payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اشیاء شامل کاسه‌های طلایی و نقره‌ای، برخی با درون‌مایه‌های هندسی همچون دو کاسهٔ بدست‌آمده از تپه فُلول، و برخی شامل منظره‌های داستان‌وار از بلندی‌ها، گروه‌های شکار، و کار بر روی زمین‌ها، جای داد. نمایشگاه سال ۱۹۸۸ در موزیم گیمه (با عنوان "فرانسوی: Les cités oubliés de l.Indus"؛ "ترجمه: شهرهای فراموش‌شدهٔ سند"، AFAA, cat. 1988) فرصتی برای دیدن اشیاء غنی بدست‌آمده از گورهای گنجینهٔ کویته را فراهم می‌کرد. یکی از اشیاء به نمایش گذاشته‌شده یک جام برای نوشیدن با پایه‌ای از طلا بود. بر روی یک فریز (نواره‌ای مزین
پایه‌ای از طلا بود. بر روی یک فریز (نواره‌ای مزین به نقوش برجسته) جانوران شکار تزئین داده شده بود، که کنده‌کاری‌های بر روی پوست آن دقیقاً به شیوهٔ یکسان با گاه‌های نر بر ظروف طلایی بدست‌آمده از تپه فُلول صورت گرفته بود. اگرچه ظروف بدست‌آمده از تپه فُلول، همچون ظروف دیگر از این حوزهٔ فرهنگی گسترده، دارای ویژگی‌های هنر محلی هستند، اما آثاری از گرایش‌ها خارجی را نیز نشان می‌دهند. پژوهشگران این گرایش‌ها را بلافاصله پس از کشف آن دریافتند، به ویژه در نقوش گاه‌های نر ریش‌دار که متمایل به درون‌مایه (تِم)
گاه‌های نر ریش‌دار که متمایل به درون‌مایه (تِم) شناخته‌شده در میان‌رودان است. نقش درختی بر روی یک کوه، که بر روی یک جام نوشیدنی از تپه فُلول ترسیم شده، و گُرازهای وحشی را نشان می‌دهد، را می‌توان با تزئینات بر روی مُهرهای بدست‌آمده از میان‌رودان مرتبط دانست. همین تِم بر روی یک ظرف نقره‌ای بدست‌آمده از یگ گور در گونورتپه در ترکمنستان یافت شده‌است. برخی از این حیوانات گوناگون ترسیم‌شده بر روی این ظرف را می‌توان با همتای آن بر روی جام‌های بدست آمده از تپه فُلول مقایسه کرد. در پشت این نقوش مناظر طبیعی از
فُلول مقایسه کرد. در پشت این نقوش مناظر طبیعی از درخت‌های واقع بر روی کوه‌ها ترسیم شده‌اند. پایگاه‌های باستان‌شناسی. در افغانستان (بلخ باستان): در ترکمنستان (مرو باستان): در ازبکستان (بلخ باستان): ایران خراسان جنوبی (محوطه گَوَند فردوس) خراسان جنوبی (رَزِه درمیان) خراسان شمالی (چلو) آسیای میانه در عصر بُرُنز. در دورهٔ نوسنگی، در حدود ۷۰۰۰ سال پیش از میلاد، دهقانان و چوپانانی در جلگه‌های حاصلخیز پیرامون هندوکُش زندگی می‌کردند. این مردمان صنعت ابتدائی خانه‌سازی با خشت خام و سفالگری را با خود به همراه آوردند
با خشت خام و سفالگری را با خود به همراه آوردند و از فروش لاجورد که در سواحل و بستر رودخانه‌ها می‌یافتند و تجارت آن از طریق فلات ایران و میان‌رودان (بین‌النهرین) ثروتمند می‌شدند. فرهنگ عصر بُرُنز اولیه در آسیای میانه و شمال و شرق افغانستان ظهور کرد. نخستین شواهد واقعی شهری‌سازی در تپهٔ دِه‌مُراسی (پشتو: دِه‌مُراسی غوندَی) و موندیگک (در نزدیکی قندهار امروزی) پدیدار گشت، که پایتخت‌های محلی تمدن دره سند بودند. اقتصاد بر اساس گندم، جو، دامداری و معدن‌کاری استوار بود. سنگ لاجوَرد (لاتین: Lapis lazuli) که در
بود. سنگ لاجوَرد (لاتین: Lapis lazuli) که در گورهای پادشاهان اور در جنوب عراق، پیرامون ۲۵۰۰–۲۶۰۰ پیش از میلاد، بکار رفته بود از بدخشان در شمال‌شرق افغانستان (بویژه از معدن سرِ سنگ) در همان دوره استخراج شده بود. همچنین شبکهٔ راه زمینی بازرگانی دوربردی با میان‌رودان (بین‌النهرین) و مصر ایجاد شده بود. مهاجرت آریایی‌ها و تمدن آمودریا. بعد از ۲۴۰۰ پیش از میلاد، رشد جوامع شهرنشین در آسیای میانه به‌شدت کاهش پیدا کرد. در طی یک مدت‌زمان ۳۰۰ ساله، هیچ‌کدام از مراکز عمده‌ای که در نیمهٔ اول هزارهٔ سوم پیش از میلاد به
