payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به آریزونا می‌رود در آخر تئودور بگول تمام پول را برمیدارد. ۳ نفر از فراری‌ها می‌میرند و ۱ نفر به پلیس پناه می‌برد و بقیه به پاناما می‌گریزند. همچنین در این فصل مایکل به تلاش برای معامله با رئیس جمهور ایالات متحده می‌پردازد که در عوض اینکه نواری را که اقدامات مخفیانه و ضد انسانی او را فاش نکند ولی رئیس جمهور به دلیل زیر فشار بودن از سوی برخی افراد ناشناس {که بعداً در فصل چهارم با آنان آشنا می‌شویم} تن به این کار نمی‌دهد و ترجیح می‌دهد استعفای خود را اعلام کند سارا هم جهت دفاع از خود به یکی از ماموران شلیک
سارا هم جهت دفاع از خود به یکی از ماموران شلیک می کند ولی مایکل جرم او را به گردن می گیرد و مایکل اسکافیلد،برد بلیک،الکساندر ماهون و تئودور بگول همگی به زندانی در پاناما به نام سونا می روند. قسمت‌ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
ماهیچه‌لرزه یا فاسیکولاسیون به پریدن ضعیف و موزون ماهیچه در حین انقباض‌های تقریباً غیرارادی یا ناشی از طرز استقرار بدن گفته می‌شود. ماهیچه‌لرزه عبارت است از انقباض‌های مکرر و خود به خودی یک یا چند واحد حرکتی. این حالت نشان دهنده ارسال پیام عصبی غیرطبیعی از یک نورون حرکتی تحتانی به تمام فیبرهای ماهیچه‌ای آن واحد حرکتی است. ماهیچه‌لرزه‌ها از روی پوست قابل مشاهده بوده که ممکن است به مدت نیم تا دو ثانیه به طول انجامند. این انقباضات خود به خودی ماهیچه را می‌توان از طریق الکترومیوگرافی (EMG) از روی پوست به واسطه
از طریق الکترومیوگرافی (EMG) از روی پوست به واسطه دو الکترود، از طریق منحنی تغییرات پتانسیل‌های الکتریکی (ولتاژ) ایجاد شده که ماهیچه‌نگاشت برقی (الکترومیوگرام) نامیده می‌شود، بررسی نمود. ماهیچه‌لرزه در الکترومیوگرام که از روی پوست ماهیچه ثبت می‌شود، پتانسیل‌های دوره‌ای ضعیف را نشان می‌دهد. جهت بررسی وجود یا عدم وجود پتانسیل‌های تارلرزه (فیبریلاسیون) ماهیچه، از الکترومیوگرافی به‌واسطه یک الکترود سوزنی که به داخل ماهیچه می‌رود، استفاده می‌گردد. علل. برخی از عواملی که ممکن است باعث ایجاد ماهیچه‌لرزه شوند
از عواملی که ممکن است باعث ایجاد ماهیچه‌لرزه شوند عبارتنداز:
پرسمان به درخواست کاربر برای دریافت اطلاعات از موتور جستجو یا پایگاه داده، گفته می‌شود، که عموماً در قالبی خاص و از پیش تعریف شده بیان می‌شود. نام دیگر جستار، «"پرس‌وجو"» و در زبان انگلیسی Query است.
مرغ تنوری یا مرغ تندوری نوعی غذای معروف هندی است که از مرغ، ماست و ادویه‌جات (مَصالحه) تهیه شده و در تنور ( "تندور") بریان می‌شود. آماده‌سازی. مرغ را در ماست خوابانده و به آن ادویهٔ تنوری می‌زنند. این ادویه نسبتاً تند است و در کشورهای غربی از تندی آن کاسته‌اند. برای آن که رنگ مرغ به قرمز آتشین درآید به آن فلفل هندی، پودر فلفل تند قرمز (چیلی) یا پودر فلفل تند قرمز کشمیری می‌زنند. اگر بخواهند که مرغ نارنجی رنگ گردد به آن مقادیر زیادی زردچوبه اضافه می‌کنند. همچنین در برخی انواع امروزی این خوراک از رنگ‌های
همچنین در برخی انواع امروزی این خوراک از رنگ‌های خوراکی زرد و قرمز برای رنگ بخشیدن به آن استفاده می‌کنند. مرغ تنوری را به‌طور سنتی در در دمای بسیار بالا بر روی آتش مستقیم و در داخل تنور ساخته‌شده از آجر و خاک رس می‌پزند اما می‌توان آن را بر روی کباب‌پز نیز بریان نمود. مناطق. مرغ تنوری علاوه بر هندوستان در دیگر کشورهای جنوب آسیا نیز طرفدار دارد و به‌عنوان پیش‌غذا قبل از غذای اصلی میل می‌شود.
