payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حتی بعضاً شاهد صحبت‌های جهت‌دار مجریان برنامه درخصوص سازمان‌های غیردولتی نیز هستیم. اخیراً در نامه‌ای به رئیس سازمان صدا وسیما خواستار رسیدگی به این وضعیت شده‌ایم تا سیاست‌گذاران و برنامه‌سازان، بدون دعوت و حضور نمایندگان نهادهای مدنی، یک سویه حکم ندهند.» درخواست خروج دو شغله‌ها از ورزش و نامهٔ سرگشاده به بازرسی کل کشور. علی حق‌شناس در چهارم دی ۱۳۸۷ اظهار داشت: «مخالفت با حضور سازمان‌های غیردولتی در ورزش، دشمنی علنی با مردم و تبلور انحصارگری است … حافظهٔ تاریخی ورزش ایران عملکرد مخالفان حضور مردم در ورزش
ورزش ایران عملکرد مخالفان حضور مردم در ورزش از طلایه‌داران تا تازه به‌دوران رسیده‌های اخیر را در خود ثبت کرده است و این افراد باید پاسخ‌گوی رفتار خود باشند. مشکل ورزش ایران ارجحیت روابط، عدم شایسته‌سالاری و حضور دو شغله‌ها و چند شغله‌های غیرورزشی است که با سوءاستفاده از جایگاه خود به یک‌باره به متخصص تبدیل شده‌اند … غیردولتی تلقی کردن فدراسیون‌های ورزشی در سال ۱۳۸۱ با هدف از میان بردن نهادهای مدنی ورزش صورت گرفت، در حالی که مطابق قانون، سازمان غیردولتی که بیش از ۵۱ درصد از بودجه‌اش از دولت تأمین گردد در
بیش از ۵۱ درصد از بودجه‌اش از دولت تأمین گردد در ردیف سازمان‌های دولتی محسوب می‌شود.» مصطفی پورمحمدی رئیس وقت سازمان بازرسی کل کشور در ۲۱ دی ۱۳۸۷ گفت: «ورزش نباید در انحصار مدیران دولتی باشد، ورزش باید از تمام ظرفیت‌های کشور حتی مدیران دولتی بهره‌مند شود؛ اما نباید در انحصار مدیران دولتی قرار گیرد. ورزش نباید از ظرفیت‌های عمومی، خصوصی، و مردمی محروم شود؛ ما باید این راه را هوشمندانه تدوین کنیم و خوشبختانه پیشنهادهایی که به مجلس ارائه شده، حاوی تمام این ملاحظه‌ها است.» جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران
است.» جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران در ۱۸ اسفند ۱۳۸۷ در نامه‌ای سرگشاده به رئیس سازمان بازرسی کل کشور خواستار قاطعیت این سازمان در اجرای قانون خروج دوشغله‌ها و چند شغله‌ها از ورزش دولتی گردید. پس از آن کمیته ملی المپیک ایران در نامه‌ای به بازرسی کل کشور در ۲۰ اسفند ۱۳۸۷، خواهان توقف اجرای قانون خروج دوشغله‌ها شد. این نامه واکنش و پاسخ صریح حجت‌الله ایوبی معاون وقت فرهنگی و اجتماعی سازمان بازرسی را درپی داشت. مصطفی پورمحمدی رئیس سازمان بازرسی کل کشور در ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۸ گفت: «در حال شناسایی
کل کشور در ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۸ گفت: «در حال شناسایی دوشغله‌های غیرورزشی در هستیم؛ ۱۴۰ نفر از دوشغله‌های ورزشی استعفا دادند و بیش‌از ۶۰ نفر به دادگاه معرفی شدند.» ایوبی در ۲۵ فروردین ۱۳۸۸ از استعفای ۷۳ دوشغله ورزشی و ارسال پرونده متخلفان به دادسرای کارکنان دولت خبر داد. حمایت از برکناری رؤسای فدراسیون‌ها. علی حق‌شناس در هفتمین سالگرد تأسیس جمعیت دربارهٔ برکناری روسای فدراسیون‌ها و تعلیق ورزش ایران بیان کرد: «ما منتقد هستیم ولی قانون سرجای خودش است و هر چیزی نظمی دارد. در مورد بحث تعلیق ورزش باید بگویم دولت به
دارد. در مورد بحث تعلیق ورزش باید بگویم دولت به هیچ وجه نباید کوتاه بیاید؛ یعنی چه فردی که با حمایت کشورش برای خود کسی شده، پس از برکناری برود در آغوش اجنبی و از بیگانه کمک بگیرد؟! این یعنی این که دولت یک کشور حق عزل و نصب یک مسئول میانی را هم نداشته باشد! واقعاً جای تأسف دارد که برخی که سنگ دولت را به سینه می‌زدند، حالا برای میزی که متعلق به آنان نیست به خارجی پناه می‌برند. این‌ها خائن و وطن فروشند که دنبال منافع شخصیشان هستند و نه خدمت به کشور. باید با این‌ها قاطعانه برخورد شود.» وی تهدید تعلیق ورزش
