payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متصرفات آراگونی‌ها در مدیترانه به شدت کاهش یافت و در کنار ظهور دزدان دریایی بربری که قدمتشان به تجارت در مدیترانه برمی‌گشت، صحنه قدرت اروپا از حوزه مدیترانه به اقیانوس اطلس منتقل شد. این محدودیت‌های سیاسی و اقتصادی بر همه اقشار جامعه تأثیر گذاشت. همچنین، به دلیل درگیری‌های اجتماعی محلی، کاتالونیا در عرض یک قرن بیشتر آنچه را که در حقوق سیاسی بین سال‌های ۱۰۷۰ تا ۱۴۱۰ به دست آورده بود، از دست داد. با این وجود، پیشرفت‌های اولیه سیاسی، اقتصادی و فرهنگی به کاتالونیا "«شیوه سازماندهی و آگاهی از هویت خود را داد که
"«شیوه سازماندهی و آگاهی از هویت خود را داد که از برخی جهات می‌توان آن را ملی توصیف کرد، اگرچه ایده حاکمیت مردمی یا ملی هنوز وجود نداشت»" . محققان دیگری مانند کنت مک‌رابرتز و کاترین وولارد دیدگاه‌های مشابهی دارند. هر دو از پیر ویلار حمایت می‌کنند که معتقد است در قرن‌های سیزدهم و چهاردهم «شاهزاده‌نشین کاتالونیا شاید کشور اروپایی بود که استفاده از اصطلاحات به ظاهر بی‌ربط مانند امپریالیسم سیاسی و اقتصادی یا « دولت-ملت » در مورد آن کمترین نادرستی یا ریسک را داشت». به عبارت دیگر، مجموعه‌ای از نیروهای سیاسی و
به عبارت دیگر، مجموعه‌ای از نیروهای سیاسی و فرهنگی پایه‌های هویت «ملی» کاتالونیا را بنا نهادند. لوبرا با این نظر موافق است و می‌گوید: «تا اواسط قرن سیزدهم، اولین مظاهر محکم آگاهی ملی را می‌توان مشاهده کرد.» در واقع، کاتالونیای قرن سیزدهم و چهاردهم ویژگی‌های یک دولت-ملت را نشان داد. نقش کنت‌های کاتالان، "دادگاه‌ها" ، حکومت مدیترانه‌ای و رونق اقتصادی از این تز پشتیبانی می‌کند. با این حال، همانطور که ویلار اشاره می‌کند، این قیاس‌ها تنها در صورتی درست هستند که بپذیریم که یک دولت-ملت قرن چهاردهم نابهنگام است.
بپذیریم که یک دولت-ملت قرن چهاردهم نابهنگام است. به عبارت دیگر، کسانی که قبل از ملی‌گرایی اخیر در کاتالونیا زندگی می‌کردند، دارای هویت جمعی بودند که این هویت بر اساس آن بنا شده بود، اما این به طور خودکار با مفهوم مدرن ملت برابر نیست، نه در کاتالونیا و نه در جاهای دیگر در شرایط مشابه در قرون وسطی. دادگاه‌های کاتالونیا و بقیه‌ی سازمان‌های حقوقی و سیاسی بومیِ شاهزاده‌نشین کاتالونیا سرانجام در سال ۱۷۱۶، در نتیجه‌ی جنگ جانشینی اسپانیا ، منحل شدند . نهادهای کاتالونیا و اکثر جمعیت محلی جانبداری کردند و برای
کاتالونیا و اکثر جمعیت محلی جانبداری کردند و برای آرشیدوک چارلز ، مدعی تاج و تخت، که مسلماً انتظار می‌رفت وضع موجود قانونی را حفظ و مدرن کند، نیرو و منابع فراهم کردند . شکست کامل او به معنای پایان حقوقی و سیاسی پارلمان‌های خودمختار در تاج آراگون بود، زیرا احکام نوئوا پلانتا تصویب شد و فیلیپ پنجم، پادشاه اسپانیا از خاندان جدید بوربون، تبدیل اسپانیا از یک قلمرو "عملاً" متحد به یک دولت متمرکزِ "دو ژوره را قطعی کرد." توسعه کاتالانیسم مدرن. رنسانس ( به معنای «تولد دوباره» یا «رنسانس») یک جنبش فرهنگی، تاریخی و
دوباره» یا «رنسانس») یک جنبش فرهنگی، تاریخی و ادبی بود که در پی رمانتیسیسم اروپایی ، بازیابی زبان و ادبیات خود کاتالان‌ها را پس از یک قرن سرکوب و تغییرات سیاسی و اقتصادی رادیکال دنبال می‌کرد. با گذشت زمان، و به ویژه بلافاصله پس از شکست مفتضحانه انقلاب ۱۸۶۸ (به رهبری ژنرال کاتالان ، خوان پریم ) و شکست متعاقب آن جمهوری اول اسپانیا (۱۸۷۳-۱۸۷۴)، که بسیاری از کاتالان‌ها انتظار داشتند که این جمهوری فدرال باشد، این جنبش ماهیت سیاسی آشکاری به خود گرفت و هدف آن دستیابی به خودمختاری برای کاتالونیا در چارچوب دولت
