payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خود برای نوشتن مقاله‌ای درمورد آمریکا را از دست داده. در حین تلاش برای خریدن بلیط هواپیما از نیویورک به آلمان غربی او با زنی آلمانی به نام لیسا و دخترش آشنا می‌شود که آنها هم سعی دارند به خانه برگردند. پس از اینکه لیسا دخترش را به فیلیپ می‌سپارد تا برای مدتی کوتاه پیش مردی که سابقا رابطه‌اش را با او تمام کرده برود، دیگر از او خبری نمی‌شود. فیلیپ و آلیس به این گمان که لیسا را در آمستردام دیدار خواهند کرد، به آنجا پرواز می‌کنند ولی با این وجود لیسا به آمستردام نمی‌آید. فیلیپ قصد سفر به آلمان شرقی را دارد و
نمی‌آید. فیلیپ قصد سفر به آلمان شرقی را دارد و آلیس هم نمی‌خواهد در آمستردام بماند، به همین دلیل هردو به امید اینکه مادربزرگ آلیس را پیدا کنند به آلمان می‌روند. آلیس نام و آدرس مادربزرگش را به یاد نمی‌آورد و تنها می‌داند که خانه او در ووپرتال است. تنها نشانی که آنها دارند عکسی از نمای خانه مادربزرگ است که نه پلاکی در آن دیده می‌شود و نه آدمی. بعد از جستجو در ووپرتال آلیس اعتراف می‌کند که مادربزرگش در آنجا زندگی نمی‌کند و او تنها می‌خواسته مدت بیشتری در آمستردام بمانند. فیلیپ که عصبانی شده، آلیس را به پلیس
بمانند. فیلیپ که عصبانی شده، آلیس را به پلیس تحویل می‌دهد اما آلیس از دست پلیس می‌گریزد و با سرنخ‌های بیشتری که نشان می‌دهد مادربزرگ در رور است پیش فیلیپ برمی‌گردد. میان آلیس و فیلیپ در حین سفر در روور پیوندی برقرار می‌شود و جستجوی آنها در حالی به پایان می‌رسد که پلیس آنها را می‌بیند و به مادر آلیس خبر پیدا شدنش را می‌دهد. تولید. بر اساس گفته‌های وندرس، آلیس در شهر‌ها در حین تحولات بزرگی که در فکر وندرس رخ داده بود و او را بین دو راهی ادامه فیلم‌سازی و پایان آن قرار داده بود، ساخته شد. او احساس می‌کرد که
آن قرار داده بود، ساخته شد. او احساس می‌کرد که دو فیلم اولش به شدت وامدار تاثیراتی بود که از جان کاساوتیس و آلفرد هیچکاک گرفته بود و فیلم سومش هم اقتباسی بد از رمان "داغ ننگ" بود. آلیس در شهرها تلاشی آگاهانه برای ساخت فیلمی بود که تنها خودش بتواند آن را بسازد. داستان دختری جوان و یک نویسنده که با هم همراه شده بودند الهام‌گرفته از زندگی همکار وندرس یعنی پیتر هانکه بود که تجربه‌ای مشابه به عنوان پدری تنها داشت. تاثیر رمان هانکه به نام نامه‌های کوتاه، خداحافظی‌های طولانی (۱۹۷۲) که در آن هم دو آلمانی‌زبان در
طولانی (۱۹۷۲) که در آن هم دو آلمانی‌زبان در آمریکا سفر می‌کردند را نیز می‌توان در نما‌های کوتاهی که وندرس از فیلم "آقای لینکلن جوان" به کارگردانی جان فورد، در فیلم گنجانده بود و خود آن فیلم هم به شدت به رمان هانکه اشاره داشت، دید. این فیلم را می‌توان پاسخی به رمان هانکه دانست. هنگام تهیه فیلم آلیس در شهرها، یکی از دوستان وندرس او را برای تماشای آخرین فیلم پیتر باگدانوویچ به نام ماه کاغذی به سینما برد. دیدن این فیلم باعث وحشت وندرس شد چرا که شباهت زیادی به فیلمی که در حال ساختش بود داشت، و باعث شد که وندرس
که در حال ساختش بود داشت، و باعث شد که وندرس سریعا به دفتر تهیه فیلم زنگ بزند و بگوید که فرایند ساخت باید متوقف شود. او معتقد بود که فیلمی که آنها در حال ساختش بودند پیش‌تر ساخته شده است. کمی بعد وندرس نزد ساموئل فولر که او را پس از ملاقاتی در آلمان دعوت کرده بود رفت. وندرس به فولر گفت که همین اواخر ساخت فیلم را متوقف کرده و فولر که فهمیده بود وندرس پول لازم برای ساخت فیلم را تهیه کرده است، به او گوشزد کرد که تصمیم او اشتباه بوده است. بعد از چندین ساعت بحث در این مورد، وندرس قانع شد که می‌تواند همچنان ساخت
