payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جَکیلین «جکی» باروز ( (زادهٔ ۲ فوریهٔ ۱۹۳۹ – درگذشتهٔ ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۰) بازیگر انگلیسی‌الاصل اهل کانادا بود. باروز در طول دوران حرفه‌ای خود در بیش از ۱۰۰ فیلم و برنامه تلویزیونی از جمله "هوی متال"، "روباه خاکستری" و "رؤیای سبز" بازی کرد و بیشتر برای بازی در نقش هتی کینگ (خاله هتی) در سریال تلویزیونی "قصه‌های جزیره" شناخته شد. اوایل زندگی. او در ۲ فوریهٔ ۱۹۳۹ در ساوت‌پورت لانکاشر (امروزه مرزیساید) در انگلستان زاده شد و در سال ۱۹۵۱ در سن ۱۲ سالگی با خانواده‌اش به کانادا مهاجرت کرد. وی در دانشگاه تورنتو کرد و
به کانادا مهاجرت کرد. وی در دانشگاه تورنتو کرد و مدتی را در نیویورک گذراند. حرفه. باروز پس از بازگشت به کانادا در نمایش‌های زنده‌ای در جشنواره استراتفورد و جشنواره شاو انتاریو بازی کرد، از جمله بازی در نقش پورتیا در "تاجر ونیزی" در سال ۱۹۷۶. باروز در سال ۱۹۶۹ جایزه فیلم کانادا در شاخهٔ بهترین بازیگر زن را برای بازی در فیلم تلویزیونی "دالسیما" دریافت کرد. باروز در بیش از ۱۰۰ فیلم و برنامه تلویزیونی نقش‌آفرینی کرده است، از جمله صداپیشگی در مجموعه انیمیشن "هوی متال" (۱۹۸۱)، بازی در "روباه خاکستری" (۱۹۸۲) و
متال" (۱۹۸۱)، بازی در "روباه خاکستری" (۱۹۸۲) و "منطقه مرده" (۱۹۸۳). باروز صدای شخصیت «روح» را در فیلم "خرس‌های مهربون" در سال ۱۹۸۵ اجرا کرد. باروز در سال ۱۹۸۷ تهیه‌کنندگی، کارگردانی، نویسندگی و بازیگری در فیلم "یک برنزگی زمستانی" را بر عهده گرفت، فیلمی بر پایهٔ نامه‌های ماریس هولدر که در سال ۱۹۷۹ در قالب کتابی با عنوان «"واژه‌های غمبار را بیان کن - نامه‌های ماریس هولدر از مکزیک"» منتشر شد و باروز بعدها جایزه جینی بهترین بازیگر نقش اصلی زن را دریافت کرد. او نقش خانم آملیا ایوانز را در فیلم "رؤیای سبز"
او نقش خانم آملیا ایوانز را در فیلم "رؤیای سبز" (۱۹۸۵) بازی کرد. اما باروز شاید بیشتر به خاطر ایفای نقش شخصیت داستانی، هتی کینگ، در سریال تلویزیونی "قصه‌های جزیره" محصول سی‌بی‌سی تله‌ویژن از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۶ شناخته می‌شد. این سریال بر اساس کتابی از نویسنده کانادایی لوسی ماد مونتگومری ساخته شده است. او همچنین نقش مادر موکا را در اقتباس‌های تلویزیونی «"داستان‌های بیشتری از شهر"» و «"چندین داستان دیگر شهر"» اثر آرمیستد موپن بازی کرد. باروز دوباره در سال ۲۰۰۳ در فیلم "ویلارد" نقش یک مادر را ایفا نمود. در سال
در فیلم "ویلارد" نقش یک مادر را ایفا نمود. در سال ۲۰۰۱، آکادمی سینما و تلویزیون کانادا به او جایزه ارل گری را برای مشارکت‌هایش در هنر و سرگرمی در طول سال‌ها اهدا کرد. در سال ۲۰۰۵، باروز جایزه هنرهای نمایشی فرماندار کل کانادا را برای یک عمر دستاورد هنری، بالاترین افتخار کانادا در هنرهای نمایشی را، دریافت کرد. باروز در طول دوران حرفه‌ای خود ده بار نامزد دریافت جایزه شد و هفت بار برنده شد از جمله چهار جایزه جمینای و دو جایزه فیلم کانادا. باروز همچنین برنده سه جایزه جینی شد. زندگی شخصی. وی در سال ۱۹۶۰ با زال
جایزه جینی شد. زندگی شخصی. وی در سال ۱۹۶۰ با زال یانوفسکی، از بنیان‌گذاران گروه موسیقی لاوین اسپونفول ازدواج کرد؛ اما پس از ۸ سال (در ۱۹۶۸) از وی جدا شد. حاصل این ازدواج یک دختر بود. مرگ. باروز بعدازظهر چهارشنبه ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۰، پس از مدتی مبارزه با سرطان معده، در خانهٔ خود در تورنتو درگذشت.
