payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوم مسیر شهرستان آران و بیدگل به قلعه مرنجاب به سمت سفیدآب پس از عبور از تپه ماهورها به یک بستر رودخانه می‌رسید که در صورت ورود به آن و گذر از حاشیه غربی کوه‌های یخاب به این قلعه می‌رسید. مسیر سوم مسیر محیط بانی سفیدآب به قله کرشاهی است. مسیر چهارم از سمت شهر بادرود به روستای متین آباد رفته و از شمال آن راه خاکی را دنبال کرده و به کرشاهی می‌رسید. دو مسیر دوم و سوم فقط با خودروهای شاسی بلند قابل تردد است.
عفّت تجارت‌چی (۱۲۹۶ – ۱۹ فروردین ۱۳۷۸) نخستین زن خلبان اهل ایران بود. وی نخستین کارآموز و زن خلبان ایرانی است که در سال ۱۳۱۸ پس از تأسیس باشگاه هواپیمایی برای آموزش فنون خلبانی نام‌نویسی کرد. تاریخ شروع کار تجارت‌چی ۵ مهر ۱۳۱۸ بود و نخستین پرواز مستقل او ۲۷ آبان ۱۳۱۹ انجام گرفت. او در سال‌های میانی عمر به ادبیات و شعرسرایی روی آورد و در سال ۱۳۳۷ "دیوان برگ‌های پراکنده" را به چاپ رساند. عفت تجارت‌چی در ۸۲ سالگی به فاصله یک روز پس از مرگ همسرش درگذشت و در بهشت زهرای تهران قطعه ۶۶، ردیف ۶۹، شماره ۵۰ به خاک
زهرای تهران قطعه ۶۶، ردیف ۶۹، شماره ۵۰ به خاک سپرده شد. از عفت تجارت‌چی و اینا آوشید و قدسیه فرخ‌زاد جزو نخستین خلبانان زن ایرانی نام برده می‌شود. وی پسرش سینا فیاض منش را هم تشویق کرد در رشته مهندسی هواپیما تحصیل کند و پسر او مهندس صنعت هواپیماسازی و دانش‌آموخته یکی از دانشگاه‌های معتبر آمریکا شد. پیشینه. عفت تجارت‌چی در دفتر خاطراتش این‌گونه نوشته است: «سال ۱۳۱۳ بود که از دبیرستان آزرم دیپلم گرفتم و مدتی در بانک ملی و بعد در کتابخانه دانشکده پزشکی به عنوان مترجم زبان فرانسه مشغول کار شدم، اما از همان
مترجم زبان فرانسه مشغول کار شدم، اما از همان کودکی شوق پرواز آرام و قرارم را گرفته بود و بزرگ‌ترین آرزویی که در دل داشتم این بود که روزی خلبان شوم به خاطر دارم زمانی که محصل دبستان بودم روزی برای تماشای فیلم به یکی از سینماهای تهران رفتم. در این فیلم خلبان هواپیما هنگام پرواز در دریا سقوط کرد سپس عده‌ای به کمکش شتافتند و با زحمت بسیار او را از درون کابین هواپیما و آب بیرون کشیدند اما وقتی خلبان کلاه مخصوص خود را از سر برداشت متوجه شدند که او یک زن است. یک زن خلبان! مشاهده این فیلم روزنه‌های امید را در دلم
خلبان! مشاهده این فیلم روزنه‌های امید را در دلم روشن کرد و باورکردم من هم می‌توانم روزی خلبان شوم. در سال ۱۳۱۸ باشگاه خلبانی تأسیس شد و جراید وقت اعلام کردند جوانان علاقه‌مند می‌توانند فنون خلبانی را در این باشگاه آموزش ببینند؛ بنابراین به ساختمان باشگاه در خیابان سعدی رفتم اما عضو آن نشدم. وقتی به خانه آمدم و جریان را به پدرم گفتم او با حیرت گفت چرا برای خلبانی نام‌نویسی نکردی؟ در جواب گفتم چون هنوز هیچ زنی داوطلب این کار نشده است. پدرم در پاسخ گفت: چه اشکالی دارد که تو نخستین زن خلبان ایرانی باشی! برو
دارد که تو نخستین زن خلبان ایرانی باشی! برو هرچه زودتر در باشگاه خلبانی ثبت‌نام کن و من هم پذیرفتم. فردای همان‌روز به باشگاه خلبانی رفتم و به عنوان نخستین زن داوطلب نام‌نویسی کردم. در آن زمان ۲۲ یا ۲۳ سال بیشتر نداشتم. وقتی مسؤولان باشگاه مرا داوطلب خلبانی دیدند سخت متعجب شدند و تحسینم کردند. جراید وقت هم عمل مرا ستودند و خبر آن را با لحنی غرورآمیز درج کردند. همین موضوع باعث شد خانم‌ها اینا اوشید، قدسیه فرخزاد، فخرالتاج منفردی، عذرا رحیمی، درخشنده ملکوتی و صفیه پرتوی نیز در باشگاه خلبانی نام‌نویسی کنند.
