payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تجول اوللحمید اتعهدت ذیچ العدول اشحده الیمر بأسم شمه اویگول اگصار چانن لو اطوال اردانهه عنزو شمه او گضت بلعز عمر لل بدیهم لاگت اخشوم السمر احمید ضلت تنتخی ابشمه اوتمر اوضلت النخوه الولد والدانهه اشتد عزم شمه ابعزم خوانهه الزامطت بیهم اورفعو شانهه ب قصیده نخوة شمة تیره‌ها و نامهای خانوادگی رایج. این قبیله در ایران به عشیره‌ها و تیره‌های مختلفی از جمله العوامر، آلبودویریج، البوعلوان، المرادسه، الخرامزه، الحوالات، آلبوخلیل، المواجد، البومحیسن و ... تقسیم می‌گردد. از جمله نام‌های خانوادگی رایج افراد آن اشاره
از جمله نام‌های خانوادگی رایج افراد آن اشاره می‌شود به: حمیداوی، حمیدی، حمید،حمیداویان حمیدی مجد و ... که از نام اصلی آن مشتق گشته‌اند؛ و نام‌های خانوادگی دیگری چون عامری، علوانی، مرداسی، محسنی، خلیلی، خلیلاوی، خرمیزی، فیاضی، و حتی مزرعه بیت راشد و حدادی و غیره که از نام تیره‌ها و بیوت زیرمجموعهٔ آن اخذ شده‌اند. برخی از چهره‌های معروف قبیله در ایران. از چهره‌های برجسته و معروف خاندان آل حمید در ایران می‌توان به رضا فیاضی بازیگر و کارگردان صداوسیما و حامد حدادی بازیکن تیم ملی بسکتبال ایران، محسن حمیدی
حدادی بازیکن تیم ملی بسکتبال ایران، محسن حمیدی بازیکن فوتبال، نجمه حمید عضو هیئت علمی دانشگاه شهید چمران اهواز و عضو سابق شورای شهر اهواز، پروفسور حسین حمیدی نجات رئیس دانشکده دامپزشکی اهواز و عبدالزهرا فیاضی مشاور عالی استاندار خوزستان، دکتر فیصل مرداسی مشاور اولین وزیر صمت در دولت دهم و رئیس سابق مرکز ملی فرش ایران و از شاعراني معروف به حمد العطیوی و غلامعلی الحمیداوی اشاره کرد. همچین صفحه رسمی قبیله آل حمید در ایران به آدرس @Ashayer_Alhamid در اینستاگرام در دسترس می باشد .
شهر پاریس در کشور فرانسه دارای ۳۰ میلیون بازدید کننده در سال و همچنین دارای مقام اول در میان شهرهای دنیا از نظر تعداد تورسیت در سال می‌باشد. پاریس دارای المان‌های شهری مشهور از دوران‌های متفاوت است . مانند تاق پیروزی (پاریس), برج ایفل و در دوران کلاسیک جدید، بارون هاوسمن شهردار پاریس بولوارها و ساختمان‌ها و سالن اپرا و کنسرت‌های بسیاری را در این شهر بنا کرد. همچنین در عصر مدرن ساختمان‌ها و مکان‌های بسیاری در حومه شهر طراحی شدند از جمله دیزنی‌لند پاریس .
در بسیاری از گونه‌های مهره‌داران و بی‌مهرگان عالی، پرندگان یا ماهی‌ها، جفت‌ها یا گروه‌های خانواده‌ای، گستره مشخصی را برای زندگی و فعالیت‌های زیستی خود برمی‌گزینند که اگر از این گستره نگهداری نمایند، نام آن قلمرو است و به این حالت قلمروخواهی گفته می‌شود. انواع و اندازه. قلمروها در بین پرندگان به شش نوع مختلف قابل تقسیم‌بندی است: الف: قلمرو چندمنظوره که همه فعالیت‌های جانور مانند جفت‌گیری، لانه‌سازی و یافتن غذا در آن صورت می‌گیرد. ب: منطقه جفت‌گیری و لانه‌سازی که جستجوی غذا در خارج از آن صورت می‌گیرد. پ:
که جستجوی غذا در خارج از آن صورت می‌گیرد. پ: قلمرو لانه‌سازی که منطقه کوچکی را دربر می‌گیرد و در بین پرندگان دریایی که زندگی دست‌جمعی دارند، متداول است. ت: قلمرو جفت‌یابی و جفت‌گیری که در گونه‌هایی که نمایش جفت‌یابی در آنها رایج است، توسط پرندگان نر از آن محافظت می‌شود. ث: استراحتگاه ج: قلمرو زمستانی که ممکن است با نوع الف همپوشانی داشته باشد یا (مثلا برای پرندگان مهاجر) کاملاً متفاوت باشد و شامل محل ذخیره کردن آذوقه است. برخی از گونه‌های سنجاب‌ها ممکن است ۱۰ هکتار قلمرو داشته باشند. محدوده قلمرو برای رودک
هکتار قلمرو داشته باشند. محدوده قلمرو برای رودک در یک زیستگاه خوب روستایی ممکن است به ۳۰ هکتار باشد و این عدد در زیستگاه‌های فقیر، حتی به ۳۰۰ هکتار هم برسد. به‌طور متوسط، یک قلمرو ممکن است حدود ۵۰ هکتار باشد و مجموعه‌های اصلی معمولاً حداقل ۵۰۰ متر از هم فاصله دارند. در مناطق شهری، اگر بتوانند غذای کافی را از میزهای پرندگان، پسماند غذا یا تغذیه مصنوعی در باغ‌های حومه شهر به دست آورند، می‌توانند به وسعت ۵ هکتار هم باشند. اندازه قلمروی کفتارهای خالدارمتغیر است و از کمتر از ۴۰۰۰ هکتار در دهانه انگورونگورو تا
و از کمتر از ۴۰۰۰ هکتار در دهانه انگورونگورو تا بیش از یکصد هزار هکتار در کالاهاری متغیر است. در سال ۱۹۹۹ در اتیوپی، ۳۵ کفتار خالدار و ۶ شیر در درگیری با یکدیگر بر سر تصاحب قلمرو کشته شدند. منابع. اکولوژی. اردکانی، محمدرضا. مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران. ۱۳۸۸.
