payamvha/North_RAG huggingface dataset:
علائم می‌شود. برای درمان مرحله حاد این بیماری می‌توان از آنتی هیستامینهای موضعی و در موارد شدیدتر از قطره‌های کورتیکواستروئید موضعی استفاده کرد. استفاده از مواد ثابت کنند ه غشاء سلول مانند کرومولین سدیم علائم فعلی بیماری را کاهش نمی‌دهد بلکه باعث کاهش علائم بیماری در روزهای بعد می‌شود، لذا برای جلوگیری و کنترل علائم بیماری استفاده می‌شود. بیمارانی که زخم قرنیه دارند، باید با قطرههای سیکلوپلژیک و آنتی‌بیوتیکهای موضعی تحت درمان قرار گیرند. استفاده از یک لنز پانسمانی و نازک می‌تواند باعث کاهش تماس بین قرنیه و
و نازک می‌تواند باعث کاهش تماس بین قرنیه و پلک شود. زمانی که قسمت سطحی قرنیه ترمیم شد آنگاه می‌توان از قطره‌های کورتیکواستروئید نیز استفاده کرد. بهتر است برای کنترل این بیماری یک ماه قبل از شروع و در طول فصل حساسیت، از کرومولین سدیم استفاده کرد و آن‌ها را قطع نکرد زیرا پس از قطع، با شروع مجدد حداقل ۲ هفته طول می‌کشد تا اثر آن‌ها ظاهر شود.
فورت فرونتناک نام دژی بوده فرانسوی که به انگیزه‌های نظامی و نیز کاربرد پست‌خانه‌ای در ۱۶۷۳ و در جای کنونی کینگستن، انتاریو در کانادا ساخته شده‌بود. این دژ در جایی استراتژیک ساخته‌شده بود، بر دهانهٔ رود کاتاراکی و در جایی که رود سن لارنس دریاچهٔ انتاریو را ترک می‌کند. این سنگر نام خود را از لویی دو فرنتناک فرماندار فرانسه نو وام‌دارد چرا که او مجری ساخت این سنگر بود. این سنگر را به دلیل جای ساختش فورت کاتاراکی نیز خوانده‌اند. تاریخچه. این دژ دو جنگ را به خود دید. یکی در سال ۱۶۸۸ که سرخ‌پوستان ایروکوی آن را
دید. یکی در سال ۱۶۸۸ که سرخ‌پوستان ایروکوی آن را به محاصره درآوردند و دیگر نبرد سنگر فرونتناک در ۱۷۵۸ میلادی. در مورد نخست شهربندان سرخ‌پوستان دو ماه به درازا کشید. اگرچه سنگر پایدار ماند ولی سکونت‌گاه‌های گرد آن ویران شد و بسیاری از دژنشینان مردند. البته دلیل مرگ بیشترشان بیماری اسکوربوت بود. سرانجام فرانسویان آنجا را رها کردند ولی پیش از رهاکردن دست به ویرانی آن زدند. سپس در ۱۶۹۵ دوباره بر آن چیره‌گشتند و بازسازیش کردند. مورد دوم در پی رقابت میان انگلستان و فرانسه برای چیرگی بر آمریکای شمالی و آنگاه جنگ
و فرانسه برای چیرگی بر آمریکای شمالی و آنگاه جنگ هفت‌ساله میان این دو کشور رخ داد. در ۱۷۵۸ انگلیسان با ۳ هزار نیرو بر این دژ تاختند. در پادگان شهر ۱۱۰ مرد جنگی بود که به پدافند برخاستند. ولی سرانجام در برابر رهایی از مرگ دژ را به انگلیسیان سپردند. انگلیس‌ها نیز پس از دستیابی به تجهیزات و مهمات درون دژ آن را ویران ساختند. منابع. Wikipedia contributors، "Fort Frontenac،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Fort_Frontenac&amp;oldid=318570473 (accessed October 11، 2009).
درمانگاه یا کلینیک ساختمان یا بخشی در بیمارستان یا مرکز بهداشتی-درمانی که به درمان بیماران یا مراقبت پزشکی از بیماران سرپایی اختصاص دارد. معمولاً درمانگاه موسسه‌ای مستقل است که به درمان بیماران می‌پردازد اما برخلاف بیمارستان بیماران را بستری نمی‌کند. در ایران درمانگاه معمولاً می‌تواند دارای بخشهای پزشک عمومی و متخصص، دندانپزشکی، داروخانه، مامایی، رادیولوژی، آزمایشگاه و … باشد. مجوز تأسیس و پروانه بهره‌برداری درمانگاه را وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی از طریق دانشگاه‌های علوم پزشکی مربوطه صادر می‌نماید.
