payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حلیمه و حکیمه خاتون (امامزادگان دو خاتون)، دختران ابراهیم مجاب و از نوادگان موسی کاظم هستند. بنای این امامزاده در هسته مرکزی و تاریخی اولیه شهرکرد قرار گرفته است. از دوره اتابکان لر در قرن هفتم هجری قمری ، ساختمانی بر روی قبور امامزادگان احداث شد که در دوره مشروطیت و در سال ۱۳۳۰ هجری قمری به دستور میر سید محمد حسنی دهکردی امام جمعه وقت شهرکرد تخریب و ساختمان فعلی جایگزین آن شده است. اطلاعات ساختمان. بقعه مبارک امامزادگان دو خاتون شامل پیش ایوان ستون دار سنگی، سردر، هشتی و ساختمان اصلی است. سر در با
دار سنگی، سردر، هشتی و ساختمان اصلی است. سر در با کاشی‌های هفت رنگ قاجاریه تزئین و در بالای آن کتیبه سنگی با اشعاری، معرف بانی و تاریخ ساخت آن و نقش شیر و خورشید بر روی کاشی در بالای کتیبه سنگی است. بر بدنه هشتی دو کتیبه با اشعاری در مدح و معرفی امامزادگان بخط یوسف نصب شده است که اینگونه است بقعه اصلی دارای ایوان ستون دار سنگی است. ساختمان بقعه دارای پلان چند ضلعی و گنبد آجری است. ساختمان اصلی امامزادگان از خشت و آجر ساخته شده است و در داخل مقبره ضریحی فلزی قرار دارد که در داخل ضریح دو قبر متصل به یکدیگر
قرار دارد که در داخل ضریح دو قبر متصل به یکدیگر وجود دارد که تاریخ ۱۲۸۶ ه. ق بر روی معجر چوبی آن حک گردیده است. آیین چراغ بران. آئین سنتی چراغ بران از مراسم های ویژه اهالی شهرکرد است که در نوروز اجرا می شود و در این آیین مردم شهرکرد با اعتقاد بر این که نوروز، روز برافروختن چراغ حاجت و طلب انسان هاست آیین سنتی چراغ بران را از غروب آفتاب تا لحظه تحویل سال نو برگزار می کنند. بر این اساس در ابتدای این آیین سنتی، پیران خانواده و ریش سفیدان قوم و طایفه با چراغی در دست وارد امامزادگان دوخاتون می شدند و پس از ادای
دست وارد امامزادگان دوخاتون می شدند و پس از ادای احترام و زیارت بارگاه این دو بزرگوار، چراغ خانه خویش را به دست سیدی از سادات شهرکرد روشن می کرده اند و سپس تازه دامادها و نوعروسان و بعد از آن نیز دیگر اعضا خانواده برای روشن کردن چراغ به امامزاده می رفته اند. شهرکردی ها معتقدند این رسم دیرین و دیرگاه بیش از ۲۰۰ سال قدمت دارد و پیش از این در دوران گذشته طایفه های دهکردی در غروب آفتاب اقدام به روشن کردن چراغ های خانه خود می کردند. این آیین سنتی برای آنان به منزله بردن روشنایی به خانه است تا در طول سال همواره
بردن روشنایی به خانه است تا در طول سال همواره چراغ مهر و محبت این خانه روشن باشد. در گذشته باب بوده که مردم شب نوروز با حضور در امامزادگان شهرکرد چراغ خانه های خود را بر می افروخته اند و سپس در فردای نوروز به دیدار یکدیگر می رفتند و دید و بازدید نوروز نیز تا زمانی که چراغ روشن بوده انجام می شده است.
گورستان و زیارتگاه شهسوار مربوط به دوره معاصر است و در شهرستان ایذه، شهر باستانی ایذه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۹۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در این گورستان باستانی نقش نگاره ای سنگی مانند اشگفت سلمان و کولفرح دارد که قدمت آن را از هزاران سال پیش نشان می‌دهد. در این گورستان آرامگاه و شیر سنگی ملامحمد خان دینارونی معروف به محمدخان قمه طلا واقع است وی که رئیس ایل دیناروند بود به دلیل لیاقت و شجاعت در ایل دیناران از احترام زیادی برخوردار بود سردار ظفر بختیاری در کتاب
زیادی برخوردار بود سردار ظفر بختیاری در کتاب تاریخ بختیاری او را جز افرادی می‌داند که لیاقت ریاست بر بختیاری را داشتند. این گورستان یکی از غنی‌ترین منابع وجود شیرهای سنگی بختیاری است.
