payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این موضوعات او را واداشت تا انگاره‌های زندگی پس از مرگ را کندوکاو کند. او به این انگاره بازگشت که راستی و درستی‌ها (حقایق) مطلق جایی وجود دارند و احساس می‌کرد که آن‌ها در ماهابهاراتا گنجانیده شده‌اند. در فوریه ۱۹۲۲ آسپنسکی اوراژ را با گورجیف آشنا کرد و به دنبال آن اوراژ عصر نو را فروخت و به پاریس رفت تا در نهاد هماهنگ تکامل مردم به مطالعه پردازد. در ۱۹۲۴ اوراژ از سوی گورجیف به دستیاری گرداندن گروه‌های مطالعه در آمریکا گمارده شد. او به مدت هفت سال سیستم گورجیف را در آمریکا آموزش داد. گورجیف در ۱۳ نوامبر
را در آمریکا آموزش داد. گورجیف در ۱۳ نوامبر ۱۹۳۰ وارد نیویورک می‌شود و اوراژ را پس از چند سال آموزش انگاره‌هایش در نیویورک برکنار کرد و گروه‌هایش را از هم پاشانید زیرا بر این باور بود که اعضای آن به شکل نادرستی آموزش دیده‌اند و با این سوءدریافت کار می‌کردند که مشاهدهٔ خود را می‌توان بدون به یاد آوردن خود یا در حضور عواطف منفی تمرین کرد. به اعضا اجازه داده شد که پس از سوگند خوردن که دیگر با اوراژ ارتباط نخواهند داشت به مطالعه با گورجیف ادامه دهند (و طنز ماجرا در این است که خود اوراژ هم این سوگند را خورد).
در این است که خود اوراژ هم این سوگند را خورد). با شنیدن آنکه اوراژ هم پای آن پیمان را امضاء کرده‌است، گورجیف گریسته. گورجیف زمانی اوراژ را دوست و برادر خود می‌دانسته و جسی را انتخاب بدی برای همسری با اوراژ می‌پنداشته‌است. اوراژ به شدت سیگاری بود و جسی سخت باده‌نوشی می‌کرد. اوراژ، آسپنسکی و دالی کینگ بر برخی از جنبه‌های سیستم گورجیف تأکید داشتند در حالیکه جنبه‌های دیگر را نادیده می‌گرفتند. بنا به خود گورجیف، اوراژ روی مشاهدهٔ خود تأکید داشت. در هارلم نیویورک، جین تومر، یکی از شاگردان اوراژ در گرینویچ ویلج و
جین تومر، یکی از شاگردان اوراژ در گرینویچ ویلج و بخشی از نوزایی (رنسانس) هارلم، از کار گورجیف برای برخورد با پرسش نژادگرایی بهره می‌برد. اوراژ در ۲۹ دسامبر ۱۹۳۰ با کشتی واشینگتن از انگلستان به سوی نیویورک راه می‌افتد و ۸ ژانویه ۱۹۳۱ در ساعت نه و نیم صبح به آنجا می‌رسد. روز بعد در حالی‌که در هتل ایروینگ اقامت داشت، نامه‌ای به گورجیف می‌نویسد و برنامهٔ چاپ "همه و همه چیز" را برایش در آن فاش می‌کند و قول میزان چشمگیری پول به او می‌دهد. در ظهر ۲۱ فوریه ۱۹۳۱ در شهر نیویورک، اچمد عبدالله، ا.ک.ا. نادر خان محرمانه
نیویورک، اچمد عبدالله، ا.ک.ا. نادر خان محرمانه به اوراژ می‌گویند که گورجیف را در تبت دیده‌اند و آنجا گورجیف ا.ک. ا لاما دورجیف عامل حکومت تزاری و آموزشگر دالای لاما بوده‌است. پس از جدایی از گورجیف، اوراژ با جسی به انگلستان بازمی‌گردد. در سلسلهٔ سوم نوشته‌ها که به شکلی خصوصی منتشر شد؛ گورجیف در بارهٔ اوراژ و همسرش جسی می‌نویسد: "... ماجرای عاشقانه‌اش به آنجا کشیده شد که با کتابفروش سان‌رایز ترن، زن امریکایی جوان نازپرورده که نسبتی با جایگاهش نداشت، ازدواج کند…" زندگی شخصی. همسر نخست اوراژ، جین واکر نام داشت
