payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در کنار شمارهٔ پلاک ساختمان‌های تجاری حرف r قرار می‌گیرد، مثلاً: پلاک ۲۱r. در اروپای غربی و مرکزی، به جز موارد استثنایی، خانه‌ها معمولاً با سیستم اروپایی شماره‌گذاری می‌شوند. هرچند بسیاری خیابان‌ها همچنان از روش اعداد متوالی و ترتیب ساعتگرد (که در بالا توضیح داده شد) استفاده می‌شود. در شهرهای چک و اسلواکی به‌طور هم‌زمان از دو سیستم استفاده می‌شود. ساختمان‌ها دو شماره پلاک دارند که با رنگ‌های متفاوت از یکدیگر تفکیک می‌شوند. یکی شماره‌ای که در منطقه‌ای که ساختمان در آن واقع شده، منحصربه‌فرد است و دیگری یک
در آن واقع شده، منحصربه‌فرد است و دیگری یک عدد سادهٔ ترتیبی شبیه پلاک‌های سایر شهرهای اروپایی. در نوشتن نشانی هر کدام از این عددها می‌تواند مورد استفاده قرار بگیرند. البته در کارهای تجاری معمولاً برای پرهیز از اشتباه هر دو شماره نوشته می‌شود و عدد منحصربه‌فرد در منطقه اول می‌آید. روسیه و کشورهای استقلال یافته از اتحاد جماهیر شوروی سابق. در روسیه و بسیاری کشورهای استقلال‌یافته از اتحاد جماهیر شوروی سابق از روش اروپایی استفاده می‌شود و شماره‌گذاری از انتهای خیابان، نزدیک‌ترین جا به مرکز شهر، آغاز می‌شود.
خیابان، نزدیک‌ترین جا به مرکز شهر، آغاز می‌شود. خانه‌ها و ساختمان‌هایی که در نبش چهارراه قرار گرفته‌اند، ممکن است پلاک ترکیبی داشته باشند که هرکدام شماره‌ای در امتداد یکی از خیابان‌هاست و با / از یکدیگر جدا می‌شوند، مثلاً: Нахимова، ۱۴/۴۱. شماره ۱۴ پلاک خانه در خیابان ناخیموا است و شماره ۴۱ پلاک خانه در خیابانی که آن را قطع می‌کند. وقتی در جهتی بایستید که اعداد زیاد می‌شوند، اعداد فرد در سمت چپ خیابان خواهند بود. اگرچه در بعضی شهرها نظیر سن پترزبورگ اعداد فرد در سمت راست قرار دارند. در برخی شهرها، به ویژه
در سمت راست قرار دارند. در برخی شهرها، به ویژه شهرهایی که در زمان اتحاد جماهیر شوروی تحقیقات علمی و نظامی گسترده‌ای در آن‌ها انجام می‌شد، سیستم شماره‌گذاری خانه‌ها ممکن است متفاوت باشد: در این شهر خانه‌ها بر اساس بلوکی که در آن قرار گرفته‌اند شماره‌گذاری می‌شوند و نه بر اساس خیابان. این روش در ژاپن و کره هم کاربرد دارد. در جاده‌های طولانی در حومهٔ شهرها، گاهی بر اساس کیلومتر شماره‌گذاری املاک و ساختمان‌ها انجام می‌شود (مانند سیستم شماره‌گذاری در مناطق روستایی استرالیا) ژاپن و کره جنوبی. در ژاپن و کره جنوبی
استرالیا) ژاپن و کره جنوبی. در ژاپن و کره جنوبی شهر به مناطقی کوچک‌تر تقسیم می‌شود. خانه‌ها در هر منطقه یا به ترتیب احداث شماره‌گذاری می‌شوند یا در هر بلوک در جهت حرکت عقربه‌های ساعت. این روش با روش شماره‌دهی منطقه‌ای در ونیز قابل قیاس است. آمریکای لاتین. در برخی کشورهای آمریکای لاتین از سیستم شماره‌گذاری اروپایی استفاده می‌شود و خانه‌ها از مرکز به سمت حاشیهٔ شهر به ترتیب زیاد شونده، شماره‌گذاری می‌شوند. در مکزیک، شهرها معمولاً به چند "کولونیا" تقسیم می‌شوند، که مناطقی کوچک یا متوسط است. کولونیا معمولاً در
