payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جام خیریه انگلستان ۱۹۷۸ ، ۵۶امین رقابت سالانه مابین قهرمانان لیگ دسته اول فوتبال انگلستان و جام حذفی فوتبال انگلستان است. این مسابقه در تاریخ ۱۲ آگوست ۱۹۷۸ مابین تیم‌های ناتینگهام فارست و ایپسویچ تاون در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شده‌است. تیم ناتینگهام فارست در این مسابقه با نتیجه پنج بر صفر به پیروزی رسید.
جام خیریه انگلستان ۱۹۷۹ ، ۵۷امین رقابت سالانه مابین قهرمانان لیگ دسته اول فوتبال انگلستان و جام حذفی فوتبال انگلستان است. این مسابقه در تاریخ ۱۱ آگوست ۱۹۷۹ مابین تیم‌های لیورپول و آرسنال در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شده‌است. تیم لیورپول در این مسابقه با نتیجه سه بر یک به پیروزی رسید.
جام خیریه انگلستان ۱۹۸۰ ، ۵۸امین رقابت سالانه مابین قهرمانان لیگ دسته اول فوتبال انگلستان و جام حذفی فوتبال انگلستان است. این مسابقه در تاریخ ۹ آگوست ۱۹۸۰ مابین تیم‌های لیورپول و وستهام یونایتد در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شده‌است. تیم لیورپول در این مسابقه با نتیجه یک بر صفر به پیروزی رسید.
رود پنجشیر یا دریای پنجشیر یکی از رودهای بزرگ افغانستان است که در ولایت پنجشیر افغانستان قرار دارد که از میان دره پنجشیر در شمال شرقی افغانستان و از ۱۵۰ کیلومتری شمال کابل می‌گذرد. شاخۀ فرعی این رود، رود غوربند است که از ولایت پروان گذشته و در ۱۰ کیلومتری شرق چاریکار به رود پنجشیر وصل می‌شود. رود پنجشیر از میان کوه‌های هندوکش به سمت جنوب سرازیر شده و در شهر سروبی به رود کابل می‌ریزد. در دهۀ ۱۹۵۰ میلادی سدی بر روی رود پنجشیر در نزدیکی سروبی ساخته شد تا مقداری از آب این رود را به رود کابل منتقل کند.
گری کارل (محمد) لگنهازن (زاده ۳ مهٔ ۱۹۵۳، نیویورک) استاد مقدمه منطق، مقدمه فلسفه، زیبایی‌شناسی، فلسفه علم، علم اخلاق، فلسفه مذهب و متافیزیک، بنیانگذار انجمن دانشجویان مسلمان دانشگاه تگزاس جنوبی و عضو هیئت علمی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی است. همچنین وی یکی از استادان دانشگاه ادیان و مذاهب قم در رشته فلسفه اخلاق و فلسفه دین است. سال‌های ابتدایی زندگی. وی در خانواده‌ای مسیحی کاتولیک متولد شد. در سال ۱۹۷۴ لگنهاوزن در دانشگاه ایالت نیویورک در آوبنه (مرکز اداری و دانشگاهی ایالت نیویورک) مشغول تحصیل شد. وی
و دانشگاهی ایالت نیویورک) مشغول تحصیل شد. وی برای تحصیل در مقطع فوق لیسانس در دانشگاه لاس در تگزاس پذیرفته شد؛ و در سال ۱۹۷۹ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد از این دانشگاه شد. لگنهاوزن ده سال در دانشگاه تگزاس جنوبی تدریس کرده است. گرویدن به اسلام. وی در زمان تدریس در دانشگاه تگزاس جنوبی بر اثر آشنایی با دانشجویان مسلمان به اسلام گرایش پیدا کرد. به گزارش ایسنا و در مصاحبه با لگنهاوزن، او علت گرایش خود به اسلام را به خاطر آشنایی با یکی از دانشجوهای ایرانی‌اش به نام «اکبر ملکی نوجه دهی» در سال ۱۹۸۰ عنوان کرده
نام «اکبر ملکی نوجه دهی» در سال ۱۹۸۰ عنوان کرده است. این دانشجو با دادن چند کتاب از کتاب‌های شریعتی، ترجمه‌ای از کتاب "نهج البلاغه" و ترجمه جلد اول کتاب المیزان سید محمدحسین طباطبایی و در طی چندین جلسات گفتگو با استادش موجب آشنایی او با اسلام و ایران می‌گردد که در نهایت لگنهاوزن مسلمان می‌شود. حضور در ایران. او که در اثر آشنایی با ملکی نوجه‌دهی با تشیع و انقلاب اسلامی ایران آشنا شده بود؛ در سال ۱۹۸۹ از طرف مسئولان دانشگاه با محدودیت‌هایی در تدریس مواجه شد. لگنهاوزن در اثر تلاش‌های کمال خرازی سفیر ایران در
