payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آندروکلِس Androcles یا آندروکلوس Androclus، شخصیتی افسانه ای در روم باستان، که ابتدا برده یا غلام قنسول روم بود و داستان دوستی او با یک شیر درنده و تنومند، داستانی دلپذیر و معروف به‌شمار می‌آید. البته برخی معتقدند که این شخصیت، ممکن است به‌طور کامل داستانی و غیرواقعی نباشد و در تاریخ روم جایی داشته باشد. به‌ویژه که در داستان‌های مربوط به او، وی را به عنوان برده‌ای توصیف کرده‌اند که در اوایل قرن اول میلادی، در امپراتوری روم می‌زیسته، و امپراتور معاصر با او، تیبریوس یا احتمالاً کالیگولا بوده‌است. معرفی ویل
تیبریوس یا احتمالاً کالیگولا بوده‌است. معرفی ویل دورانت. ویل دورانت، در کتاب تاریخ تمدن، آندروکلس را چنین معرفی می‌کند: افسانهٔ کلاسیک. منبع کلاسیک یا به لاتین: The locus classicus در مورد این داستان، کتاب پنجم از آثار آئولوس ژلیوس Aulus Gellius، مربوط به قرن دوم میلادی می‌باشد، که کتاب او، معروف به شب‌های زیرشیروانی داستان آندروکلس را در برداشت. نوشتهٔ ژلیوس در این کتاب، با داستان‌هایی در ارتباط است که از قول فردی به نام آپیون Apion نقل می‌شود و در مورد سیر و سیاحت‌هایی است که وی در بخش‌هایی از امپراتوری
و سیاحت‌هایی است که وی در بخش‌هایی از امپراتوری روم و به ویژه در مصر به انجام رسانیده و از آن با عنوان «عجایب مصر» نام برده‌است. در بخشی از این روایت، آپیون ادعا کرده که شخصاً در رم شاهد اتفاقی بوده که در کلوسئوم این شهر، برای آندروکلس افتاده‌است. در این نسخه، آندروکلس Androcles، که در زبان لاتین، از وی با عنوان آندروکلوس Androclus، نام برده می‌شود، یک برده فراری معرفی می‌گردد که از دست یکی از قنسول‌های سابق روم می‌گریزد. قنسول که اداره بخشی از آفریقا [یعنی همان بخشی که آندروکلس در آن زندگی می‌کرده] را نیز
همان بخشی که آندروکلس در آن زندگی می‌کرده] را نیز بر عهده داشته‌است، از فرار آندروکلس خشمگین می‌شود و افرادی را برای یافتن و بازگرداندن آندروکلس گسیل می‌نماید. امّا آندروکلس، در هنگام فرار، در جستجوی یک سرپناه به یک غار پناهنده می‌شود، غاری که به زودی معلوم می‌شود در اصل کنام (محل زندگی) یک شیر بیمار و زخمی بوده‌است. گرچه آندروکلس نخست از شیر تنومند می‌ترسد، امّا بزودی با وی ارتباط صمیمی پیدا می‌کند. چراکه آندروکلس متوجه زخمی بودن پای شیر می‌شود و می‌بیند که علت زخم، خار بزرگی است که در پای شیر
و می‌بیند که علت زخم، خار بزرگی است که در پای شیر فرورفته‌است. او با تلاش زیاد، خار بزرگ را از پای حیوان خارج می‌سازد و سپس زخم آلوده را از چرک و کثافت پاک می‌کند و پای شیر را بانداژ می‌نماید. در نتیجهٔ کار آندروکلس، مدتی بعد، شیر درنده بهبود می‌یابد و کم‌کم در مواجهه با آندروکلس اهلی می‌شود، طوری‌که برای او، حُکم یک سگ اهلی را پیدا می‌کند و با او به بازی می‌پردازد. از جمله شیر، دم خود را همانند یک سگ دست آموز برای آندروکلس تکان می‌دهد و همچنین گوشت شکارهایی را که با خود به غار می‌آورد، با آندروکلس تقسیم
را که با خود به غار می‌آورد، با آندروکلس تقسیم می‌کند. سرانجام آندروکلس، غار شیر را ترک می‌کند و از این واقعه، سال‌ها می‌گذرد. آندروکلس بعد از گذشت چند سال، در نهایت توسط رومیان بازداشت می‌شود و به رم بازگردانده می‌شود. در رم او را به عنوان برده فراری حبس می‌کنند، و سرانجام وی را محکوم به کشته شدن توسط حیوانات وحشی می‌کنند و مقرر می‌شود که روزی از روزها، آندروکلس در محل سیرک بزرگ (آمفی تئاتر) رم، و با حضور مردم و امپراتور، جلوی حیوانات گرسنه و وحشی انداخته شود تا بوسیلهٔ آن‌ها بلعیده گردد. سرانجام روز