که مناطقی کوچک یا متوسط است. کولونیا معمولاً در نشانی، پیش از کد پستی، ذکر می‌شود. گاه، وقتی ساختمانی به خیابانی اضافه می‌شود، یا ساخت و سازهایی بعد از شماره‌گذاری خیابان صورت می‌گیرد ممکن است نشانی مبهم شود. وقتی یک شماره پلاک در خیابانی تکرار می‌شود، ساختمان جدیدتر با حروف الفبا مشخص می‌شود. برای مثال اگر دو پلاک ۳۵ وجود داشته باشد، یکی همان ۳۵ نامیده می‌شود و دیگری پلاک ۳۵A یا ۳۵Bis خواهد بود. در شهرهای دورافتاده یا مناطقی که طراحی شهری ندارند، معمولاً خیابان‌ها بی‌نام و خانه‌ها بی‌پلاک هستند. در
خیابان‌ها بی‌نام و خانه‌ها بی‌پلاک هستند. در این‌گونه موارد نشانی عبارت خواهد بود از نام شخص یا خانوادهٔ صاحب ملک و نام شهر یا منطقه و عبارت "Dirección Conocida" که به معنای آن است که خانه یا خانوادهٔ مذکور در منطقه سرشناس است. برای کسانی که نزدیک بزرگ‌راه‌ها و جاده‌ها زندگی می‌کنند، آدرس بر اساس کیلومتر جاده خواهد بود. اگر بیش از یک ساختمان با این مشخصات وجود داشته باشد، از نشانه‌های دیگری نیز استفاده می‌شود و عبارت "Dirección Conocida" نیز به کار می‌رود. در کشورهایی نظیر برزیل و آرژانتین این روش در برخی
در کشورهایی نظیر برزیل و آرژانتین این روش در برخی شهرها و خیابان‌ها هم استفاده می‌شود و مکان خانه با فاصلهٔ خانه از ابتدای خیابان بر حسب متر مشخص می‌شود و این عدد پلاک خانه خواهد بود. آمریکا و کانادا. در بسیاری از خیابان‌های ایالات متحده آمریکا و کانادا، پلاک‌های فرد در یک سمت خیابان و پلاک‌های زوج در سمت دیگر آن قرار دارند. اغلب شمارهٔ پلاک متناسب است با فاصلهٔ آن از جایی مشخص، بنابراین تمام اعداد در شماره‌گذاری یک خیابان استفاده نمی‌شوند. در خیابان‌های بسیار طولانی، شماره‌های ۴ یا ۵ رقمی هم به کار برده
طولانی، شماره‌های ۴ یا ۵ رقمی هم به کار برده می‌شود. در شهرهایی که طراحی شبکه‌ای دارند، پس از هر تقاطع، ۱۰۰ شماره به عدد پلاک افزوده می‌شود، در برخی شهرها در هر بلوک از شماره‌های متوالی استفاده می‌شود به‌طوری‌که بلوکی که در یک سمت آن پلاک خانه‌ها عبارت است از: ۵۰۱، ۵۰۳، ۵۰۵، ۵۰۷، ۵۰۹، ۵۱۱ در کنار بلوکی قرار می‌گیرد که پلاک خانه‌هایش از ۶۰۱ آغاز می‌شود. همچنین ممکن است شمارهٔ پلاک با شمارهٔ خیابان هم مرتبط باشد. در کلیولند، ایالت اوهایو، وقتی آدرس خانه‌ای خیابان یوکلید، پلاک ۹۰۰ است به این معناست که خانه در
یوکلید، پلاک ۹۰۰ است به این معناست که خانه در تقاطع خیابان یوکلید و خیابان نهم قرار دارد. در فیلادلفیا، ساختمانی به آدرس خیابان والنات، پلاک ۱۶۱۰، در خیابان والنات، بین خیابان شانزدهم و هفدهم، و تقریباً روبه‌روی پلاک ۱۶۰۹ قرار دارد. در کویینز در نیویورک، از روشی که آن را «طرح فیلادلفیایی» می‌نامند استفاده می‌شود و خط تیره‌ای میان عددی که نشان‌دهندهٔ شمارهٔ خیابان است و شمارهٔ خانه قرار می‌گیرد؛ به عنوان مثال نشانی خانهٔ لویی آرمسترانگ خیابان صد و هفتم، پلاک ۵۵–۳۴ است. در محله‌های مختلف سانفرانسیسکو از
پلاک ۵۵–۳۴ است. در محله‌های مختلف سانفرانسیسکو از سیستم‌های شماره‌گذاری متعددی استفاده می‌شود. وقتی دو سیستم متفاوت در جایی به هم می‌رسند، ممکن است خیابان‌های موازی در جهت عکس یکدیگر شماره‌گذاری شوند. به عنوان مثال، خیابان‌های موازی خیابان مازونیک که در شرق آن قرار دارند رو به شمال شماره‌گذاری شده‌اند و خود خیابان مازونیک و خیابان‌های موازی در غرب، رو به جنوب. در طول بزرگ‌راه اوورسیز در فلوریدا کیز، شمارهٔ خانه نشان‌دهندهٔ فاصلهٔ آن است از مبدأ کی‌وست بر حسب مایل. اگر عدد پلاک را بر ۱۰۰۰ تقسیم کنیم، فاصلهٔ