که در نیمهٔ اول هزارهٔ سوم پیش از میلاد به وجود آمده بودند، دیگر دارای باشنده نبودند. دلایل دقیق برای این «فروپاشی مدنی» همچنان یک راز مانده‌است. با اینحال در اواخر هزارهٔ سوم پیش از میلاد، در شمال افغانستان و جنوب ترکمنستان و ازبکستان، مجموعه‌ای از وقایع منجر به ظهور شهرها و زیستگاه‌هایی شد که از آن پس می‌رفت تا تأثیر عمده‌ای برجای بگذارد. شمار زیادی از مهاجمان و مهاجران کوچ‌نشین، مردمان دامدار بدون شهر که سوار بر اسب یا با گردونه‌ها (وسایط نقلی چرخ‌دار) سفر می‌کردند، و از قبل بنام آریایی‌ها (برگرفته از
سفر می‌کردند، و از قبل بنام آریایی‌ها (برگرفته از واژهٔ سانسکریت، به معنای «مردمان نجیب و شریف») شناخته می‌شدند، از منطقهٔ دریای مازندران به‌سوی جنوب مهاجرت کرده و از آمودریا (Oxus) گذشته و طی اوایل هزارهٔ دوم (حدود ۱۷۰۰ پیش از میلاد) وارد افغانستان امروزی شدند. با رشد و رونق کشتزارها و روستاها این مردمان به‌تدریج شیوه‌های ابتدائی آبیاری را ابداع کردند که به آن‌ها اجازه می‌داد تا به کشت غلات در دشت‌های شمالی افغانستان روی آورند. این مناطق شمالی همان سرزمین بلخ است که بعدها در نوشته‌های غربی بنام «باکتریا»
بلخ است که بعدها در نوشته‌های غربی بنام «باکتریا» (Bactria) یاد می‌شود. در سرزمین بلخ مجموعه‌ای از واحه‌های مصنوعی دلتا مانند توسط سیستم‌های گسترده آبیاری در ۴۰۰۰ سال پیش پدید آمد. باشندگان این آبادی‌ها زیستگاهایشان را در برابر مهاجمان مستحکم می‌کردند. شیوهٔ معماری که امروزه هنوز در شمال افغانستان مورد استفاده‌است. می‌نماید که فرهنگ این مردمان باشنده در واحه‌ها با فرهنگ همسایگان میان‌رودانیشان مشترکاتی داشته، از قبیل: صنعتگری هنرمندانه، وجود طبقهٔ نخبگان و رسوم همگانی پیچیده. با این وجود، به دلیل فقدان خط
رسوم همگانی پیچیده. با این وجود، به دلیل فقدان خط و نوشتار در این تمدن، نام بومی تمدن آن‌ها مشخص نیست. محققان امروزه این تمدن گمنام را «مجموعهٔ باستان‌شناسیِ بلخ-مرو» (BMAC)، یا «تمدن آمودریا» (Oxus Civilization) می‌نامند. گنجینهٔ تپه فُلول در شمال افغانستان آثار به جای مانده از این تمدن است و نشان می‌دهد که مردم افغانستان در عصر بُرُنز در تجارت جهانی آن زمان سهیم بودند. هیچ گونه آثار هم‌عصر با سفر آریایی‌ها یافت نشده‌است. اما نظر به افسانه‌ها، آریایی‌ها هم‌زمان با مهاجرتشان سروده‌هایی سروده‌اند که دهان به
با مهاجرتشان سروده‌هایی سروده‌اند که دهان به دهان از یک نسل از موبدان (روحانیون) به نسلی دیگر منتقل می‌شده تا اینکه در حدود ۱۲۰۰ پیش از میلاد، زمانی که این سروده‌ها در مجموعه‌ای چند جلدی جمع‌آوری شد که بنام ریگ‌وِدا (۱۱۰۰–۱۷۰۰ ق. م) مشهور است. این نوشته‌ها، راجع به قومی هستند، که قرن‌ها پیش از آن، از هندوکش برخاسته و در ۱۵۰۰ پیش از میلاد از رود کوبها، یا رود کابل، گذشتند و بدین‌ترتیب تقریباً می‌توان سفر این کوچ‌نشینان را که وسعت آسیای میانه را پشت سر می‌گذاشتند، تجسم کرد. اقوام آریایی از آسیای میانه
