payamvha/North_RAG huggingface dataset:
.این زبان مورد تهاجم زبانهای پشتو و دری قرار گرفته‌اند و در ‏حال جان سپردن است. زبان پراچی را می‌توان باز پسین مانده‌های گروه از زبانها ‏دانست که پیش از آنکه زبان غالب بر آنها مستولی شوند از گسترش مهمی بر خوردار ‏بوده‌اند. اکنون تنها در ۳ درهٔ دامنه‌های جنوبی هندوکش رواج دارد‎. تعداد متکلمان زبان پراچی در ۱۳۳۸ش/۱۹۵۹م حدود ۰۰۰‘۶ تا ۰۰۰‘۸ نفر بوده ‏است. اکنون به ۲۰۰۰۰ رسیده است. کلمات دخیل در زبان پراچی در شتل غالباً منشأ فارسی کابلی، و در ‏غچولان و پچغان غالباً منشأ پَشه ئی و پشتو دارند‎.‎ بعضی ها زبان
غالباً منشأ پَشه ئی و پشتو دارند‎.‎ بعضی ها زبان براچی را شاخه از پشه ای فکر می کنند که به‌کلی غلط است . زبان پشه ای ارموری کوهستانی براچی یکی از زبانهای آریانا کهن بود.ه از قدیم در بعضی دره ها مروج بود. پراچی پغمان. دره پغمان از سالهای قدیم مسکن مردمان پشه بودند. پشه ها در دره پشه ای پغمان زندگی مینمودند. چون پشه ها قرابت با پراچی ها داشتن مردم پراچی نیز زندگی داشتند. در زمان پادشاهی امیر تیمور قرغه چمتله فاضل بیک نیار بیک و برچی مسکن خان‌ها ترک شد. درزمان عبدالرحمن خان در دره پغمان صرف برای خانواده
عبدالرحمن خان در دره پغمان صرف برای خانواده سلطنتی تعمیرات اعمارگردید. در زمان حبیب اله خان سرک بین پغمان وغازه شمالی توسط مهندس برکیت عبدالغیاث خان اعمار گردیده عده از مردم شمالی در اطرف دره مسکن گزین شدند. در زمان امان اله خان پغمان برای همه باز شد. مردم پراچی و پشه ای زبان خودرا از دست داده در اثر خویشاوندی با مردم شمالی در آن جامعه ناپدید شدند. کتاب درسی به زبان پراچی. اخیراً در اثر سعی و تلاش بزرگ مرد پراچی جناب اشرفی صاحب مرحوم چند جلد کتاب به زبان پراچی نوشته شده و به چاپ رسیده که در آن الفبای زبان
نوشته شده و به چاپ رسیده که در آن الفبای زبان پراچی درج است. امید است سایر دانشمندان این زبان آن را توسعه بدهند و این میراث گران‌بها را تازه سازند. منابع. https://hafteh.ca/.../%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8...
اصغر روفه‌گر حق به سال ۱۳۰۲ هجری شمسی در شهر تبریز محله قالی‌چیلر در خانواده‌ای که با شغل رفوگری امرار معاش می‌کردند متولد شد و از همان اوان کودکی در حجره پدرش مرحوم کربلای عبدالعلی روفه‌گر حق معروف به قیزل دیش که یکی از استادان رفوگری فرش در تبریز به‌شمار می‌رفت در کاروان‌سرای امیر کارگاه رفوگری داشت به همراه برادرانش مرحومین حاج عباسعلی و میرزا آقا مشغول گردید. کودکی و مهارت آموزی. او که در این زمان کودکی بیش نبود در اوایل برای تکمیل مهارت به کارگاه قالیبافی آلمانی‌ها واقع در کوچه حرمخانه (بازار کفاشان
آلمانی‌ها واقع در کوچه حرمخانه (بازار کفاشان امروز) رفته و با قالی‌بافی زندگی حرفه‌ای خود را آغاز نمود. بعد از کسب مهارت لازم در بافت فرش و کار به همراه پدر در شرکت فرش آن زمان تبریز (امیر نو امروز) که ریاست آن را علی اف با یکی از سرپرستان دیگر بنام مسیو بارِر (مشاور موثق سیسل ادواردز در تدوین کتاب قالی ایران) بر عهده داشت، مشغول گردید. شروع روفه‌گری. در ۱۴ سالگی به بازار آمد و در حجره رفوگری مشهدی حسین آقباش در کاروانسرای گویولی - سرای راستی فعلی مشغول به کار شد. بعد از ۶ سال کار مداوم و تکمیل مهارت و