تپه حسن‌آباد دشتابی مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان تا دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بوئین‌زهرا، بخش دشتابی روستای حسن‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۳۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه اک ۱ مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تاکستان، کیلومتر ۴ جاده تاکستان به اسفرورین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه اسفرورین مربوط به دوران‌های تاریخی پیش از اسلام است و در استان قزوین، مرکز شهر اسفرورین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۲۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تپه اسفرورین در خیابان تربیت بدنی اسفرورین جنب سالن ورزشی ولایت اسفرورین واقع شده است.
حسینیه حاجی علی اشرف مربوط به دوره افشار، که در بشرویه، خیابان ملا عبدالله فاضل تونی ۵ واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۱۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ساختار. این حسینیه‌، مدور و دارای دو ایوان که به صورت قرینه و به سبک معماری هندی ساخته شده‌اند. دور تا دور این عمارت ایوان‌های کوچکی ساخت شده است.
مسجد دو منار یا مسجد دو مناره مسجدی تاریخی در شهر سقز مربوط به دورهٔ افشاریان و اوایل دورهٔ زندیان است که در خیابان امام خمینی سقز، پشت حسینیه واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. معماری. در گذر از ورودیِ مسجد، هشتی قرار دارد؛ مکانی که عمدتاً به صورت هشت‌گوشه یا چهارگوشه است و به‌عنوان مَفصلی برای تغیر جهت بنا شده‌است. در گذر از فضای روشن بیرون به تاریک، نور همیشه حضور دارد. حضور نور در فضاهای درونی چون هشتی و دالان همواره به صورت یک گواه و
درونی چون هشتی و دالان همواره به صورت یک گواه و راهنماست. تاریکی تغییر مقیاس و تغییر ناگهانی شکل و فرم جداره‌ها و سقف بیانگر ورود به جهانی دیگر است. مربع محیطی که به هشت‌ضلعی و سپس شانزده‌ضلعی و تا به دایرهٔ گنبد می‌رسد، فرم عمومی سقف این گونه فضاهاست. اعداد و نسبت‌های موجود در معماری اسلامی، درواقع کثرت به سوی وحدت را با تقسیمات به اَشکال گوناگون امکان‌پذیر می‌سازد. نظم فرم‌یافته در آن نیز حاکی از آشنایی با نظم الهی است. حرکت از مربع به دایره اعجاز اعداد را در قالب فرم و فضا به نمایش می‌گذارد؛ همچنین، این
در قالب فرم و فضا به نمایش می‌گذارد؛ همچنین، این سیر و حرکت داستان تکامل فرم از مربع به دایره است. اگر مکعب یا مربع نماد صورتی از خلقت است که بر تحول دیدن و ترکیب جهت‌های مختلف دلالت دارد، فرم تکامل‌یافتهٔ آن دایره یا گنبد است که از نوع شهود و حضور است که دلالت بر روح دارد و بیانگر حرکت روحانی است که از جسم و صورت آغاز می‌شود. ترنجی‌ها، رسمی‌بندی‌ها و یزدی‌بندی‌های زیر گنبد هشتی با تابش‌های متفاوت نور و پی‌درپی کوچک‌تر شدن و رسیدن به یک نقطه یا خورشید سیر رسیدن به کمال مطلق را به تصویر می‌کشد.
دانشسرای مقدماتی پسران مربوط به دوره پهلوی اول است و در اهواز، باغ معین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۰۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. دانشسرای مقدماتی اهواز در سال 1317 در کنار باغ معین تاسیس شد که اولین مدیر آن دکتر محمد معین بود؛ شخصی که لغت نامه دهخدا را تکمیل و به چاپ رساند. وی مولف فرهنگ معین است.