این‌ها قاطعانه برخورد شود.» وی تهدید تعلیق ورزش ایران را دستاویز نظام سلطه برای دخالت در امور داخلی کشورها دانست: «ما باید با فدراسیون‌های بین‌المللی تعامل درست و سازنده داشته باشیم، نه این‌که آنان برای ما خطمشی تعیین کنند. پشت این مسئله خیلی داستان‌ها نهفته است. بحث تعلیق و عدم دخالت دولت در ورزش یک شعار به ظاهر جذابی است که غربی‌ها و نظام سلطه برای جاسوس پروری و دخالت در امور داخلی کشورها راه انداخته‌اند.» نامه به وزیر ورزش دولت یازدهم و درخواست استعفای وی. سیدعلی حق‌شناس، رئیس جمعیت سازمان‌های غیردولتی
سیدعلی حق‌شناس، رئیس جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران در اسفند ۱۳۹۳ در نامه‌ای به محمود گودرزی وزیر وقت ورزش و جوانان، ضمن هشدار به شکست ورزش ایران در المپیک ۲۰۱۶ از عملکرد وی و وزارت ورزش و جوانان در مورد گرفتن تابعیت ورزش کاران ایرانی از جمهوری آذربایجان انتقاد و این کشور را حیات خلوت اسراییل در منطقه و دشمن تاریخ ایران دانست و خواستار استعفای وزیر شد. در این نامه آمده است: «در کمال تأسف به تازگی شاهد پدیدهٔ گرفتن تابعیت کشورهای دیگر و به ویژه جمهوری آذربایجان! از سوی ورزشکاران ایرانی هستیم. به‌طور
آذربایجان! از سوی ورزشکاران ایرانی هستیم. به‌طور مسلم آنچه ورزشکاران و قهرمانان ایرانی را وادار به چنین عملی می‌کند، عدم توجه لازم از سوی دستگاه دولتی ورزش ایران و به‌طور مشخص وزارت ورزش و جوانان به عنوان متولی ورزش و عدم پرداختن به آسیب‌شناسی این مقوله از سوی آن نهاد است. وزارت ورزش و مشخصاً شخص وزیر محترم می‌بایست به جای افتتاح پیاپی و منظم طرح‌های ورزشی در استان خود همدان، یا صرف وقت و انرژی در درگیری‌های نه چندان مهم فوتبالی، اندکی نیز در اندیشهٔ خطر دست اندازی‌های جمهوری آذربایجان شوروی سابق! به فرهنگ
اندازی‌های جمهوری آذربایجان شوروی سابق! به فرهنگ و تاریخ و تمدن ایرانی- اسلامی کشورمان باشد که این بار در قالب تطمیع قهرمانان ورزشی کشور و کسب عناوین قهرمانی بین‌المللی و احتمالاً المپیک ۲۰۱۶، با استفاده از جوانان این مرزو بوم متبلور شده است. قهرمانی اخیر تیم کشتی فرنگی این جمهوری کوچک در رقابت‌های جهانی در ایران آن هم با ترکیبی از کشتی گیران ایرانی، قلب هر ایرانی باغیرتی را به درد آورده بود که اکنون نیز شاهد صید تکواندوکاران ایران توسط این حیات خلوت اسرائیل در منطقه هستیم که یقیناً در المپیک پیش رو
اسرائیل در منطقه هستیم که یقیناً در المپیک پیش رو بی‌تاثیر نخواهد بود. بی‌تردید چالش‌های امنیتی که این تازه جمهوری! در طول پیدایش ناچیز خود برای کشورمان به وجود آورده است، نباید برای شخصی چون جنابعالی که در کابینه حضور دارید ناپیدا باشد؛ با این حال به اجمال یادآور می‌شود، این واحد تازه تأسیس که خود قرن‌ها جزء جدایی ناپذیر خاک ایران زمین بوده و زیرمجموعهٔ ایران بزرگ فرهنگی است، درپی تاریخ‌سازی و مطرح شدن در سطح بین‌الملل می‌باشد که برای رسیدن به این خواسته چندین سال است با صرف دلارهای بادآورده و استفاده از