شود تا بوسیلهٔ آن‌ها بلعیده گردد. سرانجام روز موعود فرا می‌رسد و آندروکلس، در حضور امپراتوری که نامش ذکر نشده‌است (اما ممکن است کالیگولا یا کلودیوس باشد)، به جلوی شیرهای تنومند و درنده و گرسنه انداخته می‌شود. امّا ناگهان، یکی از شیرها، نه فقط هرگز برای دریدن آندروکلس جلو نمی‌آید، بلکه حتی از دریده شدن وی توسط دیگر شیرها جلوگیری می‌کند و اجازه نمی‌دهد که هیچ‌یک از شیرهای گرسنه کوچکترین گزندی به آندروکلس برسانند. بدین ترتیب معلوم می‌شود که شیری که به دفاع از آندروکلس برخاسته و پرهیز از یورش به او را بر دیگر
آندروکلس برخاسته و پرهیز از یورش به او را بر دیگر جانوران تحمیل کرده‌است، همان شیری است که چندین سال قبل توسط آندروکلس تیمار شده بود و همین موضوع سبب شده بود که آن جانور، دوباره محبت خود را نسبت به آن برده، نشان بدهد. به هرحال، با مشاهدهٔ این صحنه و اطلاع از اصل ماجرا، امپراتور رضایت داد که آندروکلس برده، دیگر کشته نشود و حتی آزادی وی نیز، به رسمیت شناخته شود. افزون بر این رویت قدرت دوستی عجیب شکل گرفته میان شیر و آندروکلس، موجب شد که بدستور امپراتور، شیر را در اختیار آندروکلس قرار بدهند. بعد از این، دیگر
در اختیار آندروکلس قرار بدهند. بعد از این، دیگر برای همیشه آندروکلس به اتفاق شیر دیده می‌شد. وی برای همراه بردن شیر با خودش، ابزار خاصی ساخت و با شیر در سرتاسر شهر رم به گردش پرداخت. وی در مواجهه با مردم داستان خویش با شیر درنده را شرح می‌داد و مردم در مقابل به آندروکلس پول و هدیه می‌دادند و بر سرتاپای بدن شیر، گُل می‌پاشیدند؛ و بدین ترتیب، هر کسی که در هر کجا آن‌ها را ملاقات می‌کرد، خطاب به آن‌ها و در موردشان می‌گفت: «این شیر، شیری است که دوست آدمیزاد است، و این آدم، آدمی است که تیمارگر شیر می‌باشد!»
فرامرز پیلارام (۲۱ فروردین ۱۳۱۵- شهریور ۱۳۶۲) نقاش و خوشنویس اهل ایران بود. وی از پیشگامان مکتب سقاخانه است. زندگی‌نامه. استعداد وی در نقاشی و تمایلش به ادامه آن باعث شد که پس از پایان دوران دبستان، به هنرستان هنرهای زیبای پسران راه یابد. همزمان با تحصیل، در اداره آمار عمومی مشغول به کار شد. وی در ۱۳۴۰ از هنرستان دیپلم گرفت و سپس در دانشکده هنرهای تزیینی دانشگاه هنر تهران به تحصیل پرداخت و در ۱۳۴۷ موفق به دریافت درجه فوق لیسانس در رشته معماری داخلی و نقاشی تزیینی شد. او در سال ۱۳۴۹، برای مطالعه بیشتر
تزیینی شد. او در سال ۱۳۴۹، برای مطالعه بیشتر دربارهٔ نقاشی، لیتوگرافی و انواع چاپ به فرانسه سفر کرد. پیلارام همواره در پی به تصویر کشیدن نمادهای اصیل ایرانی بود. در کارهای اولیه اش مُهرهایی را که در قدیم به جای امضاء از آن استفاده می‌کردند، بزرگ نمایی کرد و زمینه‌ای کتیبه گونه به وجود آورد و در آن نمادهای مذهبی، مانند عَلَم و پنجه، را با اشکال هندسی درآمیخت. او با علاقه و توجه به هنرهای سنّتی ایرانی، نظیر کاشیکاری و در مسیر یافتن راه‌های نو برای «ترکیب بندی» های جدید، و دریافت این مطلب که خط فارسی، بویژه
های جدید، و دریافت این مطلب که خط فارسی، بویژه نستعلیق، در تلفیق با نقاشی ویژگی ممتازی به تابلوها می‌بخشد، به آموختن خطاطی در انجمن خوشنویسان پرداخت و سپس مدتی در آنجا تدریس کرد. از آن پس، خط دستمایه اصلی آثار او شد. از این رو می‌توان او را از پیشگامان نقاشیخط در ایران دانست. پیلارام با کاربرد خط در نقاشی، به خطاطی نیز شکل نوینی بخشید و آن را از چارچوبهای سنّتی خارج ساخت. این زمان (۱۳۴۰–۱۳۴۱ شمسی) مصادف بود با سالهایی که هنرهای اصیل ایرانی در مقابل موج نوگرایی غربی در همه زمینه‌ها قرار گرفت. در سال ۱۳۴۱