به خودمختاری برای کاتالونیا در چارچوب دولت لیبرال اسپانیا بود. مانند اکثر جریان‌های رمانتیک ، رنسانس نیز به تحلیل تاریخی نقشی محوری بخشید. در واقع، تاریخ بخش جدایی‌ناپذیری از «تولد دوباره» کاتالونیا بود. متون مربوط به تاریخ کاتالونیا - که از فلسفه رمانتیک تاریخ الهام گرفته شده بودند - پایه‌های جنبش کاتالانیستی را بنا نهادند. آثاری مانند "«کاتالانیسم»" اثر والنتی آلمیرال ای لوزر ، « "تاریخ کاتالونیا و کرونای آراگون" » اثر ویکتور بالاگوئه و "«ملی‌گرایی کاتالان»" اثر پرات دو لا ریبا، از تاریخ به عنوان مدرکی
اثر پرات دو لا ریبا، از تاریخ به عنوان مدرکی برای ملیت کاتالونیا استفاده می‌کردند. به گفته الی کدوری ، چنین ادعاهایی در گفتمان ملی‌گرایانه قرن نوزدهم رایج بود، زیرا «از «گذشته» برای توضیح «حال» و معنا بخشیدن به آن استفاده می‌شود. «گذشته» هویت فرد را آشکار می‌کند و تاریخ نقش فرد را در درام توسعه و پیشرفت بشر تعیین می‌کند». بنابراین، انتشار تاریخ‌ها «توضیح» می‌داد که چرا کاتالان‌ها به جای یک منطقه یا استان ساحلی اسپانیا، یک ملت را تشکیل می‌دادند. در قلب بسیاری از آثار رنسانسکا، ایده قدرتمندی نهفته بود: مردم
از آثار رنسانسکا، ایده قدرتمندی نهفته بود: مردم (Volk ). در واقع، مفهوم مردم (Volk) نقش حیاتی در جریان اصلی ناسیونالیسم رمانتیک کاتالان ایفا کرد. ریشه‌های آن در نوشته‌های رمانتیک‌های آلمانی مانند فریدریش کارل فون ساوینی ، گئورگ ویلهلم فریدریش هگل و برجسته‌ترین آنها، یوهان گوتفرید هردر است . مفهوم «مردم» (Volk) در دهه ۱۸۳۰ وارد محافل روشنفکری کاتالان شد که ناشی از تأکید بر تاریخ و زبان‌شناسی قرون وسطایی منطقه بود. این مفهوم اولین بار در نوشته‌های خوان کورتادا (۱۸۰۵-۱۸۶۸)، مارتی دِیکسلالا (۱۸۰۷-۱۸۵۷) و
(۱۸۰۵-۱۸۶۸)، مارتی دِیکسلالا (۱۸۰۷-۱۸۵۷) و شاگردش، فرانسیسکو خاویر لورنس ای باربا، ظاهر شد؛ روشنفکرانی که ادبیات مربوط به شخصیت ملی کاتالان را جانی دوباره بخشیدند. آنها با الهام از ایده‌های هردر، ساوینی و کل مکتب اسکاتلندی عقل سلیم ، این پرسش را مطرح کردند که چرا کاتالان‌ها با سایر اسپانیایی‌ها - به‌ویژه کاستیلی‌ها - متفاوت هستند (Conversi 1997: 15). به عنوان مثال، کورتادا می‌خواست مشخص کند که چرا کاتالونیا، با وجود محیط طبیعی فقیرش، از نظر اقتصادی بسیار موفق‌تر از سایر نقاط اسپانیا بوده است. او در
موفق‌تر از سایر نقاط اسپانیا بوده است. او در مجموعه‌ای از تعمیم‌ها به این نتیجه رسید که «کاتالان‌ها در طول قرن‌ها موفق به ایجاد حس قوی عزم و ثبات شده‌اند. یکی دیگر از ویژگی‌های شخصیت آنها این واقعیت بود که مردمی سخت‌کوش بودند» (لوبرا ۱۹۸۳: ۳۴۲). دِیِشالا و لورنس درک مشابهی از شخصیت ملی کاتالان داشتند. آنها معتقد بودند که دو ویژگی خاص کاتالان‌ها عقل سلیم ( سِنی ) و سخت‌کوشی است. از نظر آنها، «سِنی سنتی کاتالان، تجلی روح قومی بود »، چیزی که کاتالان‌ها را اساساً از کاستیلی‌ها متفاوت می‌کرد. آثار اولیه در مورد
از کاستیلی‌ها متفاوت می‌کرد. آثار اولیه در مورد "خلق" کاتالان مدت‌ها قبل از ورود به سیاست، روی کاغذ باقی ماندند. دلیل این امر آن است که بورژوازی کاتالان هنوز امید رهبری دولت اسپانیا را از دست نداده بود. در واقع، در دهه 1830، رنائیکسنکا هنوز در مراحل ابتدایی بود و طبقه صنعتی هنوز فکر می‌کرد که حداقل می‌تواند اقتصاد اسپانیا را کنترل کند. مفاهیم منحصر به فرد بودن کاتالونیا برای گروهی که معتقد بودند می‌تواند کل کشور را ادغام و رهبری کند، اهمیت چندانی نداشت. اما همه اینها در حدود سال 1880 تغییر کرد. پس از
