payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به این سمت دست یافت و در سفرهای پادشاه، مسئول نظم اردوها بود. در سال ۱۲۷۴ هجری قمری جزء نویسندگان وزارت خارجه شد. در سال ۱۲۷۸ به لقب علاءالدوله ملقب شد. در ذی‌حجه ۱۲۸۳ه‌ق که ناصرالدین شاه عازم خراسان بود، محمدرحیم‌خان را به سمت حاکم تهران منصوب کرد و در سال ۱۲۸۴ق ریاست قورخانه به وی محوّل شد. بر اساس خاطرات احتشام‌السلطنه (پسر علاءالدوله) در سال ۱۲۸۸ه‌ق علاءالدوله از محلّه ارگ و عمارت اجدادی خود به این قسمت نقل‌مکان می‌کند و املاک علاءالدوله در آن زمان از شمال به کوچه نکیسا (شهید شاهچراغی فعلی) حدفاصل
از شمال به کوچه نکیسا (شهید شاهچراغی فعلی) حدفاصل فردوسی و لاله زار، از خاور به خیابان لاله زار، از باختر به خیابان فردوسی و از جنوب به میدان سپه (امام خمینی کنونی) را شامل می‌شد که حدود ۵۰ هزار زرع بود. در ابتدا در این محدوده یک بنای مختصر بیشتر وجود نداشت و غالباً سبزی‌کاری و درخت قرار داشت که به مرور زمان علاءالدوله در این مکان ساختمان‌های جدید برای خود و فرزندانش به غیر از حاجب‌الدوله ایجاد می‌کند و کل فرزندان در این محدوده ساکن می‌شوند. خانه تاریخی علاءالدوله که امروز تبدیل به ۱۷۰۰ متر زمین بایر
علاءالدوله که امروز تبدیل به ۱۷۰۰ متر زمین بایر شده‌است، تنها بخش اندکی از آن ملک تاریخی علاءالدوله است که در حد یک تالار آینه به گواه عکس‌های میراث فرهنگی و شرکت توسعه فضاهای فرهنگی باقیمانده‌است. نمونه این بنا را تالار آینه‌ خانه نصیرالدوله در محله عودلاجان می‌توان عنوان کرد که در آن بنا نیز یک بنا با متراژ حدود ۸۰ متر قرار دارد. تالار آینه خانه علاءالدوله نیز همانند تالار آینه خانه نصیرالدوله در عودلاجان، متراژی کمتر از ۱۵۰ متر دارد و الباقی زمین که یک هزار و ۵۵۰ متر مربع می‌شود، بایر است.
بهترین بازیکن سال سر مت بازبی که از سال ۱۹۸۸ تا ۹۵ با نام بهترین بازیکن باشگاه فوتبال منچستر یونایتد شناخته می‌شد، جایزه‌ای است که به بهترین بازیکن فصل منچستر یونایتد از نگاه هواداران اعطا می‌شود. به احترام سر مت بازبی سرمربی سال‌های دور منچستر یونایتد که قهرمانی‌های زیادی را برای این تیم به ارمغان آورد و پس مرگ وی در سال ۱۹۹۴، باشگاه نام این جایزه را در سال ۱۹۹۶ به جایزه سر مت بازبی تغییر داد. برندگان جایزه. بازیکنانی که به صورت پررنگ مشخص شده‌اند، هنوز هم در باشگاه منچستر یونایتد بازی می‌کنند.
سیم‌چین وسیله‌ای مکانیکی است که به منظور قطع کردن و بریدن سیم‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. بازوهای برنده تیغه و v شکل قیچی‌های سیم بر چون از دسته خیلی کوچکتر هستند، به عنوان اهرم میزان قدرت برندگی این نوع قیچی‌ها را دو چندان کرده‌اند. سیم‌چین وسیله‌ای مکانیکی است که بیشتر در الکترونیک و برق کاربرد دارد. از آن برای بریدن و لخت کردن سیم و کابل استفاده می‌شود در الکترونیک برای بریدن پایه‌های اضافی قطعات الکترونیکی بعد از لحیم کاری از سیم چین‌های ظریفی به نام سیم چین مینیاتوری استفاده می‌شود. هرچند از سیم‌چین
چین مینیاتوری استفاده می‌شود. هرچند از سیم‌چین برای لخت کردن سیم هم ممکن است استفاده شود، اما از آنجایی که ممکن است رشته سیم را زخمی کند باید از اینکار تا حد ممکن اجتناب کرد و برای لخت کردن سیم از سیم‌لخت‌کن استفاده نمود. سیم‌چین‌ها معمولاً در دو نوع ساخته می‌شوند، سیم‌چین‌هایی که از پهلو سیم را قطع می‌کنند و سیم‌چین‌هایی که به وسیلهٔ نوکشان سیم را قطع می‌کنند. طرز کار. به‌جای آنکه مانند قیچی عمل برش انجام بدهند، سیم‌چین‌ها سیم را با فرو رفتن و شکافتن مانند گوه از هم جدا می‌کنند. لبه‌های فک سیم‌چین مانند V
گوه از هم جدا می‌کنند. لبه‌های فک سیم‌چین مانند V متقارن تراشیده شده‌اند، بنابر این وقتی دو لبه روی هم قرار می‌گیرند و از روبرو به نوک بسته ابزار نگاه شود مانند حرف X دیده می‌شوند. قیچی کابل‌بری. برای برش کابل نیز قیچی‌های مخصوصی وجود دارد که متناسب با قطر خارجی کابل‌ها ساخته شده‌اند. تیغه‌های این قیچی تعویض‌پذیر و قابل تیزشدن هستند و از فولاد ساخته می‌شوند.
