payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چرا که از موقعیت به سزائی بر خوردار بوده‌است. برخی از بزرگترین بازارهای سنتی مثل بازار سوم‌مون هنوز در این شهر می‌درخشد. ده‌گو شهر صنعت است. صنایع بزرگ منسوجات، فلزات، ماشین آلات و کشاورزی. کیفیت سیب کشت شده این شهر در اطراف کره مشهور است. مرکزیت بسیاری از شرکت‌های بزرگ مانند بانک ده‌گو ، دلفی کره، هواسانگ، و تگو‌تک در این شهر واقع شده و سامسونگ و کولون نیز در این شهر تأسیس شده‌اند. کارخانه‌های متعددی در مجتمع‌های صنعتی واقع در غرب و شمال این شهر از جمله مجتمع صنعتی سونگسو، مجتمع صنعتی غرب ده‌گو و مجتمع
مجتمع صنعتی سونگسو، مجتمع صنعتی غرب ده‌گو و مجتمع رنگرزی صنعتی در این شهر واقع شده‌است. این شهر هسته اقتصادی و صنعتی منطقه ده‌گو-گیونگ‌بوک و یکی از مناطق صنعتی بزرگ در کره جنوبی است. تا آنجا که ۹۴ درصد از مازاد تجاری کره در سال ۲۰۰۶ را به خود اختصاص داده است. شرکت‌ها و صنایع الکترونیک در گومی و صنایع فولاد در پوهانگ قرار دارند. همچنین این شهر امکاناتی برای تولید جهانی ارائه نموده است که منجر به ظهور کارخانه‌های Anycall (سامسونگ موبایل) و کارخانه‌های اصلی POSCO در نزدیکی این شهر شده‌است. ده‌گو و شهرهای
POSCO در نزدیکی این شهر شده‌است. ده‌گو و شهرهای مجاور آن به عنوان منطقه آزاد اقتصادی ده‌گو-گیونگ‌بوک از سوی دولت مرکزی در سال ۲۰۰۸ تعیین شده‌است. علاوه بر این، شهر ده‌گو به عنوان سومین شهر اقتصادی در کره جنوبی، پس از سئول و بوسان در نظر گرفته شده‌است. همچنین قرار گرفتن این شهر در گرمترین منطقه کره جنوبی منجر به فراهم آمدن محصولات کشاورزی از جمله سیب‌های با کیفیت بالا و هندوانه‌های مرغوب شده‌است. صنعت کشاورزی و تولید میوه پشتیبانی حیاتی برای اقتصاد محلی است. با این وجود، به دلیل تغییر در آب و هوا به علت گرم
با این وجود، به دلیل تغییر در آب و هوا به علت گرم شدن کره زمین و شبه جزیره کره از شیرینی و محبوبیت میوه‌های دائیگو کاسته شده‌است. مترو. متروی ده‌گو در سال ۱۹۹۷ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۳ خط و ۸۹ ایستگاه می‌باشد. صنعت مد. از اواخر ۱۹۹۰، شهر ده‌گو در تلاش برای ترویج صنعت مد خود بر اساس صنایع تولیدی ونساجی خود برآمده است. بسیاری از نمایشگاه‌های مربوط به صنایع نساجی و مد از جمله نمایشگاه مد ده‌گو و پیش نمایش ده‌گو سالانه یا نیم سالانه و به دعوت مؤسسه ملی مد برگزار شده‌است. آب و هوا. ده‌گو دارای آب و هوای
برگزار شده‌است. آب و هوا. ده‌گو دارای آب و هوای نیمه گرمسیری و مرطوب است. در فصل زمستان، هوای بسیار سرد و بارش بسیار کم. به جز در طول فصل بارانی تابستان در بیشتر سال هوا آفتابی است. اطلاعات به دست آمده از سال ۱۹۶۱ نشان می‌دهد که درجه حرارت متوسطماه ژانویه که سردترین ماه سال بوده‌است در ده‌گو، ۰٫۶ درجه و برای آگوست که گرمترین ماه سال است ۲۶٫۴ درجه گزارش شده‌است. کمترین دمای ثبت شده این شهر نیز -۲۰٫۲ و بالاترین درجه حرارت ثبت شده شهر نیز ۴۰٫۰ گزارش گردیده است. فرهنگ. شهروند معروف : مین یونگی (شوگا) یکی از
فرهنگ. شهروند معروف : مین یونگی (شوگا) یکی از اعضای گروه bts است. کیم تهیونگ (وی) یکی از اعضای بی تی اس.
ته‌جون (هانگول:대전 ) پنجمین کلان‌شهر بزرگ کره جنوبی با جمعیت ۱٫۵ میلیون نفر در سال ۲۰۱۹ است. این شهر که در یک دره دشت مرکزی بین کوه‌های سوبک و رودخانه گوم قرار دارد، هم به‌عنوان مرکز فناوری و تحقیقاتی و هم به دلیل ارتباط نزدیک آن با محیط طبیعی شناخته می‌شود. ده‌جون به عنوان یک مرکز حمل و نقل برای مسیرهای اصلی راه آهن و جاده عمل می کند. مترو. متروی ده‌جون در سال ۲۰۰۶ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۱ خط و ۲۲ ایستگاه می‌باشد.
