payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نامیده می‌شود که برای یکپارچه‌سازی فایل‌های بزرگ طراحی شده‌است. Xfsیکپارچه‌سازی سودمند لحظه‌ای را فراهم می‌آورد که xfs-fsr نامیده می‌شود. منابع. http://searchwincputing.techtarget.com/tip/0,289483/sid_gci1215568,00.html http://searchwincputing.techtarget.com/tip/0,289483/sid_gci1216336,00.html http://pl.atyp.us/wordpress/?p=241 http://blogs.technet.com/fillcab/archive/2007/01/26/don-ta-book-by-its-cover-why-windows-vista-defrag-is-cool.aspx http://en.wikipedia.org/defragmentation Norton, Peter (۱۹۹۴) Peter
Norton, Peter (۱۹۹۴) Peter Norton's Complete Guide to DOS ۶٫۲۲، page ۵۲۱ - Sams (ISBN 0-672-30614-X) Woody Leonhard, Justin Leonhard (۲۰۰۵) Windows XP Timesaving Techniques For Dummies, Second Edition page ۴۵۶ - For Dummies (ISBN 0-7645-7883-9). Jensen, Craig (۱۹۹۴). Fragmentation: The Condition, the Cause, the Cure. Executive Software International (ISBN 0-9640049-0-9). Dave Kleiman, Laura Hunter, Mahesh Satyanarayana, Kimon Andreou, Nancy G Altholz, Lawrence Abrams, Darren Windham, Tony Bradley and Brian
Abrams, Darren Windham, Tony Bradley and Brian Barber (۲۰۰۶) Winternals: Defragmentation, Recovery, and Administration Field Guide - Syngress (ISBN 1-59749-079-2) Robb, Drew (۲۰۰۳) Server Disk Management in a Windows Environment Chapter ۷ - AUERBACH (ISBN 0-8493-2432-7) پیوند به بیرون. http://www.microsoft.com/windowsxp/using/setup/tips/defrag.mspx
گروه زک براون یا زک براون بَند یک گروه موسیقی آمریکایی است که در سبک کانتری و راک جنوبی فعالیت می‌کنند. این گروه آمریکایی در آتلانتای جورجیا مستقر هستند. تاریخچه. زک براون در کومینگ جورجیا به دنیا آمد توسط مادر و ناپدری اش بزرگ شد. ناپدری او دندانپزشک محلی بود. زک نواختن گیتار را از ۹ سالگی آغاز کرد و یکی از بیماران ناپدری‌اش، برای چندین سال گیتار کلاسیک را به او آموخت. در نوجوانی زک خوانندگان بسیاری ظهور کردند که جیمز تیلور بیشترین تأثیر را روی سبک نوازندگی و اجرای او گذاشت. زک در سال ۲۰۰۴ به همراه پدرش یک
و اجرای او گذاشت. زک در سال ۲۰۰۴ به همراه پدرش یک کلوپ موسیقی و رستوران دایر کردند و با جذب مشتری از طریق قیمت‌های مناسب توانستند رستوران را گسترش دهند و سرمایهٔ مناسبی به دست آورند. شروع رسمی فعالیت گروه. به دنبال موفقیت‌های مالی زک و گروهش با خرید یک اتومبیل برای تور، شروع به برگزاری تورهای موسیقی کردند. اولین آلبوم گروه زک براون با نام "دور از اینیستینه" منتشر شد. آلبوم "مرغ سرخ شده" برای اولین بار در سال ۲۰۰۳ ضبط شده بود و منتشر نشده بود. این آلبوم در سال ۲۰۰۸ دوباره ضبط و منتشر شد که یک موفقیت بزرگ
سال ۲۰۰۸ دوباره ضبط و منتشر شد که یک موفقیت بزرگ برای این گروه به ارمغان آورد. جوایز و افتخارات. گروه زک براون در سال ۲۰۰۹ در مراسم جوایز انجمن موسیقی کانتری نامزد دریافت ۳ جایزه در رشته‌های بهترین هنرمند جدید سال، بهترین ترانه‌ی سال، بهترین تک‌آهنگ سال و بهترین موزیک ویدئوی سال بودند. در همان سال آلبوم "مرغ سرخ شده" نامزد سه جایزه گرمی برای بهترین آلبوم کانتری، بهترین آهنگ اجرای گروهی کانتری و بهترین هنرمند جدید بود. در ۳۱ زانویه ۲۰۱۰ گروه موفق به کسب جایزه بهترین هنرمند جدید از جوایز انجمن موسیقی کانتری
بهترین هنرمند جدید از جوایز انجمن موسیقی کانتری شد. پیش از آن‌ها بابی جنتری، دبی بون، لئان ریمز و کری آرنولد موفق به کسب این جایزه شده بودند.