کردهای جمهوری آذربایجان به ساکنان کُردتبار جمهوری آذربایجان (شوروی سابق) گفته می‌شود. بخش عمده کردهای آذربایجان در سده‌های ۱۹ و ۲۰ میلادی وارد این سرزمین شدند. بیشتر آنها در جنگ بین روس‌ها و ترکان عثمانی، آوارگانی بودند که به خاطر نزدیکی دینی با آذربایجانی‌ها در خاک آذربایجان سکنی گزیدند. کردها یکی از ملت‌هایی جمهوری آذربایجان هستند که زیرفشار سخت آسیمیله، شمار آن‌ها در جمهوری آذربایجان کاهش یافته است؛ به گونه‌ای که اگر یک فرد کرد به جای این که خود را یک آذربایجانی معرفی کند، بر هویت ملی خویش پافشاری
یک آذربایجانی معرفی کند، بر هویت ملی خویش پافشاری می‌کرد، قادر به پیداکردن شغل نبود. کردهای جمهوری آذربایجان بیشتر در منطقه ناگورنو قره‌باغ (در اطراف شهرهای کلبجر و لاچین) در مرکز کشور (شهرهای هاک و زنگلان و زردآوا و در جمهوری نخجوان (اطراف شهرهای سده رک و تیواز) زندگی می‌کنند. بعد از وقوع جنگ قره‌باغ، کردها نیز مانند آذربایجانی‌ها این منطقه را ترک نمودند و به سایر مناطق آذربایجان کوچ کردند. کرنل در رابطه با جمعیت کردها می‌گوید: «آمار کردها بسیار است، برخی آن را حدود ده درصد از جمعیت کشور برشمرده‌اند».
آن را حدود ده درصد از جمعیت کشور برشمرده‌اند». برخی از منابع کرد به وجود ۲۰۰٬۰۰۰ نفر کرد در جمهوری آذربایجان اشاره می‌کنند؛ اما در آمار رسمی گفته شده که تنها ۱۲٬۰۰۰ نفر کرد در این کشور زندگی می‌کنند؛ دلیل این امر آن است که پس از سال ۱۹۳۰ به تدریج منابع دولتی قومیت اکثر کردها را از روی عمد آذربایجانی عنوان کرده‌اند. کردهای ساکن در اطراف منطقه قره باغ از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۹ میلادی، این منطقه را تحت عنوان استان خودمختار کرد (کردستان سرخ) اعلام کردند که این منطقه در نتیجه سیاست‌های شوروی کمونیستی به حالت پیشین
در نتیجه سیاست‌های شوروی کمونیستی به حالت پیشین برگشت. زبان. کردهای ساکن در جمهوری آذربایجان مانند کردهای سایر بخش‌های شوروی سابق (گرجستان، ارمنستان و جمهوری آسیای مرکزی) به گویش کردی کرمانجی سخن می‌گویند.
«عزیزم» تک‌آهنگی از جاستین بیبر، خوانندهٔ اهل کانادا است. این ترانه در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۰ منتشر شد و اولین تک‌آهنگ از اولین آلبوم استودیویی او با نام "دنیای من ۲٫۰" است. موزیک ویدئوی "بیبی" در ژوئیهٔ ۲۰۱۰ به تماشاشده‌ترین ویدئوی تاریخ یوتیوب تبدیل شد، اما در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۲ موزیک ویدئوی «گانگنام استایل» از سای، خوانندهٔ کره‌ای، توانست رکورد آن را بشکند. موزیک ویدئوی این ترانه برای مدتی طولانی، منفورترین ویدئوی تاریخ سایت یوتوب بود، اما در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۸ این مقام به ویدئوی رسید.
