payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به منابع کهن. منابع بی‌پایان می‌توانند به منابع کهن (Paleoresource) تبدیل شوند. منبعی کهن تعریف می‌شود که تقاضای موجود برای مادهٔ درون آن یا بسیار کم باشد یا اصلاً وجود نداشته باشد؛ یک مادهٔ رهاشده که انسان دیگر به آن نیاز ندارد. متداول‌ترین مثالی که برای یک مادهٔ رهاشده آورده می‌شود، سنگ چخماق است. دیگر مثال‌ها شامل کنسروهای حلبی، فویل حلبی، تخته‌سیاه‌های اسلیتی، و استفاده از رادیوم در پزشکی می‌شود. رادیوم توسط کبالت-۶۰ و دیگر ایزوتوپ‌های پرتوزای آن، جایگزین شده‌است که بسیار ارزان‌تر هستند و در پرتودرمانی
شده‌است که بسیار ارزان‌تر هستند و در پرتودرمانی کاربرد زیادی دارند. سرب ضدزنگ نیز که به عنوان پوشش کابل استفاده می‌شد، با پلاستیک جایگزین شده‌است. یکی از عوامل بسیار مؤثر در از میان رفتن استفادهٔ یک ماده، انگیزه‌های مردم است. برای مثال، زغال‌سنگ که زمانی تقاضای بسیار زیادی برای آن وجود داشت، امروزه با کاهش شدید تقاضا مواجه شده‌است. چرا که مردم با اطلاع از این تأثیرات مخرب آن بر محیط زیست و همچنین با توجه به وجود جایگزین‌های ارزان‌تر، ترجیح می‌دهند دیگر از آن استفاده نکنند. در نتیجهٔ عدم استفادهٔ برخی از
آن استفاده نکنند. در نتیجهٔ عدم استفادهٔ برخی از مردم، تولیدکنندگان زغال‌سنگ با کاهش تقاضا مواجه می‌شوند و به جایی می‌رسند که با توجه به هزینه‌های استخراج، تولید آن دیگر صرفهٔ اقتصادی ندارد. در نتیجه، استخراج زغال‌سنگ متوقف می‌شود و دیگر افرادی هم که به استفاده از آن ادامه می‌دادند، مجبور می‌شوند از جایگزین‌های آن استفاده کنند. اقتصاد جنگل. اقتصاد جنگل در واقع بخشی از اقتصاد منابع طبیعی است. اما بعضی از ویژگی‌های جنگل باعث می‌شود که اقتصاد جنگل به‌طور جداگانه مورد بررسی قرار گیرد[۱]. در نظام سرمایه‌داری
مورد بررسی قرار گیرد[۱]. در نظام سرمایه‌داری آنالیزهای اقتصادی در جنگل بر روی محصولات چوبی انجام می‌گیرد برای اینکه به راحتی قابل ارزش گذاری هستند؛ مثلاً قیمت ۱ متر مکعب چوب در بازار مشخص است؛ ولی از دیدگاه اجتماعی، جنگل علاوه بر ارزش محصولات جوبی، محصولات غیر بازاری هم دارد. مانند ارزش حیات وحش، تفریحات جنگل، ارزش حفاظتی جنگل از فرسایش آبی و بادی، تأمین آب منابع زیرزمینی و… منابع. ۱- محمدی لیمائی، سلیمان، اقتصاد جنگل، جزوه درسی، دانشکده منابع طبیعی دانشگاه گیلان، ۱۳۹۴
فرماندهی یگان‌های ویژه فراجا مجموعه‌ای از یگان‌های عملیاتی تابعه فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که در سال ۱۳۷۰ از نیروهای کمیته انقلاب اسلامی (لشکر ۲۸ روح‌الله) تأسیس شد. یگان ویژه به‌عنوان «سرکوب‌گرترین نیروی ضدشورش جمهوری اسلامی» یاد شده‌است. پیشینهٔ عمر یگان ویژه به شکل حدودی با عمر شورش‌های خیابانی در دوران جمهوری اسلامی، برابری کرده‌است؛ در همین هنگام، اگر شهرت کمیته‌های وابسته در بگیر ببند و یورش بردن به مهمانی‌ها و گشت و ایست‌های بازرسی بوده‌است، یگان ویژه تمام این کارها را در خیابان به
یگان ویژه تمام این کارها را در خیابان به برخورد مسلحانه با معترضان و منتقدها و به گلوله‌بستن و کشتار چنین کسانی تبدیل کرد. تا سال ۱۴۰۰، یگان ویژهٔ نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران، هشت تجربهٔ بزرگ در سرکوب اعتراضات داشته‌است. در یکی از خونین‌ترین سرکوب‌های خیابانی تاریخ نظام جمهوری اسلامی، که تنها در سه روز میان ۲۴ تا ۲۶ آبان ۱۳۹۸ رخ داد، یگان ویژه مهم‌ترین نیرویی بود که برای سرکوب در خیابان‌ها حاضر شد. این کشتار و خشونت‌ها، با تحریم‌های حقوق بشری برای فرماندهان همراه بوده‌اند. این یگان در سال ۱۳۹۱ تعداد
همراه بوده‌اند. این یگان در سال ۱۳۹۱ تعداد ۶۰ هزار نفر نیروی آماده به خدمت داشت. هم‌اکنون سرتیپ پاسدار مسعود مصدق فرماندهی یگان ویژه را برعهده دارد. ساختار و سلسله مراتب. کلیه یگان‌های ویژه در سراسر کشور به لحاظ سلسله مراتب نظامی، زیرمجموعه ستاد فرماندهی یگان‌های ویژه فراجا اداره می‌شوند. قرارگاه آن در تهران و فرماندهی آن بر عهده سرتیپ پاسدار مسعود مصدق است. وی سابقه جانشینی فرماندهی انتظامی تهران بزرگ را دارد. پیش از این، سرتیپ پاسدار عزیزالله رجب‌زاده، سرتیپ پاسدار سید مجتبی عبداللهی و سرتیپ پاسدار حسن