لگنهاوزن در اثر تلاش‌های کمال خرازی سفیر ایران در سازمان ملل متحد با محمدتقی مصباح یزدی آشنا شد و در سال ۱۹۹۰ میلادی، به دعوت انجمن حکمت و فلسفه به ایران مسافرت کرد و به تدریس اشتغال یافت. وی از استادان دانشگاه باقرالعلوم و مؤسسه امام خمینی و دانشگاه ادیان و مذاهب از ۱۹۹۳ تا حال حاضر است. وی همچنین سابقه تدریس در دانشگاه تربیت مدرس و مفید را نیز دارد. همسر او، نرجس جواندل است. انتخاب به عنوان چهره ماندگار. وی در سال ۱۳۸۹ به عنوان چهره ماندگار فلسفه انتخاب گردید. آثار. انتشار ترجمه فارسی توسط طه، قم، ۲۰۰۰/
آثار. انتشار ترجمه فارسی توسط طه، قم، ۲۰۰۰/ انتشار ترجمه عربی توسط طه، قم، ۲۰۰۰/ انتشار ترجمه اندونزیایی توسط لنترا، جاکارتا، ۲۰۰۲
خان عبدالغفار خان (۱۸۹۰–۲۰ ژانویه ۱۹۸۸) یکی از رهبران مسلمان پشتون در شبه قاره هند) و از همراهان ماهاتما گاندی در جنبش استقلال هند بود، که به‌دلیل فعالیت‌های غیر خشونت‌آمیزش در برابر استعمار انگلیس شهره است. خان عبدالغفار خان (۱۸۹۰–۲۰ ژانویه ۱۹۸۸) (به زبان پشتو: خان عبدالغفار خان، به زبان اردو: خان عبدالغفار خان)، همچنین به فخر افغان نیز معروف است (اردو: فخر افغان (پشتون)، "افتخار افغان (پشتون)") و باچا خان (پشتو: باچا خان، "پادشاه سران")، پاچا خان پادشاه خان، یکی از فعالان آزادی و استقلال پشتون بود. او یک
یکی از فعالان آزادی و استقلال پشتون بود. او یک رهبر سیاسی و معنوی شناخته شده برای مخالفت مسالمت‌آمیز با راج بریتانیایی در هند بریتانیایی، و تمام عمر خود صلح طلب و مسلمان بود.[۱] یکی از دوستان نزدیک مهاتما گاندی بود، به‌طوری‌که توسط هندی‌ها باچا خان، "مرز گاندی" نامیده می‌شد. و او را بالاتر از کاندی می‌دانند. باچا خان، در سال۱۹۱۰، یک مدرسهٔ مسجد در زادگاه خویش اوتمانزای، افتتاح کرد، و در سال ۱۹۱۱ به جنبش آزادی حاجی صاحب تورنگزایی پیوست. با این حال در سال ۱۹۱۵، مقامات بریتانیایی مدرسهٔ مسجد وی را ممنوع اعلام
مقامات بریتانیایی مدرسهٔ مسجد وی را ممنوع اعلام کردند. پس از شاهد شکست‌های مکرر شورش علیه راج بریتانیایی، باچا خان تصمیم گرفت که فعالیت‌های اجتماعی و اصلاحات برای پشتون‌ها بیشتر مفید خواهد بود. این امر منجر به تشکیل انجمن اصلاح افغان (" انجمن اصلاح افغان") در سال ۱۹۲۱، و جنبش نوپای پشتون جرگه ("مجمع پشتون") در سال ۱۹۲۷ شد. پس از بازگشت باچا خان از حج در ماه مه سال ۱۹۲۸، ماهنامه سیاسی با نام پکستون به زبان پشتو منتشر کرد. در نهایت، در نوامبر ۱۹۲۹، باچا خان جنبش خدمتگران خدا ("بندگان خدا") به راه انداخت که
جنبش خدمتگران خدا ("بندگان خدا") به راه انداخت که این موفقیت توسط امپراتوری بریتانیا سرکوب شد. او و طرفدارانش مانند جنبش استقلال هند خیلی رنج بردند. باچا خان در سال ۱۹۶۲، زندانی بین‌المللی عقیدتی سال شناخته شد. در سال ۱۹۸۷، او برای اولین بار به عنوان یک غیر هندی جایزه بهارات رنتا (بالاترین جایزه غیرنظامی هند) را از آن خود کرد. باچا خان مبارز آزادی‌خواه مهم، یک قهرمان ملی پشتون و یکی از چهره‌های کلیدی ناسیونالیسم پشتون بود. باچا خان به شدت مخالف تقاضای جمع مسلمانان هند برای جداسازی هند بود. هنگامی که کنگره
هند برای جداسازی هند بود. هنگامی که کنگره ملی هند طرح تقسیم‌بندی را بدون مشورت با رهبران گروه خدمتگزاران خدا اعلام کرد، او بسیار احساس ناراحتی کرد و گفت: "شما ما را جلوی گرگ پرتاب کردید". پس از تقسیم‌بندی، باچا خان متعهد وفاداری به پاکستان و خواستار یک واحد اداری مستقل "پشتون" در داخل کشورپاکستان شد، اما او مدام توسط دولت پاکستان در بین سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۴ دستگیر شد، و در سال ۱۹۵۶ بخاطر مخالفت برای طرح واحد که حکومت اعلام کرد که منجر به ادغام استان غرب پنجاب، سند، استان مرزی شمال غرب و بلوچستان با اداره