این مورد، وندرس قانع شد که می‌تواند همچنان ساخت فیلم را ادامه دهد هرچند که فیلمنامه نیاز به تغییرات اساسی داشت تا آلیس در شهرها نسبت به ماه کاغذی اثری متفاوت شود. او سپس به دفتر تولید زنگ زد و آنها را از ادامه پروژه با خبر کرد. وندرس و رابی مولر امیدوار بودند که فیلم را ۳۵ میلی‌متری و با دوربین آری بی‌ال که به تازگی به بازار آمده بود فیلمبرداری کنند. با این وجود پیدا کردن دوربین کاری سخت بود. آنها همچنین به خاطر بودجه محدودی که داشتند در نهایت گزینه‌ای غیر از فیلمبرداری ۱۶ میلی‌متری پیش خود نمی‌دیدند. آنها
فیلمبرداری ۱۶ میلی‌متری پیش خود نمی‌دیدند. آنها فیلم را با قطع ۱.۶۶:۱ و تمام صفحه که قطع معمول فیلم‌های اروپایی در آن زمان بود فیلم‌برداری کردند. طبق گفته‌های وندرس و مولر این قطع مورد نظر آنها بود اما به خاطر پخش تلویزیونی آنها می‌بایست همچنین قطع ۴:۳ تمام نما را نیز تهیه می‌کردند که برای آن آمادگی لازم را نداشتند. این قضیه در سالیان بعدی موجب مشکلاتی شد که در سال ۲۰۱۴ و بازیابی و اصلاح ساختاری فیلم پا بر جا بود. زمان‌بندی فیلم‌برداری به آن چه که در فیلم می‌گذشت نزدیک بود به این معنی که آنها ابتدا در
می‌گذشت نزدیک بود به این معنی که آنها ابتدا در کارولینای شمالی، سپس نیویورک و پس از آن آمستردام فیلم‌برداری کردند و در نهایت کار در آلمان خاتمه پیدا کرد. تمام فیلم‌برداری در تابستان سال ۱۹۷۳ به انجام رسید. همچنان که فیلم‌برداری انجام می‌شد گروه تهیه فیلم اعتماد به نفس بیشتری برای بداهه‌پردازی در فیلم به دست می‌آوردند. بعضی قسمت‌ها مانند برخی صحنه‌های هتل و تقریبا تمام صحنه‌های درون خودرو از فیلم‌نامه تبعیت می‌کردند اما انتهای فیلم طبق گفته وندرس، آنها تقریبا فیلم‌نامه را کنار گذاشته بودند. زمانی که وندرس
فیلم‌نامه را کنار گذاشته بودند. زمانی که وندرس می‌خواست صحنه‌هایی از چاک بری را در فیلم بگنجاند با مشکل حق‌پخش مواجه شد. این صحنه‌ها خصوصا از این نظر که بری در حال اجرای آهنگ معروفش به نام «ممفیس، تنسی» بود که خواننده در تلاش برای بازیافتن رابطه‌اش با دخترش بود، اهمیت بیشتری پیدا کرد. طبق گفته وندرس، این آهنگ یکی دیگر از الهام‌های فیلم بود، اما گروه بری خواهان پول برای این صحنه‌ها بودند که از عهده تیم تهیه وندرس بر نمی‌آمد. به جای آن وندرس نزد دی.ای. پنی‌بیکر رفت که صحنه‌های از بری در حال اجرا داشت. این
رفت که صحنه‌های از بری در حال اجرا داشت. این راه حل به مراتب ساده‌تر از گرفتن تصویر از خود بری بود چرا که قیمت آن به مراتب پایین‌تر از پیشنهاد وکلای بری بود. موسیقی. موسیقی متن فیلم توسط گروه آلمانی کن نوشته شد. هنگامی که درباره تجربه ساخت این موسیقی از آنها سؤال شد، ارمین اشمیت گفت که آنها پیش از ساخت موسیقی نتوانستند فیلم را ببینند و به جای آن آنها رویکردی همراه با همکاری با وندرس را در پیش گرفتند که خود نیز زمان زیادی برای این کار نداشت. در پایان، موسیقی فیلم در یک روز نوشته شد. بازخورد. در سال ۱۹۷۴،