اما همه اینها در حدود سال 1880 تغییر کرد. پس از دهه‌ها تبعیض از سوی نخبگان اسپانیایی، صنعتگران کاتالان رویای رهبری اسپانیا را به خاک سپردند. همانطور که ویلار می‌گوید: "تنها به این دلیل که بورژوازی صنعتی کاتالان در تصاحب بازار اسپانیا، نه در تأمین دستگاه دولتی موفق شد و نه منافع خود را با منافع کل اسپانیا، به عقیده افراد بانفوذ، یکی دانست، کاتالونیا، این "سرزمین پدری" کوچک، سرانجام به نقطه کانونی "ملی" تبدیل شد." این تغییر وفاداری به ویژه آسان بود زیرا ایده ملت کاتالان پیش از آن در مجموعه‌ای از متون درباره
ملت کاتالان پیش از آن در مجموعه‌ای از متون درباره «منحصر به فرد بودن» منطقه و "روح قومی (Volksgeist)" به بلوغ رسیده بود . نخبگان اقتصادی کاتالان با الهام از این آثار ناسیونالیسم رمانتیک، از «ناهمگونی فزاینده بین ساختار اجتماعی کاتالونیا و بقیه ملت» آگاه شدند. در نتیجه، ناسیونالیسم رمانتیک فراتر از مرزهای فلسفی خود به عرصه سیاسی گسترش یافت. با این وجود، این ایده اهمیت خود را از دست داد و حتی در سال‌های پایانی قرن نوزدهم و یک سوم اول قرن بیستم، به لطف تماس با ایده‌های ارنست رنان و مفهوم مدنی و جمهوری‌خواهانه
ایده‌های ارنست رنان و مفهوم مدنی و جمهوری‌خواهانه ملت، توسط بسیاری از بخش‌ها (به‌ویژه از کاتالانیسم چپ‌گرا) کنار گذاشته شد. آنتونی روویرا ای ویرژیلی (1882-1949)، مورخ و سیاستمدار ملی‌گرا و جمهوری‌خواه کاتالان، از این ایده‌ها حمایت کرد. [ "نیازمند منبع" ] در یک سوم پایانی قرن نوزدهم، کاتالانیسم نه تنها در میان صفوف مترقی، بلکه در میان محافظه‌کاران نیز در حال تدوین مبانی اعتقادی خود بود. در همان زمان، شروع به تدوین اولین برنامه‌های سیاسی خود (مانند « "یادبود اشتباهات، پایگاه‌های مانرسا»" ، ۱۸۹۲) و ایجاد یک
اشتباهات، پایگاه‌های مانرسا»" ، ۱۸۹۲) و ایجاد یک جنبش فرهنگی و انجمنی گسترده با ماهیتی آشکارا ملی‌گرایانه کرد. در سال ۱۸۹۸، اسپانیا آخرین متصرفات استعماری خود در کوبا و فیلیپین را از دست داد ، واقعیتی که نه تنها بحران مهمی در اعتماد ملی ایجاد کرد، بلکه به کاتالانیسم سیاسی نیز انگیزه بخشید. اولین حزب سیاسی مدرن در کاتالونیا، لیگا ریجنالیستا بود . این حزب که در سال ۱۹۰۱ تأسیس شد، در سال ۱۹۰۷ با سایر نیروهای کاتالان (از کارلیسم گرفته تا فدرالیست‌ها) ائتلاف کرد و در گروه موسوم به « "همبستگی کاتالان" » گرد هم
و در گروه موسوم به « "همبستگی کاتالان" » گرد هم آمد و با برنامه ریجنالیستی که انریک پرات د لا ریبا در مانیفست ۱۹۰۶ خود با عنوان "«لا ناسیونالیته کاتالان»" تدوین کرده بود، در انتخابات پیروز شد . صنعتی شدن و کاتالانیسم. اقتصاد اسپانیا در قرن هجدهم عمدتاً به کشاورزی وابسته بود . ساختار اجتماعی همچنان سلسله مراتبی، اگر نگوییم فئودالی ، باقی ماند ، در حالی که کلیسای کاتولیک و پادشاهان بوربون برای برتری داخلی با هم در کشمکش بودند. در قرن نوزدهم، حمله ناپلئون کشور و تلاش‌های اولیه آن برای صنعتی شدن را ویران کرد و
و تلاش‌های اولیه آن برای صنعتی شدن را ویران کرد و منجر به بی‌ثباتی سیاسی مزمن شد، به طوری که اسپانیا از نظر سیاسی و فرهنگی از بقیه اروپا منزوی ماند. برخلاف بقیه اسپانیا، انقلاب صنعتی در کاتالونیا پیشرفت‌هایی داشت، جایی که طبقه متوسط ​​طرفدار صنعت تلاش می‌کرد همه چیز را از نساجی و صنایع دستی گرفته تا کارخانه‌های شراب‌سازی ، مکانیزه کند. صنعتی شدن و تجارت با جنبش فرهنگی ملی‌گرای "Renaixença" همراه بود ، که از کاستی‌های دربار سلطنتی در مادرید به ستوه آمده بود و شروع به ایجاد جایگزینی برای آن کرد و آن هویت