ایدئولوژی‌های پانک، گروهی از اعتقادات سیاسی و اجتماعی متنوع را در قالبِ فرهنگ پانک شامل می‌شود. در واقع، فرهنگ پانک علاقه‌مند به مفاهیمی چون ضد قدرت طلبی، فردگرایی، آنارشیسم و ‌اعتراض بوده‌است. ایدئولوژی‌های پانک به‌طور معمول در موسیقی پانک راک، ادبیات پانک، هنر و نوع لباس پوشیدن پانک خلاصه می‌شود. بخش کمی از پانک‌ها در برخی از فعالیت‌ها به‌طور مستقیم دخیل هستند، مانند مخالفت کردن، بایکوت کردن و ویرانگری. مد پانک اغلب به قصد بیان طرز تفکرات فردی متفاوت نسبت به عموم با کمک رنگ‌های شاد ولی با ترکیبی خشن
نسبت به عموم با کمک رنگ‌های شاد ولی با ترکیبی خشن استفاده میشود. مد پانک عموما نمیتواند نشانگر پرخاشگری، سرکشی و فردگرایی باشد، اما برخی از پانک‌ها نوع لباس پوشیدن و خالکوبی آن‌ها به نحوی است که بیانگر برخی شعارهای سیاسی، اجتماعی و انتقادی می‌باشد. بسیاری از پانک‌ها لباس‌های دست دوم استفاده می‌کنند و باین ترتیب مخالفت خود را با مصرفگرایی به نمایش می‌گذارند. یکی از گرایش‌های مشترک بین پانک‌ها، دل کندن از هرگونه تعلقات فردی است در تغییر زندگی و رسیدن به قدرت و موقعیت. چونکه عقاید ضد کاپیتالیسم و ضد سکون بخش
و موقعیت. چونکه عقاید ضد کاپیتالیسم و ضد سکون بخش مهمی از فرهنگ پانک را شامل می‌شود، گروه‌های توزیع‌کننده این فرهنگ رو به گسترش‌اند. برخی از گروه‌ها از این فرهنگ مستقل جدا شده و به بحث سیستمی بودن رو آورده‌اند. آرمان DIY یا "(خودت انجام بده)" چشم‌انداز مشترک پانک می‌باشد این آرمان به ویژه در موسیقی نمود بسیار دارد. ایدئولوژی‌های ویژه. ایدئولوژی سیاسی اغلب در فرهنگ پانک در آشوب‌گری خلاصه می‌شود، و پانک اغلب با دیگر ایدئولوژی‌های چپ گرا مانند سوسیالیسم و سوسییال لیبرال همگرایی دارد. برخی پانک‌ها، به ویژه ها،
لیبرال همگرایی دارد. برخی پانک‌ها، به ویژه ها، در عین حال که گرایشات چپ دارند به سمت گرایشات راست نیز متمایل هستند. دو ایدئولوژی غیر چپگرا در فرهنگ پانک، محافظه کاری و نئو نازیسم می‌باشد. ایدئولوژی‌ها و مذاهب که در فرهنگ پانک حضور دارند عبارتند از: آتیسم (انکار وجود خدا)، لاادری (اشاره دارد باین که تنها عقل بشری در زمینه زندگی وی کفایت می‌کند)، مسیحیت، اسلام، رستفاریسم (آئینی خاص در جامائیکا) و پرستندگان کریشنا (خدای هندو) غیر سیاسی. برخی از پانک‌ها معتقد به غیرسیاسی بودن هستند، مانند گروه و اگرچه برخی
به غیرسیاسی بودن هستند، مانند گروه و اگرچه برخی ایده‌های سیاسی-اجتماعی در اشعار موسیقی دانان آن‌ها به چشم می‌خورد. گروه Charged GBH آهنگی در ارتباط با مسائل اجتماعی با موضوع ضد جنگ دارد همچون Wardogs و No Survivors .G.G.Allin در آهنگ Violence Now خود، در ارتباط با قتل رئیس جمهور آمریکا و نابود کردن سیستم سیاسی جاری خوانده است. زیرشاخه‌هایی از پانک که به‌طور معمول غیر سیاسی هستند عبارتند از: glam punk, psychobilly, horror punk, punk pathetique, deathrock, pop punk و New Wave. پوچگرایی. تمرکز پیرامون اعتقاد
punk و New Wave. پوچگرایی. تمرکز پیرامون اعتقاد به پوچی زندگی و بی‌ارزش بودن آن، در برخی و پانک راک اخیر به چشم می‌خورد. پانک‌های قابل اشاره در این زمینه عبارتند از: Johnny Rotten, Iggy Pop, Sid Vicious و Richard Hell. استریت اج Straight edge، که در پانک آمریکا شکل گرفته، فرهنگی است که در آن هیچ گونه گرایشی به الکل، تنباکو و داروهای روان گردان وجود ندارد. افراد معتقد به این شاخه از مصرف کوکائین، سکس اتفاقی و گوشت پرهیز می‌کنند و اغلب در حال گذر از پانک هستند. به افرادی که در این زمینه می‌توان اشاره کرد
به افرادی که در این زمینه می‌توان اشاره کرد عبارتند از: تیم مک ایلریف، Lan MacKaye و Justin Sane اشاره کرد. چپگرا. گروه‌های چپ گرا مانند آنتی فلگ از جمله گرایشات چپ دارند که بیشتر با نام آنتیفا یا همان آنتی فاشیست شناخته می شوند. یکی از معروف ترین این گروه ها کرَس (crass) می‌باشد آشوبگری. Anarcho-punk بسیاری از پانک‌ها که از آشوبگری حمایت می‌کنند به anarcho-punk مشهورند. از مشهورترین آن‌ها می‌توان به: Tom Gabel, Steve Ignorant, Penny Rimbaud, Eve Libertine, Gee Vaucher, Colin Jerwood, and Dave Dictor.
