payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و زیبایی‌شناسی اساسی، به ویژه از سبک است، بحث می‌کنیم". اواخر ماه اوت شاهد یکی دیگر از مرجع مهمی برای این کتاب: در بیان مشکل در به دست آوردن ناشر آلمانی جانسون نظر داد که هیچ‌کس کتاب دیگری که در معماری مدرن درانتشارات آلمان نمی‌خواهد… ما توضیح می‌دهیم که هیچ کتابی که تمام سبک و هیچ چیزی جز سبک راپوشش دهند وجود ندارد. بعد از آن هر سؤالی در مورد این که " سبک" دقیقاً چیست است، وجود دارد. اتو هسلر، در پاسخ به درخواست جانسون برای عکس‌ها، اشاره به " باچ سبک جدید بین‌المللی ۱۹۲۲–۱۹۳۲". این دگرگونی در کتاب "قدیمی"
۱۹۲۲–۱۹۳۲". این دگرگونی در کتاب "قدیمی" به یک "مهم تر" تلاش نشان می‌دهد که طرح گستردایی از استدلال آشنا از "سبک بین المللی" پس از آن مورد بحث بوده‌است. استدلال زیبایی‌شناسی متمرکز آن کتاب در توضیحات جانسون از کتاب به عنوان "در مورد سبک و هیچ چیزی جز سبک" است. در ماه دسامبر سال ۱۹۳۰، اولین طرح‌های نوشته شده برای یک نمایشگاه از "معماری جدید" پایین راه اندازی شد، در عین حال پیش‌نویس اول از کتاب تا چند ماه بعد کامل شده بود. پس از مدت شش هفته اجرا در شهر نیویورک نمایشگاه پس از آن تور ایالات متحده آمریکا -
نمایشگاه پس از آن تور ایالات متحده آمریکا - نخستین "سفر-نمایشگاه" معماری در ایالات متحده - به مدت شش سال. آن است که توسط رایلی، در سال ۱۹۹۲ کتاب خود سبک بین‌الملل اظهار داشت: نمایشگاه ۱۵ و موزه هنر مدرن: (به نمایشگاه) کاتالوگ، و تا حدی، کتاب سبک بین‌الملل، در همان زمان از این نمایشگاه منتشر شده، این رویداد تاریخی واقعی جایگزین کرده‌اند."از طریق نمایشگاه موما ۱۹۳۲و انتخاب دقیق آن از معماران بین‌المللی، مسئولان فیلیپ جانسون و هنری راسل هیچکاک جهت هدایت معماری مدرن، معرفی عناصر سبک بین‌المللی به گفت‌وگو
مدرن، معرفی عناصر سبک بین‌المللی به گفت‌وگو معماری در میان معماران و عموم مردم می‌پردازد. در این نمایشگاه معماری مدرن مترادف با استفاده از فولاد و فولاد و بتن مسلح، فضاهای داخلی بدون وقفه و اشکال ساده هندسی است. نواحی. اروپا. در حدود سال ۱۹۰۰ تعدادی از معماران در سراسر جهان شروع به توسعه راه‌حل‌های جدید معماری به منظور یکپارچه‌سازی رویه‌های سنتی با تقاضاهای جدید اجتماعی و امکانات فناوری محور نمودند. کار ویکتور هورتا و هنری ون دیولده در بروکسل، آنتونی گادی در بارسلونا، اوتو واگنر در وین و چارلز رنی مکینتاش
بارسلونا، اوتو واگنر در وین و چارلز رنی مکینتاش در گلاسکو، در میان بسیاری دیگر، می‌تواند به عنوان جدالی بین سنت و مدرنیته دیده‌شود. آمریکای شمالی. قبل از تشکیل سبک به اصطلاح بین‌المللی، تلاش‌های مشابهی به سمت ساده‌سازی، صراحت و شفافیت به ویژه در کار لوئیس سالیوان و فرانک لوید رایت در شیکاگو، و همچنین به عنوان اقامت‌گاه غرب سواحل ایروینگ گیل دیده می‌شد. نمایش نمونه کارهای واسموث، اثر فرانک لوید رایت در اروپا، هنر مدرنیسم اروپایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و نیز سفرهای او با اروپا به واسطه این نمایشگاه، کار او
سفرهای او با اروپا به واسطه این نمایشگاه، کار او را احتمالاً تحت تأثیر قرار داد، اگر چه او اجتناب می‌کرد از آنکه با سبک اروپایی طبقه‌بندی شود. در سال ۱۹۲۲ رقابت برای برج تریبون و طراحی الییل سارینن برای برج تریبون یک دلیل واضح از آنچه بود که اتفاق افتاد. اسرائیل. در ماه ژوئیه سال ۱۹۹۴، سازمان یونسکو، شهر سفید واقع در شهر تل‌آویو را به‌عنوان یک میراث جهانی یونسکو اعلام کرد و آن را به‌عنوان گرایش‌های مهم و برجسته‌ای از معماری مدرن و نیز برنامه‌ریزی شهری در قرن بیستم مورد توجه قرار داد. دیگر کشورها. یکی از
قرن بیستم مورد توجه قرار داد. دیگر کشورها. یکی از نقاط قوت سبک بین‌المللی آن بود که راهکارهای طراحی بی‌تفاوت نسبت به محل اقامت، محل سایت و آب و هوا داشت. این یکی از دلایل بین‌المللی نامیده شدن آن بود و سبک ساخته‌شده هیچ اشاره‌ای به تاریخ‌های محلی یا بومی ملی نداشت. (که بعداً این کار به عنوان یکی از نقاط ضعف اصلی سبک شناخته شد)
آخرین بادافزار یک فیلم اکشن ماجراجویی فانتزی آمریکایی به نویسندگی، تهیه‌کنندگی و کارگردانی ام. نایت شامالان است. این فیلم بر اساس مجموعه پویانمایی شبکهٔ نیکلودئون با عنوان "" ساخته شده است. در این فیلم بازیگرانی همچون نوآه رینگر، نیکولا پلتز، دو پتل، شان توب، کاترین هوتن و جکسون رادبون ایفای نقش می‌کنند. نخستین نمایش فیلم "آخرین بادافزار" در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۰، در نیویورک بود و سپس توسط پارامونت پیکچرز در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۰ در دیگر مناطق اکران شد. خلاصه داستان. چهار ملت هر کدام با یک نشانه با سرنوشتی مشترک.