شهر گانگنونگ ، یک شهر در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) بر روی ساحل دریای شرق کره (دریای ژاپن) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. این شهر یکی از مناطق گردشگری کره جنوبی و مقصدی با جذبه برای علاقه‌مندان به رصد طلوع خورشید بر روی آب‌های آزاد می‌باشد. تاریخ. در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، در دوران حاکمیت استعماری ژاپن بر کره، در تابعیت استان (تاریخی) گانگوون، «شهرستان گانگ‌نونگ» [] با ۱۳ قصبه قرار داشت. این قصبه‌ها شامل: اوک‌گیه []، جاگاگوک []، جونگ‌دونگ []، دوک‌بانگ []، ساچون []، گوجونگ علیا []،
[]، دوک‌بانگ []، ساچون []، گوجونگ علیا []، گوجونگ سفلی []، سونگشان []، سونگ‌نام []، شیلّی []، گونّه []، مانگ‌سانگ []، یون‌گوک []. در اکتبر سال ۱۹۱۶ میلادی، دو قصبه تغییر نام یافتند. «قصبهٔ جاگاگوک» به «گانگ‌دونگ» [] و «قصبهٔ گونّه» به «گانگ‌نونگ» [] تغییر یافتند. در نوامبر سال ۱۹۱۷ میلادی، دو قصبهٔ دیگر تغییر نام یافتند. قصبهٔ «گوجونگ علیا (سانگ‌گوجونگ)» به «وانگسان» []، و ««گوجونگ سفلی (هاگوجونگ)» به «گوجونگ» [] تغییر نام یافت در نوامبر سال ۱۹۲۰، دو قصبهٔ «دوک‌بانگ» و «سونگ‌نام» تحت نام ترکیبی «سونگدوک»
«دوک‌بانگ» و «سونگ‌نام» تحت نام ترکیبی «سونگدوک» [] ادغام شدند، و تعداد قصبه‌های تابعهٔ گانگ‌نونگ به ۱۲ عدد رسید. در آوریل ۱۹۳۱ میلادی، «قصبهٔ گانگ‌نونگ‌» به شهرک [] ارتقاء یافت. در آوریل ۱۹۳۷، نام قصبهٔ «شیلّی» به «جومون‌جین» [] تغییر یافت. در سپتامبر ۱۹۳۸، نام قصبهٔ «جونگ‌دونگ» به «گیونگپو» [] تغییر یافت. در نوامبر ۱۹۴۰ میلادی، قصبهٔ «جومون‌جین» به شهرک [] ارتقاء یافت. در اکتبر سال ۱۹۴۲ میلادی، قصبهٔ «مانگ‌سانگ» به شهرک ارتقاء یافته و نام آن به «شهرک موکهو» [] تغییر یافت. پس از استقلال کره از ژاپن در سال
[] تغییر یافت. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون و از میان شهرستان یانگ‌یانگ عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. تمامی اراضی گانگ‌نونگ در کره جنوبی قرار گرفت. اما بیشتر اراضی شهرستان یانگ‌یانگ، در همسایگی شمالی گان‌نونگ، منجمله قصبهٔ یانگ‌یانگ، در شمال این مدار قرار گرفتند. در نتیجه، این شهرستان در عمل به دو نیمه تقسیم
در نتیجه، این شهرستان در عمل به دو نیمه تقسیم شد. نیمهٔ جنوبی شهرستان یانگ‌یانگ فاقد شهریت و مرکزیت بود، و به همین دلیل در سپتامبر ۱۹۴۵ منحل شده و به شهرستان گانگ‌نونگ ملصق شد. تمامی قصبهٔ «هیون‌نام» در جنوب مرز قرار گرفت. قصبهٔ «هیون‌بِک» به دو نیمهٔ هم‌نام در دو کره تقسیم شد. و قصبهٔ «غربی (سو)» به دو نیمه تقسیم شد، که نیمهٔ شمالی آن در کره شمالی نام خود را حفظ کرده، و نیمهٔ جنوبی، در حین ضمیمه شدن به شهرستان گانگ‌نونگ، به «شین‌سو (غربی جدید)» [] تغییر نام داد. شهرستان گانگ‌نونگ در این دوران، ۳ شهرک و ۱۲
داد. شهرستان گانگ‌نونگ در این دوران، ۳ شهرک و ۱۲ قصبه داشت. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی شهرستان یانگ‌یانگ تحت حاکمیت کره جنوبی قرار گرفت. در نتیجه، در نوامبر ۱۹۵۴ میلادی، این شهرستان، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون مجددا تاسیس شد. اراضی قصبه‌های «هیون‌بک» و «سو (غربی)» به طور کامل مانند سابق در این شهرستان قرار گرفتند. اما قصبهٔ «هیون‌نام» در گانگ‌نونگ|شهرستان گانگ‌نونگ باقی ماند. شهرستان گانگ‌نونگ در این دوران، ۳ شهرک و ۱۰ قصبه