و شروع به ایجاد جایگزینی برای آن کرد و آن هویت کاتالان بود. برای تأمین مالی پروژه فرهنگی خود، یک گروه از روشنفکران ناسیونالیست اولیه که در سطح محلی پرورش یافته بودند، به دنبال حمایت و پشتیبانی از بارون‌های صنعتی بارسلونا بودند. این رابطه نقش تعیین‌کننده‌ای در توسعه کاتالانیسم داشت. از یک سو، روشنفکران در پاسخ به عقب‌ماندگی کلی اسپانیا، به دنبال احیای هویت کاتالان بودند. آنها می‌خواستند با ایجاد یک هستی‌شناسی جدید که ریشه در فرهنگ ، زبان و جهان‌بینی کاتالان داشت، خود را از مشکلات اسپانیا دور کنند . از سوی
داشت، خود را از مشکلات اسپانیا دور کنند . از سوی دیگر، همین روشنفکران از درخواست‌های جدایی اجتناب می‌کردند. آنها می‌دانستند که حامیان آنها به دو دلیل می‌خواهند ناسیونالیسم کاتالان شامل اسپانیا نیز بشود: همانطور که وولارد اشاره می‌کند، منافع اقتصادی در مادرید و صنعتگران نوپای کاتالان در طول قرن هجدهم به هم نزدیک شدند و منجر به همکاری گردید. برای اهل قلم ملی‌گرا ، این به این معنی بود که کاتالانیسم می‌تواند هویت ملی را ترویج دهد، اما باید در داخل اسپانیا عمل می‌کرد. علاوه بر این، نخبگان صنعتی بارسلونا
عمل می‌کرد. علاوه بر این، نخبگان صنعتی بارسلونا می‌خواستند کاتالونیا بخشی از اسپانیا باقی بماند، زیرا بازارهای صنعتی کاتالونیا به مصرف سایر مناطق اسپانیا متکی بود که کم کم شروع به پیوستن به نوعی توسعه کردند. در واقع، بخشی از تمایل صنعتگران برای باقی ماندن در اسپانیا، تمایل آنها به حمایت‌گرایی ، هژمونی در بازارهای داخلی و تلاش برای "تأثیرگذاری بر انتخاب‌های سیاسی مادرید با مداخله در امور مرکزی اسپانیا" بود، بنابراین، هیچ توجیه اقتصادی برای ترویج هرگونه جدایی از اسپانیا وجود نداشت. برعکس، صنعتگران برجسته
از اسپانیا وجود نداشت. برعکس، صنعتگران برجسته کاتالونیا به عنوان رهبران اقتصادی پیشرو اسپانیا عمل می‌کردند. همانطور که استنلی پین مشاهده می‌کند: "نخبگان مدرن کاتالونیا نقش مهمی در صنعتی شدن اقتصادی در قرن نوزدهم ایفا کرده بودند و تمایل داشتند کاتالونیا را نه به عنوان رقیب، بلکه تا حدی رهبر یک اسپانیای آزادتر و مرفه‌تر ببینند." صنعتگران بورژوای بارسلونا حتی ادعا می‌کردند که حمایت‌گرایی و رهبری در خدمت منافع "'بازار ملی' یا 'توسعه اقتصاد ملی' (ملی در اینجا به معنای اسپانیایی)' است." شمول اسپانیا در موفقیت
به معنای اسپانیایی)' است." شمول اسپانیا در موفقیت کاتالونیا نقش مهمی داشت، به این معنی که صنعتگران هیچ جنبش جدایی‌طلبی را تحمل نمی‌کردند. با این ادعا که استقلال چیزی جز بازارهای ضعیف، دشمن داخلی و تقویت جنبش‌های آنارشیستی را به همراه نخواهد داشت. و از این رو، اگرچه تولیدکنندگان از "رناکسنسا" - و ملی‌گرایی کاتالان - حمایت مالی می‌کردند، اما خواستار آن بودند که کاتالونیا برای تضمین ثبات اقتصادی بخشی از اسپانیا باقی بماند. این لابی‌گری فدرالیستی در ابتدا جواب نداد و تا اواخر دهه ۱۸۸۰ نیز موفق نشد. سرانجام، در
و تا اواخر دهه ۱۸۸۰ نیز موفق نشد. سرانجام، در سال ۱۸۸۹، "لیگا ریجنالیستا،" طرفدار صنعت، پس از تلاشی لیبرال برای همگن‌سازی ساختارهای قانونی اسپانیا، توانست قانون مدنی خاص کاتالونیا را نجات دهد . دو سال بعد، آنها مادرید را به تصویب اقدامات حمایت‌گرایانه ترغیب کردند که نگرش‌های طرفدار اسپانیا را در میان تولیدکنندگان تقویت کرد. سپس، آنها همچنین از بی‌طرفی اسپانیا در جنگ جهانی اول، که به آنها اجازه صادرات به هر دو طرف را می‌داد، و گسترش اسپانیا در مراکش ، که صنعتگران کاتالان آن را تشویق می‌کردند، سود زیادی