و صفیه پرتوی نیز در باشگاه خلبانی نام‌نویسی کنند. این ماجرا بیشتر در جراید وقت سروصدا به پا کرد و روزنامه‌نگاران مرا مدیون خود کردند. وقتی به‌شمار داوطلبان این فن افزوده شد مسؤولان باشگاه ما را به فرودگاه «دوشان تپه» دعوت کردند. در آنجا پس از مراسم پذیرایی به هریک از ما لباسی دادند که شامل یک کلاه مخصوص، روپوش خلبانی، گوشی تماس با مربی، کمربند پرواز و چتر نجات بود. در ابتدای کار مربی طرز استفاده از این وسایل را به ما آموخت، ناگفته نماند چون این لباس تا آن زمان فقط برای آقایان تهیه می‌شد و به تن خانم‌ها
زمان فقط برای آقایان تهیه می‌شد و به تن خانم‌ها بسیار گشاد و بدقواره بود به هرحال بعد از دو سه جلسه، لباس‌هایی به اندازه خود دوختیم و پوشیدیم. در این روز هریک از ما با معلم خود سوار هواپیمایی ساده شدیم و پرواز تفریحی کوتاهی انجام دادیم. هواپیماهای تمرینی آن زمان «تایگرموس» نامیده می‌شدند و روباز بودند. به‌طوری‌که نیمی از بدن سرنشینان از کابین بیرون بود و مربی به همراه سرنشین یا تعلیم‌گیرنده با دو کمربند که از روی شانه‌ها عبور می‌کرد به صندلی خود بسته می‌شدند تا هنگام پرواز و عملیات آکروباتی به بیرون پرت
تا هنگام پرواز و عملیات آکروباتی به بیرون پرت نشوند. یک هفته بعد از نخستین پرواز تفریحی ما برنامه آموزشی به‌طور جدی دنبال شد. هفته‌ای دو روز راهی دوشان تپه می‌شدیم. مربی در قسمت جلوی هواپیما می‌نشست و تعلیم گیرنده پشت سرش قرار می‌گرفت. چندی بعد گروهی افسر و درجه‌دار نیروی هوایی به مربیان اضافه شدند. در مدت کوتاهی که پرواز تفریحی انجام می‌شد سراپا شور و شوق در من بود و احساس غرور می‌کردم. هرگز آن لحظات را فراموش نمی‌کنم. پس از سه یا چهار هفته پرواز تمرینی که انجام دادیم به من اجازه پرواز مستقل دادند. در
که انجام دادیم به من اجازه پرواز مستقل دادند. در پرواز مستقل تعلیم گیرنده در همان جای سابق خود یعنی پشت خلبان می‌نشست چون تمام دستگاه‌ها و فرمان هواپیما که مقابل خلبان قرار داشت، جلوی شاگرد هم بود و او می‌توانست از آن‌ها به‌طور یکسان استفاده کند. با این حال به خاطر اینکه خلبان در کابین نبود و تعادل هواپیما به هم می‌خورد یک کیسه شن و ماسه هم‌وزن خلبان به جای او گذاشته می‌شد. تاریخ شروع کار من پنج مهر ۱۳۱۸ بود و نخستین پرواز مستقیم ۲۷ آبان ۱۳۱۹ انجام شد. در این فاصله هفته‌ای دو بار تمرین کوتاه مدت داشتم. علت
فاصله هفته‌ای دو بار تمرین کوتاه مدت داشتم. علت اینکه تاریخ نخستین پرواز مستقل خود را به یاد دارم این است که همان روز من بهترین لحظه‌های زندگی‌ام را سپری می‌کردم و پشت دیوان حافظ خود به یادگار نوشتم «پرشکوه‌ترین روز برای یک خلبان، روزی است که نخستین پرواز آزادش را انجام دهد،» پدرم مردی روشنفکر بود و در مورد پیشرفت‌های زندگی من نه تنها کارشکنی و بهانه‌جویی نمی‌کرد بلکه راهنمای مورد اعتمادم بود. در عوض مادرم از اینکه به فراگیری فن خلبانی پرداخته بودم سخت در وحشت بود. حتی پدرم به من گوشزد کرده بود دربارهٔ
وحشت بود. حتی پدرم به من گوشزد کرده بود دربارهٔ نخستین روزی که پرواز مستقل دارم چیزی به او نگویم. راستش خود من نیز اطلاعی از تاریخ نخستین روز پروازم نداشتم و ضمن تمرینات متوجه شدم برای این کار آماده شده‌ام و قرار است به‌طور مستقل پرواز کنم. در پرواز مستقل یک ربع روی آسمان بودم. اطراف فرودگاه را دور زدم و دوباره به محل سابق فرود آمدم. همه حاضران متوجه من بودند که چگونه برمی‌خیزم و چطور هواپیما را کنترل می‌کنم. به خصوص معلمانم با دقت و وسواس خاص تمام حرکاتم را زیرنظر داشتند تا از درصد نتایج تعلیمات آگاه
