payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دارد که این سازمان با آنکه مؤسسان و اعضاي اصلی آن کشورهاي اروپایی هستند اما ابداع کننده یک روش سازمانی جهانی و گسترده است. زیرا از همان مراحل ابتدایی کار،ارتباط باکلوب هاي لانه زنبوري درآمریکاآغازشدوازسوي دیگرمیتوان به برزیل اشاره کردکه به عنوان عضواتحادیه ملی،نخستین عضوخارج ازاروپا به شماررفت. امروزه سازمان به صورت بین المللی نماینده رسمی همه قاره هاست که از طریق اعضاي خود و همراهان قراردادي به فعالیت می پردازد.)این سازمان داراي ۹۲ عضو است و به ازاي هر کشور یک عضو قراراردادي دارد که نمایندگی فدراسیون سگ
یک عضو قراراردادي دارد که نمایندگی فدراسیون سگ ایران نیز از سال۲۰۱۵ به این اتحادیه بزرگ ملحق شده است. پس از تاسیس سازمان اف سی آی بسیاري از نژادهاي سگ بررسی و شناخته شد وتا به امروز ۳۴۴ نژاد شناخته شده است. به طور کلی اهداف این موسسه در دو بخش شرح داده شده است هدف FCI : تشویق و ترویج پرورش و استفاده از سگ است. این موسسه با توجه به نژاد سگ از خصوصیات فیزیکی- آن استانداردهایی را براي هر نژاد تعیین میکند که هر کدام توانایی انجام چه کارهایی را دارند و میتوان چه اعمالی را به آنها سپرد. - براي حمایت از استفاده،
اعمالی را به آنها سپرد. - براي حمایت از استفاده، نگهداري و پرورش سگ در کشورهاي عضو؛ همچنین تبادل آزاد اطلاعات سینولوژیکی)زیست شناسانه( سگ بین کشورهاي عضو و نمایشگاهها و آزمونهاي مرتبط سازماندهی می شود. نژادها. همه نژادها به ده گروه تقسیم شده اند. این گروهها بر اساس اهمیت نژاد از قبیل منشأ یا نوع استفاده هستند. این 10 گروه عبارت اند از هر گروه شامل دسته هایی به عنوان زیرگروه نژادهاي سگ است. در این دسته ها نژادها بر اساس ترتیب سه حرف اول حروف الفبایی کشور صاحب نژاد مرتب شده اند. طبق اصول اشاره شده بالا
صاحب نژاد مرتب شده اند. طبق اصول اشاره شده بالا سازمان امور بین المللی سگ در ایران IKC میباشد. هر نژاد دارای شماره نژاد مخصوص خود است. این باعث می‌شود که اطمینان پیدا کنیم که هر نژاد به درستی معرفی شده، چون هر نژاد ممکن است در هر کشور یا زبانی نامی بخصوص داشته باشد، یا ممکن است بسیاری از نژادها نام‌های مشابهی داشته باشند برای مثال، بوهاند نوروژی در گروه ۵(اسپیتز و انواع اولیه) است، دسته ۳ (Nordic Watchdogs and Herders)، و شماره کلی نژاد ۲۳۷ است.
زندگی خواب‌ها نام دومین کتاب از هشت کتاب (مجموعه اشعار) سهراب سپهری است، که چاپ اول آن در سال ۱۳۳۲ منتشر شد. فهرست اشعار. کتاب زندگی خواب‌ها شامل اشعار زیر است (به ترتیبی که در کتاب آمده‌است):
کتاب ارمیا یکی از کتاب‌های تورات است. ارمیا در این کتاب به شرح زندگانی خود و وقایعی که در بین سال‌های ۶۲۵ و ۵۸۰ پیش از میلاد در سرزمین ایران رخ داده‌است، می‌پردازد.