مایل. اگر عدد پلاک را بر ۱۰۰۰ تقسیم کنیم، فاصلهٔ آن از مبدأ به دست می‌آید. (مثلاً خانه‌ای که در بزرگ‌راه اوورسیز، پلاک ۷۷۲۲۰ قرار دارد، در ۷۷/۲ مایلی مبدأ واقع است) ساختمان‌های که در مناطق روستایی آمریکا قرار دارند، پیش‌تر از چنین روش‌های شماره‌گذاری‌ای بی‌بهره بودند و نشانی به شیوهٔ قدیمی نوشته می‌شد: مثلاً راه روستایی ۳، صندوق ۱۵. هر چند با تغییرات سیستم تلفن اورژانس (۱-۱-۹)، نیاز به تغییر در سیستم شماره‌گذاری خانه‌ها و خیابان‌ها در مناطق روستایی نیز ایجاد شد. معمولاً به ازای هر مایل فاصله از نزدیک‌ترین
شد. معمولاً به ازای هر مایل فاصله از نزدیک‌ترین مرکز شهر ۱۰۰۰ شماره به عدد پلاک اضافه می‌شود. در مناطق روستایی ویسکانسین، گوشه‌ای از شهرستان به عنوان مبدأ در نظر گرفته می‌شود و نشانی یک ساختمان عبارت است از فاصلهٔ مکان مورد نظر از مبدأ با درج جهت اصلی. برای نمونه وقتی ساختمان در یک خیابان شرقی-غربی واقع و فاصلهٔ آن از مبدأ ۴۵ بلوک به سمت غرب است، آدرس به این صورت نوشته می‌شود:W۴۵۰۰. در برخی شهرستان‌ها و حومهٔ شهرها برای آن‌که پیدا کردن محل مورد نظر از روی نقشه و با کمک پلاک، آسان‌تر باشد از شماره پلاک دو
نقشه و با کمک پلاک، آسان‌تر باشد از شماره پلاک دو قسمتی استفاده می‌شود و به هر دو جهت جغرافیایی در نشانی اشاره می‌شود: (مثلاً:N4500-W۴۵۰۰) در شهر کارمل در کالیفرنیا، هیچ‌گونه شمارهٔ پلاکی وجود ندارد. برای دادن نشانی یک خانه به جای استفاده از پلاک، گفته می‌شود: "Junipero 3 SW of 10th" یعنی خانهٔ مورد نظر سومین خانه در غرب جونیپرو و در جنوب خیابان دهم است. شماره‌گذاری بلوک‌ها. شمارهٔ بلوک عددی است که بر مبنای فاصلهٔ بلوک از یک مبدأ تعیین می‌شود و الزاماً ترتیبی نیست. معمولاً در هر بلوک ۱۰۰ شماره پلاک وجود
نیست. معمولاً در هر بلوک ۱۰۰ شماره پلاک وجود دارد که تنها در دو رقم آخر با هم متفاوتند. برای مثال در واشینگتن بلوکی که در خیابات هفتم بین خیابان دی (D) و ای (E) قرار دارد، بلوک ۴۰۰ است. شمارهٔ پلاک ساختمان‌های این بلوک از ۴۰۰ تا ۴۹۹ را شامل می‌شود. معمول است که در تابلوی خیابان‌ها به شمارهٔ بلوک نیز اشاره شود. در برخی محله‌ها مانند بخش کویینز در نیویورک سیستم شماره‌گذاری بلوک‌ها به این صورت است که با یک خط تیره صدگان از دهگان جدا می‌شود. یعنی ساختمانی که در هر جای دیگر شمارهٔ آن ۱۶۷۰۹ بود، این‌طور نوشته
در هر جای دیگر شمارهٔ آن ۱۶۷۰۹ بود، این‌طور نوشته می‌شود: ۰۹–۱۶۷. در بسیاری موارد عدد اول شمارهٔ خیابان، کوچه یا جاده‌ای است که شماره‌گذاری از آنجا آغاز شده. به عنوان مثال در «خیابان ۶۳، ۴۰–۹۹»، عدد ۹۹ به معنای آن است که شماره‌گذاری از خیابان نود و نهم آغاز شده؛ و به همین ترتیب نشانی ساختمان‌هایی که در بلوک عمود بر بلوک مذکور قرار دارند با ۶۳ آغاز می‌شود. در کویینز (بر خلاف جاهای دیگر نظیر لوس‌آنجلس که ممکن است نشانی «بلوار سانست، شمارهٔ ۱۶۷۰۰» در آن یافت شود) به ندرت دو صفر آخر در آدرس می‌آید و معمولاً
شود) به ندرت دو صفر آخر در آدرس می‌آید و معمولاً شماره‌گذاری، (بسته به این‌که ساختمان در کدام سمت خیابان قرار داشته باشد) از ۰۱ و ۰۲ آغاز می‌شود. در برخی محلات یوتا و ویسکانسین سیستم شماره‌گذاری بلوک‌ها جزئی‌تر است. در این محلات از شماره‌های ترکیبی استفاده می‌شود تا معلوم شود یک بلوک مشخص، چندمین بلوک در جهت شمالی-جنوبی و شرقی-غربی است. برای مثال، یک نشانی مفروض در یوتا ممکن است به این صورت باشد: «۲۲۶N 3300 W» در حالی‌که همین نشانی در جاهای دیگر به این صورت نوشته می‌شود: «۲۲۶ 33rd Ave NW» این آدرس در ربع