سال است با صرف دلارهای بادآورده و استفاده از لابی آمریکایی- صهیونیستی در مجامع فرهنگی بین‌المللی، دست‌اندازی به هویت و تاریخ ایران را با حمایت کامل نظام سلطه، هدف گذاری کرده است؛ لذا جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران اکیداً از آن جناب محترم و مجموعهٔ وزارت ورزش و جوانان، خواستار رسیدگی مجدانه، فعال و کارشناسی این موضوع و عدم انفعال در برابر این جریان مسموم و مذموم می‌باشد. در غیر این صورت، شاید استعفای جنابعالی و سپردن امور به شخصی دلسوزتر و مدبرتر چارهٔ کار باشد.» نامه به وزیر ورزش دولت سیزدهم و انتقاد
کار باشد.» نامه به وزیر ورزش دولت سیزدهم و انتقاد از به‌کارگیری ورزش‌های رزمی در سرکوب مردم. سید علی حق‌شناس رئیس جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران در نامه‌ای به سید حمید سجادی وزیر ورزش و جوانان در ۱۴۰۱/۰۷/۲۳، از سخنان وی دربارهٔ استفاده از ورزش‌های رزمی جهت سرکوب اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ ایران، انتقاد کرد. متن نامه به این شرح است: ۳. امید است جناب‌عالی که خود روزگاری ورزش‌کار ملی بوده‌اید، حریم و حرمت ورزش به ویژه قداست ورزش‌های رزمی را نگه دارید و آن را به حوزه‌های دیگر پیوند ندهید و اظهارنظرهای خاص
را به حوزه‌های دیگر پیوند ندهید و اظهارنظرهای خاص دربارهٔ آن را به اهل فنش واگذار نمایید. ۴. نکتهٔ آخر که لازم می‌دانم متذکر شوم این است که اخیراً معاون ورزش قهرمانی شما سخن از دعوت از ورزش‌کاران برای حفظ وحدت ملی می‌نماید. یاللعجب! فردی سخن از وحدت ملی می‌راند که برآیند ۲۷ سال مدیریت مشعشع وی در فدراسیون تکواندو، مهاجرت نخبگان این رشته از کشور، به حاشیه رفتن جمع کثیری از پیشکسوتان و مربیان و قهرمانان و نارضایتی عمومی همه‌جانبه در این ورزش بوده است. ایضاً در چندماه مسئولیت او در سمت جدید نیز نارضایتی فاحش
چندماه مسئولیت او در سمت جدید نیز نارضایتی فاحش ورزش‌های دیگر هم‌چون ورزش اول ایران یعنی کشتی را شاهد هستیم. فارغ از چند و چون حضور شخصی بدون کم‌ترین سابقهٔ قهرمانی و مربی‌گری با پرونده‌های قضایی متعدد و حواشی پرتعداد مالی و … در سمت معاونت توسعهٔ ورزش قهرمانی و حرفه‌ای وزارت ورزش جمهوری اسلامی، لازم است این گونه اظهارنظرها را به اشخاصی در زیرمجموعهٔ خود واگذار نمائید که از مقبولیت و صلاحیت ورزشی و اجتماعی کافی و لازم برخوردار بوده تا در شرایط خاص فعلی، دعوت به وحدت ملی به سرخوردگی هرچه بیش‌تر ملی مبدل
دعوت به وحدت ملی به سرخوردگی هرچه بیش‌تر ملی مبدل نگردد. امور پژوهشی. جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران در حوزهٔ پژوهش ورزشی نیز فعال است، از این دست می‌توان به انتشار کتاب تاریخ بیست‌وسه‌ساله فدراسیون‌های غیردولتی (غیرانتفاعی) و تأثیر آنان بر ساختار ورزش ایران نوشتهٔ منیر قاسم‌زاده عضو شورای مرکزی جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش با ویراستاری کمیتهٔ فرهنگی جمعیت اشاره کرد. به گزارش خبرگزاری مهر، «در این اثر به تاریخچهٔ تأسیس، راه‌اندازی و فعالیت‌های نخستین فدراسیون‌های غیردولتی ورزشی ایران یعنی انجمن
فدراسیون‌های غیردولتی ورزشی ایران یعنی انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران به عنوان سَدشکن فعالیت غیردولتی در ورزش ایران، اتحادیه متخصصان ورزش‌های رزمی ایران و …، و هم‌چنین جمعیت سازمان‌های غیردولتی ورزش ایران پرداخته است. قاسم‌زاده در این کتاب می‌گوید نوآوری‌هایی که فدراسیون‌های غیردولتی ورزش طی ۲۳ سال گذشته با عملکرد مستقل و تأثیری که بر فدراسیون‌های مرتبط و غیرمرتبط و ساختار دولتی به جا گذاشته‌اند، نمونهٔ عینی تبلور سازنده حضور متخصصین و مردم در عرصه اجتماع و فرهنگ است که اثر مؤثر و مطلوبی بر توسعهٔ
اجتماع و فرهنگ است که اثر مؤثر و مطلوبی بر توسعهٔ پایدار کشور دارد.»
