payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آمستردام گذراند. او در سال ۱۹۱۲ به خاطر تحقیقش در مورد پدیده اپالسنس در گازها جایزه دریافت کرد و در سال ۱۹۲۰ به‌عنوان استاد تمام در فیزیک نظری مشغول به تدریس شد. زرنیکه در سال ۱۹۳۰ تحقیقات گسترده‌ای در خصوص خطوط طیف انجام داد و بر اساس کشفیات خود، خطوط روح را به دنیای علم معرفی کرد. در سال ۱۹۳۳ برای نخستین بار زرنیکه تکنیک اختلاف فاز در طراحی میکروسکوپ‌ها را در کنفرانس فیزیک و پزشکی مطرح کرد. تحقیقات این دانشمند بزرگ توانست نظریه همدوسی را که علم مطالعه نور در فیزیک است، خلق کند و عمق ببخشد. فریتز زرنیکه
در فیزیک است، خلق کند و عمق ببخشد. فریتز زرنیکه در ۱۰ مارس ۱۹۶۶ و در ۶۶ سالگی چشم از جهان فروبست. همان‌طور که وی علاقه‌ی خود را به علم فیزیک از پدرش به ارث برده بود، توانست الگویی باشد برای نوه‌ی خواهرش که در سال ۱۹۴۶ متولد شده بود. نوه‌ی خواهر فریتز زرنینکه، پروفسور خرارد توفت نیز یکی از دانشمندان بزرگ علم فیزیک است که توانست در سال ۱۹۹۹ به خاطر مشخص کردن ساختار کوانتومی در برهمکنش الکتروویک جایزه‌ی نوبل فیزیک دریافت کند و اصل تمام‌نگاری نیز هدیه‌ی این دانشمند بزرگ به علم فیزیک است.
سر جان داگلاس کاکرافت (زاده ۲۷ مه ۱۸۹۷ - درگذشته ۱۸ سپتامبر ۱۹۶۷) فیزیک‌دان بریتانیایی بود. در سال ۱۹۵۱ او به همراه ارنست والتون جایزه نوبل در فیزیک را برای تقسیم هسته اتمی به وسیله ذرات اتمی دارای شتاب دریافت کرد. پس از خدمت در جبهه غربی با توپخانه سلطنتی سلطنتی در طول جنگ بزرگ، کاکرافت در رشته مهندسی برق در دانشکده فنی شهرداری منچستر تحصیل کرد در حالی که شاگردی در پارک متروپولیتن ویکرز ترافورد بود و همچنین عضو کادر تحقیقاتی آنها بود. سپس وی موفق به اخذ بورس تحصیلی برای کالج سنت جان، کمبریج شد، جایی که در
تحصیلی برای کالج سنت جان، کمبریج شد، جایی که در ژوئن ۱۹۲۴ در آزمون آزمایشی شرکت کرد و به یک بازیگر تبدیل شد. ارنست رادرفورد، کاکرافت را به عنوان دانشجوی تحقیق در آزمایشگاه کاوندیش پذیرفت و کاکرافت در سال ۱۹۲۸ دکترای خود را زیر نظر راترفورد به پایان رساند. با ارنست والتون و مارک اولیفانت او را به عنوان شتاب‌دهنده کاکرافت - والتون ساخت. Cockcroft و Walton از این روش برای انجام اولین تجزیه مصنوعی هسته اتمی استفاده کردند، امری مشهور به تقسیم اتم. در طول جنگ جهانی دوم، کاکرافت دستیار مدیر تحقیقات علمی در وزارت
دوم، کاکرافت دستیار مدیر تحقیقات علمی در وزارت تأمین شد و روی رادار کار می‌کرد. وی همچنین عضو کمیته تشکیل شده برای رسیدگی به مسائل ناشی از تفاهم نامه فریش-پیرلز بود که محاسبه می‌کرد بمب اتمی از نظر فنی امکان‌پذیر است و کمیته MAUD که جانشین آن شد. در سال ۱۹۴۰، وی به عنوان بخشی از مأموریت Tizard، فناوری انگلیس را با همتایان خود در ایالات متحده به اشتراک گذاشت. بعداً در جنگ، میوه‌های Tizard Mission به صورت مجموعه رادار SCR-584 و گرماگیری مجاورت که برای شکست بمب پرنده V-1 مورد استفاده قرار گرفتند، به انگلیس
بمب پرنده V-1 مورد استفاده قرار گرفتند، به انگلیس بازگشتند. در ماه مه ۱۹۴۴، او مدیر آزمایشگاه مونترال شد و بر توسعه رآکتورهای ZEEP و NRX و ایجاد آزمایشگاه‌های رودخانه گچ نظارت کرد. پس از جنگ، کاکرافت مدیر مؤسسه تحقیقات انرژی اتمی (AERE) در هارول شد، جایی که GLEEP با قدرت کم گرافیت و تعدیل، اولین رآکتور هسته ای بود که از ۱۵ اوت ۱۹۴۷ در غرب اروپا کار کرد. این بود به دنبال آن BEPO در سال ۱۹۴۸ هارول در طراحی رآکتورها و کارخانه جداسازی مواد شیمیایی در Windscale نقش داشت. تحت هدایت وی در تحقیقات همجوشی مرزی، از