رضا فیاضی (با نام اصلی عبدالرضا فیاضی) (زاده ۱۵ تیر ۱۳۳۲) بازیگر، نویسنده، صداپیشه، کارگردان و مجری ایرانی است. او همچنین چندین مجموعه داستان و شعر به چاپ رسانده‌است. زندگی. در سال ۱۳۳۲ در محله آسیه آباد اهواز متولد شد در خاطرات خود می‌گوید وی در روزهای ملّی شدن صنعت نفت به‌دنیا آمده بود، تا قبل از رفتن به مدرسه برای او شناسنامه نگرفته و نامی انتخاب نکرده بودند و او را «ملّی» صدا می‌زده‌اند. مدرک دیپلم را دن شهر دریافت کرد و پس از آن به بازیگری در تئاتر و فیلم کوتاه پرداخت و کارگردانی تئاتر را نیز تجربه
فیلم کوتاه پرداخت و کارگردانی تئاتر را نیز تجربه کرد. در سال ۱۳۵۴ وارد دانشکده هنرهای زیبا شد. با اجرای تئاتر در مدارس در دوران راهنمایی و دبیرستان کار غیر حرفه‌ای خود را آغاز کرد. شروع فعالیت. در سال ۱۳۵۵ در سریال «گلباران» به کارگردانی «رضا بابک» به ایفای نقش پرداخت. سپس در فیلم «چریکه تارا» (بهرام بیضایی) حضور پیدا کرد و در کنار بازیگری مدیریت صحنه را نیز عهده‌دار شد. فیاضی پس از آن به فعالیت در زمینه‌های مختلف هنری از جمله نویسندگی، نمایش عروسکی و کارهای رادیویی پرداخت و در چندین برنامه تلویزیونی به
رادیویی پرداخت و در چندین برنامه تلویزیونی به عنوان مجری حضور پیدا کرد. وی همچنین به عنوان داور جشنواره شعر عربی در شادگان دعوت شد. نویسندگی و شعر. رضا فیاضی علاوه بر کار کارگردانی و بازیگری تألیفاتی در شعر، نویسندگی داستان، رمان و خاطره‌نویسی دارد که آخرین کتاب‌های وی با عنوان‌های روایت‌های زنانه و الو اینجا پدری به قتل رسیده توسط نشر آواژ به چاپ رسیده‌اند. روایت‌های زنانه مجموعه داستانی است با محوریت زنان و الو اینجا پدری به قتل رسیده اولین رمان چاپ شده از رضا فیاضی است. همچنین کتاب دیگری تحت عنوان آسیه
رضا فیاضی است. همچنین کتاب دیگری تحت عنوان آسیه آباد از سوی انتشارات امیرکبیر و رمانی با عنوان تتو از سوی نشر آواژ به زودی منتشر می‌گردد. از جمله نوشته‌های وی می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
رخت‌شویی به عمل شستن لباس، پوشاک و پارچه‌ها گویند که معمولاً مکان خاصی برای آن در نظر گرفته می‌شود. البته رخت‌شویی خانواده‌ها در خانه‌ها انجام می‌گیرد. رخت‌شویی در گذشته. اولین رخت‌شویی‌ها در رودخانه‌ها انجام می‌گرفته‌است که هنوز در مناطق روستایی هنوز انجام می‌شود. مواد گیاهی برای کمک به بهتر شستن لباس‌ها استفاده می‌شده، امروزه با استفاده از ماشین‌های لباس‌شویی پیشرفته از مواد و پودرهای شوینده به‌جای صابون‌های سنتی استفاده می‌شود. در مواقعی که رودخانه‌ها و منابع آب در دسترس نبود با قرار دادن لباس‌ها در آب
منابع آب در دسترس نبود با قرار دادن لباس‌ها در آب جوش، رخت‌شویی لباس‌ها و پارچه‌ها انجام می‌گرفته‌است. انقلاب صنعتی. انقلاب صنعتی، رخت‌شویی را به‌طور کامل دگرگون کرد. استفاده از نیروی میکانیکی و انرژی الکتریسیته و ساخت ماشین‌های صنعتی استفاده از دست در رخت‌شویی را بسیار کم کرد. امتیاز اولین ماشین رخت‌شویی در سال ۱۶۹۱ میلادی ثبت شده‌است.
