payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تل کنارکره شمالی مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام - سده‌های ۶–۵ ه‍.ق است و در شهرستان بهبهان، بخش مرکزی، دهستان حومه، ۱ کیلومتری شمال رود مارون و شمال شرقی روستای قالند سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۲۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد جامع دهق. مسجد جامع دهق مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان نجف‌آباد شهر دهق، محله بالا، کوچه مسجدجامع واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۴۵۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام روستای وسفونجرد مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان جعفرآباد، بخش قاهان، روستای وسفونجرد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۵۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه بقارا مربوط به هزاره چهارم پیش از میلاد است و در شهرستان بهبهان، بخش مرکزی، دهستان حومه، ۱ کیلومتری غرب روستای قلعه سید واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۲۴۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. متاسفانه این اثر تخریب گردیده است.
امامزاده باوره فردو مربوط به دورهٔ صفویه است و در شهرستان کهک، بخش فردو، روستای فردو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۵۰۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار آغلک مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان جعفرآباد، بخش قاهان، روستای آغلک واقع شده است. این اثر در تاریخ با شماره ثبت ۱۱۵۰۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تل کردستان ۴ مربوط به هزاره دوم قبل از میلاد - سده‌های اولیه و میانی دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بهبهان، بخش مرکزی، دهستان حومه، روستای کردستان کوچک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۲۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
بقایای پل گچوییه مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان بستک، بخش جناح، دهستان فرامرزان، روستای گچوییه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۴۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد جامع هرچگان، مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان شهرکرد، روستای هرچگان واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۵۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ساختمان بنا. ساختمان مسجد جامع هرچگان از صحن، ایوان، رواق و شبستان زمستانی متشکل می‌باشد و در صحن شمالی آن شبستان تابستانی واقع شده است که از گنبدی نسبتاً بلند و دو گنبد کوچکتر تشکیل شده است و در شرق صحن، شبستان زمستانی ستوندار با طاق‌های جناغی و پوشش‌های گندی وجود دارد که بر روی یکی از ستونها، تاریخ ۱۲۲۶ ه‍.ق حک می‌باشد و لازم است
از ستونها، تاریخ ۱۲۲۶ ه‍.ق حک می‌باشد و لازم است ذکر شود آن طور که از شواهد امر مشخص است مسجد جامع هرچگان در سال ۱۳۲۰ ه‍.ق مرمت شده است.
گونی تپه ۱ مربوط به عصر آهن - دوره اشکانیان است و در شهرستان بیله‌سوار، بخش مرکزی، دهستان گوگ تپه، ۱۰۰ کیلومتری غرب روستای قره قاسملو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۳۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
یاریم تپه سفلی مربوط به عصر آهن - دوران دوره اشکانیان است و در شهرستان بیله‌سوار، بخش مرکزی، دهستان گوگ تپه، روستای اودلو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۳۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. جستارهای وابسته. &lt;mapframe latitude="39.292968" longitude="48.151746" zoom="2" width="200" height="100" align="right" text="نقشه یارم تپه" /&gt;
تکیه کاظم بیک بابل مربوط به دوره قاجار است و در بابل، خیابان امام خمینی، محله قدیمی کاظم بیک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۵۲۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. کاظمیه ی بابل در قرن دهم هجری بین سالیان ۹۵۲ تا ۹۶۰ قمری توسط سید کمال الدین کاظم حسینی، پدر میرزا محمد علی بیک و پدر بزرگ سید محمد کاظم بیک مشهور بابل ساخته شد، مجموعه ی کاظمیه شامل آب انبار، کاروانسرا، حمام، گورستان عمومی، مقبره، تکیه و.. بود که بعدا در همان مکان (در سال ۱۰۹۲) سید محمد کاظم بیک مسجد و مدرسه ساخت و بعد
۱۰۹۲) سید محمد کاظم بیک مسجد و مدرسه ساخت و بعد یک سیل در سال ۱۱۰۱ پسرش سید محمد رضا آنرا تعمیر و برادرش محمد علی هم آنرا توسعه داده و املاکی هم وقف آنجا نمود. کمال الدین کاظم در زیارت بن روستای فکچال بندپی غربی مدفون شده و هم اینک فاقد مزار است، محمد علی بیک و همسرش، محمد کاظم بیک و محمد مقیم بیک موسس فکچال در مقبره کاظمیه مدفون شدند که این مقبره اتاقک پایین تک گلدسته ی سابق مسجد کاظم بیک بود و در طرح بازسازی مسجد در درب ورودی قرار گرفت. کاظم بیک منشاء خدمات و ساخت تاسیسات زیر بنایی زیادی در قایمشهر، آمل
و ساخت تاسیسات زیر بنایی زیادی در قایمشهر، آمل و بابل شده بود که اسنادش موجود است.