پاسدار سید مجتبی عبداللهی و سرتیپ پاسدار حسن کرمی فرماندهی یگان‌ ویژه را برعهده داشتند. به لحاظ عملیاتی، یگان‌ ویژه در هر استان تحت امر فرماندهی انتظامی استان مربوط بوده که در پایتخت، فرماندهی انتظامی تهران بزرگ این امر را عهده‌دار است. یگان ویژه فراجا شامل تیپ‌های عملیاتی و احتیاط در تهران و سایر استان‌های کشور است: وضعیت‌ها. ماموریت‌های نیروهای یگان ویژه در سه بخش مختلف تقسیم شده‌است: وحشیگری و کشتار. یگان ویژه به‌عنوان «سرکوب‌گرترین نیروی ضدشورش جمهوری اسلامی» یاد شده‌است. پیشینهٔ عمر یگان ویژه به شکل
اسلامی» یاد شده‌است. پیشینهٔ عمر یگان ویژه به شکل حدودی با عمر شورش‌های خیابانی در دوران جمهوری اسلامی، برابری کرده‌است؛ در همین هنگام، اگر شهرت کمیته‌های وابسته در بگیر ببند و یورش بردن به مهمانی‌ها و گشت و ایست‌های بازرسی بوده‌است، یگان ویژه تمام این کارها را در خیابان به برخورد مسلحانه با معترضان و منتقدها و به گلوله‌بستن و کشتار چنین کسانی تبدیل کرد. آمارهای نهادهایی چون عفو بین‌الملل می‌گفت که دست‌کم ۳۰۴ تن، تنها در سه روز اعتراض‌های آبان ۱۳۹۸ توسط نیروهای امنیتی کشته شدند و نیروهایی که حکومت در
نیروهای امنیتی کشته شدند و نیروهایی که حکومت در خیابان فرستاد نیز بیشتر نیروهای یگان ویژه و لباس‌شخصی‌ها بوده‌اند. تا سال ۱۴۰۰، یگان ویژه نیروی انتظامی، هشت تجربهٔ بزرگ در سرکوب اعتراضات داشته‌است. در یکی از خونین‌ترین سرکوب‌های خیابانی تاریخ نظام جمهوری اسلامی، که تنها در سه روز میان ۲۴ تا ۲۶ آبان ۱۳۹۸ رخ داد، یگان ویژه مهم‌ترین نیرویی بود که برای سرکوب در خیابان‌ها حاضر شد. اسماعیل احمدی مقدم، فرماندهٔ پیشین ناجا، اعلام کرد که در تظاهرات تاسوعا و عاشورای ۱۳۸۸ هواداران جنبش سبز، خودروی نیروی انتظامی، مردم
هواداران جنبش سبز، خودروی نیروی انتظامی، مردم را زیر کرده‌است. این کشتار و خشونت‌ها، با تحریم‌های حقوق بشری همراه بوده‌اند؛ در نمونه‌ای در فروردین ۱۴۰۰، حسن کرمی فرماندهٔ یگان‌های ویژه ناجا، حسین اشتری فرماندهٔ نیروی انتظامی جمهوری اسلامی، غلامرضا ضیایی رئیس زندان اوین و شماری دیگر، به اتهام سرکوب کردن خشن اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران، به فهرست تحریم‌های حقوق بشری اتحادیه اروپا افزوده شدند. در سوی دیگر این موارد، در مرداد ۱۳۹۳، حسن کرمی، فرمانده نیروهای یگان ویژه نیروی انتظامی ایران اعلام کرد که در جریان
ویژه نیروی انتظامی ایران اعلام کرد که در جریان اعتراض‌های بعد از انتخابات ۱۳۸۸، «خطاهایی» از یگان ویژه سر زده‌است. کرمی، فرمانده یگان ویژه «مردمی نبودن یگان‌های ویژه» را دلیل این «برخوردها» توصیف کرد. در یکی از فیلم‌های منتشر شده در اینترنت، نیروهای یگان ویژه با باتون، به خودروی شهروندی یورش می‌برند که مأمور دیگری (احتمالاً نهاد دیگر) مانع ادامه یافتن شد. شلیک عامدانه و سیستماتیک به چشم معترضان. نظام جمهوری اسلامی در خیزش ۱۴۰۱ ایران صدها نفر را در خیابان‌های ایران به طور سیستماتیک و عامدانه، با گلوله‌های
ایران به طور سیستماتیک و عامدانه، با گلوله‌های ساچمه‌ای و پینت‌بال زخمی کرد و حالا بیشتر از یک سال است که معترضان مجروح از ناحیه چشم بلاتکلیف با درد و نبود دارو و درمان شکنجه می‌شوند. گزارش‌ها. غزل رنجکش، حسین نوری‌نیکو، ضحا موسوی، محمد فرضی، نیلوفر آقایی، متین حسنی هر کدام در جای جای ایران هدف گلوله‌ ماموران حکومتی قرار گرفتند و حالا همگی در حال طی کردن روند درمان هستند.یکی از آن‌ها که در ایران است به ایران‌اینترنشنال می‌گوید: «تا مدت‌ها به ما دارو نمی‌رسید. داروهای ما را به داروخانه نمی‌رساندند تا با درد