آوار آفتاب نام سومین کتاب از هشت کتاب (مجموعه اشعار) سهراب سپهری است، که چاپ اول آن در سال ۱۳۴۰ منتشر شد. آنطور که در پانویس اولین شعر این کتاب (بی تار و پود) آمده‌است: «شعرهای این کتاب در سال ۱۳۳۷ برای چاپ آماده‌بود.» فهرست اشعار. کتاب آوار آفتاب شامل اشعار زیر است (به ترتیبی که در کتاب آمده‌است):
سامورایی قاتل یا آدم‌کش سامورایی فیلمی سینمایی است به کارگردانی کی‌هاچی اوکاموتو در سال ۱۹۶۵ که بر پایه داستانی به همین نام از جیرو ماساگنجی ساخته شده‌است. این فیلم سیاه و سفید است و بازیگرانی چون توشیرو میفونه (در نقش نالیرو)، کیجی کوبایاشی (اینو سوکه)، میچیو آراتاما (اوکیکو) در آن نقش دارند. این فیلم به‌طور کلی تصویربرداری زیبای سیاه و سفید، مکالمه فراوان و ریتم آرامی دارد ولی در پایان صحنه‌های نبرد شمشیربازی سامورایی نیز دارد. داستان فیلم. فیلم "آدمکش سامورایی" در دهه ۱۸۶۰ میلادی در ژاپن، درست پیش از
سامورایی" در دهه ۱۸۶۰ میلادی در ژاپن، درست پیش از احیای میجی — که برای همیشه کل جامعه ژاپن، طبقات اجتماعی و جایگاه سامورایی در ژاپن را تغییر داد — می‌گذرد. این فیلم داستان گروهی سامورایی است که نقشه حمله به نخست‌وزیر را در سر می‌پرورانند اما متوجه وجود خبرچینی در میان خود می‌شوند. چند نفر از سامورایی‌ها مأمور بررسی دربارهٔ افراد گروه می‌شوند و به این ترتیب کم‌کم داستان پیچیده زندگی "نالیرو" باز می‌شود. نالیرو سامورایی فقیری است که پیش از عضویت در گروه شغلی نداشت و امیدوار است با انجام مأموریت سامورایی خود
نداشت و امیدوار است با انجام مأموریت سامورایی خود به درجه‌های بالاتر برسد. "نالیرو" پسر مردی عالیرتبه است اما مادرش هویت واقعی پدرش را به وی نگفته‌است، حتی سال‌ها قبل که خانواده نامزدش به دلیل ندانستن هویت خانوادگی نالیرو با ازدواج آن‌ها مخالفت می‌کنند. در زمان مأموریت، نالیرو در پانسیون زنی اقامت می‌کند که به طرزی باورنکردنی شبیه و همنام نامزد از دست داده‌اش، "اوکیکو" است. در پایان فیلم، در روز ترور نخست‌وزیر، آشنایی پیغام می‌آورد که "نالیرو" پسر نخست‌وزیر است، اما موفق نمی‌شود وی را پیدا کند و "نالیرو"
است، اما موفق نمی‌شود وی را پیدا کند و "نالیرو" در مراسم جشن هلو مأموریت خود را انجام می‌دهد و سر نخست‌وزیر را که در واقع پدرش است از بدن جدا می‌کند. در پایان، راوی که تاریخ‌نگار گروه است می‌گوید رئیس ما دستور داد نام "نالیرو" از اسناد گروه حذف شود و نامی از وی در تاریخ باقی نمی‌ماند.
شرق اندوه نام چهارمین کتاب از هشت کتاب (مجموعه اشعار) سهراب سپهری است، که اولین چاپ آن در سال ۱۳۴۰ منتشر شد. کیوان ساکت آلبومی به همین نام منتشر کرده‌است. فهرست اشعار. کتاب شرق اندوه شامل اشعار زیر است (به ترتیبی که در کتاب آمده‌است):
صدای پای آب نام پنجمین کتاب از هشت کتاب (مجموعه اشعار) سهراب سپهری است، که اولین چاپ آن در سال ۱۳۴۴ در مجله آرش، دوره دوم، شماره سه، منتشر شد. فهرست اشعار. کتاب صدای پای آب تنها شامل یک شعر به همین نام است، که به نوعی زندگینامه سهراب سپهری از دیدگاهی شاعرانه و عارفانه نیز می‌باشد. بیشتر افراد سهراب سپهری را با این شعر می‌شناسند. سهراب در ابتدای این کتاب می‌نویسد: «صدای پای آب، نثار شب‌های خاموش مادرم!»، و در پایان کتاب آمده‌است: «کاشان، قریه چنار، تابستان ۱۳۴۳.»
مسافر نام ششمین کتاب از هشت کتاب (مجموعه اشعار) سهراب سپهری است، که اولین چاپ آن در سال ۱۳۴۵ در مجله آرش، دوره دوم، شماره پنج، منتشر شد. فهرست اشعار. کتاب مسافر تنها شامل یک شعر به همین نام است، که سهراب سپهری آنرا در زمان سفر خود به بابل و در منزل خواهرش پریدخت سپهری سروده‌است.