Gee Vaucher, Colin Jerwood, and Dave Dictor. اشاره کرد. لیبرالیسم. لیبرال پانک‌ها از ابتدا در فرهنگ پانک حضور داشته اند که اغلب جزو لیبرال‌های چپ محسوب می‌شوند. از مشهورترین آن‌ها می‌توان به: Joey Ramone, Fat Mike, Ted Leo, Crashdog, Hoxton Tom McCourt, Justin Sane, Billie Joe Armstrong, and Tim McIlrath اشاره کرد. سوسیالیسم و موقعیت گرایی. اولین گروه پانک راک سیاسی بود که سوسیالیسم را وارد چشم‌انداز پانک نمود. بسیاری از پانک سوسیالیست‌ها در دسته اصلی کارگران و سوسیال دموکرات‌ها قرار گرفته و در واقع متعلق
و سوسیال دموکرات‌ها قرار گرفته و در واقع متعلق به کمونیسم‌های چپگرا و مارکسیست‌های طرفدار استقلال می‌باشند. کمونیسم همچون حس زیبایی شناختی، یکی از عقاید برتر در فرهنگ پانک محسوب می‌شود. برخی از مشهورترین پانک سوسیالیست‌ها عبارتند از: Attila the Stockbroker, Billy Bragg, Bruce La Bruce, Garry Bushell (until the late 1980s), Chris Dean, Gary Floyd, Jack Grisham, Stewart Home, Dennis Lyxzén, Thomas Mensforth, Fermin Muguruza, Alberto Pla, Tom Robinson, Justin Sane, Seething Wells, Paul Simmonds, John
Justin Sane, Seething Wells, Paul Simmonds, John Sinclair, Joe Strummer, Ian Svenonius, Mark Steel and Paul Weller موقعیت‌گرایی بین‌المللی به گفته برخی یکی از ابتدایی‌ترین اعتقادات در فرهنگ پانک در بریتانیا محسوب می‌شود. این نوع از متد پانک در دهه۶۰ آغاز بکار کرد، این فرقه یک حرکت آوانگارد سیاسی بود که تلاش برای بازپس‌گیری ایده‌های سورئال هنری و استفاده از آن‌ها برای ساخت موقعیت‌های رادیکال اجتماعی را آغاز کرد.Malcolm Mclaren ایده‌های یک فرد موقعیت‌گرا در پانک را در خلال مدیریت خود بر گروه Sex Pistols به
پانک را در خلال مدیریت خود بر گروه Sex Pistols به نمایش گذارد.Vivienne Westwood پارتنر McLaren و طراح و استایلیست گروه، ایده‌های موقعیت‌گرایی را در مد وارد نمود که خشم عمومیرا در آن زمان برانگیخت. راستگرایی محافظه‌گرایی تعداد کمی از پانک‌ها محافظه‌کار هستند، تعدادی از مشهورترین آن‌ها عبارتند از: Michale Graves, Johnny Ramone, Lee Ving, Joe Escalante, Bobby Steele and Dave Smalley. پانک‌های Neo-Nazi دارای دیدگاه‌های محافظه‌گرایانه هستند، ایدئولوژی نژاد سفید که به‌طور کامل در ارتباط با رنگ پوست افراد
سفید که به‌طور کامل در ارتباط با رنگ پوست افراد می‌باشد.Lan Stuart Donaldson و گروه Skrewdriver به نشر موسیقی راک سفیدها تلاش کردند که اغلب با عنوان راک علیه کمونیسم خوانده می‌شود.
کافه لاته گونه‌ای نوشیدنی قهوه است از ترکیب اسپرسو با شیر بخارداده‌شده به‌دست می‌آید. کافه لاته در لغت به معنای قهوه (کافه) و شیر (لاته) می‌باشد و برای تهیهٔ آن قهوهٔ اسپرسو را با شیر داغ یا بخار داده شده ترکیب کرده و رویش را با کف شیر می‌پوشانند. این نوشیدنی معمولاً در فنجان سرو می‌شود. تفاوت کافه لاته با کاپوچینو معمولاً در نسبت قهوه و مقدار شیر و فوم شیر آن است بدین صورت که در کاپوچینو ۳۰ میل اسپرسو و ۱۵۰ میل شیر بخار داده شده که فوم شیر از ۵ میلیمتر تا ۳ سانتیمتر است اما در کافه لاته ۳۰ میل اسپرسو و ۱۸۰
سانتیمتر است اما در کافه لاته ۳۰ میل اسپرسو و ۱۸۰ میل شیر بخار داده شده که فوم شیر از صفر تا ۵ میلیمتر و در ایران پر طرفدار است.
