سازمان یونسکو، با «آئورورا برناردِس» ازدواج می‌کند. سال بعد به هنگام حضور در اجلاس عمومی یونسکو در مونته ویدئو - اروگوئه - و اقامت در هتل سروانتس این شهر بارها با خورخه
- و اقامت در هتل سروانتس این شهر بارها با خورخه لوئیس بورخس دیدار و گفتگو می‌کند، هتلی که بعداً به عنوان محل شکل‌گیری ماجرای داستان کوتاه موفقی به نام «در قفل‌شده» مورد استفاده‌اش قرار می‌گیرد. داستان بلند «ظالم» که در مجموعه‌ای تحت عنوان «نیروهای نظامی مخفی» به سال ۱۹۵۹ منتشر می‌گردد با استقبال چشمگیری روبرو شده، از آن همچون نقطه عطف داستان‌های کورتاسار یاد می‌گردد. او خود می‌گوید: «من در این داستان شکلی از نوع بشر را به میان کشیدم که بعداً این دیدگاه‌ام از انسان را در داستان “جایزه‌ها” و پس از آن تکامل
از انسان را در داستان “جایزه‌ها” و پس از آن تکامل یافته‌اش را در “رایوئلا” بسط دادم.» کورتاسار در ۱۹۶۱ طی دیداری که از کوبای انقلابی به رهبری فیدل کاسترو انجام می‌دهد، بیشتر از پیش به مسائل سیاسی علاقه‌مند می‌شود. در ۱۹۶۲ کتابی از وی به چاپ می‌رسد که برای همیشه او را در مقام یک استاد بلامنازع داستان نویسی در تاریخ ادبیات می‌نشاند. در تأیید صحت این ادعا همین بس که امروز «داستان‌های زمزمه نگارها و باورها» در فهرست آثار برگزیده ادبی قرن بیستم قرار گرفته‌است. کورتاسار سه بار ازدواج کرده بود، با آئورا برناندز،
سه بار ازدواج کرده بود، با آئورا برناندز، اوگنه کارولیس، و سرانجام کارول دونلوپ. او در پاریس به سال ۱۹۸۴ درگذشت و در گورستان مون‌پارناس، در کنار کارول دونلوپ به خاک سپرده شد. علت مرگ او ابتلا به سرطان خون گزارش شده‌است. کار و میراث. بی‌شک خولیو کورتاسار یکی از قطب‌های اصلی گروه نویسندگان آمریکای لاتین ملقب به بوم است. «داستان‌های زمزمه نگارها و باورها» مجموعه‌ای بی‌مانند از یادداشت‌هایی پیرامون عادات و رفتارهای زندگی روزمره‌است، که در آن کورتاسار با پرداختن به موضوعاتی پیش‌پا افتاده و سطحی و حتی بی‌فایده،
به موضوعاتی پیش‌پا افتاده و سطحی و حتی بی‌فایده، زیرکی و ذکاوت نگاهش را به مسئله طنز یا صراحت نوشته‌هایش به رخ می‌کشد. خودش در این مورد می‌گوید: «نویسنده واقعی کسی است که برای نوشتن چله کمانش را تا آخر بکشد و تیرش را رها کند، بعد هم کمانش را از میخی آویزان کند و راحت برود با دوستانش بنوشد! تیر دیگر خود در هوا جلو می‌رود، حالا یا به هدف می‌زند یا نمی‌زند. فقط احمق‌ها می‌توانند ادعای تغییر دادن مسیر تیر را داشته باشند یا به امید ابدی شدن و انتشار به چندین زبان، دنبالش بدوند و هل‌اش بدهند تا به هدف بخورد!»
