payamvha/North_RAG huggingface dataset:
غار داشکسن مربوط به سده‌های متأخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان مشگین‌شهر، بخش مشکین شرقی، دهستان لاهرود، روستای داشکسن واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۳۹۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه خرمنجاه گاوکل علیا مربوط به دوره اشکانیان است و در شهرستان صحنه، بخش مرکزی، روستای گاوکل علیا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۸۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ازفرهیختگان این روستا می‌توان از آفای عبادالله حاتمی نام برد
تپه آق بلاق مربوط به هزاره اول قبل از میلاد - دوره اشکانیان است و در شهرستان مشگین‌شهر، بخش مرکزی، دهستان دشت، روستای نصیرآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۳۲۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. منابع. اقبلاغ نام دیگر یکی از روستاهای مشکین شهر است که در سمت جنوب شرقی این شهرستان قرار دارد. به دلیل چشمه پرآبی که اهالی این روستا در قدیم از ان استفاده می‌کردند و تنها منبع ابی نزدیک به محل سکونت اهالی بوده به نام بلاغ و به دلیل خاک سفیدی که در قسمت پشت این چشمه قرار داشته وهنوزم هست
که در قسمت پشت این چشمه قرار داشته وهنوزم هست این روستا اقبلاغ نام گرفته‌است. اقبلاغ به ترکی یعنی چشمه سفید.
گوللر تپه سی مربوط به دوره اشکانیان است و در شهرستان ابهر، بخش مرکزی، دهستان صایین قلعه، روستای جداقیه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۵۱۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. حفاری های غیرمجازی که در این تپه صورت گرفته موجب تخریب اثر حاضر گردیده است.
محوطه ام یازوق مربوط به - دوره ساسانیان است و در شهرستان ابهر، بخش مرکزی، دهستان دولت‌آباد، روستای ین واقع شده و این اثر در تاریخ ثبت شده
گمرک کوهستک یک بنای تاریخی مربوط به دوره پهلوی دوم است که در شهر کوهستک شهرستان سیریک استان هرمزگان واقع شده است. ساختمان این گمرک سه طبقه است و نشانی از قدمت تجارت و صادرات در این شهر دارد. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۵۳۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در سال۱۳۹۶ این بنا از سوی اداره‌‌کل میراث فرهنگی هرمزگان مرمت شده است.
محوطه کلک رشنوآباد مربوط به دوره ساسانیان - سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان دره‌شهر، بخش مرکزی، دهستان زرین دشت، ۱۵۰ متری جنوب روستای رشنو آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۶۲۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آرامگاه امامزادگان محمد و ابراهیم، بنایی تاریخی است مربوط به دوره_تیموریان که در محدودهٔ شهر تاریخی تون در جنوب غربی شهر فردوس و در فاصله چند متری جنوب مسجد جامع واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۵۶۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
قلعه رقه اثری تاریخی مربوط به دوره قاجار است که در روستای رقه از توابع شهرستان بشرویه واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۵۶۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقایای بنای سرخه دیزه مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان دالاهو، بخش مرکزی، روستای سرخه دیزه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۸۶5 به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران با عنوان «بقایای بنای سرخه‌دیزه (تپه شماره ۱ و ۲ سرخه‌دیزه)» به ثبت رسیده است. این قلعه ساسانی در روستای سرخه‌دیزه، بین کرند و سرپل ذهاب قرار دارد و به وسیله لاشه سنگ و ملاط گچ به همراه آجر ساخته شده است. یکی از دیوارهای این قلعه که نسبتاً سالم است دارای طولی در حدود ۷۰/۵ متر است. تعداد زیادی از خانه‌های روستای سرخه دیزه بر روی
تعداد زیادی از خانه‌های روستای سرخه دیزه بر روی بقایای این قلعه ساخته شده است. در سده‌های نخستین اسلامی این منطقه به علت موقعیت طبیعی آن به وسیله جنگل‌ها محصور بود، «مرجع القلعه» نام داشت. «یعقوبی» مورخ و جغرافی دان معروف اسلامی، مرج القلعه را ستورگاه خلفا معرفی کرده است. بنا به روایت احمد ابن ابی یعقوبی مؤلف کتاب البلدان دوران اسلامی، این قلعه مرج القلعه نامیده شده که به وسیله لاشه سنگ، ملات گچ و آجر ساخته شده است.
