payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عضو خانواده‌اش محسوب می‌شود. مارشال به خاطر علاقه‌اش به حفظ محیط زیست وکیل شد اما در نهایت مجبور شد وارد کار اداری که بارنی برایش فراهم کرد شود. مارشال مهارت بالایی در بازی‌ها دارد و همیشه دوستانش را شکست میدهد. او همچنین در نواختن پیانو ماهر است و در مورد اتفاقات روزانه آهنگ میسازد و برای دوستانش میفرستد. مارشال در فصل دوم با دوست دخترش لی لی بعد از حدود ۱۰ سال ازدواج می‌کند. مارشال شخصیت بسیار حساس، خوش قلب و خرافاتی دارد و به همین دلیل از طرف دوستانش مورد تمسخر قرار میگیرد.
لی‌لی آلدرین یکی از شخصیت‌های اصلی سریال آشنایی با مادر است که خالق آن کارتر بیز و کریگ توماس هستند. این سریال در شبکه CBS نمایش داه می‌شود و نقش لی‌لی را آلیسون هانیگان اجرا می‌کند. شخصیت. لی‌لی متولد ۱۹۷۸ متولد نیویورک و معلم مهدکودک است. او از بچگی دوست داشته که نقاش شود اما در سفرش به سن فرانسیسکو می‌فهمد که هیچ استعدادی در نقاشی ندارد. او به خرید کردن معتاد است و بدهی بالایی در کارت اعتباری خود دارد. او در دانشگاه با تد و مارشال آشنا شده و بعدها با مارشال ازدواج می‌کند. لی‌لی رابطه خوبی با همه اعضای
ازدواج می‌کند. لی‌لی رابطه خوبی با همه اعضای گروه دارد و تنها کسی است که همه مسایل شخصی خود را به او می‌گویند اما با این حال او رازدار خوبی نیست و در موقعیت‌های مختلف رازهای زیادی را برملا می‌کند ولی بسیار مهربان است.
شاپورخُرّه یا شاپورخُوَرّه، که معرب آن سابور خُره است، منسوب به شاپور پسر اردشیر پسر بابک است. کرسی این ولایت شهر شاپور بود و اصل این اسم بیشاپور است که غالباً شهرستان یعنی محل شهر یا کرسی و پایتخت نامیده می‌شد. اصطخری گوید: شهر شاپور از تأسیسات شاپور شاه است و به وسعت اصطخر است؛ ولی به‌هرحال بر آن برتری دارد، رفاه بیشتری در آن حکمفرماست و اهالی آن ثروتمندترند. شاپور از لحاظ کیفیت آبادترین و سبز و خرمترین ولایات فارس به حساب می‌آید. و حمدالله مستوفی گوید: شاپور را «طهمورث دیوبند ساخت، و دین دار خواند.
هدایت نام خانوادگی نوادگان رضاقلی‌خان هدایت طبرستانی، شاعر و نویسنده عصر قاجار و مؤلف کتاب‌های روضةالصفای ناصری و مجمع‌الفصحا، است. اعضای خاندان هدایت از نخستین ایرانیانی به‌شمار می‌رفتند که در دوران قاجار با ساختارهای جدید غرب در عرصه‌های صنعتی و فکری آشنا شدند و نقش قابل توجهی در تأسیس ادارات و خدمات جدید، از جمله تلگراف و اداره مخابرات و نیز استقرار مشروطیت در ایران ایفا کردند. امروزه در نزد بسیاری شهرت اصلی این خاندان به سبب صادق هدایت نویسنده معاصر است که از همین خانواده بود. علاوه بر وزرا، نمایندگان
که از همین خانواده بود. علاوه بر وزرا، نمایندگان مجلس و دیپلمات‌های معروفی که از این خانواده بودند، افراد صاحب نامی چون علی اکبر دهخدا، صادق چوبک و بیژن جلالی نیز با خانواده هدایت نسبت خویشاوندی داشتند. نام. در دوره قاجار مردان خانواده هدایت، مانند بسیاری، به القاب درباری خوانده می‌شدند. در سال ۱۹۲۵ که بر اساس مصوبات مجلس شورای ملی، استفاده از القاب ممنوع شد و داشتن نام خانوادگی اجباری گردید، بیشتر اعضای خانواده، نام هدایت را که تخلص نیای آنان رضاقلی‌خان هدایت طبرستانی بود، برگزیدند. نصرالملک هدایت و
هدایت طبرستانی بود، برگزیدند. نصرالملک هدایت و فهیم‌الدوله هدایت، فرزندان حسین‌قلی‌خان مخبرالدوله نام خانوادگی «کمال هدایت» را انتخاب کردند که «کمال» برگرفته از نام کمال خجندی بود. تاریخچه. اسماعیل کمال جد اعلای خانواده هدایت از بزرگان چهارده هزارجریب مازندران بود، که امروزه تبدیل به شهری در شهرستان دامغان شده‌است. او در زد و خوردهای مابین قاجاریه و زندیه شرکت داشت و در بهار سال ۱۷۷۹ میلادی به دستور زکی‌خان زند کشته شد. آقا هادی فرزند او به ریاست عمله خلوت و صندوقداری آقامحمدخان قاجار رسید. او پس از