طریق دانشگاه‌های علوم پزشکی مربوطه صادر می‌نماید. درمانگاه می‌تواند خصوصی، دولتی یا خیریه باشد. هر درمانگاهی بجز مؤسس باید برای هر شیفت فعال خود دارای مسئول فنی پزشک باشد. درمانگاه می‌تواند عمومی یا تخصصی (مانند درمانگاه پوست و مو یا درمانگاه دندانپزشکی) باشد. انواع کلینیک عبارتند از : برخلاف ساختمان پزشکان، درمانگاه مؤسسه واحدی است و می‌تواند با سازمان‌های بیمه‌گر و اداره‌ها قرارداد (برای پذیرش بیماران) ببندد، سرنسخه و سربرگ داشته باشد و پذیرش و صندوق واحدی برای بخش‌های گوناگون داشته باشد.
مجتمع درمانی یا پلی‌کلینیک کلینیک یا مرکز مراقبت‌های بهداشتی است که معاینات عمومی و تخصصی را ارائه می‌دهد و درمان طیف گسترده‌ای از بیماری‌ها و آسیب‌های بیماران سرپایی را انجام می‌دهد اما معمولاً مستقل از بیمارستان به‌شمار می‌آید. زمانی که یک مجتمع درمانی بسیار بزرگ باشد و نیازهای مختلف بیماران و مراجعین را تأمین کند به آن بیمارستان می‌گویند. همچنین این کلمه برای بخش‌های سرپایی (درمانگاه‌های سرپایی) بیمارستان‌های (عمومی) نیز استفاده می‌کنند. کلینیک برای بیماران سرپایی در برخی از زبان‌ها، به عنوان مثال
بیماران سرپایی در برخی از زبان‌ها، به عنوان مثال فرانسوی، به‌طور خاص از کلمه «پلی کلینیک» برای ارجاع به کلینیک‌های سرپایی خصوصی استفاده می‌کنند. معمولاً مجتمع درمانی مانند درمانگاه مؤسسه ای مستقل است که به درمان بیماران می‌پردازد ولی برخلاف بیمارستان بیماران را بستری نمی‌کند و برخلاف درمانگاه معمولاً همزمان بیماران در چند رشته تخصصی (مانند چشم، ارتوپدی، قلب و …) پذیرش می‌شوند.
مینی‌بوس گونه‌ای خودروی ترابرد مسافر است و در سرویس مدارس، ادارات و کارخانجات کاربرد بسیاری دارد که ظرفیت آن از یک ون بیشتر بوده و از یک اتوبوس کمتر است. معمولاً ظرفیت مینی‌بوس بین ۸ تا ۳۰ صندلی است. پیشرانه مینی‌بوس برخلاف اتوبوس، اغلب در جلوی خودرو قرار دارد. بر اساس تعریف بند «چ» ماده ۵۱ آئین‌نامه راهنمایی و رانندگی ایران، مینی‌بوس خودروی مسافربری است که ظرفیت آن با راننده بین ۱۶ تا ۲۶ نفر می‌باشد. بر اساس قوانین ایران، همه دارندگان گواهینامه پایه دوم رانندگی پیشین، به شرط گذشتن یک سال از تاریخ اخذ
رانندگی پیشین، به شرط گذشتن یک سال از تاریخ اخذ گواهینامه و به شرط دارا بودن حداقل سن ۲۳ سال تمام، می‌توانستند رانندگی مینی‌بوس را برعهده گیرند. براساس قوانین جاری دارندگان گواهینامه پایه سوم با گذشت دو سال از اخذ آن و داشتن سن ۲۳ سال تمام می‌توانند در آزمون گواهینامه پایه دوم شرکت کنند.
خوش‌رود، دهستانی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۱۷۵۸ نفر (۳۱۴۳ خانوار) بوده‌است.
فیضیه، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بابل در استان مازندران ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۴۰۷۳ نفر (۶۲۱۰ خانوار) بوده‌است.
اسبوکلا، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بابل در استان مازندران ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۶۳۱۹ نفر (۴۱۹۷ خانوار) بوده‌است.
گنج افروز، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بابل در استان مازندران ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۲۷۹۲ نفر (۶۰۹۵ خانوار) بوده‌است.
سجاد رود (سِجرو)، دهستانی است از توابع بخش بندپی شرقی شهرستان بابل در استان مازندران ایران. دهستان سجادرود (سِجرو) از پرجمعیت‌ترین دهستان‌های ایران است. جمعیت. این دهستان در بخش بندپی شرقی در شهرستان بابل قرار دارد و برابر سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۶۸۰۹ نفر (۶۷۳۸ خانوار) بوده‌است.