اوتو اُلِندُرف (زاده ۴ فوریه ۱۹۰۷ – درگذشته ۷ ژوئن ۱۹۵۱) از درجه‌داران اس‌اس آلمان بود. اولندرف فرمانده عملیاتی بود که در مولداوی، جنوب اوکراین، کریمه و شمال قفقاز دست به قتل‌عام زد. پس از شکست آلمان اتو الندرف به جنایات جنگی در طول جنگ جهانی دوم محکوم شده و اعدام شد. زندگی و فعالیت. وی در روستای زولده زاده شد. در سال ۱۹۲۵ به حزب نازی و در سال ۱۹۲۶ به اس‌اس پیوست. در دانشگاه لایپزیگ و دانشگاه گوتینگن، اقتصاد و حقوق خواند. وی هم‌چنین دکترای حقوق الهی را از دانشگاه پاویا دریافت کرد. وی در سال ۱۹۳۶ به اس دی
دانشگاه پاویا دریافت کرد. وی در سال ۱۹۳۶ به اس دی پیوست و یک مشاور اقتصادی در سازمان شد. در سال ۱۹۳۹ به درجه اس‌اس-اشتاندارتنفورر رسید و رئیس اداره سوم اداره اصلی امنیت رایش شد. وی این سمت را تا سال ۱۹۴۵ برعهده داشت. در ژوئن ۱۹۴۱، وی توسط راینهارد هایدریش به فرماندهی گروه D نیروهای اقدام ویژه شد که در جنوب اوکراین و منطقه کریمه فعالیت می‌کرد. گروه وی مسئول کشتار ۱۴٬۳۰۰ نفر (عمدتاً یهودی) در شهر سیمفروپول در ۱۳ دسامبر سال ۱۹۴۱ بود. پس از جنگ. وی در پرواز هاینریش هیملر از فلنسبورگ به همراه او بود و همراه او
هیملر از فلنسبورگ به همراه او بود و همراه او در لونه‌بورگ دستگیر شد. در دادگاه آینزاتس‌گروپن به جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی (از جمله کشتار ۹۰٬۰۰۰ در دوره فرماندهی گروه D نیروهای اقدام ویژه) در جریان جنگ جهانی دوم متهم و به مرگ محکوم شد. وی در ۸ ژوئن ۱۹۵۱ در زندان لاندسبرگ به‌دار آویخته‌شد.
ماه و آتش (به ایتالیایی: La luna e i falò) بهترین و آخرین رمان چزاره پاوزه رمان‌نویس و مترجم معروف ایتالیایی است. رمان درباره فردی است که پس از پایان جنگ جهانی دوم از آمریکا به سوی ایتالیا و روستایی که در آن به دنیا آمده باز میگردد. چزاره پاوزه پس از نوشتن این کتاب توانست جایزه استرگا را دریافت کند. چزاره اندکی پس از نوشتن آن در یک هتل خودکشی کرد. مضمون. در آثار پاوزه بالاخص دو اثر ماه و آتش و مجموعه شعر زمین و مرگ تردید و تیرگی را می‌شود دید.
جشنواره هنرهای اجرایی معاصر گلاستونبری که بیشتر با نام گلاستونبری یا گلاستو خوانده می‌شود بزرگترین جشنواره بدون سقف و هوای آزاد و هنرهای اجرایی جهان است که به صورت سالانه در انگلستان برپا می‌شود.گلاستونبری بیشتر برای اجراهای موسیقی‌اش معروف است اما در این جشنواره رقص، تئاتر، سیرک، کمدی و بسیاری هنرهای اجرایی دیگر نیز به نمایش درمی‌آید.در سال ۲۰۰۵ محوطه اجرای گلاستونبری بالغ بر بیش از ۳.۶ کیلومترمربع بوده و بیش از ۱۸۶ اجرای زنده در آن اجرا شده و بالغ بر ۱۵۰،۰۰۰ نفر مخاطب داشته‌است. جشنواره گلاستونبری پذیرای
نفر مخاطب داشته‌است. جشنواره گلاستونبری پذیرای بسیاری از گروه‌ها و موزیسین‌های بزرگ جهان از جمله ریدیوهد، میوز، گوریلاز، آرکتیک مانکیز، د هو، بروس اسپرینگستین، اوسیس، پل مک کارتنی، آر.ای.ام، کلدپلی، پالپ، تی.رکس و... بوده‌است.