شهرستان گانگ‌نونگ در این دوران، ۳ شهرک و ۱۰ قصبه داشت. در سپتامبر سال ۱۹۵۵ میلادی، «شهرک گانگ‌نونگ» به دو قصبهٔ «سونگدوک» و «گیونگپو» ادغام شده، از شهرستان گانگ‌نونگ جدا شده، و «شهر گانگ‌نونگ» را تشکیل دادند. ۲ شهرک و ۸ قصبهٔ دیگر، در تابعیت «شهرستان گانگ‌نونگ» باقی ماندند. نام این شهرستان، از «گانگ‌نونگ» به «میونگجو» [] تغییر کرد. این شهرستان متشکل از ۲ شهرک و ۸ قصبه بود. در این پروسه، «شهرک گانگ‌نونگ» منحل شده و روستاهای تابعهٔ آن، «ناحیه» ارتقاء یافتند. همینطور، دو قصبهٔ «سونگدوک» و «گیونگپو» به
همینطور، دو قصبهٔ «سونگدوک» و «گیونگپو» به «ناحیه‌های» کوچکتر تغییر وضعیت داده شدند. روستاهای تابعهٔ این دو ناحیهٔ نو، به «ناحیه» تحت تابعیتِ ناحیه تبدیل شدند. در ژانویه سال ۱۹۶۳ میلادی، قصبهٔ «هیون‌نام» از «شهرستان میونگجو» جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان یانگ‌یانگ شد. در تابعیت شهرستان میونگجو ۲ شهرک و ۷ قصبه باقی ماندند. در آوریل ۱۹۶۵ میلادی، ناحیهٔ «اوکپو» [] به دو ناحیهٔ «اوکچون» و «پونام» تقسیم شد. همزمان، ناحیهٔ «ایبام» [] تقسیم شده و نواحی «ایبام» و «دوسان» [] جدا شدند. در ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، دو
«دوسان» [] جدا شدند. در ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، دو روستای‌ «گوجول» [] و «نام‌گوک» [] از «قصبهٔ وانگسان» در «شهرستان میونگجو» جدا شده و به شهرستان جونگ‌سون، «قصبهٔ بوک (شمالی)» [] پیوستند. در آوریل سال ۱۹۸۰ میلادی، شهرک «موکهو» از این شهرستان، به همراه شهرک «بوک‌پیونگ» از شهرستان سامچوک ادغام شده و شهر دونگهه را تشکیل دادند. شهرستان میونگجو در این زمان متشکل از ۱ شهرک و ۷ قصبه بود. در فوریه ۱۹۸۳ میلادی، دو روستای «اون‌بیول» و «سان‌بوک» از قصبهٔ «گوجونگ» جدا شده و به ترتیب به قصبه‌های «گانگ‌دونگ» و «سونگسان»
و به ترتیب به قصبه‌های «گانگ‌دونگ» و «سونگسان» پیوستند. در اکتبر ۱۹۸۳ میلادی، دو ناحیهٔ «سونگ‌نام» [] و «نام‌مون» [] ادغام شده و ناحیهٔ «جونگانگ» را تشکیل دادند. در همان تاریخ، ناحیهٔ‌ «گیو» به دو قسمت «گیو ۱ام» و «گیو ۲ام» تقسیم شد.(۲۰ ناحیه) در ژانویه سال ۱۹۹۵ میلادی، در پی سیاست تقسیمات اداری کره جنوبی در متحد کردن شهرها و حومه‌های آنها، «شهر گانگ‌نونگ» و «شهرستان میونگجو» با هم تحت نام «شهر گانگ‌نونگ» ادغام شدند. (۲۰ ناحیه، ۱ شهرک، و ۷ قصبه) در مارس ۱۹۹۵، ناحیهٔ‌ «پونام» به دو قسمت «پونام ۱ام» و «پونام
ناحیهٔ‌ «پونام» به دو قسمت «پونام ۱ام» و «پونام ۲ام» تقسیم شد.(۲۱ ناحیه، ۱ شهرک، و ۷ قصبه) در اکتبر ۱۹۹۸، تعدادی از نواحی (۱۱ عدد) تابعهٔ گانگ‌نونگ ادغام شده و تعداد آن‌ها کاهش یافت (به ۴ عدد). دو ناحیهٔ «ایمدانگ» [] و «جونگانگ» ادغام شده و با نام «جونگانگ» ادغام شدند. سه ناحیهٔ «جانگهیون» [] و «نوئام» [] و «وولهوپیونگ» [] ادغام شده و ناحیهٔ «گانگنام» را تشکیل دادند. دو ناحیهٔ «ایبام» [] و «دوسان» [] ادغام شده و ناحیهٔ «سونگ‌دوک» را تشکیل دادند. چهار ناحیهٔ «اونجونگ» [] و «جو» ] و «جوگهون» [] و «یوچون» []
«اونجونگ» [] و «جو» ] و «جوگهون» [] و «یوچون» [] ادغام شده و ناحیهٔ «گیونگپو» را تشکیل دادند. (۱۳ ناحیه، ۱ شهرک، و ۷ قصبه) در ژوئن سال ۲۰۱۸، در قصبهٔ سانچون، روستای «سانده‌وول» به دو روستای «سانده‌وول» و «سونپو» تقسیم شد. حمل و نقل. حمل و نقل ریلی. شهر گانگ‌نونگ بدر منتهی‌الیه شرقی یکی از خطوط مسیر قطارهای سریع‌السیر ملی کره (KTX) قرار دارد. البته که خط ریلی، خطوط ویژهٔ سریع‌السیر نمی‌باشند. اما قطارهای سریع‌السیر از این شهر و بر روی خطوط ریلی عادی عبور می‌کنند. خط ریلی به نام «گیونگ‌گانگ» (به معنی پایتخت