را زیرنظر داشتند تا از درصد نتایج تعلیمات آگاه شوند. خوشبختانه من زحمت‌های آنان را بی‌ثمر نگذاشتم و از آزمایش سربلند بیرون آمدم. در مرحله پرواز آکروباتی هنوز گرم تمرین عملیات مختلف، مثل غلت زدن و معلق زدن بودم که وقایع ۲۰ شهریور اتفاق افتاد و باشگاه خلبانی برای مدتی از فعالیت بازماند. در این گیرودار ازدواج کردم و همراه شوهرم به کرمانشاه و همدان رفتم. یکی از خاطراتی که هرگز فراموش نمی‌کنم این است که روزی یکی از خانم‌ها پرواز تمرینی داشت و سایر هواپیماها نشسته بودند. چشم‌ها به پرواز این هواپیما دوخته شده
بودند. چشم‌ها به پرواز این هواپیما دوخته شده بود. وقتی هواپیما برخاست صدای مهیب در فضا پیچید و من متوجه شدم یکی از چرخ‌های آن آویزان است. همین مسئله وحشت عجیبی بین دیگر حاضران ایجاد کرد و پرواز هواپیماها متوقف شد. در همان موقع روی «نی» که معمولاً برای تعیین جهت وزش باد در فرودگاه می‌گسترانند یک چرخ گذاشتند تا خلبان متوجه شد حادثه‌ای برای چرخ هواپیمایش رخ داده است. بدین ترتیب معلم هنگام نشستن متوجه نقض فنی هواپیمایش شد و آن قدر در آسمان گردش کرد تا بنزین تمام شد، آمبولانس و دو برانکارد هم حاضر کرده بودند تا
شد، آمبولانس و دو برانکارد هم حاضر کرده بودند تا اگر سرنشینان هواپیما دچار حادثه شدند فوری به بیمارستان منتقل شوند. در این میان حال ما که شاهد ماجرا بودیم ناگفتنی بود. وقتی بنزین هواپیما تمام شد موقع فرود چون یک چرخ نداشت به اجبار با دماغ به زمین نشست و خوشبختانه سرنشینان آن آسیبی ندیدند، فقط قسمت جلوی هواپیما کمی صدمه دید. به هرحال ما کار دشواری آغاز کرده بودیم و خوشبختانه به نتیجه هم رسیدیم. من هنوز هم وقتی هواپیمایی در آسمان می‌بینم به قول معروف هوایی می‌شوم و از غرش آن لذت می‌برم. البته در شروع کارم با
و از غرش آن لذت می‌برم. البته در شروع کارم با مشکلاتی نیز روبرو شدم مثلاً بعضی افراد ناشناس به پدرم تلفن می‌زدند و به دروغ می‌گفتند هواپیمای دخترت سقوط کرده است. در پاسخ به این محرک‌ها گاهی عصبانی می‌شدم و به پدرم می‌گفتم چرا مرا وادار به این کار کردی و مشوقم شدی تا خلبان شوم؛ ولی او معتقد بود در ابتدای هرکاری مشکلاتی وجود دارد و باید با صبر و تلاش با آن‌ها مقابله کرد.»
زبان‌های داردی (با گرته‌برداری از انگلیسی زبان‌های دردیک هم نوشته‌اند، که در مناطق شمال شرقی پاکستان، در ایالت کشمیر آزاد و بخش راولپندی و گوجرانواله تحت کنترل پاکستان در این گویش حرف میزنند و تعداد کمی در شرق افغانستان و تعداد زیادی از ساکنین آن در جامو و کشمیر هند سخنورانی دارد ریشه آن را به زبانهای ایرانی ریشه دارد. جایگاه در خانوادهٔ هندوآریایی. زبان‌های داردی که به دلیل مجاورت با زبان‌های ایرانی شرقی و نورستانی، پیوندهای مستحکم ساختاری با آن‌ها پیدا کرده‌است. نورستانی زبانیست که در شرق افغانستان بدان
نورستانی زبانیست که در شرق افغانستان بدان سخن گفته می‌شود. در ابتدا زبانشناسان زبان نورستانی را شاخه‌ای از زبان‌های داردی فرض می‌کردند اما امروزه زبان نورستانی در یک گروه جدا دسته بندی میشود. بجز زبان کشمیری و شینا، دیگر زبانهای خانوادهٔ داردی، زبانهایی با سخنوران کم و مناطق زیر پوشش کوچک هستند و بسیاری از آنها فرهنگ نوشتاری و قدرت تدریس ندارند. در بیشتر موارد سخنوران بدین زبان‌ها در مناطق سخت‌گذر کوهستانی بسر می‌برند. بخش بزرگی از این مناطق بعلاوه مشکل سخت‌گذر بودن بطور مداوم با نیروهای دولتی در ستیز بسر
بودن بطور مداوم با نیروهای دولتی در ستیز بسر می‌برند. منابع. «کریم پوپل»