تکیه مراد بیک مربوط به دوره قاجار است و در بابل، خیابان امام خمینی، محله مراد بیک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۵۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بنا به پژوهش مرحوم دکتر منوچهر ستوده و مرحوم دکتر نیاکی و.. و انعکاس آن در کتاب از آستارا تا استار آباد و کتاب تک جلدی بابل شهر زیبای مازندران و... مراد بیک برادر میرزا کاظم بیک و میرزا خان بیک می باشد، مراد بیک چهار پسر به نام های میر محمد مومن حسینی مجتهد پیشنماز، حاجی محمد امین، آقا عبدالکریم، ملا محمد معصوم یا آقا بزرگ، داشت که
عبدالکریم، ملا محمد معصوم یا آقا بزرگ، داشت که از وافقین بابل بخصوص جهت مدرسه روحیه بوده اند، یکی از وقف نامه های آنان در کتاب اسناد تاریخی لاله آباد تالیف آقای دکتر علی ایمانی ایمنی چاپ شده است. جستارهای وابسته. با سلام. مطلب نوشته شده در مورد مرادبیک و کاظم بیک و میرزا خان بیک صحیح نمیباشد. این سه نفر برادر نیستند. منوچهر ستوده و دکتر نیاکی در کتابشان نوشته اند " به گفته خادم مسجد این سه نفر برادر بودند. " که هیچ اعتباری ندارد . و سندی در این مورد بدست نیامده. میرزا خان بیک از نوادگان مرعشی سلاطین
نیامده. میرزا خان بیک از نوادگان مرعشی سلاطین طبرستان است ولی کاظم بیک شجره نامه دیگری دارد و بهم مربوط نیستند. تشکر پاسخ: تقسیم نامه ای دارم که میرزاخان بیک از میر محمدعلی پدرش ارث گرفته و نه از سلطان مرادخان در ضمن سندی دارم که میرزاخان بیک سهم دار حمام کاظمیه بوده و بعد سهمش به فرزندانش رسیده است و همچنین سندی دارم که به فرزندان میرزاخان بیک سفارش شده، موقوفاتشان با آنچه جهت مجموعه کاظمیه مقرر شده هماهنگ باشد، دلیل هم اینست که کاظمیه ای که پدر بزرگ این سه برادر در قرن دهم ساخته بود طبق مستنداتم در سال
سه برادر در قرن دهم ساخته بود طبق مستنداتم در سال ۱۰۸۹ قمری با زلزله ای شدید تخریب شد و کاظم بیک سه سال بعد در ملک مورثی کاظمیه، مسجد و مدرسه ساخت و برادرش میرزاخان بیک هم سقاخانه ساخت و فرزندان کاظم بیک هم در توسعه و تکمیل مسجد و مدرسه نقش داشته اند، این مستندات تحویل مراجع اصلی اثبات انساب شد. منابع. مساجد قدیمی بابل :https://babolasnaf.com/%D9%85%D8%B3%D8%A7%D8%AC%D8%AF-%D9%82%D8%AF%DB%8C%D9%85%DB%8C/
تپه آقا بابای سینا مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان ورزقان، بخش مرکزی، دهستان سینا، ۵۰۰ متری جنوب غربی روستای آقا بابای سینا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۳۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه افتخارالاسلام طباطبایی مربوط به دوره قاجار است و در بروجرد، خیابان صفا، کوچه هلال احمر، کوچه آقا احمدی واقع شده‌است. این خانه متعلق به یکی از روحانیون برجسته شهر و از خانواده سادات طباطبایی بروجرد به نام حاج افتخار الاسلام نبوی طباطبایی بوده‌است. خانه در کوچه معروف به حاج افتخار در محله صوفیان واقع است که در زمان خود یکی از بزرگترین خانه‌های مسکونی شهر بوده و در حال حاضر از زیباترین منازل مسکونی قدیم در شهر بروجرد است. بنای حاضر در حدود اوایل قاجاریه ساخته شده و مشتمل بر یک ورودی با سردری بزرگ و
ساخته شده و مشتمل بر یک ورودی با سردری بزرگ و زیباست. در دولنگه چوبی بر آن نصب شده‌است که پس از عبور از فضای هشتی بر حیاط خانه وارد می‌شود. حیاط خانه ازسه جهت با فضاهای معماری و از سمت غرب با دیوار بزرگ و قطور محصور است که با طاقنماهای نیم دایره کوچک و بزرگ و تزیینات زیبای آجر کاری و کاشی معرق نماسازی شده‌است. ساختمان اصلی عمارت در سمت شمال حیاط قرار دارد. این بخش در دو طبقه ساخته شده که در نمای بیرونی با دو پلکان قرینه به سه قسمت تقسیم شده‌است. طبقه زیرین بنا دو اتاق بزرگ سه دری قرینه در دو سوی پلکان با
