payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تپه علی ویسی یک سکونتگاه مربوط به دوره اشکانیان است و در شهرستان سلسله (الشتر)، بخش مرکزی، دهستان دوآب، ۶۰۰ متری شمال شرق روستای دهنو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۱۱۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه‌ شماره ۱۶ بِریم، مربوط به دوره پهلوی دوم که در آبادان، منطقه مسکونی بِریم، پلاک ۱۶ واقع شده است. این ساختمان در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۲۰۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. هلال بِریم در منطقه بُوارده جنوبی آبادان؛ یکی از محله‌های قدیمی و دیدنی این شهر است. بُوارده جنوبی به عنوان یکی از مناطق سکونت کارگران و کارکنان شرکت نفت در دهه ۴۰ شمسی توسعه یافت. خانه‌های بِریم به صورت یک و دو طبقه ویلایی ساخته شد. امروزه این شهرک ویلایی دارای نگهبانی است و تردد شبانه غیر ساکنان در آن ممنوع است. همه‌
است و تردد شبانه غیر ساکنان در آن ممنوع است. همه‌ سیم‌کشی‌های شبکه برق شهرک و سیستم‌های خنک‌کننده ساختمان‌های آن به‌صورت زیرزمینی طراحی شده و خدمات و تعمیرات آن توسط شرکت نفت انجام می‌شود. نام «بِریم» به‌دلیل قرارگیری این محله در کنار اروندرود، از کلمه انگلیسی «بریم» (Brim) به معنای کناره و لبه گرفته شده است. برخی نیز معتقدند این نام به دلیل رویش خرمای «بریمی» یا به نام صاحِب قبلی آن، «ابوابراهیم» انتخاب شده است. خانه‌های مناطق بِریم و بُوارده از لحاظ نقشه داخلی و تعداد اتاق تفاوت داشت ولی از لحاظ حجم
داخلی و تعداد اتاق تفاوت داشت ولی از لحاظ حجم بیرونی بنا و شکل ساخت كاملاً شبیه به یکدیگر بود. تمام خانه‌ها دیوار به دیوار هم و هر کدام دارای یک حیاط بودند و توسط یک باغچه کاملاً‌ محصور می‌شدند. پشت خانه هم به کوچه راه‌ داشت. حیاط و باغچه این منازل به تناسب بزرگی آنها بود. در بریم از خانه‌های ۳ تا ۱۵ اتاقه وجود داشت. تخصیص مسکن در آبادان توسط شرکت نفت بر مبنای رتبه و پایه شغلی بود. در بریم از خانه شماره یک تا شش در دو طبقه ساخته شده بودند. این خانه‌ها به رؤسای رده‌ های ارشد شرکت نفت (گروه غیرقابل
به رؤسای رده‌ های ارشد شرکت نفت (گروه غیرقابل طبقه‌بندی) (Unclassified) در آبادان تعلق داشت. دیگر خانه‌های بریم یک طبقه بود که معمولاً به کارمندان در رده‌ مدیریت‌های مختلف میانی و پایینی داده می‌شد.
بقایای قلعه هرسین قلعه‌ای مربوط به دوره ساسانیان است که در شهر هرسین در استان کرمانشاه قرار دارد. این اثر در میدان آزادی این شهر، بین خیابان امام خمینی و خیابان فرمانداری، کوچۀ فلاح واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۱۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بقایای این قلعه در حال حاضر توسط شهرداری هرسین به صورت پارک بسیج این شهر درآمده‌است. ویژگی‌ها. قلعۀ هرسین از قلوه‌سنگ و ملاط پی‌ریزی شده‌است. این فلعه در گذشته دارای چهار برج در چهار جهت بوده، اما امروزه تنها برج غربی آن باقی
چهار جهت بوده، اما امروزه تنها برج غربی آن باقی مانده‌است. آب قلعه از طریق دو خط لولۀ سفالی از سرآب هرسین تأمین می‌شده‌است. امروزه بقایای این لوله‌ها که با فاصلۀ زیاد از یکدیگر و به‌صورت مخفیانه وارد قلعه می‌شده‌اند، در خانه‌های اطراف قلعه به چشم می‌خورد. وجود این لوله‌ها این فرضیه را مطرح کرده که ساکنان قلعه در هنگام بروز جنگ و در مواقع اضطرار از قلعه خارج نمی‌شده‌اند. تخریب. در هنگام ساخت خیابان امام خمینی هرسین و میدان آزادی این شهر، بخش وسیعی از قلعه با بولدوزر تخریب شد. به گزارش شاهدان در این عملیات
بولدوزر تخریب شد. به گزارش شاهدان در این عملیات عمرانی یک انبار واقع در یکی از گوشه‌های قلعه نیز تخریب شد که حاوی مقادیری گندم سوخته بود. اکتشاف. در سال ۱۳۷۶ در جریان حفاری بخشی از خیابان امام خمینی به منظور لوله‌کشی آب، دیواره‌ای ساخته‌شده از سنگ‌های بزرگ در کنار قلعه از زیر خاک بیرون آمد.