ما هیچ، ما نگاه نام هشتمین و آخرین کتاب از هشت کتاب (مجموعه اشعار) سهراب سپهری است. فهرست اشعار. کتاب «ما هیچ، ما نگاه» شامل اشعار زیر است (به ترتیبی که در کتاب آمده‌است):
هشت کتاب نام مجموعه اشعار سهراب سپهری است. فهرست اشعار. "هشت کتاب"، چنان‌که از نامش برمی‌آید، شامل هشت دفتر شعر (کتاب) است:
خَدای‌نامه (، "xwadāy-nāmag" به معنی «شاهنامه») مهم‌ترین اثر تاریخی دورهٔ ساسانی است که در آن نام پادشاهان دودمان‌های ایرانی و رویدادهای دوران‌های گوناگون را آمیخته با افسانه، ضبط کرده بودند. اصل خدای‌نامه به زبان پارسی میانه در دست نیست. در دوران اسلامی خدای‌نامه با عنوان‌هایی مانند سیرالملوک یا سیر ملوک الفرس و جز آن به عربی ترجمه شده است. ترجمه‌های خدای‌نامه به عربی و البته اصل پارسیگ آن به همراه دیگر کتب تاریخی مورد استفادهٔ نویسندگان و سرایندگان شاهنامه‌ها مانند شاهنامه فردوسی به پارسی در سده چهارم
مانند شاهنامه فردوسی به پارسی در سده چهارم قرار گرفته است. در روزگار کهن، شاهنامه نام عمومی همهٔ کتاب‌هایی است که در موضوع داستان‌های باستانی نوشته یا سروده می‌شدند. تدوین‌کنندگان خدای‌نامه از منابع سریانی هم (مثلاً دربارهٔ اسکندر) استفاده کرده‌اند. مضمون این کتاب کُهَن تاریخ حماسی ایران، آفرینش جهان و نخستین شهریار تا یزدگرد سوم ساسانی است و در تهیه و تنظیم آن دبیران شاهی، موبدان و خاندان‌های بزرگ ساسانی نقش داشته‌اند. خدای‌نامک تقریر حماسه‌های ایرانی از زمان گیومرث تا خسرو پرویز، که در میانه پادشاهی
از زمان گیومرث تا خسرو پرویز، که در میانه پادشاهی یزدگرد سوم آخرین پادشاه ساسانی (۶۳۴ تا ۶۴۲)، به وسیلهٔ دهقان دانشور نوشته شد. تکامل نهایی آن را در شاهنامهٔ فردوسی می‌توان یافت (نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم میلادی)؛ اثری به زبان پارسی میانه است. فردوسی از شاهنامهٔ ابومنصوری استفاده کرد و شاهنامهٔ ابومنصوری که به نثر بود را به نظم برگرداند و در شاهنامهٔ ابومنصوری که خود را از نژاد اصیل دهقانان می‌دانست منابع خدای نامک و دیگر کتب حماسی و تاریخی ایران استفاده شده است. ابن مقفع در سدهٔ ۸ میلادی این خدای‌نامک را به
ابن مقفع در سدهٔ ۸ میلادی این خدای‌نامک را به عربی ترجمه کرد و به صورت گسترده‌ای مورد استفادهٔ تاریخ‌نگاران دوره اسلامی قرار گرفت؛ که هر دو برگردان پارسیگ و عربی آن از دست رفته است. انگیزه نام گذاری. خدای‌نامه (در فارسی میانه خودای‌نامگ، xwadāy-Nāmag‏) ترکیبی از کلمه «خودای» به معنی سرور و «نامگ» به معنی کتاب است. معادل عربی کلمه خدا در زبان عربی، کلمه «مولی» است. تاریخ‌نگاران و نویسندگان دوره اسلامی خودای‌نامگ را به «سیرالملوک» ترجمه کردند و در سده‌های سوم و چهارم هجری که فارسی دری به عنوان زبان نوشتار
و چهارم هجری که فارسی دری به عنوان زبان نوشتار رواج یافت، ایرانی‌های مسلمان لفظ «خدا» را غالباَ به جای «الله» به کار می‌بردند و شاهنامه را به جای خودای‌نامگ یا سیرالملوک وضع کردند. در همان دوران به واژه‌هایی برمی‌خوریم که معنی کهن «خدای» را همچنان حفظ کردند، از جمله آنها لقب‌های برخی از پادشاه‌ها چون «سامان‌خدات»، «بخاراخدات» و «کاول‌خدای» بود. در شاهنامه فردوسی، خدا به معنی «شاه» و «سرور» فراوان به کار رفته است. در زبان فارسی نو مفهوم کهن «خدا» در ترکیب‌هایی چون «دهخدا»، «کدخدا» و «ناخدا» (در اصل ناوخدا)
چون «دهخدا»، «کدخدا» و «ناخدا» (در اصل ناوخدا) باقی مانده است. ثبت رویدادهای تاریخی در زمان ساسانی. در دربار شاهان ساسانی دفاتر رسمی وقایع وجود داشته و آگاثیاس تاریخ‌نگار بیزانسی سده ششم میلادی که هم‌زمان با خسرو انوشیروان بوده، از آن‌ها استفاده کرده است. همچنین در دربار ساسانی کسانی بوده‌اند که روایت‌های تاریخی را افسانه‌وار از برداشتند. در کاخ شاهان ساسانی، بایگانی‌هایی ساخته شده بود که در آن‌ها، اسناد رسمی و چگونگی رویدادهای بزرگ کشور در این بایگانی‌ها نگهداری می‌شد. خداینامه‌ها گونه‌ای از
بایگانی‌ها نگهداری می‌شد. خداینامه‌ها گونه‌ای از رویدادنامه‌های رسمی روزگار ساسانیان بوده‌اند.فردوسی آورده است که در راه شکار داستان‌های جمشید و فریدون را برای بهرام گور نقل می‌کردند. ظاهراً حتی در زمان بهرام گور نیز "نامهٔ باستان" وجود داشته است که داستان‌های آن را در مجالس بزم می‌خواندند. زمان گردآوری خدای نامه. گردآوری خدای نامه را باید به زمان انوشیروان پیوند داد که دوران نگارش و ترجمه و نهضت ادبی بوده است. در این زمان بر اساس دفاتر رسمی و نیز با استفاده از سنت‌های شفاهی و رسالات جداگانه‌ای که در مطالب