بنا دو اتاق بزرگ سه دری قرینه در دو سوی پلکان با پوشش سقف طاق آهنگ، دو اتاق کوچک در زیر پله و یک تالار پنج دری در قسمت میانی می‌باشد. این تالار در داخل از یک تالار در جلو یک پس تالار پشت آن تشکیل شده‌است. را ه ورود به طبقه بالا از دو پلکان آجری قرینه است که نمای فوقانی آن‌ها با کاشی‌های زیبای معرق و خشتی مزین گردیده‌است. طبقه بالا نیز همانند پایین دو اتاق قرینه در طرفین ورودی دارد و اروسی سه دری مشرف به حیاط بر آن است. دواتاق کوچک دیگر در روبروی پلکان ورودی قرار دارد و در قسمت میانی اروسی هفت دری بزرگی نصب
قرار دارد و در قسمت میانی اروسی هفت دری بزرگی نصب شده که در پشت آن تالار و پس تالار بزرگی قرار دارد. بر بدنه دیوار و و بر قاب‌بندی‌های زیر سقف آن نقاشی‌های دیواری متنوع و زیبایی نقش بسته‌است. سراسر سمت شرقی حیاط با اتاق‌ها و فضاهایی متنوع معماری پوشیده‌است و حمامی زیبایی در انتهای جنوب شرقی آن قرار دارد. حمام همامند تمامی حمام‌های سنتی شامل بخش‌های مختلف از جمله سربینه و گرمینه می‌باشد. در سمت شمال شرقی عمارت فضایی تحت عنوان حیاط خلوت وجود دارد که راه ورود به آن از طریق دالانی از سمت حیاط است این بخش نیز
به آن از طریق دالانی از سمت حیاط است این بخش نیز در دو طبقه و متشکل از فضاهای متنوعی می‌باشد. سمت جنوب حیاط خلوت مطبخ منزل قرار دارد. مطبخ خانه فضایی است بزرگ با پوشش سقف طاق و تویزه که از سه بخش انبار هیزم، تنور جهت پخت نان و قسمتی که برای پخت و پز ازآن استفاده می‌شود تشکیل شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۷۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه چاغروند یا پورابوالقاسمی مربوط به دوره قاجار است و در خرم‌آباد، بافت مرکزی شهر، محله درب بابا طاهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۶۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این خانه متعلق به شخصی به نام کربلایی کریم چاغروند از خاندان معروف چاغروندهای خرم‌آباد بوده که حدود ۷۰ سال پیش توسط شخصی به نام پورابوالقاسمی خریداری می‌شود.
گورستان ب آقبلاغ سفلی مربوط به هزاره اول ق.م. است و در شهرستان ورزقان، بخش مرکزی، دهستان ازومدل شمالی، ۳ کیلومتری جنوب روستای آقبلاغ‌سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۳۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این گورستان بانام محلی "قبرلر " به ترکی آذربایجانی همان معنای گورستان را دارد که در منطقه ی معروف به دشت "شاه منصور" مربوط به قصبه ی قدیمی سراب(شهر متروکه)می باشد &gt;
مسجد ابوالبرکات مربوط به دوره صفویه است و در خمینی شهر، محله فروشان، خیابان شهید منتظری، کوچه دوشنبه بازار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۵۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این مسجد همه روزه برای نماز ظهر و شب باز است ولی در همه ظهر ها حتی ظهر های جمعه و چهارشنبه شب ها در آن نماز جماعت برگزار می شود، و سایر نماز های جماعت در مسجد نزدیک مسجد امام جعفر صادق برگزار می شود. همچنین شب های پنجشنبه و تمامی ظهر های ماه رمضان و چند روز دیگر در این مسجد منبر برقرار است. یکی از ویژگی های
در این مسجد منبر برقرار است. یکی از ویژگی های این مسجد این است که در روز عاشورا در آن قمه زنی برگزار می شود و از شهر های مختلف می آیند و شب در آن استراحت می کنند و صبح قمه می زنند. در روز شیرخوارگان حسینی ( ششم محرم ) مراسم با شکوهی در این مسجد برگزار می شود و در دهه اول محرم و اربعین و روز شها‌دت حضرت زهرا هیئت علی اصغر این مسجد که برای کودکان است به راه میافتد امام جماعت و منبری این مسجد و مسجد امام جعفر صادق سید محمد علی ابوالبرکات نام دارد، وی فرزند سید رضا ابوالبرکات است.
