payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پپتیدها یا هورمون‌های خاصی را جذب می‌کنند و این تومورها ممکن است به درمان پزشکی هسته‌ای با پپتیدهای نشاندارشده یا هورمون‌هایی مانند آیوبنگوان (ید-۱۳۱ یا MIBG) پاسخ دهند. حذف با بسامد رادیویی، فرایند انجماد تومور و آمبولیزاسیون شریان کبدی نیز گاهی مورد استفاده قرار می‌گیرند. مراقبت‌های تسکینی. «مراقبت‌های تسکینی»، مراقبت‌های پزشکی-پرستاری هستند که بر مدیریت درمان و تسکین علائم برخی بیماری‌های جدی مانند سرطان و بهبود کیفیت زندگی بیماران تمرکز دارند. از آنجا که آدنوکارسینوم لوزالمعده معمولاً در مراحل پیشرفته
آدنوکارسینوم لوزالمعده معمولاً در مراحل پیشرفته تشخیص داده می‌شود، مراقبت‌های تسکینی اغلب تنها گزینهٔ درمانیِ موجود است. مراقبت تسکینی بر درمانِ خودِ سرطان متمرکز نیست، بلکه هدفش تسکین علائمی مانند درد یا حالت تهوع بیمار است و به تصمیم‌گیری در نحوهٔ مدیریت درمان کمک می‌کند، از جمله اینکه آیا مراقبت از بیمار در «مرکز مراقبت از بیماران مراحل انتهایی» مفید بوده یا خیر و اگر لازم است، اینکار در چه زمانی باید انجام شود. مدیریت رژیم غذایی مناسب در طول درمان جهت اطمینان از تأمین کالری و نیازهای تغذیه‌ای بیمار
اطمینان از تأمین کالری و نیازهای تغذیه‌ای بیمار بسیار مهم است. تجویز مکمل‌های آنزیمی لوزالمعده از آن جهت اهمیت دارد که نارسایی بخش برون‌ریز لوزالمعده، به‌طور قابل توجهی وضعیت تغذیه‌ای بیمار را بدتر می‌کند. درمان‌های دارویی کمکی شامل تجویز پروژسترون‌ها (مدروکسی‌پروژسترون)، کورتیکواستروئیدها، استروئیدهای آنابولیک (ناندرولون، اکساندرولون)، الانزاپین و میرتازاپین است. پیامدها. آدنوکارسینوم لوزالمعده و سایر سرطان‌هایِ ناشایعِ بخش برون‌ریز این غده، پیش‌آگهی بسیار ضعیفی دارند، زیرا معمولاً در مراحل پایانی تشخیص
ضعیفی دارند، زیرا معمولاً در مراحل پایانی تشخیص داده می‌شوند، یعنی هنگامی که سرطان به صورت موضعی پیشرفته کرده یا به سایر قسمت‌های بدن گسترش یافته است. پیامد بیماری در موردِ تومورهای نوراندوکرین بسیار بهتر است؛ بسیاری از آنها خوش‌خیم و کاملاً فاقد علائم بالینی هستند، و حتی مواردی که با جراحی قابل درمان نیستند، میانگین بقای پنج ساله ۱۶٪ دارند، با این حال چشم‌انداز بیماری به میزانِ قابل توجهی بسته به نوع تومور، متفاوت است. برای آدنوکارسینوم لوزالمعده پیشرفته و متاستاتیک، که مجموعاً بیش از ۸۰ درصد از کل موارد
متاستاتیک، که مجموعاً بیش از ۸۰ درصد از کل موارد سرطان لوزالمعده را در بر می‌گیرند، کارآزمایی‌های متعددی که رژیم‌های شیمی‌درمانی را مقایسه می‌کنند، افزایش زمان بقا را نشان داده‌اند، اما این افزایش بقا بیش از یک سال نبوده است. به‌طور کلی بقای پنج ساله برای سرطان لوزالمعده در ایالات متحده از ۲٪ در موارد تشخیص داده شده در ۱۹۷۵–۱۹۷۷، و ۴٪ در تشخیص‌های ۱۹۸۷–۱۹۸۹، به ۶٪ در ۲۰۰۳–۲۰۰۹ افزایش یافته است. در کمتر از ۲۰ درصدِ آدنوکارسینوم‌های لوزالمعده که رشد تومور موضعی و اندازهٔ آن کوچک (کمتر از ۲ سانتی‌متر در مرحله