کنسرتی دیگر نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری که در افشاری و ماهور اجرا شده‌است؛ موسیقی این اثر ساختهٔ داریوش طلایی است. تاریخ اجرای آن، سال ۱۳۶۸ و تاریخ نشر آن ۱۳۷۱ است. توضیح اثر. کنسرتی دیگر برگزیدهٔ اجرای زنده‌ای است که در سال ۱۳۶۸ در تئاتر شهر پاریس اجرا شده‌است. این اجرا را رادیو فرانسه در تاریخ ۱۳۷۱ در مجموعهٔ Ocora روی لوح فشرده منتشر کرده‌است. فهرست. "روی الف": افشاری "روی ب": ماهور
فهرست رتبه‌بندی کشورها بر پایهٔ تعداد عنوان کتاب‌های چاپ‌شده در سال: منابع. ویکی انگلیسی
چاووش ۸ نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری و سیما بینا که با همکاری گروه شیدا با سرپرستی محمدرضا لطفی ساخته شد. توضیح اثر. فهرست. روی الف. در گوشه شوشتری اجرا شده است. (تابستان ۱۳۵۹) روی ب. در آواز اصفهان اجرا شده است. (تیر ۱۳۶۰)
محمدحسین عماد (۵ شهریور ۱۳۳۶، اراک) مجسمه‌سازی ایرانی‌تبار و از پیشگامان هنر مفهومی معاصر ایران محسوب می‌شود. مادهٔ غالب آثار وی چوب است و استفاده از «فضای تُهی» ویژگی مهم آثار اوست. محمدحسین عماد در روند خلق اثر هنری تلاش می‌کند معانی ژرف را در قالبی زدوده شده از هر نوع پُرگویی باز معنا کند و با حذف تمامی زواید چشم‌فریب، حقیقت پنهان در پس اشیاء را ظاهر سازد. مجسمه‌های محمدحسین عماد، بسان تک‌واژه‌هایی شاعرانه‌اند که در عین کمینه‌گرایی، دنیایی از معانی ژرف را انتقال می‌دهند. کاوش هنرمندانه در اشکال ناب، نوعی
انتقال می‌دهند. کاوش هنرمندانه در اشکال ناب، نوعی از انتزاع را شکل می‌دهد که به رغم قرابت با هنر مدرنیستی، یادآور کهن‌الگوهای بوم زیست هنرمند نیز هست. استفاده به‌جا از فرم‌های نرم و فراخواندن خلاء به داخل پیکره، از ویژگی‌های شاخص آثار عماد است. این تعامل توده و فضا، منجر به خلق احجامی می‌شود که نگاه را به درون می‌کشد. زندگی‌نامه و کارنامه هنری. محمد حسین عماد در خانه ای در مجاورت بازار اراک در بافت قدیمی شهر متولد شد، و سال‌های کودکی اش را در محیطی سپری کرد که زندگی مردمانش جلوه و نشانی از ذوق و سلیقه
کرد که زندگی مردمانش جلوه و نشانی از ذوق و سلیقه پیشینیان داشت؛ خانه‌هایی با حیات‌های وسیع آجر فرش و حوضی در میان و باغچه‌های اطراف و سرداب و آب انبار و مهمانپذیر و نشیمن و اُرسی‌ها و تاقچه‌ها، همراه با آجرچینی‌های بسیار منظم و پر از نقش و نگار بومی با سردرهایی از کاشی‌های هفت رنگ. چیزی که در دنیای مدرن امروزی کمتر به چشم می‌خورد. عماد تحصیلات ابتدایی اش را در دبستان هدایت اراک آغاز می‌کند. تا کلاس چهارم درآن مدرسه به تحصیل می‌پردازد. تقریباً همین زمان دو سالی را پیش پدربزرگ و مادربزرگش، که تنها بودند،
سالی را پیش پدربزرگ و مادربزرگش، که تنها بودند، زندگی می‌کند. علاقه اش به نقاشی از ۱۲ – ۱۳ سالگی شروع می‌شود و به‌طور خودآموخته به کپی از عکس و نقاشی می‌پردازد. به مرور این علاقه شکل جدی تری پیدا می‌کند. پس از چند سالی طراحی برایش اهمیت زیادی می‌یابد. در آن زمان یکی از خواهرانش که در فرانسه زندگی می‌کرده برایش کتابی از نقاشی‌های سالوادور دالی می‌فرستد. بسیار مجذوب آن می‌شود. بازی ظریف و در عین حال بسیار خلاق میان واقعیت و خیال نقاشی‌های دالی، آزادی هنرمند در به کارگیری یا گریز از واقعیت را به او نشان
در به کارگیری یا گریز از واقعیت را به او نشان می‌دهد؛ اینکه می‌توان واقعیت را جور دیگری دید، با آن به بازی پرداخت، تغییرش داد و جابجایش کرد. مجموعه ای از آثار موریس اشر، کتاب دیگری که خواهرش برای وی می‌فرستد، همان بازی میان واقعیت و خیال را برای او تداعی می‌کند به علاوه پرسپکتیوی که به طرز غریبی اشر از آن بسیار استفاده کرده‌است. عماد به پرسپکتیو بسیار علاقه‌مند می‌شود و به یاری کتاب‌های آموزشی شروع به فراگیری آن می‌کند. پرسپکتیو می‌توانست به او کمک کند تا اشیاء و مکان آنها را با وضوح بیشتری نمایش دهد. او