فیلم در یک روز نوشته شد. بازخورد. در سال ۱۹۷۴، نورا سایر و لورنس ون ژلدر، خبرنگاران نیویورک‌تایمز، آلیس در شهرها را «فیلمی با انبوهی از گفته‌ها درباره آمریکای و اروپا، درباره فرسایش رویاها و جهانی شدن کشورها، درباره ریشه و آگاهی از زمان، درباره سترونی و زایش، درباره ماجراجویی نیابتی و حقیقی، و درنهایت درباره امکانات آینده» توصیف کردند. آلیس در شهرها همچنین برنده جایزه منتقدین آلمان نیز شد. در سال ۱۹۸۸ جاناتان روزنبام، آلیس در شهرها را به عنوان یکی از قوی‌ترین کارهای وندرس مورد ستایش قرار داد و آن را
قوی‌ترین کارهای وندرس مورد ستایش قرار داد و آن را آمیزه‌ای پرقدرت از المان‌های اروپایی و آمریکایی خواند و آن را دارای «نماهای تاثیر‌گزار از مناظر آمریکا و آلمان و حاوی فیلمبرداری پیچیده» خواند. در سال ۲۰۰۸ فیلیپ فرنچ، خبرنگار آبزرور، بازی روتلاندر در نقش آلیس را فراموش‌ناشدنی خواند. او در ادامه نوشت که ساخت چنین فیلمی در دنیای امروز امکان‌پذیر نبوده، اول به دلیل وجود گوشی همراه در دنیای امروز و دوم به خاطر و ترس وسواس‌گونه مردم امروز از بچه‌بازی (پدوفلیا) که باعث می‌شود قسمتی از فیلم اینطور تعبیر شود. در
که باعث می‌شود قسمتی از فیلم اینطور تعبیر شود. در سال ۲۰۱۶، آلیسوم آندرس کارگردان آمریکایی، آلیس در شهرها را به عنوان یکی از فیلم‌های مورد علاقه خود که نقش چراغ راه برای او دارد معرفی کرد و نقش آلیس را به عنوان یکی از چندوجهی‌ترین شخصیت‌های کودک و یکی از قدرتمندترین شخصیت‌های زن تا به امروز خواند. "ای. وی. کلاب" آلیس را «یک کودک کوچک اصیل» خواند و فیلم‌برداری فیلم را نیز «وصف‌نشدنی» خواند.
تا جایی که پاهایم توان رفتن دارد () فیلمی در ژانر درام و جنگی، به کارگردانی هاردی مارتینس است که به فرار یک اسیر جنگی جنگ جهانی دوم از گولاگی در سیبری در زمان اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی و بازگشتش به آلمان می‌پردازد. این فیلم بر پایهُ رمانی از یوزف مارتین باور در سال ۲۰۰۱ میلادی ساخته شد. در این فیلم شخصیت اصلی داستان که به دست روس ها اسیر شده است اقدام به فرار می کند و سعی می کند از شرق روسیه پیاده به آلمان سفر کند که طی این سفر چندین ساله با خطرات بسیاری رو به رو می شود. همچنین دقایقی از فیلم در ایران
رو به رو می شود. همچنین دقایقی از فیلم در ایران نیز اتفاق می افتد.
فاوست فیلمی در ژانر فلسفی، مهیج و ترسناک است به کارگردانی فریدریش ویلهلم مورنائو است که در سال ۱۹۲۶ میلادی منتشر شد. در این فیلم بازیگرانی مثل یوستا ای‌یکمان و امیل یانینگز بازی کرده‌اند. نسخه‌های متعدد. از فیلم فاوست چندین نسخه مختلف ساخته شد که تعدادی از آنها توسط خود مورنائو تهیه شده بودند. این نسخه‌ها تفاوت‌های قابل توجهی با یکدیگر دارند. برخی صحنه‌ها از نظر ریتم متفاوت هستند، در برخی دیگر بازیگران لباس‌های متفاوتی به تن دارند و برخی نیز از زوایای دوربین متفاوتی استفاده می‌کنند. به عنوان مثال، صحنه‌ای
متفاوتی استفاده می‌کنند. به عنوان مثال، صحنه‌ای با یک خرس هم با یک شخص با لباس خرس و هم با یک خرس واقعی فیلمبرداری شد. در برخی نسخه‌ها، خرس صرفاً همانجا می‌ایستد. در یک نسخه، خرس واقعاً به یک بازیگر ضربه می‌زند. به طور کلی، از بین بیش از سی نسخه‌ای که در سراسر جهان یافت شده، پنج نسخه از فاوست شناخته شده است: یک نسخه اصلی آلمانی (که تنها نسخه باقی‌مانده آن در موسسه فیلم دانمارک نگهداری می‌شود)، یک نسخه فرانسوی، یک نسخه متاخر آلمانی که در دو نسخه وجود دارد، یک نسخه دوزبانه برای اروپا که توسط اوفا تهیه شده و
نسخه دوزبانه برای اروپا که توسط اوفا تهیه شده و یک نسخه که در ژوئیه 1926 توسط خود مورنائو برای اکران در بازار ایالات متحده توسط مترو-گلدوین-میر تهیه شد.
