payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اران و بیلقان تا دربند که باب و ابواب است و ری و طبرستان و مسقط و شابران و گرگان و ابرشهر که نیشابور است و هرات و مرو و دیگر ولایت‌های خراسان و سیستان و کرمان و پارس و اهواز با دیگر سرزمین عجمان که در وقت حاضر به این ولایت‌ها پیوسته‌است، همهٔ این ولایت‌ها یک مملکت بود، پادشاه‌اش یکی بود و زبان‌اش یکی بود، فقط در بعضی کلمات تفاوت داشتند، زیرا وقتی حروفی که زبان را بدان می‌نویسند یکی باشد، زبان یکی است وگر چه در چیزهای دیگر تفاوت داشته باشد، چون پهلوی و دری و آذری و دیگر زبان‌های پارسی.».شیخ بهایی، شعرِ «این
آذری و دیگر زبان‌های پارسی.».شیخ بهایی، شعرِ «این سخن شیر است در پستان جان» از عارف رومی را، فارسی دانسته.در شاهنامه، نام این زبان «پارسی دری» نوشته شده‌است (و خوانش «پارسی» و «دری» اشتباه است). (این بخش مربوط به اشعار رودکی و ترجمهٔ کلیله و دمنه است که به یک زبان انجام شده‌است. هر چند آن بیت را می‌توان تأکید بیشتر دانست زیرا بنابر اسناد فوق، دری یک نوع از پارسی هست که از پارسی میانه در خراسان تحول یافت)جاحظ در البیان و تبیان می‌نویسد: دیگر اشاره‌ها به نام فارسی یا پارسی: سنایی: مولوی: مولوی در مجالس سبعه
فارسی یا پارسی: سنایی: مولوی: مولوی در مجالس سبعه هنگامی که حدیث امام علی را به فارسی ترجمه می‌کند، ترجمه‌اش را ترجمهٔ پارسی می‌خواند. فرزند مولوی (سلطان ولد): باز فرزند مولوی: شمس تبریزی نیز در مقالات می‌گوید: زبان پارسی را چه شده‌است؟ بدین لطیفی و خوبی، که آن معانی و لطافت که در زبان پارسی آمده‌است و در تازی نیامده‌است. عطار نیشابوری: سعدی: امیرعلیشیر نوایی: ناصرالدین‌شاه قاجار پیرامون ماجرای مراسمِ سلام تخت مرمر در عید قربان خاطره‌ای می‌نویسد که: وام‌واژه‌های عربی. فارسی نو شمار بالایی وام‌واژه عربی
عربی. فارسی نو شمار بالایی وام‌واژه عربی درون خود دارد. بنابر دانشنامه ایرانیکا، از بین ۲۰ هزار واژه رایج و مورد استفاده در فارسی امروزی، به‌طور تقریبی ۸ هزار واژه، یعنی چیزی حدود ۴۰ درصد را وام‌واژه‌های عربی تشکیل می‌دهند. وام‌واژه‌های عربی بنابر دانشنامه بریتانیکا، نزدیک به نیمی از کل واژه‌های فارسی نو را شامل می‌شوند. ، درصد این وام‌واژه‌ها را ۷۰ درصد اعلام‌کرده است. واژه‌شماری در اشعار پارسی‌سُرایان. شمارِ واژگان مربوطه در نوشته‌های فارسی بدین شکل است. این فهرست قابل گسترش می‌باشد. پیرامون نامیدن "دری"
فهرست قابل گسترش می‌باشد. پیرامون نامیدن "دری" باید گفت که پیش از صفت پارسی، نظم و نثر دری گفته شده‌است؛ بدین معنی که دری یک شیوهٔ ادبی نظمی و نثری بوده‌باشد. مسعود سعد سلمان، خاقانی، نظامی، حافظ و اقبال لاهوری از "نظم" یا "نثر دری" و طرز گفتار دری یاد کرده‌اند و نه از زبان دری. در افغانستان. در نگارش‌های رسمی دولتی افغانستان از زبان پارسی با نام زبان دری یاد می‌شود، ولی مردم افغانستان در زبان گفتاری، زبان خود را با نام فارسی می‌شناسند. اسنادی وجود دارند که نشان می‌دهند این زبان در افغانستانِ معاصر هم
که نشان می‌دهند این زبان در افغانستانِ معاصر هم «فارسی» نامیده می‌شده‌ اما نام این را به‌طور رسمی در سال ۱۹۶۴ میلادی، در جهت جداسازی ظاهری پارسیان افغانستان، تاجیک‌های جغرافیای شوروی و ایران، از «فارسی» به «دری» تغییر دادند که به معنی «زبان درباری» است. پارسی دری و پشتو در افغانستان دو زبان رسمی در کل کشور هستند.در برآورد جدیدی که در سال ۲۰۱۷ سازمان سیا به صورت پیمایشی انجام داده‌است و از شهروندان دو زبان اول را مورد پرسش قرار داده‌است، زبان پارسی به عنوان زبان مادری و زبان رابط مورد استفاده ۷۷ درصد مردم
زبان مادری و زبان رابط مورد استفاده ۷۷ درصد مردم معرفی شده‌است. همچنین زبان پشتو ۴۸ درصد، زبان ازبکی ۱۱ درصد، زبان انگلیسی ۶ درصد، زبان ترکمنی ۳ درصد، زبان اردو ۳ درصد، زبان پشه ای ۱ درصد، زبان نورستانی ۱ درصد، زبان عربی ۱ درصد و زبان بلوچی ۱ درصد اعلام شده‌است. طبیعی است که مجموع درصدهای ذکر شده از ۱۰۰ بیش تر می‌باشد زیرا مناطق زیادی در افغانستان دو زبانه هستند گویش بهدینان (زبان دری زرتشتی). گویش بهدینان که به دری زرتشتی یا گبری نیز مشهور است زبان ویژه زرتشتیان ایران است که این اقلیت در استان‌های یزد و
ایران است که این اقلیت در استان‌های یزد و کرمان به‌آن سخن می‌گویند. زبان دری یک زبان هندوایرانی است و از شاخه زبان‌های ایرانی شمال‌غربی به‌شمار می‌رود. این زبان با زبان‌های مرکزی ایرانی و سورانی نزدیکی دارد.