خلوت و صندوقداری آقامحمدخان قاجار رسید. او پس از آقامحمدخان به ملازمت فتحعلی شاه درآمد و به همراه او به خراسان رفت. آقاهادی علاوه بر این به سبب ازدواج خواهرش، حاجیه اُستاد، با فتحعلی شاه، با شاه نسبت خویشاوندی داشت. آقاهادی در سال ۱۲۱۵ هجری قمری به صاحب جمعی کل دیوان فارس رسید و هنگامی که حسینعلی میرزا فرمانفرما حاکم فارس بود در ۱۲۱۸ هجری قمری درگذشت. فرزندش رضاقلی‌خان در این زمان خردسال بود و به همراه مادرش نزد بستگان مادری خود در بارفروش زندگی می‌کرد. یک سال بعد (۱۲۱۹) مادر رضاقلی‌خان به قصد زیارت مکه
سال بعد (۱۲۱۹) مادر رضاقلی‌خان به قصد زیارت مکه عازم شیراز گردید. او در شیراز با محمدمهدی‌خان مازندرانی ازدواج کرد و سفر خود را در پیش گرفت، ولی در میانه راه درگذشت. رضاقلی‌خان در شیراز نزد محمدمهدی خان تحصیل کرد و در همان‌جا وارد دستگاه حسنعلی میرزا شجاع‌السلطنه و حسینعلی میرزا فرمانفرما (پسران فتحعلی شاه) شد و به سبب ذوق ادبی و شاعری مورد توجه دو شاهزاده قرار گرفت و به سرعت ترقی کرد. او ابتدا متخلص به «چاکری» بود و سپس «هدایت» تخلص کرد. رضاقلی‌خان مریم خانم دختر محمدمهدی‌خان مازندرانی را به زنی گرفته بود
دختر محمدمهدی‌خان مازندرانی را به زنی گرفته بود و از او چهار فرزند، دو پسر و دو دختر داشت. پسر بزرگ او علی‌قلی‌خان در زمان محمدشاه حکومت فیروز کوه یافت و در زمان ناصرالدین شاه مأمور کشیدن خطوط تلگراف شد و به عضویت در دارالشوری دولتی درآمد و به پست‌های وزارت تلگراف، وزارت علوم، وزارت معادن و ریاست دارالفنون رسید. فرزند دیگر رضاقلی‌خان، جعفرقلی نیرالملک در دارالفنون تحصیل عکاسی و زبان فرانسه کرده بود و از اولین شاگردان این مدرسه به‌شمار می‌آمد. او به سبب نسبت خویشاوندی با ناصرالدین شاه (همسر اول نیرالملک
خویشاوندی با ناصرالدین شاه (همسر اول نیرالملک خواهر فروغ‌السلطنه سوگولی ناصرالدین شاه بود) به اندرون شاهی راه داشت و در حلقه خواص ناصرالدین شاه و دستیار او در کار عکاسی بود. او پدربزرگ صادق هدایت نویسنده و روشنفکر معروف ایرانی است. تأسیس تلگرافخانه و اداره مخابرات. در سال ۱۲۷۵ هجری قمری پس از ناکامی اعتضادالسلطنه درکشیدن خط تلگراف مابین تهران و سلطانیه، علی‌قلی‌خان پسر رضاقلی خان از طرف ناصرالدین شاه قاجار به انجام این کار مأمور شد و پس از موفقیت در این کار در سال ۱۲۷۶ با خطی دیگر تبریز را به سلطانیه مرتبط
در سال ۱۲۷۶ با خطی دیگر تبریز را به سلطانیه مرتبط کرد. او هفت سال بعد مأمور کشیدن خط تلگراف بین مازندران، شاهرود و استرآباد شد و در سال ۱۲۸۶ از ناصرالدین شاه لقب «مخبرالدوله» دریافت کرد. در سال ۱۲۹۳ هجری قمری ریاست تلگراف خانه مستقیماً از طرف ناصرالدین شاه به مخبرالدوله سپرده شد. رئیس بعدی تلگراف خانه، حسین‌قلی‌خان مخبرالدوله فرزند علی‌قلی‌خان بود. او همچنین در چندین کابینه به عنوان وزیر پست و تلگراف معرفی شد. جز تلگرافخانه، اساس اداره مخابرات که از نخستین ادارات منظم در ایران بود، از خانواده هدایت است. در
منظم در ایران بود، از خانواده هدایت است. در دوران قاجار ریاست و دیگر مشاغل تلگرافخانه به‌طور مکرر به اعضای خانواده هدایت سپرده می‌شد و القاب مخبرالدوله، مخبرالملک و مخبرالسلطنه که به آنان داده شده، در رابطه با این مشاغل است. ریاست دارالفنون. در بدو تأسیس دارالفنون ناصرالدین شاه، رضاقلی‌خان هدایت را به ناظمی دارالفنون انتخاب کرد، اما چون مدرسه تابع وزارت امور خارجه پنداشته می‌شد، نیابتاً از طرف وزیر اداره می‌شد و مدیریت امور مدرسه به دست رضاقلی‌خان انجام می‌گرفت. علی‌قلی‌خان مخبرالدوله نیز کتابدار مدرسه
