payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شامل فعالیت‌هایی مانند پیاده‌روی، آهسته دویدن، دوچرخه‌سواری، رقصیدن و ورزش در آب است, که پیاده‌روی به عنوان یکی از بهترین روش‌ها نامیده می‌شود. خلاصه کاکرین در سال ۲۰۱۷ به این نتیجه رسید که ورزش هوازی احتمالا کیفیت زندگی را بهبود بخشیده، درد را اندکی کاهش داده و عملکرد فیزیکی را بهبود ‌بخشد و هیچ تفاوتی در خستگی و سفتی ایجاد نمی‌کند. یک متاآنالیز در سال ۲۰۱۹ نشان داد که ورزش هوازی می‌تواند اختلال عملکرد اتونومی را کاهش داده و تغییرات ضربان قلب را افزایش دهد. این امر زمانی اتفاق می‌افتد که بیماران حداقل دو
این امر زمانی اتفاق می‌افتد که بیماران حداقل دو بار در هفته، به مدت ۴۵ تا ۶۰ دقیقه به حدود ۶۰ تا ۸۰ درصد حداکثر ضربان قلب ورزش برسند. ورزش هوازی همچنین اضطراب و افسردگی را کاهش داده و کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشد. انعطاف‌پذیری. ترکیبی از تمرینات مختلف مانند انعطاف‌پذیری و تمرینات هوازی ممکن است سفتی را بهبود بخشد. با این حال، شواهد از کیفیت پایینی برخوردار است. مشخص نیست که انجام تمرین انعطاف‌پذیری به تنهایی در مقایسه با ورزش هوازی در کاهش علائم مؤثر است یا عوارض جانبی دارد یا خیر. ورزش مقاومتی. در ورزش
یا عوارض جانبی دارد یا خیر. ورزش مقاومتی. در ورزش مقاومتی، شرکت‌کنندگان با استفاده از وزنه، کش، وزن بدن یا دیگر اقدامات، باری را به بدن خود وارد می‌کنند. دو متاآنالیز در مورد فیبرومیالژیا نشان داده‌اند که ورزش مقاومتی می‌تواند اضطراب و افسردگی را کاهش دهد، یکی نشان داد که درد و شدت بیماری را کاهش می‌دهد و دیگری دریافت که کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشد. تمرین مقاومتی ممکن است خواب را نیز بهبود بخشد، با تأثیری بیشتر از تمرین انعطاف‌‌ پذیری و تأثیری مشابه با ورزش هوازی. دوز ورزش مقاومتی برای زنان مبتلا به
ورزش هوازی. دوز ورزش مقاومتی برای زنان مبتلا به فیبرومیالژیا در یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۲ بررسی شد. بهبودی در نشانه‌ها با انجام ورزش دو جلسه در هفته حداقل به مدت ۸ هفته ظاهر شد، که حتی با ۱ تا ۲ ست با ۴ تا ۲۰ دوره تکرار قابل دستیابی بود. اکثر مطالعات از متوسط به میزان ۴۰ تا ۸۵ درصد، و حداکثر یک دوره تکرار استفاده کردند. این میزان شدت در کاهش درد مؤثر بود. برخی از رژیم‌های درمانی شدت ورزش را در طول زمان افزایش دادند (از ۴۰ درصد به ۸۰ درصد)، در حالی که برخی دیگر زمانی شدت ورزش را افزایش دادند که شرکت‌کننده
دیگر زمانی شدت ورزش را افزایش دادند که شرکت‌کننده قادر به انجام ۱۲ تکرار بود. شدت بیشتر ورزش باعث پایبندی کمتر به درمان می‌شود. مراقبه. یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۱ نشان داد که برنامه‌های تمرینی مراقبه (تای چی، یوگا و چی‌گونگ) در بهبود کیفیت خواب بر سایر اشکال ورزش (هوازی، انعطاف‌پذیری و مقاومتی) برتری دارند. سایر متاآنالیز‌ها همچنین اثرات مثبت تای چی را برای خواب، علائم فیبرومیالژیا, و درد، خستگی، افسردگی و کیفیت زندگی نشان دادند. این مداخلات تای چی اغلب شامل جلسات ۱ ساعته بود که ۱ تا ۳ بار در هفته به مدت ۱۲
جلسات ۱ ساعته بود که ۱ تا ۳ بار در هفته به مدت ۱۲ هفته تمرین ‌شدند. تمرینات مراقبه، به طور کلی، ممکن است از طریق سازوکارهای زیستی مانند آنتی‌اکسیدان، ضدالتهاب، کاهش فعالیت سمپاتیک و تعدیل حساسیت گیرنده گلوکوکورتیکوئید به نتایج مطلوب دست یابند. ورزش آبی. چندین بررسی و متاآنالیز نشان می‌دهند که تمرینات آبی می‌تواند علائم و سلامتی را در افراد مبتلا به فیبرومیالژیا بهبود بخشند. توصیه می‌شود که آب‌درمانی را حداقل دو بار در هفته با شدت کم تا متوسط انجام دهید. با این حال، به نظر نمی‌رسد که نسبت به سایر انواع