اسدالله عسگراولادی (زاده ۱۵ اسفند ۱۳۱۲ در چهارراه سیروس، تهران – درگذشته ۲۲ شهریور ۱۳۹۸ تهران) از برجسته‌ترین بازرگانان ایرانی، معروف‌ترین صادرکننده خشکبار ایران، عضو اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران در تمام دوران پس از انقلاب، رئیس اتاق بازرگانی و صنایع ایران و چین بود.منبع برادر وی حبیب‌الله عسگراولادی از سیاست‌مداران مهم ایران بود. برخی او را یکی از ثروتمندترین افراد ایران به‌شمار آورده‌اند و مجله فوربز در سال ۲۰۰۳ میزان سرمایه او را حدود ۴۰۰ میلیون دلار برآورد کرده‌بود. اینک اما سرمایه خالص وی حدود
برآورد کرده‌بود. اینک اما سرمایه خالص وی حدود ۱۲ میلیارد دلار آمریکا است که او را به ثروتمندترین فرد ایران تبدیل کرده‌است. صادرات پسته، زیره، میوه‌جات خشک و واردات شکر و لوازم خانگی مهم‌ترین فعالیت اقتصادی او بود. با این حال عسگراولادی خود را بازرگان کوچکی می‌دانست که در زمینه صادرات فعالیت کوچکی دارد. عسگراولادی در ۲۲ شهریور ۱۳۹۸ در تهران درگذشت. سلطان زیره. اسدالله عسگراولادی به سلطان زیره مشهور بود و در حالی مسئولیت اتاق بازرگانی ایران و چین را بعهده داشت. خانواده اش پنج سال قبل از تولدش به دلیل سیل و
خانواده اش پنج سال قبل از تولدش به دلیل سیل و زلزله از دماوند به محله سیروس تهران مهاجرت کردند. به گفته خودش در ملاقاتی که با خمینی در نوفل لوشاتو داشته، از او پرسیده که تکلیف ما چیست؟ که خمینی نیز گفته است: بروید دنبال پول؛ لذا وی با این ترفند از خطر مصادره اموال و مال تجاره‌اش توسط انقلابیون رهایی یافت. «شرکت حساس» بزرگ‌ترین دارایی مالی او به‌شمار می‌رفت و ۵ بار برنده جایزه صادراتی شرکت نمونه سال شد. صادرات زیره، پسته و دیگر نمونه‌های خشکبار از طریق همین دفتر صورت گرفته‌است. به تمامی کارمندانش و حتی
دفتر صورت گرفته‌است. به تمامی کارمندانش و حتی نزدیکانش سه توصیه مهم و ضروری دارد: «بیش از ۲۵ درصد از دارایی‌های خودتان را وام ندهید. صبح‌ها زودتر از همه از خواب بلند شوید و از خانه بیرون بروید. در همه کارها خدا در یادتان باشد.» می‌گوید با همین سه توصیه موفق به کسب رتبه هفتمین ثروتمند بزرگ ایران شده‌است دیدگاه‌ها. عسگراولادی از اقتصاد بازار، توسعه صادرات و حمایت از بخش خصوصی حمایت می‌کرد. او از منتقدان سیاست‌های اقتصادی دولت احمدی‌نژاد بود، اما علی‌رغم اعتراض‌های تند و بی‌پرده از دولت احمدی‌نژاد در انتخابات
تند و بی‌پرده از دولت احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست‌جمهوری دهم به وی رأی داد. وی دربارهٔ حمایتش از احمدی‌نژاد گفت که: «چون رهبر معظم انقلاب امر به حمایت همه از دولت احمدی‌نژاد کرده‌اند، ما از دولت ایشان حمایت می‌کنیم، با این‌که معتقدیم این دولت و سیاست‌های اقتصادی‌اش به تمام معنی فشل است» البته گفته می‌شود این گفته بخاطر تهدیدهای مکرر مقامات وقت نسبت به سنگ اندازی در کار ایشان بوده، هرچند مشخص نیست وی حامی دولت بوده یا خیر. وی از سال ۱۳۳۶ که شرکت حساس را دایر کرد تا پایان عمر کار صادرات کرده‌است. او در
دایر کرد تا پایان عمر کار صادرات کرده‌است. او در مصاحبه‌ای با عصر ایران گفت: «من به این که میلیاردر هستم افتخار می‌کنم به این دلیل که ذره‌ای از دارایی‌هایم را با رانت وکار خلاف به دست نیاورده‌ام. حتی از گرفتن وام بانکی هم پرهیز می‌کنم و گفتم که حتی کار واردات هم نمی‌کنم. نه این که کار واردات را بد بدانم. نه بد نمی‌دانم اما من با خودم عهد کرده‌ام کار صادرات بکنم. البته من هم سلطان میلیاردرهای ایران نیستم.» وی در انتخابات اتاق بازرگانی در تاریخ ۱۸ اسفند سال ۱۳۹۳، سردمداری ائتلافی با نام «پیشگامان وفاق» را