آلخو کارپانتیه ئی والمونت (لوزان، ۲۶ دسامبر ۱۹۰۴ ــ پاریس، ۲۴ آوریل ۱۹۸۰) نویسنده‌ای کوبایی بود که تأثیر بسیار گسترده‌ای در ادبیات آمریکای لاتین در دورهٔ شکوفایی‌اش، موسوم به «بوم»، گذاشت. منتقدان او را یکی از مهم‌ترین نویسندگان اسپانیایی‌زبان قرن بیستم و یکی از معماران نوسازی ادبیات آمریکای لاتین می‌نامند، به خصوص از جهت سبکش که ابعاد و جنبه‌های متعدد و متنوع تخیل را در برمی‌گیرد و واقعیت را با استفاده از آنها بازمی‌سازد، مؤلفه‌هایی که با کمک‌شان «واقعیت جادویی» را آفرید و به کار برد. کارپانتیه دوره‌ای
جادویی» را آفرید و به کار برد. کارپانتیه دوره‌ای طولانی از عمرش را نیز به کار روزنامه‌نگاری و موسیقی‌شناسی پرداخت و تحقیقاتی موسیقایی به انجام رساند و کنسرت‌های متعددی سازمان داد و فعالیت‌های دیگری هم کرد؛ با این حال، آنچه او را به شهرت رساند، فعالیت ادبی‌اش بود. زندگی. کارپانتیه در لوزانِ سوئیس به دنیا آمد. پدرش معماری فرانسوی به نام ژرژ آلوارس کارپانتیه و مادرش لینا والمونت معلم زبانی اصالتاً روس بود. کودکی‌اش در «آمیزش فرهنگی» عمیقی گذشت. خانوادهٔ او به هاوانا مهاجرت کردند زیرا پدرش به فرهنگ اسپانیایی
هاوانا مهاجرت کردند زیرا پدرش به فرهنگ اسپانیایی علاقه‌مند بود و مشتاق به زیستن در کشوری جوان که به او امکان بدهد از انحطاط اروپا بگریزد؛ بنابراین کارپانتیه در برخورد نزدیک با دهقانان کوبایی سفیدپوست و سیاه‌پوست، «مردان قحطی‌کشیده و محنت‌زده، زنان پیش از موعد پیرشده و کودکانی گرسنگی‌کشیده و مملو از بیماری‌های گوناگون» رشد کرد. واقعیتی که بعدها در آثارش مشاهده شد. کودکی‌اش با نخستین سال‌های جمهوری مستقل همزمان شد، دوره‌ای که در آن مدرسه‌ها به سبب کمبود مواد درسی مناسب زمان حال‌شان بر گذشتهٔ استعماری
مواد درسی مناسب زمان حال‌شان بر گذشتهٔ استعماری اسپانیایی متمرکز می‌شدند: «بر اساس کتاب‌هایی که در پایان قرن نوزدهم در اسپانیا معتبر بود و استفاده می‌شد». در یازده‌سالگی همراه والدینش به ملکی در لوما دِ تیرا در نزدیکی هاوانا نقل مکان کرد. والدینش تحصیلاتش را از یازده تا هفده‌سالگی‌اش بر عهده گرفتند. ادبیات را نزد پدرش و موسیقی را نزد مادرش می‌آموخت، آموزش موسیقی در کارپانتیهٔ جوان تأثیر بسیار گذاشت و از همان دوران به موسیقی گرایش پیدا کرد. پدرش در همان سال‌ها ترک‌شان کرد و کارپانتیه مطالعاتش را کنار گذاشت
ترک‌شان کرد و کارپانتیه مطالعاتش را کنار گذاشت و برای کمک کردن به مادرش به سر کار رفت. پس از اتمام تحصیلات ابتدایی‌اش در کوبا برای کامل کردن بخشی از تحصیلات تکمیلی‌اش در لیسه ژانسون دو سایی به پاریس رفت و در رشتهٔ تئوری موسیقی به تحصیل پرداخت و، به بیان خودش، «پیانیستی مقبول» شد. در سال ۱۹۱۷ به انستیتو آموزش‌های تکمیلی هاوانا رفت تا تحصیلاتش را در تئوری موسیقی ادامه دهد. در سال ۱۹۲۰ توانست به دانشکدهٔ معماری همان شهر راه بیابد، اگرچه بعدها پیش از پایان تحصیلات ترکش کرد. در نخستین سال‌های دههٔ ۱۹۲۰ کم‌کم به
ترکش کرد. در نخستین سال‌های دههٔ ۱۹۲۰ کم‌کم به سراغ سیاست رفت و به‌خصوص در «انقلاب ناتمام کهنه‌سربازان و میهن‌پرستان» در سال ۱۹۲۳ شرکت جست. هرچند گروه‌هایی که به آنها می‌پیوست به‌طور ویژه پارتیزانی نبودند و در واقع از راه هنر با هم متحد شده بودند، از اهداف سیاسی بی‌بهره نبودند و چارچوب مبارزه‌ای علیه دیکتاتوری خراردو ماچادو (که در سال ۱۹۲۵ به قدرت رسیده بود) و علیه سرمایه‌داری آمریکای شمالی تشکیل دادند. زندگی در کوبا. در سال ۱۹۲۱ کار روزنامه‌نگاری‌اش را آغاز کرد، کاری که عملاً تا پایان عمرش کنارش نگذاشت.