می‌گذاشتند، تجسم کرد. اقوام آریایی از آسیای میانه (مهاجرت آریایی‌ها) به شمال و غرب افغانستان رسیدند؛ برخی از آن‌ها در این مناطق مستقر شدند و بقیه بطرف شرق بسوی شمال هند و غرب بسوی فلات ایران رهسپار شدند. شواهد نخستین زیستگاه کوچ‌نشینان عصر آهن در آق‌کُپرُک ۴ (Aq Kupruk IV) یافت شده‌است. مردمان آریایی به شکل قبیله‌های کوچک در مناطق شرقی فلات ایران (شامل افغانستان امروزی)، در مغرب فلات پامیر و در شمال کوه‌های هندوکش می‌زیستند. اینان زبان و آداب و رسوم مشترکی داشتند. در دوران باستان، اقوام هندی و ایرانی (آنان
در دوران باستان، اقوام هندی و ایرانی (آنان که به زبان‌های هندوایرانی سخن می‌گفتند) خود را «آریایی» می‌نامیدند. نمونهٔ این اشاره‌ها را می‌توان در اوستا، سنگ‌نبشته‌های هخامنشی و متن‌های کهن هندو (مانند ریگ‌ودا) دید. مهاجرت آریایی‌ها به فلات ایران یک مهاجرت تدریجی بوده و در دوره‌های مختلفی صورت گرفته‌است که در پایان دوران نوسنگی (۷۰۰۰ سال پ. م) آغاز شد و تا ۴۰۰۰ پ.م. ادامه داشته‌است. تمدن آمودریا در فاصله زمانی ۲۲۰۰ پیش از میلاد تا ۱۸۰۰ پیش از میلاد به سرزمین‌های شرقی گسترش می‌یابد و به کرانه‌های غربی رود سند
شرقی گسترش می‌یابد و به کرانه‌های غربی رود سند رسیده و تمدن دره سند آنجا را منقرض می‌کند. گمان می‌رود، با افزایش تعداد اعضا، این مردمان ناچار به مهاجرت شدند و به نواحی شرق و غرب و جنوب سرزمین اصلی خود کوچ کردند. دلیل اصلی مهاجرت آن‌ها مشخص نیست، اما به نظر می‌رسد دشوار شدن شرایط آب و هوایی و کمبود چراگاه‌ها، از دلایل آن باشد. پیرامون ۱۱۰۰–۱۷۰۰ پیش از میلاد: ریگ‌وِدا یکی از کهن‌ترین متون شناخته‌شده به یک زبان هندواروپایی، در دوره ودایی که ایرانیان و هندیان با هم می‌زیستند، در سَپته سِندو (Sapta Sindhu)
با هم می‌زیستند، در سَپته سِندو (Sapta Sindhu) ('سرزمین هفت رود')، که احتمالاً پنجاب یا درهٔ کابل باشد، نگاشته شد. پیرامون ۱۳۵۰ پیش از میلاد: مهاجرت دسته‌هایی از اقوام ایرانی از مجموعهٔ باستان‌شناسیِ بلخ-مرو (BMAC) به‌سوی فلات ایران و غرب ایران. پیرامون ۱۱۰۰–۵۵۰ پیش از میلاد: زرتشت یک آیین جدید - مَزدَیَسنا - را در بلخ (Bactra) معرفی می‌کند که در سرتاسر فلات ایران منتشر می‌شود. از دیدگاه افسانوی (که در شاهنامه فردوسی در حدود سال ۱۰۰۰ میلادی آمده)، زرتشت در بلخ بدست یک تورانی به قتل می‌رسد. تورانیان یکی از
بلخ بدست یک تورانی به قتل می‌رسد. تورانیان یکی از چندین اقوام کوچ‌نشینی هستند که بین سال‌های ۱۱۰۰ و ۵۵۰ پیش از میلاد به شمال افغانستان یورش آوردند، یا در آنجا ماندند یا از آنجا گذر کردند. (تاریخ دقیق زندگی زرتشت در بین محققان مورد بحث است و از حدود ۱۲۰۰ تا حدود ۶۰۰ پیش از میلاد تخمین زده می‌شود) تمدن آمودریا و ارتباط آن با تمدن درهٔ سند. همان‌طور که در بالا اشاره شد، مجموعهٔ تمدن آمودریا در طی فاصلهٔ زمانی ۲۲۰۰ تا ۱۸۰۰ پیش از میلاد به سوی شرق تا کرانهٔ غربی درهٔ سِند (Indus Valley) گسترده شد. (Jarrige and
درهٔ سِند (Indus Valley) گسترده شد. (Jarrige and Hassan 1989) همچنین امروزه معلوم شده‌است که آثار باستانی همچون مُهرهای استوانه‌ای‌شکل، انواع اسلحه‌جات، و اشیاء فلزی، که اغلب «غیر محلی» خوانده می‌شوند، و در شهرهای تمدن دره سند کشف شده‌اند، می‌توانند با این تمدن آمودریا که قبلاً ناشناخته بوده در ارتباط باشند. پرسش‌هایی در رابطه با تماس‌های بین تمدن درهٔ سند و تمد آمودریا ایجاد می‌شود. کاوش‌های باستان‌شناسی در نوشهرو، که در نزدیکی مِهرگَرْهْ و در کناره‌های درهٔ سند واقع است، بر این معما روشنی می‌افکند. پس از