می‌گرفت. علی‌قلی‌خان مخبرالدوله نیز کتابدار مدرسه بود. پس از مدتی اعتضادالسلطنه به ریاست مدرسه منصوب گشت و رضاقلی‌خان به عنوان معلم ولیعهد راهی دربار مظفرالدین میرزا در تبریز گشت. در زمانی که اعتضادالسلطنه وزیر علوم بود، جعفرقلی‌خان نیرالملک ریاست و محمدحسین‌خان ادیب‌الدوله (همسر نوه دختری رضاقلی‌خان هدایت) ناظمی دارالفنون را برعهده داشتند. محمدحسن‌خان ادیب‌الدوله فرزند محمدحسین‌خان در دهه ۱۳۳۰ قمری ریاست دارالفنون را بر عهده داشت و پس از او رضاقلی هدایت (نیرالملک) پسر جعفرقلی‌خان رئیس دارالفنون شد. خاندان
پسر جعفرقلی‌خان رئیس دارالفنون شد. خاندان هدایت و مشروطیت. در پیش برد جنبش مشروطه خواهی خاندان هدایت به سبب پیوند خانوادگی با شاهان قاجار و سابقه خدمت در دربار و نیز تحصیلات عالی در اروپا، موقعیت مهمی داشتند. در طول وقایع مشروطه، مخبرالسلطنه پسر علی‌قلی‌خان مخبرالدوله که در آلمان تحصیل کرده و علاوه بر آلمانی به زبان‌های انگلیسی و فرانسه نیز مسلط بود، نقش میانجی دربار و آزادی‌خواهان را داشت؛ و برادرش، صنیع‌الدوله، که تحصیلات خود را در رشته معدن در آلمان به پایان رسانده بود، پرچمدار طیف اعتدالی مشروطه خواهان
رسانده بود، پرچمدار طیف اعتدالی مشروطه خواهان به‌شمار می‌آمد. پس از صدور فرمان مشروطیت هر دو برادر نقش اصلی را در تدوین نظام‌نامه انتخابات برعهده داشتند. در انتخابات مجلس که هریک از طبقات مردم پایتخت نماینده خود را انتخاب می‌کردند، تجار مشارکتشان را منوط به انتخاب ناصرالملک یا صنیع‌الدوله کردند که در نهایت با کناره‌گیری ناصرالملک صنیع‌الدوله به همراه برادرش محمدقلی‌خان مخبرالملک و برادرزاده‌اش حسنعلی خان نصرالملک و شوهر خواهرانش سعدالدوله و صدیق حضرت به مجلس راه یافتند. در این دوره صنیع‌الدوله به ریاست
مجلس راه یافتند. در این دوره صنیع‌الدوله به ریاست مجلس برگزیده شد و در این مقام در تدوین قانون اساسی که باتوجه به بیماری مظفرالدین شاه کار آن به سرعت آغاز شد، کوشش بسیار کرد. حسن اعظام قدسی در این رابطه می‌نویسد: نگهداری متن قانون اساسی. یکی از اسناد ارزشمند و منحصر به فردی که زمانی نزد خانواده هدایت نگهداری می‌شد، متن قانون اساسی مشروطیت بود. این سند در دوره اول مجلس شورای ملی تصویب شده و به امضای مظفرالدین شاه و میرزا نصرالله خان مشیرالدوله - رئیس‌الوزرای وقت - رسیده بود. این قانون در ضبط صنیع‌الدوله
وقت - رسیده بود. این قانون در ضبط صنیع‌الدوله هدایت بود که پس از قتل او در خانواده هدایت باقی ماند. این نسخه سرانجام توسط مصطفی قلی کمال هدایت (فهیم‌الدوله) در سال ۱۳۲۱ به محمدرضا شاه تقدیم شد و شاه نیز آن را در اولین سلام نوروزی سلطنت خود به محتشم السلطنه رئیس مجلس اعطا کرد تا در مجلس ضبط و نگهداری شود. تبارنامه. تبارنامه خاندان هدایت، از نسل اول تا پنجم:
سایپَن بزرگترین جزیره از جزایر ماریانای شمالی ایالات متحده آمریکا در اقیانوس آرام می‌باشد. جمعیت. برپایهٔ سرشماری سال ۲۰۰۰ جمعیت این جزیره ۶۲٬۳۹۲ نفر بوده‌است. سیاست. مرکز دولتی سایپن در روستای کاپیتال‌هیل قرار دارد. کل جزیره یک شهرداری را شامل می‌شود. جغرافیا. سایپن در حدود ۱۹۰کیلومتری شمال گوام قرار دارد و یکی از مقصدهای مورد علاقهٔ گردشگران در اقیانوس آرام می‌باشد. تاریخچه. اسپانیایی‌ها نخستین اروپاییانی بودند که به این جزیره رسیدند و آن را در زیرمجموعهٔ جزایر ماریانا اعلام داشتند. در پیرامون ۱۸۱۵ تعداد