با این حال، به نظر نمی‌رسد که نسبت به سایر انواع ورزش‌ها برتری داشته باشد. سایر موارد. شواهد محدود نشان می‌دهد که همراه با ورزش ممکن است درد، خستگی و سفتی را بهبود بخشد. داروها. چندین کشور دستورالعمل‌هایی را برای مدیریت و درمان فیبرومیالژیا منتشر کرده‌اند. از سال ۲۰۱۸، همه آنها تاکید کردند که داروها لازم نیستند. با این حال، داروها، اگرچه ناقص هستند، همچنان جزو استراتژی درمان بیماران فیبرومیالژیا هستند. دستورالعمل‌های آلمانی پارامترهایی را برای پایان دادن به دارودرمانی مشخص کرده و توصیه می‌کنند که پس از شش
دارودرمانی مشخص کرده و توصیه می‌کنند که پس از شش ماه در نظر گرفته شود. سازمان بهداشت کانادا و سازمان غذا و داروی ایالات متحده (Food and Drug Administration; FDA) پره‌گابالین (یک ضدتشنج) و دولوکستین (یک مهارکننده‌ی بازجذب سروتونین-نوراپی‌نفرین) را برای مدیریت بالینی فیبرومیالژیا تأیید کرده‌اند. FDA همچنین میلناسیپران (یکی دیگر از مهارکننده‌های بازجذب سروتونین-نوراپی‌نفرین) را تایید کرد، اما آژانس دارویی اروپا مجوز بازاریابی آن را رد کرد.&lt;ref name="Doc. Ref.: EMA/814249/2009"&gt;&lt;/ref&gt; داروهای
Ref.: EMA/814249/2009"&gt;&lt;/ref&gt; داروهای دولوکستین، میلناسیپران یا پره‌گابالین توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) برای مدیریت فیبرومیالژیا تایید شده‌اند. داروهای ضدافسردگی. داروهای ضدافسردگی یکی از داروهای رایج برای فیبرومیالژیا هستند. یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۱ به این نتیجه رسید که داروهای ضدافسردگی می‌توانند کیفیت زندگی بیماران فیبرومیالژیا را در میان‌مدت بهبود بخشند. برای اکثر افراد مبتلا به فیبرومیالژیا، مزایای بالقوه درمان با مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نوراپی‌نفرین، دولوکستین و
بازجذب سروتونین و نوراپی‌نفرین، دولوکستین و میلناسیپران و داروهای ضدافسردگی سه‌حلقه‌ای، مانند آمی‌تریپتیلین، با عوارض جانبی قابل توجهی (عوارض جانبی بیشتر نسبت به فواید) غلبه می‌کنند. با این وجود، تعداد کمی از افراد ممکن است با این داروها به تسکین علائم دست یابند. مدت زمانی که داروهای ضدافسردگی در کاهش علائم مؤثر هستند، می‌تواند متفاوت باشد. هرگونه فواید بالقوه از ضدافسردگی آمی‌تریپتیلین ممکن است تا سه ماه طول بکشد تا اثر داشته باشد و ممکن است بین سه تا شش ماه طول بکشد تا دولوکستین، میلناسیپران و
سه تا شش ماه طول بکشد تا دولوکستین، میلناسیپران و پره‌گابالین در بهبود علائم مؤثر باشند. برخی از داروها با قطع مصرف، پتانسیل ایجاد علائم ترک را دارند، بنابراین ممکن است قطع تدریجی مصرف به ویژه برای داروهای ضدافسردگی و پره‌گابالین ضروری باشد. مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نوراپی‌نفرین. یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۳ نشان داد که دولوکستین بدون توجه به دوز، علائم فیبرومیالژیا را بهبود می‌بخشد. SSRIها همچنین ممکن است برای درمان افسردگی در افرادی که تشخیص فیبرومیالژیا دارند، استفاده شوند. داروهای ضدافسردگی
دارند، استفاده شوند. داروهای ضدافسردگی سه‌حلقه‌ای. در حالی که آمی‌تریپتیلین به عنوان خط اول درمان استفاده شده است، کیفیت شواهد برای حمایت از این استفاده و مقایسه بین داروهای مختلف ضعیف است. شواهد بسیار ضعیف نشان می‌دهد که تعداد بسیار کمی از افراد ممکن است از درمان با ضدافسردگی چهار حلقه‌ای میرتازاپین سود ببرند، با این حال، برای اکثر افراد، فواید بالقوه آن زیاد نیست و خطر عوارض جانبی و آسیب‌های احتمالی بیشتر از هرگونه سود بالقوه است. تا سال ۲۰۱۸، تنها داروی ضدافسردگی سه‌حلقه‌ای که شواهد کافی دارد،