گراژینا شاپووُوفسکا (؛ ؛ زاده ۱۹ سپتامبر ۱۹۵۳) بازیگر سینما و تئاتر لهستانی است. زندگی. در سال ۱۹۷۷ از دانشکده هنر تئاتر ورشو فارغ‌التحصیل شد. بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۴ او در تئاتر ملی ورشو مشارکت داشته‌است. او بهترین و شاخص‌ترین بازی خود را در فیلمی کوتاه شناخته شده "فیلمی کوتاه درباره عشق" از ساخته‌های کارگردان نام آشنا لهستانی کریستوف کیشلوفسکی می‌داند. این اثر بخشی از ده‌فرمان نیز بوده‌است.
کورُس شاهمیری با نام هنری کورُس (زادهٔ ۲۳ اسفند ۱۳۳۱) خواننده، آهنگساز، تنظیم‌کننده و تهیه‌کنندهٔ موسیقی پاپ ایرانی است که در سال ۱۹۸۵ اولین آلبوم رسمی خود را به نام «خواستگاری» همراه با اندی منتشر کرد. «پرواز»، «بلا» و «خداحافظ» آلبوم‌های بعدی و مشترک این دو بود. آن دو در سال ۱۹۹۱ به همکاری با همدیگر پایان دادند. کورُس پس از آن پنج آلبوم را به‌صورت انفرادی منتشر کرد و آخرین آلبوم او در پاییز سال ۲۰۱۰ با نام «افسانه» منتشر شده‌ است.
منصور برزگر (زادهٔ ۹ اسفند ۱۳۲۵ در بویین زهرا) کشتی‌گیر بازنشسته، مربی کشتی و مدیر ورزشی ایرانی است. او در دوران فعالیت ورزشی خود در دستهٔ ۷۴ کیلوگرم کشتی آزاد، برندهٔ مدال نقره المپیک ۱۹۷۶ مونترآل، قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی جهان در ۱۹۷۳ و نیز نایب‌قهرمان دو دورهٔ این مسابقات در ۱۹۷۵ و ۱۹۷۷ است. مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۷۸، اولین تجربه مربیگری او در تیم ملی بود و در چهار دوره بازی‌های المپیک ۱۹۸۸ سئول، ۱۹۹۲ بارسلون، ۱۹۹۶ آتلانتا، ۲۰۰۰ سیدنی و ۲۰۰۴ آتن، تیم ملی کشتی آزاد ایران را به عنوان سرمربی هدایت کرد.