ساختمان اداره دارایی مربوط به دوره پهلوی اول است و در یزد، خیابان امام خمینی (ره)، محله قلعه کهنه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۰۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این اثر در سال‌های ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۵ به همت مدیران امور اقتصادی و دارایی ( آقایان علی نمازی و محمد دهقان منشادی) و مدیران وقت استانداری و میراث فرهنگی مورد بازسازی اصولی قرار گرفته است
بقعه و قدمگاه شاه قطب الدین مربوط به دوره تیموریان است و در شهرستان اندیکا ، بین منطقه اندیکا و شیمبار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۱۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقعهٔ شاه سید رضا مربوط به دوره صفوی است و در یزد، خیابان ایرانشهر، برزن کوچه بندانِ محلهٔ چهارمنار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این زیارتگاه بقعه‌ای است با گنبدی بلند و به اسلوب گنبدهای دیگر یزد (مانند شاه کمال، گنبد هشت و جز آنها…) که در اساس جزئی از مجموعهٔ بنای مفصلتری بوده‌است که هنوز آثار صفّه و ایوان غربی متصل به آن باقی است. وسعت گنبد و کلفتی دیوارهای آن (بعد از بقعهٔ سید رکن الدین) از دیگر گنبدهای یزد بیشتر و هر ضلع آن ۹/۲۵ متر و
از دیگر گنبدهای یزد بیشتر و هر ضلع آن ۹/۲۵ متر و ضخامت دیوارها ۲/۳۵ متر است. علت انتساب این بنا به مزار شاه سید رضا علی الظاهر به مناسبت وجود سنگ قبری از آن شاه سید رضا نامی است که در ۹۵۵ فوت شده‌است. معلوم نیست که آیا سنگ از آغاز در همین موضع بوده‌است یا آن را از جای دیگری بدین مقام آورده‌اند! مسلم است که بنا از آثار قرون هشتم هجری است و طبعاً ارتباطی با شاه سید رضا ندارد. نمی‌دانیم که بنا با کدام یک از ابنیهٔ مذکور در تواریخ یزد قابل تطبیق تواند بود. در مورد آن حدس ضعیف این است که بقایایی از مدرسهٔ
در مورد آن حدس ضعیف این است که بقایایی از مدرسهٔ غیاثیهٔ چهارمنار باشد، و آن مدرسه‌ای بوده که امیر غیاث الدّین علی حسینی وزیر شاه ابواسحاق در سال ۷۴۰ ساخت و خود زیر گنبد آن به خاک سپرده شد.
مناره بازار گسکر مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان صومعه‌سرا، روستای مناره بازار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مناره گسکر در سر راه جاده قدیمی معروف به شاه عباسی است. ارتفاع این مناره ۳۰ متر بوده است که ۱۸ متر آن بر اثر عوامل جوی و زلزله ۱۳۶۹ تخریب شده است.
برج کلاه فرنگی شوشتر مربوط به دوره ساسانیان است و در شوشتر، میدان ۱۷ شهریور، انتهای خیابان بلوار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ثبت در میراث جهانی یونسکو. این برج به همراه ۱۵ اثر تاریخی دیگر شوشتر در نشست سالانه کمیته میراث جهانی یونسکو در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیرماه ۱۳۸۸) در شهر سویل اسپانیا، با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵ با عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسید.پرونده نظام آبی
یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسید.پرونده نظام آبی تاریخی شوشتر در یونسکو معماری. کلاه فرنگی شوشتر کلاه فرنگی بقایای برج ۸ ضلعی در کنار رود شطیط است که بر فراز تپه کوتاهی مشرف به بند میزان ساخته شده‌است. مردم شوشتر این بنا را کلاه فرنگی می‌نامند که بر این باورند جای دیده‌بانی بر پهنه رودخانه و نظارت بر کار کارگران بوده‌است، بنا به نظریه دیگری از این برج بر مقدار و شدت جریان رودخانه نظارت می‌شده‌است.
حسینیه و میدان وقت وساعت ونخل مربوط به دوره قاجار است و در یزد، خیابان مسجدجامع واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. میدان وقت و ساعت از جمله بناهای شگفت‌انگیز که در کتاب تاریخ یزد نگاشته جعفر محمد جعفری از رجال قرن نهم هجری قمری از آن یاد شده برجی بوده که ساعات شب و روز را با صدای زنگ و همچنین آوای خروس و روشن و خاموش شدن چراغ، مشخص می‌کرده‌است. بنای این برج، در آن روزگار که هنوز ساعت اختراع نشده بود، نشان می‌دهد که سازنده آن با وسایل ابتدایی در
بود، نشان می‌دهد که سازنده آن با وسایل ابتدایی در پرتو هوش و فراست و ابتکار، دستگاهی می‌سازد، که از هر لحاظ با مقایسه با ساعت‌های امروز که با بهره‌گیری از آخرین پدیده‌های علمی و صنعتی ساخته می‌شود، دست کمی نداشته‌است. این بنا، در محله وقت و ساعت امروزی واقع بوده و شهرت این محله به وقت و ساعت به واسطه همین برج است که متعلق به رصدی بوده‌است. متأسفانه از رصد اکنون فقط گنبدی برجاست که زیارتگاه شده‌است. این رصد به وسیله سید رکن الدین محمد قاضی (متوفی در سال ۷۳۲ ه‍.ق) ساخته شده که در عهد خود از رجال بزرگ و معتبر
ساخته شده که در عهد خود از رجال بزرگ و معتبر شهر یزد بوده و آثار و عمارات متعدد در آن شهر ایجاد کرده‌است. اکنون قبر سید رکن الدین در شهر یزد از زیارتگاه‌های مشهور است. مهمترین بنایی که از وی در تواریخ ذکر می‌شود، مدرسه و رصد و مسجدجامع یزد است.