چهار ملت هر کدام با یک نشانه با سرنوشتی مشترک. ملت‌های آب، خاک، باد و آتش. حدود صد سال پیش (با توجه به زمان فیلم) مردم در خوشی زندگی می‌کردند و همه چیز بر وفق مراد بود. قهرمانان و افرادی وجود داشتند که هر چهار عنصر را کنترل می‌کردند و از ارواح برای ثبات دنیا کمک می‌گرفتند، تا اینکه آواتار ناپدید می‌شود. اکنون جنگ بین ملت‌ها به مرحله سختی کشیده شده است. ملت آتش برای قدرت‌نمایی و تسلط بر همهٔ ملت‌ها و شهرها و.. دست به کارهای وحشتناکی می‌زند و بعد قهرمانانی ظهور می‌کنند که تقدیرشان تغییر سرنوشت این جنگ است.
می‌کنند که تقدیرشان تغییر سرنوشت این جنگ است. آواتار بر می‌گردد ولی هر چهار عنصر را آموزش ندیده و فقط به یک عنصر باد دسترسی دارد. او با دوستانش به دنبال آموزش عناصر چهارگانه می‌رود. شرح داستان. صد سال از زمانی که ملت آتش به سایر ملت‌ها—هوا، آب و خاک—اعلان جنگ کرد گذشته است؛ جنگی برای سلطه بر جهان. سوکا و خواهر کوچک‌ترش که در قبیلهٔ آب جنوبی زندگی می‌کنند، به یک کوه یخی عجیب برخورد می‌کنند. با شکستن کوه یخ، پرتوی نوری از آن ساطع می‌شود و پسربچه‌ای ۱۲ ساله به نام آنگ همراه با بایسن پرنده‌اش آپا از آن آزاد
به نام آنگ همراه با بایسن پرنده‌اش آپا از آن آزاد می‌شود. زوکو، شاهزادهٔ رانده‌شدهٔ ملت آتش، با دیدن نور آزادسازی آنگ، به قبیلهٔ آب جنوبی می‌آید و از ساکنان می‌خواهد آواتار را تحویل دهند—یگانه فردی که توانایی «افزاریابی» یا کنترل هر چهار عنصر را دارد. آنگ برای نجات روستا تسلیم می‌شود، اما از کشتی ملت آتش می‌گریزد و همراه با کمک کاتارا و سوکا به آپا می‌رسد. این سه‌نفر به معبد جنوبی هوا، زادگاه آنگ، سفر می‌کنند؛ جایی که آنگ درمی‌یابد یک قرن در کوه یخ بوده و ملت آتش همهٔ بادگردها از جمله راهب نگهبانش را نابود
آتش همهٔ بادگردها از جمله راهب نگهبانش را نابود کرده‌اند. آنگ در اندوه فرومی‌رود و وارد «حالت آواتار» می‌شود و در دنیای ارواح با اژدهای روح مواجه می‌گردد. التماس‌های کاتارا او را به دنیای واقعی بازمی‌گرداند. آنان به روستایی در سرزمین خاک می‌رسند که تحت اشغال ملت آتش است. پس از دستگیری و زندانی‌شدن، شورشی را برپا می‌کنند و سربازان اشغالگر را شکست می‌دهند. آنگ به دوستانش می‌گوید تنها بر افزاریابی هوا مسلط است و باید سه عنصر دیگر را بیاموزد. گروه به قبیلهٔ آب شمالی رهسپار می‌شود تا آنگ افزاریابی آب را
آب شمالی رهسپار می‌شود تا آنگ افزاریابی آب را بیاموزد. در مسیر، هنگام توقفی در معبد هوای شمالی، آنگ از سوی روستایی‌ای خیانت‌دیده و توسط تیراندازان ملت آتش به فرماندهی فرمانده ژائو اسیر می‌شود. اما نقاب‌داری به نام «روح آبی» به کمک او می‌آید و او را آزاد می‌کند. ژائو پی می‌برد که زوکو همان روح آبی است و با شلیک تیرکمانی او را بیهوش می‌کند، ولی آنگ با مهارت‌هایش فرار کرده و زوکو را با خود می‌برد. آنگ تا صبح مراقب زوکو می‌ماند و سپس به کاتارا و سوکا می‌پیوندد. ژائو بار دیگر می‌کوشد زوکو را با منفجر کردن
ژائو بار دیگر می‌کوشد زوکو را با منفجر کردن کشتی‌اش بکشد، اما زوکو پنهانی جان سالم به در می‌برد و سوار کشتی ژائو می‌شود. پس از رسیدن، آنگ و همراهانش مورد استقبال مردم قبیلهٔ آب شمالی قرار می‌گیرند و استاد افزاریابی آب، ، به آموزش آنگ و کاتارا می‌پردازد. ملت آتش می‌رسد و ژائو حمله را آغاز می‌کند، در حالی‌که زوکو نیز جست‌وجوی مستقل خود برای یافتن آواتار را ادامه می‌دهد. زوکو پس از شکست دادن کاتارا، آنگ را اسیر می‌کند، اما آنگ دوباره وارد حالت آواتار شده و از اژدهای روح برای شکست ملت آتش کمک می‌طلبد. اژدها به