سیَه‌زَن (سیاه‌زن، سیَزَن) نام شهری در شمال شرقی جمهوری آذربایجان و مرکز شهرستان سیه‌زن است. این شهر ۲۲۱۹۳ نفر جمعیت دارد. ساکنان سیه‌زن، تات هستند و به زبان تاتی قفقاز صحبت می‌کنند. ریشه واژه. نام سیه‌زن برگرفته از واژه فارسی/تاتی "زن سیاه" است. نام دیگر شهر تا سال ۱۹۵۴ میلادی "قزل برون" بود. سیه‌زن نام کهن‌تر این شهر به شمار می‌رود. جغرافیا. این شهر در دشت سامور-شابران و در کرانه دریای کاسپین و در میان رودهای گیل‌گیل‌چای و آتاچای جای دارد. سیه‌زن ۱۰۵ کیلومتر تا شهر باکو پایتخت جمهوری آذربایجان و ۱۸
کیلومتر تا شهر باکو پایتخت جمهوری آذربایجان و ۱۸ کیلومتر تا شهر شابران فاصله دارد. تاریخ. در نزدیکی شهر سیه‌زن و کرانه‌های دریای کاسپین بازمانده‌ها و بقایای یک شهر باستانی میدا شده است. به دنبال کاوش‌های باستان‌شناسی در سیه‌زن، ابزار‌ها و سنگ‌نوشته‌های گلی مربوط به سده ۱۱ و ۱۲ میلادی در این ناحیه پیدا شده است. سیه‌زن نخستین بار در ۱۱ فوریه ۱۹۴۰ میلادی به عنوان مرکز شهرستان انتخاب شد. این شهر در سال ۱۹۵۴ میلادی عنوان شهر را دریافت کرد. شهرستان سیه‌زن در ۱۹۵۹ میلادی در شهرستان شابران (دوه‌چی) ادغام شد. در ۲
میلادی در شهرستان شابران (دوه‌چی) ادغام شد. در ۲ آوریل ۱۹۹۲ میلادی با تصمیم شورای عالی ملی جمهوری آذربایجان شهرستان سیه‌زن در همان مرزبندی پیشین خود ایجاد شد. گسترش کاوش‌ها و تولیدات نفتی در منطقه در دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ میلادی باعث رونق اقتصاد آن شد و ترکیب قومی و روستایی آن را دچار آسیب کرد. ایستگاه راه‌آهن قزل برون از نزدیکی شهر می‌گذشت و باعث گسترش ترابری و اقتصاد شهر سیه‌زن شد. جمعیت و مردم. تا سال ۱۹۷۵ میلادی، ۱۵۰۰۰ تن در این شهر زندگی می‌کردند. بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، جمعیت شهر ۱۸۶۵۵ تن بوده
سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، جمعیت شهر ۱۸۶۵۵ تن بوده است. در آغاز سده ۲۱ میلادی، جمعیت شهر به ۱۹۲۰۰ تن رسید. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰ جمعیت شهر ۲۷۶۰۰ تن بوده است که بیش‌تر آن از تات‌ها بوده‌اند. دیگر گروه‌های قومی شامل لزگی‌ها، آذری‌ها و روس‌ها هستند. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۲ میلادی، جمعیت این شهر ۲۸۱۲۷ تن بوده است. اقتصاد. این شهر از دوران شوروی یک شهر نفت‌خیز به شمار می‌رود و از شهرهای تولیدکننده نفت در جمهوری آذربایجان است. این شهر دارای یک کارخانه فرآوری گاز و یک کارخانه آسفالت است. ماهی‌گیری نیز به علت
گاز و یک کارخانه آسفالت است. ماهی‌گیری نیز به علت نزدیکی به دریا گسترش یافته است. یک بزرگراه و همچنین یک خط راه‌آهن از شهر باکو به سوی مرز روسیه از کنار این شهر می‌گذرد که به گسترش اقتصاد شهر کمک می‌کند. کانال آب‌رسانی سامور-آب‌شوران نیز از کنار این شهر می‌گذرد و نقش فراهم‌سازی آب را در شمال‌شرقی جمهوری آذربایجان ایفا می‌کند. آموزش. در سیه‌زن ۶ مدرسه دولتی وجود دارد. فرهنگ. یکی از رقص‌های بومی جمهوری آذربایجان رقص سیه‌زنی تات‌ها است.
ساموت ساکون یا ساموت ساکن یکی از شهرهای کشور تایلند است. مساحت آن ۸۷۲ کیلومترمربع می‌باشد. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۴ بالغ بر ۶۰٬۱۰۳ نفر برآورد شده‌است. استان ساموت ساخون از نظر تقسیمات کشوری بخشی از ناحیه مرکزی تایلند به حساب می‌آید.