داروهای ما را به داروخانه نمی‌رساندند تا با درد ما را شکنجه کنند. ما که هر روز با فشار و چشم و درد مواجه هستیم.»امیر شاه‌ولایتی، حسین جعفری، علی زارعی، متین حسنی و حسین حسین‌پور از معترضانی بودند که با شلیک عامدانه ماموران حکومت نابینا و مدت‌ها در بازداشت بودند. آن‌ها در زندان با جلوگیری از دادن داروهایشان شکنجه شدند. اربعین. به نقل از رادیو فردا یگان ویژه در سال ۲۰۱۹ بیش از ۲۰ هزار نیرو برای امنیت تامین اربعین فرستاده است البته به این معنا نیست که تمام نیروهای یگان ویژه در سراسر ایران فراخوانده باشند
cat.دامنه‌ای است که برای منطقه کاتالان اسپانیا تعیین شده‌است هر چند با توجه به شباهت این عبارت با عبارت culture گاهی به مفهوم دامنه‌های متعلق به مراکز فرهنگی هم به کار می‌رود. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/.cat
تورنتو اف‌سی یک تیم فوتبال در شهر تورنتو در کانادا است ؛ که در لیگ برتر فوتبال آمریکا (ام اس ال) بازی می‌کند.
نیویورک رد بولز یک تیم فوتبال در شهر نیویورک در آمریکا است که در لیگ برتر فوتبال آمریکا (ام‌ال اس) بازی می‌کند. این تیم پیش‌از این تا سال ۲۰۰۶ با نام نیویورک/نیوجرسی مترو استارز شناخه می‌شد که در این سال با خرید سهام آن توسط شرکت رد بول به نیویورک رد بولز تغییر نام داد. ورزشگاه خانگی این تیم ورزشگاه ردبول آرنا (نیوجرسی) است. شرکت رد بول مالک این باشگاه می‌باشد.
ملکه گنمی (۶۶۱ تا ۲۹ دسامبر ۷۲۱) چهل و سومین فرمانروای ژاپن بود. او پنجمین زنی بود که بر تخت امپراتوری ژاپن نشست. دوران حکومت او از سال ۷۰۷ تا ۷۱۵ میلادی بود. پیش از رسیدن به مقام امپراتوری نام او آبه‌هیمه بود. گنمی چهارمین امپراتریس از هشت امپراتور زن ژاپن در طول تاریخ ژاپن بود. روایت سنتی. قبل از به قدرت رسیدن نام شخصی او آبه هیمه بود. ملکه گنمی چهارمین دختر امپراتور تنجی بود و خواهر ناتنی کوچکتر ملکه جیتو از یک مادر متفاوت بود. مادر او، می نو ایراتسو (همچنین به عنوان سوگا هیمه شناخته می‌شود)، دختر "
(همچنین به عنوان سوگا هیمه شناخته می‌شود)، دختر " اودایجین نو کارو نو یاکادا نو ایشیکاوا نو مارو " بود (او همچنین به عنوان سوگا یامادا نو او اومی شناخته شده بود). رویدادهای زندگی گنمی. گنمی همسر ولیعهد شاهزاده کوساکابه، پسر امپراتور تنمو و امپراتریس جیتو بود. پس از مرگ پسرش امپراتور مونمو در سال ۷۰۷، او به تخت نشست. او به این جهت به این مقام رسید که پسر امپراتور مونمو یعنی نوه او، هنوز برای تصدی مقام امپراتوری بسیار کوچک بود و قادر به انجام مسئولیت‌های امپراتوری نبود. پس از آن که ملکه گنمی مقر دولت خود را
نبود. پس از آن که ملکه گنمی مقر دولت خود را به نارا (شهر) منتقل کرد، این مکان به عنوان پایتخت هفت حکومت بعدی باقی‌ماند. در نتیجه در پی سلطنت کوتاه مدت او نارا به مکان مهمی تبدیل شد. در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود تا او تا زمان بلوغ نوه اش در قدرت باقی بماند با این حال، در سال ۷۱۵، گنمی مجبور شد به نفع خواهر بزرگتر امپراتور مونمو که بعداً به عنوان امپراتریس گنشو شناخته شد کناره‌گیری کند. گنشو نیز در نهایت توسط برادر کوچکترش از قدرت خلع شد و برادرش با نام امپراتور شومو به تخت نشست. ملکه گنمی به مدت هشت سال
شومو به تخت نشست. ملکه گنمی به مدت هشت سال حکومت کرد. هفت ملکه دیگر جانشینان خود را اغلب از میان مردان و از اصل و نسب سلطنتی پدری انتخاب می‌کردند به همین دلیل برخی از تاریخدانان به این عقیده‌اند که حکومت زنان موقت بوده و جانشینی مردان تا قرن ۲۱ ادامه دارد. ملکه گنمی، که دخترش پس از او به قدرت رسید، تنها استثناء در این منوال متداول باقی‌مانده است. پس از کنارگیری، او به عنوان دایجو تنو شناخته می‌شد و دومین زن پس از امپراتریس جیتو (چهل و یکمین امپراتور ژاپن) بود که به این عنوان رسید. ملکه گنمی در دوران
بود که به این عنوان رسید. ملکه گنمی در دوران بازنشستگی تا مدت هفت سال یعنی تا زمان مرگش در سن شصت و یک سالگی زندگی کرد. آرامگاه ملکه گنمی شناخته شده است. این ملکه بنا به سنت در بنای یادبود شینتو واقع در نارا به خاک سپرده شد. آرامگاه ملکه گنمی را امروزه می‌توان در نارازاکا-چو در شهر نارا بازدید کرد.