۱۳۹۳، سردمداری ائتلافی با نام «پیشگامان وفاق» را برعهده گرفت. و با عنوان نفر دهم از رشتهٔ بازرگانی، در بین ۴۰ پیروز انتخابات اتاق بازرگانی قرار گرفت. عسگراولادی در دوره نهم نتوانست به اتاق بازرگانی تهران راه پیدا کند. عسگراولادی تنها دستاورد روحانی را برجام دانسته و گفت «ما از عملکرد اقتصادی دولت راضی نیستیم چرا که مشکلات افزایش یافته‌است.» او ۴ سال ابتدایی دولت روحانی را همراه با تدبیر خوب توصیف کرد؛ اما با بیان اینکه تیم اقتصادی روحانی در عمل موفق نبوده، گفت که «در دوره دوم ریاست جمهوری روحانی شاهد
گفت که «در دوره دوم ریاست جمهوری روحانی شاهد بی‌نظمی‌های زیادی در اقتصاد بودیم» و بزرگ‌ترین اشتباه این دولت «برابری نرخ ارز با ۴۲۰۰ تومان» بوده‌است. درگذشت. اسدالله عسگراولادی در تاریخ ۲۲ شهریور ۱۳۹۸ به علت عارضه مغزی در بیمارستان گاندی درگذشت
دبیرستان شهید بهشتی رشت که در گذشته شاهپور نامیده می‌شد، مربوط به دورهٔ قاجاریان است؛ در شهر رشت، میدان فرهنگ واقع شده. این مدرسه مربوط به دورهٔ پهلوی است و با شمارهٔ ثبت ۱۵۱۷ به نام دبیرستان شاهپور، به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در شهریور ۱۳۹۵ از سوی سازمان میراث فرهنگی، لوحی برای یادبود افتخارات علمی این مدرسه در سر در ورودی مدرسه نصب گردید. مدیر حال حاضر این مجموعه بزرگ آموزشی، اسماعیل پروانه می‌باشد. دانش‌آموزان نخبه از سراسر رشت در این مدرسه مشغول به تحصیل هستند. در تاریخ ۱۲ مهر ماه
مدرسه مشغول به تحصیل هستند. در تاریخ ۱۲ مهر ماه ۱۳۹۸ جشن ۱۰۰ سالگی دبیرستان شاهپور با حضور فارغ التحصیلان و معلمان سال‌های مختلف برگزار شد. تاریخچه. دبیرستان شاهپور (بهشتی) رشت در سال ۱۲۹۸ شمسی ابتدا در باغ سبزه‌میدان تحت عنوان مدرسه متوسط نمره یک کار خود را آغاز کرد و در آن دوران از وجود ارزشمند شخصیت‌هایی مانند: میرزا حسن خان رشدیه، میرزا عیسی خان سمیعی، میرزا عبدالمجید فرساد، عبدالله راعی و… بهره برد. در ادامه به زیر کوچه و در پایان به حوالی میدان ناصریه (فرهنگ) نقل مکان کرد. معماری. زمینی به وسعت ۱۸
(فرهنگ) نقل مکان کرد. معماری. زمینی به وسعت ۱۸ هزار متر مربع برای مدرسه خریداری شد. اطراف این زمین جز از ناحیه شمال و باختر، تماماً سبزه زار بود. مهندس شولتس آلمانی‌تبار بنای اصلی دبیرستان را تهیه کرد و با نظارت وی ساخت بنا پایان یافت. بنا تقریباً در وسط این زمین بزرگ ساخته شد. مدرسه طوری طراحی شد که به جز کلاس‌های درس، دارای آزمایشگاه فیزیک، شیمی و آزمایشگاه طبیعی نیز بود. دیگر دارایی‌های مدرسه تالار نقاشی، سالن جلسات و تئاتر، بالکنی برای نصب نورافکن و نمایش فیلم بود. بنای ساختمان اصلی در شهریور ۱۳۹۵ به
فیلم بود. بنای ساختمان اصلی در شهریور ۱۳۹۵ به همت مدیریت وقت مدرسه، علیرضا جعفری مورد مرمت قرار گرفت. نمای ساختمان بسیار زیبا ساخته شد. قسمت بالای آن با بیت، زینت یافته‌است؛ در زیر آن نیز ساعتی نصب شده‌است. در پایین آن و زیر سردر ورودی، مجسمه فروهر با سیمان برجسته خودنمایی می‌کرد. روی بال‌های فروهر واژه‌های دانایی و توانایی حک شده‌است. تاریخ این بنا در شعری گنجانده شد، که شاعرش استاد بدیع الزمان فروزانفر بود. در این بیت آمده است: به جز فضای آموزشی، ساختمان دیگری بنا شد که کتابخانه و دفتر دبیرستان و کادر
دیگری بنا شد که کتابخانه و دفتر دبیرستان و کادر اداری مدرسه را تشکیل می‌داد. در نهایت مدرسه با اعتبار ۷۰۰ هزار ریال به اتمام رسید و مهرماه ۱۳۱۵ با ۴۲۱ دانش آموز مورد بهره‌برداری قرار گرفت. این مدرسه نوین، در برهه‌های زمانی متفاوت به لحاظ کیفیت آموزشی، ارتقاء می‌یافت. تشکیل انجمن‌های مختلف نظیر انجمن ورزش، طبیعی، نطق و مناظره سالنامه و تألیف، برگزاری کلاس‌های آموزش نظامی، کمک به دانش آموزان تنگدست و… فقط یکی از فوق برنامه‌ها بود. در این مدرسه دختران نیز درس می‌خواندند. پیش از انقلاب. در سال‌های اولیه دههٔ