زندگی شخصی. همسر نخست اوراژ، جین واکر نام داشت که در ۱۹۲۷ از او جدا شد پس از آن، اوراژ با جسی ریچاردز دوایت که یکی از صاحبان کتابفروشی سان‌رایز ترن بود ازدواج کرد. این کتابفروشی جایی بود که گورجیف نخستین بار سیستم خود را ارائه کرده بود. اوراژ از ازدواج دومش صاحب دو فرزند به نام‌های ان و ریچارد شد. سالهای آخر. در ماه مه ۱۹۳۰ (۱۳۰۹)، اوراژ به انگلستان بازگشت و به شکلی جدی درگیر موضوعات سیاسی شد و در جرقه زدن دوباره به جنبش اعتبار سوسیال نقش مهمی بازی کرد. در ۸ ژانویه ۱۹۳۱ برای دیداری کوتاه مدت به نیویورک
در ۸ ژانویه ۱۹۳۱ برای دیداری کوتاه مدت به نیویورک می‌رود تا به مطالبات تازهٔ گورجیف پاسخ دهد. بنا به اعتراف اوراژ به همسرش، او پس از پایان بهار دیگر سیستم گورجیف را به هیچ گروهی آموزش نمی‌دهد. در ۱۳ مارس ۱۳۱۰ اوراژ برای بدرقهٔ گورجیف که به پاریس بازمی‌گشت به بندر می‌رود و او و همسرش در ۳ ژوئیهٔ همان سال به انگلستان بازمی‌گردند. هنگام بازگشت به انگلستان اوراژ در آوریل ۱۳۱۱ مجلهٔ تازه‌ای به نام "هفته‌نامهٔ انگلیسی نو" راه می‌اندازد که با آغاز ۱۳۱۲ دیگر مجلهٔ جاافتادهٔ موفقی با بخش نقد می‌شود، اما با شروع افت
موفقی با بخش نقد می‌شود، اما با شروع افت بزرگ اقتصادی برای چاپ آن در تنگنای مالی قرار می‌گیرد. در ۱۸ مه ۱۳۱۲ اوراژ نخستین شعر دیلان توماس به نام و مرگ قلمرویی نخواهد داشت را چاپ می‌کند. در سپتامبر ۱۳۱۲ جسی دخترشان آن را به دنیا می‌آورد. در ژانویه ۱۳۱۳ سناتور برونسون کاتینگ در سنا آمریکا می‌گوید که برنامهٔ اعتبار سوسیال اوراژ بخشی از ابزارهای سیاست‌های اقتصادی روزولت بوده‌است؛ اخبار آن در ۲ فوریه هفته‌نامهٔ انگلیسی نو پدیدار می‌شود. در آغاز اوت ۱۹۱۳، گورجیف از اوراژ می‌خواهد "نوید فرارسیدن خوبی" را از نو
از اوراژ می‌خواهد "نوید فرارسیدن خوبی" را از نو ویرایش کند. در اوت ۲۰، اوراژ آخرین نامه‌اش را به گورجیف می‌نویسد: "آقای گورجیف عزیز، چیز زیادی برای ویرایش نیافتم…" مرگ. اوراژ از دو سال پیش از مرگش از درد در ناحیهٔ قلب رنج می‌برد اما هرگز درمان نکرد. او هنگامی که داشت روی اعتبار سوسیال کار می‌کرد و یک سخنرانی دربارهٔ «دارایی به وفور» برای پخش کار می‌کرد. هنگام پخش، درد شدیدی را تجربه می‌کند اما به سخنرانی خود ادامه می‌دهد. پس از بیرون آمدن از استودیو، شامگاه را با همسر و دوستانش می‌گذراند و برنامه می‌ریزد
را با همسر و دوستانش می‌گذراند و برنامه می‌ریزد که روز بعد به دکتر برود. او پس از نیمه شب در هنگام خواب در ۶ نوامبر ۱۹۳۴ از دنیا می‌رود. پس از مرگ. در هنگام مرگ اوراژ، گورجیف در نیویورک بود و به صورت تلگرافی از خبر مرگ او با خبر می‌شود. با شنیدن این خبر گورجیف چنین اعلام می‌دارد: در ۷ دسامبر ۱۳۱۳ در نامه‌ای به ارزا پاند، تی.ای. لورنس اندوه خود را از مرگ ا.آر. اوراژ بیان می‌کند. شاگردان پیشین سیستم گورجیف اوراژ انیگرام را روی سنگ گورش را نقش زدند.