حمام خیروز، بنایی تاریخی است مربوط به دوره صفوی. این اثر تاریخی در فردوس، بین میدان صاحب‌الزمان و میدان گلشن و در ضلع جنوبی آرامگاه امامزادگان محمد و ابراهیم واقع شده و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۸۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این حمام، به دلیل قرار داشتن در کنار مسجدی به نام خیروز (که در زمین‌لرزهٔ سال ۱۳۴۷ تخریب شد)، به این نام معروف شده‌است. معماری این حمام، مانند حمام‌های سردشت و حمام کوشک فردوس، در سطح منطقه منحصربه‌فرد است و نکتهٔ جالب توجه در ساخت آن، نوع طراحی است که آب قنات وارد
توجه در ساخت آن، نوع طراحی است که آب قنات وارد بینه شده و سپس با عبور از طول آن از سمت دیگر به خارج می‌رود. تبدیل به موزهٔ مردم‌شناسی. این حمام تاریخی، برای مکان ایجاد موزهٔ مردم‌شناسی فردوس انتخاب شده و در سال‌های اخیر مرمت و بازسازی آن با بیش از ۸۰۰ متر مربع زیربنا و ۲ هزار متر مربع محوطه برای تبدیل‌شدن به موزه مردم‌شناسی انجام گرفت. در ۲۱ بهمن ۱۳۹۱، پس از اتمام مرمت این اثر تاریخی، موزه مردم‌شناسی فردوس در این مکان افتتاح شد. این موزه، دارای ۱۲۰۰ متر مربع زیربنا و ۲۵۰۰ متر مربع محوطه‌سازی بوده و شامل دو
زیربنا و ۲۵۰۰ متر مربع محوطه‌سازی بوده و شامل دو بخش موزه حمام تاریخی و مشاغل سنتی و صنایع دستی می‌باشد.
تپه شاوه ۱ مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان کبودرآهنگ، بخش مرکزی، دهستان سبزدشت، ۵۰۰ متری غرب روستای شاوه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۱۸۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. موقعیت جغرافیایی. تپه شاوه ۱ در منطقه‌ای باستانی و تاریخی واقع شده است که دارای اهمیت فرهنگی و تاریخی قابل توجهی می‌باشد. این منطقه در نزدیکی سایر تپه‌های باستانی مانند تپه شاوه ۱۱ قرار دارد که نشان‌دهندهٔ تمرکز محوطه‌های باستانی در این ناحیه است.
بلغورخانه مزار شیخ عبدالرحمن مربوط به دورهٔ صفوی است و در شهرستان گلبهار، روستای نوزاد واقع شده‌است. بلغورخانه که در فاصلهٔ ۳۰ متری شمال شرقی بنای آرامگاه عبدالرحمان گهواره‌گر است، به نظر می‌رسد مکانی بود که زوار برای رسیدن به بالای تپه ابتدا به این مکان ورود می‌کردند و سپس به وسیلهٔ پله‌ها یا مسیر شیب‌دار به سمت آرامگاه حرکت می‌کردند. این بنا از ساختمانی آجری به صورت سنگ‌چین تشکیل شده و بخش بالایی بنا به شکل آجرچین با گچ و گِل ایجاد گشته‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۰۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی
با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۰۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