صنعتگران کاتالان آن را تشویق می‌کردند، سود زیادی بردند، زیرا قرار بود به بازاری با رشد سریع برای آنها تبدیل شود. همچنین، تا اوایل قرن بیستم، بازرگانان کاتالان موفق شده بودند کنترل سودآورترین تجارت بین اسپانیا و مستعمرات آمریکایی و مستعمرات سابق آن، یعنی کوبا و پورتوریکو، را به دست گیرند . این توافق ملی‌گرایان و صنعت‌گرایان نمونه‌ای کلاسیک از کاتالانیسم شمول‌گرا است. ملی‌گرایان شاید به یک کاتالونیای مستقل امیدوار بودند، اما حامیان آنها به دسترسی به بازارها و حمایت‌گرایی نیاز داشتند . در نتیجه، ملی‌گرایان
و حمایت‌گرایی نیاز داشتند . در نتیجه، ملی‌گرایان می‌توانستند هویت کاتالان را تبلیغ کنند، مشروط بر اینکه با موضع طرفدار اسپانیای صنعت‌گرایان همخوانی داشته باشد. از آنجا که "اتحادیه منطقه‌ای کاتالونیا" این مصالحه را تأیید کرد، پس از آغاز قرن بیستم بر سیاست کاتالان تسلط یافت. پین خاطرنشان می‌کند: «حزب اصلی کاتالان، اتحادیه بورژوایی کاتالونیا، هرگز به دنبال جدایی‌طلبی نبود، بلکه به دنبال مکانی مجزاتر و متمایزتر برای یک کاتالونیای خودگردان در درون اسپانیای اصلاح‌طلب‌تر و مترقی‌تر بود. رهبران "اتحادیه" مبارزات
و مترقی‌تر بود. رهبران "اتحادیه" مبارزات انتخاباتی خود را در سال ۱۹۱۶ با شعار Per l'Espanya Gran (برای اسپانیای بزرگ) برگزار کردند.» "اتحادیه" موضع ملی‌گرایانه را به سمت ملی‌گرایی شمول‌گرا تعدیل کرده بود. این اتحادیه به کاتالانیسم اجازه شکوفایی داد، اما خواستار ترویج فدرالیسم در داخل اسپانیا و نه جدایی از آن شد. هرگونه انحراف از این تعادل ظریف، آن دسته از صنعتگران طرفدار کاتالونیا و اسپانیایی‌تبار را خشمگین می‌کرد. در نهایت، این امر مانع از هرگونه اقدامی برای جدایی شد و در عین حال حقوق «فدرال» کاتالونیا را
جدایی شد و در عین حال حقوق «فدرال» کاتالونیا را پس از به قدرت رسیدن مشترک‌المنافع کاتالونیا در سال ۱۹۱۴ تقویت کرد. کاتالانیسم در قرن بیستم. در طول نیمه اول قرن بیستم، حزب ملی‌گرای اصلی، حزب محافظه‌کار "لیگا ریجنالیستا (Lliga Regionalista)" به رهبری فرانسسک کامبو (Francesc Cambó ) بود . برای ملی‌گرایان، دستاورد اصلی در این دوره، تشکیل اتحادیه کاتالونیا (Commonwealth of Catalonia )، گروهی از چهار استان کاتالونیا با قدرت اداری محدود بود. اتحادیه، زیرساخت‌های مهمی (مانند جاده‌ها و تلفن‌ها) را توسعه داد و فرهنگ
(مانند جاده‌ها و تلفن‌ها) را توسعه داد و فرهنگ (آموزش حرفه‌ای، کتابخانه‌ها، تنظیم زبان کاتالونیا، مطالعه علوم) را به منظور مدرن‌سازی کاتالونیا ترویج کرد. عدم اعطای قانون خودمختاری در سال 1919 در رژیم بازگشت، منجر به رادیکال شدن احزاب ملی‌گرای میانه‌رو در کاتالونیا شد که به نوبه خود به ایجاد Acció Catalana ( "اقدام کاتالان" ) و همچنین Estat Català ( "ایالت کاتالان" ) منجر شد، که از اتحادیه کاتالونیا جدا شدند. از جمله رهبران آچیو کاتالانا که در سال 1922 تأسیس شد و عمدتاً حامی کاتالانیسم لیبرال دمکراتیک و
شد و عمدتاً حامی کاتالانیسم لیبرال دمکراتیک و فرآیند "کاتالانیزاسیون بودند،" Jaume Bofill ، Antoni Rovira i Virgili و Lluís Nicolau d'Olwer بودند . همچنین دارای یک جناح نخبه گرا داخلی بود که تحت تأثیر تفکر چارلز ماوراس و Action française که جوزپ ویسنچ فوکس و جوزپ کاربونل نمایندگان آن بودند، در حالی که Jaume Bofill نسبت به متفکر راست افراطی فرانسوی دوگانه بود. Estat Català، تا حدودی بیشتر به ایده استقلال کامل وابسته است، درست پس از ایجاد Acció Catalana توسط فرانسیس ماسیا تأسیس شد . انجمن مردمی کاتالونیا در