ملی کشتی آزاد ایران را به عنوان سرمربی هدایت کرد. او به عنوان عضو هیئت رئیسه و مدیر کمیته استعدادیابی فدراسیون کشتی ایران و نیز مدیر تیم‌های ملی کشتی فعالیت کرده‌است. ابتدای زندگی و ورود به کشتی. او دوران کودکی در خیابان عباسی تهران گذراند و در شغل‌هایی مانند مکانیکی و فنرسازی مشغول به کار شد. برزگر ابتدا در هفده سالگی (۱۳۴۳) تمریناتش را زیر نظر منصور اینانلو از باشگاه البرز در خیابان سلسبیل آغاز کرد و سپس به باشگاه ایزد فردوسی رفت که در آن‌جا مربی اصلی‌اش منصور تبریزی باعث شکوفایی استعداد او شد. برزگر در
منصور تبریزی باعث شکوفایی استعداد او شد. برزگر در ۲۰ سالگی در دستهٔ ۶۸ کیلوگرم مسابقات انتخابی تیم ملی برای المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی شرکت کرد و مغلوب عبدالله موحد شد. فعالیت حرفه‌ای. او که به استخدام سازمان آب درآمده‌بود، تمریناتش را زیر نظر عبدالحسین فعلی ادامه داد. در مسابقات قهرمانی کشور ۱۳۴۸ مشهد، که برای نخستین بار در ۱۰ وزن جدید برگزار می‌شد، برزگر بالاتر از صحبت‌الله جعفری از کرمانشاه و محمد خادم (پدر امیر و رسول) از تیم میزبان روی سکوی نخست ۶۸ کیلوگرم ایستاد. در رقابت‌های ۱۳۵۰ تهران هم در وزنی جدید
ایستاد. در رقابت‌های ۱۳۵۰ تهران هم در وزنی جدید دوباره قهرمان کشور شد. او در این رقابت‌ها محمدرضا طاهری (که بعدها حریف همیشگی‌اش در انتخابی‌ها و رقابت‌های داخلی شد) را شکست داد. همان سال او در مسابقات انتخابی تیم ملی برای قهرمانی جهان ۱۹۷۱ صوفیه به محمد فرهنگدوست باخت اما به عنوان فرد ذخیره، در فهرست مسافران صوفیه قرار گرفت. سال بعدش او در ایران بی‌رقیب بود و با عضویت در تیم ملی عازم المپیک ۱۹۷۲ مونیخ شد. برزگر در این رقابت‌ها که اولین تجربه جهانی‌اش بود، یوری گوسف از شوروی را با ضربه فنی شکست داد اما در
یوری گوسف از شوروی را با ضربه فنی شکست داد اما در ادامه با باخت برابر آدولف سگری آلمانی، عنوان پنجم را به دست آورد. در سال ۱۹۷۳ که قرار بود مسابقات قهرمانی جهان در تهران برگزار شود، بیشتر ملی‌پوشان اصلی در رقابت‌های قهرمانی کشور (اردیبهشت ۱۳۵۲) شرکت نکردند اما منصور برزگر در بابل به روی تشک رفت و باز هم قهرمان ایران شد. او در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۷۳ تهران در گام اول در قرعه‌ای سخت با آدولف ریگر آلمانی رقابت کرد که از زیباترین کشتی‌هایی بود که در ورزشگاه روباز نصیری به انجام رسید. آنها در مبارزه‌ای
روباز نصیری به انجام رسید. آنها در مبارزه‌ای تمام‌عیار به تساوی ۵–۵ رسیدند و برزگر نتوانست انتقام مونیخ را بگیرد اما برتری چشمگیر برزگر بر سایر حریفان، به‌ویژه پیروزی ۶–۴ در دیدار فوق‌العاده حساس مقابل روسلان آشورعلیف از شوروی، مدال طلای قهرمانی جهان را نصیب برزگر ۲۶ ساله کرد. یک سال بعد درحالیکه برزگر بخت اصلی کسب قهرمانی در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۷۴ تیم اصلی ایران به صلاح‌دید مقامات سازمان ورزش ملزم به حضور در بازی‌های آسیایی تهران شد و به همین خاطر برزگر مسابقات جهانی را از دست داد اما توانست مدال طلای
مسابقات جهانی را از دست داد اما توانست مدال طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ را به گردن بیاویزد. در غیاب برزگر روسلان آشورعلیف قهرمان شد. در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۷۵ مینسک، برزگر با کسب مدال نقره و باخت از آشورعلیف در فینال با فن سگک، تنها مدال‌آور تیم ملی کشتی آزاد ایران بود. برزگر مانند همیشه در انتخابی المپیک ۱۹۷۶ مونترآل هم روی تشک رفت و بر رقیبش بیژن زرافشانی از کرمانشاه پیروز شد.