چله‌خانه مجموعه قطب‌الدین حیدر مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار است و در تربت حیدریه، خیابان قائم، اداره میراث فرهنگی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۰۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه بهادر دیوان (خانه نجف خان منصوری طباطبایی) مربوط به دوره قاجار است و در بافت قدیم بهبهان، خیابان عدالت، محله کاروانسرا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. میرزا علیرضا بهادر دیوان بهبهانی حاکم سنتی بهبهان و کهگیلویه این خانه را ساخت سپس به جانشین و فرزندش میرزا سلطان محمد خان قوام دیوان (سردار امجد بهبهانی) آخرین کلانتر سنتی بهبهان و توابع رسید که به نام نجف خان منصوری طباطبایی نوه میرزا علیرضا بهادر دیوان شناخته می شود
خانه و ساباط مستوفی مربوط به دوره قاجار است و در بشرویه، خیابان ملا عبدالله فاضل تونی بشرویه، کوچه مستوفی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۲۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. معماری بنا. سبک معماری و بادگیرهای زیبا و ساباط در جانب شمال شرقی این سازه و تزئینات گچی در بخش‌های دیگر بنا از ویژگی‌های بارز خانه مستوفی به شمار می‌رود. نقشه کلی این عمارت مستطیل شکل می‌باشد و ورودی آن در میانه ضلع جنوب غربی واقع شده است. پس از ورودی دالانی کم عرض قرار دارد که به حیاط متصل می‌شود. در طرفین
کم عرض قرار دارد که به حیاط متصل می‌شود. در طرفین دالان ورودی ۲ اتاق کوچک تعبیه شده‌است. صحن حیاط فضایی مستطیل شکل دارد که با آجرهایی مربع شکل فرش شده‌است. ایوان پوششی مسطح دارد و در بخش فوقانی با ۲ ستون هشت ضلعی و ۲ نیم ستون و ۳ قوس گهواره‌ای مزین شده‌است. فضای طرفین ایوان به صورت دو اشکوبه است. دیوار ضلع غربی عمارت با ۵ طاق نمای عمیق و مرتفع تزئین شده، این طاق نماها دارای رسمی‌بندی‌هایی گچی‌اند. در ضلع جنوبی و شمالی بنا، ورودی چند اتاق به چشم می‌خورد که در بخش بالا و اطراف ورودی‌ها، طاقچه‌ها و
که در بخش بالا و اطراف ورودی‌ها، طاقچه‌ها و طاق‌نماهایی زیبا ساخته شده است. حوض خانه مستوفی فضایی هشت ضلعی دارد که حوض دایره‌ای کوچکی در مرکز آن ساخته شده است این فضا با کلاه فرنگی زیبایی پوشیده شده و تزئینات رسمی‌بندی هنرمندانه‌ای دارد. زیرزمین عمارت که حکم سردخانه را داشته، فضایی مستطیل شکل دارد که با قوسی خفیف و آجرهای خفته و راسته اجرا شده‌است. در ضلع شمال شرقی منزل که مشرف به کوچه‌ای کم عرض است، ساباطی به طول ۱۸متر ساخته شده که دیوارهای آن با ۲۰ طاق‌نمای ظریف تزئین شده است. مصالح به کار رفته در منزل و
ظریف تزئین شده است. مصالح به کار رفته در منزل و ساباط مستوفی خشت خام و در قسمت‌هایی آجر با ملات گل و گچ می‌باشد. بادگیر این خانه یکی از منحصر به فردترین بادگیر ها در ایران است و نمای بسیار زیبایی دارد
غار شوپری در جنوب رستم‌کلا مازندران، یکی از کهن‌ترین محوطه‌های پارینه‌سنگی شمال ایران است که قدمت آن به بیش از ۱۰۰ هزار سال می‌رسد. کاوش‌های انجام‌شده، بقایای جانوری، ابزارهای سنگی و شواهدی از ارتباطات فرهنگی با مناطق شمال‌شرقی ایران و آسیای میانه را آشکار کرده‌اند. این غار در سال ۱۳۸۶ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است. معرفی. غار شوپری که یکی از بزرگ‌ترین غارهای شناخته‌شده در مازندران است. این غار مربوط به دوره پارینه‌سنگی است که در دره مهربان‌رود، حوالی ۱۰ کیلومتری جنوب رستم‌کلا مازندران واقع شده است.
