payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انقلاب جهت حفظ وحدت و جلوگیری از تفرقه در انقلاب اقدام نمود. با آغاز جنگ عراق و ایران اعضای حزب مردم ایران با حضور در جبهه وهمچنین حمایت از خانواده‌های شهدا و رزمندگان تلاش خود را در جهت انجام وظایف خود نمود. در آغاز سال‌های دهه ۷۰ حزب مردم ایران در تلاش بود که همراه با داریوش فروهر و سایر گروه‌ها اتحاد نیروهای ملی را تشکیل دهد که به انجامی نرسید و با تشکیل جبهه ملی ایران به رهبری ادیب برومند، حزب مردم ایران به این تشکل پیوست. پیوند به بیرون. چگونگی شکل گرفتن تشکیلات «جبهه ملی ایران در اروپا» بعد از کودتای
تشکیلات «جبهه ملی ایران در اروپا» بعد از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، به قلم منصور بیات زاده. منابع. نکو روح، محمود- نهضت خداپرستان سوسیالیست
کاه و کوه داستانی انتقادی از محمدعلی جمال‌زاده است که در مجموعۀ آسمان و ریسمان آمده‌است. این داستان در مورد دو دانشجوی ایرانی است که در خارج از کشور زندگی می‌کنند. در گفتگویی طولانی دلایل معاشرت نکردنشان با سایر ایرانیان را بیان می‌کنند. آن دو معتقدند که ایرانیان خارج از کشور پر ادعا، خودخواه و اهل غیبت و ایرادگیری از دیگران‌ هستند اما در بین گفتگویشان معلوم می‌شود که خودشان - حتی شاید بیشتر از دیگران- از این عیوب برخوردارند. این مجموع داستان در فروردین ۱۳۴۲ در نشریه پتیمان ارگان انجمن دانشجویان ایرانی
۱۳۴۲ در نشریه پتیمان ارگان انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه لیدز در انگلیس منتشر شد. منبع. فرهنگ ادبیات فارسی جاپ چهارم، محمد شریفی، انتشارات معین
قصه‌های کوتاه برای بچه‌های ریش‌دار مجموعه دوازده داستان از محمدعلی جمالزاده است. این کتاب در سال ۱۳۵۳ منتشر شد. داستان‌ها. داستان‌های این مجموعه عبارت‌اند از:
پیمان وِستفالی، پیمان‌نامه‌ای است که پس از پایان جنگ‌های سی ساله مذهبی در اروپا (۱۶۱۸–۱۶۴۸) در شهر مونستر میان کشورهای اروپایی در ۱۶۴۸ میلادی بسته شد. در این پیمان همه کشورهای اروپایی جز بریتانیا و پادشاهی لهستان شرکت داشتند. وستفالی نخستین پیمان صلح چندجانبه پس از رنسانس در اروپا است. این پیمان بعدها به معاهدات بزرگ مشابهی میان کشورها انجامید، که سرانجام به قانون بین‌الملل منتهی شد. پیمان وستفالی، الگو و پایه جامعهٔ ملل و سپس سازمان ملل متحد گردید. در این پیمان، برای نخستین بار حقوق برابر و یکسان کشورها به
برای نخستین بار حقوق برابر و یکسان کشورها به عنوان واحدهای سیاسی مستقل مطرح و پذیرفته شد. مطابق این پیمان کشورهای مستقل حق دارند سرنوشتشان را تعیین کنند، برابرند و حق دخالت در امور هم را ندارند؛ از این روی این پیمان گاه در ستیز با جهانی‌سازی و دخالت‌های نظامی، انسانی و دخالت علیه دولت‌های شکست خورده (زمینهٔ باندهای تروریستی) است. مفاد صلح. با بسته شدن قرارداد صلح وستفالی در سال ۱۶۴۸ میلادی، رسماً جنگ پایان یافت. طبق مفاد این صلح، همه دولت‌های آلمانی از جمله دولت‌های کالونی مذهب در پیروی از آیین برگزیده‌شان
دولت‌های کالونی مذهب در پیروی از آیین برگزیده‌شان آزاد گذاشته شدند. از منظر سرزمینی، فرانسه توانست بخش‌هایی از آلمان غربی و بخشی از آلزاس و سه شهر متس، تول و وردن را به دست آورد؛ بدین ترتیب حکم‌فرمایی بر منطقه مرزی فرانسه-آلمان و پایگاه‌های عالی برای عملیات نظامی آتی در آلمان، به دست فرانسه افتاد. سوئد و دولت‌های آلمانی براندنبورگ و بایرن سرزمین‌هایی در آلمان به دست آوردند و هابسبورگ اتریش هم چیزی از دست نداد، هرچند از اقتدار سیاسی‌اش کاسته شد. بیش از سیصد حکومت کوچک و بزرگ که امپراتوری مقدس روم را تشکیل
حکومت کوچک و بزرگ که امپراتوری مقدس روم را تشکیل می‌دادند، عملاً به صورت دولت‌های مستقل درآمده و به رسمیت شناخته شدند و هر یک از آن‌ها در سیاست خارجی مستقل بودند. این موضوع به ماهیت امپراتوری مقدس روم به عنوان واحدی سیاسی پایان داد و در دویست سال پسین شکاف میان دولت‌های آلمانی را ژرف‌تر کرد. صلح وستفالی نشان داد که از آن پس مذهب و سیاست از هم جدا هستند؛ زیرا طرفین، پاپ را به کلی کنار نهادند و از آن پس در امور عمومی انگیزه‌های سیاسی نیروی راهنما شد و مذهب کم‌کم به سمت انتخاب شخصی و فردی نزدیک شد.