سند، استان مرزی شمال غرب و بلوچستان با اداره غرب پاکستان می‌شد، دستگیر شد. باچا خان نیز بسیاری از دهه۱۹۶۰ و۱۹۷۰ یا در زندان یا در تبعید به سر برد. قبل از مرگ او در سال ۱۹۸۸ در پیشاور تحت بازداشت خانگی بود که پس از مرگ وی به وصیت خودش، او را در خانه خود در جلال‌آباد، افغانستان به خاک سپردند. ده‌ها هزار نفر از مردم عزادار در مراسم تشییع جنازه او، راهپیمایی از طریق گذرگاه خیبر از پشاور به جلال‌آباد، شرکت کردند اگر چه آن راهپیمایی توسط انفجار دو بمب به کشته شدن ۱۵ نفر منجر شد. با وجود مبارزه سنگین در آن زمان،
۱۵ نفر منجر شد. با وجود مبارزه سنگین در آن زمان، هر دو طرف از جنگ شوروی در افغانستان، ارتش کمونیستی و مجاهدین، آتش بس اعلام کردند تا با این کار اجازه دهند تا دفن او شود. سال‌های اولیه. غفار خان در یک خانواده مسالمت‌آمیز و مرفه از اوتمنزای، در دره پیشاور بریتانیای هند متولد شد. پدرش، بهرام خان، صاحب یک زمین در منطقه هشتنگر بود. غفار پسر دوم بهرام به مدرسه بریتانیایی مأموریت ادوارد رفت از آنجایی که تنها این مدرسه به‌طور کامل دانش‌آموز میذیرفت چون توسط مبلغان اجرا شده بود. در مدرسه غفار جوان درس خود را به
اجرا شده بود. در مدرسه غفار جوان درس خود را به خوبی انجام داد و از مربی خود ریورند ویگرام برای نشان دادن اهمیت آموزش و پرورش در خدمت به جامعه الهام گرفت. به او در ده سالگی و سال آخر خود از دبیرستان توسط یک کمیسیون بسیار معتبر در راهنماهای نخبگان، شرکت به عنوان سربازان پشتون راج بریتانیا ارائه شد. غفار جوان در این کمیسیون به عنوان افسران درجه دوم حتی در کشور خود برگزیده شد. او تصمیم گرفت مطالعات عالی دانشگاهی را ادامه دهد و به توصیه مربی خود ریورند ویگرام، همراه برادر خود دکتر خان صاحب، به تحصیل در لندن
همراه برادر خود دکتر خان صاحب، به تحصیل در لندن مشغول شود. یک موقعیت در دانشگاه علیگره مسلمان به وجود آمد، او در نهایت اجازه پدرش را دریافت کرد، اما مادر غفار تمایلی به از دست دادن فرهنگ و مذهب پسرش در لندن نبود؛ بنابراین غفار به کار بر روی زمین‌های پدرش شروع کرد در حالی که تلاش می‌کرد تشخیص دهد چه کاری برای زندگی او بهتر است[۸]. در پاسخ به عدم توانایی خود برای ادامه تحصیل، غفار خان برگشت و کمک به دیگران را شروع کرد. مانند بسیاری از مناطق جهان، اهمیت استراتژیک استان مرزی شمال غرب که به تازگی شکل گرفته (در
استان مرزی شمال غرب که به تازگی شکل گرفته (در حال حاضر خیبر پختونخوا پاکستان) به عنوان یک موقعیت برای راج بریتانیا از نفوذ روسیه، و علاوه بر آن سود کمی برای ساکنان آنجا دربرداشت. ظلم و ستم از بریتانیا، سرکوب مراجع دینی، و خشونت و انتقام‌گیری فرهنگ باستانی، غفار را بر آن داشت که برای خدمت و بالا بردن سطح دانش مردان و زنان سعی و تلاش خود را شروع کند. در سن ۲۰ سالگی، غفار اولین مدرسه خود را در یوتزای افتتاح کرد. این یک موفقیت مقطعی بود و او چندی بعد به یک دایره بزرگتر از اصلاح طلبان فکر دعوت شد. در حالی که او
بزرگتر از اصلاح طلبان فکر دعوت شد. در حالی که او بسیار با مخالفت و مشکلات شخصی مواجه بود، غفار خان مدام کار می‌کرد و خستگی ناپذیر بود که به سازماندهی و بالا بردن سطح آگاهی پشتون برسد. او بین سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۱۸ به ۵۰۰ روستا در تمام بخشی‌های ولسوالی خیبر پختونخوا بازدید کرد. در این فعالیت عجیب بود که او به عنوان پادشاه (باچا) خان (پادشاه ستاد) شناخته شد. او برای اولین بار در سال ۱۹۱۲ با مهراکاندا دختر یار محمد خان از قبیله محمدزی از روستای رزار از توابع یوتمنزای ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۹۱۳ صاحب یک فرزند
ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۹۱۳ صاحب یک فرزند پسر شدند، عبدالغنی خان، که به یک هنرمند و شاعر برجسته تبدیل شد. بعد از آن یک فرزند پسر دیگر به نام عبدالولی خان (۱۷ ژانویه ۱۹۱۷) و یک فرزند دختر به نام ساردارو نیز به دنیا آمدند. مهراکاندا در هنگام آنفلوآنزای اپیدمی در سال ۱۹۱۸ درگذشت. در سال ۱۹۲۰، عبدالغفار خان دوباره ازدواج کرد، همسر جدید او، نامباتا، دخترعموی همسر اول خود و دختر سلطان محمد خان از اهالی رازر بود. او برای غفار یک دختر به نام مهر تاج (۲۵ مه ۱۹۲۱ الی ۲۹ آوریل ۲۰۱۲)، و یک پسر به نام عبدالعلی خان
الی ۲۹ آوریل ۲۰۱۲)، و یک پسر به نام عبدالعلی خان (۲۰ اوت ۱۹۲۲ الی ۱۹ فوریه ۱۹۹۷) به دنیا آورد. متأسفانه، در سال ۱۹۲۶ نامبادا خیلی زود به علت سقوط از پله‌های آپارتمان محل اقامت، در اورشلیم درگذشت. در این زمان، هدف غفار خان تشکیل یک هند متحد، مستقل، سکولار بود. برای رسیدن به این منظور، او خدای خدمتگر("بندگان خدا")، که معمولاً با "پیراهن قرمز" (سرخ‌پوش) شناخته می‌شدند، در طول دهه ۱۹۲۰ تأسیس کرد. خدای خدمتگر بر اساس باور قوی و مفهومی گاندی که همان ساتیاگراها بود، تشکیل شد. یک شکل خشونت پرهیزی که در ابتدای
بود، تشکیل شد. یک شکل خشونت پرهیزی که در ابتدای تأسیس نیز روی همین موضوع قسم یاد کرد. او در جمع اعضای اعضای آن گفت: "من می‌خواهم به شما سلاح‌هایی بدهم که پلیس و ارتش قادر نخواهد بود در مقابل آن‌ها ایستادگی کند. این سلاح پیامبر است، اما شما از آن آگاه نیستید. آن سلاح صبر و عدالت است. هیچ قدرتی روی زمین نمی‌تواند در برابر آن ایستادگی کند. این گروه بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ عضو جذب کرد و در مخالفت با پلیس بریتانیا و ارتش به اسطوره (و سربازان جان بر کف) تبدیل شد. از طریق تظاهرات، سازمان‌های سیاسی و مخالفت‌های خشونت
طریق تظاهرات، سازمان‌های سیاسی و مخالفت‌های خشونت پرهیزی، خدای خدمتگر به برخی موفقیت و تسلط بر سیاست خیبر پختونخوا دست یافت. برادر او، دکتر عبدالجبار خان (معروف به دکتر خان صاحب)، به رهبری جناح سیاسی جنبش، و وزیر ارشد استان (از اواخر دهه ۱۹۲۰ تا سال ۱۹۴۷ زمانی که دولت محمد علی جناح از گروه مسلمانان برکنار شد) منصوب شد. غفار خان یک دوستی نزدیک، معنوی، و صمیمی با مهاتما گاندی، پیشگام خشونت پرهیزی نابسامانی‌های مدنی در هند، برقرار کرد. این دو باعث تشویق و انگیزه همدیگر بودند و تا سال ۱۹۴۷در یک راستا فعالیت
همدیگر بودند و تا سال ۱۹۴۷در یک راستا فعالیت می‌کردند. خدای خدمتگر (بندگان خدا) با کنگره ملی هند، پیشرو در مبارزه با سازمان ملی آزادی، که غفار خان عضو ارشد و قابل احترام بود کار می‌کرد. در موارد متعدد زمانی که کنگره به نظر مخالف با نظر گاندی در سیاست می‌رسید، غفار خان از نظر او دفاع می‌کرد. در سال ۱۹۳۱ کنگره او را در انتخابات ریاست حزب انتخاب کرد، اما قبول نکرد و گفت: «من یک سرباز ساده و خدای خدمتگر هستم، و من فقط می‌خواهم خدمت کنم.» او سال‌های زیادی در کمیته‌های مختلف کنگره فعالیت داشت تا اینکه در سال