به کار شد. بعد از ۶ سال کار مداوم و تکمیل مهارت و فنون با کسب اجازه از استاد به نزد استاد حسین آقای ورشو در کاروانسرای امیر رفته و به ارتقای مهارت در فرش‌های بدون پرز از جمله گلیم، وَرنی و سوماک و سایر دست‌بافته‌های عشایری پرداخته که این شاگردی به یک سال نمی‌انجامد. سپس در تهران نزد استاد میرزا یعقوب امیر انتظام تعلیم دیده و مشغول به کار می شوند. بعد از یک دوره کوتاه به تبریز باز گشته و در تبریز به ادامه ی فعالیتشان پرداختند. استاد با توجه به خلاقیت‌های ذاتی لاجرم به صورت مستقل در میان بزرگان رفوگری فرش
لاجرم به صورت مستقل در میان بزرگان رفوگری فرش قرار گرفته و با کمی سن و سال در تیمچه ملک کارگاه رفوگری دایر کرد. ابتکارات. ایشان در تیمچه ملک با برادر بزرگش میرزا آقا فعالیتی پی‌گیر و مستمر در رفوی فرش‌های آنتیک و منحصر به فرد را در بازار تبریز به عهده می‌گیرند و این همکاری و ممارست منجر به ابتکارات و خلاقیت‌های خاص رفوگری آن زمان گردیده و به تکامل بخشیدن ابزارآلات رفوگری و شیوه‌های مرمت قالی گشته و آوازه خود را به گوش تجار می‌رسانند. در این اثنی قلاب پشت (برای آسیب‌های بید خوردگی) و قلاب گردن باریک برای
(برای آسیب‌های بید خوردگی) و قلاب گردن باریک برای ایلمک زدن محل‌های تنگ و کوچک را برای تسهیل در مرمت به وجود می‌آورند. البته اکثر ابزارهای کاری استاد توسط خودش ساخته می‌شد و به سایر مرمت‌کاران نیز ارائه می‌کرد. تجار بزرگ آن زمان بازار تبریز حاج حسن هاشمی؛ حاج اسماعیل ترابپور؛ حاج مهدی ترابی؛ اعلاباف؛ حاج احمد فرشچی؛ تراب فام؛ حاج جواد ساعی زاد؛ حاج اسماعیل اسکویی و حاج احمد کلم فروش (قلم قاش) و در آخر شرکت سهامی فرش تبریز که ریاست آن را استاد حاج ابراهیم رضایی بر عهده داشت همواره مورد تشویق و توجه ایشان
رضایی بر عهده داشت همواره مورد تشویق و توجه ایشان قرار می‌گرفت به فعالیتی پی‌گیر همت گماشت. با توجه به شیوه و سبکی که در امر مرمت فرش توسط استاد بکار می‌رفت مورد توجه علاقه‌مندان این حرفه قرار گرفت و کارگاه ایشان تبدیل به آموزشکده‌ای گردید که شاگردان بسیاری به آن روی آوردند. آموزش. خوش فکری ایشان در امر تربیت و آموزش نیز موفق بوده که به غیر از چهار پسر وی (رسول؛ رحیم؛ کریم و محمود که با داشتن تحصیلات عالیه هر کدام در این فن جزء اساتید می‌باشند) و همچنین یکی از نوه های وی (جلال روفه گر حق ) که این حرفه را
از نوه های وی (جلال روفه گر حق ) که این حرفه را از استاد یاد گرفته امروزه در بازار تبریز مشغول این حرفه می باشد و شاگردان دیگری که هر یک ضمن کسب مهارت و فراگیری فنون کافی از محضر استاد خود یکی از صاحبان حرفه و استادی تمام عیار گردیده‌اند که در بازار تبریز و تهران و برخی به خارج از کشور رفته و آنان نیز به تربیت شاگردان بسیاری مبادرت ورزیده‌اند چنانچه با احتساب سه نسل از شاگردان ایشان به صدها تن بالغ می‌شود. کارهای ماندگار. او در طول سالیان کاری خود به غیر از ابتکارات و خلاقیت‌ها در بین تجار به استاد صاحب
از ابتکارات و خلاقیت‌ها در بین تجار به استاد صاحب سبکی در مرمت فرش معروف گشته و کارهای خارق‌العاده در رفوی فرش به ایشان محول می‌شد و سایرین نیز در این امر از وی کمک می‌طلبیدند. از آخرین کارهای ایشان مرمت اساسی فرشی است بنام (فرش مشروطه) بوده که هم‌اکنون در موزه مشروطه تبریز نگهداری می‌شود. استاد در طول عمر خود عاشقانه و طبیبانه به مرمت فرش‌هایی اهتمام ورزیده که امروز هر کدام مزین موزه‌ها و تالارها گردیده‌است. پدر روفوی فرش. استاد در خرداد سال ۱۳۷۲ طی بزرگداشتی که در روز جهانی موزه در مقبره الشعرای تبریز