ژان باتیست تاورنیه (۱۰۱۴–۱۱۰۰ق/۱۶۰۵–۱۶۸۹م)، جهانگرد و بازرگان فرانسوی است که در عصر صفوی بارها به ایران و مشرق زمین سفر کرد. سفرنامهٔ او در شرح وقایع دورهٔ صفویه و وقایع دربار صفوی است. زندگی‌نامه. ژان باتیست تاورنیه، جهانگرد فرانسوی، در سال ۱۶۰۵ در پاریس به دنیا آمد. خانواده او که اکثر جغرافی‌دان و حکاک و نقشه‌نگار بودند از آنتورپ در بلژیک به پاریس آمده و در آنجا مستقر شده بودند. دوران کودکی‌اش در کنار پدر و خانواده دانشمندی گذشت که همه روزه دربارهٔ مسائل جغرافیایی با دیگران به گفتگو می‌پرداختند و همین
جغرافیایی با دیگران به گفتگو می‌پرداختند و همین گفتگوها بود که شوق سفر را از کودکی در او برانگیخت، چنان‌که خود می‌نویسد: اگر اولین تعلیم دومین تولد باشد من بامیل‌سفر کردن پا به جهان گذاشته‌ام. شهرتی که پدرم در مباحث جغرافیا داشت و گفتگوهایی که بیشتر دانشمندان در حضور من با پدرم می‌کردند و من با علاقه گوش می‌دادم میل سفر را در من بیدار کرد. بیست و دو سال بیشتر نداشت که بسیاری از کشورهای اروپا (فرانسه، انگلستان، بلژیک، هلند، لوکزامبورگ، آلمان، سوئیس، لهستان، مجارستان، ایتالیا) را دیده بود و به قدر رفع نیاز
مجارستان، ایتالیا) را دیده بود و به قدر رفع نیاز به زبان‌های رایج آن کشورها سخن می‌گفت. در همین‌سفرهای اروپا بود که راه سفرهای آینده خود را گشود. پس از مدتی خدمت در نزد نایب‌السلطنه مجارستان، با فرستاده کاردینال ریشلیو به نام پر ژوزف، که چندی بعد مدیر انجمن‌های دینی مشرق زمین شد، ملاقات کرد و در واقع توانست از راهی که این کشیش کاپوسن به کشورهای مشرق باز کرده بود استفاده کند. تاورنیه می‌نویسد: «من در حال رفتن به راتیسبون بودم که پر ژوزف به من پیشنهاد کرد که همراه نمایندگان او به سفری که نقشه‌اش را کشیده بود
نمایندگان او به سفری که نقشه‌اش را کشیده بود به قسطنطنیه و فلسطین بروم». او در قبول این پیشنهاد تردید نمی‌کند و عازم سفر می‌شود. پس از آن نیز پنج بار دیگر به مشرق زمین سفر می‌کند و جمعاً نه بار کشور ایران را می‌بیند. آخرین سفرش در ۶ دسامبر ۱۶۶۸ با بازگشت به پاریس به پایان می‌رسد. در این هنگام شصت و سه سال دارد. لوئی چهاردهم، شاه فرانسه، لقب نجیب‌زادگی به او اعطا می‌کند و در سال ۱۶۷۰ مالکیت بارون‌نشین اوبون را نیز به آن می‌افزاید. اکنون به سن شصت و پنج، سن بازنشستگی و نگارش خاطراتش رسیده‌است. پانزده سال
بازنشستگی و نگارش خاطراتش رسیده‌است. پانزده سال بعد، دوباره به سیر و سیاحت رو می‌آورد. فردریک ویلهلم، شاه براندنبورگ، او را به برلن فرا خوانده‌است تا سفر به هند و تأسیس یک شرکت تجاری نظیر شرکت انگلیسیان و هلندیان را به او پیشنهاد کند. در این زمان تاورنیه هفتاد و نه سال دارد. در ۳۰ ژوئن ۱۶۸۴ به برلن می‌رود و فردریک ویلهلم مقام ندیمی مخصوص شاه و نجیب‌زادگی دربار و مشاورت امور دریایی را به او اعطا می‌کند و وعده می‌دهد که او را به عنوان سفیر ویژه خود به دربار مغول کبیر (گورکانیان هند) بفرستد. تاورنیه فرانسه را
کبیر (گورکانیان هند) بفرستد. تاورنیه فرانسه را ترک می‌گوید و در براندنبورگ مستقر می‌شود. وعده شاه و تأسیس شرکت آلمانی هند شرقی عملی نمی‌شود، اما تاورنیه نمی‌تواند به سکون و بی‌حرکتی پیرمردی ثروتمند، دل خوش کند و بار دیگر تصمیم می‌گیرد که عازم سفر مشرق زمین شود. در این هنگام بیش از هشتاد سال سن دارد. در ژانویه ۱۶۸۹ و در بحبوحه زمستانی سخت، راه مسکو را در پیش می‌گیرد تا از آنجا به ایران برود، اما دیگر هرگز ایران را نمی‌بیند و در فوریه همان سال در شهر اسمولنسک زندگی را بدرود می‌گوید. تاورنیه در شرح مسافرت‌های