سلاطین جاده فیلمی در ژانر درام به کارگردانی ویم وندرس محصول سال ۱۹۷۶ است. در این فیلم بازیگرانی مثل رودیگر واگلر و هانس زیشلر بازی کرده‌اند. خلاصه داستان. یک مکانیکِ سیار که در آلمان غربی و نزدیکی مرز آلمان شرقی کار می‌کند، از یک سینما بازدید می‌کند. او با مردی افسرده و جوان آشنا می‌شود که زندگی مشترکش به پایان رسیده‌است. آن دو تصمیم می‌گیرند با هم سفر کنند و… تولید. موضوع اصلی وندرس تا حد زیادی همان "دلتنگی جهانی" است ، حس اضطراب‌آور گسستگی روانی و جغرافیایی ناشی از زندگی در دنیای مدرن. درخشان‌ترین شرح او
ناشی از زندگی در دنیای مدرن. درخشان‌ترین شرح او از این موضوع را در این فیلم ارائه می‌دهد. این داستان دو مرد در دهه سی زندگی‌شان است که به طور تصادفی در جاده با هم ملاقات می‌کنند و سفری بی‌هدف را در دشت‌های متروک شمال آلمان آغاز می‌کنند. برونو در ون خود زندگی می‌کند و با رانندگی از یک شهر روستایی به شهر دیگر، پروژکتورهای فیلم خراب را تعمیر می‌کند. این فیلم که توسط رابی مولر، فیلمبردار وندرس، به طرز چشمگیری با سیاه و سفید واضح فیلمبرداری شده است، نزدیک به سه ساعت (176 دقیقه) طول دارد، اما فیلم چنان با دقت و
ساعت (176 دقیقه) طول دارد، اما فیلم چنان با دقت و به طور منحصر به فردی ساخته شده است که به سختی متوجه گذر زمان می‌شویم (که همانطور که عنوان اصلی اعلام می‌کند، در واقع فیلم درباره آن است). در طول زمان اتفاقات چندانی برای برونو و رابرت نمی‌افتد و ارتباط بسیار کمی بین آنها برقرار می‌شود، اما وندرس نابغه‌ای در خلق استعاره‌های سینمایی برای ناخوشی معاصر است که این دو مرد را آزار می‌دهد. برداشت‌های بسیار طولانی و نماهای متحرک آهسته، زوایای دوربین و قاب‌بندی‌های غیرمعمول و مهم‌تر از همه، دستکاری فضای خارج از صفحه،
و مهم‌تر از همه، دستکاری فضای خارج از صفحه، در بیننده حس گسستگی ادراکی را ایجاد می‌کند که با سردرگمی معنوی برونو و رابرت مطابقت دارد. از این نظر، این فیلم، مانند سایر فیلم‌های وندرس، بسیار خودبسنده است: می‌توان گفت با زیر سوال بردن شیوه‌های مرسوم ساختار فیلم، خود را توصیف می‌کند.
نوسفراتو، سمفونی وحشت یا نوسفراتو فیلمی سیاه و سفید و در ژانر فانتزی/ترسناک است. کارگردان فیلم "نوسفراتو" فریدریش ویلهلم مورنائو است. این فیلم در سال ۱۹۲۲ بر اساس رمان "دراکولا" اثر برام استوکر ساخته شد. این فیلم از ساخته های مهم مکتب اکسپرسیونیسم نیز می‌باشد.
پرنسس و سلحشور، فیلمی در ژانر درام، عاشقانه است. کارگردان فیلم پرنسس و سلحشور، تام تیکور است. این فیلم در سال ۲۰۰۰ میلادی ساخته شد. بازیگران این فیلم عبارت‌انداز:فرانکا پوتنته لودگر پیستور خلاصه داستان. "سیسی" پرستاری جوان است که زندگی منزوی داشته و همه زندگی اش را وقف بیمارانش در آسایشگاه "بیرکنهوف" کرده است.اولین دیدار او به سرباز سابق "بودو" برخوردی به یادماندنی می شود.او باعث حادثه ای شده که موجب قرار گرفتن "سیسی" زیر یک کامیون شده است. درباره فیلم. فیلم پرنسس و سلحشور را از نظر روایی می توان نوعی فیلم
پرنسس و سلحشور را از نظر روایی می توان نوعی فیلم به سبک سوررئالیسم آلمانی نامید که به لحاظ فنی، فیلمبرداری و نورپردازی، از سبک های امپرسیونیستی استفاده شده است. ترجمه تحت اللفظی عنوان آلمانی "جنگجو و ملکه" است. نام شخصیت اصلی زن ، "سیسی" ، لقب الیزابت ، ملکه اتریش و ملکه مجارستان (1837-1898) اشاره دارد. چندین فیلم سینمایی و تلویزیونی در مورد ملکه الیزابت وجود دارد که برخی از آنها "سیسی" را در عنوان خود دارند.