مجموعه تخت شیرین مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان صحنه، بخش مرکزی، روستای گاماسیاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۸۶۳ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. محوطهٔ تخت شیرین در سال ۱۳۱۱ به شماره ثبت ۲۷ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده‌است. موقعیت. محوطهٔ تاریخی تخت شیرین در ۶ کیلومتری جنوب شرقی بیستون، و ۵/۱ کیلومتری سه‌راهی سرماج به پل شاهی در شهرستان صحنه از توابع استان کرمانشاه واقع شده‌است. در محوطهٔ تخت شیرین، تخته سنگ بزرگی به ابعاد ۲/۹۴ در ۳/۰۶ متر به ضخامتی متغیر بین ۴۷
به ابعاد ۲/۹۴ در ۳/۰۶ متر به ضخامتی متغیر بین ۴۷ تا ۴۳ سانتیمتر قرار دارد که به تخت شیرین موسوم شده و نام مجموعه از آن گرفته شده‌است. این سنگ به مرور زمان شکسته و قسمتی از آن جدا شده‌است. مردم بومی این تخته سنگ را به افسانهٔ شیرین و فرهاد منسوب کرده و آن را به شیرین همسر ارمنی خسرو پرویز و معشوقهٔ فرهاد کوهکن مربوط می‌کنند. اندازهٔ محوطه. طول محوطهٔ تخت شیرین تقریباً ۲ کیلومتر و عرض آن ۱ کیلومتر است و چندین تپهٔ بزرگ و کوچک در آن قرار دارد. ابعاد بلوک سنگی موسوم به تخت شیرین نیز ۳ در ۱۰/۳ متر و ضخامت آن ۴۰
به تخت شیرین نیز ۳ در ۱۰/۳ متر و ضخامت آن ۴۰ در ۵۰ سانتیمتر است. قدمت. تاکنون در محوطهٔ باستانی تخت شیرین کاوشی صورت نگرفته و به همین دلیل قدمت دقیق آن مشخص نیست، اما آثاری از دوران ساسانی و نیز دوران اسلامی در آن یافت شده‌است. آثار موجود در محوطه. در سطح محوطه بقایایی از قبیل بلوک‌های سنگی تراشیده و دیوارهای ساخته شده از لاشه‌سنگ و ملات گچ، مربوط به معماری دورهٔ ساسانی و نیز آثاری از سده‌های نخستین اسلامی به چشم می‌خورد. انتقال سنگ‌ها به سرماج. گفته شده که خاندان کرد حسنویه که در سدهٔ چهارم هجری در منطقهٔ
خاندان کرد حسنویه که در سدهٔ چهارم هجری در منطقهٔ کرمانشاهان حکومت محلی قدرتمندی تشکیل داده‌بودند، بخش‌هایی از بناهای این شهر را تخریب کرده و با آن در محل قلعهٔ سرماج در سرماج حسین‌خانی برای بدر بن حسنویه مقری بنا کرده‌اند که بقایای آن هنوز پابرجاست. در منابع تاریخی. گفته می‌شود که برخی از تاریخ‌نگاران و جغرافیانویسان ایرانی و عرب سدهٔ سوم هجری به بعد چون ابن فقیه، ابن رسته ابودلف، اصطخری و یاقوت حموی در نوشته‌های خود به شهری با نام «ابو ایوب» در این مکان کرده‌اند. همچنین گفته شده که «ابو ایوب» کنیه یکی از
همچنین گفته شده که «ابو ایوب» کنیه یکی از مردان قبیله بنی جُرهُم بوده که دستور ساخت این شهر را داده‌است.