زندگی را بدرود می‌گوید. تاورنیه در شرح مسافرت‌های خود به مشرق زمین چند سفرنامه نوشته‌است. همه این سفرنامه‌ها پر از اطلاعات گرانبهایی است که در کتابهای دیگر مشابه آن‌ها را نمی‌توان یافت. تاورنیه به همه امور روزمره‌ای که در اطراف خود دیده توجه و علاقه نشان داده و به لطف همین اشتغال ذهنی است که ما برای مثال از انواع خوراک‌ها و افشره‌های آن عهد، پوشاک مرد و زن، وصف دقیق شهرها و ساختمان‌ها، انواع شغل‌ها و شیوه زندگی صاحبان مشاغل اطلاع حاصل می‌کنیم. ملاحظات او به واقع گرانبهاست. با این همه تاورنیه فاقد تخیل
به واقع گرانبهاست. با این همه تاورنیه فاقد تخیل شاعرانه و هنری است. زیباترین سروهای جهان را در باغ‌های شیراز نمی‌بیند و آثار بازمانده تخت جمشید را جز ستون‌هایی کهنه، بعضی سرپا و بعضی افتاده بر زمین نمی‌داند و اصفهان را که در آن زمان یکی از بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهرهای جهان است به چشم یک روستا می‌نگرد و ارزش بناهای بی نظیر آن را درنمی‌یابد (یا نمی‌خواهد دریابد) و از همه این آثار بی همتا فقط به زیبایی پل سی و سه چشمه (پل الله وردی خان) اذعان می‌کند. اما ارزش سفرنامه‌های او، خاصه آنجا که به ایران مربوط
ارزش سفرنامه‌های او، خاصه آنجا که به ایران مربوط می‌شود، در چیز دیگر است، در وصف کشور و نوع حکومتی است که از قدیمترین ایام تا کمتر از یک سده پیش همچنان یکسان مانده بود. تاورنیه هنگام اقامت در اصفهان مدام در دربار شاه رفت‌وآمد داشت؛ زیرا دربار بهترین مشتری جواهرات او بود و شاه به او محبت می‌کرد و او را (آقا طاورنیه) می‌نامید و اطلاعات مفیدی از شیوه حکومتی و نظام اقتصادی کشوری که قسمت اعظم اراضی آن متعلق به شاه بود به دست آورد. سفرهای تاورنیه میان سال‌های ۱۶۳۲ تا ۱۶۶۸ میلادی صورت گرفت. سفر اول او در زمان
۱۶۳۲ تا ۱۶۶۸ میلادی صورت گرفت. سفر اول او در زمان سلطنت شاه صفی، نوه شاه عباس بزرگ، و سفرهای دیگرش در زمان شاه عباس دوم و شاه سلیمان بود. این شش سفر را سه سفر بازگشت از هند تکمیل کرد که یکی از طریق دریا از بندر سورت به هرمز و دوتای دیگر از طریق قندهار بود. بدین گونه، او نه بار به ایران آمد. سفر اول تاورنیه در ۱۶۳۲، به پیشنهاد پر ژوزف آغاز شد و در استانبول از همراهان که عازم شامات و بیت‌المقدس بودند جدا شد. سفر دوم در ۱۳ سپتامبر ۱۶۳۸ آغاز شد و از طریق ایالات جنوبی عثمانی، یعنی ازمیر، به مرز ایران و سپس به
جنوبی عثمانی، یعنی ازمیر، به مرز ایران و سپس به تبریز و در آخر به اصفهان رسید. سفر سوم از طریق بین‌النهرین و آشور در ۶ دسامبر ۱۶۴۳ به اصفهان صورت‌گرفت. در سفر چهارم در ۱۸ ژوئن ۱۶۵۱ از بندر مارسی به اسکندرون و حلب و موصل و نینوا رفت و سرانجام به اصفهان رسید. سفر پنجم در ۵ فوریه ۱۶۵۷ آغاز شد و از طریق مارسی و سپس لیورنو (در ایتالیا) به ازمیر، تبریز و اصفهان انجامید. آخرین سفر یعنی سفر ششم، در ۲۷ نوامبر ۱۶۶۳ از پاریس آغاز و از طریق ازمیر و ایروان و تبریز، در ۲۰ اکتبر ۱۶۶۴ به اصفهان ختم شد. تاورنیه در بیان
۲۰ اکتبر ۱۶۶۴ به اصفهان ختم شد. تاورنیه در بیان آنچه دیده و نوشته دقت داشته‌است. مسائل مختلف مربوط به راه‌ها و روستاها و شهرهای متعدد را به‌خوبی و درستی توضیح می‌دهد. در طی سفرهایش با اشخاص سرشناس متعددی روبه‌رو می‌شود و اطلاعاتی دربارهٔ آن‌ها به دست می‌دهد که از لحاظ تاریخی بسیار ارزشمند است. از آن جمله‌اند اشخاصی مانند میرزا تقی اعتمادالدوله و کارهای نیک و بدش، علی‌مردان‌خان، حاکم ثروتمند و پرقدرت قندهار که از ترس شاه صفی به دربار هند پناه برد و قندهار را به هندیان تسلیم کرد، میرزا ابراهیم، وزیر مالیه