میل یا ثو واحدی اندازه گیری برابر ۰٫۰۰۱ اینچ است. نخستین استفاده از این واحد به جوزف ویتوورث نسبت داده میشود.
جشنواره بین‌المللی فیلم کارلووی واری یک جشنواره فیلم است که هرساله در ماه ژوئیه در شهر کارلووی واری در شمال غربی کشور جمهوری چک برگزار می‌شود. جشنواره کارلووی واری که از سال ۱۹۴۶ آغاز به‌کار کرده‌است مهم‌ترین جشنواره اروپای مرکزی و شرقی به‌شمار می‌رود. این جشنواره دارای دو بخش رقابتی و غیررقابتی است و جایزه اصلی آن "گوی بلورین" نام دارد. هدف جشنواره کارلووی واری بر مبنای جایگاه ژئوپلتیک جمهوری چک در مرز اروپای شرقی و غربی بنا نهاده شده‌است. کارلووی واری سالیانه حدود ۲۰۰ فیلم جدید را از سراسر جهان در جمهوری
حدود ۲۰۰ فیلم جدید را از سراسر جهان در جمهوری چک به نمایش می‌گذارد. تاریخچه. نخستین دوره جشنواره فیلم کارلووی واری در ماه اوت سال ۱۹۴۶ به شکل غیر مسابقه‌ای برگزار شد. این جشنواره از سال ۱۹۴۸ به جشنواره‌ای رقابتی تبدیل شد و جایزه گوی بلورین نیز در همان سال به وجود آمد. این جشنواره از سال ۱۹۵۹ به بعد، هر دو سال یکبار با جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو به صورت یک سال در میان برگزار می‌شد. این جشنواره از سال ۱۹۹۴ تا کنون به صورت سالانه برگزار می‌شود. جشنواره کارلووی واری به‌عنوان بزرگ‌ترین رویداد سینمایی اروپای
واری به‌عنوان بزرگ‌ترین رویداد سینمایی اروپای شرقی، بیش از ۴۰ سال در فضای بسته سیاسی چکسلواکی سوسیالیست برگزار می‌شد. پس از تغییرات سیاسی اجتماعی این کشور در پی انقلاب مخملی کشورهای بلوک شرق در سال ۱۹۸۹، مدیریت جشنواره به گروهی تازه از هنرمندان سپرده شد و در طی چند سال به جشنواره‌ای سازمان یافته تبدیل گردید. تبادل. میهمانان جشنواره از فرصتی بی‌نظیر برای تماشای جدیدترین فیلم‌ها، کشف استعدادهای تازه و ملاقات و گفتگو با چهره‌های سرشناس هنری، سیاسی و اقتصادی بهره‌مند خواهند شد. این جشنواره محلی است که مخاطبان
خواهند شد. این جشنواره محلی است که مخاطبان حرفه‌ای سینما را قادر می‌کند به تماشای جدیدترین آثاری که در جشنواره‌های بزرگی همچون کن و برلین توجه زیادی را به خود جلب کرده‌اند بنشینند.