خط ریلی به نام «گیونگ‌گانگ» (به معنی پایتخت به گانگوون) جدا می‌شود. این خط از مرکز شهر شروع شده، از طریق تونل به جنوب شهر رفته، و سپس به سمت غرب کره می‌رود. این خط، سئول و وون‌جو (پرجمعیت‌ترین شهر استان گانگوون) را به گانگ‌نونگ متصل می‌کند. این خط و این ایستگاه در دسامبر سال ۲۰۱۷ میلادی افتتاح شد. در گذشته، مسیر ریلی مسافری دیگری، با نام «خط دریائی» []، شهرها و نقاط مختلفی را در طول شمالی-جنوبی دریای شرق کره (دریای ژاپن) در استان گانگوون به هم متصل می‌کرد. این خط ۵۸ کیلومتر طول داشت، ۶ توقف داشت، و یک ساعت
خط ۵۸ کیلومتر طول داشت، ۶ توقف داشت، و یک ساعت و ۱۰ دقیق سفر در آن طول می‌کشید. این خط در دسامبر سال ۲۰۲۳ میلادی، به دلیل قدیمی بودن قطارها و ایرادات فنی، تعطیل شد. حمل و نقل جاده‌ای. شهر گانگ‌نونگ محل تلاقی دو آزادراه سراسری ملی می‌باشد، آزادراه‌های شمارهٔ ۵۰ و ۶۵. آزادراه شمارهٔ ۵۰، موسوم به «یونگ‌دونگ» []، غرب به شرق شبه‌جزیره کره را به هم متصل می‌کند. این آزادره از حوالی اینچون در نزدیکی دریای غربی کره (دریای زرد) در غرب شروع شده و با عبور از شهرهای اقماری جنوب سئول در استان گیونگ‌گی، منجمله با عبور از
جنوب سئول در استان گیونگ‌گی، منجمله با عبور از مرکز آن استان، شهر سوون، و سپس با عبور از وون‌جو و گذر از میان رشته‌کوه‌های ته‌بِک، به گانگ‌نونگ و ساحل دریای شرق کره (دریای ژاپن) می‌رسد. این آزادراه سپس به سمت شرق ادامه یافته و با ، به ساحل شرقی شبه‌جزیرهٔ کره و گانگ‌نونگ، می‌رسد. این آزادراه مستقیما وارد منطقهٔ‌ شهری اصلی گانگ‌نونگ نمی‌شود. اما این آزادراه شاهراه اصلی ارتباطی گانگ‌نونگ به سئول و سایر نقاط کشور می‌باشد. آزادراه شمارهٔ ۶۵، موسوم به «دریای شرقی» []، شرقی‌ترین آزادراه سراسری شمالی-جنوبی در
شرقی» []، شرقی‌ترین آزادراه سراسری شمالی-جنوبی در شبه‌جزیرهٔ‌ کره می‌باشد. اما این آزادراه، آزادراهی به معنای واقعی سراسری نیست. آزادراه ۶۵ در شمال‌شرق کره جنوبی، آزادراهیست با طول حدود ۱۲۲ کیلومتر، و مطلقا در استان گانگوون. این آزادراه از شهر گانگ‌نونگ حدود ۵۸ کیلومتر به جنوب رفته و با عبور از دونگهه به سامچوک متصل می‌شود. سپس این آزادراه حدود ۶۴ کیلومتر به شمال امتداد یافته و به سوکچو متصل می‌شود. این آزادراه در با گانگ‌نونگ ۳ عدد تقاطع غیر هم‌سطح ارتباطی دارد، و با آزادراه شمارهٔ ۵۰ نیز متصل است. نیمهٔ
دارد، و با آزادراه شمارهٔ ۵۰ نیز متصل است. نیمهٔ دیگری از آزادراه شمارهٔ ۶۵، در جنوب‌غرب کره جنوبی، به طول ۱۰۰ کیلومتر، شهرهای پوهانگ، اولسان، و بوسان را به هم متصل می‌کند. اما فاصلهٔ‌ بین این دو بخش مجزاء آزادراه، حدود ۱۶۰ کیلومتر می‌باشد. طرح‌های متعددی برای اتصال کامل این آزادراه به موازات ساحل شرقی کره وجود داشته، اما تاکنون اتفاقی در این زمینه نیوفتاده است. تقسیمات اداری. شهر گانگ‌نونگ به ۱۳ ناحیه، ۱ شهرک، و ۷ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. در تابعیت شهرک و قصبهٔ تابعهٔ این شهر، در مجموع ۶۵ عدد روستا وجود
قصبهٔ تابعهٔ این شهر، در مجموع ۶۵ عدد روستا وجود دارد. لیست روستاها. شهرک جومون‌جین قصبه اوک‌گیه قصبه ساچون قصبه سونگسان قصبه گانگ‌دونگ قصبه گوجونگ قصبه وانگسان قصبه یون‌گوک
شهر گوجه با جمعیت ۱۹۶٫۴۸۱ نفر در ایالت جئونسانگنام-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهر گیمچون ، با جمعیت ۱۳۵٫۹۲۳ نفر در استان گیونگ‌سانگ شمالی در کشور کره جنوبی واقع شده‌است.