پل شیخ یا پل قلیچیان مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان سنندج، روستای باباریز، بر روی رودخانۀ قشلاق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. نامگذاری. پل شیخ با نام پل قلیچیان نیز شناخته می‌شود. از آنجا که این پل به وسیلۀ فردی به نام حاج شیخ شکرالله شهبازی مرمت شد، به نام پل شیخ شهرت یافته‌است. موقعیت. پل شیخ در فاصلۀ ۲ کیلومتری از شمال شهر سنندج، و در مسیر جادۀ آسفالتۀ روستاهای باباریز و روستای قلیچیان، بر روی رودخانۀ قشلاق احداث شده‌است. این پل در
بر روی رودخانۀ قشلاق احداث شده‌است. این پل در مسیر ارتباطی سنندج به سمت بیجار و زنجان قرار دارد. قدمت. تاریخ دقیق ساخت پل و نام بانی آن مشخص نیست، اما با توجه به فرم ساخت و شیوۀ اجرای معماری طاق‌ها و پایه‌ها گمان می‌رود که پل شیخ در دوران قاجار ساخته و در دوره‌های بعد مرمت شده‌باشد. ویژگی‌های معماری. پهنای پل شیخ ۵/۳ و ارتفاع آن از کف رودخانه ۶/۷ متر است. پل شیخ دارای ۶ دهانه است که از این میان ۴ دهانۀ میانی بزرگ‌تر از دو دهانۀ کناری است. دهانه‌های پل دارای قوس‌هایی از نوع رومی و جناغی (پنج و هفت) است.
قوس‌هایی از نوع رومی و جناغی (پنج و هفت) است. مرمت. در دوران پهلوی اول سه دهانه از شش دهانۀ پل بازسازی شد.
قلعۀ گِردکوه یا دژ گنبدان از قلعه‌های مهم اسماعیلیان الموت بوده است و در دامغان ، در۱۵کیلومتری شهر دامغان در نزدیکی روستای حاجی‌آباد رضوه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. گردکوه قلعه‌ای که بر فراز یک فلات سنگی منزوی در رشته‌کوه البرز قرار دارد و در حدود ۱۸ کیلومتری غرب دامغان، در منطقهٔ قومسِ دورهٔ میانه واقع شده است. این قلعه همچنین با نام «دژ گنبدان» نیز شناخته می‌شده است. تاریخ این قلعه که در اوایل دوران اسلامی یا اندکی پیش‌تر ساخته شده،
در اوایل دوران اسلامی یا اندکی پیش‌تر ساخته شده، به‌طور نزدیک با تاریخ دولت اسماعیلیه نزاریه در ایران، از اواخر قرن پنجم هجری قمری/یازدهم میلادی تا میانهٔ قرن هفتم هـ/سیزدهم م گره خورده است. گردکوه یکی از مهم‌ترین قلعه‌های نزاریه در منطقهٔ قومس، یکی از مناطق اصلی دولت نزاری به‌شمار می‌رفت. با قرار گرفتن در محاصره‌ای هفده‌ساله، گردکوه آخرین قلعهٔ نزاری در ایران بود که در سال ۶۶۹ هـ/ ۱۲۷۰ م به ایلخانان مغول تسلیم شد. وجه تسمیه. کوهی که قلعه گردکوه بر آن بنا شده درست به شکل گنبد است و احتمالاً به همین خاطر آن