روح برای شکست ملت آتش کمک می‌طلبد. اژدها به او توصیه می‌کند که «از اقیانوس بهره بگیر و قدرت آب را نشان بده.» آنگ به بدن خود بازمی‌گردد و با زوکو می‌جنگد تا اینکه کاتارا زوکو را در یخ به دام می‌اندازد و به نبرد می‌پیوندد. عموی زوکو، آیرو، به همراه ژائو به غاری مقدس می‌روند و ژائو روح ماه را می‌رباید. با وجود التماس‌های آیرو، ژائو روح ماه را می‌کشد تا توانایی افزاریابی آب را از بقیه بگیرد. آیرو خشمگین از این بی‌حرمتی، مهارت آتش‌افزاری‌اش را آشکار می‌سازد و ژائو و همراهانش را می‌ترساند. شاهدخت یوئه جان خود را
و همراهانش را می‌ترساند. شاهدخت یوئه جان خود را فدای احیای روح ماه می‌کند. ژائو که متوجه زنده‌بودن زوکو شده، با او روبه‌رو می‌شود، اما آیرو زوکو را از جنگ بازمی‌دارد و ژائو به‌دست افزاریابان آب غرق می‌شود. آنگ با به‌یاد آوردن زندگی پیش از یخبندان، به حالت آواتار می‌رود و اقیانوس را به دیواری غول‌پیکر بدل کرده و ملت آتش را عقب می‌راند. پدر زوکو، ارباب آتش اوزای، از شکست آگاه می‌شود و دخترش آزولا را مأمور می‌کند تا نگذارد آواتار به افزاریابی خاک و آتش دست یابد.
موسیقی راک مسیحی سبکی موسیقی راک در آمریکا و کانادا و برخی دیگر کشورهای دیگر غربی است. در این نوع موسیقی، وجه تمایز عمدتا روی خود موسیقی نیست، بلکه روی محتویات و متن آن می‌باشد.
موسیقی متال مسیحی سبکی هوی متال است که بیشتر در آمریکا و کانادا و برخی دیگر کشورهای دیگر غربی رواج دارد. در این نوع موسیقی، وجه تمایز عمدتاً روی خود موسیقی نیست، بلکه روی محتویات و لیرکس‌های آن می‌باشد. وجه مشخصه. در موسیقی متال مسیحی، غالباً تمرکز روی لیرکس‌هایی است که در مدح مسیح و تثلیث و دیگر نمادهای دین مسیحیت می‌باشد. به‌طور نمونه، گروه متال مسیحی پی.او.دی. در ترانه Alive خطاب به پروردگار می‌گوید:
دین در دوران ساسانی به رویدادهای مربوط به دین در دوران شاهنشاهی ساسانی از سال ۲۲۴ تا ۶۵۱ میلادی اشاره دارد. به‌طور کلی تا عهد خسرو انوشیروان تاریخ ساسانیان عبارت بود از سعی در تقویت آیین ملی به منظور مبارزه با مذاهب تفرقه‌انگیز غیر ملی، یا تسامح در مقابل اینگونه مذاهب به قصد مقاومت در برابر نفوذ طبقه‌ای که آیین ملی در دست آن‌ها وسیله‌ای می‌شد برای کسب قدرت و اعمال نفوذ در امور حکومت. در بین کسانی که مشرب تسامح را در مسائل دینی جهت جلوگیری از قدرت گرفتن موبدان بکار بردند، می‌توان از یزدگرد یکم و قباد یکم نام
بکار بردند، می‌توان از یزدگرد یکم و قباد یکم نام برد. شاپور دوم و خسرو انوشیروان کسانی بودند که در جهت تأمین وحدت کشور و به قصد مبارزه با عوامل مخالف، آیین زرتشت را با قدرت و شدت ترویج کردند. در عصر نخستین شاهنشاهان ساسانی دو گرایش دینی عمده، وجود داشت که هر یک از آن‌ها می‌کوشید به آیین رسمی دستگاه دولتی تبدیل شود. نمایندگان این دو گرایش دینی، مانی و کرتیر بودند. شاهنشاهی به مقتضای وحدت سیاسی به دین رسمی واحدی نیاز داشت. آیین مانی از آنجا که عناصر اصلی ادیان بزرگ را در خود فراهم داشت جلب نظر می‌کرد. دین