کرد، کاری که عملاً تا پایان عمرش کنارش نگذاشت. نخستین کارهای ادبی‌اش را در بخش «آثار مشهور» روزنامهٔ هاوانایی لا دیسکوسیون منتشر کرد که اغلب مرور آثار شناخته‌شده بود. همان سال تحصیلات دانشگاهی را به طول قطعی ترک کرد و دوباره به فرانسه سفر کرد. دو سال بعد برگشت و مقالاتی در زمینهٔ نقد موسیقی و تئاتر در لا دیسکوسیون و ال ارالدو دِ کوبا نوشت. در این سال‌ها موقعیت اقتصادی‌اش پایدار شد چون به سردبیری مجلهٔ تجاری ایسپانیا گماشته شد. تاریخچه‌ای دربارهٔ کفش برای اتحادیهٔ کفاشان نوشت و در بخش مد مجلهٔ سوسیال تحت
اتحادیهٔ کفاشان نوشت و در بخش مد مجلهٔ سوسیال تحت نام مستعار «ژاکلین» فعالیت کرد. در سال ۱۹۲۳ در کنار دسته‌ای به نام گروه اقلیت، که خود تأسیسش کرده بود، به اعتراض سیزده‌گانه پیوست و اگرچه اعضای گروه او را در آن دوران روشنفکر و غیرسیاسی وصف کرده‌اند، فعالانه در مخالفت با رئیس‌جمهور وقت آلفردو سایاس شرکت جست. این رابطه بعدها در «هستهٔ اکسیون کوبایی» ادغام شد که جنبش چریکی شکست‌خوردهٔ «انجمن کهنه‌سربازان و میهن‌پرستان» را سازمان‌دهی کرد. در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۸، کارپانتیه به مقام ویراستار مجلهٔ کارتلس
تا ۱۹۲۸، کارپانتیه به مقام ویراستار مجلهٔ کارتلس گماشته شد. در ۱۹۲۶ به دعوت دولت مکزیک در کنگره‌ای برای روزنامه‌نگاران در این کشور همکاری کرد و در خلال همین کنگره با دیگو ریورا آشنا شد و رفاقتی طولانی‌مدت میان‌شان درگرفت. این دوره در شکل‌گیری شخصیت هنری کارپانتیه بسیار مهم بود؛ به‌تدریج همهٔ محله‌های هاوانا را شناخت و معماری استعماری و محیط هاوانای کهنه را کشف کرد، عناصری که بعدها در بسیاری از مقالات و رمان‌هایش، به خصوص رمان تعقیب، به کار رفت. آثار و اقدامات وی در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۸ نشان می‌دهد که
وی در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۸ نشان می‌دهد که با توجه تمام در جنبش آوانگارد کوبایی شرکت جست و با اشخاص اصلی این جنبش طرح دوستی ریخت. ضمناً کارپانتیه به دنبال شنیدن آثار آمادئو رولدانِ آهنگساز روابط موسیقایی‌اش را گسترش داد. در سال ۱۹۲۷ به مانیفست اقلیت پیوست و به همین سبب بعدها به مدت شش ماه به اتهام پذیرفتن و دنبال کردن نظریات کمونیستی به زندان رفت. در دوره‌ای که در زندان گذراند نسخهٔ اول رمانش ستایش از آن خداست! را آماده ساخت. در ماه مارس ۱۹۲۸ که به صورت مشروط آزاد شده بود، به کنگرهٔ روزنامه‌نگاران در
مشروط آزاد شده بود، به کنگرهٔ روزنامه‌نگاران در هاوانا رفت و در آن‌جا با روبر دسنوس، شاعر فرانسوی، آشنا شد که گذرنامه و مدارکش را به او داد و کمکش کرد تا در کشتی‌ای سوار شود که به فرانسه می‌رفت و از دست رژیم دیکتاتوری ماچادو بگریزد. زندگی در فرانسه. کارپانتیه از ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۹ در فرانسه اقامت کرد. دورانی که در این کشور گذراند جهانش را غنی‌تر ساخت و او را با تکنیک‌های ادبی نو و شیوه‌های بیانی آشنا کرد. زمانی به فرانسه آمد که جنبش سورئالیست‌ها در اوج بود و اعضای این جنبش او را به آغوش باز پذیرفتند. در پاریس
این جنبش او را به آغوش باز پذیرفتند. در پاریس مستقر شد و با آفریدن اشعار و مقالاتش دربارهٔ موسیقی در بسیاری از مجلات محلی و کوبایی همکاری کرد. به محافل موسیقایی شهر پاریس پیوست و با داریوس میلو، آهنگساز فرانسوی، هیتور ویلالوبوسِ برزیلی و آلخاندرو گارسیا کاتورلای کوبایی همکاری کرد. این گروه مجموعهٔ متنوعی از شعر، لیبرتو و متن فراهم آورد از قبیل اشعار آنتیل، ترانه‌هایی نو بر متونی از آلخو کارپانتیه با موسیقی م.ف. گائیار. کارپانتیه ضمناً مجموعهٔ مقالات یادداشت‌های همگرا را در ۱۹۲۸ نوشت. کارپانتیه، با پشتیبانی