که در روز جهانی موزه در مقبره الشعرای تبریز توسط سازمان میراث فرهنگی استان آذربایجان‌شرقی برگزار شد، به همراه تنی چند از اساتید از جمله استاد عماد؛ استاد برگی؛ استاد نخجوانی و استاد اعلاباف مورد تکریم قرار گرفت. ایشان از طرف سازمان میراث فرهنگی استان آذربایجان شرقی در بخش مشاهیر آذربایجان به لقب پدر رفوگری فرش مفتخر شده‌است. تجلیل‌ها و بزرگداشت‌ها. در همان سال توسط استاندار وقت (مهندس محمدزاده) به عنوان میراث داران هنرهای سنتی و ذخایر ارزشمند هنرهای سنتی مورد توجه قرار گرفته و در مراسمی مورد تکریم قرار
مورد توجه قرار گرفته و در مراسمی مورد تکریم قرار گرفت. در سال ۱۳۸۶ در مراسم تجلیل از پیشکسوتان فرش آذربایجان توسط سازمان بازرگانی استان آذربایجان‌شرقی با همکاری اتحادیه تولید کنندگان و بافندگان فرش دستباف شهرستان تبریز مورد تجلیل قرار گرفته و لوح سپاس پیش کسوتی دریافت کردد. در سال‌های اخیر چندین بار توسط سازمان صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران مورد مصاحبه قرار گرفته و استاد در برنامه‌های “گلستانه” و “کلک هنر” از روزگار خود سخن گفته‌است. با توجه به سال‌ها کار و تلاش مداوم و مرمت صدها اثر تاریخی و ماندنی این
و تلاش مداوم و مرمت صدها اثر تاریخی و ماندنی این دیار که سرمایه‌های فرهنگی این مرز و بوم به حساب می‌آیند، بالاخره در سومین جشنواره تجلیل از پیشکوتان هنر و صنعت فرش که در ۱۱ اسفند ماه ۱۳۸۷ در موزه ملی فرش ایران برگزار گردید از پدر رفوگری فرش ایران به همراه ۱۰ تن از اساتید این هنر صنعت تجلیل به عمل آمد. برگزیدگان در سه رشته مهم این هنر از اساتید فنون بافندگی؛ ناظر فنی و چله کشی؛ مرمت و رفوگری بودند. از استان آذربایجان شرقی استاد اصغر روفه گرحق به عنوان پدر رفوگری و مرمت کار پیشکسوت و استاد محمد خوبانفر
رفوگری و مرمت کار پیشکسوت و استاد محمد خوبانفر بافنده آثار حجمی حضور داشتند که مورد تجلیل قرار گرفتند. این مراسم که در موزه ملی فرش ایران برگزار گردید با حضور دکتر فرجی ریاست مرکز ملی فرش ایران و سایر مقامات وزارت بازرگانی و شخصیت‌های هنری با اهدای لوح و تندیس جشنواره به اساتید پیشکسوت از میراث‌داران این هنر و صنعت تجلیل بعمل آوردند. فوت. وی شانزدهم اردیبهشت ۱۳۸۹ درگذشت و در قطعه هنرمندان گلزار شهدای وادی رحمت تبریز به خاک سپرده شد.
گویش بندری یا گویش هرمزگانی گویشی از زبان فارسی است که خالصی بسیاری دارد و بازمانده از فارسی میانه است که در استان هرمزگان به آن گفتگو می‌کنند. به دلیل رواج روابط بازرگانی بسیار در بندر عباس و استان هرمزگان شماری از واژه‌های اروپایی - پَچ:وصله پینه، تکه (انگلیسی میانه) - تُماته: گوجه فرنگی، انگلیسی (اسپانیایی، مکزیکی) - جوتی: کفش (هندی اردو) - جیک: تاب (دادن) جنبش (انگلیسی) - لیسی: نوعی روسری یا دستمال که زنان روی سر قرار می‌دهند/ انگلیسی (فرانسوی باستان) و عربی نیز در آن دیده می‌شود.
گیاه هوا ، در گروه گیاهان هوازی و از خانواده آناناسیان است. این گیاه بومی پهنه‌های مکزیک ،آمریکای مرکزی و ونزوئلا است، و آب و هوای گرم و آفتابی را دوست دارد. برگ‌های این گیاه رزت شکل است و رنگ برگ‌ها با توجه به میزان نور دریافتی از سبز نقره‌ای تا صورتی روشن و بنفش متغیر است که در زمان بلوغ به ۱۲ سانتی‌متر و در طول رشد به ۲۵ سانتی‌متر خواهد رسید. گل در مرکز رزت‌ها و با رنگ بنفش ظاهر می‌گردد. نگهداری. این گیاه هفته‌ای ۳ مرحله در گرما و ۲ مرحله در ایام سرد نیاز به آب دارد. حداقل رطوبت مورد نیاز ۵۰ ٪ است. دمای
به آب دارد. حداقل رطوبت مورد نیاز ۵۰ ٪ است. دمای مناسب در روز ۲۵ تا ۳۵ درجه و در شب ۱۸ تا ۲۸ درجه سانتیگراد است. ازدیاد از طریق کشت بذر و جدا نمودن تنه جوش انجام می‌گیرد. نیاز نوری این گیاه بالا است.