نوشته می‌شود: «۲۲۶ 33rd Ave NW» این آدرس در ربع شمال غربی منطقهٔ مورد نظر قرار دارد. سیستم دیگری که در ویسکانسین وجود دارد به این صورت است که شماره‌گذاری از جنوب شرق شهر آغاز می‌شود و هر چه به سمت شمال یا غرب پیش برویم عدد بزرگ‌تر می‌شود. فاصله از مبدأ در جهت شمال با حرف N و در جهت غرب با حرف E مشخص می‌شود. در برخی شهرستان‌های ایلینوی، به ویژه دوپاژ و کین که به شیکاگو نزدیک‌اند، نشانی بیانگر موقعیت محل مورد نظر بر حسب مایل مربع نسبت به مرکز شهر شیکاگوست. خیابان‌های شمالی-جنوبی در نشانی‌ها با حرف N یا S
خیابان‌های شمالی-جنوبی در نشانی‌ها با حرف N یا S مشخص می‌شوند و خیابان‌های شرقی-غربی با حرف W. سه شماره‌ای که بعد از آن می‌آید و منحصربه‌فرد هم هست، نشان‌دهندهٔ آن است که محل مذکور در چه فاصله‌ای نسبت به ابتدای ربع دایره‌ای که در آن واقع شده، قرار دارد. برای مثال «۳۰W221 Butterfield Road» در ناپرویل قرار دارد، در ۳۰ مایلی غرب شیکاگو. در دو منطقهٔ کوک‌کانتی و ویل‌کانتی که در حومهٔ شیکاگو قرار دارند و به آن متصل‌اند از این روش استفاده نمی‌شود و در نشانی‌ها حروف S یا W به کار برده نمی‌شود، بلکه به نسبت دور
حروف S یا W به کار برده نمی‌شود، بلکه به نسبت دور شدن از مرکز شمارهٔ پلاک افزایش می‌یابد. نشانی «۱۶۷۰۱South 96th Avenue» صرفاً به این معناست که ساختمان مورد نظر در جنوب خیابان ۱۶۷ قرار دارد و ساختمان «۹۶۰۳West 191st Street» در غرب خیابان ۹۶. ایران. در ایران، به ویژه در شهر تهران شیوهٔ رایج شماره‌گذاری خانه‌ها از این قرار است که معمولاً اعداد فرد در یک سمت و اعداد زوج در سمت دیگر خیابان قرار می‌گیرند و معمولاً به ترتیب هستند. هرچند در موارد بسیاری این ترتیب به هم می‌خورد. در بعضی جاها که دو شماره پلاک مشابه
هم می‌خورد. در بعضی جاها که دو شماره پلاک مشابه وجود دارد یکی با ممیز از دیگری تفکیک می‌شود. در بسیاری از روستاها و شهرهای کوچک خانه‌های بدون پلاک مشاهده می‌شوند. در روستا ممکن است نام صاحب ملک به جای پلاک مورد استفاده قرار بگیرد. تغییر پلاک خانه‌های تهران. در سال‌های اخیر روند تغییر و یکسان‌سازی پلاک خانه‌های تهران آغاز شده‌است. بر روی پلاک‌های جدید ۳ عدد درج شده: اولی شماره پلاک خانه است، دومی ممیزی شهرداری و سومی کد ده رقمی خانه که منحصربه‌فرد است و به نوعی شماره ملی خانه محسوب می‌شود. رنگ پلاک آبی است
شماره ملی خانه محسوب می‌شود. رنگ پلاک آبی است و دو عدد اول به رنگ سفید و کد ده رقمی به رنگ زرد روی آن درج شده‌است. تعویض پلاک خانه‌های تهران به منظور اصلاح نواقص پیشین، یکسان‌سازی پلاک‌ها و سهولت دسترسی به اطلاعات هر ملک صورت گرفته‌است. تعویض پلاک‌ها موجب بروز مشکلاتی از جمله اشتباه در ارسال بسته‌های پستی، ارسال قبوض و سردرگمی شهروندان تهرانی شد. شورای شهر تهران مخالفت علنی خود را با این طرح اعلام کرد و آن را اتلاف هزینه دانست. برای این پروژه ۳ میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان هزینه در نظر گرفته شده بود و سازمان
میلیون تومان هزینه در نظر گرفته شده بود و سازمان زیباسازی مدیریت این پروژه را بر عهده داشت.