اشیاء و مکان آنها را با وضوح بیشتری نمایش دهد. او مجذوب نمایش چنین وضوحی می‌شود. «از کارهای موریس اشر خیلی خوشم می‌آمد و شروع به کپی برخی در ابعاد بزرگ کردم و چیزهایی نظیر رنگ یا عناصر دیگری هم از خودم به آنها اضافه می‌کردم؛ مثلاً، در یکی از کارهای او با عنوان «تقسیم فضا با مکعب»، که به کمک پرسپکتیو عمق زیادی یافته، شاخ و برگ گیاهی در آن کشیدم که انگار از عمق بی‌نهایت تابلو شروع می‌شد و از برابر ما می‌گذشت.»مواجهه عماد با آثار دالی، اشر و … دنیایی از پرسش و ابهام برابرش نهاد. کتاب مهم‌ترین مرجع برای پاسخ
و ابهام برابرش نهاد. کتاب مهم‌ترین مرجع برای پاسخ پرسش‌هایش شد. اولین آموزه‌های هنر مدرن را با خواندن کتاب «نقاشی نوین» نوشته احسان یارشاطر فرا گرفت. فراگیری عملی را با کتاب «شیوه طراحی» محسن وزیری مقدم و مجموعه کتاب‌های انتشارات بهار دنبال کرد. عماد از نقاشی به‌طور طبیعی به سمت مجسمه کشیده شد. در نقاشی، عمق، پرسپکتیو و وضوح را دوست داشت تا جایی که در تابلویی که از اسبی رم کرده کپی کرده بود، بخشی از پیکره را با پاپیه ماشه به‌طور برجسته و بیرون زده از تابلو، می‌سازد. علاقه اش به نقاشی ماجرای تحصیل را به
می‌سازد. علاقه اش به نقاشی ماجرای تحصیل را به درازا کشاند. با کتاب و مطالعه ناآشنا نبود، بلکه برعکس از کودکی با آن بسیار مأنوس شده بود. اول با شعر شروع شد. مادربزرگش بیشتر اشعار حافظ و سعدی را از بر بود و گاهی با او به زبان شعر سخن می‌گفت. این علاقه به شعر ادامه یافت. او در سال ۱۳۵۹ ازدواج می‌کند. در همان زمان به تدبیر پدر و برادرش برای امرار معاش مغازه ای راه می‌اندازد و کار و کسب آزادی را پی می‌گیرد. در سال ۱۳۶۰ شروع به همکاری با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان اراک کرد و به آموزش نقاشی به کودکان
و نوجوانان اراک کرد و به آموزش نقاشی به کودکان می‌پردازد. تا سال ۱۳۷۰ بیست و دو مجسمه چوبی می‌سازد به ارتفاع حدوداً یک متر و با اجرایی بسیار حرفه ای. در سال ۱۳۷۱ با فروش مایملک خود در اراک، به همراه همسر و سه فرزندش به تهران نقل مکان می‌کند. کسب و کار آزاد را ترک می‌کند. در همان سال اول اقامتش در تهران، کارگاه کوچکی به مساحت شانزده متر در امیرآباد اجاره می‌کند و تا پانزده سال، بی آنکه از اتفاقات مربوط به هنر در تهران غافل باشد، مستمر به ادامه کار و تجربه مشغول می‌شود. بالاخره در سال ۱۳۷۲ اولین نمایشگاه
مشغول می‌شود. بالاخره در سال ۱۳۷۲ اولین نمایشگاه انفرادی اش را در گالری افرند برپا می‌کند و با استقبال خوبی روبرو می‌شود. و از آن پس به‌طور مرتب در چند نمایشگاه فردی و گروهی دیگر کارهایش را ارائه می‌کند. از این پس «مبانی» مجسمه و موضوع «مدرنسیم» برایش اهمیت زیادی پیدا می‌کند. طرح این مسائل جدید و تلاش در فهم و بکارگیری آنها در مجسمه‌هایی که از این پس می‌سازد سبب می‌شود که آن حس نابی که در خلوت و سکوت اراک داشت و با آن مجسمه‌هایش را ساخته بود، از بین برود و در عوض شکل‌هایی خشک و هندسی در کارش وارد شود که
و در عوض شکل‌هایی خشک و هندسی در کارش وارد شود که آنها را فاقد جذابیت گذشته می‌کرد. تحقیق عمیقی را دربارهٔ انسان‌شناسی، عرفان و تعادل در پیش می‌گیرد و حدود چهل کار موضوعی از مجسمه و نقش برجسته با عنوان «مجموعه تعادل» می‌سازد و در سال ۱۳۷۶ آنها را در گالری افرند به نمایش می‌گذارد. او که آغاز کارش با استقبال بسیاری همراه بود، حال پس از این همه تلاش، نتیجه کارش چیز درخوری به نظر نمی‌رسد. از آن کارها بدش می‌آید، احساس ضعف می‌کند و متوجه می‌شود که چیزهای زیادی هست که نمی‌داند. از نداشتن آموزش دانشگاهی بسیار رنج
