payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فیلم داستان‌های عاشقانه دوگانه آن است؛ ولی مثل هر داستان دیگری در مورد بنیانگذاران (پدران) کمونیسم در این فیلم نیز عشق واقعی در حقیقت دوستی عمیقی است که بین مارکس که همیشه در فقر و تبعید زندگی می‌کند و انگلس «بورژوای انقلابی» وجود دارد که با وفاداری کامل و در بسیاری از موارد به شکل مالی از دوستش حمایت می‌کند. در فوریه ۲۰۱۷ این فیلم در جشنواره فیلم برلین برای اولین بار به نمایش درآمد.
هنری چهارم با نام تولد هنری بولینگبروک ، پادشاه انگلستان و لرد ایرلند بین سال‌های ۱۳۹۹ تا ۱۴۱۳ میلادی بود. او همچنین نخستین پادشاه از خاندان لنکستر بود. هنری اولین پادشاه انگلیسی بود که بعد از فتح انگلستان توسط نورمن‌ها (بعد از سیصد سال)، زبان مادری‌اش انگلیسی بود و نه فرانسوی. زندگی. هنری در ۳ آوریل ۱۳۶۶ در بولینگبروک واقع در لینکلن‌شر زاده شد و بنا بر زادگاهش هنری بولینگبروک نام گرفت. او فرزند جان گونت، نخستین دوک لنکستر بود. هنری در ۱۳۹۷ از ریچارد دوم در مقابل دوک گلاستر حمایت کرد و در نتیجه عنوان دوک
مقابل دوک گلاستر حمایت کرد و در نتیجه عنوان دوک هرفورد به او اعطا گردید. با این حال او را در ۱۳۹۸ تبعید نمودند. پس از تبعید هنری به فرانسه در سال ۱۳۹۸ میلادی، ریچارد دوم مسئولیت هنری (هنری پنجم) فرزند دوازده ساله‌اش را به عهده گرفت. هنری پس از اینکه به منطقهٔ راونزپر در یورکشایر رسید، از ریچارد که اینک تنها مانده بود خواست تا به نفع او از قدرت کناره‌گیری نماید. بدین ترتیب او با عنوان هنری چهارم در ۱۳۹۹ بر تخت پادشاهی انگلستان نشست. هنری چهارم در دوران حکومتش با شورش‌ها و قانون‌گریزی‌های بسیاری روبرو شد و
با شورش‌ها و قانون‌گریزی‌های بسیاری روبرو شد و به دلیل خالی بودن خزانه توفیقی در انجام کارهایش نیافت. ولز با رهبری اوئن گلندوئر همچنان استقلال خود را حفظ نمود و حملهٔ هنری به اسکاتلند در ۱۴۰۰ با شکست او همراه بود. پس از آن هنری پرسی و خاندانش علیه هنری چهارم با اسکات‌ها و ولزی‌ها متحد شدند اما در نبردی که در ۱۴۰۳ در شروزبری روی داد شکست خوردند. هنری در سال‌های پایانی عمرش به بیماری‌های گوناگون سختی دچار شده بود. او سرانجام در ۲۰ مارس ۱۴۱۳ درگذشت و جسدش را در کلیسای جامع کانتربری به خاک سپردند. بعد از مرگ
در کلیسای جامع کانتربری به خاک سپردند. بعد از مرگ هنری چهارم در سال ۱۴۱۳ میلادی هنری پنجم در ۲۶ سالگی پادشاه انگلستان شد.
ماهی دودی یک محصول سنتی در برخی کشورها است که با استفاده از شور کردن ماهی به روش مخلوط و سپس دود سرد تهیه می‌شود. ماهی دودی معمولاً در کیسه‌های پلاستیکی در خارج از یخچال نگهداری می‌شود و به صورت خام یا نیم پخته مصرف می‌شود. دود دادن ماهی نه تنها جهت افزایش زمان و ماندگاری، بلکه همچنین به منظور دادن طعم مطلوبتر به ماهی مورد استفاده است. روش تهیه ماهی دودی سرد در اسکاندیناوی تفاوت بسیاری با روش تهیه آن در ایران دارد. در جنوب ایران نوعی غذا با ماهی دودی محلی پخته می‌شود که اِمگِشِت نام دارد.
شاه‌ماهی نوعی ماهی روغنی از خانوادهٔ شَگ‌ماهیان است که در آب‌های کم‌ژرفا و معتدل اقیانوس آرام شمالی و اقیانوس اطلس شمالی و دریای بالتیک زندگی می‌کند. دو گونه از شاه‌ماهی‌ها به نام‌های شاه‌ماهی اطلسی و شاه‌ماهی آرام شناخته شده‌است. در زبان ژاپنی نیشین (ニシン) نامیده می‌شود و یکی از عناصر سوشی است. شاه‌ماهی نقش مهمی در تاریخ شیلات دریایی اروپا ایفا کرده است، و در اوایل قرن بیستم، مطالعه آن‌ها پایه‌ای برای توسعه علم شیلات بود.
