payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیگلو آخرین فیلم چستین بود که در سال ۲۰۱۲ اکران شد. این فیلم داستانی نیمه‌واقعی جستجوی اسامه بن لادن، رهبر القاعده، را روایت می‌کرد که تا یک دهه پس از حملات ۱۱ سپتامبر ادامه داشت. چستین در این فیلم نقش مایا را بازی می‌کرد که یک تحلیلگر اطلاعاتی سی‌آی‌اِی بود که به شناسایی و قتل بن لادن کمک کرد. موضوع دشوار این فیلم، اجرای آن مقابل دوربین را برای چستین ناخوشایند کرده بود. او در مدت فیلم‌برداری دچار افسردگی شد و یک بار از شدت ناراحتی صحنه را گریان ترک کرد. چستین امکان ملاقات با مأمور مخفی واقعی که شخصیت مایا
امکان ملاقات با مأمور مخفی واقعی که شخصیت مایا بر اساس او بود را نداشت، در نتیجه به روایتی که مارک بول، نویسندهٔ فیلم بر اساس تحقیقات خودش تهیه کرده بود استناد می‌کرد. "سی دقیقه پس از نیمه‌شب" نقدهای مثبتی دریافت کرد، اما به خاطر صحنه‌های شکنجهٔ افراد که نهایتاً باعث به دست آوردن اطلاعات مفیدی برای پیدا کردن بن لادن شده بود، مورد انتقاد قرار گرفت. پیتر ترورس از "رولینگ استون" نوشت که چستین نقشش را «مانند یک طوفان» بازی کرد که «چنان اجرای پرانفجاری داشت که می‌شد به عمق وی نفوذ کرد و پایانه‌های عصبی او را حس
به عمق وی نفوذ کرد و پایانه‌های عصبی او را حس کرد». راجر ابرت به انعطاف چستین اشاره کرد و توانایی او برای بازی در گستره‌ای از نقش‌های متفاوت را با مریل استریپ مقایسه کرد. چستین برای این نقش برندهٔ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام شد و برای اسکار، بفتا و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش اول زن نیز نامزد شد. سال بعد چستین نقش اصلی فیلم ترسناک "ماما" (۲۰۱۳) را بازی کرد: زنی موسیقی‌دان که مجبور بود از برادرزاده‌های دوست‌پسر دیوانه‌اش مراقبت کند. جذابیت این نقش برای او در این بود که در
کند. جذابیت این نقش برای او در این بود که در نقطهٔ مقابل نقش‌های «مادر بی‌نقص» که در فیلم‌های "پناه بگیر" و "درخت زندگی" بازی کرده بود قرار داشت. منتقد سینمایی ریچارد روپر به تفاوت این نقش با نقش‌های قبلی چستین اشاره کرد و آن را سندی دانست بر این که چستین یکی از بهترین بازیگران نسل خودش است. در آخر هفته‌ای که این فیلم برای اولین بار در آمریکا به نمایش درآمد، چستین تبدیل به اولین بازیگر زنی شد که در هر دو فیلم پرفروش آن آخر هفته ("ماما" و "سی دقیقه پس از نیمه‌شب") حضور داشت. "ماما" نهایتاً در سطح جهان ۱۴۶
حضور داشت. "ماما" نهایتاً در سطح جهان ۱۴۶ میلیون دلار فروش کرد. چستین سپس در نقش اصلی فیلم درام "گم شدن الانور ریگبی" (۲۰۱۳) نقش‌آفرینی کرد؛ او همچنین تهیه‌کنندهٔ این فیلم نیز بود. نویسنده و کارگردان این فیلم، ند بنسون، ابتدا داستان را از منظر شوهر ریگبی نوشت، و سپس به اصرار چستین یک نسخهٔ مجزا هم از منظر خود ریگبی نوشت. این فیلم در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو سال ۲۰۱۳ در دو قسمت به نمایش درآمد (با نام‌های "آن مرد" و "آن زن"). قسمت سومی از منظر هر دوی آن‌ها (به نام "آن‌ها") بعداً به‌طور مجزا منتشر شد.