مادران صلح ایران، نام گروهی از زنان فعال درصحنه اجتماعی ایران است که در تاریخ ۱۳ آبان ۱۳۸۶ با انتشار بیانیه‌ای در نشست مطبوعاتی کانون مدافعان حقوق بشر اعلام موجودیت نمودند. مادران صلح، خود را اینگونه معرفی می‌کنند: مادران صلح اهدافشان را: "حفاظت تا حد توانشان از میهن و آرمان های مردم‌شان در مقابل تهدیدها، و آرزوی رسیدن جوانانشان به صلح، عدالت و دموکراسی" بیان می‌کنند. همچنین در معرفی‌نامه مادران صلح چنین آمده‌است:
پروفسور جفری کوپر عضو و رئیس دپارتمان زیست‌شناسی دانشگاه بستون در ایالات متحده آمریکا و نویسنده کتاب معروف THE CELL نیز است. مدرک پی اچ دی وی از دانشگاه میامی در سال ۱۹۷۳ صادر شده و علایق او بیشتر در زمینه سرطان‌ها و سیگنال آبشار انتقال دستور از سطح سلول به هسته سلولی است. پیشتر زمینه فعالیتی او مرتبط با رشد سلولی نیز بوده‌است. از همکاران معروف پروفسور کوپر می‌توان به پروفسور جوزف سبرنی کاندیدای جایزه نوبل و رئیس دپارتمان زیست شناسی دانشگاه پچ مجارستان نام برد که به همراه ایشان از در زمینه سلول‌های سرطانی
برد که به همراه ایشان از در زمینه سلول‌های سرطانی تحقیقات وسیعی را در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ به ثبت رساندند. پیوندها. وبگاه در دانشگاه بوستون ایالات متحده
پیر بوگه (زاده ۱۶ فوریه ۱۶۹۸ در کرواسیک - درگذشته ۱۵ اوت ۱۷۵۸ در پاریس) ریاضی‌دان،فیزیکدان، متخصص ژئودزی و ژئوفیزیک، و ستاره‌شناس فرانسوی و پدر معماری دریایی بود. وی در سال ۱۶۹۸ در فرانسه به دنیا آمد و در سال ۱۷۵۸ در گذشت. بوگه نخستین کسی بود که نسبت شدت نور خورشید و ماه را مشخص کرد و اعلام کرد که شدت نور خورشید ۳۰۰،۰۰۰ برابر نور ماه است.
استنلی هاروی آیزن که بیشتر با نام هنری پل استنلی شناخته می‌شود، نوازندهٔ گیتار الکتریک، آهنگساز، خوانندهٔ گروه کیس، تهیه‌کننده موسیقی، بازیگر و نقاش است. زندگی. استنلی متولد منهتن نیویورک و فارغ التحصیل دبیرستان هنر و موسیقی نیویورک است. وی در سال ۱۹۷۰ گروه ویکِد لِستِر را به همراه جن سیمونز تشکیل داد. پس از عدم موفقیت این گروه وی گروه موفق کیس را بنیان گذاشت. او همچنین دو آلبوم سولو به بازار عرضه کرده‌است. استنلی دو بار ازدواج کرده و صاحب سه فرزند است.
روستای قلعه جوق سبلان در ۱۶ کیلومتری غرب شهرستان اردبیل قرار گرفته‌است. این روستا، آب و هوای معتدلی دارد و در فصل سرما و زمستان بسیار سرد و پر برف می‌باشد. بنابر آمار رسمی جمعیّت روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، ۱۸۱ خانوار در آن با جمعیّتی بالغ بر ۷۹۶ نفر زندگی می‌کنند. مشاغل و تولید. معشیت اهالی روستا از طریق کشت گندم، جو، یونجه و عدس ... و نیز دامداری تأمین می‌شود. نحوه آبیاری زمین‌های زراعی به روش دیم و حق آبه می‌باشد. روستا دارای آب لوله کشی بهداشتی به منازل، برق، روشنایی معابر، تلفن روستایی می‌باشد. راه
برق، روشنایی معابر، تلفن روستایی می‌باشد. راه ارتباطی این روستا به اردبیل و نیز آب گرم سردابه شوسه آسفالته‌است. چشم‌اندازهای زیبای بسیاری در این روستا وجود دارد. از جمله قله سبلان
احمدزاده یک نام خانوادگی‌ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
کازرون شهری است که در سدهٔ چهارم و پنجم هجری از ادغام ۳ روستا به نام‌های «نورد» (محله کوزه‌گران فعلی)، «راهبان» (منطقه دامنه شمالی کازرون) و نیز «دریست» بنیان نهاده شده‌است. پیش از این تاریخ بلدالعتیق (شهر کهنه) که جایگاه آن در شرق کازرون امروزی و در نزدیکی دریاچه پریشان قرار داشته منطقه تمرکز جمعیت بوده‌است. پیدایش. در اواخر سده چهارم هجری جابه جایی جمعیت از شهر کهنه در نزدیکی دریاچه پریشان که در عربی به بلدالعتیق شناخته می‌شد به سمت شهر کازرون امروزی آغاز می‌شود. کازرون موجود پیش از تبدیل شدن به شهر