سرعنوان‌های موضوعی پزشکی "مش‌ها MeSHs Medical Subject Headings مجموعه واژگانی است که توسط کتابخانه ملی پزشکی ایالات متحده (NLM) ایجاد شد تا در نمایه‌سازی مقالات نشریات و فهرستگان کتاب‌های علوم زیستی به کار برده شود." ساختار درختی مش. ۱۶ سرشاخه اصلی برای واژگان مش وجود دارد: A. Anatomy B. Organisms C. Diseases D. Chemical and Drugs E. Analytical, Diagnostic and Therapeutic Techniques and Equipment F. Psychiatry and Psychology G. Biological Sciences H. Natural Sciences I. Anthropology, Education, Sociology
Sciences I. Anthropology, Education, Sociology and Social Phenomena J. Technology, Industry, Agriculture K. Humanities L. Information Science M. Named Groups N. Health Care V. Publication Characteristics Z. Geographic Locations توصیف گر. هر توصیفگر درختی دارای یک شماره مخصوص است که وضعیت آن واژه را در سلسله مراتب مشخص می‌کند. مثل: Eye [A01.456.505.420] Eyebrows [A01.456.505.420.338] در صورت وجود واژه در بیش از یک شاخه به آن چند شماره درختی داده می‌شود. اصطلاحات خاص تر به صورت دندانه‌ای در زیر اصطلاحات
اصطلاحات خاص تر به صورت دندانه‌ای در زیر اصطلاحات کلی‌تر قرار می‌گیرند. جستجوی یک اصطاح عام، به‌طور خودکار اصطلاح‌های زیر مجموعه آن که خاص تر هستند را نیز در بر می‌گیرد که به عنوان EXPLODE می‌گویند. توضیحات. برای هر توصیف‌گر توضیحات کوتاهی وجود دارد که توسط تیم MeSH و بر اساس دانشنامه‌ها و کتب پزشکی نوشته شده‌است. کیفیت‌بخش‌ها. برای محدود کردن جستجو از کیفیت بخش‌ها استفاده می‌شود؛ فرضاً در بیماری فلج‌اطفال با اضافه کردن اپیدمیولوژی جستجو روی مقالات اپیدمیولوژی فلج اطفال محدود می‌شود.
گوشت دنده یا راستهٔ شیشلیکی یا راستهٔ شاندیزی از قسمت‌های پرچربی گوشت است. گوشت دنده برشی است از گوشت پشت بدن حیوانات که به طور عمودی بریده شده و معمولاً شامل بخشی از دنده نیز می‌شود. این نوع برش بیشتر در گوشت بره و خوک دیده می‌شود. از گوشت دنده کباب دنده و دیگر خوراک‌ها تهیه می‌شود.
شاهزاده عبدالله میرزا (زادهٔ ۱۲۱۱ قمری – درگذشته به ۱۲۶۲ یا ۱۲۶۳ یا ۱۲۷۰ قمری) شاهزاده قاجار و پسر یازدهم فتحعلی شاه و حاکم زنجان بود. او در سن سیزده سالگی به حکومت زنجان منصوب شد و حدود دو دهه بر آن شهر حکمرانی کرد. دوران حکومت وی با رشد و توسعه زنجان و اقدامات عمرانی همراه بود. با این حال او دو بار به دلیل شکایت و نارضایتی مردم شهر، از حکومت برکنار شد و بار دوم فتحعلی‌شاه حکومت زنجان را به پسر دیگرش شعاع‌السلطنه سپرد. با مرگ فتحعلی‌شاه، عبدالله میرزا تلاش کرد با لشکرآرایی و حمله نظامی به زنجان بار دیگر
کرد با لشکرآرایی و حمله نظامی به زنجان بار دیگر حکومت آن شهر را به دست گیرد، اما موفق نشد. هنگامی که در آغاز سلطنت محمدشاه پسران بزرگ فتحعلی‌شاه علیه سلطنت وی سر به شورش برداشته‌بودند، عبدالله میرزا نزد او رفت و برخلاف دیگر برادرانش به حکومت وی سر فرود آورد. او واپسین سال‌های عمر خود را در تهران و به دور از مشاغل حکومتی، صرف هم‌نشینی با علما و ادبا و تألیف آثار ادبی و سرایش شعر کرد. عبدالله میرزا را شاهزاده‌ای ادیب و شاعر توصیف کرده‌اند. او با تخلص «دارا» شعر می‌سرود. از او علاوه بر دو کتاب، دیوانی بالغ بر