(به نام "آن‌ها") بعداً به‌طور مجزا منتشر شد. این فیلم چندان مورد استقبال قرار نگرفت، اما ای. او. اسکات، منتقد سینما، بازی چستین در آن را ستود و چنین توصیف کرد: «اتصالی بین مرزبندی‌های متداول میان سرسختی و شکنندگی، نمایشگر کنترلی بدیع حتی زمانی که نقش او اختیارش را از دست می‌دهد، و متعادل حتی وقتی فیلم به سمت ملودرام پیچ و تاب می‌خورد.» افت و خیز مسیر شغلی (۲۰۱۴–۲۰۲۰). در سال ۲۰۱۴ چستین در سه فیلم حضور داشت. او نقش "جولی" را در فیلم "خانم جولی" بازی کرد؛ این فیلم بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام اثر اگوست
فیلم بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام اثر اگوست استریندبرگ بود و توسط لیو اولمان کارگردانی شد. فیلم داستان غمناک زندگی یک نجیب‌زاده را تعریف می‌کند که سرکوب جنسی شده است و رابطه‌ای را با یکی از کارگران پدرش (با بازی کالین فارل) برقرار می‌کند. چستین به برداشت فمینیستی اولمان از این موضوع علاقه پیدا کرد. دیوید رونی، منتقد "هالیوود ریپورتر" ظرافت بازی چستین را در این فیلم تحسین کرد اما کل اثر را نامسنجم توصیف کرد. این فیلم فقط به‌طور محدودی نمایش یافت. در زمان فیلم‌برداری این فیلم در ایرلند، چستین نسخه‌ای از
فیلم‌برداری این فیلم در ایرلند، چستین نسخه‌ای از فیلمنامهٔ "میان‌ستاره‌ای" (۲۰۱۴) اثر کریستوفر نولان را دریافت کرد. این فیلم نهایتاً با بودجهٔ ۱۶۵ میلیون دلار و با شرکت متیو مک‌کانهی و ان هتوی ساخته شد و عمدتاً با دوربین‌های آی‌مکس فیلمبرداری شد. چستین در این فیلم نقش دختر شخصیت مک‌کانهی را در دوران بزرگسالی‌اش بازی می‌کرد؛ سنگینی رابطهٔ احساسی این پدر و دختر در فیلم، چیزی بود که چستین را به این شخصیت جذب کرد. درو مک‌وینی، منتقد سینمایی در وبگاه هیت‌فیکس نقش چستین در این فیلم را بسیار برجسته توصیف کرد. این
چستین در این فیلم را بسیار برجسته توصیف کرد. این فیلم، با درآمد کلی ۶۷۵ میلیون دلار، پرفروش‌ترین فیلم غیر پویانمایی چستین شد. آخرین فیلمی که از چستین در سال ۲۰۱۴ اکران شد، "خشن‌ترین سال" با کارگردانی جی. سی. چاندور بود. داستان این فیلم در شهر نیویورک و سال ۱۹۸۱ رخ می‌داد، که سالی بود که نرخ جرایم در این شهر به بالاترین حد رسیده بود. فیلم داستان صاحب یک کارخانهٔ نفت گرمایشی (با بازی اسکار آیزاک) و همسر سنگدلش (با بازی چستین) را به تصویر می‌کشید. به منظور آماده شدن برای این نقش، چستین در مورد این دورهٔ
آماده شدن برای این نقش، چستین در مورد این دورهٔ تاریخی تحقیق کرد، و با کمک یک مربی لهجهٔ بروکلینی را فراگرفت. او همچنین با طراح لباس فیلم روی انتخاب لباس این شخصیت کار کرد، و نهایتاً با آرمانی تماس گرفت تا لباسی مناسب این دورهٔ تاریخی برای او فراهم کند. میک لاسال، منتقد "سان‌فرانسیسکو کرونیکل" نوشت که چستین «تجسمی از زنان تازه به دوران رسیدهٔ نیویورک آن زمان» بود، و مارک کِرمُد از "گاردین" هم بازی چستین را «معرکه» ای نامید که در آن الهاماتی از لیدی مکبث دیده می‌شد. چستین بابت این فیلم نامزد جایزهٔ گولدن
می‌شد. چستین بابت این فیلم نامزد جایزهٔ گولدن گلوب برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. بابت کارهایی که در سال ۲۰۱۴ از او ارائه شد نیز، انجمن منتقدان پخش فیلم به او یک جایزهٔ افتخاری برای دستاوردهای ویژه داد. در سال ۲۰۱۵، چستین نقش یک فرمانده را در فیلم "مریخی" اثر ریدلی اسکات بازی کرد؛ این فیلم بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ اندی ویر بود. شخصیت چستین فرماندهی یک تیم از فضانوردان را به عهده داشت که شامل یک گیاهشناس (با بازی مت دیمون) می‌شد. چستین پیش از این فیلم با چند فضانورد در آزمایشگاه پیش‌رانش جت و