۱۰ کیلومتری جنوب رستم‌کلا مازندران واقع شده است. با توجه به برآوردهای اولیه، پیشینه بقایای به‌دست آمده بیش از ۱۰۰ هزار سال اعلام شده است. این بقایا شامل دست‌افزاهای سنگی و فسیل استخوان‌های جانورانی است که توسط انسان‌های عصر پارینه سنگی شکار شدند. بسیاری از این جانوران گونه‌های منقرض شده‌ای مانند اسب و خرس‌های بسیار بزرگ بودند. این آثار و قدمت آن‌ها را از دل بیش از چهارده متر نهشته‌های "باستانی" متعلق به دورهٔ پارینه‌سنگی به‌دست آورده‌اند. یافته‌های این کاوش همچنین نشان می‌دهد که ساکنان شرق مازندران ۷ هزار
همچنین نشان می‌دهد که ساکنان شرق مازندران ۷ هزار سال پیش با نواحی شرقی، شمال‌شرقی ایران و نواحی جنوب شرقی آسیای میانه ارتباط داشته‌اند. این اثر در تاریخ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. کاوش‌های باستان‌شناسی برای لایه‌نگاری این غار در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ انجام شد و بقایای استخوان‌های جانوری با آثار قصابی و بقایای نوسنگی با قدمت بیش از ۷ هزار سال از لایه‌های سطحی آن به‌دست آمد که نشان‌دهنده ارتباطات پیش از تاریخ ساکنان مازندران با نواحی دیگر است. اکتشاف نفت. غار شوپری در سال ۱۳۹۹ با همکاری یکی از
نفت. غار شوپری در سال ۱۳۹۹ با همکاری یکی از محیط‌بانان شناسایی شد. شوپری در زبان مازنی به معنای شب‌پره یا خفاش است. حجم زیادی خفاش در این غار زندگی می‌کنند و به همین دلیل شوپری نام گرفته است. این غار در سال ۱۴۰۰ با وسعت ۱۲۰۰ متر مربع تعیین حریم شد و کاوش‌ها برای لایه‌نگاری غار نیز از سال ۱۴۰۱ آغاز شده است. همچنین در سال ۱۴۰۰ پس از تعیین حریم، این غار با شناسهٔ ۳۳۶۹۶ در فهرست آثار ملی ثبت شده است. پیدا کردن ردپای انسان در عصر پارینه‌سنگی در منطقه جنوب شرق دریای خزر از مدت‌ها پیش باستان‌شناسان ایرانی و خارجی
خزر از مدت‌ها پیش باستان‌شناسان ایرانی و خارجی زیادی را به این منطقه کشانده است. یکی از باستان‌شناسان می‌گوید: پیش از این مشخص بود که مسیر شمال ایران، یکی از مسیرهای مهاجرت انسان‌ها از اوراسیا و آسیای مرکزی بوده است؛ اما تاکنون شواهد محکمی در این زمینه وجود نداشت؛ این نخستین غاری است که در آن رسوبات دوره پارینه‌سنگی دیده شده است. نشانه‌هایی از گونه‌های منقرض شده جانوری در دورهٔ یخبندان مانند: گونه‌هایی از اسب و خرس‌های عظیم‌الجثه به دست آمده که اثر قصابی با ابزارهای سنگی روی آنها برجای مانده است. همچنین یک
ابزارهای سنگی روی آنها برجای مانده است. همچنین یک قطعه استخوان ۴۰۰۰۰ ساله با ۱۲ خط حک شده روی آن یافت شده است. همچنین بقایایی از دوره نوسنگی با قدمت بیش از ۷ هزار سال از لایه‌های سطحی غار شوپری به دست آمده است که نشان از ارتباطات پیش از تاریخ ساکنان جنوب شرق مازندران با نواحی شرقی و شمال شرقی ایران و نواحی جنوبی آسیای میانه دارد. کاوش‌های باستان‌شناسی. کاوش‌های باستان‌شناسی در غار شوپری در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲، توسط هیئتی به سرپرستی حسین رمضان‌پور، باستان‌شناس ایرانی، انجام شد. در این کاوش‌ها، لایه‌های
ایرانی، انجام شد. در این کاوش‌ها، لایه‌های باستانی به ضخامت بیش از ۴ متر مورد بررسی قرار گرفت و شواهد ارزشمندی از زندگی انسان‌های اولیه در این غار به‌دست آمد. آیندهٔ غار شوپری. با توجه به اهمیت تاریخی و باستان‌شناسی غار شوپری، این غار به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. برنامه‌های آینده برای این غار شامل انجام کاوش‌های بیشتر، مطالعات تکمیلی بر روی یافته‌های کشف شده و تبدیل آن به یک جاذبه گردشگری باستان‌شناسی است.