غربی در همه زمینه‌ها قرار گرفت. در سال ۱۳۴۱ پیلارام و تنی چند از هنرمندان دیگر مکتب سقاخانه را - که شیوه‌ای اصیل و بر پایه اعتقادات و نمادهای مذهبی و ایرانی بود - در نقاشی و مجسمه‌سازی بنیان نهادند. او در سومین و چهارمین دو سالانه تهران (۱۳۴۳ ش، ۱۳۴۵ ش) شرکت کرد و برنده مدال شد. پس از آن کارهای او و دیگر هنرمندان مکتب سقّاخانه به دوسالانه ونیز فرستاده شد و بسیار مورد توجه قرار گرفت. موزه هنرهای مدرن نیویورک هم یکی از آثار او و آثار چند تن دیگر از هنرمندان این مکتب را خریداری کرد. پیلارام در نمایشگاه‌های
این مکتب را خریداری کرد. پیلارام در نمایشگاه‌های متعدد دیگری نیز شرکت کرد. از جمله دو نمایشگاه مستقل در تالار فرهنگ (۱۳۴۲ ش)، نمایشگاه هنر معاصر ایران در موناکو (۱۳۴۳ ش) و نمایشگاه هنر معاصر ایران در آمریکا (۱۳۴۷ ش) و چندین مدال و جایزه گرفت. پیلارام در سال ۱۳۵۳ با هنرمندانی چون مرتضی ممیز، مارکو گریگوریان و چند تن دیگر، «گروه آزاد» را تشکیل داد. این گروه چهار سال فعالیت داشت و چندین نمایشگاه از آثار نقاشان ایرانی در شهرهای مختلف دنیا برپا کرد. پیلارام به تدریس نیز علاقه‌مند بود، از این رو از سال ۱۳۵۱ تا
تدریس نیز علاقه‌مند بود، از این رو از سال ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۹ با سمت استادیار در دانشکده معماری دانشگاه علم و صنعت به تدریس طراحی پرداخت. پپس از مرگ پابلو پیکاسو، روزنامه اطلاعات در ۲۰ فروردین ۱۳۵۲ از بزرگان نقاشی ایران شامل بهجت صدر، امین‌الله رضایی، محمود فرشچیان، معصومه سیحون، فرامرز پیلارام و ایران درودی دعوت کرد و گفته‌های آن‌ها را در ویژه‌نامه خود منتشر نمود. آثار پیلارام تابلوهای رنگ و روغن با ساختاری محکم است که خط در آنها با تکیه بر هنرهای سنّتی حرکاتی آهنگین دارد. آهنگ خطوط در کارهای او با تکرار یک حرف
دارد. آهنگ خطوط در کارهای او با تکرار یک حرف به وجود می‌آید و بزرگ نمایی و هدایت اَشکال، حس حرکتِ بصری را به بیننده القا می‌کند. ادغام خطوط سیاه و ضخیم و سفید و نازک و ترکیب آنها با عنصر خط در آثار او نوعی وحدت به وجود می‌آورد. از دیگر ویژگیهای آثار پیلارام اندازه بزرگ تابلوهایش، غلبه شکل بر محتوا، تضادهای رنگی شدید و بهره‌گیری از رنگها به صورت حجیم و ضخیم است. از جمله آثار او می‌توان به تیغه‌ها (۱۳۴۱)، ترکیب بندی سبز (۱۳۴۶)، ریتم با کلمه علی (۱۳۵۰) و عاق والدین (۱۳۵۵) اشاره کرد. سایر فعالیتهای او ساخت
والدین (۱۳۵۵) اشاره کرد. سایر فعالیتهای او ساخت مجسمه‌های بزرگ برنزی و پیکره‌های عظیم چوبی به صورت حجمهایی تشکیل یافته از خط بود، او معتقد بود که چون آثارش برگرفته از زندگی است، پس باید در خدمت مردم و در اختیار آنان باشد و تابلوها و آثار هنری باید از انحصار مجموعه‌ها و نمایشگاه‌ها خارج شود و حتی در سطح شهر در معرض دید مردم قرار گیرد تا همگان از آن بهره ببرند. فرامرز پیلارام در شهریور ماه ۱۳۶۲ درگذشت. در خرداد ۱۳۷۱ نمایشگاهی از آثار نقاشیخط او در نگارخانه نور برپا شد. تعدادی از آثار او در موزه سعدآباد، موزه
برپا شد. تعدادی از آثار او در موزه سعدآباد، موزه هنرهای زیبا و موزه هنرهای معاصر تهران نگهداری می‌شود. همچنین نمونه‌هایی از آثار او در بخش «هنر اسلامی» موزه متروپولیتن نیویورک در معرض بازدید همگان است.
آریوگالا شهری در مرکز لیتوانی است. این شهر بر روی رود دوبیسا قرار گرفته‌است، که از میان شهر می‌گذرد.