همگرا را در ۱۹۲۸ نوشت. کارپانتیه، با پشتیبانی دسنوس، به عضوی از جنبش سورئالیست‌ها مبدل شد که بعدها در آثارش تأثیر مهمی گذاشت. نخستین دو داستان کوتاهی که نوشت، «دانشجو» و «معجزهٔ آسانسور»، به سبک سورئالیستی است. کارپانتیه، هرچند مشهورترین آثارش را به زبان اسپانیایی نوشت، قادر بود که به زبان فرانسه بنویسد. مثلاً داستان «قصهٔ ماه‌ها» را به فرانسه نوشت و، بسته به مخاطبانش، به فرانسه یا اسپانیایی مصاحبه می‌کرد. کارپانتیه در انقلاب سورئالیستی شرکت جست و با شاعرانی مانند لویی آراگون، تریستان تزارا و پل الوار و
مانند لویی آراگون، تریستان تزارا و پل الوار و نقاشانی مانند جورجو دِ چیریکو، ایو تانگی و پابلو پیکاسو آشنا شد. در سال ۱۹۳۳ نخستین رمانش ستایش از آن خداست! را به پایان رساند و مدتی کوتاه از فرانسه به مادرید رفت. در ۱۹۳۶، پس از سقوط رژیم خراردو ماچادو، سفری به کوبا کرد. به پاریس برگشت و تا پس از جنگ‌های داخلی اسپانیا به اسپانیا برنگشت. کارپانتیه بیشتر عمرش را در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۹ در فرانسه گذراند و در برنامه‌های پخش رادیویی فرانسوی در زمینهٔ جلوه‌های صوتی و تدوین موسیقی به فعالیت پرداخت. سپس به
صوتی و تدوین موسیقی به فعالیت پرداخت. سپس به مدریریت استودیو فونیریک رسید و برنامه‌هایی رادیویی را با مدرن‌ترین تکنیک‌ها کارگردانی کرد. از جمله کارهایش کارگردانی دکلمهٔ اشعاری از والت ویتمن، ادگار الن پو، لنگستن هیوز، لویی آراگون و دیگران بود. دورانی که در این کشور گذراند به شکل گرفتن هویت نویسندگی‌اش کمک کرد؛ چنان‌که خودش گفته‌است: یادش داد که «بافت‌ها را ببینم، جنبه‌هایی از زندگی در آمریکا که پیش‌تر درنیافته بودم… فهمیدم که پشت این بوم‌گرایی چیز دیگری هست؛ آنچه که مضمون می‌ناممش: مضمون زمینی و مضمون
هست؛ آنچه که مضمون می‌ناممش: مضمون زمینی و مضمون حماسی سیاسی: کسی که رابطهٔ میان این دو را دریابد رمان آمریکایی خواهد نوشت.» کارپانتیه در پایان دورانی که در فرانسه گذراند اقرار کرد که «آروزی به بیان آوردن دنیای آمریکایی را به شدت» حس می‌کند. «آمریکا همچون یک سحابی عظیم بر من نمایان می‌شد که تلاش می‌کردم بفهممش، زیرا کم‌کم دریافته بودم که کارم در آن‌جا به وقوع خواهد پیوست، که سخت آمریکایی خواهم بود». سفر به هائیتی و مکزیک. کارپانتیه در ۱۹۴۳ با همسرش لیلیا استبان و لویی ژووه کارگردان تئاتر به هائیتی سفر کرد؛
و لویی ژووه کارگردان تئاتر به هائیتی سفر کرد؛ سفر کشف دنیای آمریکایی بود و کشف آنچه کارپانتیه «واقعیت جادویی» نامید. حاصل این تجربه رمان قلمرو این عالم است که در ۱۹۴۹ در مکزیک منتشر شد. پس از سفرش به مکزیک، در ۱۹۴۴ به تحقیق و تحفص‌هایی مهم در موسیقی پرداخت. «موسیقی در کوبا» را در مکزیک منتشر کرد (۱۹۴۵). زندگی در ونزوئلا. کارپانتیه در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۹ در تبعیدی خودخواسته در کاراکاسِ ونزوئلا زندگی می‌کرد. بعضی منتقدان این مرحله را «پربارترین مرحلهٔ زندگی‌اش» شمرده‌اند که در آن چیزهایی که در
مرحلهٔ زندگی‌اش» شمرده‌اند که در آن چیزهایی که در ماجراجویی‌های پیشینش در دوره‌های دانشجویی، روزنامه‌نگاری، نقد موسیقی و ویراستاری ادبیات داستانی آموخته بود، به نتیجه رسید. در ماه مارس ۱۹۴۸ نوشتن قلمرو این عالم را به پایان رساند، رمانی که در آغاز سال ۱۹۴۹ در مکزیک منتشر شد. این نخستین بار در طول پانزده سال بود که رمانی را به پایان می‌رساند. مولر-برگ قلمرو این عالم را با نخستین اثر کارپانتیه، ستایش از آن خداست! قیاس کرد و به عقیدهٔ او در کار کارپانتیه بلوغ قابل‌توجهی در برگزیدن مصالح روایی و بهبود سبکی به