آغاز می‌شود. کازرون موجود پیش از تبدیل شدن به شهر کازرون امروزی، متشکل از سه روستا به نام‌های نورد (محله کوزه‌گران فعلی)، راهبان (منطقه دامنه شمالی کازرون) و نیز دریست بود و پیش از این تاریخ به صراحت آثاری همچون «فردوس‌المرشدیه» شهر کازرون به صورت امروزی وجود نداشت و صرفاً روستایی از توابع بلدالعتیق بوده‌است. پررنگ شدن فعالیت‌های گسترده شیخ ابواسحاق کازرونی برای گسترش اسلام و ارشاد مردم در منطقه کازرون و ویرانی شهر بیشاپور در اواخر سده پنجم به دست ابوسعید شبانکاره‌ای از دلایل مهم جابه‌جایی جمعیت و رونق
شبانکاره‌ای از دلایل مهم جابه‌جایی جمعیت و رونق کازرون در آن دوران بودند. انتقال از شهر کهنه به کازرون امروزی در یک دوره چندصدساله صورت می‌گیرد. به همین دلیل در منابع تاریخی کازرون تا سده نهم هجری، مانند فردوس‌المرشدیه و مفتاح‌الهدایه و شروط فارسی، همچنان از شهر کهنه یا بلدالعتیق سخن رفته و نشان می‌دهد تا سده نهم شهر کهنه نیز همچنان کاملاً از رونق نیفتاده بود و ساکنینی داشته‌است. از سده چهارم تا دهم هجری، مرکزیت دو سلسله مهم «مرشدیه» و «بلیانیه»، با خانقاه‌ها و اماکن متبرکه پر رونق که در سراسر دنیای اسلام
و اماکن متبرکه پر رونق که در سراسر دنیای اسلام آن روزگار نمایندگان و شعباتی داشت، در کازرون قرار داشت. صدقات و نذورات بسیاری در این شهرگرد می‌آمد و برای غریبان و مسافران و نیازمندان و پرورش عالمان و هنرمندان صرف می‌شد. در پرتو این مرکزیت، علما، شعرا، هنرمندان، عارفان، محدثان و نویسندگان بسیاری پرورش یافتند. دوران معاصر. پس از وقوع جنگ جهانی اول و حمله انگلیسی‌ها به نیمروز ایران از جمله فارس و کازرون، ناصر دیوان کازرونی و یارانش به همراه سایر سرداران نیمروز چون صولت‌الدوله قشقایی به جنگ با انگلیسی‌ها
چون صولت‌الدوله قشقایی به جنگ با انگلیسی‌ها پرداختند و پیروز شدند. کازرون در دوره پهلوی دارای شهرداری و فرمانداری مستقل شد و شهرستان ممسنی از آن جدا شد. همچنین با ایجاد محور شیراز-چنارشاهیجان-بوشهر، شهر کازرون در بن‌بست قرار گرفت. در جریان پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ماه ۱۳۵۷ مردم کازرون نقش به سزایی ایفا کردند به گونه‌ای که این شهر در شمار یازده شهری بود که قبل از پیروزی انقلاب در آن حکومت نظامی بر قرار شد. مردم کازرون در جنگ تحمیلی نیز حضوری فعال داشتند و ۱۱۰۰ شهید در این راه تقدیم به ایران کردند. در
و ۱۱۰۰ شهید در این راه تقدیم به ایران کردند. در دهه‌های بعد شهرستان کوه‌چنار نیز از کازرون جدا شد و کازرون در مخالفت با آن ناآرامی‌هایی را تجربه کرد. نیروگاه، شهرک صنعتی، دانشگاه‌ها و تنها بیمارستان شهر در این دوران بنیان گذاشته شدند.
موزه ارامنه تبریز یا موزه کلیساهای خلیفه گری ارامنه آذربایجان که تحت نظارت خلیفه‌گری ارامنهٔ آذربایجان اداره می‌شود، یکی از موزه‌های محوری شهر تبریز است که در میدان نماز و در محل کلیسای مریم مقدس مستقر شده‌است. در این موزه انواع کتاب‌های چاپی چاپی و خطی تاریخی به زبان‌های ارمنی، فارسی و عربی نگه‌داری می‌شوند. ۳۵ جلد از کتاب‌های خطی موزهٔ ارامنه که بر روی پوست آهو نگاشته شده‌اند، به زبان ارمنی بوده و در قالب خط عبری نوشته شده‌اند. هم‌چنین کتاب‌های مهم و تاریخی نظیر ذخیرهٔ خوارزمشاهی، خمسهٔ نظامی،
مهم و تاریخی نظیر ذخیرهٔ خوارزمشاهی، خمسهٔ نظامی، معراج‌النبوه و ترجمهٔ کتاب مقدس به زبان ارمنی در این موزه موردحفاظت قرار گرفته‌اند. صندلی منبت‌کاری که در سال ۱۷۲۸ در ارمنستان برای اسقف اعظم کلیسای صلیب مقدس واقع در جزیره آختامار در دریاچه وان، ساخته شد و طی حوادث سال‌های ۱۸۹۵ همراه عصای اسقف اعظم و ناقوس سوراخ سوراخ کلیسای مذکور به خلیفه گری تبریز منتقل شد. تاریخ ساخت این عصا سال ۱۸۲۵ و تاریخ ساخت ناقوس ۱۸۳۱ است. تاج‌ها، نشان‌ها و صلیب‌های متعددی نیز در دوران وقوع این حوادث به تبریز انتقال یافت.
نیز در دوران وقوع این حوادث به تبریز انتقال یافت. شمعدان‌های بزرگ کلیساهای استفانوس مقدس و قره کلیسا و زنگ بزرگ و در خاتم این کلیسا نیز به تبریز منتقل شد.