را به هندیان تسلیم کرد، میرزا ابراهیم، وزیر مالیه آذربایجان، خواجه نظر، اولین کلانتر ارمنیان و خواجه پطرس، تاجر بزرگ ارمنی و جز این‌ها. نظر تاورنیه دربارهٔ ایرانیان. در مجموع، نظر تاورنیه دربارهٔ ایرانیان بسیار مثبت است و معتقد است که ایرانیان از همه ملل آسیا باهوش‌ترین و از فرنگی‌ها در عقل و کفایت هیچ عقب نمی‌مانند. در مورد امنیت در ایران می‌گوید برخلاف عثمانی که در همه جا کاروان‌ها در معرض تجاوز حاکمان و دزدان قرار دارند در ایران می‌توان بدون ترس سراسر کشور را پیمود و اگر مال کسی را بدزدند حاکم موظف است
را پیمود و اگر مال کسی را بدزدند حاکم موظف است که معادل آن مال را به او پس بدهد. به نظر تاورنیه مهمان‌نوازی ایرانیان درخور ستایش‌است، ایرانیان دوستدار نظم و انصاف‌اند و ذوق بسیار برای آموختن دارند. او معتقد است که (ایران در آسیا به منزلهٔ فرانسه در اروپاست). توضیحات تاورنیه دربارهٔ ادیان، غالباً ناپخته و ابتدایی است. دربارهٔ اسلام و به خصوص تشیع در سطح امور باقی مانده و در مورد زرتشتیان ایران سخنان عوامانه را پذیرفته‌است. در شرح وقایع تاریخی نیز گاهی دچار اشتباه می‌شود؛ مثلاً در بحث از نسب شاهان صفوی، به
اشتباه می‌شود؛ مثلاً در بحث از نسب شاهان صفوی، به ملاقات میان امیر تیمور و شیخ حیدر اشاره می‌کند و ما می‌دانیم که چنین ملاقاتی روی نداده‌است. در این مورد و موارد دیگر مترجم لازم دیده‌است که در حاشیه توضیح کافی بدهد و اشتباهات نویسنده را اصلاح کند. سفرنامه تاورنیه. سفرنامه تاورنیه نخست در ۱۳۳۱ هجری قمری (۱۲۸۹ هجری شمسی) با ترجمه ابوتراب نوری (نظم الدوله) به فارسی منتشر شد. کتاب، غلط‌های ترجمه و سقطات متعدد و خطاهای چاپی فراوان داشت. چاپ دوم این کتاب، به‌همت کتابفروشی تأیید اصفهان و ویرایش حمید ارباب شیرانی،
تأیید اصفهان و ویرایش حمید ارباب شیرانی، در سال ۱۳۳۶ انتشار یافت که سه بخش نخست از پنج بخش آن دارای همان غلط‌ها و نواقص بود، زیرا در آن زمان، سه بخش از متن فرانسوی آن در دسترس نگارنده نبود و فقط بخش‌های چهارم و پنجم با متن اصلی تطبیق شده و غلط‌ها و سقطات برطرف گشته بود و ۳۸۰ صفحه دارد.
داستان‌های اندرسن (به ژاپنی: アンデルセン物語، به انگلیسی: Anderson Monogatari) یک مجموعه تلویزیونی انیمه ۵۲ قسمتی است که توسط استودیو موشی پروداکشنز ساخته شده‌است. پخش آن از ۳ ژانویه ۱۹۷۱ در شبکه فوجی تلویژن آغاز شده و در ۲۶ دسامبر ۱۹۷۱ پایان یافته‌است. این مجموعه درباره داستان‌های افسانه‌ای هانس کریستیان آندرسن است. منابع. Wikipedia contributors, "Anderson Monogatari," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Anderson_Monogatari&amp;oldid=260216580 (accessed October 16, 2009).
موش کوهستان و با نام اصلی داستان‌های جنگل سبز (به ژاپنی: 山ねずみ ロッキーチャック؛ به انگلیسی: Fables of the Green Forest) یک مجموعه تلویزیونی انیمه ۵۲ قسمتی است که توسط استودیو زوئیو ایزو ساخته شده است. پخش آن از ۷ ژانویه ۱۹۷۳ در کانال فوجی تلویژن آغاز شده و در ۳۰ دسامبر ۱۹۷۳ پایان یافته است. خلاصه داستان. داستان پیرامون زندگی مسالمت‌آمیز گروهی از حیوانات ساکن در جنگلی به نام «جنگل سبز» است. آنها سعی می‌کنند با داشتن اتحاد و حفظ رابطهٔ دوستانه با هم، خود را از خطرات ناشی از حضور حیوانات شکارچی و انسان‌ها دور نگه