بزرگ را در خود فراهم داشت جلب نظر می‌کرد. دین زرتشتی نیز که توانسته بود خود را با سنت‌ها و معتقدات آریایی سازگاری بخشد، زمینهٔ بسیار مساعدی داشت. سرانجام در کشمکش میان این دو گرایش دینی، کرتیر پیروز شد و توانست قدرت سیاسی شگرف شاهنشاهی را پشتیبان خود سازد. دین در دوران اشکانی. با آنکه برخی از پادشاهان شاهنشاهی اشکانی ظاهراً به آیین زرتشت علاقه نشان می‌دادند، اما هیچ اصراری به تعیین و تحمیل یک دین رسمی بر تمام اقوام تابع نشان ندادند. در قلمروی آنها، هم آیین کهن آریایی رایج بود هم مزدیسنا هم آیین بودایی و
کهن آریایی رایج بود هم مزدیسنا هم آیین بودایی و مسیحی که هر کدام بی‌هیچ محدودیتی اعتقاد خود را ترویج می‌کردند، هم یهودیان و هم یونانی بی‌هیچ اشکالی مناسک دینی خود را به جا می‌آوردند. پیدایش دین رسمی. نقش کرتیر. در عصر نخستین شاهنشاهان ساسانی دو گرایش دینی عمده، وجود داشت که هر یک از آنها می‌کوشید به آیین رسمی دستگاه دولتی تبدیل شود. نمایندگان این دو گرایش دینی، مانی و کرتیر بودند. شاهنشاهی به مقتضای وحدت سیاسی به دین رسمی واحدی نیاز داشت. آیین مانی از آنجا که عناصر اصلی ادیان بزرگ را در خود فراهم داشت جلب
که عناصر اصلی ادیان بزرگ را در خود فراهم داشت جلب نظر می‌کرد. دین زرتشتی نیز که توانسته بود خود را با سنت‌ها و معتقدات آریایی سازگاری بخشد، زمینهٔ بسیار مساعدی داشت. سرانجام در کشمکش میان این دو گرایش دینی، کرتیر پیروز شد و توانست آیین زرتشت را به عنوان یگانه دین رسمی شاهنشاهی ساسانی به کرسی بنشاند و قدرت سیاسی شگرف شاهنشاهی را پشتیبان خود سازد. شاهنشاهان ساسانی در آغاز اعلام دین زرتشت به عنوان دین رسمی خویش، آتشکده‌های زرتشتی را چون تکیه‌گاهی پایدار جهت فرمانروایی خود یافتند ولی برای پیروزی و شکوهمندی
فرمانروایی خود یافتند ولی برای پیروزی و شکوهمندی واقعی آئین زرتشت در سراسر کشور مبارزه و پیکار ضرورت یافت. این مبارزه با شدت و خشونتی تمام صورت گرفت. انهدام نفوذ دین یهود، مسیحیت، بودایی، برهمائیگری، و مندائیگری و نیز از میان برداشتن ارتداد در آئین زرتشت و پایان دادن به نهضت مانی و مانویان در ایران ضرور می‌نمود. از این رو پس از مرگ شاپور یکم، زمانی که نفوذ کرتیر بر شاهنشاه فزونی گرفت و ریاست مذهبی سراسر کشور را برعهده گرفت، پیگرد مانویان و فشار بر آنان در ایران آغاز شد. کشته شدن مانی در سال ۲۷۶ میلادی در
ایران آغاز شد. کشته شدن مانی در سال ۲۷۶ میلادی در زمان پادشاهی بهرام یکم بود. کرتیر نه تنها در پیدایش دین رسمی ایران بلکه در کار سیاست داخلی کشور نیز دارای اهمیت قاطعی بوده است. کرتیر متن‌های مذهبی را در روزگار شاهنشاهی بهرام دوم تنظیم کرد و برای نخستین بار اوستا را به صورت مجموعهٔ احکام دینی درآورد. پس از قیام نرسی جانشین بهرام دوم علیه کرتیر، از این چهرهٔ پرنفوذ روحانی در هیچ‌یک از آثار مذهبی پس از وی و در هیچ‌یک از نوشته‌های تاریخی و در هیچ روایتی سخن نیامده است. نقش آذرباد مهراسپندان. موبد موبدان دورهٔ
است. نقش آذرباد مهراسپندان. موبد موبدان دورهٔ شاپور دوم بود. خرده‌اوستا که قسمتی از مجموعهٔ اوستاست و شامل دعاها و سرودهای کوتاه آیینی زرتشتیان می‌شود را نیز آذرباد مهراسپندان تدوین کرده است. گفته‌اند برای اثبات حقانیت دین زردشت در مقابل مبلغان مسیحی که کنستانتین یکم پادشاه روم به مرزهای ایران فرستاده بود حاضر شد که ۹ من روی گداخته، بر سینهٔ وی ریزند… چنین کردند و بدو رنجی نرسید. این داستان را در دینکرت و دیگر روایات ساسانی نوشته‌اند به هر حال پیداست که آذرباد در مناظره و بحث بر حریفان خود پیروز شده است و