درست به شکل گنبد است و احتمالاً به همین خاطر آن را به این نام نامیده‌اند. ارتفاع تقریبی این کوه هزار متر و طول آن در حدود نیم کیلومتر است. از لحاظ موقعیت طبیعی یکی از قدیمی‌ترین پناهگاه‌هایی است که در دوره‌های مختلف تاریخی مورد استفاده اقوام مختلف قرار گرفته و از قدیم اهمیت به خصوصی داشته است. قلعه گردکوه یکی از مهم‌ترین پناه گاه‌های مستحکم و غیرقابل تسخیر فرقه اسماعیلیه در ایران بوده‌است. درسمت مشرق گردکوه نشانه ساختمان مستحکمی با سه آب‌انبار به جامانده است که گودی آن به علت این که به مرور پر شده دقیقاً
که گودی آن به علت این که به مرور پر شده دقیقاً معلوم نیست, سه آب‌انبار مسقف می‌باشد که در قسمت جنوبی دژ واقع شده و هر سه به هم راه دارند و آب آنها از چشمه پیخار، به وسیله جویی که قبلاً وجود داشته تأمین می‌شده است. چند عمارت در نقاط مختلف کوه به منظور دیده بانی ساخته شده بودو حوض‌هایی در کنار آن‌ها درست کرده بودند. تمام این ساختمانها به غیر از یک ساختمان، همه از سنگ وساروج بنا شده و کوه را به صورت قلعه پابرجایی درآورده است. راه صعود به این کوه از سمت مشرق بوده و پیوسته زیرنظر دیده بانان قلعه قرار داشته است.
و پیوسته زیرنظر دیده بانان قلعه قرار داشته است. در گردکوه کلیه وسایل زندگانی برای عده نسبتاً زیاد در مدت زیادی فراهم بوده و قطعه‌های سنگ آسیای دستی و شکسته‌های ظروف سفالی و سایر چیزها که اکنون در آن جا مشاهده می‌شود، تأکید کننده این مطلب است. پس از اسماعیلیان. گرد کوه آخرین قعله و پایگاه اسماعیلیان بود که بدست مغولان در سال (۶۶۹قمری - ۱۲۷۰ میلادی) سقوط کرد. پس از سقوط اسماعیلیه گرد کوه به دست فرمانروایان مغول افتاد، در سال (۷۸۶ ه‍. ق) فردی به نام امیر ولی در یک درگیری با سپاه تیمور لنگ، گرد کوه را از
ولی در یک درگیری با سپاه تیمور لنگ، گرد کوه را از تیموریان گرفت وجزو قلمرو خود قرار داد، ولی اندکی بعد در استرآباد از لشکر تیمور شکست خورد و زن و فرزندانش را به گردکوه آورده و خود فرار کرد، از سال (۸۰۰ ه‍. ق) به بعد قلعه روبه ویرانی نهاده و اهمیت خود را از دست داد.
بنای توفیقی مربوط به اواخر دوره قاجار - دوره پهلوی است و در زنجان محله غریبه بالا (محله «خرابه رجی») واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۶۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. عمارت توفیقی در ابتدا محل زندگی حاج علی‌اکبر توفیقی بوده است، که در سال ۱۳۰۰ رئیس بلدیه شهر یا شهردار زنجان بود. این بنای دو طبقه در بافت قدیمی شهر واقع شده و به لحاظ سبک معماری به سیاق الگوی متقارن معمول دوران قاجار ساخته شده است.