می‌خواندند. پیش از انقلاب. در سال‌های اولیه دههٔ ۱۳۲۰ شمسی و همزمان با حضور ارتش اشغالگر متفقین در گیلان، دبیرستان از این جریانات بی تأثیر نبوده و در قلب حوادث روز قرار داشت. هیاتی هنری بنام تئاترال هر هفته جمعه‌ها در سالن آمفی تئاتر دبیرستان به اجرای برنامه هنری می‌پرداخت و این موضوع به پویایی فضای هنری دبیرستان و حتی شهر می‌افزود. این دبیرستان که حالا نامش شهید دکتر بهشتی است در سال ۱۲۹۸ ه‍.ش در شهر رشت تأسیس شد. این مدرسه را آلمانی‌ها ساختند و اگر از بالا به این مدرسه نگاه کنیم به شکل یک عقاب است. از
به این مدرسه نگاه کنیم به شکل یک عقاب است. از کسانی که در این مدرسه از ۹۰ سال پیش درس خوانده‌اند و فارغ‌التحصیل شده‌اند می توان به فضل‌الله رضا، محمّد معین، عنایت الله رضا، هوشنگ ابتهاج و خیلی از شعرایی که برخی از آن‌ها حالا در ایران نیستند، نام برد. «فکر نمی‌کنم مدرسه‌ای داشته باشیم که از ابتدا عکس مدیرانش را بر دیوار زده باشد و مدیر بعدی که آمد ببیند مدیر قبلی چه کسی بوده‌است؛ اما این مسئله، سنت این مدرسه است و عکسهای همه مدیرانش از ابتدا تا کنون موجود است.» اصغرنیا که دانش‌آموخته این مدرسه است ادامه
است.» اصغرنیا که دانش‌آموخته این مدرسه است ادامه می‌دهد: «آن موقع در سال ۱۳۱۴، اولین تیم فوتبال استان مال اینها بوده‌است؛ یعنی آنقدر مدرسه بزرگ بوده که زمین فوتبال داشته‌است. آن موقع در حیاط بارفیکس داشته‌است که بچه‌ها بتوانند در حیاط بازی بکنند و ورزش بکنند.» او از تألیفات دانش آموختگان این مدرسه این چنین روایت می‌کند: «جالب این است که اگر آثار این نویسنده‌ها را جمع کنیم تمام کتابخانه‌های استان را پر می‌کند. در اینجا نویسندگان بزرگی مثل محمود بهزاد، پدر زیست‌شناسی ایران، بوده‌اند یا استاد جعفر خمامی زاده
ایران، بوده‌اند یا استاد جعفر خمامی زاده که مترجم کتاب‌های رابینو است و بهترین کتابخانه و بهترین آزمایشگاه‌ها در آنجا بوده‌است.» اصغرنیا ادامه می‌دهد: «همیشه بهترین تئاتر استان در سالن آنجا برگزار می‌شد. آن موقع که ما بودیم، شاگردها را گزینش می‌کردند. استان گیلان، استان اول کشور در کنکور بود. حالا اگر در هر گوشه دنیا که برویم، فارغ التحصیلان این مدرسه حضور دارند. جالب این است که مدرسه چه قدر محکم بوده‌است که بعد از ۹۰ سال، حتی در زلزله گیلان تکان نخورده است.» تغییرات. تغییر نام. در جریان اعتراضات انقلاب ۵۷
تغییرات. تغییر نام. در جریان اعتراضات انقلاب ۵۷ آذر هوشنگ مدیریت دبیرستان را برعهده گرفت؛ نام دبیرستان به آزادگان تغییر یافت. تغییر نام دبیرستان به شهید بهشتی زمانی بود که محمد باقر نوبخت، ریاست دبیرستان را برعهده گرفت. تخریب حیاط. ساختمان دبیرستان در مقاطعی از تاریخ دستخوش تغییرات شد. آتش‌سوزی آزمایشگاه مدرسه را در سال ۱۳۷۷ نابود کرد. پس از آن مدرسه به کمک میراث فرهنگی مرمت شد. پیش از اینها ساختمان دبیرستان و حیاط مدرسه اندک اندک کوچک‌تر شد. ابتدا ساختمانی برای آموزش و پرورش، سپس خانه‌ای برای مدیران کل
برای آموزش و پرورش، سپس خانه‌ای برای مدیران کل آموزش و پرورش ساخته شد. در ضلع جنوبی حیاط مدرسه نیز دبیرستان شریعتی ساخته شد. ساختمان‌های اداری، فروشگاه تعاون فرهنگیان، مسجد قدس و مهمانپذیر فرهنگیان از دیگر بناهایی بود که حیاط قدیمی‌ترین مدرسه نوین رشت را کوچک‌تر کرد. تا جایی‌که محمد باقر نوبخت وقتی برای نواختن زنگ مدرسه در سال ۱۳۹۲ پا به مدرسه دوران تحصیل و مدیریتش گذاشت از این فضای تنگ شده برای جنب و جوش دانش آموزان تاسف خورد.