شهر گیمهه با جمعیت ۴۳۱٫۷۷۸ نفر در استان گیونگ‌سانگ جنوبی در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
گیمپو شهر گیمپو با جمعیت ۱۹۵٫۷۷۶ نفر در ایالت گیونگی-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
گانپو شهر گانپو با جمعیت ۲۷۰٫۰۴۲ نفر در ایالت گیونگی-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
ورزشگاه لا روماردا ورزشگاهی در شهر ساراگوسا در کشور اسپانیا است. بازی‌های خانگی رئال ساراگوسا در این ورزشگاه برگزار می‌شود.
شهر گونسان با جمعیت ۲۵۰٫۰۱۱ نفر در استان جولا شمالی در کشور کره جنوبی واقع شده‌است.
گوانگ‌میونگ شهر گوانگ‌میونگ با جمعیت ۳۲۰٫۲۶۸ نفر در ایالت گیونگی-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
فرشیدورد (فرش‌آورد) پسر گشتاسپ کیانی و برادر اسفندیار شاهزاده و پهلوان ایرانی است. از میان برادران و خواهران اسفندیار او تنها کسی بود که در هنگام بدگمانی گشتاسپ به اسفندیار و زندانی شدن او به دست پدرش از برادر خود هواداری کرد و به گُرَزم عامل بدگمان شدن گشتاسپ نفرین فرستاد. او در دومین جنگ گشتاسپ با ارجاسپ شاه توران به همراه گروهی دیگر از پهلوانان ایرانی کشته می‌شود. کشته شدن او از عوامل مهم ورود اسفندیار به جنگ با ارجاسپ پس از آزادی از بند است. فرشیدورد در شاهنامه. ارجاسپ شاه خلّخ وقتی بلخ را محاصره و
در شاهنامه. ارجاسپ شاه خلّخ وقتی بلخ را محاصره و تسخیر نمود گشتاسپ در سیستان بسر می‌برد که خبر هجوم ترکان‌چین را همسرش به او داد، قتل لهراسپ و اسارت دخترانش نیز جزو خبر بود. گشتاسپ بر آشفت به همه ولایات و امارات نامه نوشت تا نیرو گرد آورده و در جنگ ارجاسپ شرکت کنند. قوای رزمنده ایران به بلخ شدند ولی دوباره از سپاه ترکان شکست خوردند: فرشیدورد در اوستا. فرشیدورد در اوستا جزو جاویدانان محسوب شده و فَرَوَشی او در کنار فَرَوَشی دیگر پاکان و جاویدانان ستوده شده است.
گیونگ‌سان شهر گیونگ‌سان با جمعیت ۲۴۲٫۲۹۷ نفر در ایالت جئونسانگبوک-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
هانام شهر هانام با جمعیت ۱۲۲٫۳۳۷ نفر در ایالت گیونگی-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهر هواسونگ با جمعیت ۲۸۸٫۷۱۸ نفر در استان گیونگ‌گی در کشور کره‌جنوبی واقع شده است.
جه‌چون شهر جه‌چون با جمعیت ۱۳۲٫۸۶۴ نفر در استان چونگچانگ شمالی در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
جونگئوپ شهر جونگئوپ با جمعیت ۱۱۵٫۷۶۰ نفر در ایالت جئولابوک-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهر جین‌جو با جمعیت ۳۳۷٫۲۴۲ نفر در استان جیونگسانگنام جنوبی در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
میریانگ شهر میریانگ با جمعیت ۱۰۵٫۹۶۶ نفر در ایالت جئونسانگنام-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
موکپو شهر موکپو با جمعیت ۲۴۴٫۸۸۸ نفر در ایالت جئولانام-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
نامیانگجو شهر نامیانگجو با جمعیت ۴۲۶٫۰۸۷ نفر در ایالت گیونگی-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهر نونسان ؛ ) شهری واقع در استان چونگچونگ جنوبی، کشور کره جنوبی قرار دارد. این شهر در مختصات واقع شده است. گفته می‌شود ریشه نام‌های جغرافیایی نونسان از باغ کوچک «نولمه» گرفته شده است که در وسط مزارع کشاورزی سر بر آورده است، جایی که گفته می‌شود شالیزارهای برنج و کوه منعکس کننده ویژگی‌های جغرافیایی هستند. این شهر متعلق به منطقه کلان‌شهری ته‌جون است.