در مناظره و بحث بر حریفان خود پیروز شده است و در اثر سعی او مزدیسنا از حمایت شاهپور دوم بهره‌مند گشته است و در ایران به عنوان دین رسمی تأثیر داشته است البته در واقع اهتمام کرتیر در قلع و قمع مانوی‌ها و بعضی فرق دیگر که قبل از پیروزی آذرباد رخ داده بود زمینه را فراهم کرده بود از آن پس دین زرتشت دین رسمی شد و هرگونه مخالفت با آن به شدت منع می‌شد. اردشیر بابکان، پایه‌گذار سیاست اتحاد دین و دولت در ایران. پایه‌گذاری سیاست اتحاد دین و دولت در ایران قبل از اسلام به اردشیر بابکان (دوران پادشاهی از ۲۲۶ تا سال ۲۴۱
به اردشیر بابکان (دوران پادشاهی از ۲۲۶ تا سال ۲۴۱ میلادی) پایه‌گذار دولت ساسانی نسبت داده شده است. بر طبق روایت طبری خاندان اردشیر متولی آتشکدهٔ ناهید در استخر قدیم فارس بوده‌اند و طبیعی است هنگامی که اردشیر به قدرت رسید، در پی این بوده باشد که دین مزدیسنا را که در زمان اشکانیان در کنار حکومت قرار داشت با حکومت یکی سازد و از آن به عنوان حربهٔ سیاسی بهره برد. عامل اجرای این سیاست از زمان اردشیر به بعد موبدی به نام کرتیر، موبد پرنفوذ دوران ساسانی بود که در مدت سلطنت شش پادشاه از اردشیر بابکان تا نرسی
در مدت سلطنت شش پادشاه از اردشیر بابکان تا نرسی می‌زیسته است. زرتشتی بودن اردشیر و علاقهٔ او در نشر و ترویج آیین زرتشت و اقدام او جهت رسمی دین زرتشتی، در زمان او منجر به محدود کردن سایر ادیان نشد و توسعهٔ امپراتوری بدون اظهار تسامح دینی، مخصوصاً در اوایل دوران ساسانی غیرممکن بوده است. شاپور یکم، گسترش دین مانی. از روایت‌های گوناگون چنین برمی‌آید که دومین شاه ساسانی، شاپور یکم (دوران سلطنت از ۲۴۱ تا سال ۲۷۱ میلادی) نسبت به ادیان و مذاهب و افکار خارجی تسامح داشته است. مانی در زمان شاپور ظهور کرد و به حضور
داشته است. مانی در زمان شاپور ظهور کرد و به حضور شاپور رسید و اجازه یافت، دین خود را تبلیغ کند. انتشار مانویت در قلمرو ساسانی که اثر دیرپایی داشت، مدیون همین روحیهٔ تسامح بود که بی‌تردید پسند خاطر کرتیر نبود. تعلیم مانی که تلفیقی از مذاهب گنوسی با آیین‌های هندی و ایرانی بود اعتقاد به ثنویت را شامل روح و جسم و ضرورت سعی در نجات روح می‌کرد. بنیان‌گذار دین جدید، آیین مانوی، عناصر خاصی از هر دین را با هم ترکیب کرد و نظام عقاید و جامعه دینی خود را ایجاد کرد. احتمالاً در حدود ۲۴۰ بعد از میلاد. مانی مبلغانی را به
در حدود ۲۴۰ بعد از میلاد. مانی مبلغانی را به مرزهای امپراتوری روم فرستاد. پیامبر و دین جدیدش مورد حمایت شاه برجسته ایرانی شاپور یکم قرار گرفتند. این پادشاه از گسترش آیین مانوی در ایران حمایت کرد، احتمالاً در جهانی بودن دین ظرفیت جلب حمایت عمومی گسترده از حکومت خود را می‌دید. مانی در طول لشکرکشی‌های پیروزمندانه پادشاهان ایرانی در دهه ۵۰ قرن سوم میلادی، که مجموعه ای از موفقیت‌های نظامی ایرانی از قبیل نبرد ادسا و باربالیسوس، تصرف بسیاری از شهرهای سوریه و دستگیری امپراتور والرین بود، از جایگاه بالایی برخوردار
امپراتور والرین بود، از جایگاه بالایی برخوردار بود. شاپور یکم همچنین از فعالیت تبلیغی دین جدید در استان‌های روم حمایت می‌کرد. مبلغان مانوی آشکارا خواستار ارتداد از دین سنتی روم بودند که احتمالاً یکی از اولین موارد استفاده ابزاری از دین در نظر گرفته می‌شود. احتمال دارد که شاپور بر روی متقاعد کردن بخش بزرگی از مردم شرق روم به گرویدن به آیین جدید و در نتیجه ضعف داخلی و کاهش حمایت مردم از قدرت روم حساب می‌کرد. مذهب مشترک ساکنان استان‌های رومی سوریه، مصر، آسیای صغیر و مردم ایران می‌توانست الحاق این مناطق را به