ابراهیم بخت‌شکوهی (۱۳۲۰ - ۳ شهریور ۱۳۸۵) از خوشنویسان معاصر ایران بود که در نوشتن انواع خط از جمله نستعلیق و خطوط ششگانه تبحر داشت. زندگی‌نامه. ابراهیم بخت‌شکوهی فرزند میرزا محمدحسین و متولد ۱۳۲۰ در محلهٔ امیرخیز تبریز بود. وی از همان کودکی به خوشنویسی علاقه داشت. بخت‌شکوهی شاگرد حسن هریسی و حسین رسام حقیقی بود و مدتی نزد غلامحسین امیرخانی به تکمیل هنر خود پرداخت. شغل وی معلمی بود و حدود ۳۵ سال دبیر شیمی آموزش و پرورش بود. وی همچنین در رشته‌های ورزشی پرش ارتفاع، سه‌گام و پرش با نیزه در سال‌های ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۹
سه‌گام و پرش با نیزه در سال‌های ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۹ قهرمان کشور شد. بخت‌شکوهی در سال ۱۳۵۸ خورشیدی موفق به دریافت مدرک ممتاز از انجمن خوشنویسان ایران گردید و طی سال‌های ۱۳۶۶ تا ۱۳۷۶ خورشیدی به مدت یک دهه رئیس انجمن خوشنویسان تبریز بود. بخت‌شکوهی از غبارنویسان عرصهٔ خوشنویسی بود و در خطوط مختلف نستعلیق، شکسته نستعلیق، شکستهٔ تحریری، ثلث، نسخ و رقعه و همچنین خط لاتین و زبان فرانسه را از غبار تا کتیبه با قدرت تمام می‌نوشت. علاوه بر آن‌ها در کنده‌کاری روی چوب، سنگ، مرمر، چینی، گچ و نیز میناکاری مهارت داشت. بخت‌شکوهی ۳
چینی، گچ و نیز میناکاری مهارت داشت. بخت‌شکوهی ۳ شهریور ۱۳۸۵ خورشیدی در حین دوچرخه‌سواری درگذشت و در قطعهٔ صدیقین وادی‌رحمت تبریز به خاک سپرده شد. از شاگردان معروف وی می‌توان به استاد فرزاد کوزه گر غیاثی، میرحسین زنوزی، داود نیکنام و مسعود رعنایی اشاره کرد. آثار. از آثار چاپ‌شدهٔ بخت‌شکوهی وی می‌توان الهی‌نامه، فرمان حضرت امیر به مالک‌اشتر، ترجمهٔ نهج‌البلاغه در ۵۶۰ صفحه و نغمه‌های خون از شهریار اشاره کرد.
برج هرست نام یک برج سبز (از لحاظ استانداردهای محیط زیست) مرتفع در شهر نیویورک، در ایالت نیویورک است. این برج در ۲۰۰۶ ساخته شد. ۱۸۲ متر ارتفاع دارد و متعلق به هرست کورپوریشن می‌باشد. دفاتر چند نشریه معروف زیرمجموعه این شرکت نیز در این ساختمان قرار دارند. معمار این برج پست‌مدرنیستی، نورمن فاستر و شرکا هستند. برج هرست در جزیره منهتن واقع گرفته و اولین ساختمان آسمان خراش پایدار در این جزیره می‌باشد. اصلی‌ترین هدف این برج، برقراری یک رابطه دوستانه بین آثارش با شرایط زیست‌محیطی و استفاده از الگوهای طبیعت و
با شرایط زیست‌محیطی و استفاده از الگوهای طبیعت و بهره‌گیری مؤثر از انرژی‌های تجدیدشونده می‌باشد. ۸۰٪ فولاد به کار رفته در ساخت این بنا، از نوع بازیافتی است و ۵۰٪ آب مصرفی ساختمان از بارندگی روی سقف تأمین می‌شود. تاریخچه. برج هرست (Hearst Tower)، نخستین ساختمان اداریِ بلند مرتبهٔ «سبز» در نیویورک، عیناً مهارت و هوشی را یادآوری می‌کند که فاستر و همکارانش را به سمت طراحی ضدکلیشه‌ای و نوآورانه سوق می‌دهد. پایه و اساس ۶ طبقه از ساختمان توسط شرکت مؤسس، ویلیام رندولف هرست ساخته شد و به گروه معماری شهری جوزف اهدا
هرست ساخته شد و به گروه معماری شهری جوزف اهدا شد. ساختمان در سال ۱۹۲۸ با هزینه ۲ میلیون دلار و مساحت ۴۰۰۰۰ فوت (۳۷۰۰ مترمربع) به پایان رسید. نمای اصلی ساختمان از جنس سنگ است و در طراحی جدید توسط لندمارک، محوطه اطراف هم طراحی شده‌است. در اصل ساختمان به عنوان یک آسمان‌خراش طراحی شده ولی به دلیل رکود بزرگ اقتصادی ساخت و ساز برج به تعویق افتاد. این برج جدید، حدوداً ۸۰ سال بعد کامل شد و ساخت آن به پایان رسید و ۲۰۰۰ کارمند هرست، در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۶ نقل مکان کردند. برج توسط نورمن فاستر طراحی شد و سازه مهندسی آن توسط
توسط نورمن فاستر طراحی شد و سازه مهندسی آن توسط کانتور سینوک و تونر طراحی شده‌است. برج در ۴۶ طبقه ساخته شده که ارتفاع ۱۸۲ متری (۵۹۷ فوت) دارد و مساحت ۸۰۰۰۰ متر مربع (۸۶۰۰۰۰ فوت مربع) به فضای اداری این برج اختصاص داده شده‌است. الگوی غیرمعمول فریم‌های مثلثی (شناخته شده به عنوان یک دیاگرام) به ۹۵۰۰تن(۱۰۴۸۰ تن) سازه فولادی نیاز داشت. حدوداً ۲۰٪ کمتر از یک قاب فولادی. برج هرست اولین آسمان خراش در نیویورک است که برای آن در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، زمین را تخریب کردند. ساختمان در سال ۲۰۰۶ موفق به دریافت جایزه بهترین