پیونگتک این شهر در استان گیونگ‌گی در کشور کره جنوبی واقع شده‌است و جمعیت آن بالغ بر ۳۷۸٫۴۳۸ تن است.
جان بَیلی (زادروز ۱۹۴۳ م.، گلاستونبری) استاد موسیقی‌شناسی فرهنگی (Ethnomusicology) در دانشگاه گُلداسمیت لندن، پژوهشگر در عرصۀ موسیقی افغانستان و نوازندۀ دوتار، رباب و تنبور است. زندگی. جان بیلی بین سال‌های ۶۵-۱۹۶۲ در رشتۀ روان‌شناسی و فیزیولوژی در دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد. او در سال ۱۹۷۰ مدرک دکترای خود را در رشتۀ فیزیولوژی آزمایشی از دانشگاه ساسکس گرفت. وی در سال ۱۹۷۳ به عضویت پژوهش Post-Doctral در زمینۀ مردم‌شناسی اجتماعی و موسیقی‌شناس فرهنگی در دانشگاه کوئینز بلفاست درآمد، و همرای همسرش ورونیکا
کوئینز بلفاست درآمد، و همرای همسرش ورونیکا (Veronica) به شهر هرات افغانستان رفت تا برای مدت دو سال با همکاری جان بلکینگ (John Blacking) کار عملی خود را در زمینۀ موسیقی‌شناسی فرهنگی اجرا کند. مدتی را نزد امیرجان خوشنواز به فراگیری رباب پرداخت و بعدا عازم کابل شد و در کابل برای فراگیری بهتر رباب نزد استاد محمدعمر رباب‌نواز مشهور افغانستان شاگرد شد تا آنکه تمام فنون رباب را آموخت. او طی اقامت خود در هرات نه‌تنها به فراگیری موسیقی مشغول بود بلکه به تهیۀ کتابی تحت عنوان موسیقی افغانستان: موسیقی‌دانان حرفه‌ای در
عنوان موسیقی افغانستان: موسیقی‌دانان حرفه‌ای در شهر هرات پرداخت که این کتاب را دانشگاه کمبریج منتشر کرده‌است. او مقالات زیادی راجع به موسیقی افغانستان و هرات نگاشته که همه به چاپ رسیده‌اند. وی طی دو سال اقامت خود در هرات نوار ویدئویی از فرهنگ مردم هرات به شمول عروسی‌ها، میله‌های فرهنگی، مراسم عید و غیره تهیه نموده‌است. او همچنین زبان فارسی به لهجه هراتی را نیکو صحبت می‌کند. جان بیلی در سال ۱۹۷۸ در رشتۀ موسیقی‌شناس فرهنگی به سمت استادی در دانشگاه کوئینز رسید. او در سال‌های ۸۶-۱۹۸۴ فیلم‌سازی مردم‌شناسی را در
او در سال‌های ۸۶-۱۹۸۴ فیلم‌سازی مردم‌شناسی را در National Film و Television School آموخت، و فیلم "امیر: سرگذشت یک موسیقیدان پناهجوی افغان در پیشاور پاکستان" را کارگردانی کرد. او از سال‌های ۱۹۹۰-۱۹۸۸ به سمت دانشیار در دانشگاه کلمبیا در نیویورک تدریس نمود. بیلی در سال ۱۹۹۰ به دانشگاه گُلداسمیت لندن پیوست و هم‌اکنون در رشتۀ موسیقی‌شناسی فرهنگی سمت استادی دارد و سرپرست بخش موسیقی افغانستان است. وی رباب را نیکو می‌نوازد و با کمپوزهای جدیدی رباب‌نوازی می‌کند و در لندن گاهی با استاد آصف طبله‌نواز مشهور افغانستان
لندن گاهی با استاد آصف طبله‌نواز مشهور افغانستان به اجرای کنسرت‌ها می‌پردازد و مورد استقبال پرشور شنوندگان و تماشاچیان قرار می‌گیرد. همسر وی وِرونیکا هم طی سال‌های ۵۱-۱۳۵۰ خورشیدی به پژوهش پیرامون موسیقی هرات و آوازخوانی و دایره‌نوازی هراتی را در خانواده گلپسند فرا گرفت. جان بیلی عقیده دارد که موسیقی افغانستان از غنا و اصالت خاصی برخوردار است. آثار. اخیرا مجموعه کوچکی را تحت عنوان (The Naghma-ye Kashal of Afghanistan) تهیه کرده که تمام مقام‌های رباب را در آن نوت نموده‌است. دو لوح فشرده (CD) به نوازندگی
آن نوت نموده‌است. دو لوح فشرده (CD) به نوازندگی رباب توسط محمدرحیم خوشنواز و دوتار توسط گدامحمد و طبله توسط محمدعظیم حسن‌پور از طریق رادیو فرانسه و سویس به همکاری او تهیه و در اروپا منتشر شده‌است. آثار مهم دیگر پروفسور جان بیلی عبارتند از:
شهر ساچون ، با جمعیت ۱۰۶٫۸۵۱ نفر در استان جیونگسانگنام جنوبی در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهر سونگنام با جمعیت ۹۳۴٫۹۸۴ نفر در استان گیونگ‌گی در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهر سوسان (به کره‌ای: 서산) (به انگلیسی: Seosan) در ایالت چونگچئونگنام-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهر شی‌هونگ با جمعیت ۳۸۹٫۶۳۸ نفر در ایالت گیونگی-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
سانچئونگ، جئولانام-دو شهر سونچون با جمعیت ۲۶۲٫۱۲۰ نفر در ایالت جئولانام-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهر سوون ، با جمعیت ۱٫۰۴۴٫۱۱۳ نفر در استان گیونگ‌گی در کشور کره جنوبی واقع شده‌است.