همه مردان پادشاه فیلمی است در ژانر درام به کارگردانی استیون زایلیان محصول سال ۲۰۰۶ میلادی. از جمله بازیگران این فیلم می‌توان به شان پن، جود لاو، آنتونی هاپکینز، کرولین لاگرفلت و کیت وینسلت اشاره کرد. داستان. ویل استارک (شان پن) که در ابتدا شهردار میسون است، موفق می‌شود به صورت مستقل و بدون اتکا به جریانهای قدرت و ثروت، در انتخابات ایالتی پیروز شده و به مقام فرمانداری ایالت لوئیزیانا دست پیدا کند. وی همانند تبلیغات انتخاباتی خود، همچنان به مافیای قدرت تاخته و با جلب حمایت مردمی پیش می‌رود. اما صاحبان قدرت و
با جلب حمایت مردمی پیش می‌رود. اما صاحبان قدرت و ثروت وجود چنین کسی را برنمی‌تابند و سعی در حذف کردن وی به هر طریق ممکن دارند. آن‌ها از طریق قاضی ایروین (آنتونی هاپکینز) که پدر خواندهٔ جک باردن (جود لا، روزنامه‌نگاری که از نزدیکان و یاران ویل استارک است) نیز می‌باشد، به ویل استارک از طریق مطبوعات تهمت فساد مالی می‌زنند. با وجود اینکه پروندهٔ مالی ویل پاک است اما وی برای رام کردن دشمنان تصمیم می‌گیرد تا قاضی را مغلوب کند تا دیگران نیز دست از مخالفت با وی بردارند. بدین خاطر به جک باردن مأموریت می‌دهد تا
بردارند. بدین خاطر به جک باردن مأموریت می‌دهد تا پروندهٔ قاضی ایروین را بررسی کرده و یک آتو (برگ برنده) از وی به دست آورد. جک با تلاش زیاد موفق می‌شود یک خطای بزرگ در پروندهٔ کاری قاضی پیدا کند اما به ویل استارک چیزی نمی‌گوید. ویل که همچنان در پی استحکام موقعیت خویش است به سراغ فرزند فرماندار اسبق و خوشنام ایالت، دکتر آدام استانتون (مارک روفالو) می‌رود و وی را استخدام کرده و در یک میتینگ بزرگ وی را به عنوان یکی از نزدیکانش به مردم معرفی می‌کند. قبل از آن خواهر آدام، آن استانتون (کیت وینسلت) که دوست دوران
آدام، آن استانتون (کیت وینسلت) که دوست دوران کودکی و دختر مورد علاقهٔ جک نیز می‌باشد شروع به همکاری و نزدیک شدن به ویل کرده‌است. از طرف دیگر مخالفان ویل از طریق مجلس ایالتی سعی در استیضاح و برکناری وی به بهانهٔ فساد مالی دارند. در سکانس‌های پایانی فیلم، جک به سراغ قاضی ایروین رفته و با رو کردن برگ برنده سعی می‌کند تا وی را از مخالفت با ویل استارک بازدارد اما وی شدیداً مخالفت می‌کند. در سوی دیگر ماجرا، آدام که فکر می‌کند ویل از وی سوءاستفاده کرده‌است از او کینهٔ شدیدی به دل گرفته و حتی با خواهر خود نیز از
کینهٔ شدیدی به دل گرفته و حتی با خواهر خود نیز از بابت این موضوع شدیداً دعوا می‌کند. از طرف دیگر قرار است به زودی جلسهٔ استیضاح ویل استارک در جلسهٔ مجلس ایالتی نیز برگزار شود…
قاچاق فیلمی آمریکایی در ژانر درام جنایی به کارگردانی استیون سودربرگ و نویسندگی استیون گیگان است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد. در این قیلم به تجارت غیرقانونی مواد مخدر از چندین منظر متفاوت پرداخته می‌شود و شامل مصرف‌کنندگان، مجریان قانون، سیاستمداران و قاچاقچیان است که داستان‌های هر کدام در طول فیلم با هم ادغام می‌شوند، اگرچه برخی از شخصیت‌ها یکدیگر را ملاقات نمی‌کنند. این فیلم اقتباسی از سریال تلویزیونی "قاچاق" است که از کانال ۴ بریتانیا در سال ۱۹۸۹ پخش شد. گروه بازیگران فیلم شامل دان چیدل، بنیسیو دل تورو، مایکل
فیلم شامل دان چیدل، بنیسیو دل تورو، مایکل داگلاس، اریکا کریستنسن، لوئیس گازمن، دنیس کواید، کاترین زیتا جونز، جیکوب بارگاس، توماس میلیان، توفر گریس، جیمز برولین، استیون باوئر، و بنجامین برت می‌شوند. این فیلم شامل دیالوگ‌هایی به هر دو زبان انگلیسی و اسپانیایی است. شرکت فاکس قرن بیستم، که تامین‌کننده اصلی مالی فیلم بود، اصرار داشت که هریسون فورد نقش اصلی را بازی کند و تغییرات قابل توجهی در فیلمنامه اعمال شود. سودربرگ از این درخواست امتناع کرد و فیلمنامه را به استودیوهای بزرگ هالیوود دیگری پیشنهاد داد؛ اما به