فیلم با چند فضانورد در آزمایشگاه پیش‌رانش جت و مرکز فضایی جانسون ملاقات کرد و شخصیتش را بر اساس تریسی دایسن (که با او در هیوستون وقت گذرانده بود) شکل داد. "مریخی" دومین فیلم چستین در دو سال متوالی بود که فروشی بالای ۶۰۰ میلیون دلار داشت. همچنین در سال ۲۰۱۵ چستین در فیلم "قله‌ای به رنگ خون" اثر گی‌یرمو دل تورو نقش یک کنتس را بازی کرد که با برادرش (با بازی تام هیدلستون) همدست می‌شود تا تازه عروسش را (با بازی میا واشیکوفسکا) بترساند. چستین نسبت به این نقش منفی رویکردی دلسوزانه داشت و برای آماده شدن برای این
رویکردی دلسوزانه داشت و برای آماده شدن برای این نقش اشعار روی سنگ قبرها را مطالعه کرد و فیلم‌های "ربه‌کا" (۱۹۴۰) و "چه بر سر بیبی جین آمد؟" را تماشا کرد. دل تورو تلاش کرد بازیگرانی برای این فیلم برگزیند که ناراحتی روانی شخصیت‌ها را به‌خوبی به نمایش بگذارند، اما پیتر دبروژ منتقد "ورایتی" نوشت که چستین به اشتباه برای این نقش انتخاب شده بود و نتوانست که سنگ‌دلی این شخصیت را به‌خوبی منتقل کند. بر عکس، دیوید سیمز منتقد مجلهٔ "اسلیت" چستین را بابت به نمایش درآوردن «حسادت [شخصیتش در فیلم] تا قبضهٔ سلاح» ستود. پس
«حسادت [شخصیتش در فیلم] تا قبضهٔ سلاح» ستود. پس از بازی در چندین نقش پرتنش، چستین به دنبال نقش‌های ملایم‌تری بود او این چنین نقشی را اول در فیلم فانتزی "" (۲۰۱۶) یافت، که در آن در کنار کریس همسورث، شارلیز ترون و امیلی بلانت نقش‌آفرینی کرد. این فیلم هم دنباله و هم پیش‌درآمدی بود برای فیلم "سفیدبرفی و شکارچی" (۲۰۱۲). چستین مجذوب این نکته شد که شخصیت او در فیلم، یک زن جنگجو با قابلیت‌هایی هم‌تراز نقش اول مرد فیلم بود، اما فیلم نهایتاً نقدهای منفی گرفت و فروش خوبی هم نداشت. او سپس نقش اول فیلم "دوشیزه اسلون"
خوبی هم نداشت. او سپس نقش اول فیلم "دوشیزه اسلون" را بازی کرد که یک لابی‌گر سیاسی بود. در این فیلم، چستین یک بار دیگر با جان مدن کار کرد. چستین به منظور آماده شدن برای این فیلم، کتاب "تنبیه کنگره" از جک ابراموف را خواند تا با روند لابی‌گری سیاسی در آمریکا آشنا شود، و با چند زن که لابی‌گری سیاسی می‌کردند ملاقات کرد تا با طرز رفتار و پوشش آن‌ها آشنا گردد. پیتر تراورس در نقد این فیلم، چستین را یکی از بهترین بازیگران روی زمین نامید و تصویرگری موفق او از زندگی اسلون را تحسین کرد، و جاستین چنگ هم در "لس‌آنجلس
اسلون را تحسین کرد، و جاستین چنگ هم در "لس‌آنجلس تایمز" از نقش‌آفرینی چستین به عنوان «تور دو فرانسِ دقت در بلاغت و تنش احساسی تنگاتنگ» یاد کرد. چستین برای این فیلم نامزد جایزهٔ گلدن گلوب برای بهترین بازیگر زن در یک فیلم درام شد. در سال ۲۰۱۶ چستین یک کمپانی تهیه‌کنندگی سینمایی با نام فرکل فیلمز تأسیس کرد، که توسط تیمی از مدیران زن اداره می‌شد. چستین سال ۲۰۱۷ را با تهیه‌کنندگی فیلم "من جین دو هستم" آغاز کرد؛ این فیلم، که در آن چستین راوی داستان هم بود، یک مستند راجع به بردگی جنسی بود. چستین که مایل بود بیشتر
راجع به بردگی جنسی بود. چستین که مایل بود بیشتر با زنان فیلمساز کار کند در این سال در دو فیلم که توسط زنان کارگردانی شده بودند بازی کرد: "همسر نگهبان باغ وحش" اثر نیکی کارو، و "زن جلو می‌رود" اثر سوزانا وایت. فیلم اول اقتباسی از کتابی به همین نام، اثر دایان آکرمن بود، و در آن چستین به همراه یوهان هلدنبرگ نقش آنتونینا زابینسکی و همسرش جان زابینسکی را بازی می‌کردند؛ این دو، یک زوج لهستانی بودند که در جنگ جهانی دوم، جان انسان‌ها و حیوانات را نجات دادند. این فیلم نقدهای متناقضی دریافت کرد، اگر چه استیون هولدن
نقدهای متناقضی دریافت کرد، اگر چه استیون هولدن نوشت که شخصیت «گوش به زنگ و لایه‌لایه» چستین به این فیلم قدرت بخشیده بود. داستان فیلم "زن جلو می‌رود" راجع به کارولاین ولدون بود، که مشاور گاو نشسته، رهبر قبیلهٔ سرخ‌پوست سو تا پیش از ماجرای کشتار ووندد نی بود. چستین در این نقش تلاش کرده بود که الگویی برای دختران جوانی ارائه کند که دنبال یک شخصیت الهام‌بخش هستند، و خارج از فیلم اطلاعاتی منتشر کرده بود تا مظنون به طرفداری از سفیدپوستان نشود. چستین در فیلم "بازی مالی" (۲۰۱۷)، اولین فیلم به کارگردانی آرون سورکین،