بحث نامگذاری گنو/لینوکس به اختلاف نظر اعضای جامعهٔ نرم‌افزار آزاد و متن‌باز برای نامیدن سیستم‌عامل رایانه‌ای که معمولاً لینوکس نامیده می‌شود، گویند. "گنو/لینوکس " واژه‌ای است که بنیاد نرم‌افزار آزاد، ریچارد استالمن بنیان‌گذار آن و حمایت‌کننده‌های آن، برای سیستم‌عاملی که شامل نرم‌افزارهای گنو و هسته لینوکس است، ترویج داده می‌شود. بنیاد نرم‌افزار آزاد بر سر نام "گنو/لینوکس" بحث می‌کند به خاطر این‌که گنو یک پروژهٔ طولانی مدت برای ساخت یک سیستم‌عامل آزاد بوده‌است، به طوری که آن‌ها می‌گویند آخرین قسمت آن هسته
به طوری که آن‌ها می‌گویند آخرین قسمت آن هسته بوده‌است. طرفداران "لینوکس" براساس دلایلی از جمله این‌که نام "لینوکس" به‌طور گسترده در عموم و رسانه‌ها استفاده می‌شود، با نام "گنو/لینوکس" مخالف هستند. تاریخچه. در سال ۱۹۸۳ ریچارد استالمن، بنیان‌گذار بنیاد نرم‌افزار آزاد، طرح ساخت سیستم‌عامل گنو را ریخت. در سپتامبر آن سال، استالمن یک بیانیه را در روزنامهٔ Dr. Dobb منتشر کرد که در آن از پروژهٔ خود گفته بود و طرح و دیدگاه کلی خود را دربارهٔ نرم‌افزار آزاد بیان کرد. توسعهٔ نرم‌افزار از ژانویه سال ۱۹۸۴ آغاز شد. گنو
توسعهٔ نرم‌افزار از ژانویه سال ۱۹۸۴ آغاز شد. گنو قرار بود سیستم‌عاملی شبه-یونیکس باشد که تمام قسمت‌های آن نرم‌افزار آزاد باشد. در سال ۱۹۹۱، قسمت میانی سیستم‌عامل گنو تقریباً کامل شده‌بود، و قسمت بالایی آن را سیستم پنجره اکس کامل می‌کرد، اما قسمت پایینی آن (هسته، راه‌اندازهای deviceها، دیمن‌ها و ابزارهای سیستمی) تقریباً وجود نداشت. هسته گنو، گنو هرد تازه آغاز به توسعه کرده‌بود. هرد دارای طراحی ایده‌آلی بود که پیاده‌سازی آن را سخت می‌کرد. در سال ۱۹۹۱ اولین نسخهٔ هسته لینوکس به وسیلهٔ لینوس توروالدز منتشر شد.
هسته لینوکس به وسیلهٔ لینوس توروالدز منتشر شد. توسعه‌دهندگان اولیهٔ هستهٔ لینوکس کدهای گنو را سازگار کردند. این سازگاری‌ها شامل کامپایلر گنو سی می‌شد تا بر روی لینوکس اجرا شود. وقتی که توسعه‌دهندگان گنو، لینوکس را یادگرفتند، آغاز به سازگار کردن قسمت‌های دیگر گنو برای اجرا شدن بر روی هسته لینوکس کردند. این تلاش قسمت باقی‌ماندهٔ سیستم‌عامل کاملاً آزاد را پر کرد. اندکی بعد تعداد زیادی پیشنهاد برای نامگذاری سیستم‌عاملی که از هسته لینوکس و اجزای گنو استفاده می‌کرد، شد. در سال ۱۹۹۲، توزیع Yggdrasil Linux/GNU/X
شد. در سال ۱۹۹۲، توزیع Yggdrasil Linux/GNU/X نام «لینوکس/گنو/اکس» را برگزید. در بحث‌های یوزنت و لیست پستی، شخصی نام «گنو/لینوکس» را در اوایل سال ۱۹۹۲ برگزید و نام «گنو+لینوکس» توسط شخص دیگری در اوایل سال ۱۹۹۳ برگزیده‌شد.» پروژهٔ دبیان نام «گنو/لینوکس» را در اوایل سال ۱۹۹۴ برگزید. بعدها بنیان‌گذار دبیان یان مورداک گفت که این تغییر پاسخ به درخواست ریچارد استالمن بود (کسی که ابتدا نام «لیگناکس» را انتخاب کرد، اما نام «گنو/لینوکس» را به دلیل ایجاد مخالفت جامعه پیشنهاد داد). تابلوی اعلانات گنو در ژوئن سال ۱۹۹۴
پیشنهاد داد). تابلوی اعلانات گنو در ژوئن سال ۱۹۹۴ «لینوکس» را به عنوان «سیستم یونیکس آزاد برای معماری‌های ۸۰۳۸۶» توصیف کرد (با «تعداد زیادی کتابخانه و ابزار» از گنو)، اما در ژانویه ۱۹۹۵ تابلوی اعلانات گنو آن را به «گنو/لینوکس» تغییر داد. تلاش‌های استالمن و بنیاد نرم‌افزار آزاد برای وارد کردن نام گنو در حدود سال ۱۹۹۴ آغاز شد، اما گزارش شده‌است که آن ارتباط‌ها تا سال ۱۹۹۶ اکثراً خصوصی بوده‌است. در سال ۱۹۹۶، استالمن ایمکس نسخهٔ ۱۹٫۳۱ را منتشر کرد که در سیستم اوتوکانف آن نام «لینوکس» به «لیگناکس» تغییر پیدا
اوتوکانف آن نام «لینوکس» به «لیگناکس» تغییر پیدا کرده‌بود (بعد از مدتی بسیار کوتاه در نسخهٔ ۱۹٫۳۲ آن نام به «لینوکس-گنو» تغییر پیدا کرد)، و مقالهٔ «لینوکس و سیستم گنو» را پیوست آن کرد که به افراد پیشنهاد می‌کرد از نام «سیستم مبتنی بر لینوکس» استفاده کنند (یا «سیستم گنو/لینوکس» یا «لیگناکس» برای کوتاهی). او بعد از مدتی به‌طور منحصر از نام «گنو/لینوکس» استفاده کرد و مقاله‌ای در سال ۱۹۹۷ با نام «لینوکس و پروژهٔ گنو» نوشت. ترکیب سیستم‌های مبتنی بر لینوکس. سیستم‌های جدید ترکیبی از توسعه‌دهندگان بسیار زیادی است
جدید ترکیبی از توسعه‌دهندگان بسیار زیادی است که شامل توسعه‌دهندگان هسته لینوکس، پروژهٔ گنو و شرکت‌های دیگر مانند آن‌هایی که پشت سیستم پنجره اکس هستند، می‌باشد. توزیع‌های خانگی و سرور از اجزای گنو مانند کتابخانه سی گنو (glibc)، ابزارهای هسته گنو (Coreutils) و bash استفاده می‌کنند. در بررسی‌ای که بر روی کدهای توزیع لینوکس ردهت ۷٫۱ انجام شد، مشخص شد که اندازهٔ بسته‌ها از پروژهٔ گنو بسیار بیشتر از هسته لینوکس است. گرچه دقیقاً بگوییم که خود «سیستم‌عامل» را چه چیزی تشکیل داده‌است، هنوز در مورد آن بحث وجود دارد.