امامزاده سید جمال یا مسجد امامزاده (حاجت) در محله سنجران در نزدیکی مسجد جامع این شهر قرار دارد. آرامگاه امامزاده سید جمال در یک بخش قدیمی شهر تبریز، خیابان شهید مطهری، کوچه شهید دلیراکبری واقع شده و و با نام‌هایی همچون: «امامزاده موسی»، «کهنه امامزاده» و «امامزاده راسته کوچه» نیز شناخته می‌شود. این امامزاده در غرب شهر به فاصله سه هزار قدم از مزار سیّد حمزه، و در محله ویجویه واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ساختمان. در ورودی مسجد از سمت شمال
ثبت رسیده است. ساختمان. در ورودی مسجد از سمت شمال است و به کفشکن مسجد باز می‌شود و در روبروی آن در ورودی خود مسجد است. مرقد امامزاده درست در زیر گنبد بالنسبه بزرگی واقع شده که پاطاق مقرنسی دارد. روی آن صندوق چوبی زیبایی نهاده‌اند. صندوق کهنه؛ ولی سالم است. در قدیم مسجد نیزدر ضلع شمالی است. بر بالای ورودی کفش کن عبارت زیر بر روی تابلویی نقش بسته‌است: «السلام علیک یا بن رسول‌الله، حرم مطهر امامزاده حضرت موسی بن جعفرالجمال» در صحن مسجد دو قبر با سنگ از مرمر نیز وجود دارد که متعلق به آخوند ملااحمد مدرس و شیخ
وجود دارد که متعلق به آخوند ملااحمد مدرس و شیخ عبدالغفار است. بنای کنونی امامزاده سید جمال از سنگ، آجر، آهن و چوب ساخته شده و مساحتی در حدود ۸۳۵ متر مربع را در بر می‌گیرد. نمای بیرونی بقعه از آجر و آزاره‌ای از سنگ مرمر می‌باشد. دو گلدسته نیز در ضلع جنوبی است. مرقد. اینجا مرقد امامزاده موسی معروف به سید جمال از نوادگان امام موسی بن جعفر هفتمین امام شیعیان است. صحن مسجد را دیوارهایی سنگی و در قسمتی نیز نرده‌های آهنی از کوچه‌های همجوار جدا می‌کند. صحن دارای دو در ورودی آهنی در ضلع شرقی و جنوبی می‌باشد. کف صحن
در ورودی آهنی در ضلع شرقی و جنوبی می‌باشد. کف صحن آسفالت شده و یک قوچ سنگی در وسط آن قرار دارد. ضریح آلومینیومی به ابعاد ۱/۹۰×۱/۲۵ متر در زیر گنبد قرار گرفته و روی ضریح با پارچه‌ای سبزرنگ پوشانده شده‌است. بر روی قبر دو شمعدانی قرار دارند. مسجد چهار پنجره در غرب و شش پنجره در شمال شرقی دارد. دو در چوبی در دو طرف محراب هستند که به گنبدخانه باز می‌شوند. تاریخچه. امامزاده موسی در سال ۴۳۲ ه‍.ق در اثر ظلم و ستم خلیفه عباسی به آذربایجان و تبریز گریخت. اما پس از تصرف این شهر اسیر شد. او مدت هفت سال را درحالی که
تصرف این شهر اسیر شد. او مدت هفت سال را درحالی که طوقی به گردنش انداخته بودند در زندان سپری کرد. به این جهت لقب صاحب طوق گرفت.
امامزاده سلطان مصیب مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان اسفراین، بخش بام و صفی‌آباد، دهستان بام، ۴ کیلومتری جنوب غرب روستای بام واقع شده و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۰۹۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تیمچه حاج ملک مربوط به دوره قاجار است و در شهر سرآب، چهارراه ساعت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این تیمچه متعلق به برادران صادق، عسکر و مرتضی ملکی می باشد که بعد از فوت به فرزندانشان به ارث رسیده است. ورثه صادق ملکی: علی، اسماعیل، عشرت، باقر، ابراهیم، افسر، طاهره، اکبر ملکی ورثه عسکر ملکی: احمد، حمید، هاشم و عفت ملکی ورثه مرتضی ملکی: مجتبی، پرویز، حشمت، بتول، عصمت و عزیز ملکی این تیمچه همواره از نسلی به نسل دیگر منتقل شده و تا سال ۱۴۰۳
از نسلی به نسل دیگر منتقل شده و تا سال ۱۴۰۳ خورشیدی در تملک ورثۀ خانوادۀ ملکی است.