داروی ضدافسردگی سه‌حلقه‌ای که شواهد کافی دارد، آمی‌تریپتیلین است. مهارکننده‌های مونوآمین ‌اکسیداز. شواهد تجربی نشان می‌دهد که مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (monoamine oxidase inhibitors; MAOIs) مانند پیرلیندول و موکلوبماید نسبتاً برای کاهش درد مؤثر هستند. شواهدی با کیفیت بسیار پایین نشان می‌دهد که پیرلیندول در درمان درد مؤثرتر از موکلوبماید است. عوارض جانبی MAOIs ممکن است شامل تهوع و استفراغ باشند. داروهای تضعیف‌کننده‌ی دستگاه عصبی مرکزی. داروهای تضعیف‌کننده‌ی دستگاه عصبی مرکزی شامل دسته‌های دارویی مانند
دستگاه عصبی مرکزی شامل دسته‌های دارویی مانند آرام‌بخش‌ها، تسکین‌دهنده‌ها و خواب آورها هستند. یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۱ به این نتیجه رسید که چنین داروهایی می‌توانند کیفیت زندگی بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا را در میان‌مدت بهبود بخشند. داروهای ضدتشنج. داروهای ضدتشنج گاباپنتین و پره‌گابالین ممکن است برای کاهش درد استفاده شوند. شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه گاباپنتین ممکن است در حدود ۱۸ درصد از افراد مبتلا به فیبرومیالژیا برای درد مفید باشد. نمی‌توان پیش‌بینی کرد که چه کسی سود می‌برد و ممکن است یک آزمایش کوتاه
که چه کسی سود می‌برد و ممکن است یک آزمایش کوتاه برای آزمودن اثربخشی این نوع دارو توصیه شود. تقریباً ۶ نفر از هر ۱۰ فردی که گاباپنتین را برای درمان دردهای مربوط به فیبرومیالژیا مصرف می‌کنند، دچار عوارض جانبی ناخوشایندی مانند سرگیجه، راه رفتن غیرطبیعی یا تورم ناشی از تجمع مایعات می‌شوند. پره‌گابالین در حدود ۹ درصد از افراد سودمند است. پره‌گابالین زمان مرخصی را ۰.۲ روز در هفته کاهش داد. کانابینوئیدها. کانابینوئیدها ممکن است فوایدی برای افراد مبتلا به فیبرومیالژیا داشته باشند. با این حال، تا سال ۲۰۲۲، داده‌های
داشته باشند. با این حال، تا سال ۲۰۲۲، داده‌های مربوط به این موضوع هنوز محدود است. کانابینوئیدها همچنین ممکن است عوارض جانبی داشته و با داروهای رایج روماتولوژیک تداخل منفی داشته باشند. اوپیوئیدها. استفاده از اوپیوئیدها بحث‌برانگیز است. تا سال ۲۰۱۵، هیچ اوپیوئیدی برای استفاده در این شرایط توسط FDA تایید نشده است. یک مرور کاکرین در سال ۲۰۱۶ به این نتیجه رسید که هیچ شواهد خوبی برای حمایت یا رد این پیشنهاد وجود ندارد که اکسی‌کدون، به تنهایی یا در ترکیب با نالوکسان، درد فیبرومیالژیا را کاهش می‌دهد. (National
درد فیبرومیالژیا را کاهش می‌دهد. (National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases; NIAMS) در سال ۲۰۱۴ اعلام کرد که برای اکثر افراد شواهد کافی برای اوپیوئیدها وجود ندارد. در سال ۲۰۱۲ هیچ توصیه‌ای له یا علیه استفاده از اوپیوئیدهای ضعیف، به دلیل تعداد محدود تحقیقات علمی در مورد استفاده از آن‌ها در درمان فیبرومیالژیا، ارایه نکرد. آنها اکیداً توصیه می‌کنند که از اوپیوئیدها قوی استفاده نکنید. در سال ۲۰۱۲ اعلام کرد که اوپیوئیدها، که با اوپیوئیدها ضعیفی مانند ترامادول شروع می‌شوند، می‌توانند
ضعیفی مانند ترامادول شروع می‌شوند، می‌توانند امتحان شوند، اما فقط برای افرادی که درد متوسط تا شدید دارند و به خوبی با مسکن‌های غیر اوپیوئیدی کنترل نمی‌شوند. آن‌ها استفاده از اوپیوئیدها قوی را منع می‌کنند و فقط استفاده از آن‌ها را در حالی توصیه می‌کنند که به بهبود درد و عملکرد ادامه می‌دهند. ارایه‌دهندگان مراقبت‌های سلامت باید افراد مصرف کننده‌ی اوپیوئیدها را از نظر اثربخشی مداوم، عوارض جانبی و رفتارهای احتمالی ناخواسته دارویی تحت نظر داشته باشند. یک بررسی در سال ۲۰۱۵ شواهد کافی را برای حمایت از استفاده از