امامزاده سلطان سید احمد مربوط به دوره سلجوقیان است و در شهرستان جیرفت، ساردوئیه، خیابان اصلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۸۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. وی جد اعلای سید علی خامنه‌ای، دومین رهبر جمهوری اسلامی ایران است. نسب. سیداحمدبن محمدالمدائنی بن حسن بن حسین بن حسن الافطس بن علی الاصغر بن الامام علی بن الحسین زین العابدین" نسب امامزاده سلطان سیداحمد از فرزندان و علی بن حسین (سجاد) است را نشان می‌دهد. سلطان سید احمد. امامزاده سلطان سیداحمد فرزند امامزاده محمد است که
گنبد ملا حیدر مربوط به دوره صفوی است و در شهربابک، روستای کهتوکرا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۸۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دخمه گبری مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان راور، بخش مرکزی، روستای شریف‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۸۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. پیشینه. این دخمه در نزدیکی روستای شریف‌آباد بربالای تپه‌ای ساختمان مدوری وجود دارد که به دخمه زرتشتیان معروف است. این بنا خودبیانگر بعضی از حقایق تاریخی در مورد راور می‌باشد و آدمی را به واقعیت نزدیک می‌سازد که راور نیز سال‌های قبل یکی از مراکز زرتشتی‌نشین بوده‌است. به گفته آرش ضیاتبری، پژوهشگر تاریخ زرتشتیان، پس از فروپاشی حکومت
پژوهشگر تاریخ زرتشتیان، پس از فروپاشی حکومت ساسانیان و ورود اعراب به ایران و سختگیریهای انجام شده توسط حاکمان عرب، زرتشتیانی که گزینه مهاجرت را انتخاب نمودند از دو مسیر برای خروج از ایران اقدام کردند، یکی به سمت جنوب و حرکت از جزیره هرمز و دیگری به سمت شرق ایران که این مسیر از یزد به بافق، کوهبنان، طرز، راور و خراسان ادامه داشت و تعدادی از زرتشتیان در این شهرستانها اقامت نمودند. این شهرستانها که در مسیر مهاجرت قرار گرفتند دارای آتشکده، دخمه و حتی انجمن زرتشتیان بوده که مکاتبات آنان در انجمن زرتشتیان کرمان
بوده که مکاتبات آنان در انجمن زرتشتیان کرمان موجود است. دخمه که زرتشتیان به زبان خودشان آن را دادگاه می‌نامند و پارسیان هندوستان آن را (دخمو-Dakhmo)می‌خوانند در کتاب‌های انگلیسی Tower of silence یعنی (برج خاموشان) نام گرفته محوطه‌ای است مدور که در بالای کوه تا تپه بلند ی واقع شده وغالباً از آبادی‌های اطراف چندین فرسخ فاصله دارد. دیوار اطراف دخمه را از سنگ و گچ یا سیمان و… می‌سازند و در وسط دخمه چاه عمیق وسیعی حفر می‌کردند که استخوان‌های مردگان درون آن می‌ریزند که زرتشتیان ایران آن را (سراده یا استه دان)
که زرتشتیان ایران آن را (سراده یا استه دان) یعنی (استخوان دان) می‌نامند. (۲). علت استفاده از دخمه برای نگهداری مردگان به اعتقادات زرتشتیان بر می‌گردد زیرا آن‌ها معتقد بودند که در صورت دفن جسد مرده در زمین خاک آلوده می‌شود وبدلیل احترام خاصی که برای خاک قائل بودند این کار را انجام نمی‌دادند که بعدها به دلیل رعایت مسائل بهداشتی استفاده از دخمه برای دفن مردگان ممنوع شد.
تپه قمیشلی مربوط به عصر آهن است و در شهرستان ابهر، بخش مرکزی، دهستان صایین قلعه، روستای الگزیر، ۵۳۰۰ متری شرق روستا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۵۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. جستارهای وابسته. روستای الگزیر بزرگترین روستای بخش مرکزی ابهر بقیه مطالب به زودی…
تپه دوزه دره مربوط به عصر آهن - دوره اشکانیان - دوره ساسانیان است و در شهرستان ابهر، بخش مرکزی، دهستان صایین قلعه، ۲۲۰۰ متری شمال شرق روستای ارهان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۵۳۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تپه چخماق داشه مربوط به عصر آهن است و در شهرستان ابهر، بخش مرکزی، دهستان صایین قلعه، روستای شویر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۵۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کلاووه عزیزآباد در شهرستان صحنه، بخش مرکزی، دهستان خدابنده لو واقع شده و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۸۲۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
برج قدیمی ساعت بابلسر منصوب به شیخ سید صالح صالحی مشهدسری (سر سلسله خاندان صالحی از قدیمی ترین و اصیلترین خاندان این شهرستان) میباشد که مربوط به دوره پهلوی اول است؛ که بعد از انقلاب به تصرف دولت در آمد و قدمت آن با پل فلزی قوسی بابلسر برابری تقریبی دارد. و در بابلسر، خیابان فلسطین (یا خیابان کاخ)، واقع شده و این اثر در تاریخ ۹ بهمن 1386 با شمارهٔ ثبت ۲۰۶۶۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.[۱]. اینک این عمارت باشکوه که نماد زیبایی شهر بابلسر میباشد در حال بازسازی است. با توجه به همکاری بانک
میباشد در حال بازسازی است. با توجه به همکاری بانک ملی در محل برج ساعت هتل اقامتی برج ساعت در حال احداث و بهره برداری می باشد که پس از مرمت و بازسازی برج ساعت امکان بازدید و اقامت برای افراد از سراسر دنیا فراهم خواهد شد.