تپه الف آقبلاغ سفلی مربوط به هزاره دوم و اول قبل از میلاد - دوره اشکانیان است و در شهرستان ورزقان، بخش مرکزی، دهستان ازومدل شمالی، ۲ کیلومتری جنوب روستای آقبلاغ سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۳۶۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این تپه با نام محلی "قوروق چو قیه سی" به ترکی آذربایجانی به معنی تپه ی قرق به منظور قرق مزراع تحت دید آن از چرای غیر مجاز دام ها توسط چوپانان در گذشته استفاده می گردیده است به طوری که این تپه اشراف کامل به بخش های عظیمی از مزارع آبی و دیمی منطقه را
به بخش های عظیمی از مزارع آبی و دیمی منطقه را دارا می باشد.&gt;
تپه چغاپنجعلی در شهرستان فارسان، بخش مرکزی، جنوب شهر فارسان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۵۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کوراییم مربوط به هزاره اول قبل از میلاد - سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان نیر، بخش کوراییم، شهر کوراییم واقع شده است، بقایای خاکستر و آثار به جا مانده نشانگر کارکرد این تپه به عنوان بخش از یک آتشکده دوران ایران باستان است. برخی حفاری‌های غیرمجاز و آثار عمرانی انجام شده پیرامون آن باعث تخریب بخشهایی از تپه در قسمت‌های شمالی و شرقی شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۳۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
معرفی عمارت. عمارت آقازاده در مرکز شهر اردبیل (میدان عالی‌قاپو) از جمله نمادهای معماری این شهر می‌باشد. این خانه قاجاری در عصر ناصری در زمینی مستطیل شکل به مساحت تقریباً هزار و چهارصد مترمربع در دو طبقه و بخشی از آن در سه طبقه (دو بام) بنا شده‌است. این خانه تنها عمارت از هفت عمارت حاج اسماعیل آقااُف تاجر سرشناس دوره قاجار می‌باشد که از آسیب حوادث و گذر زمان جان سالم بدر برده، آقااُف با مناطق آسیای میانه و قفقاز دادوستد می‌کرده که در یکی از سفرهای تجاری‌اش به کشور روسیه، نقشهٔ این عمارت را تهیه کرده و به
به کشور روسیه، نقشهٔ این عمارت را تهیه کرده و به ایرن آورده‌است. ویژگی‌های عمارت. این خانه قاجاری نیز مانند بیشتر عمارت‌های هم عصر خود به صورت متقارن ساخته شده که شامل بخش‌های مختلفی مانند دهلیز، تنبی(تالار اصلی)، مخارجه، صندوقخانه، نشیمن، قول (قولچا)، دوبام، مطبخ، حمام یری (محل حمام) و … می‌باشد. عرصه‌یِ این عمارت شامل دو حیاط بزرگ و کوچک بوده و اعیانیِ آن شامل اندرونی و بیرونی می‌باشد. حیاط این عمارت در میان دو بنا قرار گرفته‌است که بنای شرقی شامل سردر با سکوهای سنگی، هشتی (دالان) و در طرفین آن اسطبل
با سکوهای سنگی، هشتی (دالان) و در طرفین آن اسطبل اسب‌ها، انبار علوفه و اقامتگاه خدمه بوده‌است، که در سال ۱۳۴۲ خورشیدی طی عملیات تعریض خیابان، این بخش از عمارت از بین رفته است، اما بنای اصلی عمارت که در قسمت غربی ملک قرار دارد از این اتفاق آسیبی ندیده است. در وسطِ حیاطِ آجرفرش شده، حوض سنگیِ مستطیل شکلی، با سنگ‌های تراشیده و فواره قرار دارد، همچنین با اندکی فاصله در طرفینِ این حوضِ سنگی، باغچه‌های بزرگی با حاشیه‌های سنگ‌چینی به چشم می‌خورد. در قسمت بیرونی یک تالار بزرگ (شاه نشین) با اتاق‌های دو در وجود