و اندازهٔ آن کوچک (کمتر از ۲ سانتی‌متر در مرحله T1) است، حدود ۲۰ درصد آمریکایی‌ها تا پنج سال زنده می‌مانند. حدود ۱۵۰۰ ژن با پیش‌آگهی آدنوکارسینوم لوزالمعده مرتبط هستند. برخی از این‌ها ژن‌های نامطلوب بوده، که بیان بیش از حدشان، به پیامد بد بیماری مربوط است، مثل "MET" و "MUC-1"، و برخی دیگر ژن‌های اثر مثبتی دارند و بیان زیادشان با بقای بیشتر مبتلایان مرتبط است، مثل فاکتور رونویسی "PELP-1". همه‌گیرشناسی و پراکندگی. در سال ۲۰۱۵، انواع مختلف سرطان لوزالمعده منجر به مرگ ۴۱۱٬۶۰۰ نفر در سراسر جهان شد. در مقایسه،
به مرگ ۴۱۱٬۶۰۰ نفر در سراسر جهان شد. در مقایسه، در سال ۲۰۲۲ و مطابق گزارش «صندوق جهانی پژوهش‌های سرطان» و «رصدخانه جهانی سرطان»، بیش از ۵۱۰٬۹۹۲ مورد سرطان لوزالمعده ثبت شد و ۴۶۷٬۴۰۹ نفر از مبتلایان جان خود را از دست دادند. بررسی‌ها افزایش سالانه تعداد مبتلایان به این بیماری را نشان می‌دهد و پیش‌بینی‌های آماری احتمال افزایش ۹۵٫۴ درصدی در موارد جدید ابتلا در سطح جهان (به‌طور بالقوه ۹۹۸٬۶۶۳ نفر) تا سال ۲۰۵۰ را مطرح می‌کنند. اگرچه سرطان لوزالمعده تنها ۲٫۵ درصد موارد جدید سرطان‌ها را در کل تشکیل می‌دهد، اما این
جدید سرطان‌ها را در کل تشکیل می‌دهد، اما این بیماری، مسئول ۶ درصد مرگ‌ومیر ناشی از سرطان در هر سال است. این بیماری هفتمین علت مرگ ناشی از سرطان در سراسر جهان، پنجمین علتِ شایعِ مرگِ ناشی از سرطان در بریتانیا و سومین علتِ شایعِ مرگِ ناشی از سرطان در ایالات متحده آمریکا است. در سطح جهانی، سرطان لوزالمعده دوازدهمین سرطان شایع در زنان و دوازدهمین سرطان شایع در مردان است. اکثر موارد ثبت‌شده (۷۰ درصد از کلِ موارد جدید این بیماری) در کشورهای توسعه‌یافته رخ می‌دهد. میانگین خطر بروز این بیماری در شهروندان ایالات
میانگین خطر بروز این بیماری در شهروندان ایالات متحده در طول عمر حدود ۱ در ۶۷ (یا ۱٫۵٪) بوده، که کمی بیشتر از این رقم در بریتانیا است. این بیماری در مردان شایع‌تر از زنان بوده، اگرچه این تفاوت جنسیتی در میزان بروز در دهه‌های اخیر کاهش یافته، که احتمالاً نشان‌دهنده افزایش مصرف سیگار زنان در سنین پائین است. در ایالات متحده، خطر ابتلا برای آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار، بیش از ۵۰٪ بیشتر از سفیدپوستان است، اما این میزان در آفریقا و شرق آسیا بسیار کمتر از آمریکای شمالی یا اروپا است، ایالات متحده آمریکا، اروپای
شمالی یا اروپا است، ایالات متحده آمریکا، اروپای مرکزی و شرقی، و آرژانتین و اروگوئه همگی دارای نرخ‌های ابتلای زیادی هستند. تومورهای نورواندوکرین. میزان بروز سالانه تومورهای نورواندوکرین لوزالمعده شناخته‌شده، اندک است (حدود ۵ در هر یک میلیون نفر در سال) که غالباً از انواع غیرفعال (غیر ترشحی) تومور هستند. حدود ۴۵٪ تا ۹۰٪ از تومورهای نورواندوکرین لوزالمعده از انواع غیرفعال هستند. در بررسی‌های کالبدگشایی در بسیاری از مواقع تومورهای نورواندوکرین کوچکی کشف می‌شود که نشان می‌دهد شیوع تومورهایی که بی‌اثر و بدون
که نشان می‌دهد شیوع تومورهایی که بی‌اثر و بدون علامت باقی می‌مانند، ممکن است نسبتاً بالا باشد. به‌طور کلی تصور می‌شود که تومورهای نورواندوکرین حدود ۱ تا ۲ درصد از کل تومورهای لوزالمعده را تشکیل دهند. تعریف و طبقه‌بندی تومورهای نورواندوکرین در طول زمان تغییر کرده و بر آنچه در مورد همه‌گیرشناسی و اثرات بالینی آنها می‌دانیم، تأثیر گذاشته است. تاریخچه. شناخت و تشخیص. نخستین شناسایی و توصیف سرطان لوزالمعده به دانشمند ایتالیایی قرن هجدهم جووانی باتیستا مورگانی، پدر آسیب‌شناسی تشریحی امروزی، نسبت داده شده است که