علیرضا قمیشی (زادهٔ ۲۷ شهریور ۱۳۴۸ در شیراز)، خواننده، آهنگساز و ترانه‌سرای ایرانی است. فعالیت‌های هنری. علیرضا قمیشی موسیقی را از ۵ سالگی با یادگیری پیانو آغاز کرد و تا سیزده سالگی به‌طور جدی پیانو می‌نواخت. در ۱۴ سالگی، پس از سفر به آمریکا، به ساز درامز علاقه‌مند شد و دریافت که درامز ساز اوست. بنا بر این به یادگیری و نواختن درامز رو آورد. از ۱۶ سالگی تا ۱۹ سالگی به صورت حرفه‌ای در کلوپ‌های موسیقی معروف هالیوود، از جمله «تروبدورز»، «راکسی» و «گزاریس» با گروه‌های «سیرکس» و «جانی اند دِ جگوارز» همکاری می‌کرد
«سیرکس» و «جانی اند دِ جگوارز» همکاری می‌کرد و درامز می‌نواخت. او در این مدت سبکهای موسیقی «هارد راک»، «هوی متال» و «کامرشیال هوی متال» را تجربه کرد. آشنایی با تامی لی، نوازندهٔ درامز گروه «ماتلی کرو»، تأثیر بسزایی در شیوهٔ نوازندگی وی داشت. در سال ۱۳۶۸ که به ایران بازگشت، بیست ساله بود؛ و در سال ۱۳۷۶ که عضو اولین گروه موسیقی پاپ در جزیره کیش شد، ۲۸ سال داشت. او که ۵ سال عضو آن گروه بود، در این مدت قطعاتی ساختهٔ خود و اعضای گروه و نیز قطعاتی از دیگران را می‌نواخت، در سال ۱۳۸۱ از گروه جدا شد و به ساخت قطعات
در سال ۱۳۸۱ از گروه جدا شد و به ساخت قطعات موسیقی خود رو آورد. در سال‌های ۱۳۸۴ و ۱۳۸۵ کار آهنگسازی و تنظیم آلبوم اسیر را با همکاری سیروان خسروی انجام داد. این آلبوم، توسط شرکت آوای باربد، در سال ۱۳۸۹ منتشر شد تا با حاشیه های فراوان آنچه که تجربه شده بود باز هم تجربه شود و در آن سال بالاتر از حریص (آلبوم) محسن چاوشی به عنوان پرفروشترین آلبوم سال ۱۳۸۹ در صدر پر تیراژترین آلبوم های موسیقی سال قرار بگیرد. دومین آلبوم رسمی او به نام فقط آرزو کن در آذر ماه سال ۱۳۹۶ بعد از هفت سال وقفه نسبت به آلبوم اسیر و با
۱۳۹۶ بعد از هفت سال وقفه نسبت به آلبوم اسیر و با قطعاتی جدید توسط شرکت هنر اول با مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی وارد بازار موسیقی ایران شد. در حال حاضر علیرضا قمیشی به آهنگسازی، خوانندگی، ترانه‌سرایی و نوازندگی سازهایی نظیر پیانو، درامز، تومباف پرکاشن و الکترو پرکاشن مشغول است. حاشیه‌ها. سیاوش قمیشی هیچ‌گاه علیرضا را به عنوان فرزند خود قبول نداشته و حتی در گفتگو با یکی از شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان از این موضوع سخن گفته که هیچ‌گاه علاقه‌ای به تولد این فرزند نداشته‌است. علیرضا در آلبوم «اسیر» دو قطعه
فرزند نداشته‌است. علیرضا در آلبوم «اسیر» دو قطعه از آثار سابق پدر را بازخوانی کرده و حتی، یکی از قطعات آلبوم با عنوان «درد دوری» را هم به پدر تقدیم کرده اما بلافاصله پس از انتشار این آلبوم، پدر طی اطلاعیه‌ای اعلام می‌کند که تحت هیچ عنوان، امتیاز هیچ اثر هنری خود شامل ملودی، آهنگ و تنظیم را به هیچ خواننده و هنرمند ایرانی واگذار نکرده و هر نوع اجرای مجدد، کپی کردن، انتشار و حمایت‌های غیراصل، دستبرد هنری محسوب می‌شود و این یعنی اینکه انتشار آلبوم «اسیر» توسط شخصی به اسم علیرضا قمیشی دستبرد هنری محسوب می‌شود.
انت اولزون (زاده ی۲۱ ژوئن ۱۹۷۱) خوانندهٔ سوئدی است که بیشتر با عنوان خوانندهٔ سابق گروه سمفونیک متال فنلاندی نایت‌ویش شناخته می‌شود. او در سال ۲۰۰۷ به نایت‌ویش پیوست و در ۱ اکتبر ۲۰۱۲ از این گروه جدا شد. او پس از جدایی از نایت‌ویش، یک آلبوم انفرادی به نام Shine در سال ۲۰۱۴ منتشر کرده است. در سال ۲۰۰۷ پس از اینکه تاریا تورونن گروه نایت ویش را ترک کرد، انت اولزون از میان ۲۰۰۰ نفر به عنوان خواننده جدید گروه انتخاب شد.
رباط خاجی‌تهیگاهی میان‌استخوانی یا لیگامان ساکروایلیاک بین استخوانی یکی از رباط‌های مفصل خاجی‌تهیگاهی (ساکروایلیاک) است که به طور سطحی توسط رباط خاجی‌تهیگاهی پسین پوشیده می‌شود. این رباط دارای رشته‌های کوتاه و قوی است که استخوان خاجی (ساکروم) را به برجستگی تکمه‌ای تهیگاهی پیوند می‌دهد. رباط خاجی‌تهیگاهی میان‌استخوانی، استخوان‌های خاجی و تهیگاهی را در کنار یکدیگر نگه می‌دارد.