شاه فیروز بنایی است تاریخی مربوط به سدهٔ ۹ ه‍.ق است و در ۱۴ کیلومتری جنوب شرقی سیرجان در استان کرمان واقع شده که در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنادرفاصله پنج کیلومتری جنوب شرقی قلعه سنگ سیرجان درنزدیکی روستای وحدت آباد برفراز صحره ای ازسنگ سبز تیره به ارتفاع ۳۰مترواقع شده ودرمحل به نام شاه فیروز معروف است. بنای این آرامگاه که امروزه به صورت نیمه ویرانه درآمده عبارت است از یک بنای هشت ضلعی که طول هریک از اضلاع داخلی آن ۲واضلاع خارچی آن ۴ متراست. درمیانه بنا
داخلی آن ۲واضلاع خارچی آن ۴ متراست. درمیانه بنا ودردل صخره قبری به طول ۵–۲متروعرض ۶۳ سانتی متروعمق ۴۰ سانتی‌متر حفرشده است. متأسفانه سنگ قبرآرامگاه از بین رفته ونمی توان از هویت فرد دفن شده وتاریخ احداث بنا اطلاع دقیقی به دست آورد. مردم محلی بنای شاه فیروزراآرامگاه لوکایجاربین عضدالدوله ویافرزند اومی دانند که براثر خوردن گوشت شکاردرشکارگاه درگذشته وبرفراز این صخره دفن شده است. باتوجه به شیوه معماری به نظر می‌رسد که این بنامتعلق به دوره ایلخانی قرون هشتم ونهم هجری باشد. عملیات بازسازی ومرمت این بناطی سالهای
هجری باشد. عملیات بازسازی ومرمت این بناطی سالهای اخیربه همت سازمان میراث فرهنگی استان کرمان آغاز شده است. این اثر شامل یک ساختمان چهار طاقی آجری با هشت ستون، و سقفی گنبدی است که بر روی این ستونها زده شده. این بنا بر بالای تپه‌ای در دوازده کیلومتری جنوب شرقی سیرجان و در کنار جادهٔ سیرجان -بافت، در سه کیلومتری شرق امامزاده علی و قلعه سنگ قرار دارد. آجرهای این بنا به شکل مربع می‌باشند و مردم این نواحی نقل می‌کنند که در ساختمان آن از شیر شتر استفاده شده تا بنا محکم ساخته شود و پا بر جا بماند. در اطراف آن، و در
ساخته شود و پا بر جا بماند. در اطراف آن، و در تمام سطح تپه‌ای که بنا بر روی آن ساخته شده، قسمتهای شکسته و باقیماندهٔ ظروف سفالی به چشم می‌خورد و وجود تمدنی عظیم را در این نواحی نشان می‌دهد. چهار ستون از این ساختمان خراب شده و فرو ریخته، اما سقف آن هنوز بر روی چهار ستون مستحکم دیگر باقیمانده است.
آرامگاه ابوالحسن زید بیهقی آرامگاه منسوب به ظهیرالدین ابوالحسن علی بن ابی القاسم زید بیهقی مشهور به ابن فُندَق است. این بنا مربوط به دوره معاصر است و در ۳۵ ک جنوب شهرستان سبزوار و در شهرستان ششتمد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. نقشه و طرح بنای یادبود از حسین جودت است و انجمن آثار ملی در سال ۱۳۵۳ آن را ساخت.
کاروانسرای صفوی سجزی مربوط به دوره صفوی است و در سجزی، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۷۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. اطلاعات مکتوب. ماکسیم سیرو، مجموعه نفیس راه‌های باستانی ناحیه اصفهان این کاروانسرا را معرفی و بخش‌هایی از آن را توصیه کرده‌است، برخلاف روایت‌های محلی که این بنا را به مانند بسیاری از نمونه‌های مشابه آن را به شاه عباس نسبت دادند ماکسیم سیرو معتقد است ساخت این بنا به احتمال زیاد به دوران قبل از شاه عباس و مربوط دوران شاه اسماعیل دوم است.
کاروانسرای برسیان مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان اصفهان، روستای برسیان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. درباره کاروانسرای برسیان: در روستای برسیان و در سمت غرب مسجد جامع برسیان، کاروانسرای عباسی برسیان قرار دارد که با توجه به ساختار و شالوده ی آن سال ساخت این کاروانسرا به دوره ی صفویه بر می گردد، یعنی حدود سه یا چهار قرن بعد از ساخته شدن مسجد جامع که در سال 491 هجری قمری می باشد. در چهار طرف حیاط این کاروانسرا که تا 30 سال پیش هم مورد
طرف حیاط این کاروانسرا که تا 30 سال پیش هم مورد استفاده قرار می گرفت 22 اتاق ساخته شده و در چهار گوشه ی آن شترخانه و بارانداز وجود دارد. این کاروانسرا برای اقامت کسانی که برای عبادت به مسجد می آمدند یا برای کسانی که از شاهراهی که از کنار روستا می گذشت عبور می کردند ساخته شد. روستای تاریخی برسیان در شرق اصفهان در جلگه ی رودخانه ی همیشه زنده ی زاینده رود، در فاصله ی 35 کیلومتری شهر اصفهان و در پایان منطقه سر سبز برآن شمالی در ناحیه ی شرق اصفهان قرار گرفته است.