پل معلق بابلسر مربوط به دوره پهلوی اول است و در بابلسر، خیابان پاسداران، پل معلق بابلسر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۶۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این پل فلزی معلق در سال ۱۳۱۳، قبل از جنگ جهانی دوم توسط مهندسین و متخصصین آلمانی و سوئدی بر روی بابلرود احداث شد و از مهمترین آثار تاریخی و از جاذبه‌های شهر می‌باشد که بر زیبایی بابلرود می‌افزاید. این پل اولین پل ماشین رو می‌باشد که قسمت شرقی و غربی بابلسر را بهم پیوند می‌دهد و راه ارتباطی بابلسر، فریدونکنار و در مسیر شاهراه
و راه ارتباطی بابلسر، فریدونکنار و در مسیر شاهراه شرقی و غربی استان می‌باشد و بسیار پرتردد است. طول این پل ۸۰ متر و عرض آن ۸ متر و ارتفاع آن ۱۶ متر می‌باشد.
قلعهٔ پولاد مربوط به دورهٔ سلجوقیان است و در شهرستان نور، بخش بلده، شهر بلده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۶۶۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. جایگاه جغرافیایی. قلعهٔ پولاد یا قلعه بلده که در کتب تاریخی به نام قلعهٔ نور شناخته می‌شود، در شمال شهر بلده، بر بالای پوزهٔ کوهی که رو به جنوب است، بنا شده‌است. قلعهٔ پولاد بلده در بالای کوهی واقع شده که از سه سمت شمال، جنوب و شرق به دره‌های عمیق و پرشیب منتهی می‌شود. ورودی اصلی قلعه در سمت جنوب شرقی قلعه قرار گرفته‌است. دیرینگی. قدمت
سمت جنوب شرقی قلعه قرار گرفته‌است. دیرینگی. قدمت قلعهٔ پولاد براساس برآوردهای باستان‌شناسان به زمان سلسله پادوسپانیان طبرستان در حدود ۷۰۰ سال پیش می‌رسد. امروزه می‌توان پیاده تا بالای قلعه – قسمت شاه‌نشین آن - را پیمود. قلعه پولاد تمامی قسمت‌های یک مجموعه حکومت محلی از دروازه تا استبل و اتاق‌های نگهبانی و محل‌های دیده‌بانی را داراست. هرچند که به مرور زمان و عدم توجه کافی این قلعه عظیم که از آن به قلعه پولاد نام می‌برند دچار خرابی‌های بسیار شده ولی همچنان از برج و باروهای آن سرافراز بر بلندی‌های شمال بلده
برج و باروهای آن سرافراز بر بلندی‌های شمال بلده بر بالای پوزه کوهی که رو به جنوب است، ایستاده‌اند. تاریخ ساخت قلعه بسیار قدیمی است و تا دوره صفویه دایر و مسکون بوده‌است. تا قبل از صفویه قدرت‌های محلی با ریاست ملک کیومرث با دوسپتاتیو اولاد او، شاهان بنی کاووس بر قلعه حکومت می‌کردند و قلعه پولاد جز مقرهای حکومتی آنان بود. پس از انقراض آنان به دست صوفیه، منطقه رستمدار (نور و کجور امروزی) روی ترقی ندید و قلاع آن همچون قلعه پولاد رو به ویرانی نهاد. در داخل قلعه ساخته‌های معماری خشتی عظیمی که هم‌اکنون جز یک طاق
ساخته‌های معماری خشتی عظیمی که هم‌اکنون جز یک طاق نیمه مخروبه و تل خاکی از آن‌ها باقی نمانده، نمایانگر شکوه، جلال و عظمت بنا در سال‌هایی است که زندگی در آن جریان داشته‌است. معماری. بنای قلعه شامل سه قسمت اصلی است و بارویی اطراف آن را احاطه کرده‌است. برج‌های متعددی در هر سمت بارو به چشم می‌خورد و ارتفاع تعدادی از آن‌ها که امروزه بر جای مانده به بلندی هفت الی هشت متر می‌رسد. آب قلعه از چشمه مرتع ملرزبا تنبوشه به قلعه فرستاده می‌شده‌است. به جز عناصر معماری ذکر شده آب انبارهایی در جای جای قلعه به شکل چاه وجود
شده آب انبارهایی در جای جای قلعه به شکل چاه وجود دارد که به‌طور احتمال وظیفه ذخیره آب از طریق نزولات جوی را بر عهده داشته‌اند. این حوض‌ها به تعداد فراوان و در تمام نقاط قلعه پراکنده‌اند. پلان قلعه به علت نوع بستر و توپوگرافی منطقه دارای شکل نامنظم است. یا به عبارتی تأثیر محیط در شکل‌گیری قلعه پدیدار شده‌است. بنا در شیب کوه ساخته شده به طوری که از داخل شهر دارای دید بصری بسیار جالبی است و به همین دلیل به شهر و مناطق اطراف نیز تسلط کافی دارد. عملکرد قلعهٔ پولاد بلده به‌طور قطعی مشخص نیست، اما، لازم است ذکر