سند واقع است، بر این معما روشنی می‌افکند. پس از دورهٔ نخست از تمدن درهٔ سند، که پیشینهٔ آن به نیمهٔ اول هزارهٔ سوم پیش از میلاد می‌رسد، نوشهرو طی فاصله‌های زمانی دوم، سوم و چهارم رشد کرده و مدنیتی در آن شکل گرفت، که بخشی از تمدن سند بوده‌است. هرچقدر، عناصری جدید در مرحلهٔ آغازین دورهٔ چهارم، که پیشینهٔ آن به حدود ۲۲۰۰ پیش از میلاد می‌رسد، نیز با تمدن آمودریا در ارتباط است. این یافته‌ها از لایه‌های زمین بدست آمده‌اند که آثار مربوط به تمدن درهٔ سند را آشکار می‌سازند. قابل توجه است که دورهٔ چهارم نوشهرو معاصر
قابل توجه است که دورهٔ چهارم نوشهرو معاصر است با دورهٔ اصلی سوم از تمدن سند، با پیشینه‌ای حدود ۲۲۰۰ تا ۱۸۰۰ پیش از میلاد، دوره‌ای که اوج رشد مدنی و اقتصادی شهرهای سند همچون موهن‌جو دارو و هَرَپه بوده‌است. پیدایش آثار باستانی در نوشهرو و مهرگره و دیگر ساحات و مشابهت آن با آثار تمدن آمودریا قبلاً یاد شد، اما این آثار را می‌توان با ویژگی‌های تمدن سند نیز در ارتباط دانست. به این دلیل، می‌توان گفت که به‌طور واضح این دو گروه با سابقهٔ فرهنگی متفاوت، در سرحد غربی درهٔ سند، بین ۲۲۰۰ تا ۱۹۰۰ پیش از میلاد با یکدیگر
درهٔ سند، بین ۲۲۰۰ تا ۱۹۰۰ پیش از میلاد با یکدیگر در صلح زندگی می‌کردند. به فاصله دوری از درهٔ سند، در گونورتپه در ترکمنستان، ساریانیدی یک مُهر استوانه‌ای‌شکل از نوع میان‌رودانی و به سبک اور ۳ را کشف کرد که متعلق به اواخر هزارهٔ سوم پیش از میلاد است. ساریانیدی در همین ساحهٔ باستانی یک مُهر با نگاره‌ای از یک فیل در قسمت پایین کتیبهٔ تمدن سند را کشف کرد. چنین افزایشی در داده‌های باستان‌شناسی موجود، به دانشمندان کمک می‌کند تا روش‌های مختلف تماس بین گروه‌های مرتبط با تمدن آمودریا - که نخست با کشف ظروف طلایی در
با تمدن آمودریا - که نخست با کشف ظروف طلایی در تپه فُلول در افغانستان آشکار شد - و باشندگان شهرهای تمدن سند را مطالعه نمایند. باستان‌شناسانی که کاوش‌های عمده را در نیمهٔ اول سدهٔ بیستم میلادی در آنچه که امروز پاکستان نامیده می‌شود مدیریت می‌کردند، گستردگی مدنیت (شهرنشینی) در تمدن سند، توانایی‌های اداری آنان، و به‌طور آشکار رونق اقتصادی آنان را دریافتند. بزودی در بین بسیاری از کارشناسان این باور شکل گرفت که این تمدن بین ۲۵۰۰ و ۱۸۰۰ پیش از میلاد گرایش‌ها سنت‌گرای محکمی داشته که هیچگونه تحول و گرایش‌ها خارجی
محکمی داشته که هیچگونه تحول و گرایش‌ها خارجی را نمی‌پذیرفته‌است. اما برخی از تحقیقات اخیر، به ویژه در نوشهرو و همچنین مطالعات مجدد یک تیم آمریکایی در حفریات هرپه به‌طور واضح این حقیقت را آشکار ساخت که تمدن سند، مسلماً، در طول زمان تحول پذیرفته‌است. این حفریات ارزنده در کل محدود به لایه‌های بالایی در معرض دید می‌شدند. امروزه دانشمندان شناخت بهتری از استراتژی شاحه‌های تمدن سند دارند، آن‌ها می‌دانند که شهرهایی چون موهن‌جو دارو و هرپه که در طی کاوش‌های بزرگ در نیمهٔ اول سدهٔ بیستم کشف شده‌اند، تنها در عصر اصلی
اول سدهٔ بیستم کشف شده‌اند، تنها در عصر اصلی سوم از تمدن سند، بین حدود ۲۲۰۰ و ۱۹۰۰ پیش از میلاد به یک کلان‌شهر (metropolis) رشد کرده‌بودند. این یافته‌های اخیر، که نشان می‌دهند که دوره‌های متوالی تمدن سند با تغییرات مهمی توأم بودند، راهی را برای پژوهش بر روی عوامل درونی و بیرونی، از قبیل تمدن آمودریا، که نقش اساسی در تحول تمدن سند داشته، باز می‌کند.