کاروانسرای کوهپایه مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان کوهپایه، کیلومتر ۷۴ جاده اصفهان کوهپایه نایین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۹۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. ثبت در فهرست میراث جهانی. در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، کاروانسرای کوهپایه به‌همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این مجموعه جهانی به عنوان بیستمین و هفتمین اثر جهانی
روستای اشتبین مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان جلفا، کناررود خانه ارس، روستای اشبتین واقع شده‌است. موقعیت جغرافیایی. روستای پلکانی اشتبین، از توابع بخش سیه‌رود و دهستان نوجه‌مهر شهرستان جلفا است و از مجموعه سه آبادی به نام‌های هراس، سیاوشان و جعفرآباد تشکیل شده‌است که پس از گذر از جلفا، روستای سیه رود، نوردوز، کردشت از سه راهی هراس به روستای اشتبین وارد می‌شوند و فاصله روستا از جاده اصلی و مرزی سیه رود-خداآفرین حدود ۷ کیلومتر می‌باشد و راه ارتباطی روستای اشتبین با اطراف، از طریق جاده ایست که از سمت مرز
اشتبین با اطراف، از طریق جاده ایست که از سمت مرز نوردوز و کردشت به طرف روستا می‌آید. وجه تسمیه. برخی از کارشناسان دربارهٔ علت نام‌گذاری این روستا به اشتبین می‌گویند، این روستا از ترکیب سه روستای همجوار به نام‌های «هراس»، «جعفرآباد» و «سیاوشان» تشکیل شده و از این رو «اوشتبین» مرکب از دو کلمه «اوش» به معنی عدد سه و «تبین» به معنی طایفه در زبان طالشی و تاتی تشکیل گردیده‌است و همچنین اکثریت مردم این روستا علت نامگذاری روستا را قرارگیری آن در میان سه کوه بلند می‌دانند، نام روستا از ترکیب دو کلمه «اوش» به معنی
نام روستا از ترکیب دو کلمه «اوش» به معنی عدد سه و «بیین» به معنی میان گرفته شده‌است معماری روستا. روستای اشتبین که همچون نگینی سرسبز و زیبا می‌باشد، به دلیل شیب تند کوه، دارای خانه‌هایی با معماری پلکانی است به طوری که حیاط یک خانه سقف خانه‌ای دیگر می‌باشد و خانه‌های قدیمی این روستا به شیوه معماری دوره صفویه و قاجاریه ایجاد گشته‌است. نرده‌ها، سرستونهای منقش، ارسی‌ها و پنجره‌ها همه آثاری هنری هستند و تزئینات در شکل‌گیری معماری زیبای این روستا نقش بسیار مهمی دارد. خانه سلمانزاده. خانه سلمانزاده از خانه‌های
دارد. خانه سلمانزاده. خانه سلمانزاده از خانه‌های قدیمی داخل روستا می‌باشد که با توجه به کتیبه موجود در سردر بنا، قدمت این خانه به دوره صفوی و سال ۹۷۷ هجری قمری می‌رسد که به نام آخرین مالک آن سلمانزاده نامیده می‌شود و دارای ۳۰۵ مترمربع مساحت می‌باشد که چندین کتیبه به خط ثلث مربوط به زمان شاه طهماسب صفوی، گورستان قدیمی، کتیبه‌های مرمرین مربوط به قرن‌های نهم و دهم هجری و مقبره حکیم ابولقاسم نباتی حکایت از پیشینه تاریخی و فرهنگی این روستای تاریخی دارد. ثبت ملی. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۹۲ به‌عنوان یکی
امامزاده سید نصرالدین از نوادگان محمد بن علی پیشوای پنجم شیعیان است. معماری این بنا مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار است و در تهران، ضلع غربی خیابان خیام، بین ۱۵ خرداد و میدان محمدیه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مدرسه صدر بازار مربوط به دورهٔ قاجار است و در اصفهان، بازار بزرگ، بازارچه نو، بازار دارالشفا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۹۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. مدرسه صدر بازار یکی از مدارس علمیه اصفهان با سابقه و بنای تاریخی است. این مدرسه با اراده و همت محمدحسین خان صدر اصفهانی، صدر اعظم فتحعلی شاه قاجار در قطعه زمینی در حدود ۹۰۰۰ متر در اواسط نیمهٔ اول قرن سیزدهم ساخته شده‌است. بنای مدرسه. مدرسه علمیه صدر بین سال‌های ۱۲۲۰ تا ۱۲۲۹ قمری در زمینی به مساحت ۹۰۰۰ مترمربع و با