بلده به‌طور قطعی مشخص نیست، اما، لازم است ذکر شود سفال‌های به دست آمده از جای جای بنا، سیستم‌های ذخیره آب و به‌کارگیری تنبوشه‌های سفالی، جهت هدایت آب و مواردی از این قبیل، فرضیه‌ای را در ذهن می‌پرورد و این احتمال را به وجود می‌آورد که شاید بنا به عنوان محلی برای زندگی ساخته شده و بهتر است گفته شود ممکن است این قلعه برای دفاع از شهر، طوری ساخته شده که در مواقع لزوم و در مقاطع زمانی خاص، برای زندگی تعداد زیادی از مردم مورد استفاده قرار گیرد؛ لذا در حال حاضر و قبل از انجام مطالعات باستانشناسی و عملیات گمانه
و قبل از انجام مطالعات باستانشناسی و عملیات گمانه زنی، به‌طور قطع نمی‌توان گفت عملکرد بنا در دوره‌های مختلف و در مقاطع زمانی خاص چه بوده و تا چه زمانی مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. همان‌طور که گفته شد قلعه بلده پس از انقراض سلسله پادوسپانی به دست صفویان و تسلط این خاندان بر منطقه نور و کجور فعلی همانند سایر قلاع طبرستان خراب و ویران شد و در صورت مرمت می‌تواند به یکی از جاذبه‌های بی‌نظیر جهانگردی تبدیل شود.
مسجد جامع آمل مربوط به دوره صفوی است و در آمل، راسته بازار، مسجد جامع آمل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۶۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.از مساجد جامع قدیمی ایرانی است که طبق منابع ذکر شده از سال ۱۱۰۶ به دستور شاه سلطان حسین صفوی ساخته شد و بعد از گذر از زلزله و آتش‌سوزی کماکان پابرجاست. کتیبه‌های تاریخ دار بنا. یگانه کتیبه تاریخ دار بنا سنگ نبشته‌ای در دهلیز مسجد، حاوی فرمانی از شاه سلطان حسین صفوی به مورخ ۱۱۰۶ است. بانیان و سازندگان. در منابع بررسی شده، از چند نفر به عنوان
سازندگان. در منابع بررسی شده، از چند نفر به عنوان بانی نام برده شده‌است، از جمله، عثمان بن نهیک و ابراهیم بن عثمان بن نهیک، عبداله بن قحطبه، عمربن علاو ابوالخصیب و هانی بن هانی. خطاط سنگ نبشته مسجد هم محمد ابراهیم همدانی بوده‌است. دیگر اطلاعات مکتوب. مَقدِسی در کتاب خود به دو مسجد در شهر آمل با نام جامع عتیق، در کنار بازار، و جامع دیگر در نزدیک آن اشاره کرده‌است. وجود دو مسجد جامع در این شهر از دیگرمنابع نیز استنباط می‌شود. ابن اسفندیار در تاریخ طبرستان آورده‌است که ابراهیم بن عثمان بن نهیک در سال ۱۷۷، در
که ابراهیم بن عثمان بن نهیک در سال ۱۷۷، در زمان خلافت هارون‌الرشید، این مسجد را بنا کرده‌است، و در جای دیگر، عثمان بن نهیک، پدر ابراهیم را بانی مسجد خوانده‌است. او در توصیف ساختمان این مسجد آورده‌است، چون عمارت تمام شد و خواستند تا قبله پدید کنند، چهل شبانه روز باران بود. وضع و تعیین به حقیقت میسر نشد، به حدس و تخمین فرو نهادند. در کتاب از از آستارا تا استارباد آمده که امروزه در مسجد جامع آمل محراب مستقیم منطبق بر محور بنا است، ولی نمازگزاران به سمت راست منحرف می‌شوند، و این انحراف ظاهراً به همان سبب است
می‌شوند، و این انحراف ظاهراً به همان سبب است که ابن اسفندیار دربارهٔ مسجد ابراهیم بن عثمان بن نهیک یادآور شده‌است. سیر تحول بنا. چنان‌که گذشت، قدمت این مسجد به قرون اولیه هجری قمری می‌رسد، ولی بنا در طی زمان دچار تغییرات فراوانی شده‌است. به گفته یاسنت لویی رابینو این بنا یک بار در اثر زلزله تخریب و در سال ۱۲۲ به دست آقا علی اشرف مشایی و حاجی گرشاسب بازسازی شد. مسجد جامع آمل در سال ۱۳۳۵، دچار طعمه حریق شد و بار دیگر متولیان آن را مرمت کردند. در سال ۱۳۶۵ شمسی تولیت مسجد جامع آمل به شیخ محمد صادق اسدیان که از