اتلهرد (درگذشتهٔ ۷۴۰) پادشاه ساکسون غربی (وسکس) از ۷۲۶ تا ۷۴۰ بود. زندگینامه. اتلهرد بنا بر مدرکی مشکوک، برادر زن اینه ، شاه وسکس بود. اینه در ۷۲۶ از قدرت کناره‌گیری نمود و به رم رفت اما از آنجایی که او جانشینی برای خود مشخص نکرده بود درگیری‌هایی بر سر جانشینی او بین اتلهرد و رقیب مدعی دیگری به‌نام اُسوالد اتفاق افتاد. اُسوالد خود را از نسل سیولین، از نخستین شاهان وسکس می‌دانست و به‌همین سبب احتمالاً از شانس بیشتری برای جانشینی برخوردار بود، اما در نهایت اتلهرد که گمان می‌رود از حمایت اتلبالد، شاه مرسیا نیز
که گمان می‌رود از حمایت اتلبالد، شاه مرسیا نیز برخوردار بود با غلبه بر اُسوالد به پادشاهی وسکس رسید. اتلهرد پس از رسیدن به قدرت مطیع مرسیا بود و اتلبالد در ۷۳۳ بخش وسیعی از قلمروهای وسکس از جمله سامرتون را در اختیار خود گرفت. اتلهرد در ۷۴۰ درگذشت و یکی از خویشانش با نام کوترد جانشین او شد.
به من دروغ بگو نام یک مجموعه تلویزیونی جنایی درام آمریکایی است که اولین بار ۲۱ ژانویه ۲۰۰۹ از شبکه فاکس پخش شد. در این مجموعه، دکتر کَل لایتمن (تیم راث) و همکاران وی در گروه لایتمن، قراردادهای کاری را برای کمک کردن طرف‌های سوم (مانند مقام‌های قضایی فدرال و محلی) در پیدا کردن حقیقت قبول می‌کنند. دکتر لایتمن و همکارانش متخصص زبان بدن هستند و همه احساس‌ها و عواطف و دروغ‌های دیگران را با توجه به صدا، حرکات صورت و بدن تشخیص می‌دهند. محوریت فیلم روی تشخیص حقیقت و انگیزه‌های افراد از روی زبان بدن است. جوایز.
و انگیزه‌های افراد از روی زبان بدن است. جوایز. مجموعه تلویزیونی به من دروغ بگو دو بار نامزد جوایز برگزیده مردم شد و هر دو جایزه را به دست‌آورد.
موزهٔ دِل پرادو یکی از عظیم‌ترین و غنی‌ترین موزه‌های جهان است که در مادرید، اسپانیا واقع شده‌است. این موزه یکی از برجسته‌ترین موزه‌های جهان در زمینه هنر اروپایی از سده ۱۲ تا اوایل سده ۱۹ میلادی است و بر پایهٔ مجموعهٔ سلطنتی پادشاهی اسپانیا بنا نهاده شد. این موزه به عنوان موزهٔ نقاشی و مجسمه تأسیس شد. در عین حال از کلکسیون مهم و بزرگی شاملِ ۵۰۰۰ تابلوی نقاشی، ۲۰۰۰ تصویر چاپی، ۱۰۰۰ عدد سکه و نشان و نزدیک به ۲۰۰۰ عدد آثار زینتی تاریخی تشکیل شده‌است. این مجموعه در حال حاضر شامل ۸۲۰۰ نقاشی، ۷۶۰۰ نقاشی، ۴۸۰۰ چاپ
در حال حاضر شامل ۸۲۰۰ نقاشی، ۷۶۰۰ نقاشی، ۴۸۰۰ چاپ و ۱۰۰۰ مجسمه، علاوه بر بسیاری از آثار هنری دیگر و اسناد تاریخی است. از سال ۲۰۱۲، این موزه حدود ۱۳۰۰ اثر را در ساختمان‌های اصلی به نمایش گذاشته‌است، در حالی که حدود ۳۱۰۰ اثر به‌طور موقت به موزه‌ها و مؤسسات رسمی مختلف به امانت داده شده‌است و بقیه در انبار بودند. این موزه در سال ۲۰۱۲ حدود ۲٫۸ میلیون بازدید کننده داشته‌است. این یکی از بزرگترین موزه‌های اسپانیا است. مشهورترین اثری که در این موزه به نمایش درآمده است، تابلوی ندیمه‌ها اثر دیه‌گو ولاسکس است. ولاسکس
تابلوی ندیمه‌ها اثر دیه‌گو ولاسکس است. ولاسکس و حساسیت و ذکاوت وی همچنین مسئول آوردن بسیاری از مجموعه‌های عالی استادان ایتالیایی موزه به اسپانیا بود که اکنون بزرگترین مجموعه در خارج از ایتالیا است. تاریخ. ساختمانی که اکنون محل موزه ملی موزه است، در سال ۱۷۸۵ توسط معمار روشنگری در اسپانیا خوان د وییانوئبا به دستور کارلوس سوم اسپانیا برای استقرار کابینه تاریخ طبیعی طراحی شد. با این حال، کارکرد نهایی ساختمان تصمیم‌گیری نشد تا اینکه نوه سلطان، فردیناند هفتم اسپانیا، با تشویق همسرش، ملکه ماریا ایزابل دو