آلبرشت یکم(زادهٔ ژوئیهٔ ۱۲۵۵- مرگ ۱ مهٔ ۱۳۰۸) پسر رودلف یکم و پادشاه آلمان و دوک اتریش بود. کارنامه. او که از دودمان هابسبورگ بود در زمان پادشاهی پدر بر کرسی فرمانروایی دوک‌نشین اتریش نشانده‌شد. کوشش‌های رودلف برای اینکه بتواند پسرش را به جانشینی خود برساند در زمان زندگی او به جایی نینجامید. امرای انتخاباتی آدولف را برای پادشاهی برگزیدند. اندکی پس از آن گروهی از شاهزادگان که از آدولف ناخرسند بودند آلبرشت را به شاهی برگزیدند و او بر پادشاه تازه شورید و زمینه‌های برپایی یک نظام پادشاهی موروثی را فراهم آورد.
برپایی یک نظام پادشاهی موروثی را فراهم آورد. در جنگی که درگرفت آدولف کشته‌شد و در ۱۲۹۸ آلبرشت تاج شاهی بر سر نهاد. از آنجا که پاپ بونیفاس هشتم وی را به رسمیت نشناخت، او تغییر سیاست داد و به فیلیپ چهارم پادشاه فرانسه نزدیک شد. در ۱۳۰۳ پاپ سرانجام وی را به رسمیت شناخت و آلبرشت از فرانسه فاصله گرفت. آلبرشت به دست برادرزاده‌اش یوهان کشته‌شد. منابع. Wikipedia contributors, "Albert I of Germany," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Albert_I_of_Germany&amp;oldid=446087457
(accessed September 4, 2011).
لارنس لاکهارت (زاده‌ ۹ ژوئیه ۱۸۹۰ – مرگ ۳ مه ۱۹۷۵) تاریخ‌نگار، پژوهش‌گر و ایرانشناس بریتانیایی بود که از سال ۱۹۲۴ به مدت ۳۰ سال به‌طور مرتب به ایران رفت‌وآمد داشت و بیشتر این ایام را در ایران زندگی کرد. از آثار او می‌توان کتاب‌های «"نادر شاه" (لندن ۱۹۳۸)» و«"انقراض سلسلهٔ صفویه»" را نام برد؛ همچنین او جزو نویسندگان مجموعهٔ "تاریخ ایران کمبریج" بوده‌است. او سردبیر بود. لاکهارت در ایران به عکاسی نیز مشغول بود. لوکهارت بیشتر دوران کودکی خود را در آفریقای جنوبی گذراند، جایی که پدرش در صنعت معدن مشغول به کار
گذراند، جایی که پدرش در صنعت معدن مشغول به کار بود. هنگامی که برای تحصیل در دبیرستان به خانه بازگشت، بیمار شد و برای گذراندن زمستان و بهبودی به قاهره فرستاده شد. اقامت او در آنجا، با توسعه مهارتی ابتدایی در خواندن، نوشتن و صحبت کردن به زبان عربی، علاقه او را به خاورمیانه برانگیخت. او در کالج پمبروک، دانشگاه کمبریج، به تحصیل تاریخ پرداخت و در سال ۱۹۱۳ مدرک لیسانس هنر را دریافت کرد. او دو سال دیگر در آنجا ماند تا زبان‌های عربی و فارسی را تحت هدایت چهره‌های برجسته‌ای مانند ادوارد جی. براون و رینولد آ. نیکلسون
مانند ادوارد جی. براون و رینولد آ. نیکلسون مطالعه کند و با بالاترین افتخارات علمی در این رشته‌ها فارغ‌التحصیل شد. آسیب دیدگی زانو او را از خدمت سربازی در جنگ جهانی اول معاف کرد، بنابراین به عنوان کارمند در وزارت امور خارجه بریتانیا مشغول به کار شد. طی دو دهه بعد (۱۹۱۹-۱۹۳۹) او برای شرکت نفت انگلیس و ایران (که در سال ۱۹۳۵ به «شرکت نفت انگلیس و ایران» [AIOC] و در سال ۱۹۵۴ به «بریتیش پترولیوم» [BP] تغییر نام داد) کار کرد. اولین مأموریت او در شرکت، مدتی در مکزیک (۱۹۱۹-۱۹۲۶) بود، سپس به ایران منتقل شد، جایی که
(۱۹۱۹-۱۹۲۶) بود، سپس به ایران منتقل شد، جایی که مهارت‌هایش در زبان فارسی برای عملیات شرکت در تهران مفید بود. او چهار سال (۱۹۲۶-۱۹۳۰) در آنجا زندگی کرد و از نزدیک آغاز سلطنت رضا شاه پهلوی را تجربه کرد. اگرچه کار او بیشتر شامل وظایف اداری معمول بود، اما توانست سفرهای متعددی به بخش‌های مختلف ایران داشته باشد و از کشور در حالی که این دوره گذار بزرگ را تجربه می‌کرد، عکس بگیرد. او همچنین موفق به انتشار اولین مقالات دانشگاهی خود شد. او در سال ۱۹۳۰ به دفتر مرکزی شرکت در لندن بازگشت و تا سال ۱۹۳۹ در آنجا خدمت کرد.