سال ۲۰۱۵ شواهد کافی را برای حمایت از استفاده از ترامادول، در صورتی که سایر داروها مؤثر نبودند، یافت. یک بررسی در سال ۲۰۱۸ شواهد کمی را برای حمایت از ترکیب پاراستامول (استامینوفن) و ترامادول در یک دارو پیدا کرد. گلدنبرگ (Goldenberg) و همکاران پیشنهاد می‌کنند که ترامادول از طریق مهار بازجذب سروتونین و نوراپی‌نفرین، به جای اثر آن به‌ عنوان یک آگونیست ضعیف گیرنده‌ی اوپیوئیدها، عمل می‌کند. یک مطالعه بزرگ روی افراد مبتلا به فیبرومیالژیا در ایالات متحده نشان داد که بین سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷، حدود ۳۷.۴ درصد
داد که بین سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷، حدود ۳۷.۴ درصد اوپیوئیدهای کوتاه‌اثر و ۸.۳ درصد اوپیوئیدهای طولانی‌اثر تجویز ‌شدند, که حدود ۱۰ درصد از کسانی که برایشان داروهای کوتاه‌اثر تجویز شد، ترامادول را دریافت کردند؛ و یک مطالعه کانادایی در سال ۲۰۱۱ روی ۴۵۷ فرد مبتلا به فیبرومیالژیا نشان داد که ۳۲ درصد از آن‌ها از اوپیوئیدهای ضعیف و دو سوم آنها از اوپیوئیدهای قوی استفاده ‌کردند. درمان موضعی. کپسایسین به عنوان یک مسکن موضعی پیشنهاد شده است. نتایج اولیه نشان می‌دهند که این دارو ممکن است کیفیت خواب و خستگی را بهبود
که این دارو ممکن است کیفیت خواب و خستگی را بهبود بخشد، اما مطالعات کافی برای حمایت از این ادعا وجود ندارد. داروهای تایید نشده یا بی‌اساس. از طریق افزایش الگوهای خواب با موج آهسته، سطح تولید هورمون رشد را افزایش می‌دهد. با این حال، این دارو توسط FDA برای استفاده در افراد مبتلا به فیبرومیالژیا به دلیل نگرانی از سو استفاده مورد تایید قرار نگرفت. شل‌کننده‌های عضلانی سیکلوبنزاپرین، کاریسوپرودول با استامینوفن و کافئین و تیزانیدین، گاهی برای درمان فیبرومیالژیا استفاده می‌شوند. با این حال، تا سال ۲۰۱۵، آن‌ها برای
می‌شوند. با این حال، تا سال ۲۰۱۵، آن‌ها برای این استفاده در ایالات متحده تایید نشده‌اند. استفاده از داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی به عنوان درمان خط اول توصیه نمی‌شوند. علاوه بر این، داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی را نمی‌توان در مدیریت بالینی فیبرومیالژیا مفید دانست. شواهدی با کیفیت بسیار پایین نشان می‌دهد که کوتیاپین ممکن است در فیبرومیالژیا مؤثر باشد. هیچ شواهدی با کیفیت بالایی وجود ندارد که نشان دهد THC مصنوعی (نابیلون) به درمان فیبرومیالژیا کمک می‌کند. تغذیه و مکمل‌های غذایی. تغذیه از طرق مختلفی با
تغذیه و مکمل‌های غذایی. تغذیه از طرق مختلفی با فیبرومیالژیا مرتبط است. برخی از عوامل خطر تغذیه‌ای برای عوارض فیبرومیالژیا عبارتند از چاقی، کمبودهای تغذیه‌ای، حساسیت‌های غذایی و مصرف افزودنی‌های غذایی. مصرف میوه‌ها و سبزیجات، غذاهای کم‌فرآوری شده، پروتئین‌های با کیفیت بالا و چربی‌های سالم ممکن است فوایدی داشته باشند. شواهدی با کیفیت پایین برخی از مزایای رژیم گیاهخواری یا وگان را نشان می‌دهد. اگرچه مکمل‌های غذایی به طور گسترده‌ای در رابطه با فیبرومیالژیا مورد بررسی قرار گرفته‌اند، بیشتر شواهد، تا سال ۲۰۲۱،
بررسی قرار گرفته‌اند، بیشتر شواهد، تا سال ۲۰۲۱، کیفیت پایینی دارند. بنابراین رسیدن به توصیه‌های قطعی دشوار است. به نظر می‌رسد که مکمل‌های کوآنزیم Q۱۰ و ویتامین D می‌توانند درد را کاهش داده و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا را بهبود بخشند. کوآنزیم Q۱۰ اثرات مفیدی بر خستگی در بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا دارد، در بیشتر مطالعات از دوزهای ۳۰۰ میلی‌گرم در روز به مدت سه ماه استفاده شده است. کوآنزیم Q۱۰ فرض می‌شود که باعث بهبود فعالیت میتوکندری و کاهش التهاب می‌شود. نشان داده شده که ویتامین D برخی از