آسیب‌شناسی تشریحی امروزی، نسبت داده شده است که ادعا می‌کرد چندین مورد سرطان را در لوزالمعده ردیابی کرده است. با توجه به ظاهر مشابه آن به پانکراتیت، بسیاری از پزشکان قرن ۱۸ و ۱۹ در مورد وجود این بیماری تردید داشتند. چند گزارش موردی در دهه‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ منتشر شد و سرانجام یک تشخیص قطعی با آسیب‌شناسی بافتی توسط پزشک آمریکایی، جیکوب مندس دا کوستا ثبت شد که خودش در قابل اعتماد بودن توصیف‌های مورگانی تردید داشت. سرانجام در آغاز قرن بیستم، سرطان سر لوزالمعده به یک تشخیص کاملاً مسلم و معتبر تبدیل شده بود. در
به یک تشخیص کاملاً مسلم و معتبر تبدیل شده بود. در مورد تومورهای نوراندوکرین، احتمال سرطان سلول‌های جزایر لانگرهانس نخستین بار در سال ۱۸۸۸ مطرح شد. نخستین مورد ترشح بیش از حد انسولین ناشی از تومورهای انسولین‌ساز لوزالمعده در سال ۱۹۲۷ گزارش شد که آن را منسوب به جراحان آمریکایی، «رابرت میلتون زولینگر» و «اِدوین هومر الیسون» می‌دانند. این دو با فرض وجود تومور ترشح‌کننده گاسترین، دو مورد زخم گوارشی غیرمعمولِ شدید در سال ۱۹۵۵ گزارش کردند و پس از آن نامشان بر روی سندرم زولینگر-الیسون ماندگار شد. در سال ۲۰۱۰،
روی سندرم زولینگر-الیسون ماندگار شد. در سال ۲۰۱۰، سازمان جهانی بهداشت توصیه کرد که PanNEts نیز به جای تومورهای «درون‌ریز» به عنوان تومورهای «نورواندوکرین» شناخته شوند. امروزه تومورهای کوچک پیش‌سرطانی در بسیاری از سرطان‌های لوزالمعده بدون هیچ وقفه‌ای توسط تصویربرداری مدرن پزشکی قابل شناسایی است. یک نوع آن، نئوپلاسم پاپیلاری موسینی داخل مجاری، نخستین بار توسط محققان ژاپنی در سال ۱۹۸۲ کشف و توصیف شد. در درسنامهٔ «"اصول و کاربرد جراحی سرطان: رویکرد چند رشته‌ای به مشکلات پیچیده"» در سال ۲۰۱۰ اشاره شد که: «تا یک
مشکلات پیچیده"» در سال ۲۰۱۰ اشاره شد که: «تا یک دهه بعد، توجه کمی به این گزارش شد. اما طی ۱۵ سال آتی، افزایش شدیدی در میزان تشخیص این تومور پدید آمد.» جراحی. نخستین جراحی ویپل جزئی گزارش‌شده توسط جراح ایتالیایی آلساندرو کودی‌ویلا در سال ۱۸۹۸ انجام شد، اما بیمار ۱۸ روز بعد در اثر عوارض بعدِ عمل درگذشت. عمل‌های جراحی اولیه خطرناک و ناقص بودند؛ نخست به‌دلیل باورهای اشتباه آن روزگار مبنی بر اینکه بیماران در صورت برداشته‌شدن دوازدهه می‌میرند یا آنکه متوقف کردن جریان شیره لوزالمعده مرگبار است. بعدها نیز به
جریان شیره لوزالمعده مرگبار است. بعدها نیز به اشتباه، فرض می‌شد که می‌توان مجرای لوزالمعده را به سادگی و بدون عوارض جانبی جدی بست؛ اما شواهد جدید نشان می‌دهند که در اغلب موارد مجرای بسته‌شده بعد از مدتی نشت می‌کند. در سال‌های ۱۹۰۷ و ۱۹۰۸، پس از چند عمل ناموفق دیگر توسط جراحان گوناگون، روش‌های آزمایشی متفاوتی بر روی اجساد توسط جراحان فرانسوی صورت پذیرفت. در سال ۱۹۱۲ جراح آلمانی والتر کائوش نخستین کسی بود که بخش‌های بزرگی از دوازدهه و لوزالمعده را با هم برداشت. این جراحی در شهر برسلاو (وروتسواف کنونی در