اسپانیا، با تشویق همسرش، ملکه ماریا ایزابل دو براگانزا، تصمیم گرفت از آن به عنوان موزه سلطنتی نقاشی‌ها و مجسمه‌ها استفاده کند. موزه سلطنتی که به زودی به موزه ملی نقاشی و مجسمه‌سازی و متعاقب آن موزه ملی دل پرادو مشهور شد، برای اولین بار در نوامبر ۱۸۱۹ برای عموم باز شد. این موزه با دو هدف نمایش آثار هنری متعلق به تاج اسپانیا و نشان دادن آن به بقیه اروپا که هنر اسپانیایی از شایستگی هر مکتب ملی دیگری برخوردار است تأسیس شد. اولین کاتالوگ موزه، که در سال ۱۸۱۹ منتشر شد و فقط به نقاشی اسپانیایی اختصاص داشت، شامل
شد و فقط به نقاشی اسپانیایی اختصاص داشت، شامل ۳۱۱ نقاشی بود، اگرچه در آن زمان موزه ۱۵۱۰ مورد از اقامتگاه‌های مختلف سلطنتی، Reales Sitios، شامل آثار دیگر مدارس را در خود جای داده بود. مجموعه سلطنتی فوق‌العاده مهم، که هسته موزه فعلی موزه دل پرادو را تشکیل می‌دهد، در قرن شانزدهم در زمان کارل پنجم به‌طور قابل توجهی افزایش یافت و تحت سلطنت پادشاهان هابسبورگ و بوربن ادامه یافت. تلاش و عزم آنها باعث شد که مجموعه سلطنتی توسط برخی از شاهکارهایی که اکنون در پرادو دیده می‌شوند، غنی شود. از این جمله می‌توان به «هبوط
می‌شوند، غنی شود. از این جمله می‌توان به «هبوط از صلیب» روخیر فان در ویدن، باغ لذت‌های دنیوی توسط هیرونیم بوش، شوالیه با دست روی سینه توسط ال گرکو، مرگ باکره توسط آندرئا مانتنیا، خانواده مقدس، معروف به «لا پرلا» اشاره کرد. توسط رافائل، کارل پنجم در مولهبرگ توسط تیتان، مسیح شستن پای مریدان توسط تینتورتو، خودنگاره آلبرشت دورر، ندیمه‌ها از دیه‌گو ولاسکس، سه الهه رحمت و خانواده کارلوس چهارم اسپانیا توسط گویا. با به خاک سپرده شدن ایزابلای دوم اسپانیا در سال ۱۸۶۸، موزه ملی شد و نام جدید «موزه دل پرادو» را به دست
موزه ملی شد و نام جدید «موزه دل پرادو» را به دست آورد. این ساختمان مجموعه هنرهای سلطنتی را در خود جای داده بود و به سرعت بسیار کم اثبات شد. اولین بزرگ سازی موزه در سال ۱۹۱۸ انجام شد. از زمان ایجاد موزه دل پرادو، بیش از ۲۳۰۰ نقاشی در مجموعه آن گنجانده شده‌است، همچنین تعداد زیادی مجسمه، اثر چاپی، نقاشی و آثار هنری از طریق وصیت نامه، کمک‌های مالی و خریدها، که بیشتر خریدهای جدید را به خود اختصاص می‌دهد. وصیت‌های بیشماری باعث غنای دارایی موزه شده‌است، مانند مجموعه برجسته مدال‌هایی که پابلو بوش به موزه
مجموعه برجسته مدال‌هایی که پابلو بوش به موزه سپرده‌است. نقاشی‌ها و موارد هنری تزئینی به جا مانده از پدرو فرناندز دوران و همچنین شاهکار ون der Weyden , Duran Madonna. و وصیت نامه Ramón de Errazu از نقاشی‌های قرن نوزدهم. کمک‌های مالی ویژه مهم شامل هدیه بارون امیل د ارلانگر از نقاشی‌های سیاه گویا در سال ۱۸۸۱ است. از جمله آثار بی شماری که از طریق خرید وارد مجموعه شده‌اند، موارد برجسته ای است که در سال‌های اخیر خریداری شده‌است، از جمله دو اثر ال گرکو، افسانه و پرواز به مصر The Countess of Chinchon در سال ۲۰۰۰ و
به مصر The Countess of Chinchon در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ خریداری شد، The Countess of Chinchon از Goya در سال ۲۰۰۰ خریداری شد، پرتره Velázquez از Ferdinando Brandani، خریداری شده در سال ۲۰۰۳ و Fra Angelico's Madonna of the Pomegranate در سال ۲۰۱۶ خریداری شد. ساختار تاریخی. موزه دل پرادو یکی از بناهایی است که در زمان کارلوس سوم اسپانیا به عنوان بخشی از یک طرح ساختمانی باشکوه ساخته شده‌است که برای اهدای فضایی شهری به یاد ماندنی به مادرید ساخته شده‌است. ساختمانی که موزه پرادو را در خود جای داده‌است، در ابتدا توسط
موزه پرادو را در خود جای داده‌است، در ابتدا توسط خوزه موزینو و ردوندو، شماری از فلوریدابلانکا، تصور شد و در سال ۱۷۸۵ توسط کارلوس سوم برای ساخت مجدد موزه دل پرادو به بهره‌برداری رسید. برای این منظور، کارلوس سوم یکی از معماران مورد علاقه خود، خوان د وییانوئبا، سازندهٔ باغ گیاهشناسی و تالار شهر مادرید را فراخواند.