تشکیل داده‌است، هنوز در مورد آن بحث وجود دارد. از طرفی دیگر برخی از سامانه‌های توکار، مانند وسایل همراه و تلفن‌های هوشمند (مانند سیستم‌عامل اندروید)، مسیریاب‌ها و وسایل صدا روی پروتکل اینترنت به گونه‌ای باید طراحی و مهندسی شوند که کارایی بالا و فضای کم داشته باشند. این وسایل از هسته لینوکس به همراه تعداد خیلی کم از اجزای گنو یا هیچی استفاده می‌کنند. به عنوان نمونه یوسی لینوکس از uClibc به جای glibc و بیزی‌باکس به جای Coreutils استفاده می‌کند. سیستم‌عامل مبتنی بر لینوکس اندروید از هیچ کتابخانه یا اجزای گنو
بر لینوکس اندروید از هیچ کتابخانه یا اجزای گنو استفاده نمی‌کند، گوگل glibc را جایگزین کتابخانهٔ Bionic C مبتنی بر بی‌اس‌دی کرده‌است. حتی بنیاد نرم‌افزار آزاد نام «گنو/لینوکس» را مناسب این‌گونه سیستم‌ها نمی‌داند. نظرهای حمایت‌کنندگان نام گنو/لینوکس. بنیاد نرم‌افزار آزاد نخست نام «گنو/لینوکس» را این‌گونه توجیه می‌کند که پروژهٔ گنو به‌طور خاص در حال گسترش یک سیستم کامل است و هستهٔ لینوکس آخرین تکهٔ باقی‌مانده از این سیستم‌عامل را کامل می‌کند؛ دومین دلیل، استفادهٔ تعداد زیادی از اجزا و کد منبع گنو در این‌گونه
تعداد زیادی از اجزا و کد منبع گنو در این‌گونه سیستم‌ها است: به علاوه، بنیاد نرم‌افزار آزاد استدلال می‌کند که «گنو/لینوکس نقش ایده‌آل‌گراییمان را در ساخت جامعه بازی می‌کند، و به عموم کمک می‌کند که اهمیت کارایی این ایده‌آل‌ها را تشخیص دهند، برخلاف توسعه‌دهندگان هسته لینوکس که تمرکز بر «مزیت‌های فنی» به جای «آزادی» را دارند. در خصوص هسته لینوکس که از مثال‌هایی مشهور و تکرارشونده از تمرکز بر روی مزیت‌های فنی به جای آزادی است، می‌توان به میان‌افزارهای غیرآزاد و فایل‌های دیگری که با اجازه‌نامه‌های غیرآزاد در
و فایل‌های دیگری که با اجازه‌نامه‌های غیرآزاد در هستهٔ لینوکس برای مدت زیادی هستند، اشاره کرد. درک عادی یک «سیستم‌عامل» شامل هسته − یک زیرسیستم خاص که واسطی مستقیم برای تعامل با سخت‌افزار است − و نرم‌افزارهای سطح کاربر است که به وسیلهٔ کاربر و نرم‌افزارهای کاربردی به کار گرفته می‌شوند تا رایانه را کنترل کنند. علاوه بر این، هم نام «گنو» و هم نام «لینوکس» با نام «یونیکس» مرتبط هستند و یونیکس همیشه به صورت مفهومی شامل کتابخانه‌های سی، ابزار سطح کاربر و همچنین هسته بوده‌است. در یادداشت‌های انتشار سال ۱۹۹۱
هسته بوده‌است. در یادداشت‌های انتشار سال ۱۹۹۱ نسخه‌های ۰٫۰۱ تا ۰٫۱۱ هستهٔ لینوکس (که تا نسخهٔ ۰٫۱۲ براساس اجازه‌نامهٔ جی‌پی‌ال منتشر نشده‌بود) تروالدز نوشت: «متأسفانه، یک هسته به خودی خود شما را به هیچ‌جایی نمی‌برد [...] اکثر ابزارهایی که در لینوکس استفاده شده‌است نرم‌افزارهای گنو هستند.» همچنین تروالدز در جریان بحث تننبام-تروالدز سال ۱۹۹۲ نوشت: «از آن‌جایی که نوشته شده‌است (نه فقط به وسیلهٔ من)، هستهٔ لینوکس یک قسمت خیلی کوچک از یک سیستم کامل است.» استفاده از واژه «لینوکس» برای اشاره به هسته، سیستم‌عامل و
از واژه «لینوکس» برای اشاره به هسته، سیستم‌عامل و تمام توزیع‌های لینوکس گاهی تمایز بین این سه را مشکل می‌کند. خیلی از بسته‌های گنو قسمت اصلی اکثر توزیع‌های گنو/لینوکس هستند. منابع رسانه‌ای به تکرار جملاتی اشتباه نظیر نوشته‌شدن کل سیستم‌عامل گنو/لینوکس (به جای هستهٔ لینوکس) از پایه توسط تروالدز در سال ۱۹۹۱ رامی‌گویند؛ که به موجب این تروالدز را مسئول بخش‌های دیگر نظیر واسط‌های گرافیکی یا ابزار گنو می‌کند؛ یا با انتشار نسخه‌های جدید هسته دید کاربران را به مانند سیستم‌عامل‌های انحصاری نظیر مایکروسافت ویندوز