تونگیئونگ شهر تونگیئونگ با جمعیت ۱۲۱٫۵۵۵ نفر در استان جیونگسانگنام جنوبی در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهر اویجونگبو ()، با جمعیت ۳۹۸٫۸۷۰ نفر در استان گیونگ‌گی در کشور کره جنوبی واقع شده‌است.
شهر یی‌وانگ با جمعیت ۱۴۳٫۹۸۷ نفر در ایالت گیونگی-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
کلان‌شهر اولسان با جمعیتی بیشتر از ۱/۱ میلیون نفر، هشتمین شهر بزرگ کرۀ جنوبی است. اولسان قلب صنعتی کره جنوبی است. این منطقه شامل بزرگترین کارخانه مونتاژ خودرو در جهان که توسط شرکت هیوندای موتور اداره می شود؛ بزرگترین کارخانه کشتی سازی جهان، که توسط صنایع سنگین هیوندای اداره می شود؛ و سومین پالایشگاه بزرگ نفت جهان، که متعلق به SK Energy است، می باشد. در سال 2020، اولسان دارای سرانه تولید ناخالص داخلی 65352 دلار بود که بالاترین میزان تولید ناخالص داخلی در بین مناطق کره جنوبی است.
شهر وون‌جو یک شهر در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. این شهر با بیش از ۳۰۰ هزار نفر جمعیت، بزرگترین شهر استان گانگوون می‌باشد. تاریخ. شهر وون‌جو دارای قدمتی چندین قرنی می‌باشد. در سال ۱۳۹۵ میلادی، با ادغام استان ساحلی گانگ‌نونگ و استان کوهستانی «گیوجو»، استان جدیدی با نام «گانگوون» تأسیس شد. نام این استان با ترکیب هجاهای اول «گانگ‌نونگ» و «وون‌جو» درست شد. در همان سال، برای اولین بار، شهر وون‌جو به عنوان مرکز این استان برگزیده شد. در ماه اوت سال ۱۸۹۶ میلادی،
این استان برگزیده شد. در ماه اوت سال ۱۸۹۶ میلادی، بعد از ۵ قرن، در پی اصلاحات تقسیماتی در پادشاهی چوسان، مرکز اداری استان گانگوون از وون‌جو به چونچون انتقال یافت. به همین دلیل، در طول دوران استعمار ژاپن بر کره و تا سال ۱۹۴۶ میلادی، شهر وون‌جو، شهری حاشیه‌ای و کوچک با جمعیتی حدود ۲۰ هزار نفر باقی ماند. در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، پس از استقرار حکومت استعماری ژاپن بر کره، اراضی تابعهٔ «شهرستان وون‌جو» به ۱۰ قصبه تقسیم شدند، شامل: بورون []، بونبو []، پانبو []، جیجونگ []، سوچو []، گاریپا []، گومّولسان []،
[]، جیجونگ []، سوچو []، گاریپا []، گومّولسان []، گون‌دونگ []، گویره []، هوجو []. در اکتبر سال ۱۹۱۷ میلادی، «قصبهٔ بونبو» [] به «قصبهٔ وون‌جو» []، «قصبهٔ گومّولسان» [] به «قصبهٔ هونگوپ» []، و «قصبهٔ گاریپا» [] به «قصبهٔ شیلّیم» [] تغییر نام یافت. در ژوئیه سال ۱۹۳۷ میلادی، «قصبهٔ گون‌دونگ» [] به «قصبهٔ مون‌ماک» [] تغییر نام یافت. در همان تاریخ، «قصبهٔ وون‌جو» [] به شهرک [] ارتقاء‌ یافت. در اکتبر سال ۱۹۳۸ میلادی، روستای «ساچون» [] از «قصبهٔ هوجو» جدا شده و به «شهرک وون‌جو» ضمیمه شد. پس از استقلال کره از ژاپن
«شهرک وون‌جو» ضمیمه شد. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی این شهرستان، در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت. در شروع جنگ کره و در روزهای اول درگیری در تابستان سال ۱۹۵۰ میلادی، هوئنگ‌سونگ و وون‌جو از اولین مناطقی بودند که شاهد