جزایر ماریانا اعلام داشتند. در پیرامون ۱۸۱۵ تعداد بسیاری از کارولینی‌ها از ساتاوال با سایپن کوچیدند. از ۱۸۹۹ تا زمان جنگ جهانی اول آلمان کنترل جزیره را در دست داشت. از ۱۹۲۲ ژاپن قیمومت این جزیره را در جامعه ملل به دست گرفت. با مدیریت ژاپنی صنایع ماهی‌گیری و شکرکاری در این جزیره رونق گرفت. در دههٔ ۱۹۳۰ این جزیره به‌طور گسترده‌ای به پادگانی نظامی تبدیل گردید. در ۱۹۴۱ سایپن پیرامون ۳۰هزار جمعیت داشت که ۲۵هزارتن از آنان ژاپنی بودند. در ژوئن ۱۹۴۴ در خلال جنگ جهانی دوم و در نبرد سایپن ارتش ایالات متحده آمریکا
دوم و در نبرد سایپن ارتش ایالات متحده آمریکا بخش‌های جنوب باختری جزیره را تصرف کرد. ژاپنی‌ها برای حفظ جزیره تلفات سنگینی نزدیک به ۳۰هزارتن دادند و بسیاری از کشتگان نیز غیر نظامیان ژاپنی بودند. پس از جنگ ژاپنی‌های باقی‌ماندهٔ جزیره را به ژاپن بازگرداندند. در نوامبر ۱۹۸۶ جزایر ماریانای شمالی به ایالات متحدهٔ آمریکا پیوستند. شرط جزیره‌نشینان برای پیوستن به آمریکا عدم پیروی کامل از قوانین فدرال بود.
تئاتر یا نمایش در ایران، پیشینه‌ای طولانی دارد. پس‌زمینه تئاتر در ایران به دوران باستان برمی‌گردد. بعدتر سبک‌های ویژه نمایشی ایرانی مانند تعزیه، روحوضی، خیمه‌شب‌بازی و سیاه بازی شکل گرفتند. تئاتر مدرن در زمان قاجاریان پا گرفت. امروزه تئاتر در ایران بسیار پیشرو است. تئاتر در ایران، با گونه‌های بومی نمایان شده‌است. ایرانیان، گونهٔ ویژه‌ای از درام را داشتند؛ شیوهٔ اجرایی قابل توجه، معروف به نقالی که یک هنر کهن داستان‌گویی است و گاه شامل موسیقی نیز می‌شود. سنت نمایشی ایران، وام‌دار گونه‌های نمایشی بومی مانند:
نمایشی ایران، وام‌دار گونه‌های نمایشی بومی مانند: نقالی و عروسک‌گردانی‌‌ها است اما نمایش‌های مذهبی نیز جنبه‌ای دیگر را به این سنت افزوده‌اند. تعزیه (که در آن واقعه کربلا نمایش داده می‌شود) نقشی قابل توجه در تئاتر ایران داشته‌است. لوئیس پِلی در کتاب مفصلش درباره مجالس تعزیه تحت عنوان «نمایش آیینیِ حسن و حسین» می‌گوید: «اگر موفقیت نمایش را با تأثیراتی که بر مخاطبانش برمی‌انگیزد ارزیابی کنیم هیچ‌گاه هیچ نمایشی از تراژدی‌ای که در عالَمِ اسلامی تحت عنوان تراژدی حسن و حسین شناخته می‌شود پیشی نگرفته است.»
تراژدی حسن و حسین شناخته می‌شود پیشی نگرفته است.» ایران‌پژوهِ آمریکایی پیتر چلکوفسکی دقیقاً همین جمله را برای شروع کتابش تحت عنوان «تعزیه: آیین و نمایش در ایران» برگزیده است. سوگ سیاوش، خیمه‌شب‌بازی و سیاه‌بازی نیز نمایش‌های سرشناس ایرانی هستند. از میانه‌های سدهٔ نوزدهم م به بعد، تولید درام‌های غربی در ایران، تشویق شد؛ به شکلی دقیق، پس از سفر ناصرالدین‌شاه به اروپا بود که یک سالن تئاتر در تهران تأسیس شد. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ م، گروه هنر ملی با جذب برترین نمایشنامه‌نویسان، کارگردانان صحنه و بازیگران به
نمایشنامه‌نویسان، کارگردانان صحنه و بازیگران به برقراری دوبارهٔ تئاتر در ایران کمک کرد. بعدها، تلویزیون ملی ایران نیز از تشکیلات و نمایش‌های تئاتر در ایران، پشتیبانی می‌کرد. کارگاه نمایش (از ۱۳۴۸) از نمایش‌های وابسته به این رسانه است. در این دوران، دیگر عوامل اثرگذار در رشد تئاتر، پشتیبانی‌های تجاری و حکومتی بودند و اینها در کنار جشنواره‌های این دوره (همچون جشن هنر شیراز)، توانستند تئاتر ایران را نیرومند سازند. پیشینه. دوران باستان. پس زمینه تئاتر در ایران به دوران باستان (۶۴۱–۱۰۰۰ پیش از میلاد) برمیگردد.