(۲۰۱۷)، اولین فیلم به کارگردانی آرون سورکین، نقش مالی بلوم نویسنده و قمارباز آمریکایی را بازی کرد. مالی بلوم که قبلاً به اسکی مشغول بود، به دلیل برگزاری یک برنامهٔ قماربازی سنگین نهایتاً توسط اف‌بی‌آی دستگیر شد. چستین این نقش را پذیرفت چرا که می‌خواست با سورکین کار کند؛ او با نوشته‌های سورکین آشنا بود و آن را عمیقاً ستایش می‌کرد. چستین به جای آن که به شخصیت عمومی بلوم اکتفا کند، با او ملاقاتی مستقیم داشت تا با واکاوی عمیق‌تر شخصیت او، نواقص و نقاط ضعفش را شناسایی کند. همچنین، او به تحقیق راجع به قماربازی
شناسایی کند. همچنین، او به تحقیق راجع به قماربازی زیرزمینی پرداخت و با برخی از مشتریان بلوم نیز مصاحبه کرد. پیتر دبروژ، بازی چستین در این فیلم را «یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌های زنان در عرصهٔ سینما» نامید و موفقیت آن را هم به «ذکاوت فرازمینی» چستین نسبت داد و هم به فیلمنامهٔ سورکین. چستین بابت این فیلم، برای پنجمین بار نامزد جایزهٔ گلدن گلوب شد. در سال ۲۰۱۸، چستین مجری یک بخش از برنامهٔ طنز "پخش زنده شنبه شب" شد. او همچنین در فیلم "مرگ و زندگی جان اف. داناون" از زاویه دولان نقش یک شخصیت منفی را بازی کرد اما
از زاویه دولان نقش یک شخصیت منفی را بازی کرد اما این نقش بعداً به دلیل عدم تطابق با داستان فیلم حذف شد. چستین در سال ۲۰۱۹، دو فیلم بر روی پرده داشت. نخست؛ بازی در نقش یک موجود فرازمینی بدطینت در فیلم "دارک فینکس" که قسمت دوازدهم از مجموعه فیلم‌های "مردان ایکس" است و چستین به دلیل تمرکز این فیلم بر شخصیت‌های زن بازی در آن را پذیرفت. پیتر بردشاو منتقد سینما نوشت که به نظر او بازی چستین در این فیلم باعث «هدر رفتن استعدادهای او» شده است. این فیلم با شکست هنری و تجاری مواجه شد. در ادامه، چستین در دومین همکاری
و تجاری مواجه شد. در ادامه، چستین در دومین همکاری مشترک خود با موشیاتی، در فیلم ترسناک "" ظاهر شد. "آن: بخش دوم" دنباله‌ای بر فیلم "آن" (۲۰۱۷) است و چستین در آن نقش زنی به اسم بورلی مارش را بازی کرد که به همراه دوستانش با ترس‌های قدیمی خود مواجه می‌شوند. فیلم‌برداری برای چستین در این فیلم چالش‌برانگیز بود زیرا موشیاتی کار با جلوه‌های تجربی را به تصاویر کامپیوتری ترجیح می‌داد؛ او در سکانسی ویژه از فیلم ملزم شد تا ۱۷۰۰۰ لیتر خون مصنوعی روی خود بریزد. این فیلم با نقدهای مثبتی همراه بود و منتقدی از "ایونینگ
با نقدهای مثبتی همراه بود و منتقدی از "ایونینگ استاندارد" چستین را در نقشش «به نحو مناسبی ناراحت و غم‌انگیز» توصیف کرد. فروش جهانی این فیلم ۴۷۰ میلیون دلار بود. چستین تحت شرکت فرکل فیلمز، یکی تهیه‌کنندگان فیلم مهیج "ایوا" (۲۰۲۰) بود و در آن نیز ایفای نقش کرد. این فیلم را متیو نیوتن نوشته و قرار بود که کارگردان آن باشد، اما از آن‌جا که نیوتن سابقه خشونت خانگی دارد انتقاداتی به این انتخاب شد، و نهایتاً کارگردانی فیلم به تیت تیلور محول شد. بوید ون هویج از "هالیوود ریپورتر" در نقد خود گلایه کرد که استعدادهای
ریپورتر" در نقد خود گلایه کرد که استعدادهای چستین به عنوان یک ستارهٔ اکشن در فیلمی ناامیدکننده به هدر رفته است. در حالی که "ایوا" در طول همه‌گیری کووید-۱۹ در سینما اکران شد، این فیلم در گیشه شکست خورد اما در سیستم فروش ویدئو هنگام درخواست موفق بود. موفقیت در کسب جوایز (۲۰۲۱–اکنون). اندرو گارفیلد و چستین در درام زندگی‌نامه‌ای "چشم‌های تامی فی" (۲۰۲۱) به‌ترتیب نقش شخصیت‌های تلویزیونی، جیم و تامی فی باکر را بازی کردند. چستین در سال ۲۰۱۲ حق انتشار زندگی‌نامهٔ فی را به دست آورد و تحت کمپانی فرکل فیلمز، فیلم را
را به دست آورد و تحت کمپانی فرکل فیلمز، فیلم را تهیه‌کنندگی کرد. به‌منظور شبیه بودن به بکر، چستین از روش آرایش مصنوعی استفاده می‌کرد که تکمیل آن چهار تا هفت ساعت زمان می‌برد. این نقش ملزم به آوازخواندن بود که به گفتهٔ خودش این موضوع او را عصبی کرده بود. او برای ضبط هفت ترانه از موسیقی متن فیلم با تهیه‌کنندهٔ موسیقی، دیو کاب، همکاری کرد. دیوید فیر از "رولینگ استون" چستین را تنها دلیل دیدن این فیلم زندگی‌نامه‌ای دانست و او را به‌خاطر مستقل شدن از فیلم‌نامه، به‌منظور انسانیت بخشیدن به شخصیت فی ستایش کرد. کوین