توسکا، توسه یا رازدار (رزدار) نام یک سرده از درخت‌ها و درختچه‌های جنگلی از خانوادهٔ توسکایان است. این درختان از نوع گیاهان خزان‌کننده است و به‌وسیلهٔ باد گرده‌افشانی می‌کند. در دنیا بیش از ۳۰ نوع از گونهٔ توسکا وجود دارد که تنها دو نوع از آن با نام‌های توسکای ییلاقی (سردسیر) و توسکای قشلاقی (گرمسیر) در ایران رشد می‌کنند که عمر آن‌ها معمولاً تا ۱۰۰ سال است و رشد نهایی آن‌ها در ۵۰ سالگی قطع می‌شود. توسکا درختی رطوبت‌پسند به‌شمار می‌رود؛ بدین معنی که دارای قدرت جذب آب بسیار زیادی است و در زمین‌های مرطوب یا
جذب آب بسیار زیادی است و در زمین‌های مرطوب یا باتلاقی دارای رشدی سریع می‌باشد. نام. در فرهنگ دهخدا، توسکا به صورت «توسه» و «توسِکا» (به کسر سین) آورده شده‌است. این در حالی است که امروزه نام این درخت با س ساکن تلفظ می‌شود: توسْکا. این نام ریشه در طبری باستان دارد. نام این درخت در گیلان و لاهیجان «توسه» (در لاهیجان سیاه‌توسه و سفیدتوسه)، در رودسر «توسا» و در گرگان ، بهشهر و مازندران «توسکا» (در نور: تسکا) است. در مناطقی مانند آستارا، طالش و طالقان این درخت «رازدار» (یا رزدار) نام دارد که «دار» در زبان‌های
«رازدار» (یا رزدار) نام دارد که «دار» در زبان‌های این مناطق به معنی «درخت» است (و توجه شود به ترکیب «دار و درخت» در فارسی امروز) بوم‌شناسی. توسکا بومی قارهٔ اروپا و جزایر بریتانی است. محل رشد توسکا معمولاً در مناطق پرآب، مانند حاشیهٔ رودخانه‌ها و سواحل، و همچنین حاشیهٔ جنگل‌هاست و داخل جنگل به ندرت رشد می‌کند. این درختان در تمامی کرهٔ زمین موجود هستند و دامنهٔ انتشار آن‌ها از ژاپن به سمت آسیای شرقی و شمال هیمالیا و سپس درون اروپا و شمال آفریقا ادامه دارد. در قارهٔ آمریکا نیز از شمال قاره و بخش شرقی کانادا،
قارهٔ آمریکا نیز از شمال قاره و بخش شرقی کانادا، آنتاریو به سمت غرب و سپس جنوب و منطقهٔ غربی آمریکای جنوبی و رشته‌کوه آند و نیز در شیلی پراکنده‌اند. این گونه فقط در بخش شمالی ایران وجود دارد و در جنگل‌های مازندران ( بهشهر توسکا چشمه ) و گرگان و گیلان، مناطق جنگلی طالقان، لاهیجان، آستارا و طالش که همه دارای خاکی مرطوب هستند، رشد می‌کند. ویژگی‌ها. ارتفاع درختچه‌های تیرهٔ توسکا معمولاً کم است، اما در شرایط ایده‌آل و مناسب (مانند زیاد بودن درجهٔ مرطوبی خاک و غنی بودن آن) ارتفاع آن تا ۲۱ متر نیز می‌رسد. برگ‌ها
بودن آن) ارتفاع آن تا ۲۱ متر نیز می‌رسد. برگ‌ها در این گونه، بیضی و مدور، با پایه‌ای گوه شکل و متناوب (پر موج) و دارای سطحی چسبنده و حاشیه‌ای دندانه‌دار و همچنین رگبرگهای شانه‌ای شکل هستند. گلها چوبی و با شکل نامشخص (معمولاً به صورت کروی) بوده و در ابتدای بهار و قبل از رویش کامل برگ‌ها ظاهر می‌شوند. شاخه‌های آن خاکستری رنگ با لکه‌های قهوهای است به وسیلهٔ جریان باد گرده‌افشانی می‌کنند و میوهٔ آن شبیه به توت کال است در میان درختانی که در جنگل‌های شمال ایران وجود دارند، توسکا زودتر از بقیهٔ درختان جوانه
وجود دارند، توسکا زودتر از بقیهٔ درختان جوانه می‌زند و آخرین درختی است که برگ‌های آن زرد می‌شود. چوب. توسکا دارای چوبی نرم است. چوب بریده‌شدهٔ توسکا در هنگام پاییز سفید رنگ است ولی لحظاتی بعد از برش به قرمز متمایل می‌شود و سپس به رنگ صورتی روشن درمی‌آید و به همین رنگ می‌ماند. چوب درون توسکا نامشخص، به رنگ کرم مایل به قرمز است. دارای دوایر سالیانه پهن با حدود نسبتا مشخص و موجدار در مقطع عرضی است. پره چوبی آجری‌شکل قرمزرنگ در مقطع شعاعی و دوک‌های ظریف (پره ها) در مقطع مماسی دارد. چوب این درخت نیمه‌سنگین تا
در مقطع مماسی دارد. چوب این درخت نیمه‌سنگین تا سبک است که به دلیل پرداخت و رنگ‌پذیری شکاف‌خوری و ابزارخوری خوب در صنعت مبلمان مصرف دارد ولی کم‌دوام بوده که البته در آب دوام قابل توجهی دارد. در ایران بیشترین میزان فروش را در بازار چوب‌فروش ها دارا است. که البته مهم‌ترین مورد مصرف آن در کارخانجات تخته چندلای سازی است. به خاطر مقاومت آن در برابر آب در ساختن بناهای آبی نیز مصرف می‌شود. میوه. همچون تمام درختان خانواده غان، کت‌کین‌ها یا میوه‌های نر و ماده هردو در یک درخت قرار دارند. کت‌کین‌های نر در پاییز ظاهر
یک درخت قرار دارند. کت‌کین‌های نر در پاییز ظاهر می‌شوند و ماده‌ها در اواخر زمستان و اوایل بهار در میان شاخه‌های تیره‌تر. رنگ نرها سرخ تیره است و نزدیک به ۱۰ سانتیمتر طول دارند و با فلسهای سپرمانندی پوشیده شده‌اند که بساک و گرده‌ها را از باران و بادهای نارس و نابهنگام محفوظ دارد. کاربرد. به خاطر رطوبت‌پسندی بسیار تیرهٔ توسکا و قدرت زیاد آن در جذب آب، برای کاهش حجم آب در زمین‌های مرطوب و علفزارهای باتلاقی و ماندابها و زهکشی خاک به فراوانی کاشته می‌شود. همچنین چوب این درخت مورد استفاده در صنایع روکش‌سازی است.