داستان توکیو فیلمی سیاه‌وسفید به کارگردانی یاسوجیرو اوزو است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. این فیلم در برخی نظرسنجی‌ها در شمارِ بهترین فیلم‌های تاریخ سینمای ژاپن و گاه تاریخ سینمای جهان قرار گرفته و از آن با عنوان شاهکار اُزو یاد می‌شود. این اثر پیوندهای خانوادگی، والدین و فرزندان، پیری و مرگ و زندگی انسان را با روایت داستان والدین سالخورده‌ای که برای دیدار با فرزندانشان به توکیو سفر می‌کنند، به تصویر می‌کشد. زندگی این خانواده با دقت و با استفاده از تکنیک کارگردانی منحصربه‌فردی که به «سبک اوزو» معروف است، به
منحصربه‌فردی که به «سبک اوزو» معروف است، به تصویر کشیده می‌شود. این سبک شامل قرار دادن دوربین در ارتفاع کم و حرکت ندادن دوربین است. مضامین فیلم شامل فروپاشی و غرب‌گرایی خانوادهٔ سنتی ژاپنی پس از جنگ جهانی دوم و ناگزیر بودن رشد کودکان جدا از والدین است. "داستان توکیو" اغلب به‌عنوان اثری تحسین می‌شود که در عین اجتناب از ملودرام تأثیر عاطفی زیادی بر مخاطب می‌گذارد. همچون دیگر فیلم‌های ناطق اوزو، روایت "داستان توکیو" به‌کُندی پیش می‌رود. اوزو به شدت به ساده‌گرایی اعتقاد داشت. او یک سبک متمایز در قراردهی دوربین
اعتقاد داشت. او یک سبک متمایز در قراردهی دوربین داشت که در آن، دوربین در ارتفاع کم قرار می‌گرفت و تقریباً هرگز حرکت نمی‌کرد. این فیلم در سال ۲۰۱۲ در نظرسنجی کارگردانان "سایت اند ساوند" در جایگاه نخست قرار گرفت و در نظرسنجی منتقدان در همان سال، در رتبه سوم جای گرفت. "داستان توکیو" همچنین در نظرسنجی مجلهٔ فیلمِ ژاپنی؛ "کینما جونپو" در سال ۲۰۰۹، به‌عنوان بهترین فیلم ژاپنیِ تمامِ دوران انتخاب شد. در نظرسنجی دیگری از منتقدان فیلم، مدیران جشنواره، برنامه‌نویسان، و کارگردانانی از سراسر جهان که در جریانِ جشنواره
و کارگردانانی از سراسر جهان که در جریانِ جشنواره فیلم بوسان در سال ۲۰۱۵ برگزار شد، این فیلم به‌عنوان بهترین فیلم آسیاییِ تمامِ دوران انتخاب شد. داستان. زوج بازنشسته، شوکیچی و تومی هیرایاما، به همراه دخترشان کیوکو که معلم مدرسه ابتدایی است، در شهر اونومیچی در غرب ژاپن زندگی می‌کنند. آنها چهار فرزندِ بزرگسال دارند و یک پسرشان در جنگ جان خود را از دست داده است. این زوج برای دیدار با پسر، دختر و عروسِ بیوه‌شدهٔ خود به توکیو سفر می‌کنند. پسر بزرگ آنها، کویچی، پزشکی است که مطب کوچکی در حومه توکیو دارد و دختر
پزشکی است که مطب کوچکی در حومه توکیو دارد و دختر بزرگ آنها شیگه، آرایشگاه دارد. کویچی و شیگه هر دو پُرمشغله و گرفتارِ زندگیِ روزمره هستند و وقتِ چندانی برای والدین خود ندارند. فقط عروسِ بیوه آنها، نوریکو، همسرِ پسرِ وسطی آنها شوجی، که در عملیاتی در جنگ اقیانوس آرام مفقودالاثر شده و گمان می‌رود کشته شده باشد، تمام تلاش خود را می‌کند تا آنها را سرگرم کند. او ساعاتی از شغل اداری پرمشغله‌اش را می‌زند و وقت می‌گذارد تا شوکیچی و تومی را به یک تور گردشگری در کلان‌شهر توکیو ببرد. کویچی و شیگه که بابت نداشتن وقتِ
توکیو ببرد. کویچی و شیگه که بابت نداشتن وقتِ کافی برای سرگرم کردنِ پدر و مادرشان دچار کشمکش درونی شده‌اند، هزینه اقامت آنها را در یک حمام آب معدنی در شهر ساحلی آتامی می‌پردازند، اما والدینشان خیلی زود به توکیو برمی‌گردند؛ زیرا هیاهوی زندگی شبانهٔ گردشگران خواب آنها را برهم می‌زند. تومی در آتامی دچار حملات سرگیجه می‌شود. پس از بازگشت، شیگه که مستاصل شده، توضیح می‌دهد که آنها را به آتامی فرستاده است تا از اتاق خواب آنها برای یک جلسهٔ کاری استفاده کند. زن و شوهر مسن در موقعیتی قرار می‌گیرند که باید برای عصر