تاریخ افغانستان پس از اسلام: از سلطه‌ دولت‌های مردم عرب و مسلمان بر منطقه‌ افغانستان، سیستان و خراسان بزرگ تاریخی شروع شده‌ است. تا تشکیل رسمی حکومت، به‌دست امان‌الله خان، در سال ۱۹۱۹ میلادی ادامه می‌ یابد. پایان دوران معاصر را شامل می‌ شود. حمله اعراب. در اواسط قرن هفتم میلادی (۶۴۲–۸۷۰) در جریان حمله اعراب به ایران، مسلمانان امپراطوری ساسانی را درجنگ‌ های ولجه، نهاوند و قادسیه شکست دادند. اعراب سپس راهی شرق ایران شدند و در سال ۶۴۲ میلادی شهر هرات را تصرف کردند. در سال ۶۶۷ میلادی، مناطق شرق ایران تحت سلطه
در سال ۶۶۷ میلادی، مناطق شرق ایران تحت سلطه اعراب قرار گرفت و شهر کابل که توسط "فرماندهی سیستان" اداره می‌شد، در سال ۶۸۳ میلادی بطور کامل از هم پاشید و سپس تا سال ۸۷۰ میلادی تمام مناطق شرق ایران (افغانستان کنونی) توسط اعراب فتح شد. روی آوردن مردم افغانستان به اسلام، در طول دوره‌ی غزنویان در قرن یازدهم کامل شد. البته طبق کتاب "تاریخ افغانستان"، تعدادی از غیرمسلمانان تا سال ۱۸۹۶ میلادی در افغانستان زندگی می‌کردند. خلافت. حمله اعراب به ایران، پنج سال بعد از درگذشت پیامبر اسلام، کامل شد و تمام مناطق شاهنشاهی
پیامبر اسلام، کامل شد و تمام مناطق شاهنشاهی ساسانی تحت کنترل اعراب درآمد. گرچه دسته‌هایی از قبایل برای قرن‌ها در این مناطق به مقاومت ادامه دادند. در طول قرن هفتم، در دوران امویان ارتش‌های عرب راه خود را به منطقه افغانستان از طریق خراسان با دینی جدید به نام اسلام باز کردند. در نهایت اکثریت جمعیت این منطقه، اسلام را پذیرفتند. با این حال در این زمان، منطقه‌ی افغانستان کنونی، دارای جمعیتی چند مذهب متشکل از بودایی، زرتشتی، هندوئیسم، یهودیت و دیگر مذاهب بود.— در طول قرن هشتم تا نهم، ساکنین زیادی که در حال حاضر
طول قرن هشتم تا نهم، ساکنین زیادی که در حال حاضر در افغانستان و پاکستان هستند به مذهب سنی تغییر مذهب دادند که دین غالب حاکمان و پادشاهان دست‌نشانده مانند سامانیان، غزنویان و طاهریان بود. در برخی نقاط، مردم قیام کرده و دوباره به همان دین قبلی خود بازگشتند. مناطق کوهستانی نیز، هنوز به‌طور کامل تغییر دین نداده بودند و مردم غیرمسلمان زیادی در این مناطق زندگی می‌کردند. در کتابی با نام حدودالعالم، که در ۹۸۲ میلادی نوشته شده‌است، دهکده‌ای را در نزدیک جلال‌آباد افغانستان ذکر می‌کند که پادشاه منطقه، چندین همسر
افغانستان ذکر می‌کند که پادشاه منطقه، چندین همسر هندو، مسلمان و افغان داشت. در قرن‌های هشتم و نهم میلادی اجداد افغان‌های امروزی در مناطق هندوکش (برای به‌دست آوردن زمین‌های بهتر) مستقر شدند و شروع به یکسان‌سازی خود با فرهنگ و زبان قبایل پشتون که در آنجا ساکن بودند، کردند. غوریان(۱۱۴۸–۱۲۱۴ م). در سال ۵۳۵ هجری قمری (۱۱۴۰ میلادی) غوریان، شهر غزنی را به تصرف خود در آوردند که زمانی لقب عروس شهرها را داشت. علاءالدین غوری معروف به جهانسوز، این شهر را به آتش کشیده و اجساد سلاطین غزنوی جز محمود و پسرش مسعود را از
و اجساد سلاطین غزنوی جز محمود و پسرش مسعود را از قبرها بیرون کشید و سوزاند. غوریان که همواره خواب رسیدن به سرزمین زرخیز هندوستان را می‌دیدند، بعد از ویران ساختن غزنی، در اسرع وقت رهسپار هندوستان شدند. یکی از غلامان ترک غوریان بنام قطب‌الدین، تاج و تخت دهلی را تصاحب کرد و پس از او، غلامان ترک به‌مدت یک قرن این تخت و تاج را در اختیار داشتند. حمله مغول. در قرن هفتم هجری قمری (سیزدهم میلادی) یکی از رؤسای قبایل مغول به‌نام چنگیزخان، قوم خود را تحت نظم و انضباطی شدید به صورت نیروی جنگنده‌ای مقتدر درآورد. مهاجمان