نقش داشت. تحت هدایت وی در تحقیقات همجوشی مرزی، از جمله برنامه ZETA شرکت کرد. اصرار وی بر روی مجهز بودن فیلترهای دودکش در رآکتورهای Windscale به عنوان احمقانه Cockcroft مورد تمسخر قرار گرفت تا اینکه در هنگام آتش‌سوزی Windscale در سال ۱۹۵۷ هسته یکی از رآکتورها مشتعل و رادیونوکلیدها را آزاد کرد. وی از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۷ اولین استاد کالج چرچیل در کمبریج بود. وی همچنین از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۵ رئیس دانشگاه ملی استرالیا در کانبرا بود. اوایل زندگی. جان داگلاس کاکرافت، معروف به «جانی دبلیو»، در ۲۷ مه ۱۸۹۷ در تودموردن،
معروف به «جانی دبلیو»، در ۲۷ مه ۱۸۹۷ در تودموردن، غرب رایدینگ یورکشایر انگلیس متولد شد، پسر ارشد صاحب آسیاب، جان آرتور کاک کرافت و همسرش آنی مود فیلدن. او چهار برادر کوچکتر داشت. اریک، فیلیپ، کیت و لیونل. تحصیلات اولیه وی از ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۸ در مدرسه کلیسای انگلیس در والسدن، از ۱۹۰۸ تا ۱۹۰۹ در مدرسه ابتدایی Todmorden و از ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۴ در مدرسه متوسطه Todmorden بود که در آنجا فوتبال و کریکت بازی می‌کرد. در میان دختران این مدرسه همسر آینده او، یونیس الیزابت کرابتری بود. در سال ۱۹۱۴، وی یک بورس تحصیلی عمده شهری،
بود. در سال ۱۹۱۴، وی یک بورس تحصیلی عمده شهری، West Riding of Yorkshire، را از دانشگاه ویکتوریا منچستر به دست آورد، جایی که وی ریاضیات را تحصیل کرد. جنگ بزرگ در اوت ۱۹۱۴ آغاز شد. کاکرافت در ژوئن ۱۹۱۵ اولین سال خود را در منچستر به پایان رساند. او در آنجا به سپاه آموزش افسران پیوست، اما مایل به افسر شدن نبود. در تعطیلات تابستانی در یک غذاخوری YMCA در کمپ Kinmel در ولز کار می‌کرد. وی در ۲۴ نوامبر ۱۹۱۵ وارد ارتش انگلیس شد. در ۲۹ مارس ۱۹۱۶، به تیپ ۵۹ آموزش، توپخانه سلطنتی سلطنتی پیوست، و در آنجا به عنوان یک
سلطنتی سلطنتی پیوست، و در آنجا به عنوان یک علامت دهنده آموزش دید. سپس وی را به B Battery، تیپ ۹۲ توپخانه صحرایی، یکی از واحدهای لشکر ۲۰ (سبک)، در جبهه غرب فرستادند. Cockcroft در Advance to the Hindenburg Line و سومین نبرد Ypres شرکت کرد. او برای کمیسیون اقدام کرد، و پذیرفته شد. وی در فوریه سال ۱۹۱۸ به برایتون اعزام شد تا در مورد تفنگ تفنگ مطلع شود و در آوریل ۱۹۱۸ به مدرسه نامزدهای افسری در ویدون بک در نورتهمپتونشایر، جایی که به عنوان افسر توپخانه میدانی آموزش دیده بود، فرستاده شد. وی در ۱۷ اکتبر ۱۹۱۸ به
دیده بود، فرستاده شد. وی در ۱۷ اکتبر ۱۹۱۸ به عنوان ستوان در توپخانه سلطنتی مأمور شد. پس از پایان جنگ، کاک کرافت در ژانویه ۱۹۱۹ از ارتش آزاد شد. او تصمیم گرفت که به دانشگاه ویکتوریا منچستر برنگردد، اما برای تحصیل در رشته مهندسی برق در دانشکده فنی شهرداری منچستر تحصیل کند. از آنجا که او یک سال را در دانشگاه ویکتوریا منچستر به پایان رسانده بود، اجازه یافت سال اول دوره را بگذراند. وی لیسانس خود را در ژوئن ۱۹۲۰ دریافت کرد. مایلز واکر، استاد مهندسی برق در آنجا، وی را متقاعد کرد که با Metropolitan Vickers دوره