کینسه‌آنیرا (همچنین خوانده می‌شود "Fiesta Quinceañera" یا ساده‌تر "quinces") جشن تولّد پانزده سالگی دختران تلقّی می‌شود. این جشن معمولاً در آمریکای لاتین برگزار می‌شود. این جشن تولد با سایر تولدها تفاوت دارد زیرا آن از نشانهٔ پایان دورهٔ کودکی و ورود به ابتدای دورهٔ بزرگسالی می‌دانند. نحوهٔ برگزاری این جشن در کشورهای مختلف، تفاوت‌های قابل توجهی دارد، برای مثال در برخی جشن‌ها مذهب نقش پررنگ تری نسبت به سایر عوامل دارد. آرژانتین، پاراگوئه و اروگوئه. در کشورهای آرژانتین، پاراگوئه و اروگوئه جشن کینسه‌آنیرا (که
آرژانتین، پاراگوئه و اروگوئه جشن کینسه‌آنیرا (که به fiesta de quince معروف است) با ورود دختر نوجوان در حالی که لباس مخصوص جشن به تن دارد و پدرش او را همراهی می‌کند آغاز می‌شود. محل برگزاری جشن، اگر فضای بسته باشد، معمولاً آستانه ورودی تزیین شده دارد و هنگامی که پدر و دخترش وارد می‌شوند موسیقی ملایمی نواخته می‌شود و مهمان‌ها به پدر گل هدیه می‌کنند (معمولاً گل رز). بعد از این مقدمه، مراسم رقص والس شروع می‌شود که دختر نوجوان با همهٔ دوستان و خویشاوندان خود می‌رقصد. جشن کویینسس به چند بخش تقسیم می‌شود و
می‌رقصد. جشن کویینسس به چند بخش تقسیم می‌شود و معمولاً در هر بخش غذاهای متنوعی ارائه می‌شود. روند یک مراسم معمولی به ترتیب زیر است: مراسم ۱۵ شمع. در این مراسم دختر میزبان ۱۵ شمع به همراه خود می‌آورد که پس از سخنرانی‌اش هر یک از آن‌ها را به پانزده نفر اول تأثیرگذار در طول این پانزده سال زندگی‌اش می‌دهد. این رسم همچنین به اسم «درخت زندگی» (Tree of Life) نیز شناخته شده‌است. ۱۵ شمع نمادی از سال‌های پشت سر گذاشته شده توسط دختر است. هر شمع سمبلی است از خاطراتی که دختر میزبان با اشخاص مدعو دارد. کوبا. در کوبا
که دختر میزبان با اشخاص مدعو دارد. کوبا. در کوبا گاهی مراسم با با گروه رقص باله شامل ۱۶ زوج همراه است که در وسط میدان رقص دختر پانزده ساله با زوج خود که معمولاً از دستان صمیمی او یا ذوست پسرش است، قرار دارد. در میان گروه رقصنده‌ها چهار تا شش زوج رقصنده حضور دارند که "حرفه‌ای"نامیده می‌شوند. این افراد معمولاً رقصنده‌های ناشی هستند که نقششان بیشتر برای تأیید بر زوج میان میدان است. مردان رقصنده اجازه دارند لباس اسموکینگ در رنگی بپوشند. مراسم تولد پانزده سالگی در کوبا دهه ۷۰ بسیار محبوب بوده‌است. این عمل تا
در کوبا دهه ۷۰ بسیار محبوب بوده‌است. این عمل تا حدودی به کوبا از طریق اسپانیا وارد شده، اما بیشترین تأثیر فرانسه بوده‌است. در واقع خانواده ثروتمند که قادر به اجاره اتاق غذاخوری گران در باشگاه‌های خصوصی یا هتل چهار و پنج ستاره بودند کویینسس‌های نامیده می‌شدند. این مراسم معمولاً در خانهٔ بزرگی از خود خانوادهٔ دختر یا اقوامش گرفته می‌شود. با وجود این که این یک سنت است، امروزه در آمریکای لاتین و جوامع اسپانیایی آمریکای شمالی آن را در صورت تقاضای خود دختر برگزار می‌کنند. جمهوری دومینیکن. در جمهوری دومینیکن این
می‌کنند. جمهوری دومینیکن. در جمهوری دومینیکن این مراسم بسیار سنّتی و معمول است. مراسم با رفتن حضار به کلیسای کاتولیک شروع می‌شود، در حالی که همگی از خداوند به خاطر یک سال دیگر به دختر عمر اعطا کرده تشکّر طلب مغفرت و زحمت می‌کنند. در جشن تولد دختر وارد محل خاصی شد (کلوب شبانه، سالن رقص، هتل یا اتاق خود نوجوان) چهارده زوج دور او جمع می‌شوند که با دختر و همراهش در مجموع پانزده زوج می‌شوند. دختر کویینسس معمولاً پیراهن جدید و رنگی می‌پوشد وسایر جفت‌ها، دختران پیراهن‌های بلند و پسرها کروات و کت و شلوارهای براق و