به صورت نیروی جنگنده‌ای مقتدر درآورد. مهاجمان مغول سوار بر اسب‌های تیزتک و ریزاندام از صحرای مغولستان به طرف جنوب سرازیر شدند و همچون گردباد توفنده کوه‌ها و دشت‌های پیش روی خود را درهم پیچیدند. سرزمین کنونی افغانستان حتی صدسال بعد نیز همچنان اسیر مغولان بود. رهبران محلی عموما ترکانی بودند که از طرف اربابان مغول خود برای اداره امور این سرزمین‌ها گماشته شده‌بودند. پس از مرگ چنگیز پسرش اوکتای به جای او نشست و آنگاه که امپراتوری مغول تجزیه و متلاشی می‌شد، این سرزمین کوهستانی به هلاکو نوه چنگیزخان واگذار شد. آل
کوهستانی به هلاکو نوه چنگیزخان واگذار شد. آل کَرت. پس از سقوط مغول‌ها در قرن هشتم هجری قمری (چهاردهم میلادی)، آل کرت هرات که بازماندگان سلسله غوریان بودند فرصت یافتند در فاصله سال‌های ۷۳۳ هجری قمری (۱۳۳۲ میلادی) تا ۷۷۲ هجری قمری/۱۳۷۰ میلادی مستقلاً بر سرزمین خویش حکومت کنند. اما حکومت مستقل ایشان به دست تیمور لنگ که از نوادگان دختری چنگیزخان بود و قبایل ترک تحت فرمان خود را از سمرقند به قصد جهانگشایی به حرکت درآورده‌بود، سرنگون‌ شد. تیموریان. تیمورلنگ چندین بار سرتاسر هندوکش را از زیر سم ستوران خود گذراند؛
بار سرتاسر هندوکش را از زیر سم ستوران خود گذراند؛ مشهورترین لشکرکشی‌های وی در ۸۰۱ هجری قمری (۱۳۹۸ میلادی) انجام شد که طی آن هندوستان فتح و دهلی غارت گردید و یکبار دیگر پس از چنگیز این نواحی دستخوش چپاول و ویرانی شد. با مرگ تیمور در سال ۸۰۷ هجری قمری (۱۴۰۵ میلادی)، پسر چهارم او شاهرخ، پس از یک سال جنگ و رقابت‌های خانوادگی، حکومت هرات و نیز ماوراءالنهر را به‌دست گرفت. وی هرات را به عنوان پایتخت خود برگزید، حصارهای آن را مرمت و بازسازی کرد و در آن بناهای مجللی ساخت و این شهر به صورت مرکز مهم سیاسی و بازرگانی
ساخت و این شهر به صورت مرکز مهم سیاسی و بازرگانی منطقه درآمد. در این سال‌ها معماران، نقاشان، علما و محققان و موسیقی‌دانان مورد تکریم و تجلیل فراوان قرار گرفتند. یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان مینیاتوریست آن دوران، استاد کمال الدین بهزاد، در حدود سال ۸۴۴ هجری قمری (۱۴۴۰ میلادی) در هرات تولد یافت و در دربار سلطان حسین بایقرا، آخرین شاهزاده تیموری، زندگی‌ کرد. بخش اعظم دوره صدساله حکومت تیموریان در افغانستان شاهد رونق و رفاه و پیشرفت این کشور بود. اما امپراتوری تیموری نیز تدریجاً بسوی زوال می‌رفت؛ و یک بار دیگر،
نیز تدریجاً بسوی زوال می‌رفت؛ و یک بار دیگر، با زوال اقتدار فرمانروایان خارجی، مردم و رهبران بومی این سرزمین امکان آن را یافتند که تجدید قوا کنند و برای به‌دست گرفتن حکومت سرزمین خود سر برآورند. یکی از این رهبران، شخصی بنام بهلول لودی بود. لودی در سال ۸۵۵ هجری قمری (۱۴۵۱ میلادی) تاج و تخت دهلی را نیز تصاحب کرد و سلسله لودی را که هفتاد و پنج سال دوام آورد تأسیس کرد. ظهیرالدین محمد بابر بزرگ‌ترین فرزند عمر شیخ شاهزاده تیموری بود که بر فرغانه حکم می‌راند. ولی پس از آنکه بر جای پدر خود نشست، ترکان ازبک تمامی
پس از آنکه بر جای پدر خود نشست، ترکان ازبک تمامی ملک و موطن وی را تصرف کردند، وی در سال ۹۱۰ هجری قمری (۱۵۰۴ میلادی)، شکست‌خورده و پریشان، به همراه چند صد نفر از وفادارانش سفری را به امید فتوحات احتمالی آغاز کرد که در آخر، مؤسس امپراتوری مغولان هند شد. ظهیرالدین مانند جدش تیمورلنگ ترک بود و به ترک بودنش مباهات می‌کرد و همچنان مدعی بود که نوه چنگیزخان است. او شهر کابل را برای آب و هوای مطبوع و اهمیت بازرگانی و استراتژیک آن، به عنوان مرکز خویش برگزید. بعد از فتح هند دیگر هیچگاه به کابل بازنگشت، اما بنا به