این جراحی در شهر برسلاو (وروتسواف کنونی در لهستان) انجام شد. لستر درگستد در سال ۱۹۱۸ با جراحی بر روی سگ‌ها نشان داد که حتی پس از برداشتن کامل دوازدهه، سگ‌ها زنده می‌مانند و چنین جراحی سنگینی با بقای جانور منافاتی ندارد. تا پیش از آن تنها بخشی از دوازدهه برداشته می‌شد تا آنکه در سال ۱۹۳۵ جراح آمریکایی آلن اولدفادر ویپل جراحی توتال دئودنکتومی (برداشت کامل دوازدهه) را بر روی انسان انجام داد و بعدها نتایج مجموعه‌ای از سه عمل جراحی را که در بیمارستان نیویورک-پرسبیترین انجام شده بود، گزارش کرد. البته برداشت
انجام شده بود، گزارش کرد. البته برداشت کاملِ دوازدهه فقط در یکی از سه بیمار انجام شد و این بیمار به مدت دو سال و تا زمانیکه متاستاز سرطان به کبد موجبِ مرگش شود، زنده بود. نخستین جراحی ویپل به صورت برنامه‌ریزی‌نشده انجام گرفت، چرا که سرطان بیمار را روی تخت جراحی در اتاق عمل کشف کردند. موفقیت ویپل راهگشای پزشکان در آینده شد، اما این جراحی تا دهه‌های اخیر روشی دشوار و خطرناک باقی‌ماند. ویپل اصلاحات متعددی را برای روش جراحی خود منتشر کرد، از جمله نخستین برداشت کامل دوازدهه در سال ۱۹۴۰؛ او در طول فعالیت خود در
کامل دوازدهه در سال ۱۹۴۰؛ او در طول فعالیت خود در مجموع ۳۷ جراحی ویپل انجام داد. در اواخر دهه ۱۹۳۰ میلادی، کشف اینکه ویتامین کا از خونریزی همراه با یرقان جلوگیری می‌کند و تبدیل روش‌های انتقال خون به عنوان یک فرایند عادی و روزمره، بقای بیمار پس از عمل جراحی ویپل را بهبود بخشیدند، اما تا اواخر دهه ۱۹۷۰ حدود ۲۵٪ از مبتلایان هرگز بیمارستان را زنده ترک نکردند. در دهه ۱۹۷۰، گروهی از جراحان آمریکایی نوشتند که این روش بسیار خطرناک است و باید کنار گذاشته شود. از آن زمان، نتایج در مراکز بیمارستانی بزرگ و مجهز،
آن زمان، نتایج در مراکز بیمارستانی بزرگ و مجهز، به‌طور قابل توجهی بهبود یافته است و مرگ‌ومیر ناشی از این جراحی اغلب کمتر از ۴٪ است. در سال ۲۰۰۶ گزارشی از مجموعه ای از ۱۰۰۰ جراحی ویپل متوالی توسط یک جراح از بیمارستان جانز هاپکینز بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۳ منتشر شد. میزان این عمل‌ها در این دوره به‌طور پیوسته افزایش یافته بود و تنها سه مورد پیش از سال ۱۹۸۰ جراحی شده بودند. میانگین زمان عمل از ۸٫۸ ساعت در دهه ۱۹۷۰ به ۵٫۵ ساعت در دهه ۲۰۰۰ کاهش یافت و مرگ و میر طی ۳۰ روز پس از جراحی یا مرگ‌های رخ داده در
و میر طی ۳۰ روز پس از جراحی یا مرگ‌های رخ داده در بیمارستان تنها ۱٪ بود. مجموعه‌ای دیگر از ۲۰۵۰ جراحی در بیمارستان عمومی ماساچوست ما بین سال‌های ۱۹۴۱ و ۲۰۱۱ تصویر مشابهی از بهبود این روش جراحی - به‌لحاظ کاهش مرگ‌ومیر حین عمل و همچنین عوارض پس از جراحی مثل سپتیسمی و شوک هموراژیک - را نشان داد. پژوهش‌ها. پژوهش‌های جدید و جاری در سرطان لوزالمعده شامل مطالعات ژنتیکی و تشخیص زودهنگام، درمان در مراحل مختلف سرطان، استراتژی‌های جراحی و درمان‌های هدفمند مانند مهار فاکتورهای رشد، درمان‌های مبتنی بر سیستم ایمنی و
فاکتورهای رشد، درمان‌های مبتنی بر سیستم ایمنی و واکسن‌ها هستند. برخی از بررسی‌های جدید نشان می‌دهد اسیدهای صفراوی ممکن است در سرطان‌زایی در لوزالمعده نقش داشته باشند. همچنان پرسش‌های اساسی دربارهٔ زمان رخداد وقایع یا مرحله‌بندی و پیشرفت بیماری به ویژه نقش ظهور دیابت و چگونگی و زمان گسترش بیماری وجود دارد. آگاهی از اینکه دیابت نوظهور می‌تواند نخستین نشانهٔ بیماری باشد، ممکن است تشخیص و پیشگیری به موقع از سرطان را، در صورت ایجاد یک استراتژی غربالگریِ قابل اجرا، تسهیل کند. بررسی کارآزمایی پیشنهادی مؤسسه ثبت