اینگونه زاده شده‌ام دومین آلبوم استودیویی خوانندهٔ آمریکایی لیدی گاگا است. این آلبوم توسط اینترسکوپ رکوردز در ۲۳ می ۲۰۱۱ منتشر شد. نگارش و تهیه‌کنندگی مشترک آن به عهدهٔ گاگا با دیگر تهیه‌کنندگان، از جمله فرناندو گاریبی و ردوان که پیش از این با او کار کرده بودند، بوده است. او همچنین با هنرمندانی مانند کلارنس کلمونس و برایان می گیتاریست کوئین کار کرد. گاگا و گاریبی کارگردانان موسیقایی آلبوم هستند. موسیقی "اینگونه زاده شده‌ام" از سبک‌های سینث-پاپ و دنس پاپ آثار پیشین او نشأت می‌گیرد و در عین حال اشکال مختلف
پیشین او نشأت می‌گیرد و در عین حال اشکال مختلف سازهای آن آثار مانند الکترونیک راک و تکنو را تلفیق کرده است. این آلبوم شامل طیف وسیع تری از ژانرها، مانند هوی متال، دیسکو، هاوس و راک اند رول است. موضوع اشعار آن به مسائلی مانند جنسینگی، مذهب، آزادی، فمینیسم و فردگرایی می‌پردازد. علی‌رغم اختلاف نظرها در میان مفسران مذهبی و محافظه‌کار، این آلبوم با استقبال خوبی از سوی منتقدان موسیقی مواجه شد و آن‌ها سبک‌های مختلف موسیقی و آواز گاگا را ستودند. چندین نشریهٔ موسیقی این آلبوم را در فهرست بهترین‌های پایان سال خود
این آلبوم را در فهرست بهترین‌های پایان سال خود قرار دادند. "اینگونه زاده شده‌ام" نامزد سه جایزه گرمی از جمله سومین نامزدی متوالی گاگا برای آلبوم سال شد. در سال ۲۰۲۰، "رولینگ استون" آن را در فهرست به‌روزشده ۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران گنجاند. "اینگونه زاده شده‌ام" در صدر جدول‌های مختلف موسیقی سراسر جهان قرار گرفت؛ از جمله "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده که ۱٫۱۰۸ میلیون نسخه در هفته نخست فروخت—بالاترین فروش آلبوم در هفته نخست پنج سال اخیر. همچنین حدود ۴۴۰٫۰۰۰ نسخه در آمازون طی دو روز هفته نخست با قیمت ۹۹ سنت فروخت.
آمازون طی دو روز هفته نخست با قیمت ۹۹ سنت فروخت. این آلبوم از آن زمان توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا گواهی پلاتین چهارگانه دریافت کرده است. چهار تک‌آهنگ آلبوم — «این‌گونه زاده شده‌ام»، «یهودا»، «لبه افتخار» و «تو و من» — در میان ده عنوان برتر "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده قرار گرفتند و «این‌گونه زاده شده‌ام» به مدت شش هفته در صدر بود. پنجمین تک‌آهنگ «ازدواج با شب» در میان ۳۰ عنوان برتر ایالات متحده قرار گرفت. «ازدواج با شب» پس از وایرال شدن در سرویس اشتراک ویدیو تیک‌تاک، یازده سال پس از
در سرویس اشتراک ویدیو تیک‌تاک، یازده سال پس از انتشار، به عنوان ششمین تک‌آهنگ آلبوم در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. طبق گزارش فدراسیون بین‌المللی صنعت فونوگرافی، "اینگونه زاده شده‌ام" سومین آلبوم پرفروش جهانی در سال ۲۰۱۱ بود. این آلبوم تا سال ۲۰۲۱، بیش از ۵٫۸ میلیارد استریم جهانی داشت و ۵٫۲ میلیون نسخه فیزیکی و ۳۱ میلیون نسخهٔ تک‌آهنگ دیجیتالی فروش داشته است. گاگا ترانه‌هایی از این آلبوم را در مناسبت‌های مختلف مانند پنجاه و سومین مراسم جایزه گرمی و جوایز ویدئو موسیقی ام‌تی‌وی ۲۰۱۱، و همچنین در تلویزیون سراسری و در
ام‌تی‌وی ۲۰۱۱، و همچنین در تلویزیون سراسری و در رویدادهای دیگر، از جمله سومین تور کنسرت او، بورن دیس وی بال (۲۰۱۲) –۲۰۱۳) اجرا کرد. در نوامبر ۲۰۱۱، "اینگونه زاده شده‌ام" و آلبوم ریمیکس آن، ' به عنوان یک آلبوم تلفیقی با عنوان ' گردآوری شدند. در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۱، گاگا نسخهٔ دهمین سالگرد را منتشر کرد؛ این نسخهٔ ویژه شامل شش اجرای ترانه‌های گاگا به‌وسیلهٔ هنرمندان عضو یا متحدان جامعهٔ ال‌جی‌بی‌تی بود. پیش‌زمینه و ضبط. نخستین آلبوم استودیویی لیدی گاگا، "شهرت"، در سال ۲۰۰۸ منتشر شد و نقدهای عموماً مطلوبی از منتقدان