علی دوستی‌مهر متولد ۱۳۴۳ بازیکن سابق فوتبال و مربی فعلی تیم ملی نوجوانان ایران می‌باشد. وی موفق شد در سال ۲۰۰۸ میلادی، تیم ملی نوجوانان ایران را برای اولین بار به مقام قهرمانی آسیا برساند. از دیگر افتخارات او بردن تیم ملی نوجوانان به جام جهانی ۲۰۰۹ نیجریه و جام جهانی ۲۰۱۳ امارات می‌باشد.
جزیره هاولند یک جزیره مرجانی غیرمسکونی است که با فاصله کمی در شمال خط استوا و درمیان اقیانوس آرام جای دارد. هاولند یکی از جزایر نُه‌گانه کوچک حاشیه‌ای ایالات متحده به‌شمار می‌شود. این جزیره در ۳٬۱۰۰ کیلومتری جنوب غربی هونولولو قرار دارد. این جزیره در سال ۱۸۴۲ توسط George E. Netcher کشف شد املیا ارهارت. هاولند بیشتر به‌خاطر ناپدید شدن آملیا ایرهارت خلبان زن آمریکایی در نزدیکی این جزیره شناخته شده‌است. او در سال ۱۹۳۷ قصد داشت عرض اقیانوس آرام را با هواپیما طی کند. بقایای جسد او و هواپیمایش تاکنون یافت
طی کند. بقایای جسد او و هواپیمایش تاکنون یافت نشده‌اند و کماکان جستجوها در نزدیکی جزیره ادامه دارد.
نیلوفر اردلان (زاده ۸ خرداد ۱۳۶۴ در تهران) بازیکن فوتبال و بازیکن فوتسال اهل ایران است که تجربه بازی و کاپیتانی در تیم ملی فوتبال زنان ایران و تیم ملی فوتسال زنان ایران را دارد؛ او در عرصه باشگاهی نیز برای تیم راه‌آهن تهران در رشته فوتبال و تیم‌های تجارت‌خانه بندرعباس، پرسپولیس تهران و دانشگاه آزاد اسلامی تهران در رشته فوتسال به میدان رفته‌است. وی هم‌اکنون سرمربی تیم فوتبال زنان سپاهان اصفهان است. او در راه سفر تیم ملی فوتسال زنان ایران به رقابت‌های جام ملت‌های آسیا (۲۰۱۵-مالزی) با مخالفت همسر خود (مهدی
آسیا (۲۰۱۵-مالزی) با مخالفت همسر خود (مهدی توتونچی مجری ورزشی صدا و سیما) مواجه شد و نتوانست کاروان تیم ملی را در این تورنمنت همراهی کند؛ موضوعی جنجالی که به سوژه رسانه‌ها بدل شد و پس از پیگیری‌های فراوان و با کسب مجوز از دادستانی کل کشور، اردلان توانست همراه ملی‌پوشان به مسابقات قهرمانی فوتسال زنان جهان ۲۰۱۵ گواتمالا سفر کند. اردلان در طول دوران بازی خود در لیگ فوتسال زنان ایران توانست پنج دوره عنوان قهرمانی را کسب کند تا سال‌ها رکوردی ویژه را برای خود به دست آورد. نیلوفر اردلان در سال ۱۳۹۶ تصمیم به
به دست آورد. نیلوفر اردلان در سال ۱۳۹۶ تصمیم به خداحافظی از دنیای فوتبال و دنیای فوتسال به عنوان بازیکن گرفت و رسماً وارد عرصه مربیگری شد. زندگی شخصی. وی فرزند اسماعیل اردلان دروازه‌بان سابق تیم فوتبال اکباتان است؛ او متولد و ساکن تهران بوده و یک خواهر دارد. همسر وی، مهدی توتونچی مجری برنامه لذت فوتبال شبکه ورزش بود که پس از مخالفتی که توتونچی با خروج از نیلوفر اردلان از کشور برای حضور در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ مالزی داشت، اردلان درخواست جدایی داد و طلاق گرفت. اردلان دارای یک فرزند به نام رادان است. دوران
اردلان دارای یک فرزند به نام رادان است. دوران باشگاهی. نقطه صفر و چالش انتخاب. یکی از معضلات فوتبال زنان و فوتسال زنان در ایران در ابتدای دهه ۸۰ این بود که زیرساخت‌های لازم برای فعالیت حرفه‌ای در رشته فوتسال وجود نداشت و بسیاری از علاقه‌مندان به این رشته بالاجبار کار خود را در مستطیل سبز آغاز نموده و سپس با گذر زمان و توسعه فوتسال زنان در ایران، فعالیت حرفه‌ای خود را در رشته مورد علاقه‌شان دنبال کردند. نیلوفر اردلان نیز یکی از آن نفراتی بود که کارش را در فوتبال زنان آغاز کرد و پس از مدتی کوتاه و درخشیدن در