که نمی‌داند. از نداشتن آموزش دانشگاهی بسیار رنج می‌برد، اما تلاشش را مضاعف می‌کند و از آن پس در کارگاه اش می‌ماند و فقط کار می‌کند. همه چیز را تجربه می‌کند. اشکالی بسیاری را می‌سازد که قابل تصور نبودند. کم‌کم می‌فهمد که این کارها نهایتی ندارد و می‌توان فرم را به اشکال گوناگونی پیچاند. انگار که یکدفعه همه چیز برایش روشنِ روشن می‌شود. تصمیم می‌گیرد با هر متریالی که دوست دارد کار کند. کار کردن با چوب و فلز، کم‌کم چیزهایی از سنت را وارد کار او می‌کند. رابطه چوب و فلز و رابطه سنت و مدرنسیم، چیزهایی است که
چوب و فلز و رابطه سنت و مدرنسیم، چیزهایی است که به‌طور ناخودآگاه در کارهایش پدیدار می‌شوند. عماد آثارش را در گالری برگ به نمایش می‌گذارد. مهدی حسینی دربارهٔ این نمایشگاه می‌نویسد: «نخستین بار که محمدحسین عماد را به همراه آثارش ملاقات نمودم، در نمایشگاه سال ۱۳۷۸ در گالری برگ بود. او را فردی متین و عمیق و آثارش را در پیوند با گذشته تاریخی یافتم. احساس کردم روح اجداد آفرینش گرمان از ورای زمان عبور کرده و در غالب این جوان محجوب و آرام حلول کرده‌است. او را انسانی یافتم که هندسه فضایی – تصویری و ترجمانش را در
یافتم که هندسه فضایی – تصویری و ترجمانش را در قالب سه بُعدی عمیقاً درک کرده و توان آن را دارد تا ذهن و احساس خود را در قالب نوین، به صورت فرم، بافت و فضا تنظیم نموده و با رویکرد به گذشته تاریخی و با توجه به عامل زمان، با مخاطب ارتباط برقرار سازد…»از این پس رابطه چوب و فلز، محور کارهای عماد قرار می‌گیرد. به تدریج همنشینی این دو ماده، از شکل به ماهیتی شاعرانه می‌رسد. عماد از غزلیات مولانا، به عنوان نیروی محرکه و محتوای شخصی آثارش بهره می‌گیرد. همچنین خاطره بازی‌های کودکانه او با ابزار و وسایل درون انبار، در
کودکانه او با ابزار و وسایل درون انبار، در آثارش هوشمندانه احیا می‌شود. چوب‌ها اغلب صیقل نخورده‌اند و بیشتر به طبیعت چوب اشاره دارند. تقابل فلز و چوب در این دوره از آثار به تدریج دیالکتیک تر و شاعرانه تر می‌شود. روحیه روستایی و بدوی همراه با ارائه امروزی، مجسمه‌های عماد را به اتمسفری چندصدایی نزدیک می‌کند و ابزارهای ساده کشاورزی را به مجسمه‌هایی با ظرفیت‌های معاصر پیوند می‌دهد. همچنین ماهیت ماده نیز نمادین و رمزی می‌شود. اتفاق بعدی در مجسمه‌های عماد، استفاده اش از «تُهی» به عنوان عنصری اصلی و رسوخ چوب و
اش از «تُهی» به عنوان عنصری اصلی و رسوخ چوب و فلز و فضای تهی در یکدیگر است، بی آنکه فرمی کاربردی را القا کنند؛ و در عین حال همچنان ذهن مخاطب را درگیر یاد و خاطره کهن الگوها می‌سازند. عماد در سال ۱۳۸۷ به مدت یک سال به پاریس عزیمت می‌کند. در طی اقامتش در سیته هنرمندان پاریس همچنان به ساخت مجسمه ادامه می‌دهد و با تأثیر از فضای جدیدی که در آن قرار گرفته، بیست و دو مجسمه می‌سازد و آنها را به نمایش عموم می‌گذارد. او چندین نمایشگاه انفرادی و گروهی در ایران، فرانسه، کویت، امارات متحده عربی، و هند برگزار کرده‌است.
کویت، امارات متحده عربی، و هند برگزار کرده‌است. محمد حسین عماد در دوسالانه چهارم مجسمه‌سازی معاصر ایران (۱۳۸۴)، مجسمه‌ساز برگزیده شد و تندیس دوسالانهٔ چهارم مجسمه‌سازی معاصر ایران را از آن خود کرد. او در سال ۱۳۸۶ نیز دیپلم افتخار دوسالانهٔ پنجم مجسمه‌سازی معاصر ایران را دریافت نمود. عماد طی دهه گذشته، موفق به دریافت دکترای افتخاری از وزارت فرهنگ می‌شود و هم‌اکنون یکی از اعضای انجمن مجسمه‌سازان ایران است. محمد حسین عماد در تهران زندگی می‌کند و همچنان مشغول به کار است. نمایشگاه‌های انفرادی. دهه ۹۰ شمسی. ۱۳۹۷