می‌سرود. از او علاوه بر دو کتاب، دیوانی بالغ بر پنج‌هزار بیت شعر باقی‌مانده‌است. زندگی. تولد. عبدالله میرزا، در ۲۴ جمادی‌الاول ۱۲۱۱ قمری در شیراز متولد شد. مادر او کلثوم خانم یا به نوشته تاریخ ذوالقرنین «مستوره لال‌آبادیه»، از اهالی مازندران و از سلسله سادات بود و به سبب همین نسب مورد احترام اهالی اندرون؛ چنان‌که پس از وفات فتحعلی شاه از معدود همسران او بود که در خدمت محمدشاه اجازه نشستن داشت. در زمان تولد عبدالله میرزا، پدرش حاکم فارس و عموی پدرش، آقامحمدخان شاه ایران بود. در سال ۱۲۱۳ قمری زمانی که
شاه ایران بود. در سال ۱۲۱۳ قمری زمانی که عبدالله میرزا دوساله بود، فتحعلی شاه به سلطنت ایران رسید و تاج‌گذاری کرد و به تهران رفت. عبدالله میرزا تا سن سیزده سالگی در تهران و در دربار پدرش زیست. به گفته فاضل‌خان گرّوسی او در آنجا زمان درازی از «صحبت دانایان» بهره‌مند گشت و تحصیلاتی را که معمول شاهزادگان بود طی کرد. حکومت بر زنجان. عبدالله میرزا در صفر ۱۲۲۴ قمری که سیزده سال داشت، از طرف پدرش به حکمرانی خمسه، سجاس، سهرورد، ابهر و سلطانیه منصوب شد. شاه وزارت او را به میرزا محمدتقی علی‌آبادی که پیش از این از
او را به میرزا محمدتقی علی‌آبادی که پیش از این از خواص دربار و منشی رسائل خاصه بود، سپرد. علی‌آبادی از نویسندگان معروف عصر خود محسوب می‌شد و به همین سیاق شاهزاده نیز به داشتن ذوق و دانش ادبی معروف بود. علی‌آبادی ده سال در زنجان وزارت عبدالله میرزا را برعهده داشت، تا آن‌که به امر فتحعلی شاه به تهران رفت و امین رسائل شد. حکومت عبدالله میرزا بر زنجان دوره‌ای از آبادی و توسعه برای این شهر بود. به دستور او مسجد جامع زنجان احداث شد و بازار زنجان گسترش یافت. بنای دارالحکومه زنجان، بازار قیصریه و حمام قیصریه از
دارالحکومه زنجان، بازار قیصریه و حمام قیصریه از آثار دیگر او در این دوران است. او همچنین یک مدرسه علمیه در کنار مسجد جامع تأسیس کرد و موقوفاتی برای این مجموعه قرار داد. به دستور او رستم‌الحکما (نویسنده کتاب "رستم‌التواریخ") تاریخ زنجان را از زمان سقوط صفویه تألیف کرد که نخستین متن مستقل در خصوص تاریخ این شهر به‌شمار می‌رفت. کشف آرامگاه ارغون‌خان. در سال ۱۲۲۶، برابر دومین سال حکومت عبدالله میرزا بر زنجان، آرامگاه ارغون‌خان، یکی از شاهان سلسله ایلخانی، در دامنه کوهی واقع در سجاس در نزدیکی زنجان، کشف شد.
دامنه کوهی واقع در سجاس در نزدیکی زنجان، کشف شد. نخست، چندتن از رعایا به‌طور تصادفی در آن حدود اشیاء گران‌بهایی پیدا کردند و زمانی که عبدالله میرزا از این کشفیات مطلع شد، هیئتی را برای جستجوی بیشتر به آن منطقه فرستاد. آنان پس از شکافتن زمین، آرامگاهی یافتند که با اشیاء طلایی و جواهرنشان پر شده‌بود. پس از آن‌که یک‌بار دیگر محوطه جستجو شد و اشیاء تازه‌ای کشف شد، عبدالله میرزا تمام یافته‌ها را به تهران آورد و به فتحعلی‌شاه عرضه کرد و به دستور شاه در خزانه نهاد. پس از این واقعه، شاهزاده حسینعلی میرزا
نهاد. پس از این واقعه، شاهزاده حسینعلی میرزا فرمانفرما، حاکم فارس و برادر عبدالله میرزا، به همین سودا آرامگاه‌های پادشاهان هخامنشی در مرودشت را گشود و آن‌ها را خالی یافت. در دهه ۱۳۱۰ خورشیدی، حبیب یغمایی داستان کشف آرامگاه ارغون را دستمایه رمان خود «دخمه ارغون» قرار داد. او در این رمان شخصیت‌های متعددی را که در ماجرای حقیقی نقش داشتند، از جمله عبدالله میرزا حاکم زنجان، به کمک منابع تاریخی و پرس‌وجوهای خود از سالخوردگان زنجان، بازنمایاند. ازدواج. در سال ۱۲۲۶ هجری قمری (یا بنا به نوشته اکسیرالتواریخ ۱۲۲۷