۲۰۰۸ منتشر شد و نقدهای عموماً مطلوبی از منتقدان گرفت و در صدر جدول فروش چندین کشور بود. پس از موفقیت جهانی این آلبوم، نسخه مجدد آن با عنوان "هیولای شهرت" در سال ۲۰۰۹ منتشر شد که با تحسین منتقدان نیز مواجه گردید. گاگا این دو آلبوم را به‌دلیل سبک‌ها و مفاهیم متضادشان، یین و یانگ توصیف کرد. گاگا در مارس ۲۰۱۰ علناً اعلام کرد در حال کار بر روی آلبوم جدیدی است و گفت بیشتر ترانه‌های این پروژه را نوشته است. در همین حین، تهیه‌کننده ردوان آن را «آلبوم آزادی» گاگا توصیف کرد. تروی کارتر، مدیر برنامهٔ وقت گاگا، بر این
کرد. تروی کارتر، مدیر برنامهٔ وقت گاگا، بر این باور بود که وجههٔ عمومی گاگا پس از انتشارش شروع به تغییر خواهد کرد. گاگا چند ماه بعد گفت که نوشتن ترانه‌های آلبوم را به پایان رسانده است: «خیلی سریع پیش آمد. ماه‌ها در حال کار روی آن بوده‌ام و به شدت احساس می‌کنم که در حال حاضر به پایان رسیده است. برای برخی از هنرمندان سال‌ها طول می‌کشد. من نه. هر روز موسیقی می‌نویسم.» او نخستین بار در همان سال طی یک مصاحبه‌ای به "اینگونه زاده شده‌ام" اشاره کرد و به آنچه که او فیلم زندگی خود می‌نامد پاسخ داد. در مصاحبه دیگری،
فیلم زندگی خود می‌نامد پاسخ داد. در مصاحبه دیگری، او آلبوم را «سرود [این] نسل» خواند و ادامه داد: «این آلبوم شامل بزرگ‌ترین موسیقی‌ای است که تا به حال نوشته‌ام. در حال حاضر اولین تک‌آهنگ این آلبوم جدید را نوشته‌ام و به شما قول می‌دهم که این آلبوم، برترین کار در حرفهٔ من است.» "اینگونه زاده شده‌ام" مدتی در بحبوحه تور مانستر بال (۲۰۰۹–۲۰۱۱) نوشته و ضبط شده بود. در کنار جلساتی در اتوبوس‌های تور، جلسات ضبط و میکس آلبوم در استودیوهای مختلفی صورت گرفت: تمام مسترینگ‌ها در استودیوی اوسیس مسترینگ در بربنک انجام شد.
در استودیوی اوسیس مسترینگ در بربنک انجام شد. برایان می، گیتاریست گروه کوئین و کلارنس کلمونس، یکی از اعضای سابق گروه ئی استریت بند با گاگا در این آلبوم همکاری کردند. نگارش و ترکیب‌بندی. تأثیرات و مضامین. در خصوص ترکیب موسیقی، "اینگونه زاده شده‌ام" تغییر سبک قابل توجهی در مقایسه با آثار پیشین گاگا داشته است. این آلبوم طیف وسیع‌تری از ژانرهای موسیقی مانند اپرا، هوی متال، راک اند رول، یوروپاپ، الکترو-اینداستریال، دیسکو و موسیقی هاوس را در بر می‌گیرد و علاوه بر این دارای انواعی از سازها و سبک‌های موسیقی است.
این دارای انواعی از سازها و سبک‌های موسیقی است. برای مثال، هنگامی که گاگا اجرای ترانهٔ «اینگونه زاده شده‌ام» را به پایان می‌رساند، صدای نوعی ارگ شنیده می‌شود. آواز هم‌سرایان مرد با الهام از سرودهای گریگوری یکی از مشخصه‌های برجسته در «بلادی مری» است. گیتارها و ویولن‌ها در «امریکانو» و گیتارهای الکتریکی در «بچه‌های بد» نیز از دیگر سازها هستند. ترانه‌های «مو» و «لبه افتخار» از سایر قطعات آلبوم‌ها متمایز هستند، زیرا در آن نوعی ساکسوفون – به نوازندگی کلمونس، یکی از اعضای برجسته گروه ئی استریت بند – می‌تواند در
از اعضای برجسته گروه ئی استریت بند – می‌تواند در سرتاسر آن شنیده شود. گاگا در چندین مصاحبه اظهار داشت که بیشتر از مدونا، ویتنی هیوستون و بروس اسپرینگستین الهام گرفته است؛
آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده آژانس نظامی است که توسط ایالات متحده آمریکا تأسیس شده است. هدف این اداره توسعهٔ کمک طولانی و حمایت از افراد کشورهای فاجعه‌زده برای داشتن یک زندگی آزاد و داشتن کشور دارای دموکراسی می‌باشد. کمک‌های خارجی آمریکا همواره به دو هدف استوارند: این اداره مصرف‌کننده ۱٫۵ درصد بودجهٔ فدرال می‌باشد. تاریخچه. در سال ۱۹۱۵ دولت آمریکا در زمان هربرت هوور کمک طولانی خویش را به دولت بلژیک پس از جنگ آلمان اجرا نمود. در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۵ دولت آمریکا در مارشال پلان اعمار اروپا بنام (ECA) سهم‌گیری