ساختمان در سال ۲۰۰۶ موفق به دریافت جایزه بهترین آسمان خراش رسید که تا آن زمان کامل شده بود. ایده این طرح این بود که نمای بتنی ساختمان اصلی دچار هیچ‌گونه تغییری نشود؛ ولی بخش میانی و هسته مرکزی ساختمان را به گونه‌ای بتراشد که یک کانال یا پاساژ کاملاً پهناوری ایجاد شود و به دنبال آن با استفاده از ستون‌های کاملاً بزرگ بتنی و فلزی برج جدید را در آن ایجاد کند. شاسی و سازه اصلی برج که از اتصال چند مثلث به دست آمده و ترکیب مهندسی چندضلعی به خود گرفته، ضمن اینکه از استحکام و از پایداری خوبی برخوردار بود، طراحی خاص
استحکام و از پایداری خوبی برخوردار بود، طراحی خاص آن باعث می‌گردید که نسبت به سازه‌های فلزی معمولی، ۲۰ فولاد کمتر در آن استفاده شود؛ که خود صرفه جویی قابل توجهی است. سیلووِتِ دندانه‌دار و متقارن این بنا، به راحتی در محیط اطراف خود قابل‌تشخیص است. نمای دیاگرید (در هم تنیده) از قاب فولادیِ مثلثیِ تشکیل شده که ۲۱٪ کاربرد کمتر فولاد، نسبت به همین گونه ساختمان‌های سنتی را به دنبال داشت. همچنین نکتهٔ تأثیرگذار این بنا، [در مورد] استاتیک آن است؛ زمانی که مشخص می‌شود ۹۰٪ از ۱۰۴۸۰ تن فولاد استفاده‌شده، حاصل
می‌شود ۹۰٪ از ۱۰۴۸۰ تن فولاد استفاده‌شده، حاصل متریال‌های بازیافتی است. فاستر و همکارانش مرزها را با لیست بلند بالایی از ملاحظات محیطی پشت سر گذاردند که این رویکرد به سمت تعیین نقش برج هرست به عنوان دارندهٔ گواهی ال ای ای دی گولد(LEED Gold) پیش رفت. سنگ‌های آهک رسانای گرمایی، کف آتریوم را فرش کرده و لوله‌های پلی اتیلن که آب را به منظور کنترل دمای محیطیِ ساختمان به گردش درمی‌آورند، را پوشش می‌دهند. در اوقات بارانی، آب باران بر روی بام جمع و سپس در زیرزمین ذخیره می‌گردد و در لوله‌کشیِ کف، آبیاری و تندیس آبی
می‌گردد و در لوله‌کشیِ کف، آبیاری و تندیس آبی در لابی استفاده می‌شود. مصرف انرژی. از نوآوری‌هایی که در این برج به انجام رسیده، پیش‌بینی‌هایی را می‌توان نام برد که در جهت کاهش مصرف انرژِی بوده‌است که در این زمینه تدارکات وسعی دیده شده؛ از جمله آن‌ها می‌توان از حسگرهای حرکتی تا تجهیزات سیستم تهویه با راندمان بسیار بالا نام برد. رعایت این مسائل باعث گردید که کل میزان مصرف انرژِی در این ساختمان، ۲۲٪ کمتر از آسمان‌خراش‌های مشابه و هم‌اندازه با آن باشد که این معنای صرفه‌جویی به میزان دو میلیون کیلو وات برق در
صرفه‌جویی به میزان دو میلیون کیلو وات برق در سال است. در تهیه مواد برای قسمت‌های مختلف این برج سعی شده که در مصرف منابع صرفه‌جویی شود؛ به طوری که موکت‌های مورد مصرف در کف‌پوش‌ها و همین‌طور تجهیزات سقف و بخش اعظم دکوراسیون داخلی از مواد بازیافتی استفاده شده‌است. آب باران در تانک‌ها و گالن‌هایی که ظرفیت آن‌ها ۱۴۰۰۰ لیتر می‌باشد، جمع‌آوری شده و این امر باعث مرطوب کردن فضای باز داخلی برج می‌شود. قرار بر این شد که این برج در مقوله صرفه‌جویی انرژِی و همین‌طور رعایت مسائل زیست‌محیطی، دارای نشان طلا از طرف انجمن
مسائل زیست‌محیطی، دارای نشان طلا از طرف انجمن شهر نیویورک شود. سازه هندسی خاص این برج، در واقع از فریم‌های مثلثی چهار طبقه که به یکدیگر متصل شده‌اند تشکیل شده‌است. چون مثلث‌ها ضمن اینکه می‌توانند بار جاذبه را حمل کنند، توانایی ایجاد پایداری جانبی را نیز دارند و بنابراین ستون‌ها نیاز به کمربندهای تقویتی نداشته و بدین ترتیب در مصرف فولاد ۲۰۰۰ تن صرفه‌جویی خواهد شد.. در قسمت بالای برج، آن را به وسیله ستون‌های غول‌پیکر که تعداد آن‌ها ۱۲ عدد است، برپا بود و حمل آن‌ها به صورت یکپارچه امکان‌پذیر نبود؛ چون بسیار
آن‌ها به صورت یکپارچه امکان‌پذیر نبود؛ چون بسیار سنگین بودند و ضمناً طول هر یک بیش از ۲۶ متر بود که در خیابان تخلیه شدند و بعد از جوشکاری قسمت‌های مختلف و بر پا کردن آن‌ها داخلشان به وسیلهبتون پر شد. نور: بهینه‌سازیِ مقدار نور طبیعی سیال در سراسر ساختمان، یکی دیگر از کاهش هزینه‌های این برج است. در راستای ایجاد حد اعلی نور، فاستر دیوارهای داخلی را محدود ساخت تا نور کمتری توسط آن‌ها حذف شود. حسگرهای نوری نیز به منظور اندازه‌گیری مقدار نور طبیعی و واکنش خودکار آن‌ها، با توجه به نور مورد نیاز به کار می‌روند.