هجری قمری (یا بنا به نوشته اکسیرالتواریخ ۱۲۲۷ قمری) عبدالله میرزا با دختر امیرسلیمان خان قاجار قوانلو ازدواج کرد. اعتضادالدوله دائی آقامحمدخان قاجار بود و پسرش امیرقاسم‌خان ظهیرالدوله به سبب ازدواج با بیگم جان (دختر دوم فتحعلی‌شاه) داماد شاه. از طریق این ازدواج عبدالله میرزا شوهرعمه ملک‌جهان مهدعلیا، نخستین فرزند امیرقاسم از بیگم‌جان و همسر محمدشاه قاجار و مادر ناصرالدین‌شاه، محسوب می‌شد. در منابع تاریخی نام دختر اعتضادالدوله ثبت نشده و از او با لقب «گَلین» (در زبان ترکی به معنای «عروس») یاد شده‌است. بنابر
(در زبان ترکی به معنای «عروس») یاد شده‌است. بنابر سنت قاجاریه، گلین لقبی بود که به اولین همسر عقدی شاهزادگان، که از خاندان‌های بزرگ و قدیمی انتخاب می‌شدند، تعلق می‌گرفت. ازدواج شاهزادگان با گلین‌ها با مراسم مفصلی همراه بود. در زمان ازدواج عبدالله میرزا، دربار به رسم هرسال در سفر ییلاقی به سر می‌برد و در سلطانیه اردو زده بود و به همین سبب فتحعلی شاه جشن عروسی را در دشت سلطانیه برگزار کرد. شرکت در جنگ‌ها. در سال ۱۲۳۷ قمری در جریان جنگ ایران و عثمانی عبدالله میرزا به فرمان فتحعلی‌شاه به برادرزادهٔ خود
میرزا به فرمان فتحعلی‌شاه به برادرزادهٔ خود محمدحسین میرزا حشمت‌الدوله پسر محمدعلی میرزا دولتشاه ملحق شد که به قصد تسخیر بغداد و شهرزور به جانب عراق عرب می‌رفت. عبدالله میرزا فرماندهی سربازانی از استرآباد، دامغان و سمنان را برعهده گرفت و با سپاه خود به سمت شهرزور رفت. او ابتدا موفق به فتوحاتی شد، اما با شیوع بیماری وبا در میان اردو، سربازانش پراکنده شدند. همچنین در ۱۲۴۱، در جنگ دوم ایران و روسیه، هنگامی که ژنرال مددوف حاکم قره‌باغ، شیروان و شکّی، به طرف مشگین‌شهر رفته‌بود، عباس میرزا سپاهی از تبریز برای
رفته‌بود، عباس میرزا سپاهی از تبریز برای دفع او فرستاد و هم‌زمان عبداللّه‌میرزا نیز از جانب فتحعلی‌شاه مأمور رفتن به اردبیل شد. مددوف که شنید سپاهی برای مقابله با او حرکت کرده‌است، بازگشت و غنایم بسیاری به دست سپاهیان ایران افتاد. برکناری از حکومت زنجان. در سال ۱۲۴۲ قمری اهالی زنجان از بدرفتاری عبدالله میرزا به فتحعلی‌شاه شکایت بردند و شاه او را از حکومت برکنار کرد، ولی پس از چندی با پرداخت دوازده‌هزار تومان پیشکش به پدرش، بار دیگر به منصب قبلی خود دست یافت. تاریخ برکناری مجدد او از حکومت زنجان معلوم نیست،
تاریخ برکناری مجدد او از حکومت زنجان معلوم نیست، اما در سال ۱۲۵۰ قمری حکومت زنجان در دست فتح‌الله میرزا شعاع‌السلطنه (پسر سی و پنجم فتحعلی‌شاه) بود و مقارن آن زمان عبدالله میرزا در خدمت پدرش به سر می‌برد. بحران جانشینی فتحعلی‌شاه. عبدالله میرزا در سفر فتحعلی‌شاه به اصفهان در ۱۲۵۰ قمری همراه او بود. او پس از مرگ شاه، به سرعت به جانب زنجان تاخت تا آن‌جا را از حکومت شعاع‌السلطنه بیرون کند و خود زمام امور را به دست گیرد. به نوشته سپهر، عبدالله میرزا در دوران حکومت خود اموالی زیر عمارت‌های حکومتی زنجان دفن
حکومت خود اموالی زیر عمارت‌های حکومتی زنجان دفن کرده‌بود و از جانبی می‌ترسید اگر خود حکومت شهر را به دست نگیرد، هیچ‌گاه موفق به بیرون آوردن آن دفاین نگردد. او خود را در مدت کوتاهی به زنجان رساند و از روستاهای آن ناحیه و ایل والوسی سه‌هزار نفر سوار و پیاده جمع کرد. ده روز بعد به جانب زنجان رفت و در یک فرسنگی شهر اردو زد. شعاع‌السلطنه نیز برای مقابله با برادرش سپاهی آزموده و مجهز فراهم کرد. سپاهیان عبدالله میرزا که از تیره‌های مختلف بودند و به منظور کسب غنایم گرد آمده‌بودند، با آگاهی از وضع نیروهای