خانه احمد پناه یا خانه کلاه درازی مربوط به دوره قاجار است و در کاشمر، خیابان امام خمینی، نبش چهار راه بهبودی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. وضعیت فعلی. این بنا به دلایلی به مشکل خورده‌است و مالکیت خصوصی اجازه بازدید آن را نمی‌دهد و همچنین بازدید از این اثر ثبت ملی امکان‌پذیر نیست.
حمام بزرگ یا حمام سرجو مربوط به دورۀ قاجار است و در شهر کنگاور در استان کرمانشاه قرار دارد. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۷۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. حمام بزرگ بین محلۀ قدیمی گرگون و محلۀ سرجو، در خیابان شهید مطهری کنگاور واقع شده‌است. این حمام در سال‌های اواخر دهۀ ۱۳۹۰ چند بار به صورت جزئی مرمت شد. در ۱ آذر ۱۴۰۱ رئیس میراث فرهنگی کنگاور اعلام کرد که ۹۰ درصد از مرمت آن به پایان رسیده‌است. مالکیت این بنا به صورت وقفی است.
پناهگاه صخره‌ای تل پیر A-B مربوط به دوران فرادیرینه‌سنگی است و در شهرستان ممسنی، بخش رستم، دهستان رستم، ۲/۱ کیلومتری شمال روستای تل پیر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۹۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این مطلب نیازمند سند می‌باشد. شایعه بیش نیست. نا
ساختمان پست قدیم مربوط به اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی است و در بیرجند، در بافت قدیم خیابان منتظری و در نزدیکی مدرسه شوکتیه و خانه پردلی واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.این بنا در دوره قاجار کاربری نظامی داشته و مکانی برای ساخت، تعمیر، ذخیره و نگهداری اسلحه و مهمات نظامی بود. پس از آن تا سال ۱۳۶۱ برای تلگراف و حمل مرسولات پستی استفاده می‌شده‌است.این بنا از جمله بناهای دو طبقه می‌باشد که ورودی آن در ضلع شرقی واقع شده و همچنین دو ضلع
که ورودی آن در ضلع شرقی واقع شده و همچنین دو ضلع دیگر بنا نیز به صورت دو طبقه ای است. از تزئینات آن می‌توان به آجرکاری به شیوه رگ چینی نام برد. مصالح به کار رفته در این بنا آجر، خشت، گچ و ملات گل است.
قبرستان دیندارلو مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان شیراز، بخش مرکزی، شهر داریون، داخل روستای دیندارلو در 33 کیلوکتری از جنوب غربی شهر شیراز واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۸۶۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.شغل اصلی مردم روستای دیندارلو کشاورزی و دامپروری می باشد .
آرامگاه سید اسماعیل نبوی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در کاشمر، خیابان ۱۵خرداد، (خ خاکی) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مدرسه حاج سلطان العلماء یا مدرسه علمیه حاج سلطان مدرسه‌ای تاریخی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در کاشمر، خیابان امام خمینی، میدان مرکزی شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۲۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنا توسط حاج ملاهادی سلطان العلما وقف و در زمان قاجاریان ساخته شده است. مشخصات. این مدرسه دارای یک صحن مرکزی و از چهار طرف توسط حجره‌های دوطبقه و دو ایوان شمالی و جنوبی احاطه شده است و ۴۰ اتاق مخصوص طلاب به یکی از مدارس علمیه معروف در استان خراسان رضوی و شهرستان کاشمر
علمیه معروف در استان خراسان رضوی و شهرستان کاشمر شناخته شده است. به گزارش خبرگزاری مهر قسمتی بنا به دلیل بی‌توجهی تخریب گردیده است.
کاروانسرای امین التجار مربوط به اواخر دوره قاجار است و در کاشمر، حاشیه میدان مرکزی شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۳۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. واقف این کاروانسرا مرحوم حاج سید مهدی رشتی هست که حدود ۱۳۰ سال قبل در ترشیز می‌زیسته و از تجار بزرگ و مورد اعتماد مردم بوده است. در حال حاضر نتیجه ایشان آقای سید رضا توحیدی متولی این موقوفه می‌باشد.