مسن در موقعیتی قرار می‌گیرند که باید برای عصر خانه او را ترک کنند. تومی که حالا پیوند عاطفی محکم‌تری با نوریکو پیدا کرده، به منزل او می‌رود تا شب را با او بگذراند. از طرفی، شوکیچی برای دیدار با دو تن از دوستانش به یک غذاخوری می‌رود. آنها در حالت مستی، از این در و آن در، دربارهٔ زندگی و فرزندانشان حرف می‌زنند و شکوه می‌کنند. شب دیرهنگام، یک پلیس شوکیچیِ مست و یکی از دوستانش را به خانهٔ شیگه می‌آورد. شیگه خشمگین است که پدرش به همان روالِ میگساریِ و مستیِ گذشته بازگشته است که بر دوران کودکی‌اش سایه افکنده
بازگشته است که بر دوران کودکی‌اش سایه افکنده بود. این زوج مسن در مورد اینکه چگونه فرزندانشان در این سال‌ها تغییر کرده‌اند، صحبت می‌کنند و زودتر از زمان برنامه‌ریزی‌شده به خانه بازمی‌گردند و قصد دارند وقتی قطار در اوساکا می‌ایستد، پسر کوچکترشان کیزو را هم ببینند. آنها به شهرشان اونومیچی بازمی‌گردند و تومی به شدت بیمار می‌شود. کویچی، شیگه و نوریکو برای دیدن تومی به اونومیچی می‌روند اما مادر اندکی بعد می‌میرد. کیزو که در یک سفر شغلی است، زمانی می‌رسد که دیگر کار از کار گذشته است. پس از تشییع جنازه، کویچی،
کار از کار گذشته است. پس از تشییع جنازه، کویچی، شیگه و کیزو فوراً آنجا را ترک می‌کنند و فقط نوریکو می‌ماند. پس از رفتن آنها، کیوکو از خواهر و برادرش به خاطر خودخواهی آنها نسبت به والدینشان انتقاد می‌کند. او معتقد است برای کویچی، شیگه و کیزو مهم نیست که مرگ و فقدان مادر، تا چه حد برای پدرشان دشوار و گران خواهد بود. او همچنین از شیگه دلگیر است که چه زود به‌دنبال لباس‌های تومی است تا آنها را به‌عنوان یادگاری بردارد. نوریکو پاسخ می‌دهد با آن که ناامیدی کیوکو را درک می‌کند، اما هرکسی به‌دنبال زندگی خود است و
را درک می‌کند، اما هرکسی به‌دنبال زندگی خود است و شکاف رو به رشد بین والدین و فرزندان نیز اجتناب‌ناپذیر است. او کیوکو را متقاعد می‌کند که خیلی به خواهر و برادرش سخت نگیرد، چرا که روزی خودش درخواهد یافت که گاهی زدنِ وقت از زندگیِ روزمره، تا چه حد دشوار است. بعد از رفتن کیوکو به مدرسه، نوریکو به پدرشوهرش می‌گوید که باید همان بعدازظهر به توکیو بازگردد. شوکیچی به او می‌گوید که علیرغم اینکه خویشاوندی خونی هم نبودند، اما نوریکو با آنها بهتر از فرزندانشان رفتار کرده است. نوریکو می‌گوید که خودخواه است و همیشه به
است. نوریکو می‌گوید که خودخواه است و همیشه به همسر گمشده‌اش فکر نکرده است و شوکیچی ارزیابی شخصی او را به فروتنی‌اش نسبت می‌دهد و ساعت مچی همسرش، تومی، را به عنوان یادگاری به او هدیه می‌کند. نوریکو به گریه می‌افتد و به تنهایی خود اعتراف می‌کند. شوکیچی او را تشویق می‌کند که هر چه زودتر دوباره ازدواج کند چرا که می‌خواهد او خوشحال و خوشبخت باشد. نوریکو از اونومیچی به توکیو برمی‌گردد و به آن ساعت مچی فکر می‌کند، در حالی که شوکیچی، تسلیمِ تنهاییِ ناگزیری است که زین پس باید تحمل کند. تولید. "داستان توکیو" از فیلم
پس باید تحمل کند. تولید. "داستان توکیو" از فیلم آمریکایی "راهی برای فردا بساز" محصول ۱۹۳۷ به کارگردانی لئو مک‌کری الهام گرفته شده است و اقتباسی آزاد از آن است که با بافت ژاپنی و سبک اوزو تطبیق داده شده است. نودا، همکار قدیمی اوزو، در ابتدا طرح آن فیلم آمریکایی را به اوزو که آن را ندیده بود، به وی پیشنهاد کرد. نودا این فیلم را از زمان اکران اولیه‌اش در ژاپن به یاد داشت. هر دو فیلم یک زوج مسن، مشکلاتشان را با خانواده و سفر برای دیدار فرزندان را به تصویر می‌کشند. تفاوت‌ها شامل این است که فیلم قدیمی‌تر در زمان