وی را متقاعد کرد که با Metropolitan Vickers دوره کارآموزی بگیرد. وی بورس تحصیلی نمایشگاه ۱۸۵۱ را از کمیسیون سلطنتی برای نمایشگاه ۱۸۵۱ به دست آورد و پایان‌نامه کارشناسی ارشد خود را در مورد «تجزیه و تحلیل هماهنگ برای جریانهای متناوب» در ژوئن ۱۹۲۲ ارائه کرد. واکر سپس پیشنهاد داد که کاککروفت برای بورس تحصیلی به کالج سنت جان، کمبریج، مادربزرگ واکر بماند. Cockcroft موفق شد و بورس تحصیلی ۳۰ پوند و بورس تحصیلی ۲۰ پوندی را به دانشجویان مقطع کارشناسی با هزینه محدود اعطا کرد. متروپولیتن ویکرز پس از اتمام دوره تحصیل،
کرد. متروپولیتن ویکرز پس از اتمام دوره تحصیل، ۵۰ پوند به او مشروط به بازگشت داد. واکر و یک عمه مانده هزینه ۳۱۶ پوند را تشکیل می‌دهند. به عنوان فارغ‌التحصیل دانشگاه دیگری، به وی اجازه داده شد تا سال اول این سه رد شود. او در ژوئن ۱۹۲۴ در امتحان tripos شرکت کرد، به عنوان یک متخاصم به B * رسید و مدرک BA را دریافت کرد. کاکرافت در ۲۶ اوت ۱۹۲۵ با الیزابت کراتتری ازدواج کرد، در مراسمی در کلیسای متدیست متحد Bridge Street در تودموردن. آنها شش فرزند داشتند. اولی، پسری معروف به تیموتی، در نوزادی درگذشت. آنها پس از آن
معروف به تیموتی، در نوزادی درگذشت. آنها پس از آن صاحب چهار دختر شدند، جوآن دوروته (تئا)، جوسلین، الیزابت فیلدن و کاترین هلنا؛ و پسر دیگر، کریستوفر هیو جان. تحقیقات هسته ای. ارنست رادرفورد به توصیه مایلز واکر و مدیر تحقیقات در متروپولیتن ویکرز، کاککروفت را به عنوان دانشجوی تحقیق در آزمایشگاه کاوندیش پذیرفت. Cockcroft در سال ۱۹۲۴ با بورس تحصیلی بنیاد از کالج سنت جان و بورس تحصیلی دولتی به عنوان دانشجوی دکترا ثبت نام کرد. وی تحت نظارت راترفورد، تز دکترای خود را «دربارهٔ پدیده‌های رخ داده در تراکم جریان‌های
را «دربارهٔ پدیده‌های رخ داده در تراکم جریان‌های مولکولی روی سطوح» نوشت که در مجموعه مقالات انجمن سلطنتی منتشر شد. وی در ۶ سپتامبر ۱۹۲۵ به دکترای خود اعطا شد. در این مدت او دستیار فیزیکدان روسی پیتر کاپیتزا بود، که در دمای بسیار پایین روی فیزیک میدان‌های مغناطیسی کار می‌کرد. Cockcroft در طراحی و ساخت مایعات مایع هلیوم کمک کرد. در سال ۱۹۱۹، رادرفورد موفق شد اتمهای نیتروژن را با ذرات آلفای ساطع شده از اتمهای رادیوم در حال تجزیه متلاشی کند. این آزمایش و آزمایش‌های بعدی به ساختار هسته‌های اتمی اشاره داشتند.
بعدی به ساختار هسته‌های اتمی اشاره داشتند. برای کاوش بیشتر، وی به ابزاری مصنوعی برای ایجاد ذرات با سرعت کافی نیاز داشت تا بتواند بر بار هسته غلبه کند. این امر تحقیق جدیدی را در آزمایشگاه کاوندیش آغاز کرد. او کاکرافت، توماس آلیبون و ارنست والتون را به این مشکل اختصاص داد. آنها آنچه را که به عنوان شتاب‌دهنده Cockcroft – Walton معروف شد، ساختند. مارک اولیفانت برای آنها منبع پروتون طراحی کرد. لحظه ای حیاتی فرا رسید که کاکرافت مقاله ای از جورج گامو در مورد تونل کوانتومی را خواند. کاکرافت دریافت که در نتیجه این