زنان آغاز کرد و پس از مدتی کوتاه و درخشیدن در عرصه باشگاهی و ملی و سابقه کاپیتانی در تیم ملی فوتبال زنان ایران تصمیم گرفت تا در رشته فوتسال کارش را ادامه دهد. راه‌آهن تهران. نیلوفر اردلان تصمیم گرفت تا دوران حرفه‌ای فوتبال خود را در باشگاه راه‌آهن تهران آغاز کند؛ او البته پیشنهادی هم از تیم‌های دیگری داشت اما به واسطه زندگی در تهران، پیشنهاد راه‌آهن را پذیرفت و رسماً فعالیت حرفه‌ای خود در فوتبال زنان شروع نمود. اردلان در دوران حضورش در راه‌آهن، تجربه حضور در مسابقات فوتبال زنان کشورهای اسلامی را هم به دست
مسابقات فوتبال زنان کشورهای اسلامی را هم به دست آورد که در این تورنمنت همراه راه‌آهن در جایگاه سوم ایستاد. ضمن آن‌که در بخش جوایز انفرادی نیز نیلوفر اردلان توانست عنوان خانم گلی مسابقات را از آن خود کند. تجارت‌خانه بندرعباس. اولین تجربه باشگاهی نیلوفر اردلان در رشته فوتسال، در بندرعباس رقم خورد؛ او پس از گذراندن روزهای درخشان در عرصه فوتبال، تصمیم گرفت تا در فوتسال هم فعالیت خود را آغاز کند و در اولین گام با مسئولان تجارت‌خانه بندرعباس به توافق رسید تا رسماً فعالیت فوتسالی‌اش را استارت بزند. حضور شهرزاد
فعالیت فوتسالی‌اش را استارت بزند. حضور شهرزاد مظفر سرمربی نام‌آشنای فوتسال ایران در این تیم و ستارگانی که به دنبال تاریخ‌سازی برای فوتسال زنان ایران در عرصه ملی بودند، باعث شد تا اردلان برای توافق با این تیم هرمزگانی ترغیب شود. او در دو فصل حضورش در این تیم توانست طعم شیرین قهرمانی در لیگ برتر فوتسال زنان ایران را بچشد تا شروعی درخشان را در عرصه فوتسال به مانند فوتبال رقم بزند. پرسپولیس تهران. اردلان از دوران کودکی علاقه ویژه‌ای به پرسپولیس داشت و سرانجام توانست در آغاز دهه ۹۰، به رؤیای دوران کودکی خود رنگ
در آغاز دهه ۹۰، به رؤیای دوران کودکی خود رنگ واقعیت ببخشد و در برهه کوتاه ورود باشگاه پرسپولیس به عرصه تیمداری در فوتسال زنان، پیراهن پرسپولیس را برای مدت سه فصل به تن کرد؛ هر چند او در کسب عنوان قهرمانی لیگ با پرسپولیس ناکام بود اما نایب قهرمانی و جایگاه سومی لیگ را در دوران حضورش در جمع سرخ‌پوشان به دست آورد تا به روزهای خوبش در فوتسال ادامه دهد و همزمان به یکی از مهره‌های کلیدی تیم ملی فوتسال زنان ایران نیز بدل شد. دانشگاه آزاد اسلامی تهران. حضور شهرزاد مظفر سرمربی موفق تیم ملی فوتسال زنان ایران و عدم
مظفر سرمربی موفق تیم ملی فوتسال زنان ایران و عدم وضع قانون محدودیت به‌کارگیری ملی‌پوش در یک تیم لیگ برتری، باعث شد تا اردلان دوباره فرصت همکاری با مظفر را در عرصه باشگاهی به دست آورد؛ همکاری که مجدداً تجربه قهرمانی را برای نیلوفر اردلان به ارمغان آورد تا در سال‌های پایانی حضورش در فوتسال، روزهای رؤیایی را سپری کرده و بتواند در اوج آمادگی در ترکیب دانشگاه آزاد اسلامی در کنار ستارگانی چون فرشته کریمی بدرخشد. بازی‌های ملی. اردلان به مانند روزهای باشگاهی‌اش در عرصه ملی هم چالش‌های متفاوتی را تجربه کرد، او هم
عرصه ملی هم چالش‌های متفاوتی را تجربه کرد، او هم با تیم ملی فوتبال زنان ایران توانست در تورنمنت‌های بین‌المللی فرصت حضور پیدا کند و هم در تیم ملی فوتسال زنان درخشید؛ شاید نقطه آغاز ماجراجویی‌های نیلوفر اردلان در عرصه ملی را بتوان در مسابقات مرحله مقدماتی المپیک لندن یافت و پس از آن تورنمنت که با ناکامی دختران ایرانی در مسیر صعود به المپیک همراه بود، اردلان با تیم ملی فوتسال زنان در تورنمنت داخل سالن آسیا به میزبانی کره جنوبی در سال ۲۰۱۲ شرکت کرد که در آن تورنمنت تیم ملی فوتسال زنان ایران به عنوان نایب