استودیوهای بزرگ هالیوود دیگری پیشنهاد داد؛ اما به دلیل مدت زمان سه ساعته فیلم و موضوع آن — چون "قاچاق" بیشتر یک فیلم سیاسی است تا فیلمی معمولی از هالیوود — رد شد. با این حال، شرکت USA Films از ابتدا به این پروژه علاقه‌مند بود و پول بیشتری نسبت به فاکس به سازندگان فیلم پیشنهاد داد. سودربرگ خود دوربین را اداره می‌کرد و برای هر خط داستانی از درجه‌بندی رنگی متمایزی استفاده کرد تا تماشاگران بتوانند آن‌ها را از هم تشخیص دهند. "قاچاق" در زمان انتشار با واکنش‌های مثبتی روبرو شد و منتقدان از کارگردانی سودربرگ، سبک
روبرو شد و منتقدان از کارگردانی سودربرگ، سبک فیلمسازی، پیچیدگی داستان و عملکرد بازیگران (به ویژه دل تورو) تمجید کردند و برنده جوایز متعددی از جمله چهار جایزه اسکار شد. همچنین با ۲۰۷٫۵ میلیون دلار فروش در سراسر جهان که بسیار بالاتر از بودجه تخمینی ۴۶ میلیون دلاری آن بود به موفقیت تجاری دست یافت. داستان. داستان مکزیک. در مکزیک، دو پلیس به نام‌های خاویر رودریگز رودریگز و مانولو سانچز یک محموله مواد مخدر را متوقف می‌کنند. ژنرال سالازار، یکی از مقام‌های بلندپایه مکزیکی، مانع بازداشت آن‌ها می‌شود و به خاویر
مکزیکی، مانع بازداشت آن‌ها می‌شود و به خاویر مأموریتی ویژه می‌دهد: دستگیری فرانسیسکو فلورس، یک قاتل اجیر شده برای کارتل تیخوانا که توسط برادران اوبروگون اداره می‌شود. در تیخوانا، زیر شکنجه، فلورس نام اعضای کارتل اوبروگون را به سالازار لو می‌دهد و آن‌ها بازداشت می‌شوند. تلاش‌های خاویر و سالازار ضربه بزرگی به عملیات کوکائین اوبروگون وارد می‌کند، اما خاویر متوجه می‌شود که سالازار در واقع مهره‌ای در دست کارتل رقیب، یعنی کارتل خوآرز است؛ کمپین ضد مواد مخدر سالازار تنها نمایشی برای نابودی رقبای خوآرز است. سانچز
تنها نمایشی برای نابودی رقبای خوآرز است. سانچز سعی می‌کند اطلاعات واقعی سالازار را به اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا (DEA) بفروشد، اما سالازار او را در بیابان به قتل می‌رساند و خاویر مجبور می‌شود شاهد این صحنه باشد. خاویر با DEA معامله می‌کند تا در ازای شهادت علیه سالازار، برق به محله‌اش وصل شود و بچه‌های محل از وسوسه گانگ‌ها و جرم و جنایت دور بمانند. رازهای سالازار برملا می‌شود و او دستگیر می‌شود. خاویر در بیانیه‌ای به رسانه‌ها دربارهٔ فساد گسترده در نیروهای پلیس و ارتش صحبت می‌کند. بعدها خاویر در حالی
پلیس و ارتش صحبت می‌کند. بعدها خاویر در حالی که کودکان شبانه در استادیوم جدیدشان بیسبال بازی می‌کنند، به آن‌ها نگاه می‌کند. داستان ویکفیلد. رابرت ویکفیلد، قاضی محافظه‌کار اهل اوهایو، به ریاست دفتر سیاست‌های ملی کنترل مواد مخدر رئیس‌جمهور منصوب می‌شود، اما به او هشدار می‌دهند که جنگ با مواد مخدر غیرقابل برد است. در همین حال، دختر نوجوان رابرت، کارولین، معتاد به کوکائین، مت‌آمفتامین و هروئین شده است، بعد از اینکه دوست پسرش ست او را با فریب دادن به مصرف مواد مخدر آشنا کرده است. کارولین، ست و دوست‌شان ونسا
مخدر آشنا کرده است. کارولین، ست و دوست‌شان ونسا هنگام تلاش برای انتقال دانش‌آموزی که اوردوز کرده به بیمارستان، دستگیر می‌شوند. رابرت و همسرش باربارا با مشکل اعتیاد کارولین دست و پنجه نرم می‌کنند، که باربارا ماه‌هاست این موضوع را مخفیانه می‌داند. رابرت بین مسئولیت‌های سخت شغلی و مشکلات خانوادگی‌اش گرفتار می‌شود. در سفری به مکزیک، او از موفقیت‌های سالازار در ضربه زدن به برادران اوبروگون دلگرم می‌شود. وقتی به اوهایو بازمی‌گردد، متوجه می‌شود که کارولین بعد از دزدیدن پول از والدینش برای خرید مواد مخدر، به