کسب غنایم گرد آمده‌بودند، با آگاهی از وضع نیروهای شعاع‌السلطنه و پیش‌بینی سختی جنگ پیش رو، دو ساعت پیش از سرزدن بامداد و قبل از آن‌که هرگونه تقابلی میان نیروها رخ دهد، پراکنده شدند و عبدالله میرزا نیز ناچار به قزوین رفت. چند روز بعد، محمدشاه که به قصد نشستن بر تخت شاهی از تبریز به تهران می‌رفت، به زنجان رسید و بر حکومت شعاع‌السلطنه صحه نهاد. زمانی که محمدشاه وارد سلطانیه شد، عبدالله میرزا، ناامید از به قدرت رسیدن برادر بزرگش علیشاه میرزا که در تهران مدعی پادشاهی بود، از قزوین به جانب سلطانیه شتافت و
پادشاهی بود، از قزوین به جانب سلطانیه شتافت و سرسپردگی خود را به محمدشاه اعلام کرد. سال‌های پایانی. در دوره محمدشاه، عبدالله میرزا از امور حکومتی کناره گرفت. او غالباً در سفر و حضر همراه شاه بود و در لشکرکشی محمدشاه به هرات شرکت داشت. خاوری احوال شاهزاده را در این دوره چنین وصف می‌کند: «درین اوقات فراغت در ایام هفته روزها تقسیم کرده، در هر روزی با طایفه‌ای مجالست را خوش آورده‌است. مؤلف را در دو روز از ایّام هفته، روزی با وزرا و ارباب مناصب و روزی با ادبا و اصحاب مصاحب رفیق نموده و یوما فیوما بر مراتب
و اصحاب مصاحب رفیق نموده و یوما فیوما بر مراتب التفات افزوده‌است.» تاریخ دقیق فوت عبدالله میرزا مشخص نیست. عضدالدوله مرگ او را با مرگ میرزا عباس هزارجریبی (درگذشته ۱۲۶۲ قمری) شاعر هزل پرداز عصر قاجار، معروف به «نشاطی‌خان»، مقارن می‌داند و می‌نویسد: «چون خبر مرگ دارا را به محمدشاه دادند گفت: اگر از مرگ نشاطی‌خان نشاطی دست نمی‌دهد، از مرگ دارا بیم هلاک داشتم.» سپهر این اتفاق را ذیل وقایع سال ۱۲۶۳ قمری می‌آورد و رضاقلی خان هدایت درجایی ۱۲۶۳ قمری و در جای دیگر ۱۲۷۰ قمری ذکر می‌کند. مطالعات و تألیفات. عبدالله
۱۲۷۰ قمری ذکر می‌کند. مطالعات و تألیفات. عبدالله میرزا با علم هیئت آشنایی داشت و آن را نزد برادرش محمدولی میرزا آموخته بود. عضدالدوله بعضی از اتفاقاتی را که او بر اساس احکام نجومی پیشگویی کرده، برشمرده است. عبدالله میرزا همچنین شاهزاده‌ای ادیب و شاعر بود. او با تخلص «دارا» شعر می‌سرود و از اصول نظم و نثر اطلاع داشت. دیوان او بالغ بر پنج‌هزار بیت و مشتمل بر قصاید و غزلیات است. دیگر اثر منظوم وی "دیوان مراثی" نام دارد. او همچنین با برادرش محمدرضا میرزا در سرایش یک مثنوی به نام "گلنامه" یا "کَلنامه" که در
سرایش یک مثنوی به نام "گلنامه" یا "کَلنامه" که در توصیف احوال فردی کچل است، مشارکت داشته‌است. تنها اثر منثور عبدالله میرزا، کتابی طنزآمیز است که در سال ۱۲۶۱ قمری به پایان رسیده و به دو نام "قانون" و "بساط نشاط" شهرت دارد. در نگاه دیگران. جیمز ادوارد الکساندر، سرباز و سیاح اسکاتلندی که در سال ۱۸۲۱ میلادی در زنجان موفق به ملاقات با عبدالله میرزا شد، در سفرنامه خود او را مردی بلندبالا، با چهره‌ای اصیل‌زاده و آمرانه، و پوستی روشن و سرخ و سفید توصیف می‌کند و می‌افزاید: «او یکی از خوش‌قیافه‌ترین مردانی بود که من
«او یکی از خوش‌قیافه‌ترین مردانی بود که من تا آن‌زمان دیده‌ام.» او ادامه می‌دهد: «ولی منش او بسیار حریصانه و مستبدانه است. رعایای او ستمدیده‌ترین مردم در ایران هستند.» به گفته الکساندر در نتیجه روش‌های حکومتی عبدالله میرزا مردم گرفتار فقر بودند و خوی چپاول‌گری و بی‌شرمی بر آنان غالب شده‌بود. عضدالدوله عبدالله میرزا را شاهزاده‌ای ادیب، بذله‌گو، صریح و نکته‌سنج معرفی می‌کند. به نوشته عضدالدوله، عبدالله میرزا به سبب این خصائل سمت مصاحبت پدرش را یافته بود و هرگاه فتحعلی‌شاه دچار غم و اندوه می‌شد، وظیفه او بود