انسانیت بخشیدن به شخصیت فی ستایش کرد. کوین مهر از "تایمز" آن را «نقش‌آفرینی خیره‌کننده، فارغ و سزاوار جوایز» توصیف و آن را با نقش‌آفرینی واکین فینیکس در "جوکر" (۲۰۱۹) مقایسه کرد. او جوایز اسکار، انجمن بازیگران فیلم و انتخاب منتقدان در رشتهٔ بهترین بازیگر زن را کسب کرد و علاوه بر این نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد. همچنین در سال ۲۰۲۱، چستین بازی در مینی‌سریال تلویزیونی "صحنه‌هایی از یک ازدواج" را با هدف براندازی ایفاگری کلیشه‌ای از زنان پذیرفت. این مینی‌سریال بازسازی انگلیسی‌زبان از مینی‌سریال سوئدی به
بازسازی انگلیسی‌زبان از مینی‌سریال سوئدی به همین نام در سال ۱۹۷۳ ساختهٔ اینگمار برگمان است که جنسیت بازیگران تغییر یافته است. لوسی منگان از "گاردین" اشاره داشت کرد که کشش متقابل بین چستین و هم‌بازی‌اش اسکار آیزاک، به نشان دادن رابطهٔ پیچیدهٔ بین کاراکترهای آن‌ها کمک کرده و کارول میدگلی از "تایمز" آن‌ها را به خاطر ارائهٔ بی‌نقص دیالوگ‌ها تحسین کرد. او برای این نقش نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر زن در مینی‌سریال شد که دومین نامزدی او در مراسم آن سال بود. چستین در "بخشیده‌شده" که اقتباسی از رمان
سال بود. چستین در "بخشیده‌شده" که اقتباسی از رمان به همین نام نوشتهٔ لارنس آزبورن بود، بار دیگر با ریف فاینز هم‌بازی شد. برای فیلم جاسوسی و زن‌محور "۳۵۵" (۲۰۲۲)، چستین به همراه تیم بازیگران زن فیلم در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۸، ایده زنانه‌سازی را به پذیرندگان احتمالی پیشنهاد دادند و در آن‌جا یونیورسال پیکچرز حقوق توزیع فیلم را به دست آورد. نظرات منتقدان به این فیلم عموماً نامطلوب بود و از لحاظ تجاری نیز عملکرد خوبی نداشت. چستین در آن زمان حضور کوتاهی در نقش مرین ترامپ در فیلم تاریخی "زمان آرماگدون" ساختهٔ جیمز
ترامپ در فیلم تاریخی "زمان آرماگدون" ساختهٔ جیمز گری داشت. در "پرستار خوب"، او نقش پرستار شیفت شب به‌نام ایمی لاگرن را بازی کرد که متوجه می‌شود همکارش چارلز کالن (با بازی ادی ردمین) قاتل زنجیره‌ای است. او برای این نقش همکاری تنگاتنگی با لاگرن داشت و به‌منظور آماده‌سازی، در دانشکدهٔ پرستاری شرکت کرد. کیت اربلند از ایندی‌وایر متوجه شد که اجرای او «عملکردی مؤثر در مجموعه‌ای بسیار آرام» است. چستین تهیه‌کنندهٔ اجرایی مینی‌سریال زندگی‌نامه‌ای "جرج و تمی" بود که در آن خوانندهٔ کانتری، تمی وینت، را در مقابل جرج
در آن خوانندهٔ کانتری، تمی وینت، را در مقابل جرج جونز (با بازی مایکل شنون) به تصویر کشید. در طول آماده‌سازی، چستین و شنون برای خواندن چند ترانه از شخصیت‌هایشان به‌وسیلهٔ مربی آواز تعلیم داده شدند. او برای اینکه نقش وینت در اواخر عمرش را بازی کند، وزن خود را نیز کاهش داد. اما فریزر در وبگاه "د پلی‌لیست" از کشش متقابل بین بازیگران تقدیر کرد و به «ظرافت و سرسختی» نقش چستین تأکید داشت. این مجموعه آمار بینندگان فراوانی در پلت‌فرم‌های مختلف داشت. او برای آن برندهٔ جایزهٔ انجمن بازیگران فیلم، نامزد یک گلدن گلوب
جایزهٔ انجمن بازیگران فیلم، نامزد یک گلدن گلوب دیگر، و نیز برای بار نخست نامزد امی ساعات پربیننده شد. چستین به تئاتر برادوی بازگشت و در بازآفرینی سال ۲۰۲۳ نمایش "خانهٔ عروسکِ" هنریک ایبسن، نقش نورا هلمر، زن خانه‌دار غصه‌دار، را به روی صحنه برد که به‌مدت ۱۶ هفته در تئاتر هادسون نمایش داده شد. این نمایش ابتدا برای تئاتر وست اند در سال ۲۰۲۰ برنامه‌ریزی شده بود، اما به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ لغو شد و بعداً به اصرار چستین به نیویورک منتقل شد. این نمایش به‌دلیل فروش گیشهٔ قوی اجراهای پیش‌پرده، یک هفته تمدید شد.