تا ۱۲۲۹ قمری در زمینی به مساحت ۹۰۰۰ مترمربع و با الگوگیری از مدرسه چهارباغ در یک طبقه پایه‌گذاری و در طبقه اول ۵۸ حجره و شش حجره هم در طبقه دوم بنا گردید. در سه طرف، ایوان بزرگ با سقف بلند به عنوان مدرسه ساخته شد. در طرف غربی مدرسه به جای ایوان، کتابخانه‌ای در زمان آیت‌الله خراسانی تأسیس گشت. شکل حجره‌ها و ایوان‌های جلوی آن‌ها و مدرسه‌ها (ایوان‌های بزرگ با سقف بلند) و حیاط بسیار وسیع و باغچه‌های متناسب و نسبتاً بزرگ، بسیار جالب و نشانه بلندنظری و همت والای بانی مدرسه است. معماری، طرح و نقشه مدرسه موجب جلب
بانی مدرسه است. معماری، طرح و نقشه مدرسه موجب جلب توجه و از آثار هنر و اندیشه و ابتکار مردم باهوش و هنرمند و مبتکر اصفهان در نیمه اول قرن سیزدهم می‌باشد. همچنین درختان کاج کهن و بسیاربلند بر زیبایی مدرسه افزوده‌است. در حدود سال ۱۳۸۵ قمری در پشت مدرسه بزرگ شمالی سالنی بزرگ برای تدریس و همچنین اقامه نماز جماعت تأسیس گردید. در سال ۱۳۶۶ شمسی طرح طبقه فوقانی و احداث بیش از چهل باب حجره و ایوان‌های مقرنس شده و سه باب مدرسه در زوایای فوقانی همچنین ساختمانی در سه طبقه با زیربنای تقریبی ۳۰۰۰ مترمربع به منظور
سه طبقه با زیربنای تقریبی ۳۰۰۰ مترمربع به منظور کتابخانه و سالن اجتماعات تهیه و اجرا گردید. کتابخانه مدرسه صدر بازار که به جای کتابخانه قدیمی تأسیس شد با حدود ۲۰۰۰۰ هزار جلد کتاب حوزوی و متنوع و بیش از ۱۰۰۰ نسخه کتاب خطی و چاپ سنگی، گنجینه‌ای گرانبها را در خود جای داده‌است. از سال ۱۳۸۶ شمسی نیز با همت مدیر مدرسه حجت‌الاسلام تمنایی و با درآمد حاصل از موقوفات مدرسه، تعمیرات اساسی و قابل توجهی صورت گرفت که این اقدامات کمی و کیفی در جهت رفاه هرچه بیشتر روحانیون و طلاب مدرسه و همچنین تجهیز مدرسه به امکانات مورد
و طلاب مدرسه و همچنین تجهیز مدرسه به امکانات مورد نیاز و زیبایی بیش از پیش مدرسه بوده‌است که همچنان در حال انجام است. از سال ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۸ شمسی مرمت‌هایی از قبیل نمازخانه و ایوان مربوطه، کاشی‌های هفت‌رنگ کتیبه ایوان‌های شرقی و غربی و مرمت سرویس‌های بهداشتی ضلع‌های شمال شرقی و جنوب غربی مدرسه توسط دفتر فنی مهندسی مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه اصفهان صورت گرفته‌است. سنگاب. سنگاب نفیسی را حاج محمدابراهیم در سال ۱۲۷۵ قمری وقف مدرسه نموده که هم‌اکنون در ایوان غربی قرار دارد. در لبه این سنگاب با خط خوش نستعلیق این
قرار دارد. در لبه این سنگاب با خط خوش نستعلیق این بیت را نقش کرده‌اند: علم آموزان مشهور مدرسه صدر بازار. از محصلین و مدرسان مشهور این مدرسه می‌توان افراد زیر را نام برد:
مجموعه مسجد و مدرسه علمیه معیّر مربوط به دوره قاجار است که اکنون وابسته به حوزه علمیه تهران و واقع در خیابان خیام، نرسیده به میدان محمدیه، کوچه آب‌انبار می باشد. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۸۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تاریخچه و موقعیت بنا. مدرسه و مسجد معیّرالممالک در جنوب شرقی باغ معیّرالممالک ساخته شده‌است. بعدها بخشی از باغ‌های معیّرالممالک با طرح توسعهٔ تهران تقسیم و به مردم فروخته شد، بدین سبب اطراف مدرسه در سه جهت شرق، جنوب، شمال مسکونی گردید. یکی از عوامل برپا ماندن اماکن