فتحعلی‌شاه دچار غم و اندوه می‌شد، وظیفه او بود که با سخنانش آن حال را برطرف سازد. به نوشته وی جملات قصاری که عبدالله میرزا به یاری استعداد و تیزبینی می‌ساخت در آن زمان بسیار مورد توجه بزرگان قاجار قرار می‌گرفت. فرزندان. عبدالله میرزا از همسران متعدد دارای ۱۰ پسر و ۲۰ دختر بود:
هیضه بیرون راندن صفرا از راه قی و اسهال است که به‌طور ناگهانی و گاهی هم از پرخوری پیدا می شود. علائم بیماری. اسهال و استفراغ گاهی با بیهوشی و تشنگی زیاد و گاهی با تشنج همراه می‌شود این بیماری باید به سرعت درمان شود ولی نباید جلو اسهال و استفراغ را به یک باره بگیرند بلکه باید به طبیعت در دفع مواد زاید و فاسد کمک کنند ولی در عین حال سریعا پس از دفع تمام یا قسمتی از فساد باید کم کم جلو اسهال و استفراغ گرفته شود . هیضه در ادبیات فارسی. خاقانی نظامی نظامی
روح قانون یا روح‌القوانین رساله‌ای در مورد فلسفهٔ سیاسی و همچنین پیشگامی است. کار در حقوق تطبیقی توسط مونتسکیو منتشر شده در 1748. در ابتدا به صورت ناشناس منتشر شد، همان‌طور که معمول بود، نفوذ آن در خارج از فرانسه با ترجمهٔ سریع آن به زبان‌های دیگر کمک شد. در سال ۱۷۵۰ توماس نوجنت اولین ترجمه انگلیسی را منتشر کرد. در سال ۱۷۵۱ کلیسای کاتولیک روم "De l'esprit des lois را" به "فهرست کتاب‌های ممنوعه" خود (فهرست کتاب‌های ممنوعه) اضافه کرد. رساله مونتسکیو، که قبلاً به‌طور گسترده منتشر شده بود، تأثیر زیادی بر کار
به‌طور گسترده منتشر شده بود، تأثیر زیادی بر کار بسیاری دیگر داشت، به ویژه: کاترین کبیر، که "ناکاز" ("آموزش") را تهیه کرد. بنیانگذاران قانون اساسی ایالات متحده؛ و الکسیس دو توکویل، که روش‌های مونتسکیو را در مطالعه جامعه آمریکا به کار برد، در "دموکراسی در آمریکا". زمانی که مکالی در مقاله خود با عنوان «ماکیاولی» در سال ۱۸۲۷ نوشت که «احتمالاً از شهرت گسترده‌تری نسبت به هر نویسنده سیاسی اروپای مدرن برخوردار است» به اهمیت تداوم مونتسکیو اشاره کرد. مونتسکیو گفت که او بیست سال را صرف تحقیق و نوشتن "De l'esprit des
او بیست سال را صرف تحقیق و نوشتن "De l'esprit des lois" کرده است، که طیف وسیعی از موضوعات از جمله حقوق، زندگی اجتماعی و مطالعه انسان‌شناسی را پوشش می‌دهد. در این رساله، مونتسکیو استدلال می‌کند که نهادهای سیاسی برای موفقیتشان باید جنبه‌های اجتماعی و جغرافیایی یک جامعه خاص را منعکس کنند. او خواستار یک نظام حکومتی مبتنی بر قانون اساسی با تفکیک قوا، حفظ قانونمندی و آزادی‌های مدنی و پایان بردگی است. نظریه قانون اساسی. مونتسکیو در طبقه‌بندی خود از نظام‌های سیاسی سه نوع اصلی را تعریف می‌کند: جمهوری‌خواه، سلطنتی و
نوع اصلی را تعریف می‌کند: جمهوری‌خواه، سلطنتی و استبداد. همان‌طور که او آنها را تعریف می‌کند، نظام‌های سیاسی جمهوری‌خواه بسته به میزان گسترده‌ای که حقوق شهروندی را گسترش می‌دهند، متفاوت هستند - آنهایی که شهروندی را به‌طور نسبتاً گسترده گسترش می‌دهند، جمهوری‌های دموکراتیک نامیده می‌شوند، در حالی که آنهایی که شهروندی را محدودتر محدود می‌کنند، جمهوری‌های اشرافی نامیده می‌شوند. تمایز بین سلطنت و استبداد به این بستگی دارد که آیا مجموعه‌ای از قوانین ثابت وجود دارد که می‌تواند اقتدار حاکم را محدود کند یا خیر: اگر