آن‌ها، با توجه به نور مورد نیاز به کار می‌روند. ۹۵٪ نور فضاهای داخلی به دلیل این است که پنجره‌های این برج از کف تا سقف ادامه می‌یابد. گردش آب و آب‌نما: مهندسین از طریق مدلی طرح یک آبشار یا آب‌نما را که طول آن حدود ۱۰ متر می‌باشد، در لابی یا ورودی ساختمان نصب کردند. آب مورد نیاز این آب‌نما به وسیله آب باران در پشت بام تأمین می‌شود که در اثر پایین آمدن از آن، میزان رطوبت نسبی را به حدود ۳۰ الی ۵۰ درصد می‌رساند؛ که این میزان بسته به فصل متفاوت است و وجود چنین آب‌نمایی باعث کاهش ۵٪ مصرف سیستم تهویه در تابستان
آب‌نمایی باعث کاهش ۵٪ مصرف سیستم تهویه در تابستان می‌گردد. آب از طریق شیلنگ‌هایپلی اتیلن که در کف نصب شده‌اند، در تابستان ایجاد خنکی و در زمستان ایجاد گرمایش می‌کند. در زمستان این سیستم قادر است دمای کف را که به وسیله سنگ گرانیت پوشیده‌است، به حدود ۲۶ درجه سانتیگراد برساند؛ که این به معنای تأمین ۳۶٪ گرمای مورد نیاز است و در طول تابستان این سیستم، دمای کف را به کمتر از ۲۰ درجه سانتیگراد رسانده که باعث ۱۰٪ صرفه‌جویی در عملکرد سیستم ارکاندیش می‌گردد. آبشار یخ این تندیس آبی که ارتفاعش به سه طبقه می‌رسد، از
یخ این تندیس آبی که ارتفاعش به سه طبقه می‌رسد، از هزاران پنل شیشه‌ای تشکیل شده و همچنین در [فرایند کنترل] شرایط دمایی ساختمان به واسطهٔ برودت و تزریق رطوبت به هوای محیط با بهره‌بری از همان آب باران بازیافتی، شرکت می‌کند. برج، در دوره‌ای طولانی از سال، از طریق تهویهٔ طبیعی دردمای آسایش باقی می‌ماند. ویژگی و شاخص‌های آسمان خراش هرست. استفاده از الگوی سبک مثلثی‌شکل در سازه که باعث صرفه‌جویی ۲۰ درصدی در مصرف فولاد نسبت به دیگر سازه‌ها می‌باشد، استفاده از مواد بازیافتی و به کار گرفتن آن‌ها در ساخت موکت و
مواد بازیافتی و به کار گرفتن آن‌ها در ساخت موکت و کف‌پوش‌ها و تجهیزات سقف و بخش اعظم دکوراسیون داخلی، همچنین جمع‌آوری و ذخیره آب باران در مخازنی به ظرفیت ۱۴ هزار لیتر برای استفاده بهینه در مرطوب ساختن فضای داخلی آسمان‌خراش، استفاده از مکانیسم آبی در شیلنگ‌های پلی اتیلن که در کف به‌وسیله سنگ‌های گرانیت پوشانده شده‌است و در طول تابستان این سیستم دمای کف را به کمتر از ۲۰ درجه سانتی گراد می‌رساند و باعث صرفه جویی ۱۰ درصدی در سیستم ایرکاندیشن می‌گردد. ۹۰ درصد فولاد مصرفی از طریق بازیافت آهن قراضه به جای استفاده
مصرفی از طریق بازیافت آهن قراضه به جای استفاده از سنگ معدنی آهن به دست آمده‌است. بازیافت ۸۵ درصدی مصالح حاصل از تخریب بخش‌هایی از ساختمان قدیمی و بهره‌گیری و استفاده از تهویه طبیعی ساختمان در بیشتر نصف سال و همچنین به‌کارگیری سنسورهای حرکتی و نوری در مکان‌های بسته و باز، جهت خاموش کردن چراغ‌ها.