قابل‌توجهی در برگزیدن مصالح روایی و بهبود سبکی به چشم می‌خورد. ضمناً در کاراکاس سه رمان دیگرش را به پایان رساند که برجسته‌ترین آثارش بودند: رد گم (۱۹۵۲)، الهام‌گرفته از جغرافیای ونزوئلا؛ تعقیب (۱۹۵۶) و قرن روشنفکری، که در سال ۱۹۵۸ به پایان رسید اما چهار سال بعد منتشر شد. کارپانتیه از اقامتش در این کشور بهره برد تا طبیعت قارهٔ آمریکا را بهتر بشناسد. در ۱۹۴۷ به مناطق مرکزی کشور سفر کرد و از نواحی بی‌سکنه گذشت تا به سیوداد بولیوار رسید. در امتداد این مسیر به سان کارلوس دِ ریو نگرو رسید و در آن‌جا بعضی قبایل
سان کارلوس دِ ریو نگرو رسید و در آن‌جا بعضی قبایل اصیل آمریکایی را شناخت. چنان‌که کارپانتیه بعدها گفته‌است، این سفر لحظه‌ای بود که در آن «نخستین ایده‌های رد گم به وجود آمد. آمریکا تنها قاره‌ای است که در آن عصرهای گوناگون همزمان وجود دارد». کتاب رد گم جایزهٔ منتقدان پاریس برای بهترین کتاب خارجی را برایش به ارمغان آورد. رمان کوتاه تعقیب، منتشرشده در سال ۱۹۵۶، بازگویی حکایتی خونین از کشمکش‌های میان گروه‌های تروریست دشمنِ همدیگر است که از رخدادهای دورهٔ آشفتگی‌ای الهام گرفته‌است که پس از سقوط خراردو ماچادو
الهام گرفته‌است که پس از سقوط خراردو ماچادو دیکتاتور به وجود آمد. قرن روشنفکری تا حدی از سفر کارپانتیه به خلیج سانتافه در ساحل ونزوئلا ملهم شده‌است. کارپانتیه گفته‌است با این‌که این رمان در سال ۱۹۵۸ به پایان رسید، تا سال ۱۹۶۲ منتشر نشد زیرا «مستلزم بازبینی بود و تغییراتی که در زندگی و جامعهٔ کوبایی‌ها رخ می‌داد مرا بیش از آنکه بتوانم در فکر دیگری باشم هیجان‌زده کرد». کارپانتیه می‌گوید که «پیروزی انقلاب کوبا مرا به این فکر انداخت که مدتی بیش از حد طولانی از کشورم دور بوده‌ام». نقشه‌هایی ریخت تا به کوبا
از کشورم دور بوده‌ام». نقشه‌هایی ریخت تا به کوبا برگردد و همان‌جا بماند و حقوق اقتباس فیلم از رد گم را به کنسرسیومی بین‌المللی فروخت. کارپانتیه اغلب داستان‌های کوتاهش را نیز در طول اقامتش در ونزوئلا نوشت و بعضی منتقدان معتقدند که کاملاً ممکن است که سرچشمهٔ تم‌های داستان‌های کوتاه دیگری که در جاهای دیگر نوشته‌است، از قبیل «هشداردادگان» و «حق پناه»، نیز در حکایات و شخصیت‌های ونزوئلایی باشد. کارپانتیه در ضمن آثار گسترده‌ای در روزنامه‌نگاری در ونزوئلا خلق کرد و در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۹ نزدیک به دو هزار
و در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۹ نزدیک به دو هزار مقاله و وقایع‌نگاری در زمینهٔ تم‌های ادبی و موسیقایی در ستونش «نوشتار و نُت» در روزنامهٔ «ال ناسیونال» منتشر کرد. از این‌ها گذشته مقالات، یادداشت‌ها و گزارش‌های متعدد دیگری در همین روزنامه و مطبوعات دیگر ونزوئلا، کوبا و کشورهای دیگر منتشر کرد. او در دانشگاه مرکزی ونزوئلا ادبیات نیز درس می‌داد و در آژانس تبلیغاتی آرس دِ کاراکاس همدوش روشنفکرانی همچون آرتورو اوسلار پیتری کار می‌کرد. ادبیات و زندگی پس از قلمرو این عالم. کارپانتیه در سال ۱۹۵۹ به کوبا برگشت و
این عالم. کارپانتیه در سال ۱۹۵۹ به کوبا برگشت و دوباره در پایتخت اقامت گزید. در سال ۱۹۶۲ مدیر اجرایی انتشارات دولتی کوبا شد، ارگان دولت انقلابی که وظایف انتشاراتی وزارت آموزش و پرورش، هیئت ملی دانشگاه‌ها (هاوانا، لاس ویاس و اورینته)، آثار چاپی آکادمی علوم کوبا، انتشارات خوونیل و هیئت ملی فرهنگ، گروهی که اتحادیهٔ نویسندگان و هنرمندان کوبا را در بر می‌گیرد، بایگانی اسناد ملی، کتابخانهٔ ملی، سازمان ملل متحد برای آموزش و پرورش، علوم و فرهنگ (یونسکو)، انستیتو هنرهای سینمایی کوبا و خانهٔ قاره‌های آمریکا را