صغیر و مردم ایران می‌توانست الحاق این مناطق را به مرزهای پادشاهی ساسانی تسهیل کند. مبلغان مانوی در سال‌های ۲۴۴ و ۲۵۱ میلادی به مصر و پیش از سال ۲۸۰ میلادی به روم رسیده‌اند. دین جدید در استان‌های آفریقایی روم — نه تنها در مصر بلکه در سراسر آفریقای شمالی — محبوبیت زیادی به دست آورد. شاپور حتی اگر هم به دین تازهٔ مانی با نظر علاقه نگریسته باشد بدون شک باید خیلی زود متوجه احتمال بروز مقاومت و عکس‌العمل شدید عامه در مقابل آن شده باشد وی برخلاف برادران خویش که به‌طور رسمی به دین مانی گرویدند تسامح در مورد تعلیم
رسمی به دین مانی گرویدند تسامح در مورد تعلیم مانی را تا حد گرایش رسمی به آن دنبال نکرد. هرمز یکم و حمایت از مانی. سومین شاه ساسانی، هرمز یکم (دوران پادشاهی از سال ۲۷۲ تا ۲۷۳ میلادی) نیز نسبت به مانی نظر تأیید و مساعدت داشته است و او را یک چند در دستگرد بابل، در کاخ خویش، از تعقیب مخالفان پناه داد. وی نسبت به کرتیر دشمن مانی، هم علاقه نشان داده و حتی با اعطای کلاه و کمر که نشانه‌های اشرافیت بود، به این موبد پرشور متعصب او را در ردیف بزرگان عصر درآورد. در دوران یکسالهٔ پادشاهی هرمزد هنوز تسامح دینی دوران
دوران یکسالهٔ پادشاهی هرمزد هنوز تسامح دینی دوران پدرش شاپور یکم حکمفرما بود. به نظر می‌رسد که قدرت واقعی کرتیر از زمان بهرام یکم آغاز می‌شود. بهرام یکم و قتل مانی. کرتیر که از دشمنان سرسخت مانی بود، سرانجام سبب زندانی شدن و مرگ مانی در سال (۲۷۶ میلادی)، در دوران پادشاهی بهرام یکم (دوران پادشاهی از ۲۷۳ تا سال ۲۷۶ میلادی) شد. قتل مانی ضعف سلطنت را در مقابل قدرت روزافزون کرتیر آشکارتر کرد. بهرام دوم و اوج قدرت کرتیر. کرتیر در زمان پنجمین شاه ساسانی، بهرام دوم (دوران پادشاهی از ۲۷۶ تا ۲۹۳ میلادی)، به قدرت
دوم (دوران پادشاهی از ۲۷۶ تا ۲۹۳ میلادی)، به قدرت بسیاری دست یافت. شاهنشاهان ساسانی در آغاز اعلام دین زرتشت به عنوان دین رسمی خویش، آتشکده‌های زرتشتی را چون تکیه‌گاهی پایدار جهت فرمانروایی خود یافتند ولی برای پیروزی و شکوهمندی واقعی آئین زرتشت در سراسر کشور مبارزه و پیکار ضرورت یافت. این مبارزه با شدت و خشونتی تمام صورت گرفت. انهدام نفوذ دین یهود، مسیحیت، آیین بودایی، هندوئیسم، و مندائیان و نیز از میان برداشتن ارتداد در آئین زرتشت و پایان دادن به نهضت مانی و مانویان در ایران ضروری می‌نمود. کرتیر برای
مانی و مانویان در ایران ضروری می‌نمود. کرتیر برای برقراری حکومت دینی از همهٔ امکانات برخوردار بود. تفسیر و تأویل ارادهٔ اهورامزدا ویژهٔ کرتیر بود. پادشاهی نرسی و پایان قدرت کرتیر. هفتمین شاه ساسانی، نرسی (دوران پادشاهی از ۲۹۳ تا سال ۳۰۲ میلادی) با قیام نرسی خود، در واقع به قدرت کرتیر پایان داد و از آن پس تا یک چند سایهٔ آتشگاه از فراز تاج و تخت دور شد. بعد از آن دوران خاطرات دوران کرتیر چنان فراموش شد که حتی در اوایل دورهٔ اسلام هم وقتی مزدیسنان کتاب پهلوی دینکرت را تدوین می‌کردند، ذکری از نام او در آن
دینکرت را تدوین می‌کردند، ذکری از نام او در آن کتاب نکردند و در عصری که بخاطر تسامح خویش درخشندگی خاص داشت، کسی را که مظهر تعصب بود و جز تعقیب و آزار مخالفان حاصل دیگری هم عاید آیین زرتشت نکرده‌بود، در ردیف موبدان و هیربدان بزرگ و نام‌آور دوران گذشته، یاد ننمودند. شاپور دوم و تغییر دین کنستانتین بزرگ به مسیحیت. اولین جامعه مسیحی در شرق، در اوایل قرن اول میلادی هم‌زمان با حکومت اشکانیان در شمال میان‌رودان تشکیل شد. در سال ۲۶۶ میلادی، این منطقه به‌طور کامل توسط امپراتوری ساسانی با عنوان استان آشورستان به