رانلف فاینز (؛ "تلفظ نام و نام‌خانوادگی": ؛ زاده ۷ مارس ۱۹۴۴) افسر سابق نیروی زمینی بریتانیا، کاوشگر، نویسندهٔ مقالات و کتاب‌های سفر و جهانگردی و ماجراجوی اهل بریتانیا است. در کتاب گینس از او به عنوان بزرگ‌ترین جهان گرد حال حاضر جهان، که در طول زندگی کاری خودش بیش از ۳ سفر اکتشافی داشته، یاد شده اما رانلف فاینز بیشتر به خاطر سفر ۳ساله‌اش به دور دنیا معروف شده‌است. اولین سفر دنیا با کشتی در محور قطب، سفری که در سال ۱۹۸۲ به پایان رسید. او بدون دریافت هیچ کمکی به قطب شمال سفر کرد. و یک سفر ۹۷ روزه هم به قطب
به قطب شمال سفر کرد. و یک سفر ۹۷ روزه هم به قطب جنوب داشت. او همچنین به عنوان یکی از پرطرف‌دارترین کسانی بوده که حرف هاش به دیگران انگیزه داده‌است. در سال ۲۰۰۰ فاینز نام خودش را به عنوان اولین کسی که بدون هیچ کمکی و تک‌وتنها به قطب شمال واقعی سفر کرد ثبت کرد. ولی در آنجا دچار سرمازدگی شد و قسمت‌های پایین انگشت‌های دست چپش را از دست داد. فعالیت‌ها. در سال ۲۰۰۷ رانلف از دیوارهٔ شمالی کوه ایگر بالا رفت و توانست برای مؤسسهٔ کمک به بیمارهای سرطانی ماری کوری ۸/۱ میلیون پند پول جمع‌آوری کند. فینس بالاخره در سن ۶۵
پند پول جمع‌آوری کند. فینس بالاخره در سن ۶۵ سالگی و در اوایل سال ۲۰۰۹ موفق به سعود از قله ی اورست شد و در در سال ۱۹۹۳ فینس جایزه یرتبه امپراتوری بریتانیا را به خاطر تلاش‌های انسان دوستانه‌اش و خدمات نیکوکارانه‌ای که انجام داده بود از ان خودش کرد. او در مسابقات دو ماراتون نیویورک توانست در ۵ساعت و ۲۵دقیقه به دو ماراتون خودش پایان دهد. به خاطر شکستن رکوردهای مختلف رانلف فاینز توانسته بود بیش از ۱۰ میلیون پوند برای موسسه‌های خیریه جمع‌آوری کند. نویسندگی. او به غیر از جهان گردی به حرفه نویسندگی هم مشغول بوده و
غیر از جهان گردی به حرفه نویسندگی هم مشغول بوده و در این مدت موفق به نوشتن ۱۶ کتاب شد. که یکی از آن‌ها در انگلستان پر فروش‌ترین شد. حملهٔ قلبی. در سال ۲۰۰۳ رانلف دچار حملهٔ قلبی شدیدی شد. تنها ۳ ماه و نیم بعد از به هوش آمدن، از یک کمای ۳ روزه، و ۲ عمل بای پس رانلف در ۷ مسابقهٔ دوی ماراتون در مدت تنها هفت روز و در تمامی هفت قاره شرکت کرد. ولی گرمای حاره‌ای سنگاپور و آلودگی آنجا او را از پا انداخت.
خودصداها یا ایدیوفون‌ها رده‌ای از سازهای موسیقی در طبقه‌بندی هورن‌بوستل-زاکس هستند. در این رده، تولید صدا با ارتعاش بدنهٔ ساز صورت می‌گیرد. صدای این گروه از سازها از طریق بدنهٔ ساز و با ضربه‌زدن، مالش دادن، کشیدن یا لرزاندن قطعات ساز تولید می‌شود و نه از طریق ارتعاش سیم یا دمیدن هوا. زیرمجموعه‌ها. خودصداها را می‌توان براساس نوع تولید صدا به این بخش‌ها تقسیم کرد:
ادبیات داستانی شکلی از روایت است که در همه یا بخشی از آن به رویدادهایی اشاره می‌شود که واقعی نیستند، یعنی خیالی هستند و ساختهٔ ذهن نویسندهٔ اثرند. در مقابل آن "ادبیات غیر داستانی" قرار دارد که عمدتاً به رویدادهای واقعی می‌پردازد (نظیر تاریخ‌نگاری، زندگینامه‌نویسی و…). ادبیات داستانی یا داستان تخیلی سبکی است در ادبیات و به داستان‌هایی گفته می‌شود که بخشی از آن یا همه آن به صورت حکایتی یا نقلی و به شیوه خیالی و تصوری نوشته می‌شود. اگر چه سبک تخیلی توصیف یک اثر ادبی است اما این اصطلاح و سبک برای آثار موسیقی،
ادبی است اما این اصطلاح و سبک برای آثار موسیقی، فیلم، مستند و تئاتر نیز استفاده می‌شود؛ مثلاً فیلم ارباب حلقه‌ها و داستان آلیس در سرزمین عجایب به‌ترتیب یک فیلم تخیلی و یک داستان تخیلی به‌شمار می‌روند. بر عکس سبک تخیلی سبک غیر تخیلی است که به موضوعات حقیقی مثل داستان‌های تاریخی و زندگی‌نامه می‌پردازد. انواع ادبیات داستانی (گونه‌های ادبی براساس وابستگی به امر واقعی). ادبیات داستانی واقع‌گرا. رویدادهای ادبیات داستانی واقع‌گرا، اگرچه خلاف واقع است، اما می‌تواند به راستی رخ دهد. شاید بعضی از شخصیت‌ها، وقایع یا
به راستی رخ دهد. شاید بعضی از شخصیت‌ها، وقایع یا مکان‌ها واقعی باشند ویا ممکن است در آینده رویدادهای آن به واقعیت بدل شوند. به عنوان مثال اگرچه رمان از زمین تا کره ماه نوشته ی ژول ورن در زمان خود چیزی بیش از تخیلات غنی نویسنده‌اش نبود، در سال ۱۹۶۹ ثابت شد که وقوع آن اتفاقات امکان‌پذیر است. ادبیات داستانی واقع‌گرا خود را چنان به خواننده می‌نمایاند که انگار رویدادهای آن در حال حاضر رخ می‌دهند. ادبیات داستانی غیر واقع‌گرا (غیر رئالیستی). ادبیات داستانی غیرواقع‌گرا، شامل رویدادهایی است که در زندگی واقعی امکان