در لندن بازگشت و تا سال ۱۹۳۹ در آنجا خدمت کرد. در این دوره، لوکهارت به موازات حرفه تجاری خود، به فعالیت‌های دانشگاهی ادامه داد و مقالات علمی کوتاه متعددی در مورد طیف گسترده‌ای از موضوعات منتشر کرد. در اوقات فراغت خود، تحقیقات گسترده‌ای در مورد ایران و تاریخ ایران، با تمرکز ویژه بر رویدادهای اواخر دوره صفویه و قرن هجدهم انجام داد. در سال ۱۹۳۵، او در نهایت مدرک دکتری خود را از دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی لندن در سال ۱۹۳۵ دریافت کرد. نسخه اصلاح شده رساله دکترای او، اولین مطالعه علمی مدرن و کامل درباره
دکترای او، اولین مطالعه علمی مدرن و کامل درباره نادرشاه افشار، حاکم قرن هجدهم ایران (حکومت ۱۱۴۸-۶۰/۱۷۳۶-۴۷)، به عنوان یک تک‌نگاشت در سال ۱۹۳۸ منتشر شد. ظاهراً یکی از جذاب‌ترین وظایف او در شرکت، مأموریتش برای نوشتن تاریخچه شرکت برای توزیع خصوصی بود. این اثر به پایه و اساس چندین تاریخ رسمی بعدی بریتیش پترولیوم تبدیل شد. در سال ۱۹۳۹، لوکهارت کتاب «شهرهای مشهور ایران» را منتشر کرد، مجموعه‌ای از سفرنامه‌های او در ایران که در ابتدا در مجله «نفت» (مجله داخلی AIOC) منتشر شده بود. او تمام فعالیت‌های تجاری و
AIOC) منتشر شده بود. او تمام فعالیت‌های تجاری و دانشگاهی خود را در طول جنگ جهانی دوم متوقف کرد. خدمت او در زمان جنگ در شاخه اطلاعاتی نیروی هوایی سلطنتی در شمال آفریقا و خاورمیانه (۱۹۴۰-۱۹۴۴) آغاز شد که او را برای مدت کوتاهی به ایران بازگرداند. سپس مدتی (۱۹۴۴-۱۹۴۵) در بخش تحقیقات وزارت امور خارجه بریتانیا، در دفتری به رهبری مورخ آرنولد جی. توینبی خدمت کرد. پس از جنگ، او تا سال ۱۹۴۸ به کار در AIOC ادامه داد، زمانی که از شرکت بازنشسته شد تا به طور تمام وقت به فعالیت‌های علمی بپردازد. این در نهایت او را به
به فعالیت‌های علمی بپردازد. این در نهایت او را به کمبریج بازگرداند، جایی که از سال ۱۹۵۳ تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۵ در آنجا اقامت داشت. در این سال‌ها، او سفرهای متعددی به ایران داشت و همچنین جریان ثابتی از مقالات و سایر نشریات را تولید کرد. او همچنین در کمک به تأسیس مرکزی برای مطالعات خاورمیانه در کمبریج مشارکت داشت. به پاس قدردانی از دستاوردهای او، او به عنوان عضو انجمن سلطنتی تاریخ انتخاب شد و در سال ۱۹۶۰ مدرک دکترای ادبیات (Litt.D.) را از دانشگاه کمبریج و همچنین مدال یادبود سر پرسی سایکس از انجمن سلطنتی
همچنین مدال یادبود سر پرسی سایکس از انجمن سلطنتی آسیای مرکزی در سال ۱۹۶۴ دریافت کرد. آخرین سفر او به ایران در سال ۱۹۷۱ انجام شد، زمانی که در جشن ۲۵۰۰ سال سلطنت ایران در تخت جمشید شرکت کرد. اگرچه لوکهارت هرگز مقام دانشگاهی رسمی نداشت، اما در طول زندگی حرفه‌ای خود و حتی پس از بازنشستگی، در فعالیت‌های دانشگاهی مشغول بود. دو مقاله اول او که در سال ۱۹۲۶ منتشر شد، ترجمه‌های حاشیه‌نویسی شده از منابع معاصر به زبان‌های پرتغالی و اسپانیایی درباره نادرشاه افشار بود. طی پنج دهه بعد، او آثار متنوعی در مورد موضوعات
طی پنج دهه بعد، او آثار متنوعی در مورد موضوعات خاورمیانه و ایرانی تألیف کرد. دو مورد از مهمترین آنها، «نادرشاه» (۱۹۳۸) و «سقوط سلسله صفویه» (۱۹۵۸) همچنان تک‌نگاشت‌های استاندارد در ایرانشناسی هستند. مارتین دیکسون نقدی تند بر دومی نوشت، نقدی که گاهی به عنوان پیش درآمدی بر تحلیل ادوارد سعید از شرق‌شناسی دیده می‌شود. دیکسون به لوکهارت برای کشف منابع اولیه جدید و استفاده از دانش روسی به روشی جدید تبریک گفت، اما او همچنین به دلیل فلسفه تاریخش، که دیکسون آن را مبتنی بر «شاخص فرضی مردانگی» می‌دانست که در آن