توسط امپراتوری ساسانی با عنوان استان آشورستان به ایران ضمیمه شد در آن زمان جوامعی مسیحی در شمال میان‌رودان، ایلام و فارس وجود داشتند. این جوامع مسیحی اولیه در قرن چهارم و پنجم توسط مهاجران بزرگی از امپراتوری روم شرقی تقویت شدند. مسیحیت از سدهٔ نخست میلادی رشد خود را آغاز کرد و در سده دوم سرعت این رشد بسیار زیاد شد؛ به گونه ای که تعداد زیادی مسیحی در قلمرو امپراتوری روم می‌زیستند. افزایش تعداد مسیحیان در امپراتوری روم باعث شد که بعضی از امپراتوران روم از جانب آنها احساس خطر کنند و دست به آزار و اذیت بر ضد
آنها احساس خطر کنند و دست به آزار و اذیت بر ضد ایشان بزنند. این پیگردهای دینی موجب شد که بسیاری از این مسیحیان وارد مرزهای ایران اشکانی شوند تا بتوانند آزادانه به فعالیتهای دینی خود بپردازند. این روند مهاجرت و تبلیغ باعث افزایش تعداد این مسیحیان در ایران شد و آنها موفق شدند که خود را به عنوان اقلیتی دینی تثبیت کنند. به نظر می‌رسد که با آغاز حکومت ساسانی نیز مسیحیان به رشد خود ادامه دادند. آزادی دینی روزگار شاپور یکم ساسانی که ظهور مانی و حمایت شاه از وی نمونه ای آشکار از آن است، عاملی مهم در گسترش مسیحیان
ای آشکار از آن است، عاملی مهم در گسترش مسیحیان در ایران بود. از طرفی دیگر ، انتقال اسیران جنگی از قلمرو روم به ایران که تعداد زیادی از آنها مسیحی بودند، باعث افزایش تعداد مسیحیان در ایران شد. در قلمرو روم در مدت کودکی شاپور دوم (دوران پادشاهی از ۳۰۹ تا سال ۳۷۹ میلادی) دگرگونی‌هایی پیش آمده بود که سبب می‌شد، تا امپراتور روم، در داخل سرزمین ایران نیز برای خود، هواخواهانی داشته باشد. قضیه عبارت بود از اینکه کنستانتین بزرگ امپراتور روم در سال ۳۱۳ میلادی طبق فرمانی موسوم به، فرمان میلان، رسماً به آیین مسیح
فرمانی موسوم به، فرمان میلان، رسماً به آیین مسیح گروید که طبعاً وی را حامی مسیحی‌های ایران نیز می‌کرد. این امر موجب می‌شد که وقتی شاپور دوم در صدد جنگ با روم برآید، مسیحی‌هایی که در این اوقات در قلمرو شاهنشاهی ایران تعدادشان، تدریجاً زیاد هم شده بود، نسبت به روم علاقه و احساسات موافق نشان دهند و چنان‌که از قول خود شاپور نقل شده است در سرزمین وی سکونت ورزند و در عین حال دوستدار دشمن وی قیصر روم باشند. این اوضاع آیین مسیحیت را که پیش از آن جز به عنوان یک آیین غیرمجاز قلمداد نشده بود به آیین دشمن تبدیل کرد
غیرمجاز قلمداد نشده بود به آیین دشمن تبدیل کرد این احوال سیاست تعقیب و تعصب را که از زمان کرتیر موبد، تقریباً فراموش شده بود، دوباره در ایران احیاء کرد. با شروع جنگ با روم تعقیب و آزار مسیحی‌های ایران هم که شاه ایران به آن‌ها به چشم یک دشمن خانگی می‌نگریست، شروع شد. شاپور برخلاف موبدان عصر، ظاهراً مسیحی‌ها را بیشتر به عنوان یک مسئلهٔ سیاسی تلقی می‌کرد و با یهودیان ایران که از نظر سیاسی، بی‌طرف بودند، شاپور با تسامح رفتار می‌کرد. آزار و اذیت مسیحیان در زمان شاپور دوم از سال ۳۳۹ (میلادی) آغاز یافت. در