کمیته‌های مختلف کنگره فعالیت داشت تا اینکه در سال ۱۹۳۹ به دلیل اختلاف نظر با سیاست‌های جنگی حزب استعفاء کرد. او زمانی که سیاست‌های جنگی تجدید نظر شد، دوباره به حزب کنگره بازگشت. در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۳۰، غفار خان در تظاهرات سالت ساتیاگرها دستگیر شد. گروه خدای خدمتگر در بازار قصه‌خوانی (قصه‌گویان) پیشاور جمع شده بودند. انگلیسی‌ها به سربازان دستور آتش با سلاح در میان جمعیت غیر مسلح، دادند که منجر به کشته شدن حدود۲۰۰ تا-۲۵۰ نفر شد. اعضای خدای خدمتگر مطابق با آموزش‌های تحت غفار خان خود، در عدم خشونت عمل، رو به
تحت غفار خان خود، در عدم خشونت عمل، رو به گلوله مقاومت کردند. دو جوخه از تفنگ برای مقاصد صلح‌آمیز در جمعیت خشونت پرهیز، خودداری کردند. آن‌ها پس از این ماجرا در دادگاه با مجازات‌های سنگین، از جمله حبس ابد محکوم بودند. غفار خان مدافع حقوق زنان و عدم خشونت بود. او به یک قهرمان در یک جامعه تحت سلطه خشونت تبدیل شد و با وجود دیدگاه‌های لیبرال خود، ایمان خلل ناپذیر او و شجاعت آشکار منجر به احترام بسیار زیاد شد. او در طول زندگی‌اش، ایمان به روش خشونت پرهیزی خود یا در سازگاری اسلام و عدم خشونت هرگز از دست نداده
یا در سازگاری اسلام و عدم خشونت هرگز از دست نداده است. او جهاد را مبارزات خود تنها برای دشمن شمشیر کشیده جایز می‌دانست. او به گاندی نزدیک بود زیرا اصول عدم خشونت او شناخته شده بود و او به عنوان مرز گاندی در هند شناخته شده است. یکی از همکاران کنگره وی، پاندیت امیر چند بمبوال پیشاوری بود. غفار خان به شدت با جداسازی هند مخالف بود. در حالی که بسیاری از پشتون‌ها (به‌خصوص کسانی که پیراهن سرخ می‌پوشیدند) مایل به همکاری با سیاستمداران هند بودند، بسیاری از پشتون‌های دلسوز دیگر جداسازی هند را به امید خروج
پشتون‌های دلسوز دیگر جداسازی هند را به امید خروج بریتانیایی‌ها به صلاح نمی‌دانستند. غفار خان در سال ۱۹۴۶ مورد حمله ضد مسلمانان قرار گرفت، که منجر به بستری شدن او در بیمارستان در پیشاور شد. حزب کنگره اقداماتی را برای جلوگیری از جداسازی، مانندطرح مأموریت کابینه و پیشنهادهای گاندی به دبیرکل جناح، انجام دادند. نتیجه این اقدام‌ها این بود که، غفار خان و پیروان او خیانت دوطرفهٔ هند و پاکستان را احساس کردند. آخرین سخنان غفار خان به گاندی و متحدان، در حزب کنگره بود:"شما ما را جلوی گرگ پرتاب کردید. هنگامی که
بود:"شما ما را جلوی گرگ پرتاب کردید. هنگامی که همه‌پرسی پیش از الحاق به پاکستان برگزار شد، غفار خان و حزب کنگره ملی هند این همه‌پرسی را تحریم کردند. نتیجه این، در سال ۱۹۴۷ الحاق خیبر پختونخوا به پاکستان با اکثریت آراء امکان‌پذیر ساخته شد. لویه جرگه در مناطق قبیله‌ای نیز ترجیح داده شد جزئی از پاکستان باشد. غفار خان و خدمتگران خدا، با این حال، تصمیم به تحریم انتخابات همراه با پختون و دیگر ناسیونالیست‌ها گرفتند. برخیبر این باور بودند که بخشی از آرا باطل شده است.
یدالله بهزاد کرمانشاهی (زادهٔ ۴ بهمن ۱۳۰۴ کرمانشاه – درگذشتهٔ ۵ فروردین ۱۳۸۶ کرمانشاه) از شاعران کهن‌سرای معاصر بود. زندگی. یدالله بهزاد کرمانشاهی فرزند حسین ایوانی، در چهارم بهمن‌ماه ۱۳۰۴ خورشیدی در کرمانشاه پا به عرصهٔ وجود گذاشت. پس از طی دوران کودکی و گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه، به سال ۱۳۲۷ خورشیدی، راهی تهران شد و در دانشکدهٔ ادبیات به تحصیل پرداخت. در آنجا، از محضر استادانی بزرگ، همچون جلال‌الدین همایی، بدیع‌الزمان فروزانفر، احمد بهمنیار، محمد معین، ذبیح‌الله صفا، پرویز ناتل خانلری و دیگر