تفاوت‌ها شامل این است که فیلم قدیمی‌تر در زمان رکود بزرگ همراه با مشکل اقتصادی این زوج در ایالات متحده آمریکا اتفاق می‌افتد و "داستان توکیو" در دورانِ پس از جنگ در ژاپن روی می‌دهد که مشکلات فرهنگی و عاطفی خود را نمایان می‌کنند. پایان فیلم‌ها متفاوت است. دیوید بوردول نوشت که اوزو به جای اقتباس از فیلم اصلی، آن را «دوباره قالب‌بندی» نموده است. فیلم‌نامه توسط اوزو و نودا در مدت ۱۰۳ روز در یک مسافرخانه سنتی به نام چیگازاکیکان در چیگاساکی استان کاناگاوا نوشته شد. اوزو، نودا و فیلمبردار یوهارو آتسوتا، یک ماه بعد
اوزو، نودا و فیلمبردار یوهارو آتسوتا، یک ماه بعد قبل از شروع فیلمبرداری، مکان‌هایی را در توکیو و اونومیچی شناسایی کردند. فیلمبرداری و تدوین از ژوئیه تا اکتبر ۱۹۵۳ انجام شد. مکان‌های فیلمبرداری در توکیو ایستگاه هوریکیری در آداچی-کو، پارک اوئنو در تایتو-کو، ایستگاه توکیو در چیودا-کو و هاتو باس در چوئو-کو بود همچنین فیلمبرداری در اونومیچی در استان هیروشیما، آتامی در استان شیزوئوکا و اوساکا نیز انجام شد. همه صحنه‌های داخلی، به جز صحنه محوطهٔ انتظار در ایستگاه توکیو، در استودیو شوچیکو اوفونا در کاماکورا
توکیو، در استودیو شوچیکو اوفونا در کاماکورا فیلم‌برداری شده‌اند. اوزو از همان گروه فیلم‌برداری و بازیگرانی استفاده کرد که سال‌ها با آنها کار کرده بود. چیشو ریو گفت که اوزو همواره پس از اتمام پیش‌نویس نهایی یک فیلم‌نامه، از نتیجه بسیار راضی بود و هیچ تغییری در پیش‌نویس پایانی ایجاد نشد. سبک و درونمایه‌ها. اوزو و فیلمنامه‌نویسش، کوگو نودا، اغلب طرح‌های خود را حول ازدواج یک دختر متمرکز می‌کردند، موقعیتی که از طریق آن می‌توان به مجموعه‌ای از زندگی شخصیت‌ها پرداخت اما "داستان توکیو" حتی این طرح داستانی حداقلی
اما "داستان توکیو" حتی این طرح داستانی حداقلی را هم ندارد؛ زیرا اوزو این عقیده را پیدا کرده بود که زندگی روزمره، که به صورت گویا ارائه شود، به اندازه کافی درام برای ما فراهم می‌کند که عمیقاً ما را درگیر کند. همچون دیگر فیلم‌های ناطق اوزو، روایت "داستان توکیو" به‌کُندی پیش می‌رود. اوزو این فیلم خود را اثری می‌داند که «به شدت به ملودرام گرایش دارد.» در داستان‌سرایی روایی ازو، برخی صحنه‌های مهم فیلم، خارج از دیدِ دوربین و تماشاگر روی می‌دهد و بیننده فقط از طریق گفتگوی شخصیت‌های فیلم از وقایع مطلع می‌شود. به
گفتگوی شخصیت‌های فیلم از وقایع مطلع می‌شود. به عنوان مثال، سفرهای قطار به بیرون و درون توکیو به تصویر کشیده نمی‌شوند، تماشاگران هرگز دیدارِ شوکیچی و تومی را با پسرشان کیزو نمی‌بینند و چگونگی شروع بیماری تومی در فیلم نمایش داده نمی‌شود. اوزو ترجیح می‌داد دوربین فیلم‌برداری ثابت باشد و به شدت به ساده‌گرایی اعتقاد داشت. او یک سبک متمایز در قراردهی دوربین داشت که در آن، دوربین در ارتفاع کم قرار می‌گرفت و تقریباً هرگز حرکت نمی‌کرد. منتقد فیلم راجر ایبرت خاطرنشان کرد که در این فیلم دوربین یک بار حرکت می‌کند که
کرد که در این فیلم دوربین یک بار حرکت می‌کند که همین مقدار هم برای فیلم‌های اوزو امری نامعمول است. قرار گرفتن دوربین در ارتفاع کم، یادآور نشستن روی یک تاتامی ژاپنی سنتی است. اوزو به ندرت نمای اصلی و اغلب قانون ۱۸۰ درجه را زیر پا می‌گذارد. در صحنه‌های مربوط به گفتگوهای فیلم، شخصیت‌ها اغلب نشسته در کنار یکدیگر نمایش داده می‌شوند که این موضوع، منعکس‌کننده ماهیت غیر تقابلی ژاپنی‌ها است و ادب خاص مردم این سرزمین را نشان می‌دهد؛ مانند صحنهٔ شوکیچی و تومی در ابتدای فیلم. گاهی شخصیت‌های فیلم مستقیماً در مقابل
فیلم. گاهی شخصیت‌های فیلم مستقیماً در مقابل دوربین قرار می‌گیرند، چنان‌که گویی با مخاطب صحبت می‌کند. در برخی از نماهای انتقالی، شخصیت‌های فیلم از سمت راست صحنه خارج می‌شوند و سپس در صحنهٔ بعدی از سمت راست آن وارد می‌شوند. منتقد فیلم دیوید دسر سبک فیلم و «داستان غیر تأکیدی فیلم» را با ذن بودیسم و شیفتگی دنیای مدرن به ارزش سطحی و مادی‌گرایی مقایسه کرده است. بسیاری از نماهای انتقالی، تصاویر ثابت از سوژه‌های غیرانسانی، مانند دودکش‌ها و مناظر طبیعی هستند. منتقد فیلم آنتونی کویین از روزنامهٔ "ایندیپندنت"