کوانتومی را خواند. کاکرافت دریافت که در نتیجه این پدیده، می‌توان با ولتاژهای بسیار کمتر از آنچه که تصور می‌شد، اثر مطلوب را به دست آورد. در حقیقت، او محاسبه کرد که پروتون‌هایی که فقط ۳۰۰۰۰۰ الکترون ولت انرژی دارند می‌توانند به هسته بور نفوذ کنند. Cockcroft و Walton برای دو سال آینده روی شتاب‌دهنده خود کار کردند. رادرفورد برای خرید ترانس و سایر تجهیزات مورد نیاز خود از دانشگاه کمبریج کمک هزینه ۱۰۰۰ پوندی دریافت کرد. کاکرافت در ۵ نوامبر ۱۹۲۸ به عنوان عضو کالج سنت جان انتخاب شد. او و والتون در مارس ۱۹۳۲ شروع
سنت جان انتخاب شد. او و والتون در مارس ۱۹۳۲ شروع به کار شتاب‌دهنده خود کردند و با پروتونهای پر انرژی لیتیوم و بریلیم را بمباران کردند. آنها انتظار داشتند که پرتوهای گاما را ببینند، دانشمندان فرانسوی گزارش داده بودند، اما هیچ‌کدام پیدا نشد. در فوریه ۱۹۳۲، جیمز چادویک نشان داد که آنچه مشاهده شده در واقع نوترون است. Cockcroft و Walton سپس به جستجوی ذرات آلفا پرداختند. در ۱۴ آوریل ۱۹۳۲، والتون هدف لیتیوم را بمباران کرد و متوجه آنچه که فکر می‌کرد ذرات آلفا است، شد. کاکرافت و سپس راترفورد احضار شدند و تأیید
شد. کاکرافت و سپس راترفورد احضار شدند و تأیید کردند که واقعاً چنین است. جنگ جهانی دوم. در آغاز جنگ جهانی دوم، کاک کرافت به عنوان دستیار مدیر تحقیقات علمی در وزارت تأمین مشغول به کار شد و روی رادار کار می‌کرد. در سال ۱۹۳۸، سر هنری تیزارد خانه زنجیره ای Cockcroft را نشان داد، حلقه ایستگاه‌های رادار هشدار سریع ساحلی که توسط نیروی هوایی سلطنتی (RAF) برای شناسایی و ردیابی هواپیماها ساخته شده‌است. اکنون، وی به استقرار دانشمندان جهت کمک به عملیاتی شدن کامل سیستم کمک کرد. در سال ۱۹۴۰، او بخشی از شورای مشورتی
کمک کرد. در سال ۱۹۴۰، او بخشی از شورای مشورتی تحقیقات علمی و توسعه فنی شد. در آوریل ۱۹۴۰، همراه او به عضویت کمیته مطالعه علمی جنگ هوایی تشکیل شد که برای رسیدگی به مسائل ناشی از تفاهم نامه فریش-پیرلز تشکیل شده بود، که محاسبه می‌کرد یک بمب اتمی از نظر فنی امکان‌پذیر است. این کمیته در ژوئن ۱۹۴۰ توسط کمیته MAUD، که کوکرافت نیز عضو آن بود، جانشین شد. این کمیته تحقیقات اولیه را در انگلیس هدایت کرد. در اوت ۱۹۴۰، کاک کرافت به عنوان بخشی از مأموریت تیزارد به ایالات متحده سفر کرد. از آنجا که انگلیس بسیاری از
ایالات متحده سفر کرد. از آنجا که انگلیس بسیاری از فناوری‌های جدید را توسعه داده بود اما ظرفیت صنعتی برای بهره‌برداری کامل از آنها را نداشت، تصمیم گرفته شد که آنها را با آمریکا تقسیم کنند، گرچه آن کشور هنوز در جنگ نبود. [۳۲] اطلاعات ارائه شده توسط مأموریت تیزارد شامل بزرگترین پیشرفتهای علمی در طول جنگ بود. این فناوری مشترک شامل فناوری‌های راداری، به ویژه مگنترون حفره بسیار بهبود یافته طراحی شده توسط گروه اولیفانت در بیرمنگام بود، که مورخ آمریکایی جیمز فینی باکستر سوم آن را «با ارزش‌ترین محملی که تاکنون به
باکستر سوم آن را «با ارزش‌ترین محملی که تاکنون به سواحل ما آورده شده‌است» توصیف کرد، طراحی برای نزدیکی آتش، جزئیات موتور جت فرانک ویتل و یادداشت فریش-پیرلز در مورد امکان‌سنجی بمب اتمی. اگرچه ممکن است این موارد مهمترین آنها تلقی شود، بسیاری از اقلام دیگر نیز از جمله طراحی برای موشکها، سوپرشارژها، تفنگ‌های دیدنی و دستگاه‌های تشخیص زیردریایی حمل شدند. وی در دسامبر ۱۹۴۰ به انگلیس بازگشت. بلافاصله پس از بازگشت، کاک کرافت به عنوان سرپرست ارشد مؤسسه توسعه تحقیقات دفاع هوایی (ADRDE) در کریستچرچ، همپشایر منصوب شد.