سیستم‌عامل‌های انحصاری نظیر مایکروسافت ویندوز می‌کند، جایی که در کنار هسته خیلی چیزهای دیگر تغییر می‌کند. به خاطر این سردرگمی، تهدیدات قانونی و کمپین‌های روابط عمومی که به‌طور مشخص در برابر هسته ایجاد شد، باعث تفسیر اشتباه توسط بسیاری از مفسران، کسانی که کل سیستم‌عامل را نشانه گرفته بودند، شد. از نمونه‌های این کمپین‌ها می‌توان به کمپین‌هایی که توسط SCO Group یا مؤسسه Alexis de Tocqueville برگزار شد، اشاره کرد. این سازمان‌ها حتی برای ایجاد عمدی این سردرگمی متهم شدند. در پاسخ به نظراتی که تلاش‌های استالمن را
شدند. در پاسخ به نظراتی که تلاش‌های استالمن را ناشی از خودپرستی یا ناراحتی شخصی دانسته‌اند، استالمن پاسخ داده‌است که علاقهٔ وی برای اعتبار دادن به خودش نیست، بلکه برای اعتبار دادن به پروژهٔ گنو است: «بعضی افراد فکر می‌کنند که این‌کارها به خاطر این است که من می‌خواهم نفس خودم را ارضا کنم. مطمئناً من از شما نخواسته‌ام که آن را «استالمنیکس» بنامید. استالمن قبول کرده‌است که این موضوع می‌تواند باعث رنجش دیگران شود (تأکید بر نام)، اگر چه او اعتقاد دارد می‌توان آن را با این مسئله توجیه کرد اگر آن را این‌گونه
آن را با این مسئله توجیه کرد اگر آن را این‌گونه ببینند «یک پروژهٔ ایدئالیستی پشت یک پروژهٔ دیگر پنهان و بی‌تأثیر شده‌است، چون معمولاً افراد به اندازهٔ کافی به خاطر آنچه انجام داده‌است، به آن اعتبار نمی‌دهند» و در انتها می‌گوید: «اگر شما یک ایدئالیست مانند من باشید، این موضوع می‌تواند یک دهه کامل تلاش شما را بر باد دهد» در پاسخ به استدلال رایج دیگر (زیر را ببینید)، بنیاد نرم‌افزار آزاد تأیید می‌کند که افراد زیادی به این سیستم کمک کرده‌اند و یک نام کوتاه نمی‌تواند به همهٔ آن‌ها اعتبار دهد، اما این نمی‌تواند
به همهٔ آن‌ها اعتبار دهد، اما این نمی‌تواند نامیدن «لینوکس» به کل این سیستم را توجیه کند: نظرهای حمایت‌کنندگان نام لینوکس. لینوکس نامی به مراتب رایج تر است، در حالی که اشاره به گنو/لینوکس به‌ندرت در منابع غالب به چشم می‌خورد. لینوکس برتری تاریخی بیشتری دارد زیرا این نامی است که لینوس تروالدز از سال ۱۹۹۱ برای سیستم ترکیبی استفاده می‌کند، حال آن‌که استالمن در اواسط دهه ۹۰ از مردم خواست که نام این سیستم‌عامل را «گنو/لینوکس» بنامند، یعنی زمانی بعد از آن‌که نام لینوکس معروف و جاافتاده شده‌بود. همچنین گفتن
نام لینوکس معروف و جاافتاده شده‌بود. همچنین گفتن لینوکس کوتاه‌تر و راحت‌تر از «گنو/لینوکس» است. اریک ریموند می‌نویسد (در مدخل «لینوکس» فایل جارگون): لینوس توروالدز در مستند انقلاب اواس، وقتی از وی پرسیده شد آیا نام گنو/لینوکس توجیه‌پذیر است، گفت: دیدگاه اخیر توروالدز در بحث نامگذاری این‌گونه است: در همین راستا، مناقشه بر سر نام سیستم‌عامل گاهی به عنوان مزاحمتی کم‌اهمیت توصیف می‌شود؛ به عنوان مثال Jhon C. Dvorak می‌نویسد «جامعه لینوکس مقدار زیادی از انرژی خود را صرف مسائلی چون نامگذاری می‌کند (همانند نام