آرامگاه افتخارالتجار از آثار تاریخی مربوط به اواخر دوره قاجار - اوایل دوره پهلوی است که در کاشمر، خیابان ۱۵ خرداد (خیابان خاکی) واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هتل بیستون هتلی قدیمی مربوط به اوایل دوره پهلوی است که در شهر کرمانشاه، خیابان دبیراعظم (مابین میدان شهرداری سابق و میدان مصدق) واقع شده‌است. این هتل در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۰۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تاریخچه. هتل بیستون در سال ۱۳۱۲ به عنوان اولین هتل کرمانشاه در خیابان دبیراعظم این شهر ساخته شد. بانی آن سید ابوالقاسم مانی معروف به ابوالقاسم نقاش کرمانشاهی بوده‌است. ویژگی‌های بنا. بنای هتل بیستون در مساحتی حدود ۴۵۰۰ مترمربع و به سبک معماری اروپایی در دو طبقه با بام شیروانی و
به سبک معماری اروپایی در دو طبقه با بام شیروانی و دودکش‌های آجری ساخته شده‌است. مصالح بنا را عمدتاً آجر تشکیل داده‌است. ساختمان هتل دارای ۲۲ اتاق است و در ضلع غربی زمین احداث شده است. بقیۀ فضا را حیاطی وسیع با حوضی بزرگ و درختان کهنسال احاطه کرده است. متروک شدن. هتل بیستون از دهۀ ۱۳۷۰ تعطیل شده‌است. با این وجود مالک هتل به شیوه‌ای مناسب از آن نگهداری کرده و ساختمان آن در معرض تخریب قرار نگرفته است. به گفتۀ مدیرکل میراث فرهنگی استان کرمانشاه علت تعطیلی هتل، اختلافات میان مالک با میراث فرهنگی و شهرداری است و
میان مالک با میراث فرهنگی و شهرداری است و مالک درخواست‌ها و شروطی از قبیل تجاری‌سازی بخشی از هتل بدون پرداخت عوارض را مطرح کرده که شهرداری با آن مخالفت کرده است.
تپه مد آباد ۳ مربوط به عصر مفرغ - عصر آهن - دوره اشکانیان است و در شهرستان ازنا، بخش جاپلق، دهستان جاپلق شرقی، ۱۵۰م جنوب روستای مدآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۳۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. جستارهای وابسته. این تپه دارای اشیا گران‌قیمتی می‌باشد که توسط سازمان مورد حراست قرار گرفته است لازم است ذکر شود آثار بی شماری مانند این در این روستا واطراف آن می‌باشد که باعث تمایز این روستا با روستاهای اطراف آن شده است این روستا دارای محصولات کشاورزی بی شماری است که عمده
روستا دارای محصولات کشاورزی بی شماری است که عمده درآمدمردم نیز از همین راه تأمین می‌شود.
تپه امیرآباد شماره ۲ مربوط به سده‌های اولیه و میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان کبودرآهنگ، بخش مرکزی، دهستان حاجیلو، روستای امیرآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۵۸۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. منابع. بر اساس یک داستان محلی این تپه محل سکونت مردمی بوده که در زمان نادر شاه افشار به دلیل اختلافات به وجود آمده توسط نیروهای نظامی به توپ بسته شده است
قلعه شهید نرماشیر مربوط به اوایل دوره قاجار است و در شهرستان نرماشیر، روستای الله‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۴۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
بقعه حافظ جمال مربوط به سدهٔ ۱۰ ه‍.ق است و در شهرستان میبد، بخش مرکزی، دهستان شهداء، روستای رکن آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۷۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. قدمت این بنای تاریخی، با توجه به سبک معماري موجود و مقايسه آن با ساير بناهاي هم دوره اين بنا، متعلق به دوران مياني اسلامي می باشد و به استناد مدارک مربوطه و به گفته ساکنين محل قدمت آن به قرن دهم هجري مي رسد. بناي بقعه حافظ جمال از دو قسمت تشکيل شده است که گنبدخانه قسمت غربي، بخش اصلي آن را تشکيل مي دهد و شامل يک
قسمت غربي، بخش اصلي آن را تشکيل مي دهد و شامل يک ايوان مرتفع و با شکوه و يک گنبدخانه رفيع که محراب کوچکي نيز دارد، مي باشد. در سمت جنوبي ايوان اصلي، ايوان فرعي کوچکتري قرار دارد که به اتاقي در پشت ختم مي شود. در قسمت جنوبي گنبد خانه اصلي نيز فضايي وجود داشته که تخريب شده و همين تخريب باعث گسستن گنبد خانه از هم و تخريب آن گشته است. شواهد حاکي از آن است که در سمت جلو ايوان، ميانسرايي نيز وجود داشته که اکنون خراب شده است. بخش شرقی نیز دارای ساختاری شامل یک گنبدخانه و سه ایوان می باشد. در بنای این گنبد برای
و سه ایوان می باشد. در بنای این گنبد برای تبدیل زمینه چهار به هشت از گوشه سازی سه کنج استفاده شده و کلیه مصالح استفاده شده در آن از خشت می باشد. این بقعه در سال 1394 مرمت و بازسازی شد که اهم آیتم های مرمتی شامل موارد زيربندي و استحکام بخشي با خشت و ملات گل، شفته ريزي با خاک محل، اجراي ديوار خشتي با ملات گل، اجراي طاق ضربي خشتي با ملات گل، اجراي تويزه به صورت رومي با خشت و ملات گچ، اجراي طاق فيل پوش با خشت و ملات گل، اجراي پالونه با خشت و ملات گل، اجراي کونوشکني با خشت و ملات گل، اجراي اندود کاهگل پشت بام
با خشت و ملات گل، اجراي اندود کاهگل پشت بام با شيب بندي مناسب و اجراي آجرفرش کف مي باشد.