التهاب می‌شود. نشان داده شده که ویتامین D برخی از مقادیر فیبرومیالژیا را بهبود بخشیده، اما برخی دیگر را بهبود نمی‌بخشد. دو مقاله مروری نشان دادند که درمان با ملاتونین چندین اثر مثبت بر بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا دارد، از جمله بهبود کیفیت خواب، درد و تأثیر بیماری. هیچ عارضه جانبی عمده‌ای گزارش نشد. روان‌درمانی. با توجه به عدم قطعیت در مورد پاتوژنز فیبرومیالژیا، رویکردهای درمانی فعلی بر مدیریت علائم در جهت بهبود کیفیت زندگی تمرکز دارند، با استفاده از رویکردهای دارویی و غیردارویی یکپارچه. هیچ مداخله‌ای
دارویی و غیردارویی یکپارچه. هیچ مداخله‌ای وجود ندارد که برای همه‌ی بیماران مؤثر باشد. در یک مرور کاکرین در سال ۲۰۲۰، درمان شناختی‌رفتاری اثر کوچک اما مفیدی برای کاهش درد و پریشانی داشت، اما عوارض جانبی به خوبی ارزیابی نشدند. درمان شناختی‌رفتاری و درمان‌های روان‌شناختی و رفتاری مرتبط، تأثیری کم تا متوسط ​​در کاهش علائم فیبرومیالژیا دارند. هنگامی که درمان شناختی‌رفتاری به عنوان یک درمان مستقل برای بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا استفاده می‌شود، اندازه اثر کوچک است، اما زمانی که بخشی از یک برنامه‌ی درمانی
کوچک است، اما زمانی که بخشی از یک برنامه‌ی درمانی چندرشته‌ای گسترده‌تر باشد، این اندازه‌ها به طور قابل توجهی بهبود می‌یابند. یک مرور نظام‌مند در سال ۲۰۱۰ از ۱۴ مطالعه گزارش داد که درمان شناختی‌رفتاری خودکارآمدی یا مقابله با درد را بهبود می‌بخشد و تعداد مراجعه به پزشک را پس از درمان کاهش می‌دهد، اما تأثیر قابل توجهی بر درد، خستگی، خواب یا کیفیت زندگی مرتبط با سلامت پس از درمان یا پیگیری ندارد. خلق افسرده نیز بهبود یافت، اما نمی‌توان آن را از برخی خطرات سوگیری تشخیص داد. یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۲ نشان داد که
تشخیص داد. یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۲ نشان داد که درمان شناختی‌رفتاری بی‌خوابی را در افراد مبتلا به درد مزمن، از جمله افراد مبتلا به فیبرومیالژیا، کاهش می‌دهد. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد که نوعی درمان شناختی‌رفتاری است، نیز مؤثر بوده است. آموزش بیمار. آموزش بیمار توسط (EULAR) به عنوان یک جز مهم درمانی توصیه می‌شود. از سال ۲۰۲۲، فقط شواهدی با کیفیت پایین وجود دارد که نشان می‌دهد آموزش به بیمار می‌تواند درد و تأثیر فیبرومیالژیا را کاهش دهد. مداخلات بهداشتی خواب اثربخشی پایینی را در بهبود بی‌خوابی در افراد
خواب اثربخشی پایینی را در بهبود بی‌خوابی در افراد مبتلا به درد مزمن نشان می‌دهد. فیزیوتراپی. بیماران مبتلا به درد مزمن، از جمله مبتلایان به فیبرومیالژیا، می‌توانند از تکنیک‌هایی مانند ، سرمادرمانی و بهره‌مند شوند. این‌ها می‌توانند تجربه درد مزمن را کاهش داده و میزان و کیفیت خواب را افزایش دهند. کیفیت زندگی بیماران نیز با کاهش سازوکارهای درد و افزایش کیفیت خواب، به ویژه در مرحله REM، کارایی خواب و هوشیاری بهبود می‌یابد. درمان دستی. یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۱ به این نتیجه رسید که ماساژ و درد را در میان‌مدت