ناشی از حضور حیوانات شکارچی و انسان‌ها دور نگه دارند. این حیوانات برای زنده ماندن، یافتن غذا و پیدا کردن سرپناه، گاه با حیوانات جدید و ناشناس نیز مواجه می‌شوند و در این میان، بنا به خصوصیات و شیوهٔ برخورد هر کدام از این حیوان‌ها (تشخیص دوست یا دشمن بودن آن‌ها)، بر حسب شرایط، واکنش‌های مختلف از خود نشان می‌دهند. صداپیشگان دوبله به فارسی. این انیمیشن در دههٔ ۱۳۶۰ به مدیریت دوبلاژ مهدی علی‌محمدی دوبله شد و صداپیشگان آن، هنرمندان زیر بودند:
Heidi: A Girl of the Alps هایدی، دختر آلپ (به ژاپنی: アルプスの少女ハイジ Arupusu no Shōjo Haiji، به انگلیسی: Heidi, Girl of the Alps) یک مجموعه تلویزیونی انیمه ژاپنی ۵۲ قسمتی است که توسط استودیو Zuiyo Eizo بر پایه رمان هایدی، به قلم یوهانا اشپیری، نویسنده سوئیسی ساخته شده‌است. پخش آن از ۶ ژانویه ۱۹۷۴ در کانال فوجی تلویژن آغاز شده و تا ۲۹ دسامبر ۱۹۷۴ ادامه داشته‌است. صداپیشه گان نسخه فارسی: هایدی: ملا مژگان عظیمی پدر بزرگ هایدی: محمد علی دیباجى پیتر: نجمه مهوش افشاری کلارا: نجمه رزیتا یاراحمدی خانم روتن مایر: ناهیدى
کلارا: نجمه رزیتا یاراحمدی خانم روتن مایر: ناهیدى شعشانی خلاصه داستان. از وقتی که پدر و مادر هایدی مردند، او نزد خاله اش زندگی می‌کرد؛ تا روزی که خاله اش به دلیلی او را به خانهٔ پدربزرگش بر فراز کوهستان می‌برد. در آنجا اتفاقات و ماجراهای جالبی برای هایدی پیش می‌آید… منابع. ," Wikipedia, The Free Encyclopedia پیوند به بیرون. (IMDB)
مارکو با نام اصلی ۳۰۰۰ لیگ در جستجوی مادر (به ژاپنی: 母をたずねて三千里) یک مجموعه تلویزیونی انیمه ۵۲ قسمتی به کارگردانی ایسائو تاکاهاتا است که توسط استودیو نیپون انیمیشن ساخته شده است. پخش آن از ۴ ژانویه ۱۹۷۶ در کانال فوجی تلویژن آغاز شده و در ۲۶ دسامبر ۱۹۷۶ پایان یافته است. داستان. مارکو پسربچهٔ ۱۰ سالهٔ ایتالیایی، در شهر جنوا زندگی می‌کند. مادر مارکو، آنّـا برای کمک به وضعیت اقتصادی خانواده به آرژانتین رفته تا کار کند و هرگاه که کشتی «میکل‌آنژ» از آرژانتین به سوی جنوا حرکت می‌کند نامه‌ای از مادر مارکو هم با خود
جنوا حرکت می‌کند نامه‌ای از مادر مارکو هم با خود به همراه دارد اما پس از یک سال رسیدن نامه‌ها متوقف می‌شود و این موضوع مارکو را خیلی نگران می‌کند او نمی‌تواند پدرش را که سرپرست یک درمانگاه ویژهٔ تهی‌دستان است وادار به انجام کاری کند و سرانجام ناچار می‌شود که خودش برای یافتن مادر مقداری پول جمع کند، سوار کشتی «میکل‌آنژ» شود و به آرژانتین برود…
داستان پرین (به ژاپنی: ペリーヌ物語، به انگلیسی: The Story of Perrine) که در ایران با عنوان باخانمان نیز شناخته می‌شود، یک مجموعهٔ تلویزیونی انیمه ۵۳ قسمتی است که توسط استودیو نیپون انیمیشن ساخته شده است. پخش آن از ۱ ژانویه ۱۹۷۸ در شبکهٔ فوجی تلویژن آغاز شده و تا ۳۱ دسامبر ۱۹۷۸ ادامه داشته است. این انیمه بر اساس رمان با خانواده از هکتور مالو نویسنده فرانسوی ساخته شده است. این مجموعهٔ تلویزیونی در ایران از شبکهٔ اول پخش شد. آهنگ تیتراژ از آهنگ غذاخوری تام اثر سوزان وگا گرفته شده است. آهنگساز این اثر، تاکئو
سوزان وگا گرفته شده است. آهنگساز این اثر، تاکئو واتانابه، آهنگساز ژاپنی انیمیشن‌های معروفی همچون بلفی و لی لی بیت و رامکال است. داستان. پرین پاندووَن ۱۳ ساله، دختر مادری انگلیسی-هندی به نام ماری و پدری فرانسوی به نام ادموند است که در آغاز داستان در بوسنی می‌میرد. پیش از مرگ، ادموند از همسر و دخترش می‌خواهد که به زادگاهش، ماروکور، بازگردند؛ جایی که پدربزرگ پرین، وولفران، صاحب یک کارخانه و عمارت خانوادگی است. پرین و مادرش در مسیر سفر به فرانسه، یک آتلیه سیار عکاسی اداره می‌کنند. اما پس از رسیدن به پاریس،