وون (نماد: ₩؛ کد: KRW) یکای پول کره جنوبی است. یک وون به ۱۰۰ جیون، زیر واحد پولی، تقسیم می‌شود. جیون دیگر برای معامله‌های روزمره استفاده نشده و فقط در نرخ ارز خارجی ظاهر می‌شود. وون توسط بانک کره مستقر در سئول صادر می‌شود. ریشه‌شناسی. وون قدیمی همسان یوان چین و ین ژاپن بود که هر دو از دلار نقره اسپانیایی-آمریکایی مشتق شده بودند. این کلمه از هانجا 圓 (원، وون) به معنی «گرد» گرفته شده‌است که شکل دلار نقره‌ای را توصیف می‌کند. وون به ۱۰۰ جیون (کره‌ای: 전؛ هانجا: 錢؛ RR: jeon ; MR: chŏn) تقسیم می‌شود، که خود همسان
RR: jeon ; MR: chŏn) تقسیم می‌شود، که خود همسان واحد وزن چینی و به‌طور کلی مترادف پول است. وون کنونی (۱۹۶۲ تا کنون) فقط در هانگول نوشته شده‌است و به طور رسمی هیچ هانجایی با آن مرتبط نیست. تاریخچه. وون کره‌ای، یوآن چین و ین ژاپن همگی از دلار نقره اسپانیایی-آمریکایی مشتق شده بودند، سکه‌ای که در قرن ۱۶ تا ۱۹ برای تجارت بین‌المللی بین آسیا و آمریکا استفاده می‌شد. در دوران استعمار ژاپن (۴۵–۱۹۱۰)، وون با ین کره جایگزین شد که برابر ین ژاپن بود. پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵، کره تقسیم شد و در نتیجه دو
جهانی دوم در سال ۱۹۴۵، کره تقسیم شد و در نتیجه دو واحد پولی جداگانه، که هر دو وون نامیده می‌شد، برای جنوب و شمال پدید آمد. هر دو وون جنوبی و شمالی با نرخی همسان جایگزین ین شدند. اولین وون کره جنوبی به ۱۰۰ جیون تقسیم می‌شد. در تاریخ پانزدهم فوریه ۱۹۵۳ وون با هوان با نرخ یک هوان در برابر صد وون جایگزین شد. هوان تا نهم ژوئن ۱۹۶۲ به فعالیت خود ادامه داد تا اینکه در تاریخ دهم ژوئن ۱۹۶۲ با ظهور وون دوم به فعالیت خود پایان داد. سکه‌ها. سکه‌های ۱۰ و ۵۰ هوانی به ارزش ۱ و ۵ وون تا سال ۱۹۶۶ به فعالیت خود ادامه دادند
۱ و ۵ وون تا سال ۱۹۶۶ به فعالیت خود ادامه دادند تا اینکه سرانجام در تاریخ ۱۶ اوت همان سال سکه‌های وون معرفی شدند؛ البته سکه‌های ۱۰ و ۵۰ هوانی تا سال‌ها پس از آن از اعتبار برخوردار بودند تا اینکه در تاریخ ۲۲ مارس ۱۹۷۵ منسوخ شدند. تا پیش از معرفی سکه‌های وون جدید که از گاه‌شماری میلادی بهره می‌برد، سکه‌های پیشین همگی از گاه‌شماری کره‌ای بهره می‌بردند. اسکناس‌ها. نخستین سری از اسکناس‌ها را شرکت بریتانیایی دی لا رو چاپ می‌کرد تا اینکه پس از مدتی شرکت ضرابخانه و چاپ امنیتی کره این مسئولیت را بر عهده گرفت. در
و چاپ امنیتی کره این مسئولیت را بر عهده گرفت. در سری منتشر شده در سال ۱۹۷۲ ویژگی‌های امنیتی تازه‌ای همچون ته‌نقش، فیبر پرتو فرابنفش و نخ امنیتی به اسکناس‌ها افزوده شد. این سری از اسکناس‌ها با روش فرونقش به چاپ رسیدند. مشکل‌هایی پیرامون موضوع اسکناس ۱۰,۰۰۰ وونی سبب شد تا با تاخیری یک‌ساله به دیگر اسکناس این سری بپیوندد. در سال ۱۹۸۲ اسکناس ۵۰۰ وونی با سکه هم‌ارز خود جایگزین شد. شین سایمدانگ تنها زنی است که تاکنون نگاره‌اش بر روی اسکناس‌های وون نقش بسته است. این اسکناس در تاریخ ۲۳ ژوئن ۲۰۰۹ به چاپ رسید.
براونشوایگ (, ) شهری در ایالت نیدرزاکسن در آلمان است که در شمال کوه‌های هارتس قرار دارد و در سال ۲۰۲۱ میلادی ۲۴۸٬۸۲۳ نفر جمعیت داشت. براونشوایگ یک مرکز بازرگانی قدرتمند و تأثیرگذار در آلمان قرون وسطی بود که از قرن سیزدهم تا هفدهم در اتحادیهٔ هانزا عضویت داشت. این شهر پایتخت سه ایالت بود: شاهک‌نشین براونشوایگ-ولفن‌بوتل (۱۲۶۹–۱۴۳۲، ۱۷۵۴–۱۸۰۷، و ۱۸۱۳–۱۸۱۴)، دوک‌نشین براونشوایگ (۱۸۱۴–۱۹۱۸) و ایالت آزاد براونشوایگ (۱۹۱۸–۱۹۴۶). امروزه براونشوایگ دومین شهر بزرگ در نیدرزاکسن و مرکز اصلی تحقیقات علمی و توسعه است.
لیل اوراسیایی یک پرنده شکاری از خانواده شاهینان است. لیل، شاهینی کوچک و لاغر به طول ۲۹ تا ۳۶ سانتیمتر، فاصلهٔ دو سر بال ۷۴ تا ۸۴ سانتیمتر و وزن ۱۷۵ تا ۲۸۵ گرم است. لیل هوازی‌ترین شاهین‌هاست، به‌طوری‌که حتی حشرات بزرگی چون سنجاقک را بعد از شکار و در حال پرواز می‌خورد. لیل مهارت خاصی در شکار پرستو و حتی بادخورک دارد و چلچله‌های خانگی صدای هشدار خاصی برای اعلام حضور لیل به همنوعان خود دارند. خفاش‌های کوچک و دیگر پرندگان کوچک همچون پیپت‌ها و چکاوک‌ها از دیگر شکارهای لیل هستند. این پرنده بیشتر در سحرگاه و شامگاه
لیل هستند. این پرنده بیشتر در سحرگاه و شامگاه فعال است.