جرج هارنیج پرتر، بارون پرتر لودنهام (۶ دسامبر ۱۹۲۰ – ۳۱ اوت ۲۰۰۲) دانشمند شیمی‌دان انگلیسی و برنده جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۶۷ بود. زندگی. پرتر در شهر کوچک استین فورث در یورک شایر، انگلستان، به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی خود در زمینه شیمی را از دانشگاه لیدز دریافت کرد. او سپس به عضو نیروهای داوطلب ارتش انگلستان در جنگ جهانی دوم فعالیت کرد. او پس از جنگ به دانشگاه کمبریج رفت تا زیر نظر رونالد نوریش کار کند. پژوهش‌های آن‌ها در زمینه تجزیه شیمیایی نوری جایزه نوبل شیمی را نصیبشان کرد. مطالعات او بر روی این پدیده
شیمی را نصیبشان کرد. مطالعات او بر روی این پدیده به منظور به دست آوردن اطلاعاتی دربارهٔ ساختارهای مولکولی کوتاه‌زی، نخستین شواهد از رادیکال‌های آزاد را به دست آورد. پژوهش‌های بعدی او دربارهٔ فرایندهای شیمیایی وابسته به نور بود با هدف به‌کارگیری آن‌ها در کاربردهای اقتصاد هیدروژن؛ زمینه‌ای که او بسیار به آن علاقه داشت. پرتر در سال‌های ۱۹۹۰–۱۹۸۵ رئیس انجمن پادشاهی بود. او برنده جوایز گوناگونی از جمله مدال دیوی در ۱۹۷۱، مدال رامفورد در ۱۹۷۸، مدال الیسون-کلیف در ۱۹۹۱، مدال کاپلی در ۱۹۹۲ شد. او در سال ۱۹۷۲ به
در ۱۹۹۱، مدال کاپلی در ۱۹۹۲ شد. او در سال ۱۹۷۲ به لقب شوالیه نایل آمد و در سال ۱۹۹۰ لقب بارون پرتر لودنهام، از لودنهام در منطقه کنت، را گرفت.
سد رودبال یکی از سدهای مخزنی در شهرستان استهبان، در استان فارس است که بر روی رودخانه رودبال احداث شده است. موقعیت جغرافیایی. طبق تصویب‌نامه تقسیمات کشوری سال۱۳۶۶ هیئت دولت این سد در محدوده شهرستان استهبان و میان دو روستای درب قلعه در شمال و پل شکسته (استهبان) در جنوب واقع شده است. هر دو روستا طبق تقسیمات کشوری مصوب سال ۱۳۶۶، از توابع دهستان ایج در بخش مرکزی شهرستان استهبان محسوب می‌شوند. سد رودبال در کیلومتر ۶۰ محور استهبان–داراب واقع شده است. فاصلهٔ این سد تا شهر داراب حدود ۲۰ کیلومتر و تا شهر ایج در
سد تا شهر داراب حدود ۲۰ کیلومتر و تا شهر ایج در شهرستان استهبان حدود ۳۳ کیلومتر است. با آغاز آبگیری سد رودبال، چند روستا از جمله آب‌بند (استهبان) و بردنو که در محدودهٔ مخزن سد قرار داشتند، تخلیه شدند. این روستاها نیز بر اساس مصوبهٔ هیئت دولت در سال ۱۳۶۶، در حوزهٔ دهستان ایج شهرستان استهبان قرار دارند. توسعه شیلات و آبزی‌پروری. در راستای افزایش ذخایر آبزیان و حفاظت از منابع داخلی، در سال ۱۴۰۰ تعداد ۵٬۰۰۰ قطعه بچه‌ماهی در سد رودبال رهاسازی شد. این اقدام توسط جهاد کشاورزی شهرستان استهبان انجام گرفت و با هدف
جهاد کشاورزی شهرستان استهبان انجام گرفت و با هدف تقویت ظرفیت زیستی دریاچهٔ سد صورت پذیرفت. با توجه به موقعیت دریاچه سد رودبال در محدوده شهرستان استهبان، مقدمات راه‌اندازی تعاونی صیادان در منطقه فراهم شده است. این طرح با هدف ساماندهی فعالیت‌های صید و بهره‌برداری پایدار از منابع آبزیان در حال پیگیری است. در سال‌های گذشته نیز مدیر شیلات جهاد کشاورزی استان فارس از انجام صید آزمایشی در سدهای استان، از جمله سد رودبال، خبر داده بود. این صیدها با هدف بررسی ظرفیت تولید و امکان‌سنجی بهره‌برداری اقتصادی از منابع آبزی