در جستجوی پدر عنوان یک سریال تلویزیونی درام اسپانیایی زبان آمریکای لاتین (تلنولا) است. این سریال اولین سریال اسپانیایی زبان تلموندو است که در آرژانتین با بازی بازیگران مکزیکی و آرژانتینی فیلمبرداری شده است. این سریال داستانی خانوادگی دارد که دربارهٔ یک پسر بچه شش ساله است که به دنبال یافتن پدر واقعی خود است و نیز دربارهٔ عشقی غیرممکن میان پدر و مادرش است. در این سریال بازیگرانی همچون موریسیو اوچمن، لیتسی دومینگس نقش پدر و مادر پسربچه را ایفا می‌کنند و نقش خود پسربچه را "الخاندرو فیلیپ" بازی می‌کند و نقش‌های
پسربچه را "الخاندرو فیلیپ" بازی می‌کند و نقش‌های منفی سریال را "دنبلا تورز" و "کارلا پترسون" ایفا می‌کنند. خلاصه داستان. این سریال رابطه میان مارگاریتا یک خواننده کافه و ایگناسیو یک دکتر جوان را نشان می‌دهد. ایگناسیو هنگامی که مارگاریتا ۱۵ ساله بوده در یک مهمانی با او آشنا می‌شود؛ و به او داروی خواب‌آور می‌دهد و به او تجاوز می‌کند. بعد از این اتفاق ایگناسیو برای تحصیل به خارج می‌رود و مارگاریتا از ایگناسیو بچه‌دار می‌شود (بدون آگاهی ایگناسیو). حالا بعد از گذشت ۶ سال مارگاریتا و پسرش با ایگناسیو رو در رو
گذشت ۶ سال مارگاریتا و پسرش با ایگناسیو رو در رو می‌شوند. پخش در فارسی ۱. این سریال توسط شبکه فارسی۱ از شنبه تا چهارشنبه ساعت هفت شب پخش شده است.
گیو اوباتا ؛ زادهٔ ۱۹۲۳ سان فرانسیسکو، کالیفرنیا – ۸ مارس ۲۰۲۲) معمار آمریکایی قرن بیستم بود. او دانش‌آموخته دانشگاه واشنگتن در سنت لوییس، و یکی از سه شریک مهم شرکت هلموث، اوباتا و کاساباوم بود.، و زیر نظر ایرو سارینن شاگردی کرد.
ناتانیل الکساندر اُوینگز زاده ۱۹۰۳ ایندیاناپولیس، معمار آمریکایی قرن بیستم بود. او دانش‌آموخته دانشگاه کرنل و یکی از سه شریک مهم شرکت اسکیدمور، اوینگز و مریل بود.
۲۰۰۱ تا اکنون است. از کودکی تا جوانی. ولیشاه بهره در هرات تولد یافت، پدرش عبدالواحد بهره شاعر و نویسندهٔ ۱۴ اثر علمی و ادبی، از بنیانگذاران تیاتر و یکی از فرهنگیان بنام زمان خویش بود ولی شاه بهره تحصیلاتش را در هرات آغاز کرد و لیسانش را در سال ۱۳۶۶ از دانشگاه کابل بدست آورد. بهره، فرهنگ و سیاست. ولی شاه بهره ابتدا وظیفه رسمی اش را در روزنامه اتفاق اسلام آغاز کرد و سال‌های متمادی مدیر مسوول این روزنامه بود، سپس مسوول برنامه حفظ آبدات تاریخی هرات شد و پس از آن به عنوان آمر رادیو و تلویزیون هرات برگزیده شد،
آن به عنوان آمر رادیو و تلویزیون هرات برگزیده شد، آقای بهره پس از آن به عنوان رئیس عمومی اطلاعات و فرهنگ هرات انتخاب شد، در این هنگام تغییرات در سطح رهبری وزارت اطلاعات و فرهنگ و روی کار آمدن عبدالکریم خرم وزیر اطلاعات و فرهنگ افغانستان در سال‌های ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۸ پس از چند سال ایفای وظیفه در این مقام، مدیر بانک انکشافی افغانستان در هرات گشت و سپس به عنوان مدیر مدرسه غیرانتفاعی ابن سینا هرات برگزیده شد، فرهنگیان افغان طی این سال‌ها کارکردهای آقای خرم را زیر سؤال می‌بردند، ولیشاه بهره پس از چند سال دوری از
سؤال می‌بردند، ولیشاه بهره پس از چند سال دوری از فعالیت‌های دولتی از اواخر سال ۱۳۸۸ واپس به عنوان رئیس اطلاعات و فرهنگ هرات انتخاب شد، مسوولین وزارت اطلاعات و فرهنگ این انتخاب را جهت تسریع روند شامل شدن هرات در لیست میراث‌های فرهنگی جهان و توجه به مراقبت و نگهدار ی از آبدات تاریخی اعلان کردند همزمان با آن عتیقه فروشان هرات نیز ۹۰۰ قلم از آثار باستانی شان را بمناسب انتخاب بهره به دولت افغانستان هدیه دادند. او هم‌اکنون نیز ریاست اطلاعات و فرهنگ ولایت هرات را بعهده دارد. بهره و شعر. ولی شاه بهره در غزل سرایی