تولیت مسجد جامع آمل به شیخ محمد صادق اسدیان که از نوادگان و فرزندان ذکور واقف بنا، حاج گرشاسب مشائی بوده‌اند با امضا و تائیدات طایفه مشائی و همچنین تاییدات مراجع قم به ایشان سپرده شد. اسدیان مرمت و بازسازی مسجد جامع، احیای کتابخانه و حوزه علمیه، تدریس سطوح مقدماتی و عالی حوزه علمیه در مسجد جامع آمل را نیز بر عهده داشته‌است.
سقانفار قرآن تالار مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بابل، بخش بابل‌کنار، دهستان بابلکنار، روستای قرآن تالار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۶۶۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سقانفار زعفران کلا مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بابل، بخش گتاب، دهستان گتاب شمالی، روستای زعفران کلا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۶۹۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آرامگاه آقا سید نصرالدین خاموشی جیحون آبادی مربوط به سده‌های میانه و متأخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان صحنه، بخش دینور، روستای جیحون آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۸۳۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. سید نصرالدین خاموشی جیحون آبادی ملقب به آقا سید نصرالدین یا آسِی نصرالدین، نواده ی یکی از حضرات هفتوان، یعنی حضرت سید ابوالوفا بن سلطان اسحاق بوده اند. ایشان مسلط به مقام های تنبور یارسانی مکتب تنبور صحنه و ید طولایی در کلام خوانیِ یاری داشته اند، بطوریکه از
طولایی در کلام خوانیِ یاری داشته اند، بطوریکه از مکتب این موسیقیدان، مقام دان، عارف ربانی و سالک طریق سلطانی، استادان فراوانی تربیت شده‌اند از جمله: باباغلام همت آبادی، حسین روحتافی، سید ایاز قزوینه ای، سید قدمیار حسینی، درویش امیر حیاتی، عبدالمحمد شربتی و سید عظیم ارژنگ. مقام های تنبور را نزد پدر خود سیدنورالدین گرد آورده بود. گروهی نیز معتقدند، به سبب معان معنوی و مکشوف الکرامات که پیشه ی ایشان بود، مقام های معرفی شده توسط ایشان، اصل مقام هایی بوده است که در دوره‌های حضرت شاه خوشین و سلطان سهاک نواخته
که در دوره‌های حضرت شاه خوشین و سلطان سهاک نواخته شده و گویی که صحیح آن مقام ها به ایشان الهام شده بود. هفت مقام، از مقامات تنبور را به ایشان نسبت می‌دهند که مقام‌ها بدین شرح می باشند: مقام سلطان سرجم، مقام تاله سواران، مقام یا ذات سید خاموش، مقام تونی جاف شیرین زوان، مقام حق دوسَه مِی تِه، مقام چپ دس و سنجانه یا جمع صحبت سنجانه و مقام سرمله ی شیخان. لازم به ذکر است که در شهر صحنه بزرگان تنبورنوازی که وجه معنوی نیز داشته‌اند، به ساخت مقام مبادرت می ورزیدند که البته بین پیران و بزرگان ایجاد مقام یا روایت
که البته بین پیران و بزرگان ایجاد مقام یا روایت کردن مقام رایج بوده اما آقاسیدنصرالدین از معدود باطن دارانی هستند که هفت مقام به نام ایشان ثبت گردیده و به صورت سینه به سینه به ما انتقال داده شده. باری سرانجام فخر العاشقین، حضرت آقا سید نصرالدین خاموشی جیحون آبادی، پیر و مرشد یارسان و خاندان عظیم الشأن حضرت سید ابوالوفا(خاموشی) در سال هزار و سیصد و بیست و هشت خورشیدی پس از منور ساختن درونِ دلِ آگاهانِ باطن، کالبد ارضی را به امر دادار عالم، خدا سلطان سهاک، رها کردند و پیکر مطهر و بلورینشان در بالای تپه ای در
کردند و پیکر مطهر و بلورینشان در بالای تپه ای در روستای جیحون آباد به خاک سپرده شد تا قبله ی عاشقانِ آگاه و امکنه ی همت ربانی گردد.