عکاسی اداره می‌کنند. اما پس از رسیدن به پاریس، ماری بیمار می‌شود. با وجود آنکه تمام دارایی خود را برای دارو خرج می‌کنند، ماری سرانجام می‌میرد. او در بستر مرگ فاش می‌کند که پرین نباید انتظار استقبال از سوی پدربزرگش را داشته باشد، زیرا وولفران به شدت با ازدواج ادموند مخالف بوده و در نتیجه از پرین نیز بیزار است. پس از خاکسپاری، پرین سفری طاقت‌فرسا را به سوی ماروکور آغاز می‌کند؛ سفری نزدیک به ۱۵۰ کیلومتر (۹۳ مایل) پیاده، که در آن به سختی از گرسنگی جان سالم به در می‌برد. هنگامی که به آنجا می‌رسد، برای بررسی
در می‌برد. هنگامی که به آنجا می‌رسد، برای بررسی اوضاع، هویت خود را پنهان کرده و نام **اورلی** را اختیار می‌کند: ماروکور شهری است که کارکرد اصلی‌اش اسکان کارگران کارخانه پنبه‌ای است که متعلق به آقای پاندووَن (وولفران) است. وولفران مردی نابینا و سختگیر است که عملاً به عنوان حاکم شهر شناخته می‌شود و همه، حتی برادرزاده بی‌مسئولیتش که وارث کارخانه محسوب می‌شود، از او هراس دارند. اورلی ابتدا شغل هل‌دادن واگن‌های ریلی در کارخانه را به دست می‌آورد. اما خیلی زود، به دلیل تسلط کاملش به زبان‌های فرانسوی و انگلیسی، به
دلیل تسلط کاملش به زبان‌های فرانسوی و انگلیسی، به سمت مترجم کارخانه ارتقا پیدا می‌کند. در نهایت، به واسطه کارآمدی، وفاداری و (بی‌آنکه بسیاری بدانند) دلسوزی‌اش، به منشی شخصی وولفران تبدیل می‌شود و به عمارت او دعوت می‌گردد. وولفران به تدریج به اورلی علاقه‌مند می‌شود؛ اورلی بی‌آنکه خود بخواهد، به یار همیشگی پدربزرگش بدل می‌گردد. در این نزدیکی، اورلی با زندگی شخصی وولفران آشنا می‌شود: او که عملاً هیچ خویشاوند مهربانی ندارد، جست‌وجویی برای یافتن ادموند آغاز کرده تا او را به خانه بازگرداند. اورلی مکاتبات خارجی
تا او را به خانه بازگرداند. اورلی مکاتبات خارجی او را ترجمه می‌کند، اما جرأت ندارد بگوید که این جست‌وجو بیهوده است، زیرا وولفران آشکارا از همسر و دختر ادموند نفرت دارد و آن‌ها را مقصر دور شدن پسرش می‌داند؛ چیزی که دل اورلی را می‌آزارد. سرانجام خبر مرگ زودهنگام ادموند در بوسنی به وولفران می‌رسد. این خبر چنان اندوهی به بار می‌آورد که او را تا آستانه مرگ می‌کشاند و تنها به لطف پرستاری پرشور اورلی دوباره بهبود می‌یابد. وولفران از اورلی سپاسگزار می‌شود؛ در دیداری که با «مادربزرگ فرانسواز» ـ پرستار سالخوردۀ
که با «مادربزرگ فرانسواز» ـ پرستار سالخوردۀ دوران کودکی ادموند ـ دارد، اعلام می‌کند اورلی فرشته‌ای است که خدا برای نجاتش فرستاده، چراکه چنین عشق بی‌قید و شرطی فقط از یک غریبه می‌تواند سر بزند. فرانسواز، که از زمان ورود اورلی به ماروکور دوست و یاورش بوده، پاسخ می‌دهد که این فرشته به شکلی عجیب به ادموند شباهت دارد. وولفران بلافاصله وکیل خود را برای تحقیق درباره پیشینه اورلی می‌فرستد و می‌پذیرد که اگر او واقعاً نوه‌اش باشد، باید برای سخنان سختی که درباره خانواده ادموند در حضورش گفته، جبران کند. پس از تأیید
ادموند در حضورش گفته، جبران کند. پس از تأیید هویت اورلی به عنوان پرین، وولفران تحت عمل جراحی خطرناک چشم قرار می‌گیرد تا چهره نوه‌اش را ببیند. او همچنین دستور می‌دهد که یک مرکز نگهداری کودک و خوابگاه‌های سالم برای کارگران کارخانه ساخته شود.