بلند و پسرها کروات و کت و شلوارهای براق و رنگی به تن دارند. لباس آن‌ها هیچ وقت از نظر زیبایی لباس صاحب مجلس را تخت شعاع قرار نمی‌دهد. دختر در مجلس با همراهش در مرکز می‌رقصد و در پایان مراسم رقص با پدرش والس می‌رقصد. در دومینیکن اینطور مرسوم است که زوج‌های با ریتم‌های مختلف موزیک مانند پاپ، سالسا و…. می‌رقصند و در بوفه انواع نوشیدنی در طول جشن سرو می‌شود. همان‌طور که در جشن به مهمان‌ها هدایایی به عنوان یادگاری داده می‌شود، شرکت‌کننده‌ها آلبوم خانوادگی را دست به دست کرده حضور خود را ثبت می‌کنند. یکی از
دست به دست کرده حضور خود را ثبت می‌کنند. یکی از جاذبه‌های اصلی در جمهوری دومینیکن کیک‌های سنتی پانزده سال، که معمولاً یک کیک از بزرگ و زیبا است، که با استفاده از طرح‌های بسیار رنگارنگ آن را تزئین کرده‌اند. کیک مدت کوتاهی پس از تشریفات رقص بریده می‌شود. معمولاً در این مجلس از خواننده‌های محلّی یا معروف دعوت می‌شود تا اجرای زنده به مراسم شور و نشاط بیشتری ببخشد. مکزیک. در مکزیک، جشن تولد با اولین آرایش ظاهری دختر همراه است، در حالی که نه تنها صورت بلکه مو و ناخن نیز به تناسب لباس انتخابی برای جشن آرایش
و ناخن نیز به تناسب لباس انتخابی برای جشن آرایش می‌شود. در سنت مکزیکی‌ها، اگر دختر کاتولیک باشد، مراسم با حضور جمعیت شکرگزار در کلیسا شروع می‌شود. دختر نوجوان در لباسی رسمی که به صورت خلاقانه‌ای مثل لباس عروس در جوامع غربی ظاهر می‌شود این لباس معمولاً صورتی روشن است که نشانی از خلوص اوست. اما امروزه لباس‌های جشن بیشتر رنگ سفید با قلاب دوزی‌های رنگارنگ انتخاب می‌شوند. همراهان دختر هنگام ورود به جشن، پدر و مادر، پدربزرگ و مادربزرگ و دوستان صمیمی او هستند. در این زمان، گردنبند یا آویزی با نشان بانوی گوادالوپ
این زمان، گردنبند یا آویزی با نشان بانوی گوادالوپ مکزیک Virgin of Guadalupe از طرف پدر و مادرخوانده‌اش دریافت می‌کند. (در گذشته این نشان به وسیلهٔ کشیش کلیسا مقدس می‌شده‌است) او همچنین تاجی دریافت می‌کند که یاداور افراد مورد علاقه‌اش به خصوص خانواده کنونی‌اش است. در پایان دختر نوجوان دسته گل‌های خود را به مریم مقدس مریم تقدیم می‌کند. پس از مراسم مذهبی، اعضای خانواده و دوستان و آشنایان دور هم جمع می‌شوند و هدایایی به دختر نوجوان اهدا می‌کنند. جشن تولد ممکن است در خانه دختر، در خیابان (معروف به tocada)یا در
در خانه دختر، در خیابان (معروف به tocada)یا در مکان‌های خاص مانند :سالن‌های پذیرایی، غذاخوری یا در کازینو. در جشن تولد دختر با دوستان صمیمی خود والس می‌رقصد. قسمت‌های از این تشریفات گاهی از یک هفته یا حتی یه ماه قبل تمرین شده‌اند. مراسم عموماً از شش بخش تشکیل شده‌است: صبح روز بعد، اعضای خانواده و خویشان نزدیک شاید در یک صبحانهٔ مخصوص نیز شرکت کنند که از آن به عنوان "دوباره گرم کردن" recalentado یاد می‌شود. برای صبحانه غذاها ی باقی‌مانده از شب گذشته که تدارک دیده شده بودند دوباره گرم می‌شوند و با آبجو یا