مقبره کیا داوود یوش مربوط به سدهٔ ۸ تا ۹ ه‍.ق در دوران تیموریان است و در شهرستان نور، بخش بلده، روستای یوش واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۶۸۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. نیما یوشیج (علی اسفندیاری) تاریخچه خاندان خود را چنین شرح می‌دهد: «محمدرضا خان، حکمران رستمدار و یکی از رقبای زورمند آقامحمدخان بوده‌است… نسب این مدعی پیشوای قاجار به فاصله کم به اسفندیار پسر کیا جمال‌الدین، یکی از سران این دودمان مربوط می‌شود. از کیا جمال‌الدین، چهار پسر ماند (اسفندیار، کریم، جمشید و
چهار پسر ماند (اسفندیار، کریم، جمشید و داوود) از اینجاست نام اسفندیاری‌ها، کریمی‌ها، جمشیدی‌ها و داوودی‌های یوش». از این چهار پسر تنها مقبره کیاداوود در روستای یوش به جا مانده‌است.
یخچال طغرود مربوط به سده‌های متأخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان جعفرآباد، بخش مرکزی، روستای طغرود واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۷۱۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مدرسه حجتیه (تأسیس ۱۳۲۴ش) از مدارس علوم دینی در قم که توسط سید محمد حجت کوه‌کمری تأسیس شده و در نزدیکی حرم حضرت معصومه قرار دارد. در قم، میدان شهدا، خیابان حجتیه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۷۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. توسعه‌ی ساختمان اولیه. زمین اولیه این مدرسه، در ابتدا متعلق به فرزند ناصرالدّین شاه قاجار بود که توسط سید محمد حجت کوه کمری خریداری و در اختیار طلاب قرار داده شد. پس از مدت کوتاهی، به دلایل متعددی از جمله سقوط رضاشاه و حضور آیت الله بروجردی به منظور
جمله سقوط رضاشاه و حضور آیت الله بروجردی به منظور تدریس، حوزه‌های علمیه دیگر ظرفیت پذیرش طلاب جدید را نداشتند. از همین رو، سید محمد حجت کوه کمری چندهزار متر زمین مجاور آن را نیز خرید تا پس از توسعه، این مشکل برطرف شود. طراحی نقشه‌ی ساختمان جدید این مدرسه را نیز، سید محمد حسین طباطبایی برعهده داشت.