فرهنگ مایکوپ (از حدود ۳۵۰۰ تا ۲۵۰۰ پیش از میلاد) نام یک فرهنگ باستان‌شناختی مربوط به عصر برنز است. مرکزیت فرهنگ مایکوپ در جمهوری امروزی آدیغیه در جنوب روسیه بود. محدوده این فرهنگ از شبه جزیره تامان تا تنگه کرچ و تا نزدیکی مرزهای داغستان امروزی ادامه داشت. نام این فرهنگ از گورهای شاهانه‌ای که در منطقه مایکوپ، مرکز جمهوری آدیغیه کشف شد، گرفته شده‌است. گورپشته مایکوپ که دست‌ساخته‌های زرین و سیمین فراوانی در آن یافت شده نخستین بار در سال ۱۸۹۷ کشف شد. فرهنگ مایکوپ با فرهنگ کورا-ارس (۳۵۰۰—۲۲۰۰ پیش از میلاد)
مایکوپ با فرهنگ کورا-ارس (۳۵۰۰—۲۲۰۰ پیش از میلاد) هم‌زمان است و از آن تأثیر پذیرفته‌است. فرهنگ کورا-ارس به جز بخشی از قفقاز در بخشی از آناتولی نیز حضور داشته‌است. قلمرو. در جنوب، فرهنگ مایکوپ با فرهنگ تقریباً همزمان کورا-ارس (۳۵۰۰-۲۲۰۰ پیش از میلاد) هم‌مرز بود که تا فلات ارمنستان امتداد یافته و ظاهراً بر آن تأثیر گذاشته است. در شمال، فرهنگ یامنا، از جمله فرهنگ نووتیتاروفسکایا (۳۳۰۰-۲۷۰۰ پیش از میلاد) قرار دارد که از نظر وسعت سرزمینی با آن همپوشانی دارد. این فرهنگ با اواخر دوره اوروک در بین‌النهرین همزمان
فرهنگ با اواخر دوره اوروک در بین‌النهرین همزمان است. رودخانه کوبان در بیشتر طول خود قابل کشتیرانی است و از طریق دریای آزوف، گذرگاه آبی آسانی را به قلمرو فرهنگ گورچالی، در امتداد سیستم‌های رودخانه‌ای دن و دونتس، فراهم می‌کند. بنابراین، فرهنگ مایکوپ در موقعیت مناسبی برای بهره‌برداری از امکانات تجاری با منطقه مرکزی اوکراین قرار داشت. تاریخ‌گذاری رادیوکربن برای بناهای مختلف فرهنگ مایکوپ از ۳۹۵۰ - ۳۶۵۰ - ۳۶۱۰ - ۲۹۸۰ سال قبل از میلاد مسیح است. پس از کشف فرهنگ لیلا-تپه در دهه ۱۹۸۰، برخی پیوندها با فرهنگ مایکوپ
در دهه ۱۹۸۰، برخی پیوندها با فرهنگ مایکوپ مشاهده شد. فرهنگ لیلا تپه، فرهنگی مورد توجه باستان‌شناسی از دوران مس‌سنگی است. جمعیت آن از ۴۳۵۰ تا ۴۰۰۰ سال پیش از میلاد در دامنه‌های جنوبی قفقاز مرکزی (جمهوری آذربایجان امروزی، ناحیه آغدام) پراکنده بودند. تدفین‌های مشابه آمفورا در قفقاز جنوبی در فرهنگ تدفین کوزه‌ای گرجستان غربی یافت می‌شود. این فرهنگ همچنین با بناهای تاریخی دوره عبید شمالی، به ویژه با سکونتگاه‌های منطقه آناتولی شرقی مرتبط دانسته شده است. این سکونتگاه از نوع سکونتگاه‌های آسیای غربی است، با
سکونتگاه از نوع سکونتگاه‌های آسیای غربی است، با خانه‌هایی که به صورت فشرده در کنار هم قرار گرفته‌اند و از آجرهای گلی با دریچه‌های خروج دود ساخته شده‌اند. گفته می‌شود که لیلا-تپه بنیانگذاران فرهنگ مایکوپ بوده‌اند. هیئت اعزامی آکادمی علوم روسیه به سوریه، شباهت آثار مایکوپ و لیلا-تپه را با آثاری که اخیراً هنگام کاوش در شهر باستانی تل خزنه اول، از هزاره چهارم پیش از میلاد، یافت شده‌اند، آشکار کرد. در سال ۲۰۱۰، نزدیک به ۲۰۰ مکان مربوط به عصر برنز گزارش شد که در فاصله‌ای بیش از ۱۰۰ کیلومتر از رودخانه کوبان تا
فاصله‌ای بیش از ۱۰۰ کیلومتر از رودخانه کوبان تا نالچیک، در ارتفاعی بین ۴۶۲۰ تا ۷۹۲۰ فوت، امتداد داشتند. همه آنها «به‌وضوح طبق یک نقشه معماری یکسان ساخته شده بودند، با یک حیاط بیضی‌شکل در مرکز و متصل به جاده‌ها». فرهنگ. فرهنگ مایکوپ در شمال قفقاز همزمان با فرهنگ کورا-ارس در جنوب قفقاز و دوره اوروک در بین‌النهرین بود. یافته‌های موجود در تپه مایکوپ و دیگر تپه‌های فرهنگ مایکوپ تا به امروز منحصر به فرد تلقی می‌شوند. بیش از ۷۰۰۰ شیء طلایی و حدود ۱۰۰۰ شیء نقره‌ای شناخته شده است. در هیچ جای دیگری از جهان اوایل عصر