تسهیل کند. بررسی کارآزمایی پیشنهادی مؤسسه ثبت پانکراتیت و سرطان لوزالمعده ارثی اروپا (EUROPAC) با هدف تعیین «آیا غربالگری منظم برای افرادی که سابقهٔ خانوادگی این بیماری را دارند مناسب است یا خیر» نیز یکی از محورهای پژوهشی در این زمینه به‌شمار می‌آید. جایگزینی جراحی سوراخ کلید (لاپاروسکوپی) به جای جراحی ویپل، به ویژه از نظر زمان بهبودی، در حال ارزیابی است. الکتروپوریشن بازگشت‌ناپذیر نیز یک تکنیک اَبلاسیون نسبتاً جدید با پتانسیل کم کردن سرعت رشد سرطان و طولانی‌تر نمودن عمر افراد مبتلا به سرطان‌های غیر
طولانی‌تر نمودن عمر افراد مبتلا به سرطان‌های غیر متاستازی پیشرفته، به‌ویژه برای تومورهای مجاور عروق اطراف لوزالمعده، بدون خطرِ ایجاد ترومای عروقی است. تلاش‌هایی برای توسعه داروهای جدید در حال انجام است، از جمله داروهایی که مکانیسم‌ها و مسیرهای سوخت‌وسازی را در شروع سرطان، تکثیر سلول‌های بنیادی، و رشد سلولی هدف قرار می‌دهند. رویکرد دیگر ایمونوتراپی است که شامل استفاده از ویروس‌های سرطان‌کُش برای هدف قرار دادن سلول‌های سرطانی است. مکانیسم‌های خاص گالکتین در ریزمحیط تومور نیز در حال مطالعه و بررسی هستند.
در ریزمحیط تومور نیز در حال مطالعه و بررسی هستند. استفاده از نانوذرات به‌جای رویکردهای دارویی معمول می‌تواند به انتقال هدفمند و پایدار یک رژیم دارویی به مکان‌های خاص سرطان/تومور، بدون آسیب به سلول‌های سالم بدن و ایجاد عوارض جانبی کلان بر بدن، کمک کند. سرطان لوزالمعده در جانوران. سرطان بخش برون‌ریز لوزالمعده، سرطانی نسبتاً نادر در جانوران است که در برخی از گونه‌های جانوران وحشی، اهلی، دست‌آموز و خانگی یافت شده است. این سرطان عمدتاً گربه‌ها و سگ‌ها را درگیر می‌کند و البته گزارش‌هایی از بروز این بیماری در
می‌کند و البته گزارش‌هایی از بروز این بیماری در خوک‌ها، گاوها و اسب‌ها نیز وجود دارد. در جانوران وحشی، سرطان بخش برون‌ریز لوزالمعده به‌ویژه در خرس‌ها شایع است. در مقایسه با تومورهای انسانی که آدنوکارسینوم در آنها شکل غالب سرطان است، تومورهای حیوانی تنوع بافتی بیشتری دارند و تومورها نشات‌گرفته از سلول‌های آسینار یا غدد درون‌ریز لوزالمعده هستند. این بیماری با نفوذ رشد و تخریب ساختارهای مجاور و متاستازهای نسبتاً زودرس تظاهر می‌کند. به عبارت دیگر، سرطان معمولاً در مراحل پیشرفته و با درگیری غدد لنفاوی و همچنین
در مراحل پیشرفته و با درگیری غدد لنفاوی و همچنین بروز متاستازهای دوردست تشخیص داده می‌شود. سونوگرافی گاهی در تشخیص بیماری مفید است، اما بیشتر موارد سرطان لوزالمعده در جریان لاپاراتومی اکتشافی، تشخیص داده می‌شوند. چگونگی خارج کردن کامل لوزالمعده یا جراحی ویپل در درسنامهٔ جامع «"سرطان‌شناسی بالینی جانوران کوچک"» شرح داده شده است و آناستوموزهای بای‌پس تسکین‌دهنده نیز گاهی انجام می‌شود. شیمی‌درمانی و پرتودرمانی در جانوران کاربرد چندانی ندارند.
باباکلا، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲۸۳ نفر (۵۸ خانوار) بوده‌ است.
بجدم ، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال 1395صورت گرفته، جمعیت آن 35 نفر(13 خانوار) بوده‌است. و از طبیعت بسیار زیبا و بکری برخوردار است
تیر جاری، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۱نفر (۵خانوار) بوده‌است.