فتح هند دیگر هیچگاه به کابل بازنگشت، اما بنا به وصیت خود، جسدش را بعد از مرگ به این شهر آورده و در باغی که خودش به نام "باغ بابر" (این باغ تاکنون به همین نام موجود است) دایر کرده بود منتقل و دفن‌ کردند. پس از مرگ بابر ستاره اقبال امپراتوری تازه تأسیس یافته مغول برای مدت بیست سال در حضیض بود. یکی از بستگان لودی‌ها شخصی بنام فرید شیرشاه سوری تخت و تاج هند را از همایون فرزند و جانشین بابر تصاحب نمود و سلسله‌ای بنام سوری‌ها را بنیان گذاشت. همایون مدت پانزده سال در تبعید به‌سر برد و عاقبت به کمک ایران قندهار و
در تبعید به‌سر برد و عاقبت به کمک ایران قندهار و کابل را دوباره به‌دست‌آورد. در سال ۹۶۲ هجری قمری (۱۵۵۵ میلادی)، دهلی را نیز دوباره به کف آورد. اکبر شاه پسر همایون بعد از پدرش به تخت نشست و امپراتوری مغولان هند را دوباره تثبیت ساخت. اکبرشاه بسال ۱۰۱۴ هجری قمری (۱۶۰۵ میلادی)، چشم از جهان فروبست و پسرش جهانگیر بر جایش نشست. در این دوره است که باز رهبران محلی اینجا و آنجا سر بلند کرده از هر طرف صدای استقلال خواهی خود را به گوش حکومت مغولان هند می‌رسانند. در دوره حکومت شاه جهان، شاعر جنگجوی مشهور پشتون بنام
دوره حکومت شاه جهان، شاعر جنگجوی مشهور پشتون بنام خوشحال خان ختک از کوه‌های سلیمان سر برآورد. خوشحال در چندین مصاف با مغولان جنگید. شاه جهان حکومت پیشاور را به خوشحال خان بخشید، اما اورنگ زیب بعد از آنکه پدرش شاه جهان را خلع و خود بر مسند امپراتوری مغول تکیه زد تمام صلاحیت‌های خوشحال را محدود نموده آخر او را به زندان افگند. حکومت طولانی اورنگ زیب همراه با شورش‌های مداوم قبایل پشتون مواجه بود؛ خوشحال خان در گروگان سپاهیان مغول بود و ایشان هم همواره تلاش می‌کردند تا شورش قبایل را سرکوب نمایند، او حتی در
می‌کردند تا شورش قبایل را سرکوب نمایند، او حتی در زندان نیز عمیق‌ترین انزجار و تنفر خود را توسط اشعارش، نسبت به مغولان ابراز می‌داشت. خوشحال بعد از دو سال از زندان رها شد و بقیه عمر خود را در مبارزه علیه حکومت سپری نمود، او همیشه سعی می‌کرد تا اقوام پراگنده پشتون را علیه مغولان متحد سازد. با مرور زمان شالوده‌های امپراتوری مغولان هند بر اثر سوء تدبیرهای اورنگ زیب سست گشت و این امپراتوری در فاصله کوتاهی پس از مرگ اورنگ زیب در سال ۱۱۱۸ هجری قمری (۱۷۰۷ میلادی) از هم پاشید. در فروپاشی امپراتوری مغولان هند
از هم پاشید. در فروپاشی امپراتوری مغولان هند افغان‌ها بی‌تأثیر نبودند. طی دویست (دو صد) سالی که مغولان حکومت هند را در دست داشتند، شهرهای مرزی افغانستان از سه سو مورد کشمکش و محل منازعه بودند: مغولان از سمت شرق، ایرانی‌ها از سمت غرب و ترکان ازبک از سمت شمال. کابل، هرات و قندهار بارها میان این مدعیان دست به دست شدند.در سال ۱۱۲۰ هجری قمری (۱۷۰۸ میلادی) پشتون‌های غلزایی سلطهٔ ایران بر قندهار را برانداختند؛ در هرات نیز پشتون‌های ابدالی همین کار را کردند. با گذشت چند سال این قبایل چنان قدرتمند گشتند که محمود