لولیان یک آلبوم موسیقی ایرانی است؛ با آهنگسازی حمید متبسم در آواز دشتی، با اجرای گروه دستان و آواز شهرام ناظری . ساختار اثر. ساختار لولیان با ترکیبی از تحریرهای ریتمیک کلام مولانا به وجود آمده‌است. ضرورت استفاده از تحریرهای ریتمیک که زنجیروار جملات آهنگین را به هم متصل می‌نماید. در تشدید حس حرکت و هیجان یک قطعهٔ موسیقی نیاز به کلام کمتر و مدِّ نظر قرار دادن ماهیت اصلی موسیقی است. ناظری از سال ۱۹۸۹ در کنسرت‌های خارج از کشور خود تحریرهای ریتمیک را مطرح کرد و در کارهایش از آن استفاده نمود. این روش مورد توجه
در کارهایش از آن استفاده نمود. این روش مورد توجه خوانندگان آن سوی مرز قرار گرفت و نمونه‌های فراوانی از این دست انتشار یافت که البته به دلیل عدم تسلط به موسیقی ایرانی به‌ویژه ردیف و نداشتن اطلاعات کافی از فلسفهٔ تحریر و ساختمان تشکیل‌دهنده آن که شامل ادوات تحریر، درون‌مایهٔ ریاضی و شکل هندسی آن است روی‌هم‌رفته اثر ماندگاری به وجود نیامد. شهرام ناظری در بارهٔ تحریر در موسیقی ایرانی در ضمن این اثر می‌گوید:
سِفر عُسرت (سِفر به معنی کتاب و عسرت به معنی دشواری و سختی) نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری و آهنگسازی فرخزاد لایق . این اثر در کشور فرانسه و با نام «The Book of Austerity» منتشر شده‌است . این آلبوم جز آثاری موسیقی است که در آن از شعر نو بهره گرفته شده‌است. بیشتر اشعار این مجموعه در فضای اجتماعی حاکم بر ایران پس از سال ۱۳۳۲ سروده شده‌اند. نقد اثر. از نخستین واکنش‌ها، نقد کیاوش صاحب‌نسق در سال ۸۷ در نشریه‌ی فرهنگ و آهنگ بود که پیش از انتشار اثر در ایران نوشته شد: «فرخزاد لایق با ضبط اولین اثر خود
ایران نوشته شد: «فرخزاد لایق با ضبط اولین اثر خود سِفرعسرت، که خود آن را تجربه‌ای در حضور حجم و فضا در موسیقی می‌نامد، با هوشمندی تمام، قدم در حیطه‌ای از اینگونه تجربه‌ها میگذارد که به ظن یقین از لحاظ عمق دیدگاه و برداشت چند جانبه وی از تعامل موسیقی دستگاهی – بومی با طرح ساختاری و بدعت در رنگ آمیزی و انتخابی صحیح از ابزارهای شاخص تئوری موسیقی اروپا، جزو اولین قدم ها از این نوع محسوب می‌شود. استفاده از فضاهای تعلیق با استفاده از فیگورهای استیناتو و پدالها در اکثر قطعات این آلبوم به گوش می‌رسد و در هر قطعه
اکثر قطعات این آلبوم به گوش می‌رسد و در هر قطعه به فراخور ایستایی و پویایی قطعه با طرح دیگری عجین می‌شود که هر بار ایفای این نقش با انتخاب ساز یا سازهایی دیگر همراه است. فضا یا اتمسفری که در این قطعات بستری برای موسیقی ایرانی شده ثمره همین کشش‌ها، کنش‌ها و تداوم‌های تماتیک، ریتمیک و یا اصواتی هستند که با کاراکتر ریتمیکِ رو به ایستایی شکل گرفته‌اند. ایده‌ی این گونه طرحها می‌تواند نتیجه برداشت و به عاریت گرفتن صحیح از فضاهایی باشد که دستمایه آهنگسازان مینیمال موسیقی اروپا و آمریکا قرار میگیرد. استفاده از
موسیقی اروپا و آمریکا قرار میگیرد. استفاده از الگوهای ملودیک و ریتمیک که در گردونه‌ای تکرار را تداوم می‌بخشند. بسترهایی با چند بنیه مُدال یا تونال که بر اساس و با تکیه به آنها میتوان خط سیر ملودی را در محدوده گسترده‌ای متحول کرد و تغییر جهت داد. فضاسازی‌های این آلبوم طرح‌هایی را از موسیقی جدی امروز اروپا به عاریت گرفته و آن را در چارچوب این موسیقی دوباره تعریف کرده است. اینگونه فضاسازی‌ها در موسیقی آهنگسازان دهه‌های ۵۰ و ۶۰ به این طرف طرح میشود مانند «لوئیجی نونو»، «کارل هاینس اشتوکهاوزن» و «بریو». که
نونو»، «کارل هاینس اشتوکهاوزن» و «بریو». که البته در ساختار و زیبایی شناسی دیگری طرح میشوند.» مجله آفتاب مینویسد: این اثر به رغم تعلق به حوزه موسیقی کلاسیک، با برگزیدن شعر نو و نوع تألیف و اجرای اثر، پلی است میان موسیقی سنتی و مدرن، با نگاهی مدرن و برآمده از شناخت تئوریک موسیقی غرب.