زمان شاپور دوم از سال ۳۳۹ (میلادی) آغاز یافت. در کتاب‌های کلیسای سریانی «"اعمال شهدا"» آزار و تعقیب عیسویان که مدت دویست سال، با فواصل چند به طول انجامید، نوشته شده است. این کتاب با اینکه از روی تعصب شدید نگاشته شده و به افسانه‌های بسیاری زینت یافته است اما از آنجا که متکی به اسناد و روایات معتبر است. از منابع خوب به‌شمار می‌آید. کهنترین این منابع، دو منبع متفاوت هستند که به اعدام شمعون، رهبر مسیحیان ایران در زمان شاپور دوم اشاره می‌کنند. براساس منابع کلیسایی سریانی، مسیحیان در زمان حکومت شاپور دوم میان
سریانی، مسیحیان در زمان حکومت شاپور دوم میان سالهای ۳۳۹ تا مرگ وی در ۳۷۹ به مدت چهل سال. تحت پیگرد دینی سازمان یافته‌ای قرارگرفتند. نویسندگان این منابع، عمدتاً متعصبانی مسیحی بودند که حتی تحمل فرقه‌های دیگر رقیب خود در مسیحیت را نیز نداشتند. این نویسندگان طبیعتاً به دین زردشتی که دین رسمی و مسلط شاهنشاهی ساسانی بود، رویکردی منفی داشتند و مبالغه و اغراق، بخشی جدایی‌ناپذیر از گزارش‌های آنها بود. مبارزهٔ شاپور دوم با مسیحیان به داخل خاک ارمنستان نیز کشیده شد زیرا اعلام مسیحیت به منزلهٔ دین رسمی ارمنستان در
زیرا اعلام مسیحیت به منزلهٔ دین رسمی ارمنستان در اوایل قرن چهارم میلادی تأثیر بسیاری در بین مسیحیان منطقه گذاشت و رسمیت یافتن دین مسیحیت در روم سبب تعمیق دشمنی ساسانیان با ارمنستان شد. بهرام چهارم و تقسیم ارمنستان بین ایران و روم. در زمان بهرام چهارم (دوران پادشاهی از ۳۸۸ تا سال ۳۹۹ میلادی)، بسته شدن پیمان صلح با روم و تقسیم ارمنستان بین ایران و روم، شاید بدان سبب که موبدان را، از تعقیب و آزار مسیحیان آن حدود، بازمی‌داشت، منجر به ناخرسندی آنها، از بهرام شد. در دنبال همین ناخرسندی نجبا بود که ناگهان بهرام،
در دنبال همین ناخرسندی نجبا بود که ناگهان بهرام، به دست بدخواهان کشته شد. مسئلهٔ تقویت فوق‌العادهٔ آیین زرتشتی از نظر فرمانروایان ساسانی این اشکال را هم داشت که غالباً قدرت سلطنت را محدود می‌کرد و منجر به مداخلات تحمل ناپذیر نجبا و طبقات روحانی در امور مربوط به سلطنت می‌شد. یزدگرد یکم، از مسامحه تا دشمنی با عیسویان. در نوشته‌های مورخان عیسوی و مؤلفان ایرانی، اختلاف بسیار راجع به احوال یزدگرد یکم (دوران پادشاهی از ۳۹۹ تا ۴۲۰ میلادی) مشهوداست. یکی از منابع سریانی او را یزدگرد نیکوکار و عیسوی رحیم و مقدس‌ترین
او را یزدگرد نیکوکار و عیسوی رحیم و مقدس‌ترین پادشاهان، خوانده و از احسان او به فقرا و بینوایان تمجید کرده است. مورخان عرب و ایرانی که نوشته‌هایشان، مبتنی بر تواریخ عهد ساسانی، است و مأخوذ از عقاید روحانیون زرتشتی و اعیان و نجبا می‌باشد، او را به‌صفاتی از قبیل یزدگرد بزه گر (بزه کار) و فریبنده خوانده‌اند. سبب عمدهٔ ناخرسندی نجبا از یزدگرد، تسامحی بود که وی نسبت به مسیحی‌های ایران، نشان می‌داد. در زمان یزدگرد یکم رابطه میان ایران و روم شرقی به بخش نویی رسید و دو کشور در حل مسائل درونی یکدیگر را یاری
رسید و دو کشور در حل مسائل درونی یکدیگر را یاری می‌رساندند. یزدگرد قبول کرد که بین دولت و اتباع عیسوی او طریقه و روشی معین برقرار باشد و فرمان داد، کلیساهایی را که خراب کرده بودند، مجدداً بنا کنند و کسانی که به جرم عیسوی بودن به زندان افتاده بودند، آزادی دهند و به روحانیون عیسوی نیز اجازه داده شد که به همه جای ایران سفر کنند. مسالمتی که یزدگرد یکم در روابط خود با عیسویان اظهار می‌کرد، بی شک معلول مقاصد سیاسی بود زیرا که با استوار کردن بنیان صلح ایران و روم می‌توانست، در تحکیم اقتدار سلطنت خویش بکوشد اما به