که می‌تواند اقتدار حاکم را محدود کند یا خیر: اگر چنین باشد، رژیم به‌عنوان یک سلطنت به حساب می‌آید. اگر نه، استبداد محسوب می‌شود. اصولی که رفتار شهروندی را از نظر مونتسکیو برمی‌انگیزد. به گفته مونتسکیو، هدایت هر طبقه‌بندی از نظام سیاسی باید همان چیزی باشد که او آن را «اصل» می‌نامد. این "اصل" به‌عنوان فنر یا موتوری عمل می‌کند تا رفتار شهروندان را به گونه‌ای برانگیزد که تمایل به حمایت از آن رژیم و عملکرد روان آن را داشته باشد. یک نظام سیاسی در صورتی که اصل مناسب آن نباشد، نمی‌تواند دوام زیادی داشته باشد. به
آن نباشد، نمی‌تواند دوام زیادی داشته باشد. به عنوان مثال، مونتسکیو ادعا می‌کند که انگلیسی‌ها پس از جنگ داخلی (۱۶۴۲–۱۶۵۱) نتوانستند جمهوری ایجاد کنند، زیرا جامعه فاقد عشق لازم به فضیلت بود. آزادی و تفکیک قوا. دومین موضوع اصلی در "روح قانون" مربوط به آزادی سیاسی و بهترین ابزار برای حفظ آن است. «آزادی سیاسی» مفهومی است که مونتسکیو از آنچه امروز می‌توانیم آن را امنیت شخصی بنامیم، به ویژه تا آنجا که این امر از طریق سیستمی از قوانین قابل اعتماد و معتدل تأمین می‌شود. او این دیدگاه از آزادی را از دو دیدگاه دیگر
او این دیدگاه از آزادی را از دو دیدگاه دیگر دربارهٔ آزادی سیاسی متمایز می‌کند. اولین دیدگاه این است که آزادی شامل خودگردانی جمعی است - یعنی آزادی و دموکراسی یکسان هستند. دوم این دیدگاه است که آزادی عبارت است از توانایی انجام هر کاری بدون محدودیت. او معتقد است که این دو مورد اخیر نه تنها آزادی سیاسی واقعی نیستند، بلکه هر دو می‌توانند با آن خصومت داشته باشند. آزادی سیاسی در یک نظام سیاسی استبدادی امکان‌پذیر نیست، اما در جمهوری‌ها و سلطنت‌ها ممکن است، هرچند تضمین نشده است. به‌طور کلی، برقراری آزادی سیاسی بر
نشده است. به‌طور کلی، برقراری آزادی سیاسی بر پایهٔ صحیح مستلزم دو چیز است: این کتاب عمدتاً به قوانین صریح می‌پردازد، اما به هنجارهای فرهنگی نیز توجه قابل توجهی دارد که ممکن است از اهداف مشابه حمایت کنند. همان‌طور که لویتسکی و زیبلات بیان کردند، «مونتسکیو معتقد بود که ساختار سخت نهادهای سیاسی ممکن است برای محدود کردن قدرت فراگیر کافی باشد — که طراحی قانون اساسی بی شباهت به یک مشکل مهندسی نیست.» جامعه‌شناسی سیاسی. سومین سهم عمده "روح قانون" در حوزه جامعه‌شناسی سیاسی بود که اغلب مونتسکیو را کم و بیش ابداع
سیاسی بود که اغلب مونتسکیو را کم و بیش ابداع کننده آن می‌دانند. بخش اعظم این رساله در واقع به نحوه تعامل جغرافیا و آب و هوا با فرهنگ‌های خاص برای تولید روحیه یک قوم مربوط می‌شود. این روحیه به نوبه خود، مردم را به سمت برخی از نهادهای سیاسی و اجتماعی و دوری از نهادهای دیگر سوق می‌دهد. نویسندگان بعدی اغلب نظریه مونتسکیو را کاریکاتور می‌کردند و پیشنهاد می‌کردند که او ادعا می‌کند که تنوع حقوقی را صرفاً با فاصله یک جامعه از خط استوا توضیح می‌دهد. در حالی که تجزیه و تحلیل در "روح قانون" بسیار ظریف تر از آن چیزی
و تحلیل در "روح قانون" بسیار ظریف تر از آن چیزی است که این نویسندگان متأخر تصور می‌کنند، بسیاری از ادعاهای خاص او برای خوانندگان مدرن سختگیرانه نیستند. با این وجود، رویکرد او به سیاست از دیدگاه طبیعت‌گرایانه یا علمی بسیار تأثیرگذار بود و به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم الهام‌بخش حوزه‌های مدرن علوم سیاسی، جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی بود.