یک تالار بزرگ (شاه نشین) با اتاق‌های دو در وجود دارد، این اتاق که نسبت به سایر بخش‌های عمارت ارتفاع بیشتری دارد در وسط دو دهلیز و رو به حیاط قرار گرفته‌است. اُرسی و درب‌های چوبی این تالار را می‌توان برجسته‌ترین شاهکار هنری بنا دانست که بدست گروهی ۱۵ نفره از هنرمندان روسی ساخته شده‌است. این گروه از صنعت‌گران و هنرمندان که به مدت ۳ سال در آن عمارت مشغول به کار بوده‌اند را آقااُف برای اجرای تزئینات این بنا به ایران آورده بوده‌است. پنجره‌هایِ دو لایه‌یِ اُرسی در هفت دهنه (اُرسی هفت دری) با ترکیب هنرمندانه‌ای
در هفت دهنه (اُرسی هفت دری) با ترکیب هنرمندانه‌ای از چوب و شیشه‌های الوان، زیبایی خاصی به این بنا بخشیده است، در قسمت فوقانی اُرسی و سردرها، اسماء متبرکه و آیات قرآنی (از جمله آیت الکرسی) بر روی بته‌جقه‌ها به صورت نقاشی پشت شیشه به خط ثلث بالای دیگر نقوش به چشم می‌خورد که آن را می‌توان تلفیق بی‌نظیری از هنر ایرانی و فرهنگ اسلامی دانست. علاوه بر اُرسیِ تالار اصلی، اُرسی‌های دیگری نیز به عنوان حائل میان بخش‌های داخلی ساختمان تعبیه شده‌است. نمای داخلی سقفِ این عمارت را تیرهای چوبیِ تراش‌خورده با رنگ‌آمیزی
این عمارت را تیرهای چوبیِ تراش‌خورده با رنگ‌آمیزی زیبا تشکیل می‌دهد، از دیگر تزئینات داخلی این عمارت می‌توان به گچ بری‌های اطراف طاقچه‌ها و پنجره‌ها، و نقاشی دیواریِ تالار اصلی اشاره کرد که این عمارت را از سایر بناهای هم‌عصر خود متمایز می‌کند. سنگ‌های اِزاره، ستون‌ها و تزیینات چوبیِ ایوان و رواق، و هِره، گره‌چینیِ و تاج آجری، در کنار یکدیگر زیبایی منحصر بفردی به نمای بیرونی بنا بخشیده است. پس از حاج اسماعیل، مالکیت عمارت به فرزندش محمدهاشم آقازاده اردبیلی رسید که کاربری مسکونی آن تا اوایل دههٔ هشتاد
رسید که کاربری مسکونی آن تا اوایل دههٔ هشتاد خورشیدی توسط نوادگان آقازاده حفظ شده بود، سپس این میراث با ارزش جهت نگهداریِ اصولی و مرمت واگذار گردید و با شماره ثبت ۱۹۵۲۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. تخریب، غارت و بازسازی عمارت. اندکی پس از مرمت اضطراریِ عمارت، در پی حفاری‌های افراد سودجو، بخشی از بنا تخریب و غارت شد و علاوه بر اشیاء و اموال کشف شده، درب‌ها، اُرسی‌ها و حتی سنگ‌های عمارت نیز به مکان نامعلومی انتقال یافتند که این اتفاق موجب ناراحتی دوستداران میراث فرهنگی و اعتراض مسئولین گشت.
دوستداران میراث فرهنگی و اعتراض مسئولین گشت. همچنین متأسفانه بخش‌هایی از این ملک به علت دارا بودن موقعیت مرغوب، تفکیک و واگذار گردید. این عمارت که در اردبیل، میدان عالی‌قاپو، خیابان منصوریه، نیش کوچه اعتماد واقع می‌باشد، پس از بازسازی و مرمتِ مجدد (تقریباً به سبک و سیاق بنای اصلی) در تاریخ ۲۴ دی ماه ۱۳۹۱ به عنوان رستوران در اختیار عموم قرار گرفت.