را مبتنی بر «شاخص فرضی مردانگی» می‌دانست که در آن اروپایی‌ها رتبه بالاتری از «شرقی‌ها» داشتند و ایرانیان پایین‌تر از همه قرار می‌گرفتند، او را به شدت مورد انتقاد قرار داد. از دیگر آثار قابل توجه لوکهارت می‌توان به «شهرهای فارسی» (۱۹۶۰)، نسخه به روز شده «شهرهای مشهور ایران»، و همچنین مقالات مهم در مورد ارتش صفوی (۱۹۵۹)، حسن صباح و حشاشین (۱۹۳۰)، توسعه قوانین اساسی در ایران (۱۹۵۹)، علاوه بر ورودی‌های متعدد دایره‌المعارف و همچنین ترجمه‌ها و ویرایش‌های گزارش‌های مسافران اروپایی پیش از دوران مدرن در ایران اشاره
مسافران اروپایی پیش از دوران مدرن در ایران اشاره کرد. نسخه فشرده‌ای از تاریخ او از آغاز صنعت نفت ایران در «تاریخ اقتصادی ایران» چارلز عیسوی گنجانده شد. لوکهارت همچنین ویراستار جلد ششم «تاریخ کمبریج ایران» (با تمرکز بر دوران تیموری و صفوی) و همچنین سردبیر مؤسس مجله «ایران» (مجله مؤسسه بریتانیایی ایرانشناسی) بین سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۷ بود. انتشار آثار او پس از مرگش با انتشار کتاب «تصاویری از ایران» در سال ۲۰۰۲، کتابی که توسط چارلز ملویل و جیمز بامبرگ از عکس‌هایی که لوکهارت در سفرهای مختلف به ایران گرفته بود،
که لوکهارت در سفرهای مختلف به ایران گرفته بود، ویرایش شده بود، ادامه یافت.
هرکولانیوم ( به انگلیسی: Herculaneum، به ایتالیایی: Ercolano)، شهر رومی کوچک اما ثروتمندی بر کنارهٔ خلیج ناپل در کامپانیای امروزی در جنوب ایتالیا بود که به‌هنگام فوران آتشفشان وزوو در سال ۷۹ میلادی همراه با پمپئی، توره آنونزیاتا و استابیا نابود شد. امروزه شهر ارکولانو بر بخشی از بقایای شهر باستانی هرکولانیوم بنا شده‌است. عملیات کاوش و حفاری در سال ۱۷۳۸ آغاز شد و در سال ۱۹۹۷، هرکولانیوم همراه با پمپئی و توره آنونزیاتا در فهرست میراث جهانی یونسکو به‌ثبت رسید. تاریخچه. هرکولانیوم در ۸ کیلومتری جنوب شرقی ناپل و
هرکولانیوم در ۸ کیلومتری جنوب شرقی ناپل و غرب دامنه‌های کوه وزوو قرار داشت. بنا بر روایات باستانی نام هرکولانیوم برگرفته از نام هراکلس، قهرمان یونانی بود که این موضوع نشانگر خاستگاه یونانی شهر است. بااین‌حال بنا بر شواهد تاریخی تا پایان سدهٔ ششم پیش از میلاد، ساکنان اوسکی زبان شهر تحت هژمونی یونانیان درآمده و هرکولانیوم در سدهٔ چهار پیش از میلاد زیر سیطرهٔ سامنیها قرار گرفت. در نهایت این شهر به‌دنبال شرکت در نبرد متحدان علیه روم و شکست از تیتوس دیدیوس در سال ۸۹ پیش از میلاد به یکی از شهرهای رومی بدل شد. با
۸۹ پیش از میلاد به یکی از شهرهای رومی بدل شد. با آغاز سدهٔ نخست میلادی هرکولانیوم شهر مسکونی کوچک و ثروتمندی بود که به‌عنوان یکی از میعادگاه‌ها و استراحتگاه‌های محبوب رومیان شناخته می‌شد و ویلاهای زیبایی در آن ساخته شده بود. با این حال وقوع زلزله‌ای در سال ۶۲ یا ۶۳ آسیبی شدید به شهر وارد نمود و هنوز بسیاری از ساختمان‌های خصوصی و عمومی آن بازسازی نشده بود که فوران آتشفشان وزوو در ۲۴ تا ۲۵ اوت ۷۹، هرکولانیوم را مدفون ساخت. فوران آتشفشان وزوو و نابودی هرکولانیوم. خطوط ساحلی اطراف کوهپایه‌های وزوو استراحتگاهی
خطوط ساحلی اطراف کوهپایه‌های وزوو استراحتگاهی محبوب در میان رومیان بود و آنان که این کوه را آتشفشانی نمی‌دانستند، بسیاریشان دارای خانه‌ها و ویلاهای تابستانی در پمپئی و هرکولانیوم بودند. حتی هنگامی‌که زلزله‌هایی خلیج ناپل را در نزدیکی کوه به‌مدت ۱۵ سال به لرزه درآورد بازهم شهروندان این شهرها آن‌را بی‌ارتباط با وزوو می‌دانستند. اما در سال ۷۹ ناگهان بر شمار زلزله‌ها افزوده شد و سرانجام وزوو در ۲۴ اوت همان سال شروع به فوران کرد. هرکولانیوم که در کوهپایه‌های وزوو قرار داشت در آن زمان پر از مسافران تابستانی بود.