دیده شده بودند دوباره گرم می‌شوند و با آبجو یا نوشیدنی‌های سبک صرف می‌شوند. اکوادور، کلمبیا و ونزوئلا. در اکوادور، کلمبیا و ونزوئلا جشن با ورود دختر همراه پدرش آغاز می‌شود سپس مادر، خویشاوندان و سایر مهمانان وارد می‌شوند. پدر و دختر ابتدا والس و سپس با سایر ملودی‌ها می‌رقصند. دختر کویینسس سپس با برادرانش (اگر داشته باشد)، عموها و پدرخوانده و مادر خوانده‌اش می‌رقصد. او با تمام حاضرین پاسو یا والس (با هر موزیکی:پاپ، والس، مرنگو…)می‌رقصد. برای این مناسبت دختر پیراهنی رسمی، رنگی و روشن می‌پوشد و تاجی کوچک
پیراهنی رسمی، رنگی و روشن می‌پوشد و تاجی کوچک تزیین شده به موی سرو جواهراتی متناسب با آن برگردن و دست‌های خود دارد. همهٔ مهمان‌ها لباس رسمی به تن دارند حتی نوجوانان هم سن و سال کویینسس. پس از تشریفات رقص اصلی نوبت به رقص دختر با دوستانش می‌رسد. سپس جشن با اجرای زنده گروه نوازندگان، هنرمندان معروف، دی جی‌ها، صرف غذا، نوشیدنی‌ها و در ساعات پایانی شب با تند شدن ریتم موزیک جشن و پایکوبی به اوج می‌رسد که به آن «ساعت دیوانگی» (crazy hour) می‌گویند که مهمان‌ها با کلاهگیس‌های خنده دار سوت می‌زنند یا جغجغه به صدا
کلاهگیس‌های خنده دار سوت می‌زنند یا جغجغه به صدا درمی‌آورند. در این هنگام گاهی از کینسه‌آنیرا انتظار می‌رود که خود به تنهایی یا همراهش حرکت غافلگیرکننده‌ای در رقص انجام دهد و دیگران-پسر عموها یا دخترعمو ها- به پیروی از او حرکات هیجان انگیز مشابهی انجام دهند. اسپانیا. در حالی که به نظر می رسد ریشه این جشن به جشن اشراف زاده های اروپایی باستان به نام "پuesta de largo" یا "مهمانی دбютанته" برمی گردد، که در آن معرفی دختران در سن ازدواج به جامعه جشن گرفته می شد، این جشن در پادشاهی های شبه جزیره ایبریایی رایج بود
جشن در پادشاهی های شبه جزیره ایبریایی رایج بود و همیشه به اقشار بالای جامعه محدود می شد. در قرن بیستم، سن جشن گرفتن با جشن رسیدن به سن بلوغ مطابقت داده شد. این رسم به آمریکای لاتین رسید، جایی که در همه طبقات مردم ریشه کرد. با این حال، در اسپانیا، به تدریج در طول قرن بیستم ناپدید شد. این جشن دوباره توسط مهاجران از آمریکای لاتین، البته به شکلی کمتر رسمی، در آنجا معرفی شد. با این حال، این نسخه از جشن یک رسم اسپانیایی معمولی در نظر گرفته نمی شود، بلکه برای مهاجران اختصاص داده شده است. منابع.
بلکه برای مهاجران اختصاص داده شده است. منابع. https://en.m.wikipedia.org/wiki/Debutante
باشگاه آسانسوری اصطلاحاً به باشگاه‌های فوتبالی گفته می‌شود که مرتباً در حال سقوط و صعود بین دو دسته از لیگ باشند. باشگاه فوتبال داماش گیلان یکی از باشگاه‌هایی است که به این عنوان نامیده شده‌است.
هانزا که با نام هانزه و پیمان هانزایی نیز شناخته می‌شود، یک هم‌بستگی اقتصادی بود که بین شهرهای بازرگانی و صنف‌های تجاری برقرار بود و بر بازرگانی شهرهای ساحلی شمال اروپا غالب بود. این پیمان از دریای بالتیک تا دریای شمال در سده‌های ۱۳ تا ۱۷ میلادی ادامه داشت. این پیمان برای محافظت از منافع اقتصادی و امتیازاتی که حاکم‌های خارجی به بازرگانان در شهرها و کشورها داده می‌شد، ایجاد شده بود. در شهرهای هانزایی، نظام قانونی خاص خودشان و محافظت و حمایت مشترک دوجانبه برقرار بود. «هانزه» به زبان آلمانی کهن به معنای دسته و
بود. «هانزه» به زبان آلمانی کهن به معنای دسته و گروه است. امروز نام این پیمان با هواپیمایی لوفت‌هانزا به خاطر آورده می‌شود.