ساز نو آواز نو نام آلبومی است در دستگاه راست پنج گاه با صدای شهرام ناظری و با همکاری گروه دستان. در این اثر برخورد نوازنده با ساختار موسیقی و تک‌نوازی، همچنین برداشت خواننده از لحن آوازی، نوع فرم و حرکت تحریرها به گونه‌ای است که در آثار گذشته کمتر سابقه داشته‌است. بر همین اساس این اثر را «ساز نو آواز نو» نام نهاده‌اند. شرح اثر. اشعار به کار رفته در آلبوم. ۱- آواز به همراهی کمانچه: من که حیران ز ملاقات تو‌ ام از مولوی من که حیران ز ملاقات تو ام چون خیالی ز خیالات تو ام نقش و اندیشه‌ی من از دم توست گویی الفاظ
تو ام نقش و اندیشه‌ی من از دم توست گویی الفاظ و عبارات تو ‌ام گاه شه بودم و گاهت بنده این زمان هر دو نیم مات تو ام ۲- تصنیف مستی سلامت می‌کند از مولوی مستی سلامت می‌کند پنهان پیامت می‌کند آن کو دلش را برده‌ای جان هم غلامت می‌کند ای نیست کرده هست را بشنو سلام مست را مستی که هر دو دست را پابند دامت می‌کند ماه از غمت دو نیم شد رخساره‌ها چون سیم شد قد الف چون جیم شد وین جیم جامت می‌کند در عشق زاری‌ها نگر وین اشک باری‌ها نگر وان پخته کاری‌ها نگر کان رطل خامت می‌کند ی باده خوش رنگ و بو بنگر که دست جود او بر جان
ی باده خوش رنگ و بو بنگر که دست جود او بر جان حلالت می‌کند بر تن حرامت می‌کند ۳-آواز به همراهی بربط: من عاشقی از کمال تو آموزم از مولوی من عاشقی از کمال تو آموزم بیت و غزل از جمال تو آموزم در پردهٔ دل خیال تو رقص کند من رقص خوش از خیال تو آموزم ۴-آواز با همراهی کمانچه و تار: اگر غم را چو آتش دود بودی از شهید بلخی اگر غم را چو آتش دود بودی جهان تاریک ماندی جاودانه درین گیتی سراسر گر بگردی خردمندی نیابی شادمانه ۵-آواز با همراهی کمانچه و تار: من ندانستم که عشق این رنگ داشت از خاقانی من چه دانستم که عشق این
این رنگ داشت از خاقانی من چه دانستم که عشق این رنگ داشت وز جهان با جان من آهنگ داشت دستهٔ گل بود کز دورم نمود چون بدیدم آتش اندر چنگ داشت ۶- تصنیف کشتی شکستگان: فکر بلبل همه آنست از حافظ فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند خواجه آن است که باشد غم خدمتگارش ۷-تصنیف کشتی‌شکستگان: کشتی شکستگانیم از حافظ دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا کشتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیز باشد که باز بینیم دیدار آشنا را ای صاحب
برخیز باشد که باز بینیم دیدار آشنا را ای صاحب کرامت شکرانه‌ی سلامت روزی تفقدی کن درویش بی‌نوا را
لیلی و مجنون نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری و ساخت و تنظیم با فرامرز پایور، با همکاری گروه اساتید. این اثر در سال ۱۳۶۸ ضبط شد ولی در سال ۱۳۸۱ منتشر شده است. شرح اثر. فهرست. روی الف روی ب
نوروز نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری که ضبط شده از روی اجرای صحنه ای در شهر کلن آلمان، در بهار ۱۹۹۰ می‌باشد . این اثر در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. ناشر آن شرکت worldnetwork است. شرح اثر. نوازندگان. تمامی قطعه‌ها به‌جز «نوروز» و «چهارمضراب» ساختهٔ حسین علیزاده است و قطعهٔ «سلام» نیز از ساخته‌های حسن کسایی می‌باشد . فهرست. روی الف: نوروز و موسیقی کرمانشاهی روی ب: دستگاه چهارگاه
سخن تازه نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری توضیح اثر. فهرست. روی الف : روی ب :
شهرستان اسمرالدا شهرستانی در غرب نوادا، ایالات متحده است. مرکز این شهرستان گلدفیلد است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ ایالات متحده، جمعیت آن ۹۷۱ نفر و تراکم جمعیتش ۰٫۱۰۴۵ نفر بر کیلومتر مربع است که موجب می‌شود پس از شهرستان لاوینگ، تگزاس دومین شهرستان کم‌تراکم خارج از آلاسکا باشد. تا سال ۲۰۰۹ جمعیت آن به ۶۲۶ نفر کاهش یافت. این شهرستان مدرسه‌ای برای آموزش دوره متوسطه ندارد. منابع. Esmeralda County, Nevada - Population Finder - American FactFinder