هوئنگ‌سونگ و وون‌جو از اولین مناطقی بودند که شاهد کشتارهای جمعی مخالفان و زندانیان سیاسی به دست قوای کره جنوبی بودند. در این منطقه حداقل ۱۷۰ نفر زندانی سیاسی (کمونیست یا مشکوک به کمونسیت) از زندان‌ها تخلیه شده و توسط «کیم مان‌شیک»، افسر پلیس کره جنوبی اعدام فراقانونی شدند. در طول جنگ کره، بین سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۳ میلادی، شهر وون‌جو سه بار بین طرفین دست‌به‌دست شد. اما با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی این شهرستان، بدون تغییر خاصی، تحت حاکمیت
اراضی این شهرستان، بدون تغییر خاصی، تحت حاکمیت کره جنوبی، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون، قرار گرفت. در طول جنگ، این شهر به طور گسترده‌ای تخریب شد. از زمان اتمام جنگ کره به این سو، این شهر به یکی از مناطق تدارکاتی راهبردی مهم ارتش کره جنوبی و قوای آمریکائی تبدیل شده است. به همین دلیل، این شهر شاهد رشد گسترده‌ای بوده است. در سپتامبر سال ۱۹۵۵ میلادی، «شهرک وون‌جو» با جدائی و استقلال از «شهرستان وون‌جو»، به شهر (در سطح شهرستان، مستقیما در تابعیت استان گانگوون ارتقاء یافت. ۱۵ روستای تابعهٔ شهرک، به «ناحیه»
ارتقاء یافت. ۱۵ روستای تابعهٔ شهرک، به «ناحیه» ارتقاء یافته و در تابعیت شهر جدید قرار گرفتند. این ۱۵ ناحیه شامل: «ایلسان» []، «این» []، «بونگسان ۱ام» []، «بونگسان ۲ام» []، «بونگسان ۳ام» []، «پیونگ‌وون» []، «ته‌جانگ ۱ام» []، «ته‌جانگ ۲ام» []، «جونگانگ» []، «دان‌گیه» []، «گه‌ئون» []، «میونگنیون» []، «وون» []، «هاک‌سونگ ۱ام» []، «هاک‌سونگ ۲ام» []. سه روستای دیگر نیز، «اوسان» [] از «قصبهٔ هوجو»، «دان‌گو» [] و «هِنگ‌گو» [] از «قصبهٔ پانبو» جدا شده، و به «ناحیه» ارتقاء یافته و ضمیمهٔ این شهر جدید شدند. این شهر
ارتقاء یافته و ضمیمهٔ این شهر جدید شدند. این شهر جدید متشکل از ۱۸ ناحیه بود. در همان زمان، «شهرستان وون‌جو» که شامل حومهٔ شهر وون‌جو می‌شد، به «شهرستان وون‌سونگ» [] تغییر نام یافت. در سپتامبر سال ۱۹۶۱ میلادی، تعدادی از ۱۸ ناحیهٔ فوق الذکر در «شهر وون‌جو» ادغام شدند. نواحی «بونگسان ۱ام» و «۲ام» و «۳ام» به عنوان «ناحیهٔ بونگسان»، نواحی «ته‌جانگ ۱ام» و «۲ام» به عنوان «ناحیه ته‌جانگ»، نواحی «جونگانگ» و «پیونگ‌وون» به عنوان «ناحیهٔ جونگ‌پیونگ» []، نواحی «این» و «وون» به عنوان «ناحیهٔ وونین»، []، و نواحی
و «وون» به عنوان «ناحیهٔ وونین»، []، و نواحی «هاک‌سونگ ۱ام» و «۲ام» به عنوان‌ «ناحیهٔ هاک‌سونگ» ادغام شدند. تعداد نواحی تابعهٔ «شهر وون‌جو» به ۱۲ عدد رسید. در دسامبر سال ۱۹۶۵ میلادی، ناحیهٔ «جونگ‌پیونگ» به دو ناحیهٔ سابق خود مجددا تقسیم شد. ناحیهٔ «وونین» نیز همین‌طور. نواحی «این» []، «پیونگ‌وون» []، «جونگانگ» []، و «وون» [] مجددا تأسیس شدند. تعداد نواحی تابعهٔ «شهر وون‌جو» به ۱۴ عدد رسید. در ژوئیه سال ۱۹۷۳، روستاهای «بان‌گوک» [] و «گوان‌سول» ] از «قصبهٔ پانبو» (در تابعیت «شهرستان وون‌سونگ») جدا شده، به
پانبو» (در تابعیت «شهرستان وون‌سونگ») جدا شده، به «ناحیه»، [] و []، ارتقاء یافته و ضمیمهٔ «شهر وون‌جو» شدند. روستای «گاهیون» [] از «قصبهٔ هوجو» نیز به همین‌ صورت به ناحیه‌ای [] در «شهر وون‌جو» ارتقاء یافته، و روستای «موشیل» [] از «قصبهٔ هونگوپ» به ناحیه‌ای [] در «شهر وون‌جو» ارتقاء یافت. تعداد نواحی تابعهٔ «شهر وون‌جو» به ۱۸ عدد رسید. در فوریه سال ۱۹۸۳ میلادی، بخشی از «ناحیهٔ گوان‌سول»، «شهر وون‌جو»، تحت عنوان «روستای شینچون» [] به «قصبهٔ پانبو»، «شهرستان وون‌سونگ» پیوست. در همان زمان و در تابعیت دو روستای