دفاع هوایی (ADRDE) در کریستچرچ، همپشایر منصوب شد. تمرکز وی استفاده از رادار برای سرنگونی هواپیماهای دشمن بود. GL Mk. رادار III به عنوان یک رادار ردیابی و پیش‌بینی هدف توسعه داده شد، اما تا سال ۱۹۴۲ رادار SCR-584 با همین هدف در ایالات متحده در دسترس قرار گرفت و کاک کرافت پیشنهاد کرد که تحت Lend-Lease خریداری شود. وی با ابتکار عمل خود، مجموعه‌های SCR-584 را برای آزمایش به دست آورد و آزمایش‌هایی که در اکتبر ۱۹۴۳ در جزیره شپی انجام شد، به‌طور قطعی برتری SCR-584 را نشان داد. این باعث شد که کاکرافت در وزارت
را نشان داد. این باعث شد که کاکرافت در وزارت تدارکات مورد پسند واقع نشود، اما او اطلاعاتی داشت که آلمان‌ها قصد دارند بمب پرنده V-1 را مستقر کنند. در ۱ ژانویه ۱۹۴۴، سرلشکر سر رونالد ویکس درخواست فوری واشینگتن را برای ۱۳۴ مجموعه SCR-584 ارسال کرد. بعد از جنگ. در آوریل ۱۹۴۵، کاکرافت و الیفانت سایتی را برای تأسیس مشابه در انگلیس جستجو کردند و در RAF Harwell مستقر شدند. به کاک کرافت در ۹ نوامبر ۱۹۴۵ به عنوان مدیر مؤسسه تحقیقات انرژی اتمی (AERE) در هارول پیشنهاد شد. اعلامیه رسمی در ۲۹ ژانویه ۱۹۴۶ اعلام شد، اما
شد. اعلامیه رسمی در ۲۹ ژانویه ۱۹۴۶ اعلام شد، اما این خبر دو ماه قبل از اعلامیه به بیرون درز کرد و قبل از اطلاع دولت کانادا، یک حادثه دیپلماتیک توافق شد که کاکرافت تا پیدا شدن جانشینی ترک نکرد و او تا ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۶ رودخانه چالک را به مقصد هارول ترک نکرد. در همین حال وی برای آزمایشگاه جدید کارمند جذب کرد. کلاوس فوکس از آزمایشگاه Los Alamos پروژه منهتن رئیس فیزیک نظری شد. رابرت اسپنس، معاون کاک کرافت در آزمایشگاه مونترال، رئیس شیمی شد. H.W.B. اسکینر، فیزیک عمومی؛ اوتو فریش، از فیزیک هسته ای؛ و جان دانورث،
عمومی؛ اوتو فریش، از فیزیک هسته ای؛ و جان دانورث، از فیزیک رآکتور. فوخس بعداً به عنوان جاسوس شوروی در ۳ فوریه ۱۹۵۰ دستگیر شد. GLEEP با قدرت کم و تعدیل شده از گرافیت، که مخفف Graphite Low Energy Experimental Pile است، توسط آزمایشگاه مونترال طراحی شده‌است و با شروع به کار در ۱۵ اوت ۱۹۴۷، اولین رآکتور هسته ای است که در اروپای غربی کار می‌کند. پس از آن BEPO، یک رآکتور تحقیقاتی ۶ مگاواتی است که توسط AERE در ۳ ژوئیه ۱۹۴۸ طراحی شده‌است. از آنجا که آب سنگین در انگلیس در دسترس نبود، BEPO به عنوان یک رآکتور تعدیل
در دسترس نبود، BEPO به عنوان یک رآکتور تعدیل شده با گرافیت طراحی و ساخته شد. هارول در طراحی رآکتورهای Windscale و کارخانه جداسازی شیمیایی در آنجا نقش داشت. تصویب قانون انرژی اتمی ۱۹۴۶ (قانون مک ماهون) در اوت ۱۹۴۶، روشن ساخت که انگلیس دیگر اجازه دسترسی به تحقیقات اتمی ایالات متحده را نخواهد داشت. این امر تا حدی ناشی از دستگیری برای جاسوسی آلن نون می در فوریه ۱۹۴۶ بود. کاکرافت به مذاکره در مورد توافق‌نامه جدید، غیررسمی و بدون امضا با آمریکایی‌ها کمک کرد که در ۷ ژانویه ۱۹۴۸ اعلام شد، معروف به Modus Vivendi.
۷ ژانویه ۱۹۴۸ اعلام شد، معروف به Modus Vivendi. همکاری مجدد که وی طبق این توافق امیدوار بود توهم آمیز باشد. توسعه بازدارندگی هسته ای مستقل انگلیس منجر به اصلاح قانون انرژی اتمی در سال ۱۹۵۸ و از سرگیری روابط ویژه هسته ای بین آمریکا و انگلیس تحت توافق‌نامه دفاع متقابل ۱۹۵۸ ایالات متحده و انگلیس شد.
گئورگ ویلهلم والتر بوث (زاده ۸ ژانویه ۱۸۹۱ در ارانینبرگ - درگذشته ۸ فوریه ۱۹۵۷ در هایدلبرگ) فیزیک‌دان آلمانی است که در ۱۹۵۴ به همراه ماکس بورن برای ارائه روش تطابق و کشفهایش با بکارگیری این روش برنده جایزه نوبل فیزیک شد. او از سال ۱۹۱۴ در طول جنگ جهانی اول در ارتش خدمت کرده‌است، و به اسارت روس‌ها درآمد. او در سال ۱۹۲۰ به آلمان بازگشت و کار خود را به روی اعمال روش‌های تصادفی برای مطالعه واکنش‌های هسته‌ای، اثر کامپتون، پرتوهای کیهانی، و دوگانگی موج ذره از تابش ادامه داد که موجب دریافت جایزه نوبل فیزیک برای او
ادامه داد که موجب دریافت جایزه نوبل فیزیک برای او شد.