گالری ملی پرتره یک گالری هنری در شهر لندن پایتخت انگلستان است که مجموعه‌ای از پرتره‌های بریتانیایی‌هایی که از شهرت و اهمیت تاریخی برخوردارند در آن به نمایش گذارده شده‌است. این گالری در سال ۱۸۵۶ افتتاح گردید و در زمان خودش نخستین گالری پرتره درجهان بود. گالری ملی پرتره که آنرا به‌اختصار NPG نیز می‌نامند در ۱۸۹۶ به مکان کنونیش در کاخ سنت مارتین، جنب گالری ملی منتقل شد. فیلیپ هنری استَنهوپ، پنجمین ارلِ استنهوپ، تامس بَبینگتن مکالی، نخستین بارون مکالی و تامس کارلایل، سه نفری هستند که در بنیانگذاری این گالری نقش
سه نفری هستند که در بنیانگذاری این گالری نقش مهمی داشته‌اند و سردیس‌های آنان به‌احترامشان در ورودی اصلی گالری قرار داده شده‌است. پرتره‌های به‌نمایش‌گذارده شده در گالری ملی پرتره بر اساس اهمیت و شهرت تاریخی همان فرد انتخاب شده و نام یا شهرت نگارگرش، نقشی در انتخاب آنها نداشته‌است. همچنین دراین گالری در کنار نقاشی‌ها، مجموعه‌ای نیز از عکس‌ها، کاریکاتورها و تندیس‌ها گردآوری شده‌است. از جمله آثار این گالری می‌توان به خودنگاره‌هایی از ویلیام هوگارت و سر جاشوا رینولدز، پرترهٔ گروهی شرکت‌کنندگان در کنفرانس سامرست
پرترهٔ گروهی شرکت‌کنندگان در کنفرانس سامرست هاوس در ۱۶۰۴، پرترهٔ آنامورفیک ادوارد ششم اثر ویلیام اسکراتس، نقاشی پاتریک برانول برونته از خواهرانش شارلوت، امیلی و آن برونته و تندیس‌هایی از ملکه ویکتوریا و همسرش پرنس آلبرت که لباس‌هایی قرون وسطاایی بر تن دارند اشاره نمود. همچنین از سال ۱۹۶۹ اجازهٔ به‌نمایش درآمدن پرترهٔ افراد زنده نیز در این گالری داده شده‌است.
دکتر عباس سعیدی رضوانی(زاده:۱۳۰۶ مشهد - درگذشت:۳۰ مرداد ۱۳۷۱)، محقق و جغرافی‌دان برجسته ایرانی، استاد جغرافیا و رئیس دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی دانشگاه فردوسی مشهد طی سال‌های ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۸ و رئیس کتابخانه آستان قدس رضوی در سال ۱۳۵۸ بود. سوابق. وی بعد از اتمام تحصیلات خود در دوره ابتدائی و متوسطه در سال ۱۳۲۶ از دانشسرای مقدماتی مشهد فارغ التحصیل شد و به شغل معلمی مشغول گردید و نیز در این زمان در تألیف کتب درسی تاریخ و جغرافیا همکاری می‌کرد. در سال ۱۳۳۱ با همکاری دوستان «آموزشگاه شبانه بهار»
سال ۱۳۳۱ با همکاری دوستان «آموزشگاه شبانه بهار» را دایر کرد. پس از چند سال تدریس برای ادامه تحصیل به آمریکا مسافرت کرد و در سال ۱۳۳۶ موفق به دریافت فوق لیسانس از دانشگاه ویسکانسین-مدیسون آمریکا شد و بعد از بازگشت به ایران به ریاست تربیت معلم خراسان منصوب شد. بعد از تأسیس دانشکده ادبیات در مشهد عضو هیأت علمی گروه جغرافیای این دانشکده شد و علاوه بر تدریس، تصدی امور اداری دانشکده را هم عهده‌دار گردید. در سال ۱۳۴۸ برای ادامه تحصیل عازم فرانسه شد و در سال ۱۳۵۰ با دفاع از رساله خود که در زمینه کشت و صنعت چغندر
با دفاع از رساله خود که در زمینه کشت و صنعت چغندر قند خراسان تهیه کرده بود موفق به اخذ درجه دکترا در جغرافیای انسانی از دانشگاه پاریس شد و پس از بازگشت به ایران معاونت آموزشی دانشکده را درسال‌های ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۴ به عهده گرفت و در سال‌های ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۸ به ریاست دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی دانشگاه فردوسی مشهد منصوب گردید و در سال ۱۳۵۸ بازنشسته شد ولی تا آخرین سال‌های عمر به تدریس در دانشکده ادبیات و فعالیت‌های علمی و پژوهشی در زمینه‌های مختلف جغرافیایی و اسلامی مشغول بود. پس از انقلاب به‌طور
جغرافیایی و اسلامی مشغول بود. پس از انقلاب به‌طور داوطلبانه در حوزه‌های علمی و فرهنگی همکاری کرد که در ذیل به برخی از آنان اشاره می‌شود:
نجوا' نام آلبومی است از شهرام ناظری، که با همکاری گروه سلمک در پاییز ۱۳۶۳ اجرا شد. توضیح اثر. روی الف. روی الف این اثر در دستگاه شور اجرا شده‌است. روی ب. روی ب این اثر در دستگاه ماهور اجرا شده‌است.