کوتی در هزارهٔ سوم و دوم پیش از میلاد معنی و مفهوم داشته‌است و به گروه قومی معینی اطلاق می‌شده که در آذربایجان کنونی ایران زندگی می‌کردند و بعدها در هزارهٔ یکم پیش از میلاد همهٔ اورارتوئیان و مردم ماننا و ماد را، کوتی می‌نامیده‌اند؛ و اراضی پیرامون دریاچه ارومیه و کرانه غربی و جنوب غربی دریای مازندران و نواحی کردستان ایران و آسیای صغیر و آسیای مقدم و شمال عراق (اقلیم کردستان) محل سکونت این کوتیان بشمار می‌رفت. زبان کوتی. بنابر پژوهش‌های دو زبان‌شناس برجسته به نام‌های «تاماز گامکرلیدزه» و «ویاچسلاو ایوانف»،
نام‌های «تاماز گامکرلیدزه» و «ویاچسلاو ایوانف»، زبان گوتی‌ها (یا همان کوتی‌ها) به گروه زبان‌های هندواروپایی تعلق داشته و نزدیکی بسیاری به یکی از زبان‌های ایرانی شرقی یعنی زبان تخاری داشته‌است. والتر هنینگ دانشمند زبان‌شناس برجسته آمریکایی که پژوهش‌های بسیاری را در رابطه با گروه‌های زبان تخاری داشته‌است، نام گوتی را با نام «کوچا» یکی از شهرهای تخاری مقایسه کرد. «کوچا» شهری در حوضه تاریم بوده که امروزه در سین کیانگ کنونی در شمال غرب چین واقع می‌باشد و در سده دوم پیش از میلاد مسکن قبایل هندواروپایی زبان یوئه
دوم پیش از میلاد مسکن قبایل هندواروپایی زبان یوئه چی (یا یوئه ژی) بوده‌است. امروزه در منطقه «حوضه تاریم» گروهی از مردمان ایرانی‌تبار موسوم به تاجیک‌های چین که گویشور زبان‌های ایرانی شرقی چون زبان سریکالی و زبان وخی هستند و همچنین دسته‌هایی از ترکان اویغور زندگی می‌کنند. کوتیان در تاریخ. کوتیان در قرن - ۲۳ پ.م. - و زمان سلطنت نارام‌سین پادشاه اکد در صحنهٔ تاریخ پدیدار شدند. کوتیان در آن زمان نارام‌سین نوهٔ سارگون بزرگ را که در آن روزگاران سراسر میانرودان را تا کوهپایه‌های زاگرس و ارمنستان و جبال توروس در
تا کوهپایه‌های زاگرس و ارمنستان و جبال توروس در آسیای صغیر زیر فرمان داشت، مغلوب ساختند. در قرن سیزدهم پیش از میلاد شلمنسر یکم نیز از پیروزی خویش بر کوتیان سخن می‌گوید به موجب کتیبهٔ وی کوتیان در اراضی بین اورارتو و کوت‌موخی مستقر بودند؛ بنابراین در آن زمان درّه بختان جزو سرزمین ایشان بوده‌است. بعدها، در هزارهٔ اول پیش از میلاد، آشوریان تمام قبایل ساکن شمال و مشرق سرزمین آشور و از آن جمله اورارتوئیان را بلا استثناء کوتی می‌نامیدند؛ ولی در کتیبه‌های شاهان قرن‌های چهاردهم و سیزدهم پ.م. کوتیان به حد کافی از
چهاردهم و سیزدهم پ.م. کوتیان به حد کافی از اورارتوییان (اوروآتری)، هوریان (شوباریان)، لولوبیان و کاسیان و غیره مشخص بوده‌اند. نخستین شکست بزرگی که از طرف کوتیان به اکدیان وارد شد در زمان نارام‌سین بود. در آن روزگاران انریدا وزیر پیشوای کوتیان گویا موقتاً مراکز اصلی میان‌رودان را تصرف کرد. به نظر می‌رسد که نارام‌سین در پیکار کشته شد سپس در طی فرمانروایی شارکالی‌شاری و چند تن از سران کوتی به نام ایم‌تا، اینگه‌شائوش، سارلاگاب، یارلاگاش و الولومس دوام داشت. گرچه سارلاگاب اسیر شد ولی الولومس و جانشینان او
گرچه سارلاگاب اسیر شد ولی الولومس و جانشینان او ظاهراً موفق شدند سلطهٔ کوتیان را به‌طور قطعی بر میان‌رودان مستقر سازند. یاکوب‌سن سومرشناس دانمارکی حدس می‌زند که انریداوزیر پیشوای کوتیان پس از غلبه بر نارام‌سین، توانست در اعماق میان‌رودان نفوذ کند و نیپور شهر مقدس سومریان را متصرف شود و در آنجا کتیبه‌ای را که منشیان اکدی برای وی تحریر کردند، بر پا سازد. نام انریداوزیر در فهرست شاهان کوتی میانرودان نیامده است و وی در لوح خویش به تقلید از نارام‌سین خویشتن را به لقب شاه چهار کشور جهان می‌خواند. بدین سبب