جواری می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
پولیکارپ کوش (زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۱۱ – درگذشته ۲۰ مارس ۱۹۹۳) فیزیک‌دان آمریکایی تبارِ زاده آلمان بود. در سال ۱۹۵۵ به همراه ویلیس اوژن لمب برای «محاسبه دقیق گشتاور مغناطیستی الکترون» موفق به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد که پیامد آن، بازنگری و نوآوری در الکترودینامیک کوانتومی بود.
والتر هاوسِر براتِین (زاده ۱۰ فوریه ۱۹۰۲ – درگذشته ۱۳ اکتبر ۱۹۸۷) فیزیک‌دان آمریکایی بود. در آزمایشگاه بل بود که همراه با جان باردین و ویلیام شاکلی برای مطالعه و تحقیق در مورد نیمه‌رساناها و پیدا کردن اثر ترانزیستور موفق شدند جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۵۶ را دریافت کنند.
چن نینگ یانگ فرانکلین (چینی ساده : 杨振宁 چینی سنتی : 杨振宁. پینیین : یانگ Zhènníng) (زاده ۱ اکتبر ۱۹۲۲) فیزیک‌دان چینی، آمریکایی که زمینه فعالیت و مطالعاتش در مکانیک آماری و فیزیک ذرات است. او در سال ۱۹۵۷، همراه با تسونگ-دائو لی برای تحقیق دربارهٔ قوانین پاریته که در نهایت منجر به کشف‌های مهمی در مورد ذرات بنیادی شد موفق به دریافت جایزه نوبل در فیزیک شدند.
دارت ، یک زبان برنامه‌نویسی است که توسط گوگل توسعه داده می‌شود. هدف دارت جایگزین کردن جاوااسکریپت که زبان داخلی مرورگرهای وب است می‌باشد. دارت راه حلی برای مشکلات موجود در جاوا اسکریپت (به‌طور مثال مشکل حافظه) می‌باشد که کارایی بهتر، قابلیت استفاده ساده‌تر برای پروژه‌های بزرگ و امنیت بیشتری را فراهم می‌کند. گوگل همچنین بسیار تلاش دارد تا دارت را پیچیده تر بسازد و ویژگی‌ها و قابلیت‌های فراوانی به آن ببخشد. دارت زبانی برپایه کلاس، وراثت یگانه و شی گرایی است که نحوه پیاده‌سازی یا سینتکس آن شبیه زبان C بوده و
نحوه پیاده‌سازی یا سینتکس آن شبیه زبان C بوده و دارای Interface،reified generics کلاسهای Abstract و Optional typing می‌باشد. type annotationهای ایستا تأثیری بر روی سمانتیک کد در زمان اجرا ندارد. در عوض type annotation می‌تواند پرونده‌هایی برای ابزارهایی مانند checkerهای ایستا و checkهای پویای در زمان اجرا را فراهم نماید. این پروژه توسط لارس بک و کسپر لاند پایه‌گذاری شده‌است. مدهای زمان‌های اجرا. برنامه‌های دارت در یکی از دو حالت اجرا می‌شوند. در مد چک شده، که مد پیش‌فرض نیست و باید فعال شود، type assertion
مد پیش‌فرض نیست و باید فعال شود، type assertion پویا فعال می‌شود. این type assertionها می‌توانند در صورتی فعال شوند که تایپ‌های ایستا در کد فراهم شده باشد، و همچنین می‌تواند مقداری از خطاها را هنگامی که نوع‌ها نامناسب باشند را catch نماید. برای مثال اگر متدی این‌گونه annotate شده باشد که رشته‌ای را بازگرداند، ولی در شمار درست (عدد درست) برگرداند، type assertion پویا این خطا را catch کرده و خطایی را ارسال می‌نماید. اجرای برنامه در مد چک شده برای حالت تست و توسعه توصیه می‌شود. برنامه‌های دارت به صورت پیش‌فرض
توصیه می‌شود. برنامه‌های دارت به صورت پیش‌فرض در مد تولید است که تمام مدهای type assertion پویای آن غیر فعال می‌باشد. این حالت مد پیش‌فرض است زیرا که سریع‌ترین حالت برای اجرای برنامه‌های دارت می‌باشد. کامپایل به جاوا اسکریپت. dartc اولین کامپایلری بود که توانایی تولید جاوا اسکریپت از روی کد دارت را داشت، ولی هم‌اکنون از رده خارج شده‌است. Frog دومین برنامه از کامپایلر دارت به جاوا اسکریپت بود که به زبان دارت نوشته شده‌است. Frog هرگز نتوانست مفاهیم کلی زبان دارت را پیاده‌سازی نماید، گرچه کامپایلر جدید به نام