گالری ساعتچی یکی از گالری‌های هنری لندن پایتخت انگلستان است که در ۱۹۸۵ توسط چارلز ساعتچی بنیان گذاشته شد. شهرت این گالری به‌واسطهٔ نمایش آثار بحث‌برانگیزی از هنر معاصر است که توسط هنرمندانی نسبتاً ناشناخته خلق شده‌اند. در سال ۱۹۹۲ نمایشگاهی با عنوان هنرمندان جوان بریتانیایی در این گالری برگزار و تا چند سال به‌طور ثابت تکرار گردید که درنتیجهٔ آن هنرمندانی همچون دیمین هرست و تریسی امین به شهرت دست‌یافتند. گالری ساعتچی نخست در جادهٔ باوندری در سنت جانز وود واقع بود اما در ۲۰۰۳ آنرا به ساختمان کانتی هال در
واقع بود اما در ۲۰۰۳ آنرا به ساختمان کانتی هال در وست‌مینستر منتقل کردند. این ساختمان که در ساحل جنوبی رود تیمز و روبروی پارلمان انگلستان واقع است تا سال ۱۹۸۶ دفتر اصلی دولت محلی لندن بود اما پس از انحلال شورای لندن بزرگ در آن سال این ساختمان به یک شرکت خصوصی فروخته شد و سپس در آن دو هتل، یک رستوران و گالری ساعتچی دایر گردید. با این حال گالری ساعتچی در سال ۲۰۰۸ به ستاد دوک یورک در کینگز رود نقل مکان داده شد که ساختمان جدید دارای سه طبقه و فضایی بیش از ۷۰ هزار فوت مربع برای نمایش آثار این گالری است. این بنا
فوت مربع برای نمایش آثار این گالری است. این بنا که در چلسی لندن قرار دارد در سال ۱۸۰۳ میلادی برای دوک یورک طراحی و ساخته شده بود. قرار است گالری ساعتچی در سال ۲۰۱۲ میلادی به مردم واگذار شود و نامش نیز به موزهٔ هنر معاصر تغییر یابد.
روابط ایران و لیبی به مجموعه روابط سیاسی، نظامی و فرهنگی میان کشورهای ایران و لیبی گفته می‌شود. منافع دو کشور گاه آنها را در کنار هم و گاه در مقابل یکدیگر قرار داده‌است. در زمان حکومت پهلوی. نخستین روابط دیپلماتیک ایران و لیبی به تاریخ ۹ دی ۱۳۴۶ بازمی‌گردد. در این زمان محمدرضا پهلوی برای برقراری روابط با حکومت سلطان ادریس اقدام به فرستادن سفیر اکردیته به طرابلس نمود. روابط دو کشور تا سال ۱۳۵۰ ادامه داشت تا اینکه در تاریخ ۹ دی این سال و زمانی که ایران موفق شد حق تملک خود بر جزایر سه‌گانه مورد مناقشه ابوموسی،
حق تملک خود بر جزایر سه‌گانه مورد مناقشه ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک را به رسمیت بشناساند، لیبی در کنار عراق، یمن جنوبی و الجزایر اقدام به شکایت به شورای امنیت سازمان ملل متحد نمودند. اگرچه اقدام آنها با حمایت آمریکا از موضع ایران نتیجه‌ای در پی نداشت، ولی نقطه شکستی برای ادامه روابط ایران و لیبی تلقی شد. از این تاریخ روابط دو کشور به مرور رو به افول گذاشت به طوری که در زمانی که مأموریت اولین سفیر ایران در لیبی به پایان رسید (در تاریخ ۲۴ آذر ۱۳۵۱)، ایران تمایلی برای فرستادن سفیر جدید به این کشور نداشت. از
برای فرستادن سفیر جدید به این کشور نداشت. از تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۶۹ که معمر قذافی توانست قدرت سیاسی را در لیبی به دست گیرد، وی به جبهه رهبران عرب مخالف سیاست‌های حکومت پهلوی پیوست. در این زمان رهبرانی از جمله جمال عبدالناصر، یاسر عرفات، علی ناصر محمد و حافظ اسد به دلیل سیاست‌های منطقه‌ای ایران و جبهه‌گیری متضادی که نسبت به جنگ اعراب و اسرائیل داشت، به مخالفان حکومت وقت ایران کمک می‌کردند؛ که با روی کارآمدن قذافی این جبهه قویتر نیز شد. پس از سقوط حکومت ناصر در مصر و روی کار آمدن انور سادات، لیبی بیشترین رابطه