در مارشال پلان اعمار اروپا بنام (ECA) سهم‌گیری نمود. در سال ۱۹۵۱ که جنگ کره آغاز گردیده بود دولت آمریکا تحت نام‌های (MSA)-همکاری مدافعی (FOA) ادارهٔ فعالیت‌های خارجی بعداً بنام (ICA) اداره کمک‌های بین‌المللی اجرا نمودند در سال ۱۹۶۱ توسط جان کندی قانون کمک‌های خارجی آمریکا نافذ گردید. و اداره (ICA) با سایر واحدهای کمکی آمریکا متحد گردیده نام (USAID) را بخود گرفت و از آن پس این اداره رسماً بکار آغاز نمود. که بر چهار برنامه استوار بود. این اداره مستقل تحت پالیسی سکرتر دولت آمریکا کار می‌نماید. فعلاً این اداره
سکرتر دولت آمریکا کار می‌نماید. فعلاً این اداره در کشورهای جنوب صحرای آفریقا، آسیا آمریکای لاتین و حوزه دریای کارائیب، اروپا کروشیو و شرق میانه همکاری دارد. این اداره در افغانستان نیز خدمات ارزنده اجرا نموده است. دفتر مرکزی این اداره در واشینگتن و هم دفاتر در سراسر جهان باز نموده است. این اداره همکاری نزدیک با سازمان‌های خصوصی داوطلب، دانشگاه‌ها، شرکت‌های آمریکایی، سازمان‌های بین‌المللی، آژانس‌های ایالات متحده و دیگر دولت‌ها دارد. این اداره دارای ۳۰۰ کارمند داوطلب است در جهت همکاری با ۳۵۰۰ کمپنی آمریکایی
داوطلب است در جهت همکاری با ۳۵۰۰ کمپنی آمریکایی ارتباط دارد. ریفرم این اداره در زمان ریاست هر رئیس‌جمهور تغییراتی داشته است. که هر رئیس‌جمهور در انکشاف و توسعه این اداره دفترها یا شعبات اضافی را ملحق ساخته‌اند. جنجال. در سال ۲۰۱۴ برملا شد که این مؤسسه به صورت محرمانه یک شبکهٔ اجتماعی شبیه توئیتر را برای ایجاد ناآرامی در کوبا راه‌انداخته است. وضعیت سازمان در دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ. اداره کارآمدی دولت که توسط ایلان ماسک و دونالد ترامپ تشکیل شده است، در تلاش است تا نیروی کار و هزینه‌های دولت این کشور را
است تا نیروی کار و هزینه‌های دولت این کشور را کاهش دهد. این اداره ۱۶۰۰ کارمند آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا را اخراج کرده است. ایلان ماسک این سازمان را "لانه مار مارکسیست‌های چپگرا و افراطی" و "باندی بزهکار" خواند و مدعی شد که آنان از آمریکا "متنفر" هستند.
حق امتناع زوجه نوعی حق حبس در فقه و حقوق اسلامی است که بر اساس آن زن حق دارد از تمکین شوهر تا دریافت مهریه خودداری کند بدون اینکه این عمل او نشوز محسوب شود. این حق بنا به نظر مشهور پس از یک بار تمکین از بین می‌رود. اگرچه در فقه امامیه حق حبس منحصر به تمکین خاص یا خودداری از رابطهٔ جنسی است، اما در حقوق ایران بیشتر حقوق‌دانان و قضات آن را به وظایف زناشویی دیگر زن از جمله سکونت در خانهٔ شوهر نیز گسترش داده‌اند. مبنای حق حبس. مبنای حق حبس در ماهیت معوض یا شبه‌معوض یا در حکم معوض عقد نکاح در فقه اسلامی است. به
یا در حکم معوض عقد نکاح در فقه اسلامی است. به این معنا که در نکاح نیز همچون قراردادهای مبتنی بر معاوضه؛ هر یک از طرفین حق دارد تا تسلیم عِوِض توسط طرف مقابل از تسلیم عِوَض خودداری کند. البته اگر بخواهیم قواعد حق حبس و قراردادهای معوض را به طور کامل در نکاح اجرا کنیم باید شوهر نیز حق حبس داشته باشد و بتواند تا زمان تمکین زن از پرداخت مهریه خودداری کند، اما در وجود چنین حقی برای شوهر تردید است. صاحب جواهر می‌نویسد: «بعید نیست در نکاح که یک معاوضهٔ حقیقیه نیست، حق حبس اختصاص به زن داشته باشد و در مشابهت آن با
حق حبس اختصاص به زن داشته باشد و در مشابهت آن با معاوضه کافیست که فقط یک طرف دارای چنین حقی باشد.» از نظر حقوق مدرن حتی پذیرفتن حق حبس برای زن نیز با توجه به ماهیت ازدواج در حقوق جدید که کاملاً متفاوت از معاوضات مانند خریدوفروش است، دارای اشکال است و حتی برخی فقها نیز به وجود حق حبس در نکاح ایراد گرفته‌اند. از جمله مقدس اردبیلی که با حق حبس چه در بیع و چه در نکاح مخالفت کرده و معتقد است احادیث صریحی در مورد آن وجود ندارد. در قانون مدنی ایران در دو مادهٔ ۱۰۸۵ و ۱۰۸۶ به این حق اشاره شده، در مادهٔ ۱۰۸۵ آمده:
و ۱۰۸۶ به این حق اشاره شده، در مادهٔ ۱۰۸۵ آمده: «زن می‌تواند تا مهریه او تسلیم نشده از ایفاء وظایفی که در مقابل شوهر دارد امتناع کند، مشروط بر اینکه مهر او حالّ باشد و این امتناع مسقط حق نفقه نخواهد بود.» و در مادهٔ ۱۰۸۶: «اگر زن قبل از اخذ مهر به اختیار خود به ایفاء وظائفی که در مقابل شوهر دارد قیام نمود، دیگر نمی‌تواند از حکم مادهٔ قبل استفاده کند معذالک حقی که برای مطالبه دارد ساقط نخواهد شد.» قلمرو حق حبس. حق حبس در نوشته‌های فقهی فقط به آمیزش جنسی یا «تمکین خاص» اشاره دارد. به این معنا که زن می‌تواند
خاص» اشاره دارد. به این معنا که زن می‌تواند از نزدیکی با شوهر خودداری کند ولی از تکالیف دیگر زن مانند سکونت در خانهٔ شوهر و مانند این‌ها که به «تمکین عام» معروف است، صحبتی نشده‌است. اما قانون مدنی ایران از عبارت «وظایفی که در مقابل شوهر دارد» استفاده کرده که ظاهراً به تمامی انواع تمکین و تکالیف زن اشاره دارد. برخی حقوق‌دانان از جمله سید حسین صفایی و اسدالله امامی در کتاب «مختصر حقوق خانواده» می‌نویسند با توجه به اینکه مأخذ این ماده فقه امامیه است و یک قاعدهٔ استثنائی به شمار می‌رود، آن را فقط باید به معنی
استثنائی به شمار می‌رود، آن را فقط باید به معنی تمکین خاص یعنی رابطهٔ جنسی دانست. اما برخی دیگر معتقدند حق حبس شامل وظایف دیگر زناشویی نیز می‌شود. از جمله سید مصطفی محقق داماد فقیه، قاضی و حقوق‌دان در کتاب «بررسی فقهی حقوق خانواده» می‌نویسد: «زوجه می‌تواند مادام که مهر را دریافت نداشته‌است از سکونت در مسکنی که شوهر تهیه نموده خودداری کند و اگر چنین کرد محسوب نمی‌شود…». ناصر کاتوزیان به دشواریِ جداکردن وظایف زناشویی از یکدیگر اشاره می‌کند؛ «چگونه می‌توان از زنی انتظار داشت که به خانه شوهر رود و با او زندگی
زنی انتظار داشت که به خانه شوهر رود و با او زندگی کند و بتواند از تمکین امتناع ورزد.»؟ رویه قضائی هم همین نظر را تأیید کرده و آرایی وجود دارد که نرفتن زن به خانهٔ شوهر تا قبل از دریافت مهریه را مشروع دانسته‌اند.
شارل پنجم ملقب به شارل دانا یا شارل خردمند (زادهٔ ۲۱ ژانویه ۱۳۳۸ – درگذشتهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۳۸۰) پادشاه فرانسه از ۱۳۶۴ تا هنگام مرگش در ۱۳۸۰ بود. پیش از به پادشاهی رسیدن او، فرانسه وارد جنگ صدساله با انگلستان شده بود که از ۱۳۳۷ تا ۱۴۵۳ ادامه یافت. با این‌حال شارل پنجم با درایت خود توانست با آغاز مرحله دوم جنگ صدساله، سرزمین‌های ازدست‌رفته در نخستین مرحله از این جنگ‌ها را پس گرفته و در نتیجه عهدنامهٔ صلح فاجعه‌بار بریتینی را که در ۱۳۶۰ بین فرانسه و انگلستان امضا شده بود را خنثی نمود. زندگی‌نامه. سال‌های نخستین.
شده بود را خنثی نمود. زندگی‌نامه. سال‌های نخستین. شارل پنجم در ۲۱ ژانویهٔ ۱۳۳۸ در وانسن زاده شد. پدرش ژان دوم، پادشاه فرانسه و مادرش بونه بوهمی بود. او نخستین ولیعهدی بود که عنوان دوفن را در تاریخ فرانسه دریافت کرد. در رابطه با چگونگی آموزش شارل پنجم اطلاعی در دست نیست، اما فعالیت‌های آتی او به‌عنوان حامی هنر، نظریه‌پرداز نظام سلطنتی و بنیانگذار کتابخانهٔ سلطنتی در لوور نشانگر علاقهٔ اولیهٔ او به یادگیری است. شارل در ۱۳۵۰ با دختر عمه‌اش ژان دو بوربون ازدواج کرد. شکست در نبرد پواتیه و آغاز نایب‌السطنگی
کرد. شکست در نبرد پواتیه و آغاز نایب‌السطنگی شارل. در ۱۳۳۷ جنگ صدساله بین فرانسه و انگستان آغاز شد که تا ۱۴۵۳ ادامه داشت و زندگی شارل را به‌طور کامل تحت تأثیر خود قرار داد. او در ۱۶ سالگی عنوان دوک نورماندی را از پدرش دریافت کرد و در ۱۹ سالگی، در ۱۹ سپتامبر ۱۳۵۶ همراه با پدر و دو برادر کوچکترش هدایت ارتشیان فرانسوی را در نبرد پواتیه عهده‌دار شد. فرماندهی نیروهای انگلیسی نیز برعهدهٔ ادوارد، شاهزاده سیاه بود. اما فرانسویان در این جنگ به‌سختی شکست خوردند و ژان دوم نیز در بحبوحهٔ نبرد به اسارت انگلیسی‌هایی