مقبره سلاطین استندار یالرود آرامگاه اسفندیار بن کاووس بن کیومرث مربوط به سدهٔ ۸ و ۹ ه‍.ق است او یکی از ملکان و استنداران سلسله پادوسبانی می‌باشد از زمان پدر او کاووس این سلسله به دو بخش نور و کجور تقسیم شد که باعث ضعیف شدن قدرت آنها در مقابله با دشمنانشان می‌شود که سرانجام در سال ۱۰۰۶ قمری بدست شاه عباس صفوی این حکومت شکست می‌خورد و منطقه رویان و رستمدار به کنترل خلفای صفوی در می‌آید. سلسله پادوسبانی از نوادگان جاماسب ساسانی بیست و یکمین پادشاه ساسانی که پس از دادن قدرت به "کواد" برادرش به طبرستان می آید،پس
دادن قدرت به "کواد" برادرش به طبرستان می آید،پس از او پسرش نرسی کامکار و پسر نرسی گیلانشاه بر این نواحی حکومت میکردند تا یزدگرد گیل فرزند گیلانشاه را برای حکومت طبرستان منسوب کرد گیل معروف به گاوباره دو پسر داشت فرزند بزرگتر دابویه حاکم گیلان شد و پادوسبان پسر کوچکتر او موسس سلسله پادوسبانیان حاکم رویان و رستمدار شد که سال۲۲هجری قمری آغاز فرمانروایی ایشان در رویان میباشد و بعنوان یه حکومت ایرانی و وارث امپراطوری ساسانیان در ایران همیشه در طی حمله اعراب به ایران با آنها به جنگ و ستیز پرداخته و بخاطر آشنایی
با آنها به جنگ و ستیز پرداخته و بخاطر آشنایی سپاهش به مناطق کوهستانی بارها اعراب را در این مناطق شکست داده و شمال ایران را به هیچ وجه تسلیم عباسیان و امویان نکردند ، البته در خلال این جنگها با فرزندان زید هم پیمان شده و باعث پدید آمدن حکومت علویان طبرستان در آمل بودند.و در شهرستان نور، بخش بلده، دهستان شیخ فضل ا، روستای یالرود واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۵۶۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه چنذاب مربوط به سده‌های ۱۰ تا ۱۳ ه.ق است و در شهرستان اردبیل، بخش هیر، دهستان هیر، روستای چنذاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۷۱۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این خانه بازمانده دوران مربوط به حکومتهای محلی در آذربایجان و سایر نقاط ایران بوده و یادآور زمانیست که تمام امور زراعت و دامپروری و حتی امور دفاعی و سرزمینی کشور توسط حاکمان محلی اداره می شده است که البته در اغلب زمانها در ارتباط نزدیک با حکومت مرکزی بودند و به غیر از چند برهه خاص تاریخی مانند انتهای دوران قاجار
از چند برهه خاص تاریخی مانند انتهای دوران قاجار که طایفه متبوع ساکنان این خانه یعنی خانهای ایل فولادلو (پلاتلی-پلاتتی )جنگهای بزرگی با مرکز داشته اند،در سایر مقاطع تاریخی با دولتهای مستقر مرکزی هماهنگ بوده اند.
تپه شاه سمین مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سلسله (الشتر)، بخش فیروزآباد، دهستان فیروزآباد، ۵۰۰ متری شمال غرب روستای علم آباد(سراب گرگه) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۱۳۲۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.