دنبالش بدوند و هل‌اش بدهند تا به هدف بخورد!» اما کورتاسار با انتشار «رایوئلا» در سال ۱۹۶۳ نگاه منتقدان ادبی را به سوی خود جلب کرد و دوستداران آثارش در مدت کوتاهی تعداد ۵۰۰۰ نسخه از اثر تازه منتشر شده‌اش را خریداری کردند. در سال‌های پس از انتشار این رمان استثنایی قریب به اتفاق منتقدین آثار ادبی بر این باور بودند که همه نویسندگان آمریکای لاتین در دهه‌های شصت و هفتاد قرن گذشته به نوعی از آن تأثیر گرفته‌اند. کورتاسار داستان‌های کوتاه متعددی نگاشت که در مجموعه‌هایی تحت عناوین (Bestiario) (۱۹۵۱)، پایان بازی
تحت عناوین (Bestiario) (۱۹۵۱)، پایان بازی (۱۹۵۶)، و سلاح‌های اسرارآمیز (۱۹۵۹) چاپ شده‌است. مجموعه‌ای از داستان‌های کورتاسار با انتخاب و ترجمه پُل بلک‌بُرن به زبان انگلیسی تحت عنوان آگراندیسمان و چند داستان دیگر (۱۹۶۷) (blow-up and other storied) توسط انتشارات پانتئون بوکز منتشر شد. عنوان این مجموعه برگرفته از فیلمی به همین نام از میکل آنجلو آنتونیونی است (۱۹۶۷)، که با الهام از داستان کورتاسار به عنوان las babas do Diablo ساخته شده‌است. جیانینا براشی داستان‌نویس پورتوریکویی نیز داستان کورتاسار را به عنوان
پورتوریکویی نیز داستان کورتاسار را به عنوان مطلع فصلی از کتاب دوزبانه‌اش به نام «Yo - Yo Boing» استفاده کرده‌است (۱۹۹۸). فیلم «آخر هفته» ژان لوک گدار محصول دهه ۶۰ نیز متأثر از داستانی دیگر از کورتاسار با نام «بزرگراه جنوبی» la autopista del sur ساخته شده‌است. داستان «تعقیب‌کننده» el perseguidor براساس داستان زندگی چارلی پارکر نوازنده جاز نگاشته شده‌است. از کورتاسار چندین رمان نیز منتشر شده که از آن میان می‌توان به «جایزه‌ها» (los premios، ۱۹۶۰)، «رائیولا یا بازی لی‌لی» (Rayuela، ۱۹۶۳)، «تفنگ اسباب بازی:
یا بازی لی‌لی» (Rayuela، ۱۹۶۳)، «تفنگ اسباب بازی: ۶۲» (۶۲ modelo para armar، ۱۹۶۸)، و «دستورالعملی برای مانوئل» (libro de manuel، ۱۹۷۳) اشاره کرد. این کتاب‌ها توسط گرگوری رباسا به انگلیسی برگردانده شده‌اند. ساختار پایان باز رائیولا ساختاری که خواننده را به انتخاب میان مطالعه به شیوه خطی یا غیرخطی مخیر می‌سازد از سوی سایر نویسندگان آمریکای لاتین از جمله کارلوس فوئنتس، گابریل گارسیا مارکز، ماریو بارگاس یوسا و خوزه لیما مورد تحسین واقع شده‌است. گرچه تک‌گویی‌های درونی و جریان سیال ذهن کورتاسار وام‌گرفته از
درونی و جریان سیال ذهن کورتاسار وام‌گرفته از جیمز جویس و سایر مدرنیست‌ها است ولی مهمترین منابع تأثیرپذیری او بی‌شک عبارتند از سوررئالیسم، رمان نوی فرانسه و بداهه‌پردازی زیبایی‌شناسانه موسیقی جاز. کورتاسار در داستان رائیولا مکرراً به کوراتت اسکندریه نوشته لارنس دورل ارجاع می‌دهد. نگاشتن رمان یاد شده توسط کورتاسار هم‌زمان بود با ترجمه کوارتت اسکندریه به زبان اسپانیایی توسط نخستین همسرش آئورا برناردز. از کورتاسار اشعار، نمایشنامه‌ها و آثار غیرداستانی چندی نیز به جا مانده‌است. او همچنین کتاب ادگار آلن پو با