به دوران باستان (۶۴۱–۱۰۰۰ پیش از میلاد) برمیگردد. شروع اولین تئاتر و پدیده‌های بازیگری مردم این سرزمین را می‌توان در مراسم و تشریفاتی جستجو کرد که در آن‌ها به ستودن قهرمان‌های افسانه‌ای و ملی و تحقیر دشمن می‌پرداختند؛ که از این دست آثار می‌شود به سوگ سیاوش و روایات نمایشی از تاریخ، داستان‌های اساطیری و عشقی که توسط هرودوت و گزفون گزارش شده اشاره کرد. تعزیه. تئاترهای اولیه ایرانی پیوند عمیقی با واقعه کربلا و سایر وقایع و زندگی پیامبران دارد که عموماً تعزیه نامیده می‌شود. دوران قاجار. تئاتر جدید و مدرن
نامیده می‌شود. دوران قاجار. تئاتر جدید و مدرن اروپایی همچون بسیاری دیگر از مظاهر غربی در زمان ناصرالدین شاه به ایران آمد. "حکومتِ زمان‌خان"، نوشته میرزا آقا تبریزی از نخستین نمایش‌های مکتوب مربوط به دوره قاجار است. تا قبل از سفرهای سه‌گانهٔ ناصرالدین شاه به اروپا تئاتر غیرتعزیه‌ای ایران تنها به یک سری نمایش‌های سبک کوچه بازاری خلاصه می‌شد. روحوضی و تقلید کاری نمونه‌ای از آن بود. اشخاصی چون شیخ شیپور، شیخ کرنا یا کریم شیره‌ای تئاترهایی فی‌البداهه اجرا می‌کردند و خاطر شاه منبسط می‌گردید؛ ولی سفر شاه به اروپا
و خاطر شاه منبسط می‌گردید؛ ولی سفر شاه به اروپا و دیدن عظمت و شکوه اپراها و سالن‌های نمایشی آنجا دل شاه را برد. وی که شیفته ظاهرسازی بود و قبل از آن تکیه دولت را برای اجرای تعزیه تأسیس کرده بود، برای اجرای تئاتر مدرن فرمان به تأسیس سالنی در تهران داد. از سوی دیگر، به گفته «الول ساتن» نیز، اولین کسی که به نضج و پیدایش نهضت تئاتر ایران کمک کرد، ناصرالدین شاه قاجار بود که در سال ۱۲۹۰ هجری که وی سفری به فرنگستان کرد. او تئاتر اروپایی را اندکی دیده بود و چون به ایران بازگشت، مسبب تحولی در اجرای تعزیه‌های درباری
بازگشت، مسبب تحولی در اجرای تعزیه‌های درباری شد. در این دوره بود که تکیه دولت ساخته شد و بدعت دیگر، وجود تعزیه‌گردان بود که معادل ناظم نمایش یا رژیسور است. مقارن این احوال بود که نخستین رشته از نمایش‌های غیر مذهبی به زبان فارسی نوشته و بازی شد. چندین نمایش کوچک که موضوع آنها، اوضاع اجتماعی ایران بود از قلم «میرزا ملکم خان» تراوش کرد و نیز ترجمه‌های مشهور وزیر خان لنکران - حکایت دزد خرس افکن - که اصل ترکی آنها را فتحعلی آخوند زاده نوشته بود. همچنین به دستور شخص ناصرالدین شاه قاجار بود که در محل دارالفنون
شخص ناصرالدین شاه قاجار بود که در محل دارالفنون زیر نظر میرزا علی اکبر مزین الدوله نقاش، تئاتری دایر گردید. با آغاز مشروطیت در ایران به سال ۱۳۲۴ هجری قمری، جوش و خروش عجیبی در زمینه ادبیات و فرهنگ به وجود آمد و تئاتر مانند هر شعبه دیگری از شعب ادبی و ذوقی، از این تحول عظیم بهره‌مند گردید. جماعات هنرپیشگان و تئاترهای متعددی در این دوره پدید آمد. اولین اینها، تئاتر فرهنگ بود که در عمارت مسعودیه نمایش می‌داد؛ یعنی بنایی بود که به اسم مسعود میرزا ظل السلطان معروف بود و بعدها شد وزارت فرهنگ. بعضی از اعضای تئاتر