منتقد فیلم آنتونی کویین از روزنامهٔ "ایندیپندنت" می‌نویسد، «دوربینِ آرام، آداب‌دان و کم ارتفاعِ او معمولاً بی‌حرکت است، در فضای داخلی خالی مکث می‌کند و محیطِ اطراف (قطارها، قایق‌ها) را چنان زیبا به تصویر می‌کشد که ممکن است فکر کنید ازو علاقه بیشتری به محیط دارد تا مردم. با این حال، مردم — احساسات، خودفریبی‌ها و کمبودهایشان — کاملاً محورِ اصلیِ توجه او هستند.» لطافت ظاهری این فیلم شبیه هیچ فیلم دیگری نیست. به نظر می‌رسد بازیگران او اصلاً بازی نمی‌کنند، بلکه دارند واقعاً زندگی می‌کنند. در «سینمای آهستهٔ»
دارند واقعاً زندگی می‌کنند. در «سینمای آهستهٔ» اوزو، شخصیت‌ها اجازه دارند واقعاً در فضاهایی که اوزو ایجاد می‌کند، زندگی کنند. این کُندی به ما اجازه می‌دهد دنیای اوزو را تجربه کنیم و فارغ از فشارِ کنش‌ها یا دیالوگ‌های ساختگی، آزادانه به خودِ آن فضا فکر کنیم. این ایستایی، ریتم آرامش‌بخشی دارد. داستان توکیو در انسانیت خود سخاوتمند است: ما به عنوان مخاطب، در هر لحظهٔ کوچک و به ظاهر ناچیز در زندگی خانواده هیرایاما — از جمله غم و اندوه آنها — شریک هستیم. مضامین فیلم شامل فروپاشی و غرب‌گرایی خانوادهٔ سنتی ژاپنی
فیلم شامل فروپاشی و غرب‌گرایی خانوادهٔ سنتی ژاپنی پس از جنگ جهانی دوم و ناگزیر بودن رشد کودکان جدا از والدین است. داستان فیلم پس‌زمینه‌ای اساسی در دوران پس از جنگ دارد، آن زمان که بسیاری از خانواده‌ها شوهر و سایر اعضای نزدیک خانواده خود را از دست داده و ناامیدانه در تلاش بودند تا زندگی خود را تأمین کنند. این فیلم زندگی شهری کودکان در توکیو را در تقابل با زندگی روستایی والدینشان قرار می‌دهد. داستان فیلم در سال ۱۹۵۳ پس از جنگ ژاپن — چند سال پس از اینکه قانون مدنی جدید در سال ۱۹۴۸ اجرا شد — اتفاق می‌افتد. رشد
جدید در سال ۱۹۴۸ اجرا شد — اتفاق می‌افتد. رشد مجدد و سریع کشور و پذیرش آرمان‌های سرمایه‌داری غربی در حال روی دادن است، در حالی که همزمان سنت‌های قدیمی‌تر مانند خانواده ژاپنی و ارزش‌های آن رو به فراموشی است. اوزو به مادر خود بسیار نزدیک بود و به عنوان جانشینی برای یک همسر، با او زندگی می‌کرد و در طول عمر خود هرگز ازدواج نکرد. این فیلم به دلیل به‌تصویر کشیدن مردم عادی و طبقه متوسط ژاپنی، فیلمی شوشیمین ایگا (درام مردمی)، محسوب می‌شود. انتشار. "داستان توکیو" در ۳ نوامبر ۱۹۵۳ در ژاپن منتشر شد. سال بعد هاروکو
در ۳ نوامبر ۱۹۵۳ در ژاپن منتشر شد. سال بعد هاروکو سوگیمورا برنده جایزه فیلم ماینیچی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای نقش دختر بزرگ شیگه شد. این فیلم در سال ۱۹۵۷ در بی‌اف‌ای ساوت بانک در لندن به نمایش درآمد. پس از موفقیت "راشومون" آکیرا کوروساوا در جشنواره فیلم ونیز ۱۹۵۱، توزیع بین‌المللی فیلم‌های ژاپنی آغاز شد. با این حال، صادرکنندگان فیلم ژاپنی، آثار اوزو را بیش از حد ژاپنی و غیرقابل فروش می‌دانستند. در دههٔ ۱۹۶۰ بود که فیلم‌های اوزو در شهر نیویورک در جشنواره‌های فیلم، موزه‌ها و تئاترها به نمایش
در جشنواره‌های فیلم، موزه‌ها و تئاترها به نمایش درآمدند. در سال ۱۹۵۸، داستان توکیو اولین جایزه ساترلند را برای اصلی‌ترین و خلاقانه‌ترین فیلم دریافت کرد. منتقد بریتانیایی لیندسی اندرسن نوشته است که «این فیلمی است دربارهٔ روابط، فیلمی دربارهٔ زمان و تأثیر آن بر انسان‌ها (به ویژه والدین و فرزندان) و اینکه چگونه باید خودمان را با این گذرِ زمان وفق دهیم.» این فیلم پس از نمایش در سینما نیویورکر در سال ۱۹۷۲، نقدهای تحسین‌برانگیزی از منتقدان برجسته دریافت کرد که با فیلم یا اوزو آشنایی نداشتند. چارلز میچرر از