شامل رویدادهایی است که در زندگی واقعی امکان وقوع ندارند یا فراطبیعی‌اند، یا روایت دیگرگونه‌ای از تاریخ به دست می‌دهند که با آنچه اسناد تاریخی گزارش می‌کنند، همخوانی ندارد، یا در آن‌ها تکنولوژی‌های ناممکن به کار رفته‌است. بسیاری از شاهکارهای ادبی مانند آلیس در سرزمین عجایب یا داستان‌های کلیله و دمنه جزء این گروه محسوب می شوند. ادبیات غیر داستانی. ادبیات غیرداستانی به بازنمایی رویدادهایی می‌پردازد که در واقع رخ داده‌اند. این بازنمایی ممکن است صحیح باشد یا نباشد، از این رو ادبیات غیر داستانی می‌تواند روایتی
از این رو ادبیات غیر داستانی می‌تواند روایتی درست یا نادرست از یک رویداد واقعی به‌دست دهد. با این حال، عموماً چنین پنداشته می‌شود که نویسندهٔ ادبیات غیرداستانی در هنگام خلق اثر صادق بوده‌است. باید در نظر داشت که گزارش اعتقادات دیگران در یک اثر غیرداستانی لزوماً به معنای تأیید صحت آن اعتقادات نیست (نظیر اسطوره‌شناسی، دین). ادبیات نیمه داستانی. ادبیات نیمه‌داستانی، داستانی‌است که با حجم زیادی مطالب غیر داستانی (واقعی) آمیخته شده، به عنوان مثال داستانی که در توضیح آن آمده‌است: «بر اساس داستانی واقعی»، یا
در توضیح آن آمده‌است: «بر اساس داستانی واقعی»، یا نسخهٔ داستانی شدهٔ یک رویداد واقعی، یا زندگینامهٔ بازسازی شده. عناصر داستان. در میان اهل فن و نویسندگان در مورد تعداد و ترکیب عناصر بنیادین داستان اتفاق نظر وجود ندارد. به عنوان مثال: پیرنگ. پیرنگ، یا خط داستانی، اغلب به عنوان یکی از عناصر بنیادین ادبیات داستانی برشمرده می‌شود. پیرنگ عبارت‌است از ساخت و پرداخت کنش‌های یک داستان. در سطح خرد، پیرنگ مجموعه‌ای‌ست از کنش‌ها و واکنش‌ها، یا محرک‌ها و پاسخ به محرک‌ها. در سطح کلان پیرنگ آغاز، میانه و پایان دارد.
در سطح کلان پیرنگ آغاز، میانه و پایان دارد. اغلب آن را با نموداری کمان شکل با خطوط زیگ‌زاگی برای نمایش اوج و فرود کنش داستان ترسیم می‌کنند. در سطح میانه، ساختار پیرنگ متشکل است از صحنه و پایان‌بندی. صحنه واحدی از درام است که در آن کنش واقع می‌شود. سپس، نوعی تحول یا گذار از موقعیت فعلی صورت می‌گیرد و در پی آن پایان‌بندی می‌آید: جمع‌بندی و پیامد داستان. مقدمه‌چینی. مقدمه‌چینی به معنای خلق موقعیت داستانی اولیه است. در این مرحله صحنه به شیوه‌های گوناگون طراحی می‌شود، شخصیت‌ها معرفی می‌شوند، و کشمکش آغاز
می‌شود، شخصیت‌ها معرفی می‌شوند، و کشمکش آغاز می‌شود. برای مثال: شبی تاریک و طوفانی بود. بیوهٔ جوان به مرد غریبه که از سر و رویش آب می‌چکید و کف آشپزخانهٔ زن را خیس می‌کرد، خیره شد. زن گفت: «به شما گفتم شوهرم خانه نیست.» مرد به پهنای صورت لبخند زد، در را پشت سرش بست و گفت: «به من چیزی بگویید که نمی‌دانم.» پیش‌آگاهی. پیش‌آگاهی، تکنیکی است که نویسنده به کار می‌بندد تا سرنخ‌هایی را در اختیار خواننده قرار دهد. خواننده با استفاده از این سرنخ‌ها می‌تواند آنچه را که قرار است بعدتر در داستان اتفاق بیفتد پیش‌بینی
که قرار است بعدتر در داستان اتفاق بیفتد پیش‌بینی کند. به عبارت دیگر، نویسنده به نکات ظریفی اشاره می‌کند که از رویدادهای آتی پیرنگ خبر می‌دهند و بعداً در داستان به کار می‌آیند. کنش صعودی. کنش صعودی، عنصر روایی یک اثر داستانی‌ست که از پس مقدمه‌چینی می‌آید و به نقطه اوج داستان می‌انجامد. کنش صعودی معمولاً به منظور ایجاد تعلیق تا رسیدن به نقطهٔ اوج به کار می‌رود و نباید آن را با میانهٔ داستان اشتباه کرد. هر آنچه بعد از نقطهٔ اوج می‌آید را کنش فرودی می‌نامند. در یک اثر داستانی، نقطهٔ اوج جایی است که قهرمان با
یک اثر داستانی، نقطهٔ اوج جایی است که قهرمان با جدی‌ترین چالش خود مواجه می‌شود. چالشی که اجتناب ناپذیر است و بیم آن می‌رود که به شکست قهرمان بینجامد. نقطهٔ اوج برای مخاطب غافلگیرکننده است و او را وامی‌دارد داستان را با اشتیاق تا پایان دنبال کند. نقطهٔ اوج اغلب از سه بخش تشکیل شده‌است. شخصیت دچار تغییر می‌شود، چیزی در مورد خودش یا یک شخصیت دیگر کشف می‌کند و مضمون داستان آشکار می‌شود. کنش نزولی. کنش نزولی معمولاً در تراژدی‌ها و داستان‌های کوتاه دیده می‌شود. کنش نزولی پس از اوج می‌آید و تأثیرات آن را نمایش
کنش نزولی پس از اوج می‌آید و تأثیرات آن را نمایش می‌دهد و در نهایت به پایان‌بندی یا عاقبت داستان (که گاه فاجعه‌بار است) می‌انجامد. داستان پایان می‌یابد و مخاطب اتفاقی که در اوج داستان رخ داده و پیامدهای آن را درک می‌کند. نتیجه. پس از اوج، کشمکش داستان به نتیجهٔ نهایی خود می‌رسد. ممکن است یک تعلیق نهایی وجود داشته باشد که مخاطب را دربارهٔ پایان داستان در تردید بگذارد. کشمکش. کشمکش عنصری ضروری در ادبیات داستانی‌ست و به معنای چالشی است که قهرمان با آن روبه‌رو می‌شود و در تمام گونه‌های ادبیات کاربرد دارد.