بود و بعدها شد وزارت فرهنگ. بعضی از اعضای تئاتر فرهنگ در رشته‌های دیگری شهرت پیدا کردند که از آن جمله بودند: محمد علی فروغی، عبداله مستوفی، علی اکبر داورفر، فهیم الملک و سید علی نصر یعنی کسی که او را پدر تئاتر ایران نامیده‌اند. تئاتر دومی، تئاتر ملی نام داشت که از قضا سید علی نصر نیز عضو آن بود. این تئاتر را سید عبدالکریم محقق الدوله در سال ۱۳۲۹ هجری قمری بنا کرد. مرکز فعالیت این گروه، در محل هتل فاروس در لاله‌زار بود و شاید بتوان گفت که لاله زار، مرکز فعالیت‌های تئاتر تهران شد. در سال ۱۳۳۴ هجری قمری، سید
تئاتر تهران شد. در سال ۱۳۳۴ هجری قمری، سید علی نصر ضمن بازگشت از سفر اروپا، کمدی ایران را تأسیس نمود که ده سال باقی بود و این مؤسسه، اولین مؤسسه منظم تهران به‌شمار می‌رفت و وزارت تئاتر ایران، این تئاتر را به رسمیت شناخت. بسیاری از هنر پیشگان نامی آن دوران در این تئاتر، فن هنرپیشگی را فرا گرفتند که از آن جمله‌اند: بهرامی، رفیع حالتی، فضل‌الله بایگان، غلامرضا فکری، علی اصغر گرمسیری. کمدی ایران، در تاریخ تئاتر ایران نیز اهمیت به سزایی دارد، زیرا بسیاری از نمایش‌ها خود را در عمارت جدید التاسیس «گراند هتل» در
خود را در عمارت جدید التاسیس «گراند هتل» در خیابان لاله زار، عرضه داشت و همین عمارت بود که بعدها مبدل به تماشاخانه تهران شد. (مرحوم علی حاتمی در سریال به یاد ماندنی «هزار دستان» از این عمارت در ساخت سریال، استفاده کرد). تئاترهایی در طول ۱۵ یا بیست سال بعد از این، پا به عرصه وجود نهادند که می‌توان به اجمال به این نمایش‌ها اشاره کرد: تئاتر نکیسا، که به دست ارباب افلاطون شاهرخ ایجاد گردید و خود ارباب افلاطون، نمایشهای تاریخی چندی را نوشت. جامعه باربد را ابراهیم مهرتاش به وجود آورد که به تکامل و پیشرفت صنعت
مهرتاش به وجود آورد که به تکامل و پیشرفت صنعت تئاتر ایران، کمک شایانی کرد و پاره‌ای از مظاهر ذوقی باستانی ایران و فولکلور را زنده نمود. هر دو تئاتر، یعنی نکیسا و باربد، به منزله مدرسه‌ای بود که در آن هنر پیشگان فراوانی تربیت یافتند. دو نفر دیگر به نام‌های میرسیف الدین کرمانشاهی و علی دریا بیگی نیز مسئول پیدایش مدارس هنرپیشگی در ایران بودند. تأسیس انجمنها و شرکتها یکی دیگر از عوامل پیشبرد تئاتر بوده‌اند. انجمن اخوت که در سال ۱۳۱۷قمری تأسیس شد و از اولین گروه‌هایی بود که دست به فعالیتهایی نظیر کنسرت و نمایش
بود که دست به فعالیتهایی نظیر کنسرت و نمایش زده‌است. پس از انجمن اخوت تأسیس (شرکت فرهنگ) را می‌توان نام برد. در سال ۱۳۲۹قمری نخستین مکان مستقل نمایش در ایران به نام «تئاتر ملی» دایر شد. تا پیش از تأسیس «تئاتر ملی» انجمنها و مراکز مختلف تحت عناوین گوناگون از تئاتر برای پیشبرد هدفهای سیاسی و تبلیغاتی خود استفاده می‌کردند، اما «تئاتر ملی» که ریاست آن را عبدالکریم خان محقق الدوله به عهده داشت، امکانات و بودجه خود را از محل خیریه آموزش و پرورش تأمین می‌کرد و مستقلاً در اختیار نمایش و اجرای تئاتر قرار داد.