هری استفورد (زاده ۱۸۶۹) بازیکن فوتبال انگلیسی بود.او در سال ۱۸۹۶ از باشگاه فوتبال الکساندرا به نیوتون هیث پیوست که این باشگاه بعدها نامش به منچستر یونایتد تغییر یافت.او در سال ۱۹۰۲ در حالی که باشگاه در آستانه‌ی ورشکستگی بود، موفق شد تا جان هنری دیویس را راضی کند تا در باشگاه سرمایه‌گذاری کند. او در سال ۱۸۹۶ کاپیتان تیم شد و در سال ۱۹۰۳ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. او ابتدا در ولز و بعد در کانادا هتل تأسیس کرد و به مدیریت آن‌ها پرداخت. پسر وی، هری استفورد جونیور که در ۱۷ دسامبر ۱۹۸۸ در سال ۸۷ سالگی از دنیا
که در ۱۷ دسامبر ۱۹۸۸ در سال ۸۷ سالگی از دنیا رفت، در سال ۲۰۰۲ به عنوان یکی از قربانیان احتمالی هارولد شیپمن معرفی شد.
جان هنری دیویس (درگذشته ۱۹۲۷ میلادی) مالک سابق باشگاه منچستر یونایتد است که در سال ۱۹۰۲ این باشگاه را خریداری کرده‌است. یک داستان معروف در مورد چگونگی آشنایی دیویس و هری استفورد وجود دارد و آن این که یک روز سگ استفورد به سمت دیویس می‌رود و پس از بحث با استفورد (که ابتدا بر سر خرید سگش بود) دیویس تصمیم می‌گیرد تا باشگاه را بخرد! دیویس نام تیم را از نیوتون هیث به منچستر یونایتد تغییر داد. هم‌چنین پیراهن این تیم را از سبز و طلایی به رنگ قرمز و سفید (آنچه امروز شاهدش هستیم) درآورد.
فهرست شهرهای ایالت آلاباما و جمعیت شهرها بر پایهٔ داده‌های سرشماری سال ۲۰۱۰ Census-designated places. There are ۱۱۸ مکان مختص سرشماری in Alabama.
در هندسه، دوضلعی یک چندضلعی با ۲ ضلع و ۲ رأس است. در فضای هندسه اقلیدسی دو ضلعی همان پاره خط است، اما در فضای کروی یک شکل مشخص دارد. تمام دوضلعی‌ها منتظم هستند؛ چون هر دو ضلع آن باید یک اندازه باشند. بعضی از مراجع دوضلعی را به این علت که در فضای اقلیدسی شکل خاصی ندارد، یک چندضلعی محسوب نمی‌کنند. با این حال اکثر فرمول‌های چندضلعی‌ها برای دوضلعی نیز صحیح است. برای مثال: جمع زاوایای یک n-ضلعی برابر است با formula_1، که برای formula_2 برابر صفر می‌شود، که برای دوضلعی نیز صحیح است.
سیمواستاتین رده درمانی: کاهنده چربی خون . اشکال دارویی: قرص موارد مصرف. درمان هیپرکلسترولمی و کاهش چربی خون. البته هرچند تاثیر اصلی سیمواستاتین در کاهش کلسترول خون است ولی به میزان کمتری تری گلیسیرید خون را نیز کاهش می دهد. مکانیسم اثر. مانند بقیه استاتینها با مهار آنزیم HMG COA ردوکتاز در کبد عمل میکند. HMG COA در بیوسنتز کلسترول نقش اساسی دارد. عوارض جانبی. میالژی و افزایش آنزیمهای کبدی، ضعف عضلانی، سردرد، ضایعات پوستی، اسهال، تهوع، دل درد و میوزیت. جستارهای وابسته. کلسترول
سیلور سولفادیازین نوعی آنتی‌بیوتیک است که به‌طور معمول در سوختگی‌های سطحی برای جلوگیری از عفونت به صورت پماد موضعی استفاده می‌شود. در حال حاضر برای سوختگی‌های شدیدتر از انواع دیگری از آنتی‌بیوتیک‌ها استفاده می‌شود. از شایع‌ترین اثرات جانبی این دارو می‌توان به خارش، درد و سوزش موضع اشاره کرد. این پماد نباید در دوران بارداری به‌خصوص در هفته‌های پایانی بارداری استفاده شود. همچنین مصرف این دارو برای نوزادان زیر ۲ ماهه توصیه نمی‌شود. سیلور سولفادیازین در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی کشف شد و امروزه به‌عنوان دارویی ژنریک در