قرار داشت در آن زمان پر از مسافران تابستانی بود. حتی بخشی از ناوگان روم به‌فرماندهی دریاسالار پلینی پدر، طبیعی‌دان و تاریخ‌نگاری سرشناس نیز در مکانی دورتر از ساحل خلیج ناپل لنگر انداخته‌بود. با آغاز آتشفشانی، پلینی دریافت که کشتی‌هایش برای انجام عملیات نجات مورد نیاز است و به سوی ساحل حرکت کرد. پلینی پسر، برادرزادهٔ پلینی پدر نیز در این زمان همراه او بود و بیشتر دانسته‌های امروز از وقایع روز ۲۴ اوت ۷۹ به‌دلیل شرح واقعه در دو نامه‌ای است که او برای تاسیتوس تاریخ‌نگار فرستاد. پمپئی نخستین شهری بود که ویران
تاریخ‌نگار فرستاد. پمپئی نخستین شهری بود که ویران شد. ابرهایی از گازهای سمی شهر را در برگرفت و مردمی که پیشتر از سقوط سنگ‌های آتشفشانی جان به‌در برده بوده و قصد فرار داشتند را کشت. آنهایی هم که در خانه‌هایشان باقی‌مانده بودند به‌دلیل نبود اکسیژن جان باختند. در این زمان پلینی پدر به ساحل شهر استابیا، دیگر شهری که قربانی فوران وزوو شده بود رسید تا دوستی را نجات دهد. اما موج‌های بلند و بادهای شدید ناشی از جابجایی جریان هوای سرد با جریان هوای داغ اطراف آتشفشان مانع از خروج دوبارهٔ کشتی‌ها شدند. دریانوردان با
مانع از خروج دوبارهٔ کشتی‌ها شدند. دریانوردان با بستن بالش‌هایی به سرشان با پای پیاده شروع به فرار کردند اما پلینی پدر بر اثر استنشاق گازهای سمی جان باخت. استابیا نیز به‌طور کامل نابود شد. فوران‌های آتشفشانی معمولاً به‌دنبال خود باعث ریزش باران فراوانی می‌شوند اما در این مورد شدت باران به‌حدی زیاد بود که باعث رانش حجم زیادی گل و لای شد. در نتیجه هرکولانیوم برخلاف پمپئی در زیر گلی روان به ارتفاع ۲۰ متر مدفون گردید که این ماده پس از خشک‌شدن به توده‌ای توفامانند تبدیل شد. این لایه هرچند بعدها کار حفاری را
تبدیل شد. این لایه هرچند بعدها کار حفاری را بسیار سخت نمود اما وجود آن همچون پوششی محافظ هرکولانیوم را از گزند تغییرات آب و هوایی و تاراجگران در امان داشت. در عین‌حال سختی این لایه سبب شد تا شهرهای امروزی رسینا و پورتیچی بر روی شهر باستانی مدفون‌شده ساخته شوند. از سوی دیگر کشف بقایای اندک انسانی در حفاری‌های اولیه این گمان را به‌وجود آورده بود که بیشتر اهالی هرکولانیوم برخلاف مردم پمپئی موفق به فرار به سوی ناپل شده‌اند که در جهت مخالف ریزش سنگ‌ها و خاکسترهای آتشفشانی قرار داشت. اما پیداشدن ۱۲۰ اسکلت دیگر
آتشفشانی قرار داشت. اما پیداشدن ۱۲۰ اسکلت دیگر انسان در طی حفاری‌های دههٔ ۱۹۸۰ در کرانه‌های باستانی خلیج ناپل که امروزه درون خشکی قرار گرفته‌اند نشان داد که شمار بسیاری از ساکنین شهر نیز به‌هنگام فرار کشته‌شده‌اند. همچنین محتمل‌ترین دلیل مرگ این افراد را جریان‌های آذرآواری دانسته‌اند. کاوش‌های باستان‌شناسی. نخستین کشف ویرانه‌های هرکولانیوم به‌طور اتفاقی در ۱۷۰۹ و توسط کارگرانی که مشغول کندن چاهی بودند رقم خورد. آنان در طی کندن زمین به دیواری رسیده بودند که بعدتر مشخص شد بخشی از سن یک تئاتر بوده‌است. دیری
بعدتر مشخص شد بخشی از سن یک تئاتر بوده‌است. دیری نپایید که شکارچیان گنج مشغول به حفر تونل‌هایی در آن منطقه شدند و بسیاری از اشیاء موجود در آنجا به‌یغما رفت تا آنکه سرانجام در سال ۱۷۸۳ و با حمایت پادشاه ناپل، عملیات منظم حفاری در منطقه آغاز شد و از ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۴ مهندسی نظامی با نام کارل وبر، کار نظارت و رهبری این کاوش‌ها را برعهده گرفت. در این مدت نقشه‌ها و دیاگرام‌هایی از ویرانه‌ها ترسیم و اشیأ بسیاری نیز کشف و ثبت گردید. از نخستین یافته‌های مهم در این منطقه، ویلای مجللی همراه با کتابخانه و تندیس‌های برنزی