معین، ذبیح‌الله صفا، پرویز ناتل خانلری و دیگر استادان آن روزگارِ دانشگاه تهران، بهره‌ها برد و توشه‌ها اندوخت. به سال ۱۳۳۲ به استخدام فرهنگ درآمد و در دبیرستان‌های کرمانشاه به تدریس ادبیات پرداخت و شاگردانی پرورد. بهزاد در جوانی به ورزش‌های باستانی، وزنه‌برداری و بسکتبال روی آورد. در کنار کلاس درس، مدتی هم مربی بسکتبال شد و با زحمت و تلاش فراوان توانست تیم‌های وزنه‌برداری و بسکتبال کرمانشاه را راه‌اندازی و آماده کند و به جوانان ورزشکار، علاوه بر فنون ورزشی، درس ایمان، اخلاق، ادب و انسانیت بدهد. او همچنین
درس ایمان، اخلاق، ادب و انسانیت بدهد. او همچنین شاگردان علاقه‌مند به روزنامه‌نگاری، نویسندگی، شاعری، خوشنویسی، نقاشی و کتابخوانی را زیر چتر حمایت خود گرفت و برای آن‌ها کلاس‌های فوق‌برنامه می‌گذاشت از جمله شاگردان برجسته و با استعداد وی کیومرث موسیوند تاجر نامی و مدیر عامل کنونی شرکت سیمان دشتستان میباشد . تا این اواخر، هنوز خط‌ها، نقاشی‌ها و برخی از روزنامه‌های دیواریِ آن سال‌های دانش‌آموزان را چون یادگاری عزیز، نگهداری می‌کرد. ۲۷ سال از عمر او در خدمت به فرهنگ کرمانشاه و پرورش نسل جوان گذشت. در اوقات
به فرهنگ کرمانشاه و پرورش نسل جوان گذشت. در اوقات فراغت، وقتِ او به مطالعه، سرودن شعر و پرداختن به خوشنویسی سپری می‌شد. او ادیب و شاعر بود که علاوه بر شاعری، در هنر خوشنویسی دست داشت و از تعلیمات استادان بزرگ خوشنویسی کشور، همانند علی‌اکبر کاوه، حسن خطاط، محمدرضا اقبال، غلامحسین امیرخانی و شکسته‌نویس برجسته، یدالله کابلی خوانساری بهره‌مند شده‌بود. وی با اکثر خوشنویسان و هنرمندان کرمانشاه، دوستی، محبت و روابط هنری و معنوی عمیقی داشتکه از آن میان می‌توان آیت‌الله سید مرتضی نجومی را یاد کرد. بهزاد در تمام عمر
سید مرتضی نجومی را یاد کرد. بهزاد در تمام عمر خود، وابسته به هیچ حزب، گروه و سازمانی نبود. او، به هیچ پست و مقامی تن درنداد و تا آخر عمر معلمی ساده و صادق باقی ماند. ازنظر فکر و اندیشه‌های سیاسی و اجتماعی همواره یار مظلوم و دشمن ظالم بود و می‌سرود: نام زیبای تو شد ورد زبانم، یاعلی تا به دفع هر غمی بخشد توانم، یاعلی در دل از مهر تو دارم آفتابی، نیست غم اختری گر نیست در هفت‌آسمانم، یاعلی در جوانی، به نهضت آزادی ایران و مبارزات جانانهٔ دکتر محمد مصدق و یارانش با استعمارگران خارجی و مستبدان داخلی دل بسته‌بود و
استعمارگران خارجی و مستبدان داخلی دل بسته‌بود و این علاقه تا آخر عمر در دل و جانش می‌جوشید. او همواره آبادی، آزادی و سرافرازی وطنش را بسیار دوست می‌داشت و با تمام وجود می‌گفت: در میان آتش و خون ای وطن، من با توام ور بباید گفت ترک جان و تن، من با توأم نیست جز گر روز شادی بهرهٔ رندان شود خوان رنگین تو، در روز محن، من با توأم مرگ هم پیوند ما را نگسلد از هم، که باز در دل گور و در آغوش کفن، من با توأم ترک مادر کی تواند گفت فرزند شریف ای گرامی مادر من، ای وطن، من با توأم از میان شعرا و دانشمندان معاصر ایران، بیش
با توأم از میان شعرا و دانشمندان معاصر ایران، بیش از همه با استادان سخن، محمدحسین شهریار، کریم امیری فیروزکوهی، حبیب یغمایی، پرویز ناتل خانلری، ایرج افشار، محمود فرخ، مهدی اخوان ثالث، محمد قهرمان، محمدرضا شفیعی کدکنی، باقرزادهٔ بقا، نوید، قدسی، سهی و کمال خراسانی، و از همشهریان خود با بسیاری از شاعران، نویسندگان، هنرمندان، فضلا و پژوهشگران کرمانشاهی، دوستی، انس و الفت و ارادت مخصوص داشت، که به‌عنوان نمونه می‌توان از جلیلی بیدار، کیوان سمیعی، نواب صفا، خان‌بابا جیحونی، علی‌اشرف نوبتی (پرتو)، جلیل قریشی‌زاده