می‌شود و در تمام گونه‌های ادبیات کاربرد دارد. انواع کشمکش را بر اساس ویژگی‌های قهرمان و ضدقهرمان معمولاً به این شکل طبقه‌بندی می‌کنند: انواع کشمکش. اغلب کشمکش را به پنج گونهٔ اصلی تقسیم می‌کنند. در دوران مدرن فرد علیه ماشین یا فرد علیه تکنولوژی هم به این طبقه‌بندی افزوده شده‌است. شخصیت. شخصیت‌پردازی را یکی از عناصر بنیادین داستان می‌دانند. شخصیت در داستان مشارکت می‌کند، معمولاً یک انسان است و هویت و ویژگی‌های گوناگونی دارد که از بطن داستان برآمده است. گونه‌های مختلف شخصیت‌های داستانی از این قرارند: انواع
مختلف شخصیت‌های داستانی از این قرارند: انواع شخصیت. فورستر شخصیت‌ها را با توجه به عمل و ویژگی‌های روانی آن‌ها به دو دسته کلی تقسیم می‌کند. شخصیت‌های مسطح(flat),و شخصیت‌های گرد یا کروی(round). گونه‌های پیرنگ. ترتیب زمانی. تمام رویدادها به ترتیبی رخ می‌دهند که در متن آمده‌است. ممکن است اشاره‌هایی به گذشته یا آینده وجود داشته باشد، اما بازگشت به گذشته یا آینده در کار نیست. بازگشت به گذشته. بازگشت به گذشته یا فلاش‌بک یعنی به میان آوردن صحنه‌ای که روایت را از زمان فعلی داستان به زمانی در گذشته برمی‌گرداند. از
فعلی داستان به زمانی در گذشته برمی‌گرداند. از فلاش‌بک اغلب به منظور بازنمایی رویدادهایی استفاده می‌شود که از نظر زمانی مقدم بر خط توالی اتفاقات داستان رخ داده‌اند یا اطلاعاتی ضروری در مورد پیش‌داستان (آنچه قبل از شروع داستان رخ داده) به دست می‌دهند. فلاش‌بک‌های مبتنی بر شخصیت، رویدادهای مهمی را از گذشتهٔ شخصیت بازگو می‌کنند که در رشد و گستردگی شخصیت نقش داشته‌است. درست در نقطهٔ مقابل، بازگشت به آینده یا فلاش‌فوروارد، رویدادهایی را آشکار می‌کند که در آینده به وقوع خواهد پیوست. این تکنیک به منظور ایجاد تعلیق
وقوع خواهد پیوست. این تکنیک به منظور ایجاد تعلیق در داستان یا پرداخت شخصیت به کار برده می‌شود. پرداخت صحنه. پرداخت صحنه، به معنای توصیف زمان و مکان داستان، را اغلب یکی از عناصر بنیادین ادبیات داستانی می‌دانند. در برخی موارد صحنه خود به یکی از شخصیت‌های داستان بدل می‌شود و ممکن است لحن ویژه‌ای به داستان بدهد. درونمایه (تم). درونمایه یا تم عصارهٔ مفهومی داستان است و اغلب آن را یکی از عناصر بنیادین ادبیات داستانی می‌دانند. مفهوم یا ایدهٔ محوری داستان که عنصر وحدت‌بخش داستان هم است. اگر بپرسند «ازاین داستان چه
داستان هم است. اگر بپرسند «ازاین داستان چه چیزی یادگرفتید؟» پاسخ همان درونمایه یا تم خواهد بود. سبک. سبک چیزی نیست که نوشته شده بلکه چگونه نوشتن آن است. سبک در ادبیات داستانی به قراردادهای زبانی اشاره دارد که در ساختمان اثر به کار می‌روند. داستان‌نویس ممکن است بیان، ساختار جمله، جمله‌بندی، گفتگو نویسی، یا سایر جنبه‌های زبانی را دستکاری کند تا سبک یا حال و هوای به خصوصی را خلق کند. گردآورنده علی قربانی
همه و همه چیز نام سه‌گانه‌ای ساخته از ده کتاب است که جورج ایوانویچ گورجیف نوشته‌است. ده کتاب سپس به سه سلسله مقوله‌بندی شدند: طرح کلی شکل و درونمایهٔ همه و همه‌چیز نسختین بار از سوی گورجیف در کتابش به نام نوید فرارسیدن خوبی به چاپ رسید. هدف. در شناساگری برای همه و همه‌چیز که در سرآغاز هر بخش از سه‌گانه چاپ شده، گورجیف هدف خود را در انتشار این متن‌ها بیان می‌کند: سلسلهٔ نخست: سه کتاب با نام "نقد عینی و بی‌طرفانهٔ زندگی مردم (انسان) نوین"، یا "قصه‌های بلزباب برای نوه‌اش". سلسلهٔ دوم: سه کتاب با نام مشترک