و امکان‌سنجی بهره‌برداری اقتصادی از منابع آبزی انجام شده‌اند. با این حال، گزارش‌هایی از تلفات ماهی در سد رودبال نیز منتشر شده است که نشان‌دهندهٔ نیاز به بررسی دقیق‌تر شرایط زیست‌محیطی و کیفیت آب دریاچه سد می‌باشد. خشک شدن. در تابستان ۱۴۰۴ بررسی جزئی‌تر وضعیت سدها نشان می‌دهد شرایط در برخی مناطق بحرانی است. ذخایر آب در سدهای شیمیل و نیان در استان هرمزگان، رودبال استهبان در فارس و وشمگیر در گلستان عملاً به صفر رسیده است. مشخصات. سد رودبال از نوع خاکی-سنگریزه‌ای با هستهٔ رسی است و ارتفاعی برابر با ۸۳ متر
با هستهٔ رسی است و ارتفاعی برابر با ۸۳ متر دارد. حجم مخزن این سد ۸۲ میلیون متر مکعب بوده و طول تاج آن ۴۸۵ متر است. ظرفیت تنظیم آب سالانهٔ سد رودبال حدود ۱۰۴ میلیون متر مکعب برآورد شده است. اهداف طرح. سد رودبال با اهداف چندگانه‌ای طراحی و اجرا شده است که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: تولید انرژی برق‌آبی. برای سد رودبال، یک نیروگاه برق‌آبی با ظرفیت تولید ۵٫۷ مگاوات طراحی شده است. این نیروگاه قادر است سالانه حدود ۷٫۹ گیگاوات‌ساعت انرژی الکتریکی تولید کند که در تأمین برق منطقه نقش
الکتریکی تولید کند که در تأمین برق منطقه نقش مؤثری ایفا می‌کند. مناقشه بر سر موقعیت جغرافیایی. سد رودبال، یکی از منابع حیاتی تأمین آب در شرق استان فارس به‌شمار می‌رود. این سد با اهدافی همچون تأمین آب شرب، توسعه کشاورزی و کنترل سیلاب‌ها احداث شده است، اما بهره‌برداری از آن در سال‌های اخیر با اختلافاتی میان مردم و مسئولان شهرستان‌های داراب و استهبان همراه بوده است. شهرستان داراب، با توجه به قرارگیری بخش قابل‌توجهی از اراضی کشاورزی‌اش در حوزهٔ آبریز سد رودبال، خواستار بهره‌مندی بیشتر از منابع آبی این سد است.
خواستار بهره‌مندی بیشتر از منابع آبی این سد است. در مقابل، شهرستان استهبان نیز با وجود فاصلهٔ ۶۰ کیلومتری سد تا مرکز شهرستان، خود را ذی‌حق در بهره‌برداری از آب سد می‌داند. این اختلافات در برخی موارد به سطح مسئولان محلی و استانی کشیده شده و موجب تأخیر در اجرای پروژه‌های انتقال آب و توسعه زیرساخت‌ها شده است. موقعیت مرزی سد رودبال میان دو شهرستان، زمینه‌ساز بروز مناقشات شده است. بر اساس گزارش خبرگزاری مهر، مردم داراب با استناد به نزدیکی سد به مرکز شهرستان و قرارگیری اراضی کشاورزی‌شان در حوزهٔ آبریز، خواستار
اراضی کشاورزی‌شان در حوزهٔ آبریز، خواستار اصلاح خط مرزی با استهبان شده‌اند. یکی از اعضای شورای شهر داراب در این‌باره اظهار داشته است که «در تغییر خط مرزی بین دو شهرستان، طی سه مرحله تجاوز آشکاری به سمت داراب صورت گرفته که مایه نگرانی مردم این شهرستان شده است.» همچنین یکی از فعالان اجتماعی داراب با اشاره به مصوبه وزارت کشور در سال ۱۳۶۵، تغییرات بعدی را «غیرقانونی، غیرکارشناسی و مصداق بی‌عدالتی» دانسته است. همچنین در جریان سفر هیئت دولت به شهرستان داراب، بیش از ۱۰۰ طرح عمرانی، اقتصادی و خدماتی مورد بررسی
از ۱۰۰ طرح عمرانی، اقتصادی و خدماتی مورد بررسی قرار گرفت که از این میان، بیش از ۲۰ طرح در مرحله اجرا قرار گرفتند. تخصیص اعتبار برای تکمیل سد رودبال نیز از جمله همین طرح‌ها بود که در فهرست مصوبات دولت برای شهرستان داراب ثبت شده است. این موضوع نشان می‌دهد که بودجه ساخت این سد از محل اعتبارات شهرستان داراب پرداخت شده و در فهرست پروژه‌های عمرانی این شهرستان قرار داشته است. در مقابل، فرماندار شهرستان استهبان در گفت‌وگویی با خبرگزاری ایرنا اعلام کرده است که سد رودبال و روستاهای اطراف آن در حوزهٔ شهرستان استهبان