قلعه کاسنی ری مربوط به دوره ساسانیان است و در جنوب شهرری، شهرک علائین، ظلع جنوبی قلعه گبری شهرری، انتهای خیابان میثم جنوبی، جنب خیابان نیلوفر و شمال خیابان استاد نجات اللهی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۶۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. موقعیت فعلی. در کنار دیوارهایی با ارتفاع دو و سه متری باقیمانده از قلعه کاسنی دوران ساسانيان از طرف ظلع شمالی این قلعه، ساختمان هایی با کاربری مسجد و کتابخانه و ورزشگاه و زمین فوتبال و اداره پلیس ساخته شده و از طرف جنوب و غرب و شرق دیوارهای
پلیس ساخته شده و از طرف جنوب و غرب و شرق دیوارهای قلعه، توسط زمین های کشاورزی احاطه شده و آبیاری زمین های کشاورزی همجوار باقیمانده حیات قلعه را تهدید می‌کند. اشیا کشف شده. از آنجایی که شهرری منطقه ای باستانی و دارای قدمت است، محوطه و قلعه و تپه و مکان های تاریخی و باستانی بسیاری را در خود جای داده که در طول فواصل و تغییرات منطقه ای و تردد های بدون نظارت از اموال و اشیا کشف شده توسط جویندگان ناشناس تا کنون اطلاعی در دسترس نیست و متاسفانه حفاری های غیر مجاز و ایجاد حفره‌ها در زمین و دیواره ها و مکان های
و ایجاد حفره‌ها در زمین و دیواره ها و مکان های تاریخی ری و دیگر نقاط کاملا مشهود است.
تپه شرقی مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان سروستان، بخش کوهنجان، دهستان مهارلو، میان باغات بادام روستای مهارلو، ۵۰۰ متری جنوب جاده شیراز به سروستان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۷۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. جستارهای وابسته. نام اصلی این بنا تل شاهرخی می‌باشد
محوطهٔ باستانی گم‌گم یا شهر تاریخی گم‌گم در استان ایلام، شهرستان چرداول ، قرار دارد. این محوطه در ۶٫۵ کیلومتری غرب بخش آسمان‌آباد و شمال غرب روستا سراب ایوان در دل کوه بانکول واقع شده‌است. شهر تاریخی گم‌گم مربوط به دورهٔ ساسانیان است. ثبت ملی. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۶۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. تاریخ. شهر گم‌گم به گفتهٔ باستان‌شناسی بلژیکی پایتخت باستانی تمدن ایلام است که در حصاری از کوها قرار گرفته‌است. این شهر تا پیش از حملهٔ اعراب با نام مهران قذق شناخته می‌شد که با
حملهٔ اعراب با نام مهران قذق شناخته می‌شد که با حملهٔ اعراب و مقاومت ساکنان این شهر، شهر ویران و مردمانش به نهاوند، خوزستان، کرمانشاه و غیره کوچانده شده تا از قدرت سیاسی آن‌ها کاسته شود.
آرامگاه شیخ علی‌نقی اصطهباناتی مربوط به دوره صفوی است و در استهبان، خیابان شهید فقیهی، کوچه پری کوه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۷۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. علی‌نقی اصطهباناتی. علی بن محمد، معروف به شیخ علی‌نقی اصطهباناتی، قطب سی و یکم سلسله ذهبیه که یکی از سلسله‌های تصوف شیعی می باشد، عالم حکیم شاعر صوفی، مؤلف «برهان المرتاضین» در بیان طریقهٔ ذهبیه، در یک مقدمه و پنج فصل و خاتمه. با وجود اینکه این مقبره با شماره ثبت ۱۹۷۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده
۱۹۷۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است، ولی مورد بی مهری قرار گرفته است و امروز بخش‌هایی از آن به کلی تخریب شده است. قدمت آرامگاه و محل دفن. به تازگی برخی با استناد به تعدادی منابع مدعی شده‌اند که محل دفن شیخ در تخت فولاد اصفهان است و قدمت بنای حاضر نیز به دوره‌ی قاجاریه بازمی‌گردد. بررسی‌ها نشان می‌دهد که تمامی مطالب و منابعی که به آنها استناد شده‌، برگرفته از مقاله‌ای در جلد دوم دانش‌نامه‌ی تخت فولاد اصفهان ذیل عنوان «[شیرازی] اصطهباناتی، علی‌نقی»، نوشته‌ی علی کرباسی‌زاده‌ اصفهانی است که
علی‌نقی»، نوشته‌ی علی کرباسی‌زاده‌ اصفهانی است که پاره‌هایی از آن در تارنمای «ویکی‌‌فقه» و «مجموعه‌ی تخت فولاد اصفهان» نیز آورده شده است. چنان‌که در ادامه و به‌مورد بیان خواهد شد، مطالب و منابع ذکر شده، فاقد حداقل معیارهای پژوهشی لازم هستند. 1- در انتهای همین مقاله از استاد جلال‌الدین همایی نقل شده که اگرچه نام شیخ در جزو مدفونین تکیه‌ی آقارضی اصفهان نوشته‌اند، اما اثری از قبر او نیافته است. 2- در بخش «وفات و مدفن»، ادعای دفن بودن شیخ در اصفهان را به‌ مقدمه‌‌ی نسخه‌‌ی چاپی کتاب برهان المرتاضین ارجاع
مقدمه‌‌ی نسخه‌‌ی چاپی کتاب برهان المرتاضین ارجاع می‌دهد، اما بررسی آن خلاف این ادعا را نشان می‌دهد: «مدفن آن جناب در شهر اصطهبانات-استهبان امروزی-مطاف اهل دل است».. 3- سپس عنوان می‌کند: «آن ‌دسته از منابعی که به‌ شرح احوال اقطاب ذهبیه پرداخته‌اند، محل دفن شیخ را زادگاهش اصطهبانات ذكر كرده‌اند» و در ادامه به ‌موضوع مکاشفه‌ی میرزا احمد شیخ‌الاسلام و آقا میرزا حسین در رابطه با ساخت بنا پس از نیمه‌ی اول قرن چهاردهم هجری اشاره کرده و آن را به کتاب‌های «اصول تصوف» و «ذهبیه» ارجاع می‌دهد. در این رابطه اول،
تصوف» و «ذهبیه» ارجاع می‌دهد. در این رابطه اول، به‌‌نظر می‌رسد که اجماع نظر این دست از منابع، نشان از اعتبار بالای این روایت‌ است، چرا که توسط اقطاب و پیروان این سلسله‌‌ بیان شده است؛ دوم، خاطره‌ی روایت شده تنها در کتاب ذهبیه نقل شده که منبع آن مشخص نیست و در منبعی دیگر نیز با عنوان «تعمیر» آورده شده است؛ سوم، بررسی و تشخیص عمر بناهای تاریخی امری تخصصی است که نیازمند بررسی‌‌‌های دقیق کارشناسی است؛ چهارم، در نسخه‌ی چاپی کتاب برهان المرتاضین، دو بنا با سبک و معماری کاملا متفاوت که یکی مربوط به پیش از تخریب و
کاملا متفاوت که یکی مربوط به پیش از تخریب و دیگری بنای کنونی است، نشان داده شده است؛ پنجم، کرباسی‌زاده اصفهانی‌ گزینشی عمل کرده و به ‌نوشته‌ی خاوری پیش از آن خاطره، اشاره‌ای نکرده است: «این قطب ذهبی که از سال‌های 1120 تا پایان عمرش را در اصطهبانات به‌ سر برده است [...] در سنین بین 77 تا 85 سالگی خرقه تهی نموده است. مدفن وی در اصطهبانات می‌باشد [...]»؛. ششم، کتاب اصول تصوف نیز محتوایی خلاف آنچه نقل شده را نشان می‌دهد: «شیخ علاوه بر اصفهان و شیراز، در اصطهبانات نیز که مولد و مدفنش می‌باشد چندی سکونت داشته.
نیز که مولد و مدفنش می‌باشد چندی سکونت داشته. [...] مرقد شیخ اکنون در اصطهبانات قراردارد و مزار عموم است. [...] موضع مزار شیخ در اول شهر اصطهبانات، محله‌ی تیرونجان، رو به قبله در کوچه‌ی پری‌کوه واقع است».. 4- در ادامه‌ نویسنده از کتاب‌های «دانشمندان بزرگ اصفهان» و «الذریعه» که به خاک بودن شیخ در تخت فولاد اشاره دارند، به‌‌عنوان منابع معتبر نام برده است. غافل آنکه در پاورقی صفحه‌ی استناد شده در کتاب دانشمندان بزرگ اصفهان آمده است: «مدفن این عارف بزرگ در شهر اصطهبانات فارس واقع است. [...] مرحوم مولف مرقد شیخ