به جا مانده‌است. او همچنین کتاب ادگار آلن پو با عنوان «داستان آرتور گوردون پیم اهل نانتوکت» (نوشته در ۱۸۳۸) را به اسپانیایی ترجمه کرد (narraction de Arthur Gordon pym). آخرین اثر کورتاسار اثری است مشترک با سومین همسرش کارول دالوپ به نام «مسافران بزرگراه» که به لحن طنز حماسی سفر طولانی این زن و شوهر را در مسیر پاریس–مارسی به همراه کاروان فولکس واگنی با نام مستعار نام فافنر روایت می‌کند. در بوئنس آیرس یک مدرسه، کتابخانه عمومی و همچنین میدانی در همسایگی پالرمو به نام کورتاسار نامگذاری شده‌است. این میدان به
به نام کورتاسار نامگذاری شده‌است. این میدان به عنوان مرکز گرایش‌های هنری و غیرمتعارف (بوهمایی) شهر با زندگی شبانه فعال شناخته می‌شود که از آن با نام‌های پلازا سِرانو یا پالرمو سوهو نیز یاد می‌شود. در سال ۲۰۰۷ برتراند دلانوئه شهردار پاریس میدان کوچکی در جزیره سنت لوئیس را به افتخار کورتاسار به نام او نامگذاری نمود. انتشارات دانشگاه دوک پس از انتشار رمان کورتاسار، مجله‌ای ادبی به عنوان «رائیولا: یک بازبینی فرهنگی» منتشر ساخت. کورتاسار به عنوان نویسنده، روشنفکر و آزادیخواه، علاوه بر کوبا از کشورهایی که
روشنفکر و آزادیخواه، علاوه بر کوبا از کشورهایی که نیروهای انقلابی در آن‌ها به قدرت رسیده بودند، دیدن کرد، از جمله: ویتنام ۱۹۶۹، شیلی به دعوت رسمی دولت سالوادور آلنده ۱۹۷۰ و نیکاراگوآ پس از پیروزی ساندینیستا ۱۹۷۹. میزان اعتبار جهانی کورتاسار تا آن‌جا بود که در سال ۱۹۸۱ با به روی کار آمدن فرانسوا میتران در فرانسه، به عنوان اولین اقدام دولت جدید، در ۲۴ ژوئیه همان سال به کورتاسار ملیت فرانسوی اعطا کرد.
مصطفی کسروی (۱۳۰۲-۶ دی ۱۳۸۵) نوازنده فاگوت، رهبر ارکستر و آهنگساز ایرانی بود. از آثار او، اورتور شوشتری (برای ارکستر سمفونیک)، «سرود درختکاری» و «گفتگو کن، جستجو کن»، برای آواز و ارکستر، با صدای مرضیه اجرا شده‌است. زندگی و تحصیل. کسروی در سال ۱۳۰۲ خورشیدی در تربت حیدریه متولد شد. در ۱۳۱۷ وارد هنرستان عالی موسیقی شد و فراگیری فاگوت را نزد یاروسلاو بیزا (استاد چک) آغاز کرد. بعدها در کنسرواتوار سانتاچچیلیا و کنسرواتوار دولتی اریگو بویتو در ایتالیا آموزش دید. فعالیت‌های هنری. وی در ایران به عنوان مدیر «دایره
فعالیت‌های هنری. وی در ایران به عنوان مدیر «دایره سرود و موسیقی مدارس»، استاد هنرستان، نوازنده ارکستر سمفونیک تهران، تدوین نظام تازه آموزش موسیقی کلاسیک و سرود فعال بود. وی همچنین رهبری ارکستر نکیسا در رادیو تهران را از ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۳ در دست داشت. خسرو سلطانی از شاگردان اوست. کسروی قبل از انقلاب به آمریکا مهاجرت کرد و سال‌ها نوازندگی فاگوت در ارکستر سمفونیک واتکام در بلینگهام را به عهده داشت. او در دی ماه ۱۳۸۵ در مکه درگذشت. آثار. برخی از آثار کسروی عبارتند از: «اورتور شوشتری»، «تصویر گذشته» (برای آواز و