به این نتیجه رسید که ماساژ و درد را در میان‌مدت کاهش می‌دهد. تا سال ۲۰۱۵، شواهد خوبی برای سودمندی دیگر درمان‌های ذهن-بدن وجود نداشت. طب سوزنی. یک بررسی در سال ۲۰۱۳ شواهدی را در سطح متوسط در مورد استفاده از طب سوزنی با تحریک الکتریکی برای بهبود سلامت کلی یافت. طب سوزنی به تنهایی اثرات مشابهی نخواهد داشت، اما تأثیر ورزش و دارو را بر درد و سفتی افزایش می‌دهد. تلفیق عصبی‌الکتریکی. چندین شکل از تلفیق عصبی‌الکتریکی، از جمله تحریک الکتریکی از راه پوست (transcutaneous electrical nerve stimulation; TENS) و تحریک
electrical nerve stimulation; TENS) و تحریک جریان مستقیم درون‌جمجمه‌ای (transcranial direct current stimulation; tDCS)، برای درمان فیبرومیالژیا استفاده شده است. به طور کلی، آن‌ها در کاهش درد و افسردگی و بهبود عملکرد مفید هستند. تحریک الکتریکی از راه پوست (TENS). تحریک الکتریکی از راه پوست (TENS) عبارت است از ارایه جریان‌های الکتریکی پالسی به پوست برای تحریک اعصاب محیطی. TENS به طور گسترده‌ای برای درمان درد استفاده می‌شود و به عنوان یک درمان کم‌هزینه، بی‌خطر و خود-تجویزی شناخته شده است. به این ترتیب،
بی‌خطر و خود-تجویزی شناخته شده است. به این ترتیب، معمولاً توسط پزشکان به افرادی که از درد رنج می‌برند، توصیه می‌شود. در سال ۲۰۱۹، مروری بر هشت مرور کاکرین انجام شد که ۵۱ کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده مرتبط با TENS را پوشش می‌داد. این مرور به این نتیجه رسید که کیفیت شواهد موجود برای ارایه هرگونه توصیه کافی نیست. یک مرور بعدی به این نتیجه رسید که تحریک الکتریکی از راه پوست ممکن است درد را در کوتاه‌مدت کاهش دهد، اما در مورد ارتباط نتایج عدم قطعیت وجود داشت. یافته‌های اولیه نشان می‌دهند که تحریک الکتریکی
یافته‌های اولیه نشان می‌دهند که تحریک الکتریکی عصب واگ از طریق یک دستگاه کاشته‌شده می‌تواند به طور بالقوه علائم فیبرومیالژیا را کاهش دهد. با این حال، ممکن است واکنش‌های نامطلوبی به این روش وجود داشته باشد. تحریک غیرتهاجمی مغز. تحریک غیرتهاجمی مغز شامل روش‌هایی مانند تحریک جریان مستقیم دورن‌جمجمه‌ای و تحریک مغناطیسی تکراری درون‌جمجمه‌ای مغز با فرکانس بالا (transcranial magnetic stimulation; TMS) است. هر دو روش در بهبود نمرات درد در درد نوروپاتیک و فیبرومیالژیا نقش داشته‌اند. یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۳ از ۱۶
نقش داشته‌اند. یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۳ از ۱۶ RCT نشان داد که تحریک جریان مستقیم درون‌جمجمه‌ای (tDCS) برای بیش از ۴ هفته می‌تواند درد را در بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا کاهش دهد. یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۱ از انواع مداخله چندگانه به این نتیجه رسید که درمان میدان مغناطیسی و تحریک مغناطیسی درون‌جمجمه‌ای ممکن است درد را در کوتاه‌مدت کاهش دهد، اما عدم اطمینان در مورد ارتباط نتایج دیده می‌شود. چندین متاآنالیز در سال ۲۰۲۲ که بر تحریک مغناطیسی درون‌جمجمه‌ای تمرکز داشتند، اثرات مثبتی را بر فیبرومیالژیا پیدا کردند.
اثرات مثبتی را بر فیبرومیالژیا پیدا کردند. تحریک مغناطیسی درون‌جمجمه‌ای مکرر باعث بهبود درد در کوتاه‌مدت و کیفیت زندگی پس از ۵ تا ۱۲ هفته شد. تحریک مغناطیسی درون‌جمجمه‌ای مکرر باعث بهبود اضطراب، افسردگی و خستگی نشد. تحریک مغناطیسی درون‌جمجمه‌ای به قشر جلوی پیشانی پشتی‌جانبی طرف چپ نیز بی‌اثر بود. بازخورد عصبی EEG. یک مرور نظام‌مند نوروفیدبک EEG برای درمان فیبرومیالژیا نشان داد که اکثر درمان‌ها بهبود قابل توجهی را در علائم اصلی بیماری نشان می‌دهند. با این حال، پروتکل‌ها بسیار متفاوت بودند و فقدان کنترل یا