فرانسیس ماسیا تأسیس شد . انجمن مردمی کاتالونیا در دوران دیکتاتوری میگل پریمو د ریورا در سال 1925 منحل شد. اقدامات ضد کاتالانی که توسط دیکتاتور پریمو د ریورا انجام شد، منجر به ناامیدی بیشتر در میان محافظه‌کاران کاتالان شد، که در ابتدا به دلیل حمایت قبلی از منطقه‌گرایی قبل از "اعلامیه‌اش" در سپتامبر 1923 به او اعتماد داشتند، و همچنین تشدید بیشتر ملی‌گرایان شورشی. در نوامبر 1926، ماسیا تلاشی برای حمله نظامی به کاتالونیا از فرانسه را هدایت کرد که عمداً منجر به قیام مدنی و اعلام جمهوری کاتالونیا شد. او حتی
به قیام مدنی و اعلام جمهوری کاتالونیا شد. او حتی نتوانست از مرز عبور کند. در سال ۱۹۳۱، حزب ملی‌گرای چپ‌گرای کاتالان "«Esquerra Republicana de Catalunya»" (چپ جمهوری‌خواه کاتالونیا، ERC)، که در نتیجه ادغام حزب جمهوری‌خواه کاتالان و Estat Català متولد شده بود، در انتخابات کاتالونیا پیروز شد و از یک جمهوری کاتالان فدرال با اسپانیا در همان روز اعلام جمهوری دوم اسپانیا حمایت کرد . تحت فشار دولت جدید اسپانیا، رهبر ERC، فرانسسک ماسیا ، به جای آن، یک دولت خودمختار کاتالان را پذیرفت که نام تاریخی Generalitat de
کاتالان را پذیرفت که نام تاریخی Generalitat de Catalunya را بازیابی کرد . دولت کاتالونیا در وقایع اکتبر 1934 ، زمانی که لوئیس کمپانیس ، تحت تأثیر JEREC، علیه دولت اسپانیا شورش کرد، از مشروعیت جمهوری‌خواهان جدا شد. دوره کوتاه و چشمگیری از احیای وضعیت عادی دموکراتیک و فرهنگی، در همان ابتدا با وقوع جنگ داخلی اسپانیا متوقف شد . دولت خودمختار که در طول دوره جنگ 1936-1939 به جمهوری وفادار بود، در سال 1939 پس از پیروزی نیروهای فرانکویست منحل شد . در آخرین مراحل جنگ، زمانی که طرف جمهوری‌خواه در آستانه شکست بود،
جنگ، زمانی که طرف جمهوری‌خواه در آستانه شکست بود، لوئیس کمپانیس ، رئیس کاتالونیایی دولت محلی ، استقلال کاتالونیا را به طور لفاظی اعلام کرد، اگرچه این استقلال به دلیل اعتراضات در داخل کاتالونیا و در نهایت با شکست جمهوری دوم اسپانیا هرگز محقق نشد . درست پس از جنگ، کمپانیس به همراه هزاران جمهوری‌خواه اسپانیایی، به دنبال پناهگاهی در فرانسه تبعید شدند، اما به دلیل همدردی متقابل بین دولت فرانکو و آلمان نازی در آن زمان، پس از سقوط فرانسه در سال ۱۹۴۰ دستگیر و به مقامات اسپانیایی تحویل داده شد، که او را شکنجه کردند
اسپانیایی تحویل داده شد، که او را شکنجه کردند و به جرم «شورش نظامی» به اعدام محکوم کردند. او ساعت ۶:۳۰ صبح ۱۵ اکتبر ۱۹۴۰ در مونتجوییک در بارسلونا اعدام شد. او که از بستن چشم‌بند خودداری می‌کرد، جلوی جوخه آتش گارد شهری برده شد و هنگام شلیک آنها فریاد زد «برای کاتالونیا!». چندین جنبش سیاسی یا فرهنگی کاتالان در دوران دیکتاتوری فرانسیسکو فرانکو ، که تا سال ۱۹۷۵ ادامه داشت، به صورت زیرزمینی فعالیت می‌کردند. رئیس دولت کاتالان هنوز تعیین می‌شد و به صورت نمادین در تبعید فعالیت می‌کرد. جانشین تبعیدی کمپانیس، جوزپ
تبعید فعالیت می‌کرد. جانشین تبعیدی کمپانیس، جوزپ تارادیاس ، تا زمان مرگ فرانکو در سال ۱۹۷۵ از اسپانیا دور ماند. وقتی او در سال ۱۹۷۷ بازگشت، دولت کاتالونیا - "حکومت خودمختار" - دوباره احیا شد. پس از تصویب قانون اساسی اسپانیا در سال ۱۹۷۸، اساسنامه خودمختاری منتشر و در همه‌پرسی تصویب شد. کاتالونیا به عنوان یک جامعه خودمختار سازماندهی شد و در سال ۱۹۸۰، جوردی پوخول ، از حزب ملی‌گرای محافظه‌کار "«همگرایی دموکراتیک کاتالونیا»" ، به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد و به مدت ۲۳ سال متوالی حکومت خودمختار را در دست داشت.