از سنت‌های شفاهی و رسالات جداگانه‌ای که در مطالب گوناگون مرتبط با تاریخ از قبیل نسب نامه‌ها و فهرست جنگ‌ها یا شهرها و رویدادهای مربوط با آن‌ها وجود داشته، خدای نامه تدوین شد. در زمان پادشاهان بعدی ساسانی طبعاً مطالبی بر آن افزوده گشت و پس از برافتادن ساسانیان نیز سرنوشت یزدگرد سوم را تا کشته شدنش بدان افزودند. تدوین کنندگان خدای نامه دبیران شاهی و موبدان بوده‌اند و احتمالاً خاندان‌های بزرگ ساسانی نیز در تنظیم داستان‌های پهلوانی، نقش داشته‌اند. زمینه خدای نامه. خدای نامه نه تنها رویدادهای زمان پادشاهان را
خدای نامه نه تنها رویدادهای زمان پادشاهان را دربرداشته بلکه در آن خطبه‌ها و سخنان رسا و وصایای آنان نیز ذکر شده بود، مثلاً عامری جملاتی را که برگرفته از عهد شاپور یکم به پسرش هرمز یکم است به روایت خدای نامه آورده است. در سرگذشت هر یک از شاهان قصه‌هایی نیز گنجانده می‌شد، مانند داستان‌های، بهرام گور. تدوین کنندگان خدای نامه همچنین از منابع بیگانه مانند منبعی سریانی در مورد اسکندر استفاده کرده‌اند. عناصر تشکیل دهندهٔ خدای نامه. اصل خدای نامه به زبان پهلوی در دست نیست اما با مطالعهٔ منابع عربی به فارسی مربوط
دست نیست اما با مطالعهٔ منابع عربی به فارسی مربوط به تاریخ ایران و شاهنامه فردوسی می‌توان عناصر تشکیل دهندهٔ آن را تعیین کرد. ترجمهٔ عربی خدای نامه. در دوران اسلامی خدای نامه با عنوان‌هایی مانند سیرالملوک یا سیر ملوک الفرس و غیره به عربی ترجمه شده است. از روایت‌های حمزه اصفهانی و ابن ندیم و پیشگفتار قدیم شاهنامه و غیره به وجود ۹ ترجمه و اقتباس از خدای نامه به عربی پی می‌بریم. از کهن‌ترین مترجمان معروف این کتاب، ابن مقفع است. ترجمه‌های خدای نامه مأخذ عمدهٔ تاریخ نویسان دورهٔ اسلامی، مانند طبری و مسعودی و
تاریخ نویسان دورهٔ اسلامی، مانند طبری و مسعودی و ابن قتیبه و بلاذری و حمزه اصفهانی و ثعالبی و دیگران قرار گرفت. یک دیدگاه جدید. در سال ۲۰۱۸ یاکو هامین آنتیلا، ایران‌شناس فنلاندی کتابی با نام «خدای‌نامگ: کتاب شاهان در پارسی میانه» منتشر ساخت و در این کتاب مدعی شده است که بر خلاف باور موجود، خدای‌نامگ کتابی عظیم همسنگ شاهنامه فردوسی نبوده است. او در کتابش آورده این اثر مجموعه کوچک و فهرست‌واری از رویدادهای تاریخی بوده است. که به این دیدگاه نقدهایی وارد شده است اخبار خدای‌نامه. خدای‌نامه به عنوان تاریخ کم و
اخبار خدای‌نامه. خدای‌نامه به عنوان تاریخ کم و بیش رسمی دوره ساسانی به قلم دبیرانی که با موبدان و نجبا استوار داشتند، نوشته شده است. از همین رو، این کتاب عمدتاً دیدگاه‌های این دو طبقه را باز می‌تاباند. از آنجا که در دوره ساسانی اتحادی میان دین و دولت پدید آمد، مشروعیت و قانونی بودن نظام شاهنشاهی به عنوان محور مطالب خدای‌نامه در نظر گرفته شد. خاندان‌های بزرگ ایرانشهر، هر چند در برخی از تحریرهای خدای‌نامه - به ویژه تحریری که آثار آن را در شاهنامه فردوسی می‌توان دید - مقام ارجمندی یافته‌اند، باز در سرتاسر
دید - مقام ارجمندی یافته‌اند، باز در سرتاسر خدای‌نامه همواره در مقام بندگان شاه شاهان معرفی شده‌اند. مهم‌ترین ویژگی‌های اخبار خدای‌نامه به شرح زیر است:
اشلی نیکول سیمپسون (زاده: ۳ اکتبر ۱۹۸۴، ویکو، تگزاس) بازیگر و خواننده، آمریکایی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به دختران داغ، کشف‌نشده و ماجراهای دکه سمساری اشاره کرد. زندگی‌نامه. در سریال آسمان هفتم (7th Heaven) از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ به ایفای نقش پرداخت او در سال ۲۰۰۴ به عنوان بهترین هنرمند زن تازه‌وارد توسط نشریه بیلبورد انتخاب شد. اشلی سیمپسون خواهر جسیکا سیمپسون خواننده آمریکایی است. در سال ۲۰۰۴ سیمپسون اولین آلبوم خود را به نام خود زیستنامه ارائه داد و پس از آن
خود را به نام خود زیستنامه ارائه داد و پس از آن در سال ۲۰۰۵ آلبوم I Am Me و در ۲۰۰۸ آلبوم جهان تلخ و شیرین را ارائه داد. او در سال ۲۰۰۸ با پت ونتز ازدواج کرد. این دو در سال ۲۰۱۱ از هم جدا شدند.