فارس واقع است. [...] مرحوم مولف مرقد شیخ علی‌نقی کمره‌ای را در تکیه‌ی آقارضی نوشته‌اند و در جایی دیگر، مرقد شیخ علی‌نقی اصطهباناتی را نیز در این تکیه دانسته‌اند که هر دو نادرست است. مرقد اصطهباناتی در اصطهبانات واقع است و کمره‌ای نیز در شیراز وفات نموده و ظاهرا همانجا به‌خاک رفته است».. منبع دیگر الذریعه است که به استناد کتاب «کشف الحُجب و الاستار» رای بر خاک بودن شیخ در اصفهان داده است. باتوجه به این‌که نیشابوری‌کنتوری تنها کسی است که این موضوع را مدعی شده و سندی ارایه نکرده است و منابع معتبری چون
شده و سندی ارایه نکرده است و منابع معتبری چون «مفاخرالاخیار و مناقب‌الابرار، برهان المرتاضین، اصول تصوف و ذهبیه»، جملگی خلاف آن را بیان کرده‌اند، مدعای این منبع و الذریعه پذیرفتنی نیست. 5- آخرین و شاید مهم‌ترین استناد نویسنده به دست‌خطی در کنار دست‌خط سید قطب‌الدین است که ادعا می‌شود به‌تازگی در انتهای معتبرترین نسخه‌‌ی خطی برهان المرتاضین، مبنی بر تاریخ دقیق وفات و دفن بودن شیخ به‌‌همراه استاد خود نجیب‌الدین‌رضا در اصفهان مشاهده شده است. اول، این موضوع در هیچ منبع دیگری مطرح نشده است؛ دوم، مصحح نسخه‌ی
در هیچ منبع دیگری مطرح نشده است؛ دوم، مصحح نسخه‌ی چاپی کتاب برهان المرتاضین، وجود دستخط سید قطب‌الدین را تایید می‌کند، اما نه‌تنها چیزی در مورد دستخط ادعا شده مطرح نمی‌کند، بلکه مدفن شیخ را استهبان معرفی کرده است. سوم، باتوجه به انتقال نسل‌به‌نسل آثار و تالیف‌های اقطاب در گذشته، چگونه هیچ‌یک از اقطاب و پیروان پس از شیخ، اشاره‌ای به این موضوع نکرده‌اند؟! بر این مبنا یا ادعای مطرح شده صحت ندارد و یا از اعتبار لازم برخوردار نیست که توسط هیچ‌یک از منابع معتبر، اشاره‌ای به آن نشده است. به‌‌ویژه آنکه نویسنده و
اشاره‌ای به آن نشده است. به‌‌ویژه آنکه نویسنده و زمان آن مشخص نیست و ممکن است بعدا اضاف شده باشد. درصورت تایید احتمالی نیز، بررسی و انجام آزمایش‌های لازم توسط خط‌شناسان و متخصصان، امری ضروری به‌‌نظر می‌رسد. چنان‌که اغلب منابع نقل کرده‌اند، شاخه‌ی ذهبیه‌ی طریقه‌ی کبرویه، تا اوایل دوره‌ی صفویه در خراسان رواج داشته و با نام ذهبیه‌ی همدانیه شناخته می‌شده است، اما با به خلافت رسیدن شیخ علی‌نقی، پایگاه این طریقه به فارس انتقال ‌یافته و در زمان سید قطب‌الدین، این جابه‌جایی تثبیت و در فارس گسترش می‌یابد. شاید یکی
جابه‌جایی تثبیت و در فارس گسترش می‌یابد. شاید یکی از اصلی‌ترین و مهم‌ترین دلایل این جابه‌جایی، عدم‌توجه حکومت اصفهان و فشارها و بدرفتاری‌های مداوم برخی متشرعه و آزار و اذیت پیروان آنها بوده است. استخری به ‌نقل از سید قطب‌الدین آورده است: «آه که از معارف علمش و نظر بلندش که به نور ولایت نظاره می‌فرمود، فایده‌ای نبردند و فیضی نجستند. در زمان خود، قدرش را که در عالم آخرت روشن و هویداست ناشناختند. مردمان اصفهان در زمان او به عزت جویی و غرور خویی در دنیا گرفتار آمدند. قدر حضرت او را نیافتند و به هر شهری، اندر
آمدند. قدر حضرت او را نیافتند و به هر شهری، اندر بر اولیاء خدا تکبر همی ورزیدند».. علاوه بر آن، هنگامی که وی برای کسب علم ناگزیر به اقامت در اصفهان می‌شود، به شیراز و استهبان رفت‌وآمد داشته و همچون دیگر اخلاف سلسله‌ی ذهبیه، در شهر سکونت قطب زمانه‌‌ی خود حضور داشته و به کتابت سبع‌المثانی مشغول بوده است. نزدیک بودن سن شیخ و نجیب‌الدین‌رضا نیز عامل دیگری است که موجب شده تا شیخ بیشتر عمر خود را در کسوت خلف و مرید او در اصفهان به سر کرده باشد. اما با وفات نجیب‌الدین‌رضا و قطبیت شیخ علی‌نقی و فزونی ناملایمتی‌ها