ویلای مجللی همراه با کتابخانه و تندیس‌های برنزی و مرمرین بود که آن‌را ویلای پاپیری نامیدند. همچنین نقاشی‌هایی عالی و مجموعه تندیس‌هایی از ساختمانی به‌دست آمد که گمان می‌رود باسیلیکای هرکولانیوم بوده‌است. در ۱۸۲۳ کاوش‌ها که برای مدتی متوقف شده بود بار دیگر از سر گرفته شد و این بار کار به‌جای حفر تونل با الگوگیری از عملیات موفقیت‌آمیز کاوش در پومپئی به روی زمین منتقل گردید. این کار نتیجه‌بخش بود و تا سال ۱۸۳۵ نخستین خانه‌های هرکولانیوم از دل زمین بیرون آورده شد. حفاری‌ها بار دیگر برای مدتی تا ۱۸۶۹ متوقف شد و
حفاری‌ها بار دیگر برای مدتی تا ۱۸۶۹ متوقف شد و با یکپارچه‌شدن ایتالیا تا ۱۸۷۵ ادامه یافت. اما به‌دلیل کسب نتایج ضعیف و وجود خانه‌های مسکونی رسینا (ارکولانوی امروزی) بار دیگر کار رها شد تا آنکه با تلاش‌های باستان‌شناس انگلیسی، چارلز والدستاین برای بین‌المللی کردن حفاری‌ها در هرکولانیوم در ۱۹۰۴ بار دیگر کاوش‌ها در سال ۱۹۲۷ با هزینهٔ دولت ایتالیا و با هدف استمرار عملیات همچون آنچه که در پمپئی انجام می‌شد آغاز گردید. نتایج حاصل از این عملیات که تنها مدتی در طول جنگ جهانی دوم متوقف شد سبب شد تا تصویری شفاف از
جنگ جهانی دوم متوقف شد سبب شد تا تصویری شفاف از شهر باستانی هرکولانیوم به‌دست آید. جادهٔ اصلی شهر موسوم به دِکومانوس یک طرف از ربع میدان باستانی شهر با بناهای عمومیش را تشکیل می‌داد. قرارگیری ساختمان‌های واقع در جنوب دکومانوس به شکلی هندسی و روبه‌روی چهارراه‌هایی موسوم به کاردینس بود. بسیاری از خانه‌های نجیب‌زادگان نیز نمایی رو به خلیج داشت. همچنین از بناهای عمومی یافته‌شده می‌توان به پالایسترا یا ورزشگاه، استخر شنا و حمام‌های آب گرم اشاره نمود. کار حفاری در هرکولانیوم پس از تخریب بخشی از ارکولانو در محل
در هرکولانیوم پس از تخریب بخشی از ارکولانو در محل میدان شهر باستانی و خط ساحلی باستانی هنوز ادامه دارد. عوامل تهدیدکنندهٔ امروزی هرکولانیوم. مواد آتشفشانی‌ای که هرکولانیوم را در خود مدفون ساخته‌بودند آن را در عین حال برای سده‌های متمادی از گزند تغییرات درامان نگاهداشته بودند. وجود این لایهٔ سخت و شرایط ویژهٔ رطوبت زمین سبب شده بود تا چهارچوب‌های چوبی در، لوازم چوبی، بدنهٔ قایقی با اندازه‌ای قابل توجه، لباس و حتی غذا (تکه‌های نان کربونیزهای که درون فرها باقی‌مانده بودند) به‌طور سالم پیدا شوند. در نتیجه کشف
بودند) به‌طور سالم پیدا شوند. در نتیجه کشف هرکولانیوم سبب شد تا به جزئیاتی از زندگی خصوصی افراد در دوران باستان پی برد که تا آن زمان به سختی قابل دسترسی بود. با این حال با آغاز عملیات حفاری و قرارگیری غیر کنترل‌شدهٔ شهر باستانی در معرض نور، باد و باران، بسیاری از مصنوعات و بناهایی که از دل خاک بیرون آورده شده بودند دچار آسیب‌دیدگی شدند. از سوی دیگر دزدی، خرابکاری و توریست‌هایی که اشیایی را از این محل به یادگار بر می‌دارند و به‌هنگام گردش در آن باعث آسیب‌دیدن سازه‌های ضعیف هرکولانیوم می‌شوند از دیگر عوامل
سازه‌های ضعیف هرکولانیوم می‌شوند از دیگر عوامل تهدیدکنندهٔ این منطقهٔ کوچک باستانی به‌شمار می‌ایند. درعین حال چون تعداد گردشگرانی که از هرکولانیوم بازدید می‌کنند کمتر از آنانی است که به پمپئی می‌روند در نتیجه درآمد ناشی از بازدید آن‌ها آنقدر نیست که بشود اقدام‌های لازم محافظتی را انجام داد. این عوامل همراه با خسارات ناشی از آب‌های جاری شهر مجاور و خرابی‌های ناشی از حفاری‌های غیر اصولی انجام‌گرفته در سالیان گذشته سبب شده تا ویرانه‌های هرکولانیوم با سرعتی بیشتر از پمپئی رو به زوال و خرابی بروند.