و روستاهای اطراف آن در حوزهٔ شهرستان استهبان قرار دارند و بر اساس تصویب‌نامه هیئت دولت در سال ۱۳۶۶، روستاهای بردنو و آب‌بند که در محل سد به زیر آب رفته‌اند، در حوزهٔ دهستان ایج شهرستان استهبان ثبت شده‌اند. نماینده وقت شهرستان داراب نیز در گفت‌وگویی با ایرنا، سد رودبال را پروژه‌ای ملی دانسته و تأکید کرده است که این سد متعلق به شهرستان خاصی نیست. این اختلافات نه‌تنها در گفت‌وگوهای غیررسمی، بلکه در جلسات رسمی نیز مطرح شده و گاه به چالش‌هایی در زمینهٔ مدیریت منابع، تخصیص بودجه و بهره‌برداری از امکانات سد منجر
تخصیص بودجه و بهره‌برداری از امکانات سد منجر شده است. برخی رسانه‌های محلی از این سد با عناوینی چون «سد رودبال داراب» یا «سد رودبال استهبان» یاد می‌کنند که نشان‌دهندهٔ نبود اجماع بر سر مالکیت جغرافیایی و معنوی آن است. در سفر اخیر استاندار فارس به منطقه، بر لزوم ترمیم و افزایش ظرفیت سد رودبال تأکید شد و وعده داده شد که با همکاری وزارت نیرو، بخشی از مشکلات آب شهرستان‌های داراب و زرین‌دشت برطرف خواهد شد. پروژه انتقال آب شرب از سد رودبال به شهرهای داراب، زرین دشت، جنت شهر و روستاهای مسیر به طول ۱۱۲ کیلومتر با
جنت شهر و روستاهای مسیر به طول ۱۱۲ کیلومتر با تصفیه و انتقال ۸۶۰ لیتر در ثانیه آب شرب با ۶۰ درصد پیشرفت فیزیکی از سال ۹۴ آغاز شد و در حال اجراست.تصفیه‌خانه آب شهر داراب یکی از پروژه‌های حیاتی در حوزه تأمین آب شرب استان فارس است که توسط شرکت زلال ایران و به سفارش شرکت آب منطقه‌ای فارس اجرا شده است. این تصفیه‌خانه وظیفه دارد آب خام سد رودبال را تصفیه کرده و آن را برای مصرف شهری و روستایی به شهرستان داراب پمپاژ کند. همچنین طرحی‌های برای انتقال آب سد به شهرهای استهبان و فسا اجرا شدند و تصفیه خانه و مرکز انتقال
و فسا اجرا شدند و تصفیه خانه و مرکز انتقال آب نیز در شهر ایج استهبان ساخته شده است.
وقایع اتفاقیه نام کتابی است از علی‌اکبر سعیدی سیرجانی که که در واقع مجموعه‌ای از یادداشت‌هایی است که یکی از عاملین و مخبرین اطلاعاتی انگلستان در سال‌های آخر پیش از مشروطه از رویدادها و اوضاع و احوال مملکت و حکومت فارس (استان فارس کنونی) و به ویژه تحولات سیاسی و مذهبی در شیراز نوشته و برای سفارت انگلستان در تهران ارسال می‌کرده‌است. مقدمه. مقدمه کتاب را سیرجانی در خرداد ۱۳۶۱ نگاشته است. در مقدمه او اشاره می‌کند که در دوران تحصیل با درس تاریخ میانه‌ای نداشته ولی گذشت زمان و مشاهدات ناگزیر حوادث او را با تاریخ
گذشت زمان و مشاهدات ناگزیر حوادث او را با تاریخ آشتی داده است. او می‌نویسد: او در جای دیگر از مقدمه می‌نویسد: ساختار کتاب. کتاب به صورت بخش‌های مختلف براساس سال‌های قمری از سال ۱۲۹۱ تا ۱۳۲۱ گردآوری شده‌است. چاپ چهارم کتاب سال ۱۳۸۳ توسط نشر آسیم در قطع وزیری در ۸۰۰ صفحه منتشر شده‌است. کتاب همچنین شامل تصاویری از اشخاص و مشاهیر سال‌های مورد بحث دارد.
نوک‌نهنگ بلنویل آب‌بازی عضو سرده میان‌دندان‌ها است که بیشترین گستره زندگی در میان اعضای این سرده را داراست و به نسبت دیگر اعضا بیشتر مشاهدات ثبت شده بیشتری دارد. هانری دو بلنویل این گونه را در سال ۱۸۱۷ از روی نمونه استخوان جمجمه آن شناسایی و طبقه‌بندی کرد. از آنجا فک این جانور بسیار ضخیم بود، نام "densirostris" (واژه‌ای لاتین به معنای «نوک ضخیم») بر آن گذاشته شد. این آب‌باز در آب‌های شمال شرقی باهاما زیر بررسی‌های بسیار قرار گرفته و برنامه‌ای برای شناسایی و عکس‌برداری از آن از سال ۲۰۰۲ به این سو در حال اجرا