این داستان‌ها نیز، اختلاف نظرهایی وجود دارد. چلوریس (حوری). چلوریس یک نیمف یا حوری بود که با بهار، گل‌ها و رشد و رویش جدید همراهی داشت. معادل رومی او، الهه یا ایزدبانویی به نام فلورا بود. او توسط زفیر یا همان باد صبا که خدای بادهای غرب بود ربوده شد (آن‌ها بعدها با یکدیگر ازدواج کردند). چلوریس (ملیبوئا). ملیبوئا یکی از چهارده فرزند نایوبی و آمفیون محسوب می‌شد (نایوبیدز) و تنها فرد (یا یکی از دو فردی) بود که هنگامیکه آرتمیس و آپولو، نایوبیدز را به مجازات توهین نایوبی به مادرشان لتو کشتند، بخشوده شد. دلیل این
نایوبی به مادرشان لتو کشتند، بخشوده شد. دلیل این امر، این بود که او تعداد زیادی بچه داشت امّا لتو تنها دارای دو فرزند بود. ملیبوئا از بابت این مصیبت چنان وحشت زده شد، که برای همیشه به موجودی رنگ پریده تبدیل گردید و نام او نیز بدین ترتیب تغییر نمود و به چلوریس (به معنای فرد رنگ پریده) تغییر یافت.به همین دلیل است که در اودیسه اثر هومر به چلوریس اشاره شده‌است. (کتاب ۱۱، خطوط ۲۸۱-۲۹۶). او بعدها با نلئوس ازدواج کرد و در پیلوس به ملکه مبدّل گشت. آنها صاحب تعداد زیادی پسر از جمله نستور، الاستور و کرومیوس و همچنین
پسر از جمله نستور، الاستور و کرومیوس و همچنین یک دختر بنام پرو شدند. چلوریس همچنین هنگامیکه با نلئوس ازدواج کرد، یک پسر دیگر نیز، به نام پریکلایمنوس داشت، هر چند که در برخی از روایات، پدر پریکلایمنوس، پوزئیدون معرفی شده‌است. (خود پوزئیدون پدر نلئوس بود). پوزئیدون به پریکلایمنوس توانایی داد که با آن وی می‌توانست به هر حیوانی تبدیل شود. سایر بچه‌های او عبارت بودند از: تاوراس، آستریوس، پیلائون، دیماخوس، اوریبیوس، فراسیوس، اوریمنس، اواگوراس و اپی لائوس. گفته می‌شود که اودیسئوس در جریان سفر خود به هادس، با
می‌شود که اودیسئوس در جریان سفر خود به هادس، با چلوریس مواجه شده‌است. (اودیسه هومر، ۱۱ ، ۲۸۱). چلوریس (مادر موپسوس). چلوریس با آمپیکس بینا (پسر الاتوس)ازدواج کرد و از او صاحب فرزندی به اسم موپسوس شد که او نیز به صفت بینا مشهور شد و بعدها به آرگونات‌ها پیوست.
پالانگ‌کارایا () یکی از شهرهای اندونزی و پایتخت استان کالیمانتان مرکزی است. این شهر در بین رودخانه‌های کایاهان و سابانگائو واقع شده‌است. پالانگ‌کارایا هم‌چون سایر شهرهای کالیمانتان مرکزی (نظیر سمپیت) در فوریه و مارس سال ۲۰۰۱ میلادی، صحنهٔ درگیری‌های گستردهٔ قومی بین بومیان (دایاک‌ها) و مهاجران (مادورها) بوده‌است. هزاران تن از مادورها برای رهایی از خشونت‌های قومی از ۲۰ سال پیش سایر جزایر را به مقصد کالیمانتان ترک کرده بودند. اکثر ساکنان پالانگ‌کارایا را مسلمانان تشکیل می‌دهند. البته شماری از مسیحیان و
مسلمانان تشکیل می‌دهند. البته شماری از مسیحیان و دایاک‌ها نیز در بین آن‌ها دیده می‌شود. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۱۶۰٬۰۱۸ نفر بوده‌است.