از دزدیدن پول از والدینش برای خرید مواد مخدر، به سینسیناتی فرار کرده است. رابرت همراه ست به دنبال دخترش در سینسیناتی می‌گردد. پس از اینکه یک فروشنده مواد که کارولین را به فساد جنسی کشانده، حاضر به گفتن محل او نمی‌شود، رابرت وارد اتاق یک هتل نامناسب می‌شود و کارولین نیمه‌هوشیار را در کنار مردی مسن پیدا می‌کند. در واشینگتن دی‌سی، هنگام ارائه «برنامه ۱۰ ماده‌ای» برای پیروزی در جنگ مواد مخدر، رابرت در وسط سخنرانی خود متوقف می‌شود و به رسانه‌ها می‌گوید جنگ علیه مواد مخدر یعنی جنگ با خانواده خود که او نمی‌تواند
مواد مخدر یعنی جنگ با خانواده خود که او نمی‌تواند آن را تأیید کند. بعدها رابرت و باربارا همراه کارولین در جلسه معتادان گمنام شرکت می‌کنند و به دیگر شرکت‌کنندگان می‌گویند که آمده‌اند سخنان آن‌ها را بشنوند. داستان آیالا / DEA. در سن دیگو، تحقیقات مخفیانه DEA به رهبری مونتل گوردون و ری کاسترو منجر به دستگیری ادواردو رویز، فروشنده‌ای که نقش یک ماهیگیر را بازی می‌کند، می‌شود. رویز رئیس خود، قاچاقچی موادمخدر کارل آیالا، بزرگ‌ترین توزیع‌کننده اوبروگون‌ها در آمریکا را لو می‌دهد. آیالا توسط دادستانی سرسختی که به
را لو می‌دهد. آیالا توسط دادستانی سرسختی که به انتخاب رابرت ویکفیلد تعیین شده، تحت پیگرد قرار می‌گیرد تا پیامی به کارتل‌ها داده شود. وقتی دادگاه آیالا شروع می‌شود، همسر باردار او، هلنا، شغل واقعی شوهرش را از طرفدارش آرنی متزگر می‌شنود. با تهدید به حبس ابد شوهرش و تهدید به مرگ فرزندش، هلنا با فلورس قرارداد می‌بندد تا رویز را ترور کند و دادگاه متوقف شود. فلورس بمب ماشین می‌گذارد، اما توسط یک تک‌تیرانداز کشته می‌شود و بمبی که برای رویز گذاشته شده بود، به جای او، مأمور کاسترو را می‌کشد. هلنا که می‌داند رویز به
مأمور کاسترو را می‌کشد. هلنا که می‌داند رویز به زودی شهادت خواهد داد، با خوان اوبروگون به توافق می‌رسد، کسی که بدهی خانواده آیالا را می‌بخشد و رویز را مسموم می‌کند. آیالا آزاد می‌شود و حدس می‌زند که متزگر سه میلیون دلار گرفته تا رویز را به اف‌بی‌آی معرفی کند و سقوط او را تسهیل کند؛ بعدها مردان مسلح به سراغ متزگر می‌روند. اندکی پس از آزادی آیالا، گوردون وارد جشن بازگشت او می‌شود اما مجبور به ترک می‌شود. گوردون دستگاه شنود زیر میز آیالا گذاشته و با لبخند آنجا را ترک می‌کند.
کوکب سیاه فیلمی در ژانر نئو نوآر، درام، رمانتیک، جنایی، مهیج به نویسندگی جاش فریدمن و کارگردانی برایان دی پالما است. این فیلم توسط یونیورسال استودیوز در ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۶ به نمایش درآمد. از بازیگران این فیلم می‌توان به جاش هارتنت، آرون اکهارت، اسکارلت جوهانسون، هیلاری سوانک و میا کرشنر اشاره کرد. داستان. دهه ۱۹۴۰، لس آنجلس، جسد دختری به نام الیزابت شورت در حالی که از وسط به دو نیم شده، یافته می‌شود، دوایت بلیکرت و لی بلنچرد کارآگاهان پلیس مأمور تحقیق دربارهٔ این پرونده می‌شوند، دوایت در جستجوهایش به دختری
این پرونده می‌شوند، دوایت در جستجوهایش به دختری جذاب و شبیه به الیزابت به نام مدلین لینسکات برخورد کرده و عاشق وی می‌شود، همزمان لی که دوست دختری زیبا به نام کی دارد، کشته می‌شود، دوایت که دریافته لی و بسیاری دیگر از مأمورین پلیس فاسد هستند، تصمیم دارد تا راز مرگ الیزابت را به تنهایی کشف کند، او به زودی درمی یابد که مدلین و خانواده او در ماجرای مرگ الیزابت دخیل هستند، اما رابطه پر حرارت میان او و مدلین و از سوی دیگر عشق بر زبان نیامده اش نسبت به کی همه کارها را بیش از پیش برای دوایت سخت‌تر می‌کند.