خوارخون، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران.که محبوبیت زیبای در بین روستا های مازندارن دارد. جمعیت. این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت آن ۲۵۰نفر (۶۰خانوار) بوده‌است، معنی اسم این روستا عبارت است از خوار یعنی خوب، خون یعنی خونش خوب و خوانندگی بسیار. روستای بسیار زیبا و دیدنی و خوش آب هوا است؛ زیبای آن زبان زد است. خانه‌های روستای زیبای خوارخون با معماری سنتی مازندران یادآور روزهای خوش گذشته‌است. خانه‌هایی که هر کدام قصه‌ها و
خوش گذشته‌است. خانه‌هایی که هر کدام قصه‌ها و شاید افسانه ای در دل خود دارند این روستا بیش از ۳۰۰ سال قدمت تاریخی دارد مفهوم این روستا این است خوانندهای خوبی در این روستا بودند که دارای صدای خوبی بودند که خیلی خوب آواز می‌خواندند به همین علت اسم روستا خوارخون نامگذاری شد.خوارخون از مکان های دیدنی زیادی دارد یکی از جمله آبشار هفت خال و چشمه گرداوه محدوده جغرافیایی روستای خوارخون از شمال به یال میان سامان ورنام و قادیکلا از جنوب به روستای باباکلا که فاصله آن با روستا حدوداً ۶ کیلومتر از شرق به روستای سیکا که
روستا حدوداً ۶ کیلومتر از شرق به روستای سیکا که فاصله آن با روستا حدوداً ۸ کیلومتر می‌باشد قسمت شمال شرقی هم متصل است به روستای تیرجاری، شغل اصلی مردم روستای خوارخون کشاورزی و دامداریست البته برخی از مردم به باغداری مشغولند کاشت درخت هلو، سیب و گردو در روستای خوارخون رواج دارد. چشمه ای بنام گرداو در روستای خوارخون از دل زمین و از میان قلوه سنگ‌ها می‌غرد و آبش را بی منت به مردم روستا هدیه می‌کند این چشمه باعث گردشگری و محبوبیت زیبای این روستا شده؛ در واقع این چشمه به عنوان استخر طبیعی و شنا و درمانی به کار
چشمه به عنوان استخر طبیعی و شنا و درمانی به کار میرود باعث رونق کشاورزی و آبادانی روستای خوارخون شده‌است. در قسمت جنوب شرقی روستای خوارخون قلعه ای بنام کافر قلعه وجود دارد در قدیم برای یک پادشاه و یک دوریشی یوده است به گفته روستاییان ولی واقعیت همان کابوس قلعه است آثار زیست و پادشاه نشین قلعه مشخص است.
ورنام بالا، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۶۷نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
وناجم، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۳۳نفر (۳۴خانوار) بوده‌است.
رودبار خارخون، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۸۵نفر (۳۲خانوار) بوده‌است.
زلم نام روستایی از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران است. جمعیت. این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۸۰ نفر (۴۹ خانوار) بوده است.
روستای چورت از توابع ساری و در بخش چهاردانگه واقع شده است از طریق مسیر جنگلی به بخش هزارجریب نکا متصل میباشد ،چورت از نظر جغرافیایی با روستاهای سیکا،ورنام،صلاح،وکارنام همسایه می‌باشد. روستای چورت بزرگترین روستای بخش چهاردانگه می‌باشد از جاذبه های گردشگری آن میتوان به دریاچه چورت ساری،امام زاده ابراهیم ،و جنگل های انبوه اشاره کرد چورت بزرگترین روستای بخش چهاردانگه می‌باشد و دارای جمعیت چندهزارنفری میباشد طایفه های جعفری احمدی,رستمی,رمضانی و رجبی بزرگترین طایفه های این روستا می‌باشند شغل مردم روستا دامپروری
های این روستا می‌باشند شغل مردم روستا دامپروری ،کشاورزی ، وعده ای دیگر آن رانندگی کامیون در حوزه حمل و نقل چوب های جنگلی میباشد این روستا دارای دو مدرسه ابتدایی و متوسطه اول می‌باشد جمعیت. این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و بر اساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۶۷۴نفر (600خانوار) بوده‌است. جستارهای وابسته. دریاچه میانشه
ورنام پائین، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران. جمعیت. این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۱۶نفر (۲۴خانوار) بوده‌است.
هلی‌هومن، روستایی است از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران. واژه شناسی. هلی به زبان مازندرانی به معنی آلوچه و همند (یا همن) به زبان مازندرانی به معنی دشت است. هَلی‌هِمِند یعنی آبادی واقع در دشت درختان آلوچه شغل مردم روستا. روستای هلیهمند در ۵۷ کیلومتری ساری و ۳۷ کیلومتری کیاسر واقع شده و شغل اصلی مردم کشاورزی و دامداری می باشد و تعدادی در صنایع دستی مشغول فعالیت هستند. جمعیت. این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت
مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۴۱نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.