چند سال این قبایل چنان قدرتمند گشتند که محمود افغان مشهور به شاه محمود هوتکی بر بخش‌های وسیعی از ایران برای مدتی حکم می‌راند. اما از آنجایی که او قلمرو خویش را بیش از حد توانش بسط و توسعه داده بود، حکومتش چندان نپایید و بزودی توسط نادرشاه برچیده‌شد. احمدخان سدوزایی، یکی از سران قبیله پشتونهای ابدالی از جمله امرای نادرشاه بود. وی چنان مورد اعتماد نادر بود که به فرماندهی نیروهای محافظ او(۴۰۰۰ نفر) گماشته شد. در سال ۱۱۶۰ هجری قمری (۱۷۴۷ میلادی) نادر به‌دست سران سپاه ایرانی خود به قتل رسید. احمدخان پس از این
سپاه ایرانی خود به قتل رسید. احمدخان پس از این حادثه خود را به قندهار رساند و در آنجا خود را امیر یعنی رئیس همه‌ای قبایل خواند و حکومت افغانستان را به‌دست گرفت. شکل‌گیری افغانستان. شاهنشاهی احمدشاه درانی. پس از مرگ نادرشاه و فروپاشی ایران افشاری در سال ۱۷۴۷ میلادی، احمدشاه درانی دولتی در محدوده افغانستان فعلی پدید آورد، هدف وی از اعلان پادشاهی همانند دیگر مدعیان نظیر علیقلی‌خان برادرزادۀ نادرشاه پادشاهی بر همه ایران بود اما پس از چندی قلمروی او افغانستان نام گرفت. "دانشنامه بریتانیکا"، که یکی از معتبرترین
گرفت. "دانشنامه بریتانیکا"، که یکی از معتبرترین منابع به زبان انگلیسی بشمار می‌ رود، شاهنشاهی احمدشاه درانی را آخرین امپراتوری افغان معرفی کرده‌است. این دانشنامه می‌افزاید که شاهنشاهی احمدشاه درانی پس از امپراتوری عثمانی، دومین امپراتوری جهان اسلام که در نیمه دوم قرن هجده میلادی بود که حدود قلمرو آن را از مشهد تا دهلی و از آمودریا تا دریای عرب دربر می‌گرفت. مونت استوارت الفنستون، محقق انگلیسی، که از احمد شاه درانی به عنوان مؤسس افغانستان معاصر یاد می‌کند، می‌نویسد: «احمدشاه خردمندانه، اساس یک امپراتوری
می‌نویسد: «احمدشاه خردمندانه، اساس یک امپراتوری بزرگ را نهاد. هنگام در گذشت او متصرفاتش از غرب خراسان تا سرهند و از آمو تا دریای هند گسترش داشت و این همه را یا با انعقاد پیمان به‌دست آورده بود یا عملاً (با زور شمشیر) تصرف کرده بود». همو می‌افزاید: «براستی اگر شاهی در آسیا سزاوار احترام ملت خویش باشد، جز احمدشاه کس دیگری نیست». از سال ۱۱۶۰ هجری قمری (۱۷۴۷ میلادی) به بعد، حکومت مستقل افغانستان را همواره دو خانواده از طایفه ابدالی در دست داشته‌اند. از سال ۱۱۶۰هجری قمری (۱۷۴۷ میلادی) تا ۱۲۵۱ هجری قمری (۱۸۳۵
قمری (۱۷۴۷ میلادی) تا ۱۲۵۱ هجری قمری (۱۸۳۵ میلادی) تاج و تخت این کشور در دست سدوزایی‌ها بود؛ و از آن پس به خانواده محمد زایی که از همان طایفه بودند تعلق‌گرفت. احمدخان سدوزایی دست به یکپارچه ساختن مملکت زد، کابل را تصرف نمود. همه سرزمین‌های واقع در غرب رود سند را، از کشمیر تا دریای عمان، با پذیرفتن انواع مشکلات از دست مغولان هند باز پس‌گیری کرد. احمدشاه (احمدخان سدوزایی) ملقب به احمدشاه بابا ۱۲ مرتبه به هند لشکر کشید در سال ۱۱۷۰ هجری قمری (۱۷۵۶ میلادی) دهلی را تصرف کرد و خزانهٔ خود را با ثروت سرشار که از
را تصرف کرد و خزانهٔ خود را با ثروت سرشار که از آنجا به غنیمت گرفته بود انباشت. بعد از مرگ احمدشاه در سال ۱۱۸۷ هجری قمری (۱۷۷۳ میلادی) تا چهل و پنج سال بعد همچنان رقابت و کشمکش و دسیسه چینی در میان مدعیان حکومت در طایفه سدوزایی ادامه پیدا کرد؛ این وضع باعث از هم گسیختگی خاندان حاکم گشت و چیزی نمانده بود که افغانستان را نیز از هم بپاشد. پسر دوم و جانشین احمدشاه، یعنی تیمور شاه، پایتخت خود را از قندهار به کابل انتقال داد و مدت بیست سال از ۱۱۸۷ هجری قمری (۱۷۷۳ میلادی) تا ۱۲۰۸ هجری قمری(۱۷۹۳ میلادی) بر قلمروی