داروجُنبش‌شناسی یا فارماکوکینتیک (به انگلیسی: Pharmacokinetics) از یونان باستان pharmakon «دارو» و kinetikos «حرکت، به حرکت درآوردن»؛ (به سینتیک شیمیایی نگاه کنید)، که گاهی اوقات به اختصار PK نامیده می‌شود، شاخه‌ای از داروشناسی است که به توصیف چگونگی تأثیر بدن بر یک مادۀ ویژه پس از تجویز اختصاص داده شده است. مواد مورد بررسی شامل هر گونه بیگانه‌بیوتیک شیمیایی مانند داروهای تجویزی، آفت‌کش‌ها، افزودنی‌های غذایی، لوازم آرایشی و بهداشتی و غیره می‌شود. این ماده تلاش می‌کند تا سوخت‌وساز شیمیایی را تجزیه و تحلیل
تلاش می‌کند تا سوخت‌وساز شیمیایی را تجزیه و تحلیل کند و سرنوشت یک ماده شیمیایی را از لحظه‌ای که مصرف می‌شود تا زمانی به‌طور کامل از بدن دفع می‌شود کشف کند. فارماکوکینتیک مبتنی بر مدل‌سازی ریاضی است که بر رابطه بین غلظت پلاسمایی دارو و زمان سپری شده از زمان تجویز دارو تأکید زیادی دارد. فارماکوکینتیک مطالعه چگونگی تأثیر یک ارگانیسم بر دارو است، در حالی که فارماکودینامیک (PD) مطالعه چگونگی تأثیر دارو بر ارگانیسم است. همان‌طور که در مدل‌های PK/PD دیده می‌شود، هر دو با هم بر دوز، سود و اثرات جانبی تأثیر
هر دو با هم بر دوز، سود و اثرات جانبی تأثیر می‌گذارند. اغلب فارماکوکینتیک به صورت مزدوج همراه با فارماکودینامیک مطالعه می‌شود. در واقع اولی اثر بدن بر دارو است و دومی اثر دارو بر بدن. جذب، توزیع، سوخت‌وساز و دفع داروها (ADME). ADME سرنام چهار کلمهٔ جذب، توزیع، سوخت‌وساز و دفع می‌باشد. پس از تماس دارو با جاندار، تعدادی از مراحل رخ می‌دهد، این مراحل با استفاده از ADME (یا LADME اگر آزادسازی به عنوان مرحله ای جداگانه از جذب گنجانده شود) شرح داده شده است: آزادسازی. فرایند جدا شدن ماده فعال از فرمولاسیون دارویی
فرایند جدا شدن ماده فعال از فرمولاسیون دارویی آن است. آزادسازی اولین گام در فرآیندی است که طی آن دارو وارد بدن می‌شود و ماده فعال تجویز شده را آزاد می‌کند. داروی تجویزی باید از ناقلی که در طول ساخت خود با آن مخلوط شده است جدا شود. برخی از نویسندگان فرایند رهایی را به سه مرحله تقسیم می‌کنند: تجزیه، تفکیک و انحلال. یک عامل محدود کننده در جذب داروهای دارویی درجه یونیزه شدن آنهاست، زیرا غشای سلولی نسبتاً غیرقابل نفوذ به مولکول‌های یونیزه شده هستند. جذب. فاز جذب (Absorption) فرایند ورود و گذشتن دارو از مسیر
جذب (Absorption) فرایند ورود و گذشتن دارو از مسیر تجویز شده به درون جریان خون و پلاسما است. این فاز نخستین بستگی به چند عامل دارد: توزیع. توزیع (Distribution) نفوذ و انتشار مواد دارویی به داخل بافت‌ها و مایع بین سلولی است. زیست‌ترادیسی. زیست‌ترادیسی یا به‌زبان ساده‌تر متابولیزم و شکسته شدن مواد دارویی به اجزای عمل‌کننده است. داروی وارد شده به بدن در دو فاز (روند) متابولیز می‌شود. ابتدا شکسته شده (اکسایش، آبکافت و غیره) و سپس با مواد دیگر ترکیب می‌شود. دفع. دفع فرایند پاکسازی و حذف باقی‌ماندهٔ مواد دارویی
دفع فرایند پاکسازی و حذف باقی‌ماندهٔ مواد دارویی از بدن و خارج نمودن آن است. در موارد نادر مادهٔ دارویی درون بافت مانده و دفع نمی‌شود. برخی از کتاب‌های مرجع دو فاز اول را با هم ترکیب می‌کنند، زیرا دارو اغلب به شکل فعال تجویز می‌شود، به این معنی که فاز رهایی وجود ندارد. برخی دیگر شامل فازی است که توزیع، متابولیسم و دفع را در یک فاز آماده‌سازی ترکیب می‌کند. سایر نویسندگان جنبه سم‌شناسی دارو را در آنچه به عنوان ADME-Tox یا ADMET شناخته می‌شود، شامل می‌شود. دو مرحله متابولیسم و دفع را می‌توان تحت عنوان حذف
دو مرحله متابولیسم و دفع را می‌توان تحت عنوان حذف گروه‌بندی کرد. مطالعه این مراحل متمایز شامل استفاده و دستکاری مفاهیم اساسی به منظور درک پویایی فرایند است. به همین دلیل، برای درک کامل سینتیک یک دارو، شناخت دقیق تعدادی از عوامل مانند: خواص موادی که به عنوان مواد کمکی عمل می‌کنند، ویژگی‌های غشاهای بیولوژیکی مناسب و روشی که مواد می‌توانند از آنها عبور کنند یا ویژگی‌های واکنش‌های آنزیمی که دارو را غیرفعال می‌کنند. مطالعه این مراحل متمایز شامل استفاده و دست ورزی در مفاهیم اساسی به منظور درک پویایی فرایند است.