شده است. در هیچ جای دیگری از جهان اوایل عصر برنز نیمه دوم هزاره چهارم پیش از میلاد، چنین تعداد زیادی از اقلام نفیس طلا و نقره یافت نشده است. — هانسن (۲۰۱۴) هنر در اوایل قرن بیستم، محققان وجود یک سبک حیوانی محلی مایکوپ را در آثار باستانی یافت شده تأیید کردند. این سبک به عنوان نمونه اولیه سبک‌های حیوانی فرهنگ‌های باستان‌شناسی بعدی در نظر گرفته شد: سبک حیوانی مایکوپ بیش از هزار سال قدیمی‌تر از سبک‌های حیوانی سکایی، سرمتی و سلتی است. سنگ‌نگاره‌هایی که به فرهنگ مایکوپ نسبت داده می‌شوند، هنوز رمزگشایی نشده‌اند.
مایکوپ نسبت داده می‌شوند، هنوز رمزگشایی نشده‌اند. پرورش اسب مردم مایکوپ زندگی کم‌تحرکی داشتند و اسب‌ها درصد بسیار کمی از دام‌های آنها را تشکیل می‌دادند که عمدتاً شامل خوک و گاو بود. باستان‌شناسان نوع منحصر به فردی از گونه‌بند برنزی را کشف کرده‌اند که از یک میله برنزی با یک حلقه پیچ‌خورده در وسط تشکیل شده است که از میان گره‌ها عبور کرده و به افسار، بند افسار و پیشانی‌بند متصل می‌شود. ظاهراً بریدگی‌ها و برآمدگی‌های روی لبه‌های گونه‌بندها برای اتصال بندهای بینی و زیر لب بوده است. برخی از قدیمی‌ترین چرخ‌های
و زیر لب بوده است. برخی از قدیمی‌ترین چرخ‌های واگن در جهان در منطقه فرهنگی مایکوپ یافت شده‌اند. دو چرخ چوبی محکم از کورگان نووکورسونسکایا در منطقه کوبان به نیمه دوم هزاره چهارم میلادی تعلق دارند. کشاورزی تراس ساخت مجتمع‌های تراس مصنوعی در کوهستان، گواهی بر زندگی یکجانشینی، تراکم بالای جمعیت و سطح بالای مهارت‌های کشاورزی و فنی آنها است. این تراس‌ها در حدود هزاره چهارم پیش از میلاد ساخته شده‌اند و تمام فرهنگ‌های بعدی از آنها برای اهداف کشاورزی استفاده می‌کردند. اکثریت قریب به اتفاق سفال‌های یافت شده در این
اکثریت قریب به اتفاق سفال‌های یافت شده در این تراس‌ها مربوط به دوره مایکوپ و بقیه مربوط به دوره سکاها و آلان‌ها هستند. تراس‌های مایکوپ از قدیمی‌ترین تراس‌های جهان هستند، اما مطالعات کمی روی آنها انجام شده است. قدمت این تراس‌ها (بیش از ۵۰۰۰ سال) به سنت مهندسی منظر اشاره دارد. ریشه ها. منطقه کلخیز بر اساس نوشته‌ی وانگ (۲۰۱۸)، دیوید دبلیو. آنتونی (۲۰۱۹) خاطرنشان می‌کند که «جمعیت مایکوپ از کشاورزان عصر مس که از جنوب، احتمالاً از غرب گرجستان [فرهنگ دارکوِتی-مشوکو] آمده بودند، تبار داشتند و کاندیدای باستان‌شناسی
آمده بودند، تبار داشتند و کاندیدای باستان‌شناسی ایده‌آلی برای بنیانگذاران خانواده‌ی زبانی قفقازی شمال غربی هستند.» او همچنین خاطرنشان می‌کند که افراد مایکوپ عصر برنز که توسط وانگ (۲۰۱۸) آزمایش شده‌اند، نمی‌توانسته‌اند در خزانه‌ی ژنی یامنایا نقش داشته باشند، یامنایا فرهنگ باستان‌شناسی است که به احتمال زیاد با گسترش زبان‌های هند و اروپایی مرتبط است. وانگ (۲۰۱۸) همچنین دریافت که «مایکوپ‌های استپی» (جمعیتی مرتبط با فرهنگ مایکوپ) احتمالاً یک جزء جزئی مرتبط با آسیای شرقی داشته‌اند که حدود ۶.۹٪ از تبار آنها تخمین