پروتکل‌ها بسیار متفاوت بودند و فقدان کنترل یا تصادفی‌سازی مانع از نتیجه‌گیری قطعی می‌شود. اکسیژن‌درمانی پرفشار. اکسیژن‌درمانی پرفشار (hyperbaric oxygen therapy; HBOT) اثرات مفیدی در درمان درد مزمن با کاهش التهاب و استرس اکسیداتیو نشان داده است. با این حال، درمان فیبرومیالژیا با اکسیژن‌درمانی پرفشار، با توجه به کمبود کارآزمایی‌های بالینی در مقیاس بزرگ، هنوز مورد بحث است. علاوه بر این، اکسیژن‌درمانی پرفشار نگرانی‌هایی را به دلیل آسیب اکسیداتیو که ممکن است به دنبال آن ایجاد شود، ایجاد می‌کند. ارزیابی ۹
به دنبال آن ایجاد شود، ایجاد می‌کند. ارزیابی ۹ کارآزمایی با ۲۸۸ بیمار در مجموع نشان داد که HBOT در تسکین درد بیماران فیبرومیالژیا مؤثرتر از مداخله کنترل است. در بیشتر کارآزمایی‌ها، HBOT باعث بهبود اختلال خواب، عملکرد چندبعدی، رضایت بیمار و کاهش نقاط حساس شد. ۲۴ درصد از بیماران دچار پیامدهای منفی شدند. پیش‌آگهی. اگرچه فیبرومیالژیا به‌خودی‌خود نه و نه کشنده است، درد مزمن فیبرومیالژیا فراگیر و پایدار است. اکثر افراد مبتلا به فیبرومیالژیا گزارش می‌دهند که علائم آن‌ها با گذشت زمان بهبود نمی‌یابند. با این حال،
آن‌ها با گذشت زمان بهبود نمی‌یابند. با این حال، اکثر بیماران یاد می‌گیرند که با گذشت زمان خود را با علائم سازگار کنند. دستورالعمل‌های آلمان برای بیماران توضیح می‌دهد که: یک مطالعه با پیگیری ۱۱ سال روی ۱۵۵۵ بیمار نشان داد که بیشتر آن‌ها با سطوح بالایی از علائم و ناراحتی از خود باقی مانده‌اند. با این حال، ناهمگونی زیاد میان بیماران، حدود نیمی از واریانس را توجیه می‌کند. در مشاهده نهایی، ۱۰ درصد از بیماران بهبود قابل توجهی را با حداقل علائم نشان دادند. ۱۵ درصد دیگر بهبود متوسطی داشتند. با این حال، این حالت،
دیگر بهبود متوسطی داشتند. با این حال، این حالت، با توجه به نوسانات در شدت علائم، ممکن است گذرا باشد. مطالعه‌ای روی ۹۷ نوجوان مبتلا به فیبرومیالژیا، به مدت هشت سال آن‌ها را دنبال کرد. پس از هشت سال، اکثریت جوانان هنوز دچار درد و ناتوانی در زمینه‌های فیزیکی، اجتماعی و روانی بودند. در آخرین پیگیری، همه‌ی شرکت‌کنندگان گزارش کردند که دچار یک یا چند علامت فیبرومیالژیا مانند درد، خستگی و/یا مشکلات خواب بودند که ۵۸ درصد با معیارهای کامل ACR ۲۰۱۰ برای فیبرومیالژیا مطابقت دارد. بر اساس نقاط برش WPI و امتیاز SS، ۴۲
مطابقت دارد. بر اساس نقاط برش WPI و امتیاز SS، ۴۲ درصد باقیمانده علائم تحت‌بالینی را نشان دادند. از سوی دیگر، مسیرهای درد و علائم عاطفی، الگوهای طولی مختلفی را نشان می‌دهند. این مطالعه به این نتیجه رسید که در حالی که علائم فیبرومیالژی اکثر بیماران ادامه دارد، شدت درد آنها به مرور زمان کاهش می‌یابد. به نظر می‌رسد علائم اولیه‌ی افسردگی در نوجوانان درد بدتر را در دوره‌های پیگیری پیش‌بینی می‌کند. یک متاآنالیز بر اساس نزدیک به ۲۰۰ هزار بیمار مبتلا به فیبرومیالژیا نشان داد که آن‌ها در معرض خطر بیشتری برای
نشان داد که آن‌ها در معرض خطر بیشتری برای مرگ‌ومیر ناشی از همه‌ی علل هستند. علل خاص مرگ‌ومیر که پیشنهاد شد تصادفات، عفونت‌ها و خودکشی بودند. همه‌گیرشناسی. تخمین زده می‌شود که فیبرومیالژیا ۱.۸ درصد از جمعیت را تحت تاثیر قرار دهد. علیرغم این واقعیت که بیش از ۹۰ درصد بیماران فیبرومیالژیا زن هستند، فقط ۶۰ درصد از افراد مبتلا به علائم فیبرومیالژیا در جمعیت عمومی زن هستند. جامعه و فرهنگ. اقتصاد. افراد مبتلا به فیبرومیالژیا به طور کلی هزینه‌های مراقبت‌های سلامت و نرخ استفاده‌ی بالاتری از خدمات دارند. بررسی ۳۶