خود را صرف مسائلی چون نامگذاری می‌کند (همانند نام گنو/لینوکس در مقابل لینوکس)». "لینوکس ژورنال" حدس می‌زند دفاع استالمن از نام ترکیبی ناشی از این ناکامی است که «لینوس افتخار آنچه که استالمن قصد انجامش را داشت از آن خود کرده است.» دیگران اظهار کرده‌اند صرف‌نظر از شایستگی‌ها، اصرار استالمن بر چیزی که گاهی دلیلی از پیش باخته به نظر می‌رسد تنها باعث می‌شود او و گنو را بد جلوه دهد. به عنوان مثال Larry McVoy (مؤلف نرم‌افزار انحصاری BitKeeper، که زمانی برای مدیریت توسعه هسته لینوکس به‌کار می‌رفت، تا زمانی که
توسعه هسته لینوکس به‌کار می‌رفت، تا زمانی که اجازه‌نامه رایگان در یک مباحثهٔ مهندسی معکوس باطل شد) معتقد است که «مطالبهٔ اعتبار تنها موجب آن است که شخص احمق و طمع‌کار به نظر برسد.» بسیاری از کاربران و فروشندگانی که نام «لینوکس» را ترجیح می‌دهند به وجود ابزارهایی غیر گنو و غیر هسته مانند وب سرور آپاچی، سامانه پنجره اکس یا محیط میزکار کی‌دی‌ئی در سیستم‌عامل‌های مصرف‌کنندهٔ نهایی اشاره می‌کنند. همان‌طور که جیم گتیز، مبتکر اکس گفته‌است: تلفظ. اگرچه «گنو/لینوکس» () اغلب بدون اسلش تلفظ می‌شود، اما استالمن
() اغلب بدون اسلش تلفظ می‌شود، اما استالمن می‌گوید به‌طور صریح واژه «اِسلَش» را بگویید تا از اشتباه این‌که هسته لینوکس جزئی از بسته‌های گنو است، جلوگیری شود.
دانشگاه ارجیس یک دانشگاه دولتی واقع در شهر قیصریه در ترکیه است. تاریخچه. در سال ۱۹۶۹ نخستین مرکز دانشگاهی آن تحت پوشش دانشگاه حاجت تپه با عنوان دانشکدهٔ پزشکی گوهر نسیبه بنیانگذاری شد. در سال ۱۹۷۷ نیز دومین دانشکدهٔ آن یعنی دانشکدهٔ مدیریت قیصری گشایش یافت. با اضافه‌شدن دو دانشکدهٔ دیگر یعنی دانشکده‌های مهندسی و الهیات در سال ۱۹۸۲ این مجموعه رسماً به دانشگاه تبدیل شد. این دانشگاه نام خود را از قلهٔ ارجیس که با ارتفاع ۳٬۹۱۶ متری در فاصلهٔ ۱۵ کیلومتری جنوب غربی شهر واقع شده گرفته‌است. طبق اعلام سازمان آموزش
شهر واقع شده گرفته‌است. طبق اعلام سازمان آموزش عالی ترکیه در سال ۲۰۱۰ دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه ارجیس پس از دانشکده‌های پزشکی حاجت‌تپه و دانشکدهٔ جراح پاشای دانشگاه استانبول سومین دانشکدهٔ مورد ترجیح پذیرفته‌شدگان کنکور ترکیه شناخته شده‌است. تشکیلات آموزشی. این دانشگاه دارای ۱۶ دانشکده، ۶ مؤسسه، ۸ کالج، ۸ مرکز فنی حرفه‌ای، ۱۳ مرکز تحقیقاتی، ۴ بیمارستان تخصصی، ده‌ها کارگاه فنی آموزشی و کتابخانه‌های تخصصی است. کتابخانه. کتابخانه مرکزی دانشگاه با نام کتابخانه قدیر هاس با مساحتی متجاوز از ۱۰۴۰۰ متر مربع شامل
قدیر هاس با مساحتی متجاوز از ۱۰۴۰۰ متر مربع شامل ۱۰۰٬۰۰۰ کتاب، ۷۰٬۰۰۰ مجله و ۴۴۰۰ مجله الکترونیکی است. امکانات رفاهی. خوابگاه‌ها. دانشجویانی که موفق به کسب امتیاز لازم از آزمون دانشگاه شوند می‌توانند در خوابگاه‌های دمیر کارامانجی واقع در پردیس اصلی دانشگاه بدون پرداخت هزینه‌ای اقامت نمایند. در این خوابگاه‌ها رستوران، بوفه، سالن ورزشی، اینترنت رایگان و دیگر امکانات رفاهی برای دانشجویان در نظر گرفته شده‌است. امکانات ورزشی. در پردیس اصلی دانشگاه ۳ سالن ورزشی سر پوشیده، ۴ زمین تنیس، ۴ سالن بسکتبال، ۲ سالن
سر پوشیده، ۴ زمین تنیس، ۴ سالن بسکتبال، ۲ سالن والیبال، استخر سر پوشیده، زمین چمن مصنوعی و ۴ سالن فوتسال برای خدمت به دانشجویان در نظر گرفته شده‌است. کلوب‌های دانشجویی. دانشجویان می‌توانند در تعداد ۳۴ کلوب دانشجویی فعالیت‌های فرهنگی، ورزشی و علمی داشته باشند.