مدت ۲۳ سال متوالی حکومت خودمختار را در دست داشت. در مقابل، در سرزمین‌های تاریخی کاتالان متعلق به فرانسه ( روسیون ، در شهرستان پیرنه -اورینتال فرانسه ) هیچ خودمختاری سیاسی قابل توجهی وجود ندارد و زبان کاتالان نیز به رسمیت شناخته نمی‌شود . همه‌پرسی و تحولات سیاسی از سال ۲۰۰۶. [ ویرایش منبع ] در حال حاضر، احزاب سیاسی اصلی که خود را ملی‌گرای کاتالونیا تعریف می‌کنند، عبارتند از: "همگرایی دموکراتیک کاتالونیا (Convergència Democràtica de Catalunya)" و "اتحاد دموکراتیک کاتالونیا (Unio Democràtica de Catalunya)" .
کاتالونیا (Unio Democràtica de Catalunya)" . "حزب جمهوری‌خواه کاتالونیا (Esquerra Republicana de Catalunya)" ، اگرچه از ملی‌گرایی مشتق شده است، اما از اصطلاح "ملی‌گرایی" خودداری می‌کند و ترجیح می‌دهد خود را طرفدار استقلال توصیف کند؛ "حزب همبستگی کاتالان" نیز همین‌طور . این احزاب در انتخابات ۲۰۱۰، ۵۰.۰۳٪ آرا را به دست آوردند . در درون این احزاب، اختلاف نظر زیادی وجود دارد. عناصر رادیکال‌تر فقط به تأسیس یک کشور جداگانه کاتالان راضی هستند. در مقابل، عناصر میانه‌روتر لزوماً با این باور که حفاظت از هویت کاتالان
لزوماً با این باور که حفاظت از هویت کاتالان با اسپانیا ناسازگار است، همذات‌پنداری نمی‌کنند. برخی دیگر صرفاً به عنوان اعتراض به این احزاب رأی می‌دهند و لزوماً با برنامه کلی حزب همذات‌پنداری نمی‌کنند (برای مثال، برخی افراد ممکن است به ERC رأی دهند زیرا صرفاً از CiU خسته شده‌اند، حتی اگر واقعاً خواهان یک جمهوری چپ‌گرای کاتالان نباشند). برعکس این حالت نیز اتفاق می‌افتد: برخی از رأی‌دهندگان ممکن است به دلایل سیاسی، ایدئولوژیک یا ترجیح شخصی به احزاب غیرملی‌گرا (به‌ویژه ابتکار سبزهای کاتالونیا ، ICV، و حزب
(به‌ویژه ابتکار سبزهای کاتالونیا ، ICV، و حزب سوسیالیست‌های کاتالونیا ، PSC) رأی دهند، اگرچه آنها در مورد وضعیت کاتالونیا در اسپانیا دیدگاه ملی‌گرایانه‌ای دارند. برخی از نظرسنجی‌های انجام شده در سال 2010 نشان می‌دهد که بیش از یک سوم از رأی‌دهندگان PSC و بیش از نیمی از رأی‌دهندگان ICV از استقلال کاتالونیا حمایت می‌کنند (در مورد اخیر، درصد حتی بیشتر از رأی‌دهندگان همگرایی و اتحاد است )؛ طبق این نظرسنجی‌ها، حتی 15 درصد از رأی‌دهندگان طرفدار اسپانیا در کاتالونیا از استقلال این منطقه حمایت می‌کنند. دو نوع رایج
از استقلال این منطقه حمایت می‌کنند. دو نوع رایج از "استلادا" ، پرچم طرفدار استقلال در سال 2006، همه‌پرسی در مورد اصلاح اساسنامه خودمختاری کاتالونیا مصوب 1979 برای گسترش بیشتر اقتدار دولت کاتالونیا برگزار شد . این همه‌پرسی با رأی 73.24٪ از رأی‌دهندگان یا 35.78٪ از سرشماری تصویب شد و از 9 آگوست 2006 لازم‌الاجرا گردید. با این حال، مشارکت 48.84٪ نشان‌دهنده عدم شرکت بی‌سابقه در انتخابات در تاریخ دموکراتیک کاتالونیا بود. این امر هم به عنوان نشانه‌ای از عدم مشارکت یا مخالفت بخش‌های بزرگی از جمعیت عادی با
مشارکت یا مخالفت بخش‌های بزرگی از جمعیت عادی با سیاست‌های هویتی در کاتالونیا و هم به عنوان نشانه‌ای از خستگی در میان ملی‌گرایان کاتالونیایی که مایل به دیدن گام‌های جسورانه‌تر به سوی خودمختاری یا استقلال سیاسی هستند، ذکر شده است. در این راستا، هم "حزب جمهوری‌خواه کاتالونیا" (جناح چپ طرفدار استقلال کاتالونیا) و هم "حزب مردم" (جناح راست اسپانیا) علیه تصویب قانون خودمختاری سال ۲۰۰۶ مبارزه کردند: اولی آن را خیلی کم و دومی آن را خیلی زیاد می‌دانست. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲، بین ۶۰۰۰۰۰ نفر (طبق گفته هیئت دولت اسپانیا