هاینریش هفتم(زادهٔ پیرامون ۱۲۷۵- مرگ ۲۴ اوت ۱۳۱۳) پادشاه آلمان (از ۱۳۰۸ میلادی) و امپراتور مقدس روم (از ۱۳۱۲) بود. با مرگ آلبرشت یکم دولت فرانسه کوشید تا شارل والوا را از سوی امرای انتخاباتی به عنوان پادشاه تازه برگزیده‌سازد. پاپ کلمنت پنجم نیز تبار فرانسوی داشت و این اقدام پادشاهی آلمان را در خاندان سلطنتی فرانسه می‌انداخت. از این رو هاینریش هفتم به شاهی برگزیده‌شد و در آخن تاج بر سر نهاد تا از پیشروی فرانسه جلوگیری شود. هاینریش هفتم نخستین امپراتور از دودمان لوکزامبورگ بود. وی توانست به قدرت امپراتوری در
لوکزامبورگ بود. وی توانست به قدرت امپراتوری در ایتالیا جانی دوباره بخشد. او الهام‌بخش دینو کومپانی و دانته آلیگیری بود. مرگ نابه‌هنگام هانیریش بر اثر مالاریا اقدامات وی را خنثی نمود. منابع. Wikipedia contributors, "Henry VII, Holy Roman Emperor," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Henry_VII,_Holy_Roman_Emperor&amp;oldid=442603601 (accessed September 4, 2011).
زبانِ درخطر به زبانی گفته می‌شود که در معرض نابودی باشد. تعداد گویشوران یک «زبان درخطر» لزوماً کم نیست، بلکه حتی اگر تعداد آن‌ها طی مدت به نسبت کوتاهی در حال کاهش شدید بوده باشد، باز با آن به سان زبان درخطر برخورد می‌شود. نیمی از زبان‌های شناخته شده جهان با خطر نابودی روبرو هستند و گسترش راه‌های ارتباطی سرعت این نابودی را افزایش می‌دهد. یکی از عوامل تأثیرگذار و تهدید کننده زبان‌ها و گویش‌های قومی و روستایی، مهاجرت‌های مهار گسیخته از روستاها و شهرهای کوچک به کلان‌شهرها بوده و هست. با اوج گرفتن زندگی شهری و
کلان‌شهرها بوده و هست. با اوج گرفتن زندگی شهری و میل به صنعتی شدن و به ویژه تمرکز واحدهای صنعتی در جوار شهرهای بزرگ با هدف نزدیکی به بازار مصرف و تأمین نیاز این واحدها به کارگر و از سوی دیگر، جفا و بی‌توجهی در حق کشاورزی و دامداری سنتی و باغداری، از دهه ۴۰ و ۵۰ شمسی، کشور با اوج‌گیری مهاجرت از روستاییان به شهرها، روبه‌رو شد. این مهاجران و به ویژه نسل‌های بعدی آن‌ها در جامعه شهری مستحیل شده و حتی مایل یا قادر به حفظ خود به عنوان «خرده فرهنگ» نیز نبودند. با به محاق رفتن مهاجران روستایی و گم شدن آن‌ها در
با به محاق رفتن مهاجران روستایی و گم شدن آن‌ها در جامعه و جمعیت شهری، زبان و فرهنگ آن‌ها و حتی هویت اصیل آن‌ها نیز در هیاهوی شهر از یاد رفت. یکی دیگر از عوامل مؤثر بر نابودی زبان‌های محلی، انقلاب ارتباطات و رشد سریع وسایل ارتباط جمعی به ویژه رسانه‌های تصویری و شنیداری است. راه‌یابی رادیو و در ادامه تلویزیون به روستاها، موجب آگاهی روستاییان از واقعیات بیشتر شد. یک واقعیت اینکه، دنیای بهتری خارج از روستا وحود دارد. دنیایی زیبا و پاکیزه و مرفه. دنیایی سرشار از امکانات، شادی، آسایش و خوبی و خالی از ملال و رنج
امکانات، شادی، آسایش و خوبی و خالی از ملال و رنج و سختی. دنیایی که در آنجا فاصله میان خواستن تا به دست آوردن، بسیار کوتاه بود. روستایی در آرزوی رسیدن به آرمان شهر معرفی شده در رادیو و تلویزیون، راهی جز فرار از روستا و پناه بردن به شهر برای خود تصور نمی‌کرد. فرار از روستا نیز لاجرم به فرار از زبان، فرهنگ، هویت و خویشتن خویش، منتهی شد. نگاهی به دلایل جامعه‌شناختی نابودی زبان‌ها. از زمان‌های بسیار دور زبان‌ها به دنیا آمده‌اند، زیسته‌اند و از میان رفته‌اند. اما امروزه با سرعتی بی‌سابقه در حال نابودی‌اند. اکنون