از آن از سال ۲۰۰۲ به این سو در حال اجرا است. توصیف ظاهری. بدن نوک‌نهنگ بلنویل سخت و مقاوم است ولی به نسبت دیگر اعضای سرده خود بدنی فشرده‌تر دارد. نرهای این گونه بسیار ساده تشخیص داده می‌شوند چرا که با آنکه فک پایینی، مانند بعضی دیگر اعضای میان‌دندان‌ها، در نزدیکی سر بالاآمدگی دارد، این بالاآمدگی زیاد بوده و پس از ارتفاع گرفتن زیاد، با شیبی ملایم به سوی سر حرکت می‌کند. پیش از این حرکت آرام شیب‌دار فک، دو دندان عاج دیده می‌شوند. استخوان‌های آرواره این نهنگ بسیار سخت با چگالی زیاد هستند و از هر استخوان
بسیار سخت با چگالی زیاد هستند و از هر استخوان شناخته‌شده دیگری چگالی و سختی مکانیکی بیشتری دارند. هنوز کاربرد چنین فک‌های سختی مشخص نیست چرا که چربی‌های کنار نوک و پوزه امکان به کار بردن این فک‌ها برای نبرد را خنثی می‌کنند. گمان بر این می‌رود که این فک‌ها می‌توانند در پژواک‌یابی یا نگهداری تعادل کاربرد داشته باشند. ملون در سر این نهنگ صاف است و به سختی دیده می‌شود. رنگ بدن خاکستری تیره یا آبی تیره در بخش‌های بالایی و خاکستری روشن در بخش‌های زیرین است. سر اغلب به رنگ قهوه‌ای است. نرها بر روی بدن خود جای
اغلب به رنگ قهوه‌ای است. نرها بر روی بدن خود جای زخم‌هایی، که در میان این سرده معمول است، دارند. این زخم‌ها به دلیل نبرد میان هم یا گاز گرفتن کوسه‌ها پدید می‌آیند. حداقل طول بدن در نرهای بالغ به ۴٫۴ متر و وزن به ۸۰۰ کیلوگرم است. ماده‌ها نیز کمینه طولی برابر ۴٫۶ متر و وزنی برابر ۱ تن دارند. بچه‌ها در هنگام به دنیا آمدن طولی برابر ۱٫۹ متر و وزنی برابر ۶۰ کیلوگرم دارند. نوک‌نهنگ‌های بلنویل در گروه‌هایی سه تا هفت نفره زندگی می‌کنند. میزان زمان زیر آب بودن با یک نفس‌گیری به بیش از ۲۲ دقیقه می‌رسد. هنگامی که این
نفس‌گیری به بیش از ۲۲ دقیقه می‌رسد. هنگامی که این نهنگ‌ها برای نفس‌گیری به سطح آب می‌آیند، این کار را بسیار آرام و بی آب‌پاشی انجام می‌دهند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که این آب‌بازان در بالای ژرفای ۱۷۰ متری آب ساکت و بی‌صدا می‌مانند؛ رفتاری که می‌تواند به منظور جلوگیری از یافتن مکانشان و سپس شکار توسط نهنگ‌های قاتل باشد. این نهنگ‌ها از ماهی مرکب تغذیه می‌کنند. گستره و جمعیت. این گونه از نوک‌نهنگان در آب‌های گرم و استوایی سراسر جهان یافت می‌شود. به ساحل افتادن آن‌ها در کرانه‌های نووا اسکوشیا و ایسلند و جزایر
آن‌ها در کرانه‌های نووا اسکوشیا و ایسلند و جزایر بریتانیا و ژاپن و آفریقای جنوبی و کرانه‌های مرکزی شیلی و تاسمانی و زلاندنو دیده شده است. بیشترین تراکم این نهنگ‌ها را می‌توان در هاوایی و پلی‌نزی فرانسه و باهاما دید. این گونه مهاجرت نمی‌کند. با آنکه این نهنگ بسیار معمول و شناخته‌شده است، هیچ تخمینی از جمعیت جهانی آن وجود ندارد. این گونه همچنین گهگاه شکار شده است اما هیچ گاه طعمه مشخصی برای شکارچیان و ماهی‌گیران نبوده.
شیرین‌برگ یا استویا ربادیانا گیاهی از تیره کاسنیان با نهایت ارتفاع یک متر، و حداکثر عمر پنج سال با برگ‌های شیرین که بومی آمریکای جنوبی بوده و تاب سرما ندارد. گیاه شیرین‌برگ شیرین‌کننده است و جایگزین بسیاری خوبی برای شکر محسوب می‌شود چرا که کالری ای به غذا اضافه نمی‌کند. در واقع ترکیب قندی موجود در استویا، در دستگاه گوارش انسان، جذب نمی‌شود. این گیاه به‌طور معمول برای بهتر کردن طعم دارو و چای استفاده می‌شود. از پودر خالص شده عصاره گیاه استویا نیز در صنایع غذایی، تولید انواع شیرینی و شکلات استفاده می‌شود.