جیحونی، علی‌اشرف نوبتی (پرتو)، جلیل قریشی‌زاده (وفا)، مسعود مشکین‌پوش، منوچهر پروینی و بسیاری از دوستان و سروران بزرگ نام برد که برای پرهیز از درازای سخن، به همین مختصر بسنده می‌کنیم. بهزاد، مطالعات عمیقی در شعر و ادب فارسی و عربی داشت و همواره در عرفان، فلسفه، هنر و ایران‌شناسی، مطالعه، پژوهش و جستجو می‌کرد. در این زمینه‌ها، شاید کتابخانهٔ عظیم و پربار او در غرب کشور، منحصربه‌فرد باشد. او اگرچه شاعری خلوت‌نشین و بی ادعا بود، ولی برخلاف نظر برخی معاصران، منزوی و دور از اجتماع نبود زیرا که او با دوستان
منزوی و دور از اجتماع نبود زیرا که او با دوستان صمیمی قدیم همچنین با جوانان شاعر و هنرمند، نشست‌وبرخاست می‌کرد و از معاشرت با این عزیزان لذت می‌برد و به شکل‌های گوناگون، پناهگاه، راهنما و مشکل‌گشایشان بود. در شعر بیشتر به سبک خراسانی و قصیده‌سرایان بزرگ آن سبک، سخنوری می‌کرد ولی به سبک‌های عراقی، هندی ـ اصفهانی یا «طرز نو» و مضمون‌سازی‌ها و باریک اندیشی‌های صائب تبریزی و پیروانش نیز توجه خاص داشت؛ و علاوه بر قصیده‌های بلند و محکم، غزل‌های پرشور و حال، قطعه‌ها، مثنوی‌ها، رباعی‌ها، دوبیتی‌ها و شعر نو، به
مثنوی‌ها، رباعی‌ها، دوبیتی‌ها و شعر نو، به شیوهٔ نیما یوشیج و اخوان ثالث، اشعار فراوانی سروده و پدیدآورده‌است که هر کدام از آنها، فکر و مضمون تازه‌ای دارند و اندیشه و پیام انسانی و اخلاقی را به انسان می‌رسانند. مضامین اشعارش متنوع و بیشتر عاشقانه، عرفانی، اخلاقی، اجتماعی و شعرهای تند انتقادی در زمان رژیم پهلوی است. این شاعر حدود ده هزار بیت شعر نغز، لطیف و استوار که تنهایک دهم آن‌ها به صورت گزیده اشعار "گلی بی‌رنگ" چاپ و منتشر شده‌است، مجموعه دیگری به نام "یادگار مهر" در دست چاپ است که ان شا الله به زودی
"یادگار مهر" در دست چاپ است که ان شا الله به زودی منتشر می‌شود. یک جلد از کلیات چندجلدیِ اشعار منتشرنشده‌اش شامل «اِخوانیات» و یک جلد دیگر آن، دربرگیرندهٔ «اشعار محلی و کردی کرمانشاهیِ» اوست. یکی دیگر از خدمات بهزاد درزمینهٔ شعر و پژوهش، تألیف "تذکرهٔ مفصل یا جُنگ بزرگ کرمانشاه از عصر قاجار تا امروز" است که در دو جلد تنظیم شده‌است. مجموعه‌های خطی بسیاری از شعرای کرمانشاه را نیز جداگانه مدون و آمادهٔ چاپ کرده‌بود که به‌عنوان مثال می‌توان از دیوان‌های «نامی»، «بیدل»، «سلطان کلهر»، «الله‌دوست سالک»، «بسمل»، و
«بیدل»، «سلطان کلهر»، «الله‌دوست سالک»، «بسمل»، و «محرم کرمانشاهی» نام برد. برخی از اشعار بهزاد، در سال‌های دور (سال‌های قبل از انقلاب)، آن هم بیشتر به وسیله دوستان و ارادتمندانش، در مجله‌های یغما، سخن، آینده، صدف، جهان نو، نگین و غیره چاپ و منتشر شده‌است. مورد دیگر آنکه سالیان گذشته، قصیده پرشور و محکمی از او به نام «وطن من» با مطلع: آباد بماناد، هماره وطن من کز اوست سُرور دل و شور سخن من به‌وسیله دوستدارانش، در روزنامهٔ اطلاعات چاپ شد. بدون اطلاع ایشان، آن را در جشنواره فجر شرکت دادند که به‌همراه شعر
آن را در جشنواره فجر شرکت دادند که به‌همراه شعر مهدی اخوان ثالث "تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم" با رأی هیئت داوران، بهترین شعر معاصر دربارهٔ ایران شناخته شدولی بهزاد، از پذیرفتن جایزه و وجه نقد سر باز زد و گفت: «من برای وطنم شعر گفته‌ام و از هیچ‌کس توقعی نداشته و ندارم». سرانجام پس از طی دورهٔ کوتاه بیماری، به‌سبب ضعف جسمی، در ساعت دو بامداد روز یکشنبه پنجم فروردین‌ماه سال ۱۳۸۶، درگذشت. در ختم کلام نیز، شعری از بهزاد را می‌آوریم که گفت: رسید از راه پیری چهره پُرگَرد ره‌آورد وی انبانی غم و درد عقابی را ز