و نرخ استفاده‌ی بالاتری از خدمات دارند. بررسی ۳۶ مطالعه نشان داد که فیبرومیالژیا باعث بار اقتصادی قابل توجهی بر سیستم‌های مراقبت‌های سلامت می‌شود. زینه‌های سالانه برای هر بیمار تا ۳۵۹۲۰ دلار در ایالات متحده و ۸۵۰۴ دلار در اروپا برآورد شده است. مناقشات. فیبرومیالژیا اخیراً تعریف شده است. در گذشته، این یک تشخیص بحث‌برانگیز بود. روماتولوژیست، فردریک وولف (Frederick Wolfe)، نویسنده اصلی مقاله در سال ۱۹۹۰ که برای اولین بار دستورالعمل‌های تشخیصی فیبرومیالژیا را تعریف کرد، در سال ۲۰۰۸ اظهار داشت که معتقد است
را تعریف کرد، در سال ۲۰۰۸ اظهار داشت که معتقد است فیبرومیالژیا «به وضوح» یک بیماری نیست، بلکه پاسخی فیزیکی به افسردگی و استرس است. در سال ۲۰۱۳، وولف اضافه کرد که علل آن «به یک معنا بحث‌برانگیز هستند» و «عوامل زیادی وجود دارد که این علائم را ایجاد می‌کنند - برخی روانی و برخی فیزیکی بوده و پیوستگی ندارند». برخی از اعضای جامعه پزشکی فیبرومیالژیا را به دلیل عدم وجود ناهنجاری در معاینه‌ی فیزیکی و عدم وجود آزمایش‌های تشخیصی عینی، بیماری نمی‌دانند. در گذشته، برخی از روان‌پزشکان فیبرومیالژیا را نوعی اختلال عاطفی
از روان‌پزشکان فیبرومیالژیا را نوعی اختلال عاطفی یا یک اختلال علائم جسمی می‌دانستند. این مناقشات فقط متخصصان مراقبت‌های سلامت را درگیر نمی‌کند. برخی از بیماران اعتراض دارند که فیبرومیالژیا با اصطلاحات کاملاً جسمی توصیف شود. تا سال ۲۰۲۲، متخصصان مغز و اعصاب و متخصصان درد تمایل داشتند فیبرومیالژیا را به عنوان یک آسیب‌شناسی به دلیل اختلال در عملکرد عضلات و بافت همبند و همچنین ناهنجاری‌های عملکردی در سیستم عصبی مرکزی ببینند. روماتولوژیست‌ها این سندرم را در زمینه «» تعریف می‌کنند، یعنی پاسخ مغزی شدید به
در زمینه «» تعریف می‌کنند، یعنی پاسخ مغزی شدید به محرک‌های طبیعی در غیاب اختلالات ماهیچه‌ها، مفاصل یا بافت‌های همبند. به دلیل این همپوشانی علامتی، برخی از محققان پیشنهاد کرده‌اند که فیبرومیالژیا و سایر سندرم‌های مشابه با هم به عنوان سندرم‌های حساسیت مرکزی طبقه‌بندی شوند.
خسرو سیف (زادهٔ ۱ اردیبهشت ۱۳۱۳ – درگذشته ۲۲ تیر ۱۴۰۰) سیاستمدار ایرانی بود. وی از مخالفان حکومت پهلوی و جمهوری اسلامی، از اولین اعضای حزب ملت ایران و دبیرکل این حزب پس از قتل داریوش فروهر در سال ۱۳۷۷ بود. خسرو سیف از سال ۱۳۳۰ وارد حزب ملت ایران به رهبری داریوش فروهر شد و بیشتر بخاطر همکاری سیاسی درازمدتش با فروهر شناخته می‌شود. وی چندین مرتبه زندانی شد که یکبار آن پس از وقایع تیرماه ۱۳۷۸ بود. وی تا زمان مرگ، سمت دبیرکلی حزب ملت ایران را برعهده داشت. درگذشت. در تاریخ ۲۲ تیر ۱۴۰۰، خسرو سیف در اثر ابتلا به
اَرگ هرات (به انگلیسی:Herat Citadel)؛ مشهور به قلعه اختیارالدین دژی تاریخی در شهر هرات بجای‌مانده از روزگار اسکندر مقدونی است. تاریخچه. در سال ۳۳۰ پیش از میلاد، اسکندر پس از تصرف شهر آرتاکوانا (اردکانه؟)، مرکز ساتراپی هریوا، آن را ویران کرد.سپس وی یا بازماندگانش در نزدیکی آرتاکوانا شهر جدیدی بنا کرده و نامش را «اسکندریه آریانا» (Alexandria in Ariana) نهادند و در آنجا این دژ را برای نظامیان خود ساخت که بقایای آن هنوز باقی است.هدف از ساختن این دژ، حفظ نظامیان از شورش احتمالی مردم شهر در برابر سلطهٔ مقدونی‌ها
از شورش احتمالی مردم شهر در برابر سلطهٔ مقدونی‌ها بود.این بنای عظیم هم‌اکنون در وسط شهر هرات موجود است. در اواخر دوره محمد ظاهرشاه و دوران سردار داودخان بودجه‌ای برای بازسازی ان اختصاص دادند که در پایان دوره داودخان دوباره احیا و بازسازی شد.برج و باروهای بزرگ این ارگ از دوردست‌ها قابل دیدن است. دژ اختیارالدین نخستین دژ استوار منطقه هرات در افغانستان است که اهالی آن به راهنمایی شمیره دختر فریدون به منظور رهایی از چیرگی و باجگیری دشمن آباد کردند.در سدهٔ چهارم پیش از میلاد در پی تهاجم اسکندر مقدونی ویران ولی