صلاح، روستایی از توابع بخش چهاردانگه شهرستان ساری در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان گرماب قرار داشته و بر اساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۲۲نفر (۲۴خانوار) بوده‌است.
بوآز یاکین (متولد ۲۰ ژوئن ۱۹۶۶) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان یهودی آمریکایی است که به ساخت فیلم‌هایی مجازاتگر (فیلم‌نامه‌نویس) و (فیلنامه‌نویس) مشهور است. زندگی شخصی. یاکین در شهر نیویورک متولد شد. پدر و مادر او هر دو متولد اسرائیل هستند، خانواده پدرش از نژاد یهودی سفاردی (مصری-یهودی) و خانواده مادرش از نژاد یهودی اشکنازی (لهستانی-یهودی) هستند. او در دبیرستان علوم برانکس تحصیل کرد، جایی که در سال ۱۹۸۳ با بازیگر جان کرایر همکلاسی بود. او در کالج شهر نیویورک و سپس در دانشگاه نیویورک در رشته فیلمسازی تحصیل کرد و
در دانشگاه نیویورک در رشته فیلمسازی تحصیل کرد و اولین قرارداد خود را برای فیلمنامه در ۱۹ سالگی انجام داد. یاکین با آلما هارئل کارگردان موزیک ویدیوی اسرائیلی ازدواج کرد. این زوج در سال ۲۰۱۲ طلاق گرفتند.
جیکوب بنجامین جیلنهال (؛ زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۹۸۰) بازیگر آمریکایی است. او در خانواده‌ای هنرمند به دنیا آمد و فرزند استیون جیلنهال، کارگردان، و نائومی فونر جیلنهال، فیلم‌نامه‌نویس است. جیلنهال بازیگری را از کودکی با حضور در فیلم "حقه‌بازان شهر" (۱۹۹۱) آغاز کرد و پس از آن در فیلم‌های پدرش مانند "یک زن خطرناک" (۱۹۹۳) و "رونق خانه" (۱۹۹۸) نقش‌های فرعی ایفا نمود. نقطه عطف کارنامه او با بازی در نقش هومر هیکام در فیلم "آسمان اکتبر" (۱۹۹۹) رقم خورد و با بازی در فیلم کالت و روان‌شناختی "دانی دارکو" (۲۰۰۱) در نقش
کالت و روان‌شناختی "دانی دارکو" (۲۰۰۱) در نقش نوجوانی آشفته، توجه بیشتری را به خود جلب کرد. پس از بازی در فیلم علمی تخیلی پرفروش "پس‌فردا" (۲۰۰۴)، جیلنهال برای بازی در نقش مردی همجنس‌گرا در درام عاشقانهٔ "کوهستان بروکبک" (۲۰۰۵) مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. مسیر شغلی او با بازی در نقش اصلی تریلر "زودیاک" (۲۰۰۷)، کمدی رمانتیک "عشق و دیگر داروها" (۲۰۱۰) و فیلم علمی تخیلی "کد منبع" (۲۰۱۱) پیشرفت کرد. نقش‌آفرینی او در تریلرهای "زندانیان" (۲۰۱۳) و "دشمن"
او در تریلرهای "زندانیان" (۲۰۱۳) و "دشمن" (۲۰۱۳) با تحسین منتقدان همراه بود و برای بازی در نقش روزنامه‌نگاری فریب‌کار در "شبگرد" (۲۰۱۴) و نویسنده‌ای با وضعیت نابسامان در "حیوانات شب‌زی" (۲۰۱۶) نامزد دریافت جایزهٔ بفتا شد. فیلم ابرقهرمانی "" (۲۰۱۹) پرفروش‌ترین فیلم اوست که در آن نقش میستریو را بازی کرد. پس از بازی در نقش مکمل درام "حیات وحش" (۲۰۱۸)، جیلنهال نقش اصلی پروژه‌های اکشن و مهیج از قبیل "گناهکار" (۲۰۲۱)، "آمبولانس" (۲۰۲۲) و "کافه بین‌راهی" و نیز مجموعهٔ "بی‌گناه فرضی" (۲۰۲۴) را بر عهده گرفت. آغاز
"بی‌گناه فرضی" (۲۰۲۴) را بر عهده گرفت. آغاز زندگی. جیکوب بنجامین جیلنهال در ۱۹ دسامبر ۱۹۸۰ در لس آنجلس، کالیفرنیا به دنیا آمد. پدرش استیون جیلنهال کارگردان و مادرش نائومی فونر فیلم‌نامه‌نویس است. او یک خواهر بازیگر به نام مگی جیلنهال دارد که با او در فیلم "دانی دارکو" هم‌بازی شد. پدرش تبار سوئدی و انگلیسی دارد و از نوادگان خانوادهٔ اشراف‌زادهٔ جیلنهال است. مادر جیلنهال یک یهودی است که از خانوادهٔ اشکنازی اهل روسیه و لهستان در نیویورک سیتی به دنیا آمد. جیلنهال عنوان کرده که خودش را یک یهودی می‌داند. جیلنهال