گیشهٔ قوی اجراهای پیش‌پرده، یک هفته تمدید شد. گلوریا اولادیپو در "گاردین"، اجرای چستین را قابل توجه و گیرا پنداشت و افزود «از طریق اجرای چستین، پرترهٔ کامل‌تر و بی‌کرانی از قهرمان دیرینه ترسیم شده است». او برندهٔ جایزهٔ دراما دسک در رشتهٔ اجرای اصلی برجسته در نمایش و همچنین نامزد جایزهٔ تونی بهترین بازیگر زن در نمایش شد. چستین در فیلم درام مستقل "حافظه" اثر میشل فرانکو، نقش یک الکلی در حال بهبود را بازی کرد. او از پذیرش این پروژهٔ به دور از کانون توجهات خشنود بود و لباس‌های شخصیتش را خودش از تارگت خریداری
بود و لباس‌های شخصیتش را خودش از تارگت خریداری کرد. پیتر دبروژ اشاره کرد که چستین در ایفای نقش شخصیتی از نظر اخلاقی تفرقه‌افکن، تا به حال به این اندازه آسیب‌پذیر در پردهٔ سینما ظاهر نشده بود. در سال ۲۰۲۴، چستین در کنار ان هتوی در "غریزه مادران" به ایفای نقش پرداخت. این اثر بازسازی یک فیلم مهیج روان‌شناختی بلژیکی به همین نام بود و چستین هم تهیه‌کنندگی آن را بر عهده داشت. به‌عنوان دوست نزدیک هتوی، برای چستین چالش‌برانگیز بود که نقش شخصیتی را بازی کند که نسبت به شخصیتِ هتوی ستیزه‌جویانه باشد. چستین در سال بعد
شخصیتِ هتوی ستیزه‌جویانه باشد. چستین در سال بعد با فیلم درام عاشقانهٔ "رویاها" که درمورد مهاجرت غیرقانونی به ایالات متحده بود، بار دیگر با میشل فرانکو کار کرد. فعالیت‌های غیر سینمایی. چستین یک فمینیست است و بارها علیه تبعیض جنسیتی که در مورد زنان و اقلیت‌ها در هالیوود اعمال می‌شود صحبت کرده است. در دسامبر ۲۰۱۵ او یک ستون مطلب در "هالیوود ریپورتر" منتشر کرد که حاوی نظراتش در مورد عدم توازن جنسی در صنعت سینما بود. همچنین در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۷، چستین که خود عضو هیئت داوران هم بود از تصویر منفعلی که از زنان
عضو هیئت داوران هم بود از تصویر منفعلی که از زنان در بیشتر فیلم‌ها ارائه شده بود گله کرد. او همچنین از کمبود منتقدان سینمایی زن شکایت کرده و این امر را سدی در راه به تصویر کشیدن زنان به شکلی که جنسیت‌زده نباشد عنوان کرده است. چستین مدافع توازن بیشتر بین دو جنس در صحنهٔ سینما است، به ویژه حضور بیشتر زنان در بین دست‌اندرکاران پشت صحنه و در مناصب صاحب قدرت. در شبکه‌های اجتماعی هم چستین تلاش می‌کند "تقویت‌کنندهٔ صدای" قربانیان آزار جنسی در صنعت سینما باشد. در سال ۲۰۱۸، او با ۳۰۰ زن دیگر که در هالیوود فعال
در سال ۲۰۱۸، او با ۳۰۰ زن دیگر که در هالیوود فعال هستند همکاری کرد تا جنبش دیگر بس است را برپا کنند؛ این جنبش حامی زنانی است که مورد آزار یا تبعیض قرار گرفته‌اند. در همین سال چستین در فیلم مستند "این همه‌چیز را تغییر می‌دهد" نقش بازی کرد که موضوعش نوع برخورد با بازیگران زن در هالیوود است. چستین همچنین علناً از برابری درآمد در محل کار دفاع می‌کند و چند پیشنهادی کاری را که از این جهت غیرمنصفانه بوده‌اند رد کرده است. او در حمایت از میشل ویلیامز که برای "تمام پول‌های جهان" در سال ۲۰۱۷ دستمزد کمتری نسبت به
پول‌های جهان" در سال ۲۰۱۷ دستمزد کمتری نسبت به همبازی‌اش مارک والبرگ دریافت کرد، به‌طور انتقادی صحبت کرد. به گفتهٔ ویلیامز، این حرکت منجر به آگاهی بیشتر از این موضوع و کمک مالی به ارزش ۲ میلیون دلار به صندوق دفاع قانونی دیگر بس است شد. در سال ۲۰۱۳ چستین از جنبش «پشتت هستیم» حمایت کرد که از کهنه‌سربازان ارتش ایالات متحده پشتیبانی می‌کند، و در سال ۲۰۱۶ هم عضو هیئت مشاوران سازمان «با هم انجامش می‌دهیم» شد که فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی می‌سازد که به زنان قدرت می‌بخشند. در سال ۲۰۱۷ چستین به همراه چندین