لبه ی بهشت یک فیلم درام محصول مشترک ترکیه و آلمان است که توسط فاتح آکین نوشته و کارگردانی شده‌است. این فیلم برنده جایزه بهترین فیلم‌نامه در شصتمین دوره جشنواره فیلم کن شد. داستان فیلم. مردی بیوه و بازنشسته به نام علی آکسو، که یک ترک مهاجر در آلمان است ، از زن خیابان گرد ترک به نام یتر تقاضا می‌کند که در ازای دریافت ماهیانه‌ای با او زندگی کند. نجات پسر علی با پیشنهاد پدرش مخالف است اما پس از این که می‌فهمد یتر خرج تحصیلات دانشگاه دخترش را به عهده دارد نظرش راجع به او عوض می‌شود. پس از مرگ یتر نجات برای
راجع به او عوض می‌شود. پس از مرگ یتر نجات برای جستجوی دختر او به استانبول می‌رود...
مردم ژرمن یا ژرمن‌ها (در منابع قدیمی‌تر مردم توتنی) گروهی نژادی-زبانی اند، که از مردمان هندواروپایی و از اروپای شمالی سرچشمه می‌گیرند و به زبان‌های ژرمنی از شاخه زبان‌های هندواروپایی سخن می‌گویند. این زبان‌ها از نیای مشترکشان یعنی زبان نیاژرمنی در دوره آهن به وجود آمده‌اند. این زبان در بسیاری از مناطق با کمک گروه‌های قومی شمال اروپا گسترده شد. از آن جمله: اسکاندیناویایی‌ها (سوئدی‌ها، نروژِی‌ها، دانمارکی‌ها، جزایر فارویی‌ها اما نه فنلاندی‌ها و سامی‌ها)، آلمانی‌ها (شامل اتریشی‌ها و تمام آلمانی‌زبانان سوئیس و
(شامل اتریشی‌ها و تمام آلمانی‌زبانان سوئیس و آلمان) هلندی‌ها و انگلیسی‌ها اند. نقش ژرمن‌ها در سقوط امپراتوری روم غربی. اقوام بربری غرب اروپا اکثراً از نژاد ژرمن بودند و نفوذ ژرمن‌ها بعداً در تشکیل اروپا مؤثر واقع شد. به استثنای چند تن، ژرمن‌ها هنگام هجوم به‌طرف مغرب اروپا بی‌سواد و بت‌پرست بودند. به زبان‌های آنان چیزی کتابت و تحریر نشده‌بود و این جماعت فولکلور ظریف و معتقدات دینی عجیبی داشتند که بر طبق آن‌ها جنگ و اعمال شجاعانه بسیار مورد احترام و پسندیده‌بود. اگرچه ژرمن‌ها در این‌موقع در حال کوچ بودند اما
اگرچه ژرمن‌ها در این‌موقع در حال کوچ بودند اما در عین‌حال مردمانی زارع بودند که طریق استفاده از آهن را می‌دانستند و از صنایع رومیان تا اندازه‌ای آگاه بودند. این‌ها به قبایل کوچکی تقسیم شده‌بودند و حس اخوت و هم‌قبیلگی (همچون بسیاری از اقوام بدوی) چنان در آن‌ها قوی بود که مقدم بر قانون و اطاعت از مافوق محسوب می‌شد. این‌ها در امور خویش بیشتر از مردمی که در لوای امپراتوری روم می‌زیستند آزادی عمل داشتند. در میان بسیاری از این قبایل طرز اداره امور عمومی شباهت به دموکراسی داشت با این تفاوت که به‌صورتی خشن اجرا
دموکراسی داشت با این تفاوت که به‌صورتی خشن اجرا می‌شد؛ بدین معنی که مردمان آزاد ـ یعنی آن‌ها که حق حمل سلاح داشتند ـ در دشت یا بیابان دور هم جمع شده مشورت می‌کردند. در میان این اقوام وحشی حس وفاداری نسبت به اشخاص و حس اخلاص نسبت‌به سرکرده بسیار شدید بود اما حس احترام نسبت‌به یک تشکیلات بزرگ یا عمومی وجود نداشت. دولت و مرجع قانونی در نظر آن‌ها عرف و عادات لایتغیر هر قبیله محسوب می‌شد؛ چرا که نه اتفاق‌نظری معنی داشت و نه قضات ورزیده وجود خارجی، هر مرافعه‌ای پیش می‌آمد میان خود و طبق همان رویه و سنن طبیعی‌شان
می‌آمد میان خود و طبق همان رویه و سنن طبیعی‌شان آن را حل و فصل می‌کردند. به این حساب اگر امر می‌دادند که یکی به آب انداخته شود و آن شخص خود را در آب غرق نمی‌کرد مقصر بود، گاهی دو طرف دعوا با یکدیگر جنگ تن به تن می‌کردند و برنده بی‌گناه محسوب می‌شد زیرا این مردم معتقد بودند که خداوند اجازه نمی‌دهد شر بر خیر غلبه کند. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، برای اقوام ژرمن که بر ایالات روم دست‌یافته‌بودند ادارهٔ امور از سطح محلی به بالا دشوار بود. امنیت و نظم کشور به‌هم خورد. زارعان در معرض تطاول جنگجویان خانه‌بدوش