میلادی کشف شد و امروزه به‌عنوان دارویی ژنریک در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت قرار دارد. موارد و روش مصرف. شایع‌ترین پماد برای پانسمان سوختگی به‌خصوص سوختگی‌های درجه دو و سه است. در نوزادان زودرس و نوزادان کمتر از یک ماه نباید از این کرم استفاده کرد. در افراد بالغ قبل از مصرف، نواحی مورد نظر باید کاملاً تمیز شود. پوست سوخته و زائد را هم باید جدا کرد. برای مالیدن کرم از دستکش استریل باید استفاده کرد و یک لایهٔ نازک به ضخامت حدود ۱٫۵ میلی‌متر از کرم را یک تا ۲ بار در روز روی زخم مالید. ناحیهٔ سوخته
را یک تا ۲ بار در روز روی زخم مالید. ناحیهٔ سوخته همواره باید با لایه‌ای از کرم پوشیده شده باشد. در صورت فعالیت بدنی، حمام یا دوش، کرم را دوباره باید مصرف کرد. پس از مصرف کرم روی آن را می‌توان یک پوشش قرار داد یا باز نگه داشت. مصرف دارو را تا بهبودی پوست یا آماده شدن آن جهت پیوند باید ادامه داد. مکانیسم اثر. سیلور سولفادیازین مانند سایر سولفونامیدها به عنوان آنتی‌بیوتیک گسترده‌اثر (وسیع‌الطیف) عمل می‌کند تا احتمال عفونت زخم سوختگی کم شود. عوارض جانبی. سوزش، خارش، دانه‌های ریز قرمز رنگ روی پوست (راش) از
خارش، دانه‌های ریز قرمز رنگ روی پوست (راش) از عوارض شایع به دنبال مصرف این دارو است. در صورتی که به نواحی وسیعی از سطح بدن مالیده شود، همانند سایر داروهای سولفونامید احتمال مسمومیت دارد. در صورت بروز علائم واکنش آلرژیک از جمله مشکل در تنفس، کهیر، ورم صورت، دهان، لب‌ها و گلو باید به اورژانس مراجعه شود. با این‌که خطر بروز عوارض جانبی حاصل از مصرف پماد سیلور سولفادیازین به‌صورت موضعی اندک است؛ درصورت جذب شدن دارو به جریان خون، عوارض جانبی ممکن است اتفاق بیفتد. درصورت بروز هر یک از موارد زیر در اولین فرصت به
فهیمه محبی (زاده ۱۳۰۹ - درگذشته ۴ بهمن ۱۳۸۸ تهران) همسر رضا محبی از مؤسسان هوانیروز پیش از انقلاب ایران بود. وی از سال ۱۳۶۶ تا ۱۳۸۸ مدیر دانشنامهٔ تشیع بود که تا کنون ۱۶ جلد از آن به چاپ رسیده‌ است و در زمان مدیریت محبی برنده سیزدهمین جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی شد. زندگی در انگلیس. او در سال ۱۳۴۶ و در پی قتل مشکوک شوهرش تصمیم می‌گیرد به همراه دختر و دو پسرش از ایران به انگلستان مهاجرت کند. در آن جا به‌طور اتفاقی با دکتر روزبه -مؤسس مدرسه علوی- آشنا می‌شود که در آن زمان برای معالجه در بیمارستانی در لندن به
در آن زمان برای معالجه در بیمارستانی در لندن به سر می‌برد. روزبه به او توصیه می‌کند که پسرش سعید یک نابغه است و باید از او مراقبت ویژه‌ای به عمل آید. به گفته خود محبی، این سفارش انگیزه‌ای می‌شود که به فکر کارهای فرهنگی بیفتد و به همین دلیل خانه‌ای به وسعت ۲ هزار متر مربع در انگلیس می‌خرد و آن را به یک مرکز فرهنگی تبدیل می‌کند. زندانی شدن در انگلیس. سعید از کودکی به خاطر نحوه قتل پدرش که بنا بر گفته دیگران به وسیله رژیم شاه انجام شده بود، نفرتی از شاه در دل داشت. محبی حتی یکی از علل مهاجرت به انگلستان را
داشت. محبی حتی یکی از علل مهاجرت به انگلستان را اصرار فرزندش بر این که «در جایی که پدرم را کشته‌اند، حتی لحظه‌ای هم نمی‌مانم.» بیان می‌دارد. هنگامی که سعید شانزده سال داشت، خانه را به قصد پیوستن به تظاهرات علیه رژیم شاه ترک می‌کند. چند روز بعد پلیس انگلستان او را اسلحه به دست در مقابل سفارت ایران دستگیر می‌کند و چون محبی قیم فرزندش محسوب می‌شد پای او هم به زندان باز می‌شود. محبی با پرداخت جریمه نقدی پس از چندی از زندان آزاد می‌شود. در دی ماه ۱۳۵۸ خ. و پس از پیروزی انقلاب ایران او و دو تن از فرزندانش -به جز