قدرت می‌بخشند. در سال ۲۰۱۷ چستین به همراه چندین شخصیت معروف هالیوودی در اجرایی از "تک‌گویی‌های کودکان" نقش‌آفرینی کرد؛ نقش چستین یک دختر ۱۳ ساله بود که توسط عموی خود مورد تجاوز قرار گرفته بود. در این برنامه برای مؤسسهٔ خیریه‌ای به اسم "نیازهای دراماتیک" کمک مالی جمع شد که به بچه‌های آفریقایی که در رشته‌های هنری فعالیت می‌کنند کمک می‌کند. در سال ۲۰۲۰ چستین سرمایه‌گذار فرنچایزی مستقر در لس آنجلس برای لیگ ملی فوتبال زنان شد. این تیم جدید از آن زمان باشگاه فوتبال انجل سیتی نام گرفته است. چستین که خواهر خودش را
انجل سیتی نام گرفته است. چستین که خواهر خودش را به دلیل خودکشی از دست داده است، تلاش می‌کند که آگاهی در مورد افسردگی را افزایش دهد و از کسانی که از آن رنج می‌برند حمایت کند. او از سازمان‌های خیریه‌ای که به بهبود سلامت روانی می‌پردازند حمایت می‌کند و با سازمان غیرانتفاعی "روی بازوانش بنویس عشق" کار می‌کند که به دانش‌آموزان دبیرستانی که هویت جنسی یا جنسیتی متفاوتی دارند کمک می‌کند تا بر احساس عدم امنیت خود غلبه کنند. خود چستین در زمان کودکی به خاطر موهای قرمز و صورت پر از کک و مکش متلک می‌شنید و اینک در
قرمز و صورت پر از کک و مکش متلک می‌شنید و اینک در برابر قلدری و تمسخر اندام می‌ایستد. چستین همچنین برای دسترسی زنان به بهداشت باروری قابل استطاعت تلاش می‌کند و در سال ۲۰۱۷ مجلهٔ "ورایتی" بابت همکاری چستین با سازمان فرزندپروری تنظیم‌شده از او با افتخار یاد کرد. او در واکنش به ممنوعیت سقط جنین در برخی ایالت‌های آمریکا، به چندین سلبریتی پیوست و از کار کردن در آن مناطق امتناع کردند. در سال ۲۰۲۲، چستین در جریان حمله روسیه به اوکراین، به کی‌یف در اوکراین سفر کرد. او در طول این سفر از بیمارستان کودکان بازدید کرد
او در طول این سفر از بیمارستان کودکان بازدید کرد و با رئیس‌جمهور ولودیمیر زلنسکی و رئیس اداره ریاست‌جمهوری آندری یرماک دیدار کرد. سبک بازیگری و تصویر در رسانه‌ها. در سال ۲۰۱۵ روی پورتر نویسندهٔ مجلهٔ "این استایل" در توصیف شخصیت چستین در پشت دوربین چنین نوشت که «او بلوغ یافته است، چیزی که همیشه در هالیوود نمی‌بینیم؛ پاسخ‌های صادقانهٔ ناخودآگاه می‌دهد، عمق نگاهی دارد که نزد همکارانش نادر است، و نظراتی واقعی دارد.» پورتر همچنین او را از معدود بازیگرانی دانست که «تماماً وقف این هنر» هستند. اوجنیا پرتز یکی از
که «تماماً وقف این هنر» هستند. اوجنیا پرتز یکی از ویراستاران "ونتی فر" هم چستین را «حساس‌ترین و همدل‌ترین بازیگری» نامید که تا به حال با او مصاحبه کرده است. چستین در به تصویر کشیدن شخصیت‌هایی که از نظر احساسی ناتوان هستند تخصص دارد، و به بازی کردن نقش زن‌های قدرتمند اما دارای کاستی علاقه‌مند است. سانجیو باتاچارا در نقش‌های او یک مضمون مشترک یافته که عبارت است از «برانداختن انتظارات جسنیتی»، و دیوید الریخت از ایندی‌وایر او را به عنوان تنها بازیگر زن آمریکایی که همواره نقش‌هایی با «ایده‌آل‌های فمینیستی» را