را پیاده‌سازی نماید، گرچه کامپایلر جدید به نام dart2js ساخته شده بود. همچنین این برنامه نیز به زبان دارت نوشته شده‌است و هم‌اکنون کامپایلری است که تمام ویژگی‌ها و مفاهیم این زبان را پشتیبانی می‌نماید. ویرایشگر. در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۱، شرکت گوگل یک ادیتور دارت را منتشر کرد، که ادیتوری متن باز بر روی کامپوننت‌های اکلیپس بود و روی سیستم‌های Mac OS X، ویندوز و سیستم عامل‌های مبتنی بر لینوکس اجرا می‌شد. این ادیتور قابلیت Syntax highlighting، Code completion، کامپایل کردن Java script، اجرای برنامه‌های دارت بر روی
کردن Java script، اجرای برنامه‌های دارت بر روی سرور یا تحت وب و debugging را دارد. محیط‌های جت‌برینز همچنین زبان دارت را پشتیبانی می‌کنند. پلاگین دارت بر روی IntelliJ IDEA، PhpStorm و WebStorm موجود می‌باشد. این پلاگین ویژگی‌های زیادی از جمله هایلایت کردن متن، کامل کردن کد، ریفرکتور کردن، دیباگ کردن و موارد بسیاری را دارا می‌باشد. و اندروید استدویو قابلیت استفاده از دارت را برای پروژه های فلاتر می‌دهد. محیط‌های گسترش. دارت به گونه‌ای طراحی شده‌است که بر روی مرورگرهای مدرن اجرا شود، چه به صورت اجرا بر روی
مرورگرهای مدرن اجرا شود، چه به صورت اجرا بر روی ماشین مجازی که درون مرورگرها تعبیه شده‌است یا به صورت کامپایل شده به زبان جاواسکریپت. ماشین مجازی دارت همچنین برای اجرای برنامه‌های دارت بر روی سرور یا خط فرمان طراحی شده‌است. به‌طور مثال پروژهٔ دارت کتابخانه‌هایی جهت کار با ورودی خروجی شبکه و دایرکتوری‌ها را فراهم می‌نماید. تطبیق مرورگرها. دارت به حالت نسخهٔ مدرن جاواسکریپت کامپایل می‌شود و اجازه می‌دهد که بر روی مرورگرهای مدرن اجرا شود، گرچه یک نسخهٔ ویژه از کرومیوم وجود دارد که درون آن ماشین مجازی دارت
از کرومیوم وجود دارد که درون آن ماشین مجازی دارت تعبیه شده‌است. این ویژگی این مرورگر را قابل می‌سازد تا برنامه‌های دارت را بدون اینکه به جاواسکریپت کامپایل شوند، اجرا نماید. با نسخهٔ مایلستون یک، جاواسکریپت تولید شده، ۷۸٪ بازدهی جاواسکریپتی که به صورت دستی نوشته شده باشد را دارا می‌باشد، در حالی که کد دارت ۲۱٪ سریعتر از کد مشابه بر روی وی-۸ اجرا می‌شود. در 2025، edge مایکروسافت، فایرفاکس موزیلا، مرورگر اپرای شرکت اپرا و سافاری شرکت اپل برنامه‌ای جهت تعبیه کردن ماشین مجازی جدای دارت را دارند. مثال. برنامه
کردن ماشین مجازی جدای دارت را دارند. مثال. برنامه سلام دنیا! main() { print('Hello World!'); تابعی جهت محاسبهٔ nامین عدد فیبوناچی: int fib(int n) =&gt; (n&gt; 1) ? (fib(n - 1) + fib(n - 2)): n; main() { print('fib(20) = ${fib(20)}'); یک کلاس ساده: // Create a class for Point. class Point { // Final variables cannot be changed once they are assigned. // Create two instance variables. final num x, y; // A constructor, with syntactic sugar for setting instance variables. Point(this.x, this.y); // A named
variables. Point(this.x, this.y); // A named constructor with an initializer list. Point.origin(): x = 0, y = 0; // A method. num distanceTo(Point other) { var dx = x - other.x; var dy = y - other.y; return sqrt(dx * dx + dy * dy); // All dart programs start with main() main() { // Instantiate point objects. var p1 = new Point(10, 10); var p2 = new Point.origin(); var distance = p1.distanceTo(p2); print(distance); نقدها. دامنه نقدها از حمله به ریسک تکه‌تکه شدن و قفل‌گذاری مالک بر روی محتوا، تا تایپ-سیستم
شدن و قفل‌گذاری مالک بر روی محتوا، تا تایپ-سیستم اختیاری واحد آن، و درک گرامر خسته‌کنندهٔ شبیه به جاوای آن متغیر است. تیم جاواسکریپت مایکروسافت بیان کرده‌است که «بعضی مثالها، مانند دارت که طوری بیان می‌کند که جاواسکریپت دارای ایرادات اساسی می‌باشد و برای بهبود این سناریو ما نیاز به یک ترک همیشگی جاواسکریپت در زمان اجرا و گرامر آن می‌باشیم. ما با این طرز فکر کاملاً مخالفیم». مایکروسافت بعدها نسخه سوپرست زبان جاواسکریپت به نام تایپسکریپت را منتشر کرد. برخلاف دارت، اسکریپت شارپ و گوگل وب تولکیت، تایپسکریپت