امروزه با سرعتی بی‌سابقه در حال نابودی‌اند. اکنون در جهان در هر سال ده زبان خاموش می‌شود و زبان‌شناسان پیش‌بینی می‌کنند اگر این روند ادامه یابد؛ نود درصد زبان‌ها تا سدهٔ آینده رو به خاموشی خواهند رفت. از آنجایی که فرهنگ وابسته به زبان است، با زبان شکوفا می‌شود به حیات خود ادامه می‌دهد و منتقل می‌شود؛ با مرگ هر زبان فرهنگ وابسته به آن نیز در معرض نابودی قرار می‌گیرد. از سوی دیگر هر زبانی سازگاری‌های ضروری با شرایط ویژهٔ اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی را برای گویشورانش فراهم کرده و امکان شناخت هستی از
برای گویشورانش فراهم کرده و امکان شناخت هستی از دریچه‌ای ویژه را برای آنها میسر می‌سازد؛ لذا مرگ زبان‌ها به مثابه نابودی همهٔ این امکان‌های ضروری برای حیات اجتماعی و تداوم فرهنگ است. در نابودی زبان‌ها عوامل عدیده‌ای دخیلند که دارای ابعاد روان‌شناختی، جغرافیایی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی بوده و از جنبه‌های خرد مانند میزان علاقهٔ فردی کاربران به حفظ زبان مادری گرفته تا جنبه‌های کلان مانند کاهش جمعیت گویشوران، عوامل طبیعی، استعمار، جهانی شدن، نقش دولت‌های ملی و … را شامل می‌باشد؛ بنابراین حل این مسئله تلاش‌ها
… را شامل می‌باشد؛ بنابراین حل این مسئله تلاش‌ها و دگرگونی‌هایی همه‌جانبه را در عرصه‌های خرد و کلان طلب می‌کند. زبان‌های درخطر در ایران. طبق اعلام اطلس زبان‌های جهان بیش از ۲۰ زبان در ایران در معرض نابودی و انقراض کامل هستند. یونسکو نیز ۲۴ یا ۲۵ زبان را در خطر نابودی در ایران اعلام کرده است. آماری که در منابع از جمله اطلس زبان‌های درخطر سازمان یونسکو از شمار و نام زبان‌های در خطر ایران ارائه شده متأسفانه دقیق نیست. به عنوان مثال در این اطلس تعداد زبان‌های در خطر ایران، ۲۵ زبان برآورد شده است اما این فهرست
خطر ایران، ۲۵ زبان برآورد شده است اما این فهرست از دید متخصصان فهرست قابل قبولی نیست. براساس اطلاعاتی که در منابع آمده است تعداد زبان‌های زنده ایران ۷۶ زبان است. در بین این ۷۶ زبان چیزی حدود نیمی از این زبان‌ها با درجه‌های مختلف در خطر هستند. سازمان یونسکو ۶ درجه برای میزان در خطر بودن یک زبان در نظر گرفته است و ۹ عامل را در این امر مؤثر می‌داند. از بین این عوامل دو عامل از اهمیت بالایی برخوردارند. یکی از آن‌ها تعداد سخنگویان زبان است. عامل دوم که یونسکو از آن به عنوان عامل طلایی یاد می‌کند، عامل انتقال
از آن به عنوان عامل طلایی یاد می‌کند، عامل انتقال بین نسلی است. کتاب اطلس زبان‌های در معرض خطر جهان که به سردبیری کریستوفر موزلی و به قلم تعدادی از کارشناسان زبانشناسی در مناطق مختلف جغرافیایی جهان نوشته شده و توسط «سازمان یونسکو» منتشر گردیده، مطالبی را در خصوص زبانهای در معرض خطر یا انقراض در جهان به رشته تحریر درآورده است. یونسکو برای نخستین بار در سال ۱۹۹۶ اطلس زبان‌های در معرض خطر را منتشر نمود و بدین وسیله در رابطه با انقراض زبانها در جهان هشدار داد. این هشدار، اکنون توسط تصمیم گیران، سیاست گذاران و