پُرگَرد ره‌آورد وی انبانی غم و درد عقابی را ز تیغ کوهساران فرودآورد و مرغ خانگی کرد نظر مشاهیر شعر و ادب دربارهٔ یدالله بهزاد. شهریار در منظومهٔ بلندشان در ذکر مفاخر ادب ایران آورده‌اند: برو «جلیلی» و «بهزاد» را به کرمانشاه ببین که ماه ببینی به پشت ابر سیاه محمود فرخ خراسانی در قصیده‌ای در پاسخ بهزاد با مطلع: پرسند اگر ز من که ز انواع نائبات بر آدمی کدام زیان بیشتر کند می‌گویند: مقبول طبع مردم صاحب‌نظر شود بهزاد اگر به چامهٔ فرخ نظر کند در شعر روی دست یدالله نیست دست هر نکته‌دان سزد سخن او ز برکند ابوالحسن
نیست دست هر نکته‌دان سزد سخن او ز برکند ابوالحسن ورزی مکاتیب شعریِ بسیاری با بهزاد داشته و در تمامی آن‌ها را ستوده‌است؛ ازجمله قصیده‌ای بلند با مطلع: هر نهالی که به گلزار تو دیدم، بهزاد غنچهٔ مهر و وفا داشت که چیدم، بهزاد امیری فیروزکوهی در نامه‌ای به بهزاد می‌نویسد: قصیدهٔ غَرّای «خراسانی‌ها» را به‌کرات از مجلهٔ "یغما" و "نامهٔ آزادی مشهد مقدس" خوانده و لذت‌ها بردم و در بسیاری از محافل به ذکر فضائل آن عزیز رَطب‌اللّسان شدم…
پرچم جمهوری آلتایی از جمهوری‌های خودمختار فدراسیون روسیه با طرحی از و.پ. چوکویف و با تناسب ۱:۲ در ۳ مهٔ ۱۹۹۲ پذیرفته‌شد. این تناسب در ۲۹ ژوئن ۱۹۹۴ به ۲:۳ تغییر یافت تا آنکه در ۲۴ آوریل ۲۰۰۳ بار دیگر به ۱:۲ بازگردانده شد. مشخصات و نمادشناسی. پرچم آلتایی پرچمی دو رنگ است که از ۴ نوار افقی غیر هم‌اندازهٔ سفید و آبی کمرنگ تشکیل شده‌است. این نوارها به ترتیب از بالا به پایین سفید با عرض ۶۷، آبی با عرض ۴، سفید با عرض ۴ و آبی با عرض ۲۵ هستند. رنگ سفید در این پرچم نماد جاودانگی، عشق، تمایل به احیا، و رضایتمندی مردم
جاودانگی، عشق، تمایل به احیا، و رضایتمندی مردم درون جمهوری است. آبی نیز نماد رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، کوه‌ها پاکیزگی و بهشت است.
«نجوای بی‌پروا» یا زمزمه‌های بی‌پروا تک‌آهنگ معروفی است از جرج مایکل که در ۱۹۸۴ میلادی توسط اپیک رکوردز در بریتانیا و ژاپن و توسط کلمبیا رکوردز در آمریکای شمالی منتشر شد. این نخستین تک‌آهنگ انفرادیِ اوست و در ۲۵ کشور رتبهٔ نخست را کسب کرد و حدود شش میلیون نسخهٔ آن به فروش رفت. همچنین یکی از بهترین ملودی‌های ساکسوفون نیز بشمار می‌رود. در آثار دیگر. در پخش انیمه آن شرلی با موهای قرمز در تلویزیون ایران نسخهٔ بی‌کلام این اثر (ساختهٔ ریچارد کلایدرمن و جیمز لست) همراه با دکلمه نصرالله مدقالچی به جای آهنگ ابتدای
همراه با دکلمه نصرالله مدقالچی به جای آهنگ ابتدای آن استفاده شده‌است. به همین دلیل این اثر در ایران با نام آهنگ آن شرلی نیز شناخته می‌شود.
نوک‌نهنگ پهن‌دندان، که در زبان انگلیسی با نام نوک‌نهنگ اندرو (Andrews' beaked whale) شناخته می‌شود، آب‌بازی کم شناخته شده عضو سرده میان‌دندان‌ها است که در آب‌های استرالیا زندگی می‌کند. این نهنگ تاکنون (تا سال ۲۰۰۸) در حیات وحش دیده نشده‌است و تنها از روی نمونه‌های به ساحل افتاده شناخته شده. این گونه نخستین بار توسط رُی چاپمن اندرو، دانشمند و کاشف آمریکایی، در سال ۱۹۰۸ طبقه‌بندی شد. اندرو از روی نمونه‌ای از این جانور که در سال ۱۹۰۴ در زلاندنو پیدا شده بود، این گونه را شناسایی کرد. توصیف ظاهری. نوک‌نهنگ
این گونه را شناسایی کرد. توصیف ظاهری. نوک‌نهنگ پهن‌دندان بدنی همانند دیگر گونه‌های عضو سرده خود دارد با این تفاوت که بدنش سفت‌تر و مقاوم‌تر است. ملون در ارتفاع پایینی نسبت به سر قرار دارد و نوک کوتاه و ضخیم است. فک پایینی از آن رو عجیب است که در میانه خود به میزان زیادی بالا می‌آید و به دندان‌های عاج ختم می‌شود. در دو سوی سر اغلب سایه سفید رنگ وجود دارد که در نرها بیشتر دیده می‌شود. بدن نرها به رنگ خاکستری تیره تا سیاه است که شکلی مانند زین‌اسب در فاصله میان سوراخ تنفسی و باله پشتی پیدا می‌کند. نرها همچنین