دارت، اسکریپت شارپ و گوگل وب تولکیت، تایپسکریپت گرامر جاواسکریپت را کنار نگذاشته‌است بلکه آن را توسعه بخشیده‌است. مهندس شرکت اپل، اولیور هانت، که بر روی پروژه وب کیت (که هردو مرورگر سافاری و گوگل کروم را قدرت بخشیده‌است) فعالیت دارد، بیان نموده‌است که: اضافه نمودن یک زبان اضافی وب محور (که استاندارد نشده‌است)، برای پروژه مقرون به صرفه به نظر نمی‌آید، حتی اگر آسیب‌رسان به نظر بیاید. [...] اضافه کردن پشتیبانی مستقیم و آشکار برای یک زبان غیر استاندارد، منجر به قربانی کردن وب-باز با نادیده گرفتن تمام فرم‌های
قربانی کردن وب-باز با نادیده گرفتن تمام فرم‌های توسعه توافقی زبان شده و ما را مجبور به انتخاب هر زبانی بر روی وب نماید. این عمل بطور غیر مستقیم هر مرورگری را در موقعیتی قرار می‌دهد که یک اکستنشن ویژهٔ خاص را نسبت به بقیه مرورگرها در یک موقعیت خاص پشتیبانی می‌کند همانطور که یک مرورگر خاص وی بی اسکریپت را پشتیبانی می‌کرد، و تأثیر یکسان داشت: شکافتن وب-باز با ساختن محتوایی که تنها به صورت کارامد بر روی تنها یک محصول خاص اجرا می‌شود. برندان ایچ در موزیلا، کسی که جاواسکریپت را توسعه بخشید، بیان نموده‌است که: من
جاواسکریپت را توسعه بخشید، بیان نموده‌است که: من به شما قول می‌دهم که اپل و مایکروسافت (و اپرا و موزیلا، ولی بیان دو مورد اول کافی است) هرگز ماشین مجازی دارت را تعبیه نخواهند کرد. پس بسیار خوب در کروم کار خواهد کرد و حتی فقط در کروم کار خواهد کرد انتشار بیاناتی عامدانه توسط گوگل است. ما جدایی‌هایی ازین قبیل را روز به روز بیشتر می‌بینیم. به عنوان یک کاربر کروم و فایرفاکس (و یا سافاری) و من آن را برای تجربه دردناک یافته‌ام، جدا از کج سلیقگی‌های سیاسی. داگلاس کراکفورد، هنگامی که از او در مورد دارت، در طی
کراکفورد، هنگامی که از او در مورد دارت، در طی مقالهٔ استایل برنامه‌نویسی و ذهن شما سؤال گردید، پاسخ داد: من مدت زمان زیادی را فکر کردم... اگر من می‌توانستم یک کاغذ تمیز بردارم و (یک زبان جدید) بنویسم که تمام ویژگی‌های خوب جاواسکریپت را دارا می‌باشد، هرگز به چیزی شبیه دارت نمی‌رسیدم.
اولودنیز یک دهکدهٔ کوچک تفریحی در منطقهٔ فتحیه استان موغله، واقع در جنوب غربی کشور ترکیه است. این منطقه در قسمت شمالی به کوه و در قسمت جنوبی به سواحل دریای اژه محدود می‌شود. سواحل این دهکده به شکل شنی است. واژهٔ اولودنیز به معنای دریای مرده است. این منطقه یکی از برترین مناطق انجام ورزش پاراگلایدینگ در جهان است.
ایگور یِوْگِنیویچ تام (زاده ۸ ژوئیه ۱۸۹۵ - درگذشته ۱۲ آوریل ۱۹۷۱) فیزیک‌دان و ریاضی‌دان روسی است. او در سال ۱۹۵۸ به همراه پاول چرنکوف و لیا فرانک به خاطر کشف و تعبیر اثر چِرِنکوف یا تابشِ چِرِنکوف موفق به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد. ایگور تام در شهر ولادی‌وستوک در خانواده‌ای روسی آلمانی زاده شد و در سال ۱۹۱۳–۱۹۱۴ وارد دانشگاه ادینبورگ شد.
روبرت بوش گ‌ام‌ب‌ها یا به‌اختصار بوش، یک شرکت فناور چندملیتی آلمانی است که در سال ۱۸۸۶ توسط روبرت بوش در شهر اشتوتگارت بنا نهاده شد. این شرکت بزرگ‌ترین تأمین‌کننده لوازم خودکار در جهان است. دفتر مرکزی این شرکت در شهر گرلینگن در آلمان قرار دارد. با فعالیت در حوزه فناوری‌های خودکار و صنعتی، کالاهای مصرفی و فناوری‌های ساختمانی، این شرکت در سال ۲۰۱۰ فروشی معادل ۴۷٬۵ میلیارد یورو داشت که با رشدی معادل ۲۷ درصد در سال، سریعترین رشد سالانه را در تاریخ ۱۲۵ ساله خود ثبت کرد. حوزه‌های عملیاتی اصلی بوش در چهار بخش