عنوان کرده که خودش را یک یهودی می‌داند. جیلنهال در سیزدهمین سالگرد تولدش، آیینی مانند بر میتصوا انجام داد و داوطلبانه در پناهگاه افراد بی‌خانمان مشغول به کار شد زیرا والدینش می‌خواستند به‌خاطر سبک زندگی ممتازش به او حس قدردانی بدهند. جیلنهال در کودکی به‌علت ارتباط خانواده‌اش با فیلم‌سازی، همواره با این صنعت روبه‌رو می‌شد. او نخستین بازیگری خود را در نقش پسر بیلی کریستال در فیلم کمدی "حقه‌بازان شهر" (۱۹۹۱) تجربه کرد. والدینش به او اجازهٔ حضور در "اردک‌های قدرتمند" (۱۹۹۲) را ندادند، زیرا برای این کار نیاز
قدرتمند" (۱۹۹۲) را ندادند، زیرا برای این کار نیاز بود دو ماه خانه را ترک کند. در سال‌های بعد، پدر و مادرش به او اجازه دادند تا برای نقش‌ها آزمون بازیگری دهد، اما همواره او را در صورت انتخاب شدندش از گرفتن نقش‌ها منع می‌کردند. او چند باری اجازهٔ حضور در فیلم‌های پدرش را پیدا کرد. جیلنهال در سال ۱۹۹۳ در "زن خطرناک" (به همراه خواهرش مگی)، در «Bop Gun» (قسمتی از فیلم ۱۹۹۴ "") و در ۱۹۹۸ در کمدی "میراث مالکوم" ظاهر شد. جیک و مگی به همراه مادرشان در دو قسمت از یک برنامه آشپزی ایتالیایی در شبکهٔ فود نت‌ورک ظاهر
برنامه آشپزی ایتالیایی در شبکهٔ فود نت‌ورک ظاهر شدند. پیش از سال آخر دبیرستان، تنها فیلم دیگری که به‌دست پدرش کارگردانی نشد و جیلنهال اجازه بازی در آن را داشت، فیلم "جاش و اس.ای. ام" در سال ۱۹۹۳ بود. این فیلم یک ماجراجویی کودکانهٔ کمتر شناخته‌شده بود. پدر و مادرش اصرار داشتند که او برای تأمین مخارج زندگی خود شغل تابستانی داشته باشد؛ بنابراین او به‌عنوان نجات غریق و پیش‌خدمت در رستورانی که به‌دست یکی از دوستان خانوادگی اداره می‌شد، مشغول به کار شد. جیلنهال در سال ۱۹۹۸ از مدرسه هاروارد-وستلیک در لس آنجلس
در سال ۱۹۹۸ از مدرسه هاروارد-وستلیک در لس آنجلس فارغ‌التحصیل شد و سپس برای مطالعهٔ ادیان شرقی و فلسفه به دانشگاه کلمبیا رفت. خواهرش در این دانشگاه سال آخری بود و مادرش از آنجا فارغ‌التحصیل شده بود. در کلمبیا، او ساکن جان جی هال بود. جیلنهال پس از دو سال تحصیل را رها کرد تا روی بازیگری تمرکز کند، اما قصد در نهایت قصد داشت مدرک خود را به پایان برساند. نخستین نقش اصلی جیلنهال در "آسمان اکتبر" بود، اقتباس سال ۱۹۹۹ جو جانستون از زندگی‌نامه هومر هیکام. جیلنهال در آن مرد جوانی از ویرجینیای غربی را به تصویر کشید
آن مرد جوانی از ویرجینیای غربی را به تصویر کشید که در تلاش برای برنده شدن بورس تحصیلی بود. این فیلم با استقبال مثبت روبرو شد و ۳۲ میلیون دلار به دست آورد. این فیلم در "اخبار و بررسی ساکرامنتو" «اجرای برجستهٔ» جیلنهال توصیف شد. فعالیت حرفه‌ای. ۱۹۹۹–۲۰۰۴: آغاز موفقیت و دانی دارکو. اولین نقش اصلی جیلنهال در فیلم آسمان اکتبر (۱۹۹۹) به کارگردانی جو جانستون رقم خورد. این فیلم که اقتباسی از زندگی‌نامه هومر هیکام به نام پسران راکت بود، داستان جوانی از ویرجینیای غربی را روایت می‌کند که با رؤیای بردن یک بورسیه علمی،