که همواره نقش‌هایی با «ایده‌آل‌های فمینیستی» را پیش می‌برند تحسین کرده است. چستین به آماده‌سازیِ مُفصّل برای نقش‌هایش اعتقاد دارد و چنین گفته است: «من خود را تا جایی که بتوانم با تاریخچهٔ آن نقش مملو می‌کنم». منتقدان سینمایی راجر ابرت و ریچارد روپر چستین را به خاطر گوناگونی نقش‌هایش ستوده‌اند، و مجلهٔ "دبلیو" بابت پرهیز از نقش‌آفرینی‌های شبیه به هم او را تحسین کرده است. گیرمو دل تورو — که چستین قبلاً در فیلم "قله‌ای به رنگ خون" به کارگردانی وی بازی کرده است — می‌گوید که چستین «علاقه‌دارد که آفتاب‌پرست‌وار
— می‌گوید که چستین «علاقه‌دارد که آفتاب‌پرست‌وار باشد» و حتی به وضعیت‌های غیرعادی هم اصالت می‌بخشد. سوفی هیوود از "گاردین" اعتقاد دارد که توانایی چستین در این که حداقلی از غرور را به شخصیت‌هایش راه بدهد، باعث می‌شود که شخصیت خود او در نقش‌هایش برای بینندگان قابل شناسایی نباشد. سارا کارمالی از "هارپرز بازار" می‌نویسد که چستین تماماً در نقش‌هایش غرق می‌شود و چنان به عمق نقش فرومی‌رود که گویی چهره‌اش هم برای هر نقش تغییر می‌کند. لیا گولدمن از "ماری کلر" هم او را با بازیگرانی همچون مریل استریپ و کیت بلانشت
او را با بازیگرانی همچون مریل استریپ و کیت بلانشت مقایسه می‌کند و می‌نویسد که چستین به هنرش بیشتر از ظاهرش اهمیت می‌دهد. همچنین بن دیکینسون از مجلهٔ "ال" در توصیف فعالیت‌های چستین در سال ۲۰۱۷ چنین نوشته است: "ووگ" چستین را «بسیار دلپذیر با ویژگی‌هایی در چهرهٔ رنگ‌پریده‌اش که به آثار بوتیچلی می‌ماند و ساختار استخوانی در صورتش که کمی مردانه است، حتی تا زنخدان پایین چانه‌اش» توصیف می‌کند. در سال ۲۰۱۲ چستین در یک نظرخواهی که توسط پیتا برگزار شد به عنوان سکسی‌ترین گیاه‌خوار انتخاب شد. از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ او در
گیاه‌خوار انتخاب شد. از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ او در فهرست مجلهٔ اینترنتی "اَسک‌مِـن" برای خواستنی‌ترین زنان قرار داشت، و در سال ۲۰۱۵ مجلهٔ "گلمر" او را جزو یکی از خوش‌لباس‌ترین زنان سال نامید. در سال ۲۰۱۲ مجلهٔ "تایم" چستین را جزو صد شخصیت با بیشترین اثرگذاری در جهان نام برد. همان سال، او برای عضویت در آکادمی علوم و هنرهای سینما دعوت شد، و عطری ساختهٔ ایو سن لوران با نام "مانیفستو" را پشتیبانی کرد. در سال ۲۰۱۵، او سفیر جهانی شرکت جواهرات و ساعت‌های سوییسی پیاژه شد و در سال ۲۰۱۷ هم چهرهٔ تبلیغاتی برای عطری از رالف
و در سال ۲۰۱۷ هم چهرهٔ تبلیغاتی برای عطری از رالف لورن با نام "زن" شد. برای این عطر، او طرحی به نام مانند یک زن رهبری کن را رهبری کرد و در یک فیلم کوتاه به نام "رهبری با شور و شوق" (۲۰۱۹) ساخته شده توسط بازیگران و پرسنل کاملاً زنانه حضور داشت. زندگی شخصی. به رغم توجه رسانه‌ها، چستین در مورد زندگی خصوصی‌اش بسیار محتاط بوده و در مراسم فرش قرمز هرگز به همراه شریک زندگی‌اش شرکت نکرده است. او خود را شخصی خجالتی می‌داند، و در سال ۲۰۱۱ گفت که از انجام فعالیت‌های فردی مثل راه بردن سگ‌ها یا نواختن یوکللی بیشتر لذت
مثل راه بردن سگ‌ها یا نواختن یوکللی بیشتر لذت می‌برد تا رفتن به مهمانی. او ایزابل هوپر را (که هم‌زمان با بازی نقش‌های آنچنانی زندگی شخصی موفقی هم داشت) به عنوان فردی مؤثر بر سبک زندگی خودش یاد کرده است. چستین به حیوانات علاقهٔ زیادی دارد و خودش هم یک سگ بی‌پناه را به خانه آورده است. او مدت زیادی از زندگی‌اش را به ماهی‌خواری گذراند، اما پس از یک سری مشکلات سلامتی، به گیاهخواری مطلق روی آورد. او از سرمایه‌گذاران شرکت شبه‌گوشت بیاند میت است. در دههٔ ۲۰۰۰، چستین رابطه‌ای طولانی‌مدت با ند بنسون، نویسنده و