و مستقلاً در اختیار نمایش و اجرای تئاتر قرار داد. فعالیت‌های چند ساله «تئاتر ملی» موجب شد که تئاتر همچون هنری مستقل که حتی قادر است از نظر مالی خود را تأمین کند از طرف مقامات رسمی و مردم شناخته شود و شوق و شوری در میان مردم نسبت به تئاتر برانگیخته شود. حتی عده‌ای از دانشجویان که برای تحصیل به خارج رفته بودند، در رشته تئاتر تحصیل کردند و با دستهای پر علمی و هنری به ایران بازگشتند و بنای تئاتر نوین ایران را طرح‌ریزی کردند. باید دانست که در جریان مشروطیت مردم ایران به حقوقی واقف شدند که پیش از آن از وجود آن
ایران به حقوقی واقف شدند که پیش از آن از وجود آن آگاه نبودند. در کشور ما حزبهای مختلف، هر چند به شیوه سنتی وجود داشت، اما تئاتر وجود نداشت؛ لذا به گمان عده‌ای از روشنفکران، تأسیس تئاتر، گذشته از ارزش‌هایی که بر قفس نمایش مرتبت بود، نمادی از ترقی و رشد فکری تلقی می‌شد. دوران پهلوی. شرایط تئاتر ایران در سالها فاصله سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۲ را شماری پژوهندگان به سبب گستردگی اجرای صحنه و رشد تئاتر (دوران صحنه) نامیده‌اند. این دوران به دلیل استقبال جامعه تماشاگران و مخاطبان از تئاتر صحنه به یاد ماندنی است. در آن
و مخاطبان از تئاتر صحنه به یاد ماندنی است. در آن سالها تولیدات سینمای ایران به لحاظ کیفی و کمی در حدی نبود که بتواند پاسخگوی مخاطبان باشد. تلویزیون هنوز به ایران نیامده بود. رادیو به میزانی که باید در دسترس مردم قرار نداشت. به دلیل در صد بالای بی‌سوادی در کشور از مطبوعات استقبال چندانی نمی‌شد و به همین دلیل از فعالیت‌های نمایشی استقبال بالینه مناسبی به عمل می‌آمد. انگیزه‌های تماشاگران متفاوت بود و گروهی به قصد صرفاً سر گرمی و شماری به دلیل گرایش‌های سیاسی خود نمایشهای مورد نظرشان را برای تماشا انتخاب
خود نمایشهای مورد نظرشان را برای تماشا انتخاب می‌کردند. شکل‌های پذیرش جامعه از تئاتر و جو سیاسی حاکم بر کشور، زمینه‌ای برای انتخاب و اجرای آثار نمایشی بود. تئاتر در این دوره ظرفیتی بالقوه برای تبلیغ سیاسی رایج و حزب افراد به سوی احزاب نو پا داشت. به همین دلیل بود که بخش مهمی از فعالیت‌های نمایشی ـ ترجمه و نگارش و اجرا ـ ملهم از خطوط سیاسی رایج آن روزگار شد و بالاخره یکی از مهمترین اتفاقهای این دوره شکل‌گیری «گروه تئاتر ملی» با هدف دستیابی به نمایش‌های با هویت ایرانی بود. سر پرست این گروه، شاهین سرکیسیان
هویت ایرانی بود. سر پرست این گروه، شاهین سرکیسیان بود. کسانی چون عباس جوانمرد و علی نصیریان در پایه‌گذاری این گروه به او پیوستند و بازیگرانی پر سابقه چون رقیه چهره آزاد و عصمت صفوی با این گروه همکاری کردند. تشکیل این گروه با استقبال محافل روشنفکری و ادبی روبرو می‌شود. حمید سمندریان در سال ۱۳۴۲ گروه تئاتری منسجمی به‌نام گروه هنری پازارگاد تشکیل داد که اعضایش عبارت بودند از پرویز پورحسینی، جمیله شیخی، سعید پورصمیمی، پری صابری، اسماعیل محرابی، جمشید مشایخی، پرویز کاردان و... با مقایسه فهرست‌های موجود از
پرویز کاردان و... با مقایسه فهرست‌های موجود از نمایش‌های چاپ شده ایرانی و ترجمه آثار خارجی و اجرای نمایشنامه‌های خارجی و ایرانی مشاهده می‌شود که کفه آثار اجرایی به ویژه نوشته‌های فارسی بسیار سنگینی چاپ شده‌است. دلیل عمده این امر رشد تقاضای آثار ایرانی و میزان تماشاگران است که برای برآورده شدن خواسته‌های آنان، مدیران تماشاخانه‌ها ناگزیر از عرضه تعداد بالنسبه زیاد و سفارش و نگارش و ترجمه به (شکل بازی و تطبیق داده شده و آداپته) بودند که به سرعت آماده شود و در حد و اندازه پسند مخاطبان عام باشد. حمید سمندریان و
و اندازه پسند مخاطبان عام باشد. حمید سمندریان و بهرام بیضایی از سرآمدان کارگردانان نمایش در قرن چهاردهم هجری خورشیدی در ایران بوده‌اند. با این همه، شمارِ نمایش‌هایی که هر یک بر صحنه بردند به بیست نمی‌رسد. جمهوریِ اسلامی. جنبش تئاتر حرفه‌ای ایران به صورت ویژه در پایتخت این کشور یعنی تهران فعال است. تئاتر تهران بسیار پیشرو، آوانگارد و زنده است. به مراتب زنده‌تر از برای مثال، تئاتر در آمریکا. در برخی از سالن‌های نمایش شهر تهران هر شب ۶ نمایش به روی صحنه می‌رود و جوان‌ها همه سالن‌ها را پر می‌کنند. در مقایسه،
و جوان‌ها همه سالن‌ها را پر می‌کنند. در مقایسه، این اتفاق و شور و شوقی که در تئاترهای تهران دیده می‌شود کمتر در حتی منطقه بسیار فرهنگ دوست سانفرانسیسکو مشاهده می‌شود. سبک. قبل از ظهور سینما هنرهای نمایشی محبوبی وجود داشته‌است که بعضی از آن‌ها عبارت‌اند از: پوستر. طراحی پوستر تئاتر، سابقه‌ای طولانی در تاریخ نمایش ایران دارد. اولین پوسترهای تئاتر و سینما در ایران، همزمان با پیشرفت هنرهای نمایشی در تئاتر تبریز و لاله‌زار تهران بود. تئاتر معاصر فارسی. تاجیکستان. فرخ قاسم (۱۹۴۸–۲۰۱۰) کسی است که نوآوری را در
فرخ قاسم (۱۹۴۸–۲۰۱۰) کسی است که نوآوری را در تئاتر تاجیکستان به ارمغان آورد. او اجراهایی را بر اساس آثار مولانا، زرتشتی، متون قرآنی و عارفان صوفی به روی صحنه برده‌است. افغانستان. تئاتر افغانستان پس از چند سال سکوت در حال رشد است.