را به لقب شاه چهار کشور جهان می‌خواند. بدین سبب یاکوب‌سن وی را به دوران نارام‌سین مربوط می‌سازد. ارتباط گوتیان و کردهای امروزی. در برخی از منابع آمده است که احتمالا کردهای امروزی همتبار گوتیان و کاسیان بوده‌اند. نابودی. اوتوهنگال (یا اوتوخگال) پادشاه شهر اوروک و دشمن بی‌رحم کوتیان بعدها در کتیبهٔ خویش کوتیان را مارهای گزندهٔ کوهستان، و متجاوز به حریم خدایان می‌نامد که سلطنت سومریان را به کوهستان منتقل کرده و سراسر سومر را با کینه و دشمنی آکنده. زن را از شوهر و فرزندان را از والدین ربوده خصومت و تجاوز و ستم
و فرزندان را از والدین ربوده خصومت و تجاوز و ستم را در کشور رواج داده‌اند. اوتوخگال قدرت کوتیان را برانداخت. دو المثنای رونوشت کتیبهٔ منظوم وی از جنگ او با کوتیان حکایت دارد. عصیان و خروج اوتوخگال به زمان تغییر و تبدیل شاهان کوتی موکول گشته بود. طبق روایات قدیمی که در فهرست شاهان سومری منعکس شده آخرین فرمانفرمای کوتی به نام تیریگان فقط چهل روز سلطنت کرد. سیاست شاهان کوتی مردم سومر را سخت خشمناک ساخته بود و اوتوخگال مورد پشتیبانی عموم مردم بود. لشکریان اوتوهنگال با روح مبارزه‌جویی علیه ستمگران بیگانه مجهز
با روح مبارزه‌جویی علیه ستمگران بیگانه مجهز بودند. در طی نبردی که به سال ۲۱۰۹ پیش از میلاد درگرفت اوتوهنگال پیروزی آسانی به دست آورد. تیریگان از عرصهٔ پیکار گریخت و کوشید در دهکدهٔ دوبروم پنهان گردد ولی مردم او را تسلیم اوتوخگال کردند و اعدام شد. آثار کوتی. مقداری آثار هنری منسوب به کوتیان در دست است که می‌توان به دوران فرمانفرمایی کوتیان در میان‌رودان مربوط دانست. بلاشک در میان آثار مزبور مجسمه لاگاشی مربوط به دوران گودئا مقام نخستین را اشغال می‌کند؛ ولی بررسی و بازید آثار سومری و اکدی جزوِ این مقاله
بررسی و بازید آثار سومری و اکدی جزوِ این مقاله نیست. فقط آثار مربوط به سرزمین کوتیان بررسی می‌شود. بی‌شک سر مفرغی که تصادفاً نزدیک همدان در سرزمین ماد یافت شده میان آثار مزبور مقام اول را دارا می‌باشد. به ظن غالب مجسمهٔ مزبور که به حدس ما تصویر یکی از شاهان کوتی است از زیر دست یکی از استادان اکدی یا ایلامی درآمده یا کار استادی است که به سبک اکدی آشنا بوده‌است؛ زیرا حاکی از سنت هنری متکامل و طولانی می‌باشد. به نظر محققان این اثر مقام مشخصی را در میان مجسمه‌های میان‌رودان در نیمهٔ دوّم هزارهٔ سوم پ. م اشغال
میان‌رودان در نیمهٔ دوّم هزارهٔ سوم پ. م اشغال می‌کند. این مجسمه، مردی ریشو را نشان می‌دهد از حیث ظاهر قومی به مردمی می‌ماند که اکنون نیز در کوه‌های زاگرس زندگی می‌کنند. بر سر او دستاری (عمامه) استوار نهاده شده‌است که اندکی با دستار ایلامیان مشابهت دارد و از زیر آن یک دسته مو نمایان است. چشمان بادامی از زیر پلکان سنگین و فرو افکنده دیده می‌شود. بینی ضخیم و مدوّر است و ریشهٔ بینی قوی، خطوط و علامات فردی و ویژهٔ شخص مورد نظر کاملاً ترسیم و ادا شده‌است. این جزئیات، مجسمهٔ مزبور را به مقام یکی از درخشنده‌ترین
مجسمهٔ مزبور را به مقام یکی از درخشنده‌ترین آثار هنری مشرق باستانی بالا می‌برد. پیشوایان و شاهان کوتی. اولین پیشوا کوتی اریدو پیزیر و آخرین آن تیریگان بود.
بهبهانی، یکی از محله‌های قدیمی بندر بوشهر است. محله بهبهانی از نام بازرگانان، تجار و علمایی گرفته شده که در قرن ۱۲ و ۱۳ هجری قمری از منطقه بهبهان مهاجرت کرده و در این شهر سکنی گزیده‌اند. بوشهر از آغاز فعالیت بندری و شهری، دارای رونق اقتصادی بسیار بوده از این جهت تجار و کسبه از نقاط مختلف کشور به این شهر روی می‌آوردند و حجره و تجار خانه خود را تأسیس می‌نمودند. مسجد حاجی بابا حاجی که از یاد بودهای مرحوم حاج یحیی بابا حاجی پدر مرحوم آقا علی بابا حاجی است در این محله قرار دارد. خاندان آیت‌الله بلادی مجتهد بزرگ
محله قرار دارد. خاندان آیت‌الله بلادی مجتهد بزرگ بوشهری از بدو ورود از بهبهان در این محله ساکن بوده و هستند. عمارات تجار و معاریف قدیم حاج محمد باقر بهبهانی، عمارت سید حسین بلدیه تاجر بوشهری و اولین شهردار بوشهر عمارت سید جعفر طبیب، گلشن و ایرانی هم در این محله واقع است. اماکن مهم