هربرت جیمز دراپر (زاده ۱۸۶۳ - درگذشته ۲۲ سپتامبر ۱۹۲۰) نقاش انگلیسی در عصر ویکتوریا بود. او هنر را در آکادمی سلطنتی لندن آموخت و همچنین در فاصلهٔ سالهای ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۲ سفرهای متعدد آموزشی را به رم و پاریس انجام داد. از سال ۱۸۹۰ او کار خویش را به عنوان تصویرگر آغاز نمود. در سال ۱۸۹۱ وی با همسرش آیدا ویلیامز ازدواج کرد، و از او صاحب فرزند دختری شد. سال ۱۸۹۴، آغاز پرکارترین دورهٔ فعالیت هنری دراپر بود. کارهای او عمدتاً در زمینهٔ موضوعات و تم‌های اساطیری مربوط به یونان باستان متمرکز بودند. نقاشی او با نام
به یونان باستان متمرکز بودند. نقاشی او با نام «سوگواری برای ایکاروس» که در سال ۱۸۹۸ خلق شده بود، مدال طلای نمایشگاه بین‌المللی پاریس را در سال ۱۹۰۰ برنده شد. اگرچه دراپر، نه عضو آکادمی سلطنتی لندن بود و نه وابستهٔ این آکادمی به شمار می‌آمد، وی در بخشی از نمایشگاههای سالانهٔ این آکادمی که از سال ۱۸۹۷ به بعد برگزار می‌شدند، شرکت داشت. دراپر در طول دوران زندگی خویش کاملاً مشهور بود و بعنوان یک نقاش پرتره شناخته می‌شد. محبوبیت او در آخرین سال‌های عمرش روی به نقصان گذاشت و کم رنگ شد و امروزه او تقریباً فراموش
گذاشت و کم رنگ شد و امروزه او تقریباً فراموش شده‌است. ادبیات. درباره او کتابی با عنوان: "دراپر، هربرت ۱۸۶۳-۱۹۲۰: شرح زندگی"، توسط سیمون تال نوشته شده که توسط باشگاه جمع آوری عتیقه جات؛ در سال ۲۰۰۳ به چاپ رسیده است؛ شابک این کتاب: ۱-۸۵۱۴۹-۳۷۸-۶ می‌باشد.
بهمن محصص (۱۰ اسفند ۱۳۰۹ در رشت – ۶ مرداد ۱۳۸۹ در رم) نقاش، مجسمه‌ساز، هنرمند چاپگر و مترجم پیشرو و جریان‌ساز ایرانی بود. او جزو نخستین نقاشان ایرانی بود که نقاشی را به شیوه غربی آموخت و آن را با نگاهی شرقی آمیخت. بسیاری او را تحت تأثیر پیکاسو می‌دانند و برخی حتی او را پیکاسوی ایرانی می‌نامند؛ هنرمندی که با وجود استفاده از تکنیک‌ها و نگاه‌های غربی در آثارش، وجود روح ایرانی در کارهایش انکارناپذیر است. نقاشی‌های آوانگارد بهمن محصص از آثار معتبر نقاشی مدرن ایران محسوب می‌شود. محصص در نظرسنجی نوروز سال ۹۴ برای
محسوب می‌شود. محصص در نظرسنجی نوروز سال ۹۴ برای انتخاب ده هنرمند برگزیده هنر نوگرای ایران که بین صد هنرمند و هنرشناس انجام شد، در صدر فهرست هنرمندان نوگرای ایران از دههٔ بیست تا به امروز قرار گرفت. زندگی. بهمن محصص در سال ۱۳۰۹ در خانواده‌ای لاهیجانی در رشت به دنیا آمد. خاندان محصص مشتمل بر حدود ۱۵ خانواده بود که از مالکان لاهیجان و در کار تجارت چای و ابریشم بودند و در محلهٔ پردسر این شهر اقامت داشتند. به گفته حسین محجوبی «همهٔ محصص‌ها کاراکتر غریبی داشتند ولی بهمن از همه پیچیده‌تر و خاص‌تر به نظر
داشتند ولی بهمن از همه پیچیده‌تر و خاص‌تر به نظر می‌رسید.». اردشیر محصص پسر عموی او نیز به عنوان کارتونیست جایگاهی ویژه در جریان نوگرای ایران دارد. خودش در فیلم مستند «فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد» که دربارهٔ زندگی اوست، می‌گوید نسبش از طرف پدر به مغول‌ها و از طرف مادر به قاجارها می‌رسد. در ۱۴ سالگی در کارگاه و نمایشگاه محمد حبیب محمدی، نقاش گیلانی که هنر را در آکادمی هنر مسکو فراگرفته بود، شروع به کار کرد. در بهار ۱۳۳۰ در رشت و با حمایت از حبیب محمدی، نمایشی از کارهای محصص برگزار شد. بهمن محصص تحصیلات خود