امامزاده ساریه خاتون مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قم، بخش سلفچگان، روستای ساریه خاتون واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۷۰۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مزار این امامزاده در بقعه‌ای با گنبدی سبز رنگ قرار دارد. آبادی کناری این بقعه به خاطر این امامزاده نام ساریه خاتون زا به خود گرفته است
مدرسه فیضیه مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در قم، جنب حرم فاطمه معصومه، میدان آستانه مقدسه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۷۱۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. تاریخچه. این مدرسه در نیمهٔ اول قرن سیزدهم هجری قمری (محدوده سال‌های ۱۱۶۵ تا ۱۲۱۵ شمسی) جایگزین مدرسه آستانه شد که به اعتبار متون معتبر تاریخی، آن مدرسه از میانه قرن ششم هجری قمری وجود داشته و درعصر صفوی تجدید بنا شده بود. بنای مدرسه چهار ایوانی است و در دو طبقه با ۴۰ حجره پایینی متعلق به عصر
است و در دو طبقه با ۴۰ حجره پایینی متعلق به عصر قاجار و ۴۰ حجره بالایی متعلق به قرن چهاردهم هجری قمری بنا شده‌است. قدیمی‌ترین بخش مدرسه، ایوان جنوبی آن است که به تاریخ ۹۳۹ هجری قمری با کاشی‌های زیبای معرق، متعلق به عصر صفوی تزیین شده‌است و سر در صحن عتیق آستانه حرم فاطمه معصومه دختر موسی بن جعفر محسوب می‌شود. یورش به مدرسه. روز جمعه مصادف با دوم فروردین ۱۳۴۲ و برابر با ۲۵ شوال سالروز درگذشت جعفر صادق، امام ششم شیعیان، به دنبال اعلام عزای عمومی و سخنرانی‌های سید روح‌الله خمینی و تلاش وی در جهت بسیج علما در
سید روح‌الله خمینی و تلاش وی در جهت بسیج علما در سراسر کشور، اطلاعیه‌های فراوانی از سوی مجامع مذهبی و مساجد و کانون‌های تبلیغاتی برای برپایی جلسات پراکنده گردید و در اطلاعیه‌ها دعوت شده بود که مردم به سخنان بیان شده در این مجالس در رابطه با حوادث چند ماهه اخیر کشور گوش فرا دهند. نظام محمدرضا شاه پهلوی نیز در مقابل این تحرک خود را آماده می‌کرد. در روز موعود از سوی مراجع سه مجلس بزرگ در قم برگزار گردید. مجلس اول صبح جمعه در منزل روح‌الله خمینی، مجلس دوم به میزبانی آیت‌الله شریعتمداری و مجلس سوم به دعوت
به میزبانی آیت‌الله شریعتمداری و مجلس سوم به دعوت آیت‌الله گلپایگانی در بعد از ظهر همان روز در مدرسه فیضیه برگزار گردید. بر اساس برنامه قبلی، عده‌ای کماندو، با لباس کشاورزان و در حالی که به چاقو و چوب مسلح بودند، به وسیله چند دستگاه اتوبوس شرکت واحد از تهران وارد قم شدند. علاوه بر این تعداد زیادی سرباز و نیروهای ویژه شهربانی در اطراف صحن حرم فاطمه معصومه و مدرسه فیضیه تجمع کرده بودند. این عده پس از مانوری کوتاه در شهر به سوی دروازه قم رفتند و در آنجا مستقر شدند. هنگامی که سخنرانی در مدرسه فیضیه جریان داشت،
هنگامی که سخنرانی در مدرسه فیضیه جریان داشت، نیروهای رژیم محمد رضا شاه به مدرسه حمله کردند. این نیروها پس از رساندن خود به پشت بام‌های اطراف به تیراندازی به طرف روحانیون پرداختند و تعدادی از طلاب را نیز از پشت بامها به زمین پرتاب کردند. که در این حادثه روحانی جوانی به نام سید یونس رودباری بعد از صدمه دیدن ناشی از پرت شدن از پشت بام فیضیه کشته شد. پرویز معتمد یک از ۵۳ نیروی عملیاتی ساواک در این یورش، ادعای پرتاب طلاب از پشت بامها به زمین را رد می‌کند. او در مورد این عملیات می‌گوید:
تپه تیخن ۲ مربوط به کالکولیتیک - دوره اشکانیان - سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان دره‌شهر، بخش مرکزی، دهستان ارمو، ۲۵۰ متری جنوب شرق روستای جمشید آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۷۳۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. جستارهای وابسته. به علت مرمت و استفاده از این قلاع (قلعه)توسط تیخن خان، کلانترشهر خرم آباد وبعدا والی لرستان وپشتکوه در دوره زندیه در حدود سالهای ۱۱۲۰لغایت ۱۱۵۰هجری شمسی این قلعه به قلاع تیخن (تیغن)یا تپه تیخن(تیغن) مشهور گردید .مشهور
تیخن (تیغن)یا تپه تیخن(تیغن) مشهور گردید .مشهور است تیغن شاه پس از علیمردان خان والی و پیش از اسماعیل خان به عنوان والی لرستان و پشتکوه از این قلعه به عنوان یکی از قلعه های حکومتی استفاده نموده واز آن پس به قلاع تیخن(تیغن) و تپه تیخن(تیغن) نام گرفت.