مصر و روی کار آمدن انور سادات، لیبی بیشترین رابطه را با مخالفان اسلامگرای حکومت پهلوی در ایران بر عهده گرفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷. پیروزی انقلاب اسلامی ایران در بهمن ۱۳۵۷، فصل جدیدی در روابط ایران و لیبی بود. دولت انقلابی لیبی به رهبری معمر قذافی، مناسبات صمیمانه‌ای با دولت پهلوی نداشت. ادعاهای ناسیونالیستی آن زمانِ قذافی درباره خلیج فارس و جزایر سه‌گانه، دولتمردان ایرانی را به سمت قطع رابطه با لیبی سوق داده بود. این قطع رابطه تا سال‌های ابتدایی پیروزی انقلاب ادامه یافت. قذافی و یارانش، مدتی پیش از فرارسیدن
ادامه یافت. قذافی و یارانش، مدتی پیش از فرارسیدن بهمن ۱۳۵۷، طی سخنرانی‌هایی از حرکت انقلابی ایران حمایت ‌کردند. او در مصاحبه‌ای در بهمن ۱۳۵۸ هم اعلام کرد که «من بار‌ها نظر خود را در مورد انقلاب ایران بیان داشته‌ام و همیشه آن را نیز نه به عنوان انقلاب ایران، بلکه انقلاب اسلامی در جهان تلقی کرده‌ام.» با این حال درباره نوع تعامل با قذافی، دو دیدگاه متضاد در میان نیروهای دخیل در انقلاب به وجود آمد. گروهی، به دلیل مساله ناپدیدشدن امام موسی صدر و ادعاهای قذافی در سال‌های پیش از پیروزی انقلاب مبنی بر ایجاد دولت
سال‌های پیش از پیروزی انقلاب مبنی بر ایجاد دولت عربی در جنوب ایران یا استقلال کردستان، مخالف ارتباط با قذافی بودند. اما در مقابل، افراد و گروه‌هایی هم بودند که ضمن تاکید بر پیگیری مساله سیدموسی صدر، عدم ارتباط با دولت لیبی را در آن مقطع زمانی به نفع امپریالیسم جهانی می‌دانستند. عمده مناسبات رهبر وقت ایران، روح الله خمینی با لیبی، از نوفل‌لوشاتو شروع می‌شود. نخستین مساله، تلاش برخی همراهان خمینی برای یافتن محل بعدی اقامت وی پس از پاریس بود. افرادی مانند علی جنتی و سید محمد غرضی، به لیبی رفتند تا با قذافی
جنتی و سید محمد غرضی، به لیبی رفتند تا با قذافی درباره انتقال خمینی به این کشور در صورت نیاز، مذاکره کنند. آنها پس از جلب نظر مثبت قذافی نزد خمینی می‌روند. امام به آنها می‌گویند: «قذافی شایسته اعتماد نیست» و جمله‌ای با این مضمون می‌گوید که با طناب قذافی نمی‌شود به داخل چاه رفت. اتفاق دیگری که در نوفل‌لوشاتو رخ می‌دهد، سوالی است که پیرامون دریافت کمک‌های مالی از لیبی از خمینی پرسیده می‌شود. وی به طور صریح پاسخ می‌دهند که «نماینده لیبی آمده است اینجا لکن در مسائل دیگری با من صحبت کرده است و اصلاً صحبت مسائل
دیگری با من صحبت کرده است و اصلاً صحبت مسائل مالی نشده است. نه لیبی و نه کشورهای دیگر به من کمک مالی نکرده‌اند و من احتیاج به کمک مالی ندارم.» «۵» اتفاق دیگر، نامه‌نگاری خمینی با قذافی در مساله سیدموسی صدر است. در همان نوفل‌لوشاتو، خمینی در نامه‌ای به تاریخ ۲۶ مهر ۱۳۵۷، خطاب به قذافی می‌نویسند: «از دولت خودتان بخواهید ما را از سلامت ایشان و محل اقامتشان مطلع نموده نگرانی‌ها را رفع کنند.» بنابراین، روح الله خمینی، هم به قذافی بی‌اعتماد بود و هم در مساله سیدموسی صدر، نسبت به دولت لیبی ادعا داشت. از این‌رو با