برای نوه‌اش". سلسلهٔ دوم: سه کتاب با نام مشترک "ملاقات با مردمان برجسته". سلسلهٔ سوم: چهار کتاب با نام مشترک "زندگی واقعی است، تنها زمانی که «من هستم»". تمامی این آثار بر پایهٔ اصول تازهٔ خردورزی منطقی نوشته شده و به شدت در جهت حل سه پرسش حیاتی زیر رهبری شده‌است: سلسلهٔ اول: نابودکردن سنگدلانه و بدون کمترین مصالحهٔ باورها و دیدگاهها در بارهٔ هر چیزی که در دنیاست و سده‌ها در اندیشه‌ورزی و احساس‌های خواننده ریشه دوانده‌است. سلسلهٔ دوم: آشنا کردن خواننده با موادی که برای آفرینش تازه لازم است و اثبات درستی و
که برای آفرینش تازه لازم است و اثبات درستی و سلامت و کیفیت خوب آن. سلسلهٔ سوم: کمک به پدید آمدن بازنمودی سنجش‌پذیر و غیرخیالی از دنیایی که در واقعیت در اندیشه‌ورزی و احساس‌های خواننده هستی دارد و نه دنیایی اوهامی که اینک درک و دریافت می‌کند.
گفته شده که انجمن برادری سارمونگ انجمن برادری صوفیان رازورمزگرا بوده که در آسیا پایگاه داشته است. هستی این انجمن در نوشته‌های جورج ایوانویچ گورجیف، آموزگار یونانی ارمنی معنویت از تاریکی درآمد و پرآوازه گشت. برخی از مایه‌های مربوط به صوفیان امروز هم ادعا می‌کنند که با این گروه تماس داشته‌اند، هر چند نخستین و قدیمی‌ترین مایه خود گورجیف است که پژوهندگانی را به آنجا رسانده که نتیجه بگیرند این گروه تنها ابزاری ساختگی برای آموزش بوده است. انجمن برادری سارمونگ، انجمنی که جورج ایوانویچ گورجیف یا به‌طور مختصر تر
انجمنی که جورج ایوانویچ گورجیف یا به‌طور مختصر تر گئورگ گورجیف، عارف ارمنی که آموزه اش را «مسیحیت راز و رمزگرا» توصیف می‌کرد به همراه ادریس شاه، عالم هندی که کتاب‌های زیادی در خصوص جمله روان‌شناسی و معنویت در قالب سفرنامه‌ها و مقالات فرهنگی نوشته بود مدعی بود که انجمن برادری سارمونگ نقش یک انجمن زیرزمینی در قالب سحر و جادو را دارد که علوم و دانش‌های مخفی را به غرب منتقل کرده است طبق مطالعات تاریخ تأسیس این انجمن ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بوده است و سرچشمهٔ آن در تمدن بابل بوده است بسیاری از دانشمندان و
آن در تمدن بابل بوده است بسیاری از دانشمندان و تاریخ شناسان معاصر ریشهٔ این انجمن را به طریقت نقشبندیه نسبت می‌دهند که شاخه ای منشعب از سلسله خواجگان است که اصل آن به عارف و عالم ایرانی خواجه یوسف همدانی بازمی‌گردد شاید به همین دلیل باشد که امروزه هم افرادی مدعی وجود مخفی این انجمن و فعالیت‌های مخفی آن‌ها در این سرزمین هستند نام. واژهٔ سارمونگ گویش ارمنی اصطلاح فارسی «سَرمَن» را به کار می‌برد که یا به معنای «کسی است که آموزهٔ زردشت را نگهداری می‌کند» یا «زنبور» است. در بارهٔ معنای آن، جان جی. بِنِت، شاگرد
است. در بارهٔ معنای آن، جان جی. بِنِت، شاگرد و دستیار جورج ایوانویچ گورجیف عارف می‌نویسد: روایت گورجیف. جورج گورجیف در سفرهای پیش از ۱۹۱۲ (۱۲۹۱) خود به جنوب غربی آسیا و آسیای مرکزی به جستجوی این انجمن برادری می‌پردازد. گورجیف می‌گوید که گفته می‌شد این انجمن تا سدهٔ ششم یا هفتم میلادی در جایی در میان‌دوآب (بین‌النهرین) هستی داشته است. در برخوردهای بعدی خود گورجیف نوشت: «اما در بارهٔ هستی بعدی آن کمترین نشانی در هیچ‌کجا نمی‌شد یافت.» تجربه‌های گورجیف در این سفرها و روایت سرسری رابطهٔ تا حدی رازآمیزش را با
سفرها و روایت سرسری رابطهٔ تا حدی رازآمیزش را با انجمن برادری سارمونگ می‌توان در زندگینامه‌ای که خود به نام ملاقات با مردمان برجسته نوشته، یافت. تلاشهایش برای به وجود آوردن پیوند میان این انجمن، سومر باستان و حتی مصر پیش از شن تلاشی کنجکاوی‌برانگیز برای دست‌یافتن به دانش رازورمزگرایی بوده که از عهد عتیق انتقال داده شده بود. روایت‌های معاصر. در مطالعاتی در دین تطبیقی (وینتر ۱۹۷۴)، گفته می‌شود که بنا به کتاب ارمنی مرخَوَت، انجمن برادری سارمونگ که به آن با نام «محفل درونی مردمیت» هم اشاره شده است، حدود ۲۵۰۰