از کارهای محصص برگزار شد. بهمن محصص تحصیلات خود را در دبیرستان «شاهپور» رشت (شهید بهشتی فعلی) به پایان رساند. پدر او کارمند اداره تلگراف و تلفن بود و به تهران منتقل شد. بهمن محصص در کنکور دانشگاه تهران قبول نمی‌شود اما گویا با وساطت و گفت‌گوی خانواده، را می‌پذیرند؛ لیکن رهاتر از آن است که دانشگاه را تاب آورد و در کمتر از چند ماه آن را ترک می‌کند. به گفته محجوبی «خیلی با کسی نمی‌جوشید و فکر می‌کنم بهمن‌خان این بدعنقی را از او به ارث برده باشد.» محصص هنرمندی بود که انزوا و تنهایی را ترجیح می‌داد و این نگاه
بود که انزوا و تنهایی را ترجیح می‌داد و این نگاه تلخ نیز در بسیاری از آثارش خودنمایی می‌کرد. مجسمه‌های پرنده‌ای که پر پرواز نداشتند یا چهره‌های بدون احساس او در مجموعه فی فی همگی به نوعی انعکاسی تلخ از نگاه این هنرمند بودند. وی شاگردی نداشت و پروانه اعتمادی تنها کسی بود که به‌طور جدی نقاشی را از او آموخت. در زمان اقامت خانوادگی در تهران، محصص چند ماهی در دانشگاه هنر تهران به تحصیل پرداخت. در همین زمان بود که او به انجمن خروس جنگی که توسط جلیل ضیاپور تأسیس شده بود پیوست و برای مدتی ویراستار هفته نامه ادبی
شده بود پیوست و برای مدتی ویراستار هفته نامه ادبی هنری «پنجه خروس» بود. از طریق همین انجمن او به جریان نوگرای ایران وارد شد که از اعضای آن نیما یوشیج، پدر شعر نوی فارسی، سهراب سپهری، هوشنگ ایرانی و غلامحسین غریب بودند. او با بزرگان زمان خود نظیر نیما یوشیج، فروغ فرخزاد و جلال آل احمد معاشرت داشت. محصص آثار بسیاری را متأثر از اشعار نیما یوشیج خلق کرد که از آن جمله می‌توان به تابلوی «عقاب کور» اشاره کرد که اشارتی به شعر «عقاب نیل» داشت که نیما آن را در سال ۱۳۰۸ سروده بود. بهمن محصص آثار اولیهٔ خود را با نام
سروده بود. بهمن محصص آثار اولیهٔ خود را با نام «بهمن محصصی» امضاء می‌کرد؛ بعدها در اواخر دههٔ ۱۳۲۰ از نام «محصص» برای خود بهره برد. در اردیبهشت سال ۱۳۳۳، آثاری از او و تعدادی از هنرمندان مدرنیست ایرانی در حاشیهٔ نمایشگاهی به مناسبت «هزارهٔ بوعلی‌سینا» در ادارهٔ کل هنرهای زیبای کشور به تماشا درآمد. بهمن محصص در سال ۱۳۳۳ به اروپا سفر کرده و در ایتالیا ساکن شد و در آکادمی هنر رم مدتی نزد فروچیو فراتزی به آموختن هنر مشغول شد. حاصل این دوره از زندگی محصص، چندین نمایشگاه گروهی و انفرادی در داخل و خارج ایتالیا و
نمایشگاه گروهی و انفرادی در داخل و خارج ایتالیا و شرکت در نمایشگاه‌هایی چون بینال (دو سالانه) ونیز، سائوپائولو و پاریس بود. بهمن محصص با دختر پسرعموی پدرش به نام «نزهت‌الملوک» که در بندر انزلی دبیر و بعداً در تهران رئیس دانشسرای عالی دختران بود در سال ۱۳۵۶ ازدواج کرد. قرار بود خیلی قبل‌تر این دو با هم ازدواج کنند ولی به علت رفت‌وآمد محصص به ایتالیا در این امر تأخیر افتاد. ارتباط آنان بیشتر تلفنی بود زیرا محصص در ایتالیا و همسرش در تهران زندگی می‌کردند. نزهت‌الملوک که به‌طور مستقل برای خود زندگی می‌کرد در
که به‌طور مستقل برای خود زندگی می‌کرد در حدود ۱۳۷۵ یا ۱۳۷۶ به علت تومور مغزی درگذشت. نشریه Out که در حوزه سبک زندگی و سرگرمی همجنس‌گرایان منتشر می‌شود، در مرور فیلم فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد ساخته میترا فراهانی دربارهٔ بهمن محصص، از او به عنوان یکی از هنرمندان همجنس‌گرای ایرانی نام برده است. بازگشت به ایران. در سال ۱۳۴۲ به امید برپا کردن جنبشی نو در هنر کشورش به ایران بازگشت و در نمایشگاه‌ها و کنفرانس‌ها و برنامه‌های متعددی شرکت کرد. محصص آثاری از پیراندلو، مالاپارته و کالوینو را از ایتالیایی و آثاری از