بعهده دارد. بهره و شعر. ولی شاه بهره در غزل سرایی مهارت دارد، او یکی از بیدل شناسان مشهور افغانستان است که در سال ۱۳۶۲ عضویت انجمن بیدل‌شناسی افغانستان را بدست آورد، آقای بهره همچنان یکی از اعضای انجمن مولانا شناسی است. علاقه‌مندی اش به شعر، بیدل و مولانا نشان می‌دهد که بهره علاقه شدیدی عرفان دارد. او متعقد است که اساساً انسان به خاطر معرفت به خدای بزرگ آفریده شده، زیرا انسان با ابزار معرفت و شناخت می‌تواند به مدارج بلند انسانیت نایل آید و شناخت حقایق جهان آفرینش را می‌توان در پرتو انوار عرفان جستجو نمود و
را می‌توان در پرتو انوار عرفان جستجو نمود و بر تقرب و نزدیکی بخدای واحد دستیاب گردید. به باور بهره، عرفان در برگیرنده همه ارزش هاست. بهره در سال‌های اخیر مقالات، کتاب و آثار متعددی در مورد بیدل‌شناسی و عرفان نوشته است. بهره و بیدل. بهره از آغاز جوانی به مطالعه و تحقیق به ویژه در مورد بیدل پرداخت، بگفتهٔ خود او زمانی که هنوز درس می‌خواند به محض شنیدن تک بیتی‌های بیدل در خود احساس عجیبی حس می‌کرد و آن را مشتاقانه به حافظه می‌سپرد. او با بیدل شناسانی چون پوهاند اسدالله حبیب، استاد غلام فاروق فلاح، داکتر امیر
اسدالله حبیب، استاد غلام فاروق فلاح، داکتر امیر محمد اثیر، محمد عبدالمجید اسیر و محمد عبدالعزیز مهجور آشنا شد و در سال ۱۳۶۳ عضویت انجمن بیدل‌شناسی افغانستان را بدست آورد. بهره نزدیک به دوهزار بیت از بیدل را حفظ دارد و خودش را یکی رهروان کوچه‌های هفت شهر کلام بیدل می‌داند. بهره بیدل را عارف با اخلاصی می‌داند که رو به جهان وحدت داشته و پشت به جهان کثرت کرده‌است و در دل هر زره هزاران جلوهٔ قدرت را به تماشا نشسته و در مقام حیرت، آیینه‌دار حقایق است. آثار. گنج بقا، تجلی و جلوه‌های عرفان و خلاصه تاریخ هرات از
بقا، تجلی و جلوه‌های عرفان و خلاصه تاریخ هرات از آثار ولی شاه بهره است، گنج بقا مشهورترین اثر بهره به شرح غزلی از بیدل پرداخته که با مقدمه محمد عبدالعزیز مهجور از بیدل شناسان مشهور و بنام افغانستان آغاز گردیده و در بهار ۱۳۸۹ با تیراژ ۳۰۰۰ جلد چاپ گردیده است. عبدالعزیز مهجور، ولی شاه بهره را شخصی می‌داند که از طاووس خیال بیدل داغهای چیده است که رنگینی بهار دارد و در گلشن معانی به نازک‌خیالی پرداخته است
معبد استقلال نام یک کلیسا در شهر ایندپندنس در میزوری است. معمار این بنا گیو اوباتا از اچ او کی است. این بنا در سال ۱۹۹۴ ساخته شد و متعلق به یکی از فرقه‌های کلیسای مورمون می‌باشد. طرح این بنا همانند میدان شکرگزاری به شکل حلزونی ارشمیدس است.
مارپیچ ارشمیدس نوعی مارپیچ در ریاضیات است، و به مجموعه نقاطی گفته می‌شود که در سیستم مختصات قطبی از معادله زیر پیروی میکند: که در آن a و b اعداد حقیقی‌اند.
زندخت (زنددخت) شیرازی (۱۲۸۸-۱۳۳۱) روزنامه‌نگار، شاعر، نویسنده و از پیشگامان جنبش زنان در ایران بود. او «مجمع انقلابی نسوان» را در سال ۱۳۰۶ در سن ۱۸ سالگی تأسیس کرد و نشریه‌ای به نام «دختران ایران» را در ۱۳۱۰ با هدف آگاهی دادن به زنان در شیراز منتشر کرد. پس از چند سال به دلیل نامناسب بودن شرایط از شیراز به تهران رفت و بدون داشتن امکانات مادی کافی در میدان فردوسی اتاقی اجاره کرد و انتشار نشریه دختران ایران را پی گرفت. شعرهای زندخت نمونه‌ای از گرایش‌های فمینیستی رادیکال در ایران بود. او علاوه بر نوشتن مقاله در