کار است. نمایشگاه‌های انفرادی. دهه ۹۰ شمسی. ۱۳۹۷ «مُنتَهای کمال نُقصان است»، هفته هنر تیر، پروژه‌های ۰۰۹۸۲۱، تهران ۱۳۹۷ «تُهی فعال»، هفته هنر تیر، گالری اثر، تهران ۱۳۹۵ «طرح، حجم»، گالری امکان، تهران ۱۳۹۵ «پذیرش»، گالری اثر، تهران ۱۳۹۲ «سایهٔ روشن»، گالری اثر، تهران دهه ۸۰ شمسی. ۱۳۸۹ «صادرات ایران»، گالری آن، تهران ۱۳۸۹ «ستیز با فراموشی»، گالری آن، تهران ۱۳۸۶ سیته بین‌المللی هنرمندان، پاریس، فرانسه ۱۳۸۶ گالری اثر، تهران ۱۳۸۵ خانهٔ هنرمندان ایران، تهران ۱۳۸۵ گالری اثر، تهران ۱۳۸۳ گالری برگ، تهران دهه ۷۰
گالری اثر، تهران ۱۳۸۳ گالری برگ، تهران دهه ۷۰ شمسی. ۱۳۷۸ گالری برگ، تهران ۱۳۷۶ گالری افرند، تهران ۱۳۷۳ گالری سپهری، تهران ۱۳۷۳ گالری افرند، تهران ۱۳۷۲ گالری افرند، تهران نمایشگاه‌های گروهی. دهه ۹۰ شمسی. ۱۳۹۸ «نسخه‌های محدود - ۱»، گالری ۰۰۹۸۲۱، تهران ۱۳۹۸ «چهل - پنجاه - شصت»، گالری طراحان آزاد، تهران ۱۳۹۷ «لبه»، گالری امکان، تهران ۱۳۹۷ «امرداد»، گالری افرند، تهران ۱۳۹۷ «فروش آزاد»، گالری طراحان آزاد، تهران ۱۳۹۶ «از کجا تا کجا»، گالری ثالث، تهران ۱۳۹۶ «+۹۶»، گالری شهریور، تهران ۱۳۹۶ «کوچک+پنجاه»، گالری آران،
شهریور، تهران ۱۳۹۶ «کوچک+پنجاه»، گالری آران، تهران ۱۳۹۵ پروژه‌های آران، تهران ۱۳۹۴ گالری امکان، تهران ۱۳۹۲ گالری سیحون، تهران ۱۳۹۲ «خط و حجم»، گالری پردیس ملت، تهران ۱۳۹۱ خیریه حمایت از پلنگ ایرانی، گالری گلستان، تهران ۱۳۹۱ نمایشگاه گروهی مجسمه‌سازی با همکاری گالری الهه، گالری ماه مهر، مؤسسه آرت کانترا و سفارت بلژیک در ایران ۱۳۹۱ نمایشگاه سال، خانهٔ هنرمندان ایران، تهران ۱۳۹۰ «یگانگی در اختلاف»، توتال آرتس اَت دِ کورتیارد، دبی ۱۳۹۰ «دربارهٔ ایران»، گیلد آرت گالری، مومبای، هندوستان ۱۳۹۰ «سه نسل مجسمه‌سازی
گالری، مومبای، هندوستان ۱۳۹۰ «سه نسل مجسمه‌سازی ایران»، گالری فروهر، تهران دهه ۸۰ شمسی. ۱۳۸۹ فرهنگستان هنر صبا، تهران ۱۳۸۸ گالری اثر، تهران ۱۳۸۸ گالری گیلسن اوسنو، پاریس ۱۳۸۷ «نخستین اکسپو مجسمه»، خانهٔ هنرمندان ایران، تهران ۱۳۸۷ «مجسمه‌های کوچک»، خانهٔ هنرمندان ایران، تهران ۱۳۸۶ «کاشت ریشه‌های جدید»، گالری دارالفنون، کویت ۱۳۸۵ گالری جمشیدیه، تهران ۱۳۸۵ نمایشگاه گروهی از اینستالیشن‌ها، گالری تهران، تهران ۱۳۸۴ فرهنگسرای نیاوران، تهران ۱۳۸۴ خانهٔ هنرمندان ایران، تهران ۱۳۸۳ خانهٔ هنرمندان ایران، تهران ۱۳۸۳
تهران ۱۳۸۳ خانهٔ هنرمندان ایران، تهران ۱۳۸۳ گالری برگ، تهران ۱۳۸۳ اکسپو هنر تهران، تالار وحدت، تهران ۱۳۸۳ فرهنگسرای نیاوران، تهران دهه ۷۰ شمسی. ۱۳۷۸ «آینه»، فرهنگسرای نیاوران، تهران ۱۳۷۸ گالری طراحان آزاد، تهران ۱۳۷۵ فرهنگسرای بهمن، تهران ۱۳۷۵ نمایشگاه بین‌المللی تهران ۱۳۷۴ گالری کیهان، تهران ۱۳۷۴ گالری افرند، تهران ۱۳۷۲ نمایشگاه بین‌المللی تهران ۱۳۷۰ نمایشگاه بین‌المللی تهران نمایشگاه گروهی با هنرجویان ۱۳۹۸ تالار این/جا، تهران ۱۳۹۶ گالری امروز، اصفهان ۱۳۹۰ گالری شیرین، تهران ۱۳۸۹ گالری آن، تهران شرکت در
گالری شیرین، تهران ۱۳۸۹ گالری آن، تهران شرکت در آرت فرها. ۱۳۹۸ تیر آرت، نمایش داده شده توسط گالری اثر، تهران ۱۳۹۴ آرت اینترنشنال استانبول، ترکیه ۱۳۹۴ کانمپورِری استانبول، ترکیه ۱۳۹۳ آرت اینترنشنال استانبول، ترکیه شرکت در بی ینال و سمپوزیوم و جشنواره‌ها. ۱۳۹۶ شرکت در هفتمین بی‌ینال مجسمه، موزهٔ هنرهای معاصر، تهران ۱۳۹۵ شرکت در حراج هنری تهران ۱۳۹۳ شرکت در حراج هنری تهران ۱۳۹۲ شرکت در نخستین دورهٔ سمپوزیوم مجسمه‌های چوبی، تهران ۱۳۹۰ شرکت در اولین سمپوزیوم ملی مجسمهٔ ایران، کرمان ۱۳۹۰ شرکت در ششمین بی‌ینال