۲۰۱۲، بین ۶۰۰۰۰۰ نفر (طبق گفته هیئت دولت اسپانیا در بارسلونا) و ۲ میلیون نفر (طبق گفته برگزارکنندگان) در مرکز بارسلونا تجمع کردند و خواستار استقلال از اسپانیا شدند . در سپتامبر و اکتبر، بسیاری از شهرداری‌های کاتالونیا خود را به عنوان سرزمین آزاد کاتالونیا اعلام کردند . در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۳، « راه کاتالان» برگزار شد که شامل یک زنجیره انسانی ۴۸۰ کیلومتری (۳۰۰ مایلی) با ۱.۶ میلیون نفر در حمایت از استقلال کاتالونیا بود. پس از بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸، دولت آرتور ماس از موضع منطقه‌ای سابق خود فاصله گرفت و آشکارا از
از موضع منطقه‌ای سابق خود فاصله گرفت و آشکارا از استقلال کاتالونیا حمایت کرد. دولت کاتالونیا در سال ۲۰۱۴ یک مشورت مردمی غیر الزام‌آور در این مورد برگزار کرد. ملی‌گرایان کاتالونیا در انتخابات پارلمان کاتالونیا در سال ۲۰۱۵ که آرتور ماس آن را یک انتخابات همه‌پرسی اعلام کرد، آرای خوبی کسب کردند . در انتخابات منطقه‌ای کاتالونیا در سال ۲۰۱۷، احزاب ملی‌گرا که از ایجاد یک کشور مستقل حمایت می‌کنند ( JuntsxCat ، ERC و CUP ) اکثریت کرسی‌ها را به دست آوردند، اما با کمتر از ۵۰٪ آرا، اقلیتی از آرا را به خود اختصاص
کمتر از ۵۰٪ آرا، اقلیتی از آرا را به خود اختصاص دادند. حزب غیر ملی‌گرای شهروندان (Cs) همچنان بیشترین رأی را کسب کرد. همه‌پرسی ۲۰۱۷، اعلامیه استقلال و انتخابات منطقه‌ای جدید. [ ویرایش منبع ] مقالات اصلی: جنبش استقلال کاتالونیا ؛ اعلامیه استقلال کاتالونیا ؛ همه‌پرسی استقلال کاتالونیا، ۲۰۱۷ ؛ و بحران قانون اساسی اسپانیا ۲۰۱۷-۲۰۱۸ در اواخر سپتامبر 2016، پوجدمونت به پارلمان گفت که یک همه‌پرسی الزام‌آور در مورد استقلال در نیمه دوم سپتامبر 2017، با یا بدون رضایت نهادهای اسپانیایی، برگزار خواهد شد. پوجدمونت در
نهادهای اسپانیایی، برگزار خواهد شد. پوجدمونت در ژوئن 2017 اعلام کرد که همه‌پرسی در اول اکتبر برگزار می‌شود و سوال این خواهد بود: «آیا می‌خواهید کاتالونیا به یک کشور مستقل به شکل جمهوری تبدیل شود؟» دولت اسپانیا در پاسخ گفت: «آن همه‌پرسی برگزار نخواهد شد زیرا غیرقانونی است.» قانونی که یک جمهوری مستقل ایجاد می‌کند - در صورتی که همه‌پرسی برگزار شود و اکثریت رأی «بله» داشته باشند، بدون نیاز به حداقل مشارکت - در جلسه‌ای در 6 سپتامبر 2017 توسط پارلمان کاتالونیا تصویب شد. احزاب مخالف به این لایحه اعتراض کردند و آن
شد. احزاب مخالف به این لایحه اعتراض کردند و آن را «ضربه‌ای به دموکراسی و نقض حقوق مخالفان» خواندند و قبل از رأی‌گیری، جلسه را ترک کردند. در 7 سپتامبر، پارلمان کاتالونیا پس از اعتراضات مشابه و یک اعتصاب دیگر توسط احزاب مخالف، « قانون گذار » را تصویب کرد تا چارچوبی قانونی تا زمان تصویب قانون اساسی جدید فراهم کند. در همان روز، 7 سپتامبر، دادگاه قانون اساسی اسپانیا قانون 6 سپتامبر را به حالت تعلیق درآورد، در حالی که درخواست تجدیدنظر ماریانو راخوی را مبنی بر نقض قانون اساسی اسپانیا بررسی می‌کرد، به این معنی که
قانون اساسی اسپانیا بررسی می‌کرد، به این معنی که همه‌پرسی از نظر قانونی نمی‌تواند در 1 اکتبر برگزار شود. این قانون سرانجام در 17 اکتبر باطل اعلام شد و همچنین طبق اساسنامه خودمختاری کاتالونیا که برای هرگونه تغییر در وضعیت کاتالونیا به اکثریت دو سوم آرا در پارلمان کاتالونیا نیاز دارد، غیرقانونی است. دولت ملی برگه‌های رأی و تلفن‌های همراه را توقیف کرد، افرادی را که در حوزه‌های رأی‌گیری کار می‌کردند تهدید به جریمه تا سقف 300000 یورو کرد، وب‌سایت‌ها را تعطیل کرد و از گوگل خواست تا یک مکان‌یاب رأی‌گیری را از