هنرهای سینمایی کوبا و خانهٔ قاره‌های آمریکا را سازمان‌دهی می‌کرد. کارپانتیه نایب‌رئیس UNEA نیز بود، در گاستا دِ کوبا نقد ادبی می‌نوشت و در انتشار آثار زبان‌های خارجی مانند جنوب، جزیره و زبان‌های مدرن همکاری کرد. قرن روشنفکری در سال ۱۹۶۲ در مکزیک منتشر شد. کارپانتیه به سمت رایزن فرهنگی سفارت کوبا در پاریس گماشته شد. در پاریس ادبیات و آگاهی سیاسی در آمریکای لاتین را منتشر کرد که شامل مقالات توجه و تفاوت البته بدون مقالهٔ شهر ستون‌ها می‌شد. در سال ۱۹۶۴ برنامه‌ای فرهنگی به نام «فرهنگ در کوبا و در جهان» را در
فرهنگی به نام «فرهنگ در کوبا و در جهان» را در رادیو هاوانا مدیریت کرد که تم‌های اصلی‌اش رمان و موسیقی در آمریکای لاتین بود. در پایان سال ۱۹۶۴ مجموعهٔ مقالات توجه و تفاوت را در مکزیک منتشر کرد. در ۱۹۶۵ کتاب سال ۵۹ را به پایان رساند که اتفاقاتش در هاوانا می‌افتد و از انقلاب کوبا ملهم شده‌است. نمایش‌نامه‌ای نیز به نام کارآموز جادوگر نوشت. در سال ۱۹۷۲ حق پناه، کنسرت باروک و استفاده در روش در بارسلونا به انتشار رسید. در همان سال در کوبا بزرگداشت گسترده‌ای به مناسبت هفتادسالگی‌اش برگزار شد. سه سال بعد دانشگاه
هفتادسالگی‌اش برگزار شد. سه سال بعد دانشگاه هاوانا عنوان دکترای افتخاری زبان و ادبیات اسپانیایی به او داد و جایزهٔ بین‌المللی آلفونسو ریس را به دست آورد. جایزهٔ جهانی «چینو دل دوکا» را نیز به او دادند که آن را به حزب کمونیست کوبا بخشید. در ۱۹۷۶ مهم‌ترین جایزهٔ هیئت مدیرهٔ انجمن مطالعات اسپانیایی و اسپانیایی‌آمریکایی دانشگاه کانزاس ایالات متحدهٔ آمریکا، تحت عنوان استاد همکار افتخاری، به او داده شد و او را به معاونت انجمن ملی جبههٔ خلق کوبا برگزیدند. در ۱۹۷۸ مهم‌ترین جایزهٔ ادبی اسپانیا، جایزهٔ میگل دِ
۱۹۷۸ مهم‌ترین جایزهٔ ادبی اسپانیا، جایزهٔ میگل دِ سروانتس، به دست خوان کارلوس به کارپانتیه تقدیم شد. کارپانتیه مبلغ مالی جایزهٔ را به حزب کمونیست بخشید. انتشارات قرن بیست و یکم در سال ۱۹۷۹ آیین بهار را منتشر کرد. چنگ و سایه در مکزیک، اسپانیا و آرژانتین همزمان منتشر شد. جایزهٔ مدیسی برای کتاب‌های خارجی را به کتاب چنگ و سایه دادند که مهم‌ترین جایزهٔ فرانسوی برای نویسندگان خارجی است. کارپانتیه در ۲۴ آوریل ۱۹۸۰ هنگامی که مشغول به انجام رساندن وظایف دیپلماتیک بود، در پاریس درگذشت. پیکرش را به وطنش برگرداندند و
در پاریس درگذشت. پیکرش را به وطنش برگرداندند و در گورستان کولون، گورستان اصلی هاوانا، به خاک سپردند. سبک و تم‌های آثار. کارپانتیه را یکی از پیشکسوتانی شمرده‌اند که عبارت «واقعیت جادویی» و سبک نئوباروک را در آمریکای لاتین معرفی کرد. کارپانتیه را به‌طور گسترده به سبب سبک باروک نوشته‌ها و نظریهٔ «واقعیت جادویی» اش می‌شناسند و از جملهٔ مشهورترین آثارش ستایش از آن خداست! دربارهٔ فولکلور و افسانه‌شناسی آفریقایی‌کوبایی، قلمرو این عالم (۱۹۴۹) و رد گم (۱۹۵۳) است. در ستایش از آن خداست! نگرشش به تبارشناسی گرایش
در ستایش از آن خداست! نگرشش به تبارشناسی گرایش بیشتری دارد. تم فرهنگ آفریقایی‌کوبایی در این اثر مشاهده می‌شود، سیاست وابستگی کوبا به ایالات متحدهٔ آمریکا را به انتقاد می‌گیرد و عکس‌های این کتاب سبب می‌شود که این اثر همچون کاری در زمینهٔ انسان‌شناسی و نه داستان صرف به نظر بیاید. بر اساس بعضی نظریه‌های موجود، مجموعهٔ تصاویر (آنهایی که از انسان‌ها نیست) نشان‌دهندهٔ تأثیر سورئالیسم در کارپانتیه و همچنین نگرشی فرهنگی است. کارپانتیه در مقدمهٔ قلمرو این عالم، رمانی دربارهٔ انقلاب هائیتی، نگرشش را دربارهٔ «واقعیت