مجسمهٔ ایران، کرمان ۱۳۹۰ شرکت در ششمین بی‌ینال مجسمه، فرهنگسرای نیاوران، تهران ۱۳۸۷ شرکت در اولین جشنواره بین‌المللی هنرهای تجسمی فجر، موزه هنرهای معاصر، تهران ۱۳۸۶ شرکت در پنجمین بی ینال مجسمه، موزهٔ هنرهای معاصر، تهران ۱۳۸۵ اولین سمپوزیوم مجسمه‌های چوبی، باغ جمشیدیه، تهران ۱۳۸۴ شرکت در چهارمین بی ینال تهران، فرهنگستان هنر صبا، تهران ۱۳۸۲ شرکت در سومین بی‌ینال مجسمه، فرهنگسرای نیاوران، تهران ۱۳۷۸ شرکت در دومین بی‌ینال مجسمه، موزهٔ هنرهای معاصر، تهران ۱۳۷۳ شرکت در اولین بی ینال مجسمه، موزهٔ هنرهای معاصر،
شرکت در اولین بی ینال مجسمه، موزهٔ هنرهای معاصر، تهران مجسمه‌های نصب شده در فضای عمومی. ۱۳۹۲ مجسمهٔ «تپش» در باغ هنر، تهران ۱۳۸۳ مجسمهٔ یادمان شهید بهشتی برای نصب در میدانی با همین نام در تهران ۱۳۸۳ مجسمهٔ «وزیر» در بوستان گفتگو، تهران ۱۳۸۰ مجسمهٔ محمود حسابی برای نصب در میدان تجریش تهران ۱۳۷۹ مجسمهٔ محمود حسابی برای نصب در یک مکان عمومی در شهر بوشهر، ایران ۱۳۷۸ مجسمهٔ پرفسور حسابی در اراک ۱۳۷۵ مجسمه ای از مجموعه تعادل، موزه امام علی، تهران چاپ کتاب. ۱۳۹۷ «مُنتَهای کمال نُقصان است» گفت و گوی وحید حکیم با
«مُنتَهای کمال نُقصان است» گفت و گوی وحید حکیم با محمد حسین عماد، توسط نشر ۰۰۹۸۲۱. ۱۳۸۸ «مجسمه‌های محمدحسین عماد» با یادداشتهایی از مهدی حسینی، بهنام کامرانی و هلیا دارابی در نقد و بررسی آثار محمدحسین عماد توسط گالری اثر، نشر بن گاه. جوایز و افتخارات هنری. ۱۳۹۰ دریافت دکترای افتخاری از وزارت فرهنگ و هنر ۱۳۸۶ کسب دیپلم افتخار، پنجمین دورهٔ دوسالانهٔ مجسمه‌سازی، موزهٔ هنرهای معاصر تهران ۱۳۸۴ برگزیده بی ینال چهارم مجسمه‌سازی، دریافت دیپلم افتخار و تندیس، تهران ۱۳۸۴ برگزیده به عنوان بهترین هنرمند و دریافت
۱۳۸۴ برگزیده به عنوان بهترین هنرمند و دریافت جایزهٔ ویژه مجلهٔ هنری تندیس به همراه دیپلم افتخار از چهارمین دورهٔ دوسالانهٔ مجسمه‌سازی تهران، ایران ۱۳۷۵ کسب جایزهٔ نخست به همراه دیپلم افتخار از نمایشگاه آینه هنر، فرهنگسرای بهمن، تهران ۱۳۹۷ داور و استاد کارگاه مجسمه‌سازی در بیست و پنجمین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان، تبریز ۱۳۹۶ داور مجسمه‌سازی در بیست و چهارمین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان، کرمان ۱۳۹۵ داور مجسمه‌سازی در بیست و سومین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان، سنندج ۱۳۹۵ داور بخش مجسمه‌سازی جشنواره هنرهای
سنندج ۱۳۹۵ داور بخش مجسمه‌سازی جشنواره هنرهای تجسمی نفس، تهران ۱۳۹۵ دبیر هنری جشنواره هنرهای تجسمی نفس، تهران ۱۳۹۴ داور مجسمه‌سازی در بیست و دومین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان، نیشابور ۱۳۹۴ داور دومین نمایشگاه هنرهای تجسمی ورسوس، تهران ۱۳۹۴ داور بی ینال مجسمه‌های شهری، تهران. ۱۳۹۲ داور و شرکت کننده مدعو، سمپوزیوم بین‌المللی چوب، تهران ۱۳۸۸ داور بی ینال ششم مجسمه‌سازی و شرکت کننده مدعو در بخش جنبی بینال ۱۳۸۵–۱۳۸۷ عضو هیئت مدیره انجمن مجسمه سازان ایران ۱۳۸۵ مدیر تأمین مواد و ابزار اولین سمپوزیوم بین‌المللی
مدیر تأمین مواد و ابزار اولین سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران ۱۳۸۳ مشاور مجسمه‌سازی در سازمان زیباسازی شهر تهران آموزش و تدریس. ۱۳۸۵ تاکنون استاد مجسمه‌سازی، دانشگاه هنر، تهران. ۱۳۷۰ تاکنون آموزش مجسمه‌سازی در کارگاه شخصی. ۱۳۷۴–۱۳۹۸ کارشناس و مسئول مجسمه‌سازی در مرکز تجربیات هنری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، تهران. ۱۳۶۰–۱۳۷۲ مربی نقاشی کودکان و نوجوانان در کتابخانه کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، اراک. گفت و گوها و مقالات چاپ شده در مجلات. «فرم معنا دار در تُهی فعال»، نقدی بر نمایشگاه محمد