جولیَن پاول آسانْژ (به ؛ زادهٔ ۳ ژوئیه ۱۹۷۱) روزنامه‌نگار، برنامه‌نویس رایانه، کنشگر اینترنت و از بنیان‌گذاران وبگاه ویکی‌لیکس و سردبیر استرالیایی آن است. او در سال ۲۰۱۰ پس از انتشار مجموعه‌ای از اطلاعات درز کرده ازسویِ چلسی مَنینگ —تحلیلگر اطلاعاتی ارتش ایالات متحده— از جمله اسناد و ویدیوهایی از حملاتِ هوایی ایالات متحده در بغداد، گزارش‌های نظامی ایالات متحده از جنگ‌های افغانستان و عراق، و اسناد دیپلماتیک ایالات متحده از سوی ویکی‌لیکس، مورد توجه بین‌المللی قرار گرفت. وی جوایز متعددی را برای نشر و
قرار گرفت. وی جوایز متعددی را برای نشر و روزنامه‌نگاری دریافت کرده است. جولین آسانژ برنده و نامزد چندین جایزه، از جمله جایزه رسانه عفو بین‌الملل برای انتشار کشتارهای غیرقانونی در کنیا و برگزیده خوانندگان برای شخصیت سال ۲۰۱۰ مجله "تایم" بوده است. آسانژ کودکیِ خود را در چند شهرِ استرالیا گذراند تا اینکه خانواده‌اش در اواسط نوجوانیِ او در ملبورن مستقر شدند. او در آن هنگام با گروه‌ها و اجتماعاتِ هکری آشنا شد و در سال ۱۹۹۶ به جرمِ هک، محکومیتی دریافت کرد. او در کشورهای زیادی زیسته و در بسیاری از مناطق دنیا
در کشورهای زیادی زیسته و در بسیاری از مناطق دنیا دربارهٔ آزادی بیان، سانسور و روزنامه‌نگاری پژوهش و سخنرانی کرده است. ویکی‌لیکس مطالبی دربارهٔ کشتارهای غیرقانونی در کنیا، دفع زباله‌های سمی در ساحل عاج، کتاب‌های راهنمای کلیسای ساینتولوژی (کلیسای علم‌شناسی)، وضعیت اسیران ارتش آمریکا در بازداشتگاه گوانتانامو و عملکرد بانک‌هایی مانند کوپتینگ و جولیوس بائر منتشر کرده است. در سال ۲۰۱۰ ویکی‌لیکس اسناد جنگ عراق از جمله ویدیوی کشتار غیرنظامیان در عراق توسط بالگردهای ارتش آمریکا، و افشاگری جنگ افغانستان را دربارهٔ
ارتش آمریکا، و افشاگری جنگ افغانستان را دربارهٔ درگیری آمریکا در این جنگ‌ها منتشر کرد که برخی از آن‌ها اسناد محرمانه بوده‌اند. در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۰ ویکی‌لیکس و پنج همکار مطبوعاتی "اشپیگل"، "نیویورک تایمز"، "لوموند"، "گاردین" و "ال پائیس" شروع به انتشار شنودهای غیرقانونی دیپلماتیک آمریکا — افشای اسناد دیپلماتیک آمریکا — کردند. آسانژ در فوریه ۲۰۱۱ در دادگاه بریتانیا برای بازپس فرستاده شدن به سوئد به منظور پاسخگویی به پرس‌وجو دربارهٔ اتهام جنسی حضور یافت. او در پاسخ به بازجویان اظهار داشت که نسبت‌هایی که به او
پاسخ به بازجویان اظهار داشت که نسبت‌هایی که به او داده شده بی‌پایه هستند و با قرار وثیقه آزاد شد. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۲ او به سفارت اکوادور در لندن پناهنده شد. در ۱۶ اوت ۲۰۱۲ اکوادور تقاضای پناهندگی او را پذیرفت. در فوریه ۲۰۱۶ یک کمیسیون سازمان ملل متحد این نظریه قانونی «غیر الزام‌آور» را صادر نمود که آسانژ تحت بازداشت خود سرانه قرار گرفته است و باید آزادی او به وی بازگردانده شده و غرامت پرداخت شود. این نظریه کمیسیون از طرف دادستانیهای بریتانیا و سوئد و همچنین وزارت خارجه بریتانیا رد شد. در مه ۲۰۱۷، دادستان سوئد
خارجه بریتانیا رد شد. در مه ۲۰۱۷، دادستان سوئد با دستور توقفِ تحقیق دربارهٔ ادعای آزار جنسی آسانژ، حکم بازداشت او را باطل کرد. لنین مورنو رئیس‌جمهوری اکواردور در ژوئیه ۲۰۱۸ از صحبت‌هایی که با مقامات بریتانیایی برای لغو پناهندگی او صورت گرفته بود خبر داد. در ۱۱ آوریل ۲۰۱۹، پلیس بریتانیا با دعوت سفیر اکوادور، وارد سفارت شده و آسانژ را بازداشت کرد. او تا آن هنگام در یکی از اتاق‌های سفارت اکوادور در لندن زندگی می‌کرد. در ۲۳ مه ۲۰۱۹ دولت ایالات متحده آسانژ را به نقض قانون جاسوسی —مصوبِ سال ۱۹۱۷— متهم کرد.