«محفل درونی مردمیت» هم اشاره شده است، حدود ۲۵۰۰ سال پیش از میلاد، در بابل باستان سرچشمه گرفت (۶)، کمابیش در زمانی که مصریان هرم بزرگ گیزا را ساختند. بنیاد آسپنسکی می‌گوید که این انجمن برادری در دوران زرین بابل همورابی (۱۷۲۸–۱۶۸۶ پ. م) فعال بود و با زردشت، آموزگار فیثاغورث (متولد حدود ۵۸۰–۵۷۲ پ.م. درگذشت در حدود ۵۰۰–۴۹۰ پ. م) پیوند دارد. بنا به این بنیاد، فیثاغورث به مدت دوازده سال در بابل ماند. در استادان فرزانگیِ جی.جی. بنت آمده است که سرمن پیش از ورود پادشاه یونانی مقدونیه، اسکندر بزرگ (که از ۳۳۶–۳۲۳
پادشاه یونانی مقدونیه، اسکندر بزرگ (که از ۳۳۶–۳۲۳ پ.م. پادشاهی کرد) بابل را ترک کرد، به کنارهٔ رود دجله رفت و پایگاه‌های خود را در پایتخت متروک پادشاهان آشوری، نزدیک موسول امروز در شمال عراق ساخت. شاه کوماژن، آنتیخوس اول و تئوس اپیفانس (۸۶–۳۸ پ. م، فرمانروایی از ۷۰–۳۸ پ. م) از قرار با این انجمن پیوند داشت و شاید حتی (چنان‌که آدرین گیلبرت می‌گوید) رهبرش بوده باشد. در گورجیف در سنت نور (۲۰۰۲)، ویتال پری نوشته که گورجیف بر این باور بود که فرقه‌های صوفیان شمالی به خوبی می‌توانستند زیر رهبری خواجگان ـ استادان
به خوبی می‌توانستند زیر رهبری خواجگان ـ استادان فرزانگی ـ باشند که از سوی «محفل درونی» سرمن، «مجمع قدیسان زندهٔ زمین» به میان مردمان فرستاده می‌شدند. بنا به روایت انجمن برادری سارمون (۱۹۶۶؛ ۱۹۸۲) نوشتهٔ سرگرد دسموند مارتین، مرکز اصلی انجمن برادری سارمون امروز در کوه‌های هندوکش شمال افعانستان بود. سرگرد مارتین، همدم نویسنده و آموزگار صوفی، ادریس شاه بود. در این روایت، گفته می‌شود یکی از شعارهای سارمون‌ها این بود: «کار جوهر شیرین تولید می‌کند (عمل ذاتی شیرین می‌سازد)، کار نه تنها کار برای خدا و دیگران، بلکه
می‌سازد)، کار نه تنها کار برای خدا و دیگران، بلکه برای خود. در رابطه با آن، گفته می‌شود که درست همان‌طور که زنبور عسل انباشته می‌کند، سارمون‌ها چیزی را که خود» دانش راستین" می‌نامند، انباشت، ذخیره و نگهداری می‌کنند (که به همان اندازه به عنوان کالایی مثبت هستی دارد و با موهبت یا انرژی معنوی برکت ارتباط دارد). در زمانهای نیاز، این یک بار دیگر از راه فرستاده‌هایی که آموزش ویژه دیده‌اند به دنیا فرستاده می‌شود. ادوارد کمپبل (با نام نویسندگی ارنست اسکات) یکی دیگر از همدم‌های ادریس شاه، در کتابش به نام مردمان راز
از همدم‌های ادریس شاه، در کتابش به نام مردمان راز می‌گوید که در معبد معاصر سارمون در افغانستان، مطالعاتی در زمینهٔ درک‌ودریافت فراحسی پیش برده می‌شود. شک‌گرایی. مارک سیدگویک، هماهنگ‌کنندهٔ واحد مطالعات عرب و اسلامی دانشگاه آرهوس می‌نویسد: هر چند چند شارح گورجیف بسیار روشن سخن می‌گویند، اما به نظر من می‌رسد که سارمونگ به کلی خیالپردازانه است. هیچ طریقت صوفی با این نام شناخته شده نیست و در واقع «سارمونگ» نمونهٔ نامهای خیالپردازانهٔ گورجیفی است. برای هر کسی که چیزی در بارهٔ صوفی‌گرایی می‌داند، بی‌درنگ روشن
که چیزی در بارهٔ صوفی‌گرایی می‌داند، بی‌درنگ روشن می‌شود که هیچ چیزی که کم‌ترین نشانی از صوفیان داشته باشد در فرقهٔ سارمونگ که گورجیف توصیف کرده نیست. می‌توان پنداشت که «انجمن برادری سارمونگ» هیچ نهاد رسمی نباشد، بلکه نامی باشد که گورجیف به عنوان استعاره برای سنت‌های مهمی به کار می‌گرفته که از گذشته انتقال یافته و او در سفرهایش پیدا کرده و از این راه مشروعیت و لنگری تاریخی برای آموزه‌هایش در اختیار گذاشته است.