شرقی داشته‌اند که حدود ۶.۹٪ از تبار آنها تخمین زده می‌شود و آنها را به اوراسیایی‌های شمالی باستان (سیبری‌های پارینه‌سنگی بالایی AG3، MA1) و بومیان آمریکا مرتبط می‌کند. استپ پونتیک-خزری شیوه‌های تدفین آن شبیه به شیوه‌های تدفین شرح داده شده در فرضیه کورگان ماریا گیمبوتاس است و گمان می‌رود که فرهنگ مایکوپ ممکن است در فرهنگ یامنایا که امروزه به عنوان جد اکثر زبان‌های هند و اروپایی شناخته می‌شود، نقش داشته باشد. طبق مقاله‌ای در سال ۲۰۱۹ توسط دیوید آنتونی، بیشتر ژنوم‌های یامنایا که تا به امروز مورد مطالعه قرار
ژنوم‌های یامنایا که تا به امروز مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، تبار ترکیبی EHG (شکارچی شرقی-جمع‌آورنده) و CHG (شکارچی قفقازی-جمع‌آورنده) را نشان می‌دهند که هر کدام نسبت‌های قوی دارند، اغلب با تبار CHG بالاتر از 50٪... فرهنگ مایکوپ (3600-3000 سال قبل از میلاد) در بسیاری از سناریوها به عنوان منبع احتمالی CHG در نظر گرفته می‌شود که با شبکه‌های جفت‌گیری EHG استپی مخلوط شده و سنتز ژنتیکی یامنایا را ایجاد کرده است. با این حال، مطالعات دقیق‌تر این سناریو را مورد تردید قرار می‌دهد. DNA مایکوپ حاوی مخلوط نسبتاً زیادی
قرار می‌دهد. DNA مایکوپ حاوی مخلوط نسبتاً زیادی (30٪ تا 40٪) از تبار کشاورزان آناتولی است. آنتونی ادامه می‌دهد: این مخلوط از نظر ژن‌های کشاورزان آناتولی بسیار غنی بود تا سهم زیادی در خزانه ژنی یامنایا داشته باشد، که تنها 10 تا 18 درصد از تبار کشاورزان آناتولی را در خود جای داده بود، و بیشتر آن مسلماً از غرب، از آمفورای کروی و جمعیت‌های اواخر طرابلس، مشتق شده بود... این توصیف ناقص از داده‌های ژنتیکی، اگر درست باشد، نشان می‌دهد که مایکوپ منبع بیشتر CHG که نیمی از تبار یامنایا را تشکیل می‌دهد، نبوده است. دلیل
از تبار یامنایا را تشکیل می‌دهد، نبوده است. دلیل این امر این است که CHG مدت‌ها قبل از مایکوپ در استپ‌ها وجود داشته است. طبق نوشته‌ی جی. پی. مالوری در سال ۱۹۸۷، پیش از آنکه شواهد دی‌ان‌ای باستانی در دسترس قرار گیرد: ... هر جا که شواهد تپه‌های شنی یافت می‌شود، دقیقاً در مناطقی است که بعدها حضور جمعیت‌های غیر هند و اروپایی را نشان می‌دهد. آنتونی موافق است که مردم فرهنگ مایکوپ احتمالاً به زبان‌هایی صحبت می‌کردند که اجداد زبان‌های قفقازی شمال غربی هستند که امروزه در همان منطقه یافت می‌شوند. با این وجود، به نظر
در همان منطقه یافت می‌شوند. با این وجود، به نظر می‌رسد فرهنگ آنها بر فرهنگ هندواروپایی‌های اولیه تأثیر گذاشته است. آنتونی می‌نویسد: من همچنین این اجماع عمومی را می‌پذیرم که ظهور فرهنگ سلسله مراتبی مایکوپ در حدود ۳۶۰۰ سال قبل از میلاد، تأثیرات عمیقی بر فرهنگ‌های استپی پیش از یامنایا و اوایل یامنایا داشته است. متالورژی یامنایا از فرهنگ مایکوپ، قالب‌های دو طرفه، خنجرهای دندانه‌دار، تبرهای سوراخ‌دار ریخته‌گری شده با یک تیغه و مس آرسنیک را به عاریت گرفته است. وسایل نقلیه چرخ‌دار ممکن است از طریق مایکوپ وارد
وسایل نقلیه چرخ‌دار ممکن است از طریق مایکوپ وارد استپ‌ها شده باشند و اقتصاد استپ را متحول کرده و کوچ‌نشینی چوپانی یامنایا را پس از ۳۳۰۰ سال قبل از میلاد ممکن ساخته باشند. فلات ایران به گفته ماریا ایوانووا، خاستگاه مایکوپ‌ها فلات ایران بوده است: گورها و سکونتگاه‌های هزاره پنجم پیش از میلاد در قفقاز شمالی، گواهی بر فرهنگ مادی مرتبط با مجموعه‌های باستان‌شناسی همزمان در منطقه شمال و غرب دریای سیاه هستند. با این حال، ظاهراً، ناگهان در حدود اواسط هزاره چهارم پیش از میلاد، جای خود را به «فرهنگ والا»یی داد که منشأ