پاپی لینوکس یکی از توزیع‌های زندهٔ سیستم‌عامل لینوکس است که هدفش کوچکی و استفادهٔ آسان برای کاربران است. اگر رایانه شما حداقل دارای ۶۴ مگابایت حافظه (بسته به نسخهٔ آن، تا حداکثر ۲۵۶ مگابایت حافظه نیاز است) باشد، کل سیستم‌عامل و تمام نرم‌افزارها از داخل حافظهٔ اصلی قابل اجرا هستند حتی به شما این اجازه را می‌دهد که وسیله‌ای که با آن سیستم‌عامل را راه‌اندازی کردید از کامپیوتر جدا کنید. نرم‌افزارهایی نظیر سی‌مانکی، ابی‌ورد، Gnumeric و Gxine/xine همراه این توزیع است. این توزیع توسط بری کالر و افراد فعال دنیای
است. این توزیع توسط بری کالر و افراد فعال دنیای نرم‌افزار آزاد گسترش پیدا کرده‌است. یکی از نکات قابل توجه این توزیع، مبتنی نبودن بر دیگر توزیع‌های گنو/لینوکس (مثل دبیان یا اسلکور) است، در واقع این توزیع، توزیعی مستقل است. ویژگی‌ها. پاپی لینوکس یک سیستم‌عامل کامل است که شامل تعداد زیادی نرم‌افزار است نرم‌افزارهایی که برای فعالیت‌های کاربران عادی طراحی شده‌است و اکثر نیازهای یک فرد عادی را، با وجود حجم کم و توانایی اجرا بر روی وسیله‌های جانبی مختلف، جوابگوست. همچنین این سیستم‌عامل می‌تواند به عنوان یک دیسک
همچنین این سیستم‌عامل می‌تواند به عنوان یک دیسک نجات عمل کند یا کامپیوترهای قدیمی شما را دوباره زنده کند و شما بتوانید از آن استفاده کنید. پاپی می‌تواند از وسایل جانبی زیر راه‌اندازی شود: یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد پاپی لینوکس که آن را از بقیهٔ توزیع‌های گنو/لینوکس متمایز می‌کند، قابلیت ذخیره محیط کاری یا جلسهٔ جاری که از هنگام ورود به سیستم‌عامل ایجاد شده‌است، بر روی یک سی‌دی یا دی‌وی‌دی که قابلیت Multisession را داراست (نیازی به سی‌دی یا دی‌وی‌دی با قابلیت ذخیره مجدد نیست). پاپی به صورت خودکار تغییرات
ذخیره مجدد نیست). پاپی به صورت خودکار تغییرات را در فایل سیستم تشخیص می‌دهد و آن‌ها را به‌صورت افزایشی بر روی دیسک ذخیره می‌کند. این ویژگی به خوبی بر روی دی‌وی‌دی‌ها عمل می‌کند، که تا حدی به خاطر فضای زیاد دی‌وی‌دی است. حال آن که بقیهٔ توزیع‌های گنو/لینوکس هم دارای دیسک زنده می‌باشند اما آن‌ها به نرم‌افزارها اجازه نمی‌دهند که به‌طور همیشگی اضافه شوند این در مورد ذخیرهٔ فایل‌ها بر روی سی‌دی هم صدق می‌کند. یکی از ویژگی‌های برجستهٔ پاپی سیستم write-caching است که عمر فلش‌های یواس‌بی را که پاپی لینوکس بر روی
که عمر فلش‌های یواس‌بی را که پاپی لینوکس بر روی آن‌ها اجرامی شود، افزایش می‌دهد. واسط گرافیکی کاربر. پاپی با دو انتخاب مختلف برای موتور گرافیکی می‌آید: موتور X.Org (نسخهٔ کامل) و Xvesa (نسخه سبک). یک wizard در هنگام شروع، کاربر را برای تنظیم موتور گرافیکی مناسب برای کارت گرافیک و صفحه نمایش راهنمایی می‌کند. در پایان wizard کاربر میزکار و مدیر پنجره را مشاهده می‌کند؛ در اکثر نسخه‌های پاپی مدیر پنجره پیش‌فرض JWM است. بسته‌های میزکار آیس‌دابلیوام، فلاکس‌باکس و Enlightenment به وسیلهٔ سیستم مدیریت بسته پاپی،
و Enlightenment به وسیلهٔ سیستم مدیریت بسته پاپی، به نام PetGet موجود است (که در پایین توضیح داده شده‌است). تعدادی از توزیع‌های مشتق شده از پاپی، را puplets می‌نامند، که با مدیر پنجره‌هایی به غیر از JWM می‌آیند. وقتی سیستم‌عامل راه‌اندازی می‌شود، همه چیز در بسته پاپی از حالت فشرده خارج می‌شود و در قسمتی از حافظه ریخته‌می‌شود که به آن ramdisk می‌گویند. کامپیوتر نیاز به حداقل ۱۲۸ مگابایت دارد تا تمام پاپی در داخل ramdisk بارگذاری شود. گرچه آن می‌تواند بر روی کامپیوتری که ۴۸ مگابایت حافظه دارد اجرا شود و اگر
کامپیوتری که ۴۸ مگابایت حافظه دارد اجرا شود و اگر حافظه کم آورد از دیسک سخت یا در حالت بدتر از سی‌دی یا دی‌وی‌دی به عنوان حافظهٔ اضافی استفاده کند. پاپی به‌طور منصفانه‌ای دارای ویژگی‌های کاملی برای یک سیستم، که به‌طور کامل از روی ramdisk اجرا می‌شود، است و باید توجه کرد این سیستم‌عامل به صورت زنده راه‌اندازی می‌شود و شما هزینه‌ای صرف نصب آن نمی‌کنید، گرچه شما می‌توانید آن را بر روی دیسک سخت خود نصب کنید که پاپی بتواند از روی دیسک سخت شما اجرا شود بدون نیاز به ramdisk. نرم‌افزارهایی که انتخاب شده‌اند دارای