حرکات گورجیف نامی است که به مجموعه‌ای از رقصهای مقدس داده شده که از سوی جورج ایوانویچ گورجیف گردآوری و ساخته شده‌است و به عنوان بخشی از کار مشاهده و مطالعهٔ خود او آنها را به شاگردانش یاد می‌داد. برخی از پیروان جورج ایوانویچ گورجیف ادعا می‌کنند که حرکات گورجیف را تنها کسانی می‌توانند انتقال دهند که خود از سوی شاگردان مستقیم گورجیف رازآموخته شده‌اند، در غیر این صورت به گفتهٔ آنها به جایی نمی‌رسد. حرکات بر پایهٔ رقصهای سنتی استوار شده‌اند که گورجیف هنگام سفر در آسیای مرکزی، هندوستان، تبت، خاور نزدیک و آفریقا
آسیای مرکزی، هندوستان، تبت، خاور نزدیک و آفریقا مطالعه کرد و در آنجاها بود که با فرقه‌های گوناگون هندواروپایی، فرقه‌های صوفیان، مراکز بودایی و دیگر مایه‌های فرهنگ و فراگیری سنتی برخورد داشت. (۱) با این حال، گورجیف اصرار داشت که مایهٔ اصلی و همین‌طور نمادد یگانهٔ انیگرام به او در مقام رازآموخته در معبد سرمونگ انتقال داده شده‌است. در اصل هزاران حرکت از سوی گورجیف گردآوری و آموزش داده شده‌است. موسیقی این حرکات را جورج ایوانویچ گورجیف و توماس دوهارتمن و آهنگساز بریتانیایی ادوارد مایکل ساخته‌اند. نمونه‌ای از
بریتانیایی ادوارد مایکل ساخته‌اند. نمونه‌ای از سلسله حرکات آخر (سلسلهٔ ۳۹) عبارت است از: ۱. خودکار (اوتومات) ۲. دعا در سه بخش ۳. چهار تابلو ۴. دعا برای رهنمود ۵. درویش اشاره‌کننده ۶. حرکت در قانون شرع ۷. رازورمزگرا ۸. سه‌تاییها در پاریس. پیچیدگی و سادگی ۹. البوگمک، تکثیر دوتایی ۱۰. (رقصی سبک با شمارش در قانون ۱۱. پروردگارا ما را ببخشای ۱۲. هاللویا (ستایش بر خداوند باد) ۱۳. حرکت دعا ۱۴. خواندن از روی یک کتاب مقدس ۱۵. روزهای هفتهٔ (تبتی) ۱۶. ـ ـ ۱۷. تکثیر انیگرام ۱۸. ـ ـ ۱۹. تمرین ایست. «ترسیده» ۲۰. شش
انیگرام ۱۸. ـ ـ ۱۹. تمرین ایست. «ترسیده» ۲۰. شش جابه‌جایی. تمرین درویش ۲۱. پشیمانی وژدان ۲۲. از سلسلهٔ مزوتریک ۲۳. ــ ۲۴. چدزه ودزه (پروردگارا، ببخشای!) ۲۵. جادوی سیاه و سفید ۲۶. تکثیر ۲۷. یک قانون شرع ۲۸. ـ ـ ۲۹. ـ ـ ۳۰. قانون شرع شش سنجش. رقصی «کیهانی» ۳۱. پانزده ریتم. بلند شدن و نشستن ۳۲. مردم‌آهنی ۳۳. تمرین ابتدایی تور امریکا ۳۴. تکثیر ممتد ۳۵. ـ ـ ۳۶. حرکت درویش، مردمان پراکنده می‌شوند ۳۷. ـ ـ ۳۸. یک قانون شرع ۳۹. اندیشیدن، احساس کردن، حس کردن «حرکات» پرآوازه که اغلب با قطعات موسیقی که گورجیف آهنگسازی