را به نقض قانون جاسوسی —مصوبِ سال ۱۹۱۷— متهم کرد. روزنامه‌ها، از جمله "واشینگتن پست" و "نیویورک تایمز" و همچنین نهادهای مربوط به آزادی مطبوعات، از تصمیم دولت مبنی بر اتهام او تحت عنوان جاسوسی انتقاد کردند و آن را به عنوان حمله به اصلاحیه اول قانون اساسی ایالات متحده —که "آزادی مطبوعات" را تضمین می‌کند— توصیف کردند. در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۱، دیوان عالی لندن حکم داد که آسانژ می‌تواند برای بررسی اتهاماتش به ایالات متحده بازگردانده شود. در مارس ۲۰۲۲، دیوان عالی انگلستان درخواست آسانژ برای تجدید نظر را رد کرد. در
درخواست آسانژ برای تجدید نظر را رد کرد. در آمریکا او با احتمال ۱۷۵ سال زندان روبه رو بود. آسانژ در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۴ در دادگاهی در جزیره سایپان و در چارچوب توافق‌نامه‌ای که با دستگاه قضایی آمریکا منعقد شد، اتهاماتش را پذیرفت و به پنج سال و دو ماه زندان (معادل دورانی که در بریتانیا محبوس بود) محکوم شد. آسانژ پس از اقرار به انتشار اسناد محرمانه نظامی آمریکا و پایان یک نبرد حقوقی چهارده ساله و مقاومت در برابر استرداد به ایالات متحده آزاد شد و به عنوانِ یک انسانِ آزاد به‌همراهِ کِوین راد (نخست‌وزیرِ سابق استرالیا)
به‌همراهِ کِوین راد (نخست‌وزیرِ سابق استرالیا) به استرالیا بازگشت. تولد و کودکی. آسانژ در شهر تاونزویل در ایالت کوئینزلند استرالیا زاده شد و بیشتر جوانی خود را در جزیره مغناطیسی گذراند. پدر بیولوژیک او «جان شیپتون» و مادرش «کریستین هاوکینز» دختر «وارن هوکینز» اسکاتلندی و رئیس دانشکده نورثرن ریورز است. پدر و مادرش پیش از تولدِ او از هم جدا شدند. وقتی جولیان یک‌ساله بود کریستین با کارگردان تئاتر «برِت آسانژ» ازدواج کرد و نام خانوادگی او را روی پسرش گذاشت. برت و کریستین آسانژ یک تئاتر سیار را می‌گرداندند.
برت و کریستین آسانژ یک تئاتر سیار را می‌گرداندند. آنها حدود سال ۱۹۷۹ از هم جدا شدند. در ۱۹۷۹ مادرش بار دیگر ازدواج می‌کند. همسر جدید او، "لیف مِینِل" با نامِ دومِ لیف همیلتون، موسیقی‌دانی بود که به باور جولیان به فرقه ای استرالیایی به نام انجمن سنتینیکرتان پارک تعلق داشت که آموزگار یوگای آن «هامیلتون یایرن» آن را رهبری می‌کرد. آن‌ها دارای یک پسر شدند، اما دو سال بعد کارشان به جدایی رسید و بر سر نگهداری از فرزند مشکل پیدا کردند. مادر آسانژ به مدت ۵ سال پیوسته از دست پدر بچه فرار می‌کرد. تا پیش از ۱۴ سالگی
از دست پدر بچه فرار می‌کرد. تا پیش از ۱۴ سالگی آسانژ، ۳۰ بار شهر محل زندگی خود را عوض کرد و به مدارس زیادی از جمله دبستان گولمنگار رفت. گاهی نیز در خانه به او درس داده می‌شد. خودِ آسانژ گفته که در ۵۰ شهر متفاوت زندگی کرده و به ۳۷ مدرسه رفته است. او به همراه مادر و برادرش در ملبورن ساکن شدند. او در ۱۷ سالگی با دوستِ دختر خود زندگی مشترکی را آغاز کرد. او در سال ۹۴ در دانشگاه کوئینزلند مرکزی، مهندسی کامپیوتر، ریاضیات و فیزیک تحصیل کرد. ناپدری‌اش، جولیان را پسری بسیار باهوش توصیف می‌کرد: آسانژ گفته: او