ضریب نشر ماهیت انتقال حرارت تشعشعی جذب و نشر تابشهای الکترومغناطیسی است؛ که در محدوده طول موج ۴–۱۰ تا ۷–۱۰ متر قرار دارد و به عنوان تابش حرارتی شناخته شده می‌شوند. یکی از پارامترهایی که در انتقال حرارت بوسیله تشعشع تأثیر فراوانی دارد، ضریب نشر (ε) جسم تابش‌کننده به جسم گیرنده می‌باشد. بطوریکه ضریب نشر بین صفر تا یک تغییر می‌کند. برای جسمی که هیچ تابشی ندارد این ضریب صفر بوده و برای جسمی که ماکزیمم تابش را دارد و توان تشعشعی یک جسم سیاه (ایده‌آل) را دارد یک می‌باشد. ضریب نشر به عواملی چون طول موج، دما، فاصله
ضریب نشر به عواملی چون طول موج، دما، فاصله و زاویه بستگی دارد
رودلف کریستیان کارل دیزل (۱۸ مارس ۱۸۵۸–۲۹ سپتامبر ۱۹۱۳) یک مخترع و مهندس مکانیک آلمانی بود که برای اختراع موتور دیزل شهرت یافت. آغاز زندگی. دیزل در سال ۱۸۵۸ در پاریس، زاده شد. او دومین از سه فرزند تئودور و الیزه دیزل بود. والدین او از مهاجران آلمانی‌تباری بودند که در فرانسه زندگی می‌کردند. رودولف دیزل نخستین سال‌های کودکی خود را در فرانسه گذراند اما با شروع جنگ‌های فرانسه و پروس در ۱۸۷۰ خانواده او همچون بسیاری دیگر از خارجیان مجبور به ترک فرانسه شدند. آنها در لندن اقامت گزیدند و مادر وی، رودلف ۱۲ ساله را تا
لندن اقامت گزیدند و مادر وی، رودلف ۱۲ ساله را تا پایان جنگ در سال ۱۸۷۱ به آوگسبورگ در باواریا پیش خاله و دایی او فرستاد تا زبان آلمانی وی تقویت شود. رودلف در ۱۴ سالگی به پدر و مادرش نوشت که می‌خواهد مهندس شود و پس از پایان تحصیلات مقدماتی در ۱۸۷۳ در مدرسهٔ صنعتی تازه‌تأسیس آوگسبورگ ثبت نام نمود. دو سال بعد او بورسیه‌ای را از طرف دانشگاه پلی‌تکنیک باواریایی سلطنتی مونیخ دریافت کرد و آن را علی‌رغم میل والدینش که تمایل به مشغول شدن رودلف به کاری داشتند پذیرفت. او در سال ۱۸۷۹ بر اثر ابتلا به بیماری تیفوئید
او در سال ۱۸۷۹ بر اثر ابتلا به بیماری تیفوئید نتوانست در امتحانات نهایی شرکت جوید و در مدتی که در انتظار تاریخ بعدی امتحانات به‌سر می‌برد تجربهٔ مهندسی را به‌طور عملی در ماشین‌آلات‌سازی برادران زولزر در وینترتور سوئیس کسب نمود. دیزل در ژانویهٔ ۱۸۸۰ با بالاترین افتخارات دانشگاهی فارغ‌التحصیل شد و به پاریس بازگشت، جایی که دستیاری استاد سابق خود در دانشگاه مونیخ، پروفسور کارل فن لینده را در طراحی و ساخت کارخانهٔ یخسازی و سردسازی مدرنی برعهده داشت. یک سال بعد او مدیر همان کارخانه شد. دیزل در ۱۸۸۳ با مارتا
او مدیر همان کارخانه شد. دیزل در ۱۸۸۳ با مارتا فلاشه ازدواج نمود و به کار برای لینده ادامه داد و توانست چندین اختراع را در آلمان و فرانسه به ثبت برساند. رودلف دیزل در آغاز ۱۸۹۰ با همسر و فرزندانش رودلف پسر، هِدی و اُگین به برلین نقل مکان کرد تا علاوه بر ادامهٔ مدیریت بخش تحقیق و توسعهٔ لینده، به هیئت مدیرهٔ چند شرکت بزرگ دیگر نیز در آن‌جا بپیوندد. از آن‌جا که او اجازهٔ به‌کارگیری اختراعات ثبت‌شده خود را در زمانی که کارمند لینده بود را برای اهداف شخصی خودش نداشت در نتیجه کارش را در خارج از موضوع سردسازی