میلادی) تا ۱۲۰۸ هجری قمری(۱۷۹۳ میلادی) بر قلمروی وسیع اما نامطمئن حکم می‌راند. تیمور شاه بیست و سه پسر داشت اما نتوانست برای خویش جانشین تعیین کند. طی بیست و پنج سال شاهزادگان سدوزایی مشغول توطئه و تحریک برای دست یافتن به حکومت کابل بودند و قلمرو این حکومت هم به مرور زمان از هم می‌پاشید. در این مدت از میان پسران تیمور شاه، سه برادر هر کدام برای چند صباحی و یکی از ایشان دو بار به حکومت رسیدند و هریک از ایشان نیز بزودی قربانی توطئه‌های خانوادگی گردیدند. بعد از اینکه این برادران رئیس طایفهٔ محمد زایی را به
از اینکه این برادران رئیس طایفهٔ محمد زایی را به قتل رساندند و پسر بزرگ وی فتح محمدخان (وزیر فتح خان) را کور کردند، کاسهٔ صبر محمد زایی‌ها لبریز شد. این طایفه عَلم طغیان علیه سدوزایی‌ها را بلند کرد و در سال ۱۲۳۳ هجری قمری (۱۸۱۸ میلادی) دوست محمدخان، جوانترین پسر رئیس طایفه محمد زایی، حاکم سدوزایی را در حوالی کابل شکست داد. در این روزها از قلمرو وسیع سدوزایی چیز چندانی باقی نمانده بود. بلخ دعوی استقلال می‌کرد، مرو و کوشک به تصرف روسیه تزاری درآمده بودند، رانجیت سینگه والی ایالت پنجاب نیز اعلان استقلال نمود.
سینگه والی ایالت پنجاب نیز اعلان استقلال نمود. انگلیس‌ها بر بلوچستان دست انداخته بودند و سند نیز در مقابل حکومت افغان‌ها تمکین‌نمی‌کرد. دوست محمدخان در شرایطی چنین بحرانی به سال ۱۲۵۰ هجری قمری (۱۸۳۵ میلادی) خود را امیر افغانستان خواند. دوست محمد از انگلیس‌ها که عملاً از سیک‌ها حمایت می‌کردند تقاضا نمود تا بر سر مسئله پنجاب میان ایشان میانجیگری نمایند و در ضمن به انگلیسی‌ها قول داد که افغان‌ها مانع پیشروی روس‌ها از شمال به جانب جنوب شوند. دوست محمد خان وقتی زمام امور را در دست گرفت که دو امپراتوری بزرگ
زمام امور را در دست گرفت که دو امپراتوری بزرگ روسیه و انگلیس سرگرم پیشروی‌ها و توسعه قلمرو خویش بودند. افغانستان به صورت مانع و حد فاصل طبیعی و کوهستانی در میان این دو امپراتوری، به مهرهٔ پیاده‌ای در رقابت شطرنج این قدرت‌های بزرگ قرن ۱۹ میلادی و دست آخر به سپری برای جلوگیری از تصادم آن دو، بدل‌شد. وقتی دوست محمد در مبارزه با سیک‌ها از انگلیس کمک خواست آن‌ها حاضر نشدند که به وی کمک کنند، چرا که آن‌ها آخرین حملات دوران احمدشاه بر هند را هنوز بخاطر داشتند و به خود اجازه نمی‌دادند تا افغان‌ها، این مردمان
و به خود اجازه نمی‌دادند تا افغان‌ها، این مردمان کوه‌نشین و دیرآشنا و حادثه جو را تهدیدی برای سلطهٔ خود بر هند ندانند. همین احساس خطر بالاخره باعث شد که دوست محمدخان دو سال بعد از حکومت افغانستان کنار رود. وقتی دوست محمدخان از انگلیس استمداد کرد که هرات نیز در محاصره ایران بود. انگلیس‌ها از پیشروی ایران و پیشروی روسیه در آسیای مرکزی بیشتر احساس خطر کردند. وقتی انگلیس‌ها به درخواست امیر دوست محمد جواب منفی دادند، وی نیز ناگزیر دست به دامان تزار روس زد. در این وقت انگلیس خطر را بسیار جدی تلقی نموده اعلان
این وقت انگلیس خطر را بسیار جدی تلقی نموده اعلان نمود که برای حفظ هند بریتانیا در مقابل دست درازیهای روسیه، ضرورت می‌داند تا در کابل، یک حکومت دوستدار انگلیس روی کار باشد. در این وقت شاه شجاع، شاهزاده مخلوع و بی تخت و تاج سدوزایی اعلان کرد که هرگاه انگلیس‌ها در رسیدن به حکومت کابل به وی کمک کنند، او حاضر است که پیشاور را به سیک‌ها واگذاشتند. تا این هنگام ایرانی‌ها هرات را تخلیه کرده بودند. با این حال انگلیس‌ها افغانستان را اشغال کردند و بدین ترتیب نخستین جنگ انگلیس و افغانستان (از سال۱۲۵۴ هجری قمری (۱۸۳۸