مالاپارته و کالوینو را از ایتالیایی و آثاری از اوژن یونسکو و ژان ژنه را از فرانسوی به فارسی ترجمه کرد. محصص از پیشگامان طراحی صحنهٔ تئاتر در ایران بود؛ او نمایش صندلی‌ها اثر اوژن یونسکو را به روی صحنه برد. او برای این نمایش تعدادی صندلی دکوراتیو و اکسپرسیو طراحی کرد که وقتی کنار هم قرار داده می‌شدند جنگلی آبستره را به ذهن متبادر می‌کردند. طراحی دیگر او برای تولید "هنری چهارم" از لوییجی پیراندلو به مناسبت صد سالگی آن بود که در آن فرم‌های فلزی تندیسی در تضاد با پرده‌های ساده کیسه‌ای قرار گرفته بود. در سال
با پرده‌های ساده کیسه‌ای قرار گرفته بود. در سال ۱۳۴۸ از ادامه فعالیت در ایران صرف نظر کرد و به رم بازگشت و در همان‌جا به ادامه زندگی و کار پرداخت. او در این دوران سفارش ساخت مجسمه‌هایی را برای برپایی در تهران دریافت کرد، اما بسیاری از آثار عمومی او پس از انقلاب اسلامی نابود شده یا آسیب دیدند و خود هنرمند نیز باقی کارهای خود در ایران را از بین برد. او گاهی به ایران سفر می‌کرد و سرانجام در ۱۳۸۹ در انزوای خودخواسته در رم رخت از جهان بربست. در بخشی از مستند فی فی از خوشحالی زوزه می‌کشد، دربارهٔ خودش گفته بود
فی از خوشحالی زوزه می‌کشد، دربارهٔ خودش گفته بود «مرگ هیچ وقت من را نمی‌ترساند و فکر می‌کنم شاید به موقع تمام کردن مهم‌ترین کار زندگی باشد. یک آرتیست باید بداند همان اندازه که وارد شدن به صحنه مهم است، لحظه خارج شدن هم مهم است». به واسطهٔ برخی مسائل، امکان اجرای وصیتش در رم فراهم نیامد و به ناچار جنازه‌اش به آمریکا رفت و در آن‌جا خاکسترش به آب و به باد سپرده شد؛ تا بعد از مرگ نیز همچون زندگی‌اش، بی‌آرام و قرار بر آب‌وباد به این سو و آن سو برود. کارهای محصص را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد، قبل از مهاجرت و
را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد، قبل از مهاجرت و بعد از آن. در کارهای اولیه ظرافت و دقت در طراحی‌ها و انتخاب دقیق رنگ‌ها که عموماً شامل رنگ‌های کدر و تیره استفاده می‌شد، دیده می‌شود. اما در کارهای پس از مهاجرتش او یک روحیه آنارشیستی دیده می‌شود؛ با قلم‌هایی که گویی از سر خشم بر روی بوم کوبیده شده‌اند و رنگ‌های تند و متعددی که بر روی بوم منفجر شده‌اند و نشانی از کارهای اولیه اش ندارند. در کارنامه هنری محصص، افزون بر نقاشی و مجسمه‌سازی، می‌توان طراحی برای کتاب‌ها را نیز دید، که برای نمونه، طراحی‌های کتاب
کتاب‌ها را نیز دید، که برای نمونه، طراحی‌های کتاب «اورازان» نوشته جلال آل احمد کار اوست. مجسمه‌سازی. مجسمه‌های بند باز، خاندان سلطنتی و نی لبک زن هرکدام از مهم‌ترین گنجینه‌های فرهنگی و هنری یک سرزمین هستند که همگی نابود گشته و سرنوشت غمباری داشته‌اند، مجسمه خاندان سلطنتی. در سال ۱۳۵۱ به محصص سفارش ساخت مجسمهٔ خانواده سلطنتی جهت نصب در یکی از پارک‌های عمومی تهران داده شد و این اثر مانند تمام مجمسه‌های هنرمند در ایتالیا برنز ریزی شد، او با قبول سفارش ساخت این مجسمه دست به خلق یکی از انتقادی‌ترین آثار پیرامون
مجسمه دست به خلق یکی از انتقادی‌ترین آثار پیرامون این خانواده زد تا جایی که می‌توان آن را یکی از تلخ‌ترین آثار این هنرمند به‌شمار آورد، ملکه با صورتی مغموم و نگران خیره به آینده ای نامعلوم و شاه با صورتی درهم فرورفته جدای از دیگران در سرمای حاکم بر ذهن آشفتهٔ خود در شنل سنگینش فرورفته است. در طول تاریخ هنر ایران می‌توان این اثر را یگانه دانست، که در آن وقت و در قالب سفارشی درباری اثری انتقادی دربارهٔ پادشاه و خانواده او ساخته شده است. اما سال‌ها بعد محصص دربارهٔ نابودی این اثر اینگونه می‌گوید: خانم دیبا من