غذایی، تولید انواع شیرینی و شکلات استفاده می‌شود. گیاه شیرین‌برگ بومی نواحی شمالی آمریکای جنوبی است و به‌طور وحشی در سرزمین‌های بلند مناطق مرزی بین برزیل و پاراگوئه می‌روید و در آن مناطق به گیاه «برگ عسلی» (honey leaf) معروف است. به دلیل خاصیت شیرین‌کنندگی و درمانی برگ شیرین‌برگ، این گیاه به شدت از نظر اقتصادی و علمی مورد توجه قرار دارد. ژاپن اولین کشور آسیایی بود که در سال ۱۹۷۰ از استه‌ویوساید به عنوان شیرین‌کننده در صنایع غذایی و دارویی استفاده کرد. پس از آن کشت استویا در چین، مالزی، سنگاپور، کره جنوبی،
آن کشت استویا در چین، مالزی، سنگاپور، کره جنوبی، تایوان و تایلند گسترش یافت. این گیاه در آمریکا، کانادا و اروپا نیز رشد می‌کند. شیرین‌برگ مناسب مناطق جنوبی ایران یا کشت گلخانه‌ای است. شیرینی قند حاصل از برگ این گیاه ۲۵۰ تا ۳۰۰ برابر دیگر گیاهان قند ساز چون نیشکر و چغندر قند و میزان قند موجود در آن ۱۵۰ برابر آنهاست. در اصفهان به روش کشت بافت تکثیر شده و به‌سرعت وارد صنعت گزسازی گردیده‌است. این قند جایگزین مناسبی برای شیرین کننده‌های مصنوعی چون آسپارتام، سدیم ساخارین و سیکلامات بوده چون قابلیت جذب کمتری دارد
ساخارین و سیکلامات بوده چون قابلیت جذب کمتری دارد به کاهش قند خون و فشار خون یاری رساند. پاراگوئه، برزیل، چین، تایوان، کره جنوبی و مالزی از مهم‌ترین کشورهای تولیدکننده استویا هستند. خاک کم شور، بهترین خاک برای کشت استویاست. عصاره استویا در صنایع شیرینی‌سازی، پزشکی و دیگر صنایع خوراکی کاربرد دارد. برای اولین بار در ایران کارخانه تولید شیرین‌کننده استویا در اصفهان با ظرفیت تولید سالانه ۳۰۰ تن RebA-97% و TSG-95% در حال راه اندازی می‌باشد. شیرینی. استویا به عنوان یک شیرین‌کننده بسته‌بندی و مصرف می‌شود. استویا
یک شیرین‌کننده بسته‌بندی و مصرف می‌شود. استویا در برخی از غذاها مانند آب نبات، سوهان، نوشابه‌های پروتئینی و چای به عنوان شیرین‌کننده استفاده می‌شود. در برخی از کشورها، مانند ژاپن، استویا برای چندین دهه به عنوان یک شیرین‌کننده استفاده شده است. در برخی از کشورها نیز شیرین‌برگ به دلیل نگرانی در مورد عوارض جانبی آن یا انواع محدودیت‌ها، به‌طور کامل ممنوع شده‌است. کالری گیاه شیرین‌برگ صفر است، و عصاره آن ۲۰۰ برابر شیرین تر از قند است. شیرینی شیرین‌برگ با توجه به ترکیبات مختلف گلیکوزید، که شامل stevioside,
به ترکیبات مختلف گلیکوزید، که شامل stevioside, steviolbioside, rebaudiosides AE، و dulcoside است سنجیده می‌شود. گلیکوزیدهایی که در استویا موجود هستند، توسط بدن متابولیزه نمی‌شود، در نتیجه هیچ کالری تولید نمی‌کنند. مصرف استویا صفر کالری یک راه خوب برای یک رژیم غذایی سالم است. شیرین‌برگ ممکن است برای بیماران دیابتی مفید باشد. مطالعات نشان می‌دهد که شیرین کننده‌های شیرین‌برگ هیچ کالری یا کربوهیدراتی به رژیم غذایی اضافه نمی‌کند. برخلاف شکر، شیرین‌برگ تأثیری بر قند خون یا واکنشی به انسولین نشان نمی‌دهد. پس به
قند خون یا واکنشی به انسولین نشان نمی‌دهد. پس به بیماران دیابتی این اجازه را می‌دهد تا بدون هیچ دغدغه‌ای از این گیاه به عنوان شیرین‌کننده و طعم‌دهنده استفاده کنند. تحقیقات نشان می‌دهد که برخی از گلیکوزیدهایی که در عصاره استویا وجود دارند به تولید ادرار و دفع سدیم کمک می‌کند. در دوز بالای مصرف شیرین‌برگ حتی می‌تواند به عنوان کاهش دهند فشار خون هم عمل نماید. شیرین‌برگ و دیگر شیرین کننده‌های مصنوعی توسط FDA تأیید شده‌است؛ و مصرف در حد تعادل آن هیچ خطری برای سلامتی ندارد. مؤسسه ملی سرطان گزارش شده‌است که هیچ
ندارد. مؤسسه ملی سرطان گزارش شده‌است که هیچ شواهد علمی که ادعاهای قبلی مبنی بر اینکه که شیرین کننده‌های مصنوعی ممکن است باعث سرطان شود را تأیید نمی‌کند. تا تحقیقات بیشتر، زنان باردار و شیرده نباید شیرین‌برگ را مصرف کنند. منابع. Rezvankhah, M., Askari, H., Tohidfar, M., &amp; Rezadoost, H. (2022). Economic micropropagation of Stevia rebaudiana Bertoni and evaluation of in vitro cultures in order to improve steviol glycosides. Scientia Horticulturae, 305, 111372.