payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گمنام هستند. برعکس چیستان‌های مکتوب که منسوب به شاعران مشخصی هستند و سرایندگان آنها معلوم است. سازندگان خوش ذوق این چیستان‌ها استعداد بسیار زیادی داشتند؛ تا جایی که به نظر می‌آید از فنون از فنون مختلف شاعری آگاه بودند؛ زیرا در برخی چیستان‌ها ایجاز، تصویرسازی، هماهنگی و بار عاطفی و فلسفی بسیار هنرمندانه بکار رفته است. - کارکردهای مختلف: یکی دیگر از وِیژگی‌های چیستان‌ها، کارکردهای مختلف آنها است. چیستان‌ها صرفاً جنبه تفریح و سرگرمی نداشتند و برای مقاصد مختلفی از جمله تعلیم و تربیت، تحریک حس کنجکاوی و… به
از جمله تعلیم و تربیت، تحریک حس کنجکاوی و… به وجود می‌آمدند. در بخش کارکردهای چیستان به این موضوع پرداخته شده است. تفاوت چیستان و معما. معما شعری است که در آن یک اسم را مد نظر قرار دهند و بدون ذکر آن اسم، سرنخ‌هایی را به خواننده بدهند و تا خواننده بتواند با کمک آنها آن نام را بیابد. برای مثال نمونه ای از معما برای نام «خسرو» چنین است: نام بت من اگر بخواهی سیبی است نهاده بر سر سرو در حل آن باید «سیبی ست» (۳۰ در ۲۰) را که در حساب ابجد حرف خ است، بر سر کلمه «سرو» گذاشت تا نام «خسرو» پیدا شود. معما گویی از
«سرو» گذاشت تا نام «خسرو» پیدا شود. معما گویی از دیرباز در شعر فارسی معمول بوده، اما در نزد سخنوران و ادیبان بزرگ جایگاه و منزلتی نداشته است. این صنعت از قرن هشتم به مدت دو یا سه قرن رواج یافت. و کم‌کم به صورت یک فن مخصوص درآمد. تا جایی که کسانی به نام «معمایی» شهرت یافتند و کتاب‌هایی در این موضوع تألیف شد. از جمله این کتاب‌ها می‌توان به «حلیه حلل جامی» و «دستور معمای میرحسن معمایی» اشاره کرد که به انواع معما و شیوه‌های سرایش آن پرداخته‌اند. با توجه به شباهت و همانندی چیستان و معما، ظاهراً در ابتدا این دو
و همانندی چیستان و معما، ظاهراً در ابتدا این دو را از یک نوع می‌دانسته‌اند. اما به‌طور کلی دربارهٔ تفاوت چیستان و معما سه نظر متفاوت وجود دارد: الف) در بسیاری از منابع بلاغی، چیستان (لغز) و معما یکسان یا شبیه به یکدیگر دانسته شده است. معمولاً این منابع، معمایی را که به صورت سؤال باشد چیستان نامیده‌اند. ب) برخی دیگر هم معتقدند که «معما» چیستان دشوار و پیچیده و دیریاب است. این دسته معتقدند که با ورود صنایع ادبی و پیچیدگی‌های لفظی در شعر، رفته رفته لغز تغییر یافت و صورت پیچیده تری یافت و «معما» نام گرفت. پ)
یافت و صورت پیچیده تری یافت و «معما» نام گرفت. پ) گروه سوم معما را چیزی غیر از چیستان دانسته‌اند و گفته‌اند: معما در لغت به معنی چیز پوشیده و پنهان داشته شده است. و در اصطلاح بدیع، اشاره به اسمی در یک یا دو بیت به زبان رمز است. و بهترین معما آن است که در نگاه نخست معلوم نشود که معماست. طولانی نباشد و ذوق سلیم از آن رویگردان نباشد و بتواند آن را حل کند. رشید وطواط در گروه اول قرار دارد و در حدائق الشعر آورده که: این صنعت (چیستان/لغز) همان معما است الا کی این را به طریق سؤال گویند و عجم این را چیستان خوانند.
را به طریق سؤال گویند و عجم این را چیستان خوانند. جامی در گروه سوم قرار دارد و در حلیله حلل آورده است: «معما کلامی ست موزون که دلالت کند بر اسمی از اسما به طریق رمز و ایما، دلالتی که سلامت فطرت و استقامت ذهن به صحت آن حکم کند. و فرق میان آن و لغز که عبارتست از کلامی موزون که دلالت کند بر ذات شی از اشیا به ذکر صفات و علامات آن بر وجهی که او را جدا گرداند از جمیع ماعدا، آن است که در معما لازم است که مطمح نظر ناظم اسمی باشد از اسما، و در لغز آن شرط نیست، و در لغز واجب است که دلالت او بر مقصود به ذکر علامات و
لغز واجب است که دلالت او بر مقصود به ذکر علامات و اوصاف او باشد و در معما آن لازم نیست. پس هر کلامی موزون که دلالت کند بر اسمی از اسما، از عداد معمیات شمرده می‌شود. و از آن جهت که دلالت کند بر شیئی از اشیا، به ملاحظه صفات و سمات او، از قبیل لغز محسوب اوفتد.» به‌طور کلی می‌توان چنین برداشت کرد که اولا معما شعری مستقل و کوتاه در دو یا سه بیت است. اما لغز طولانی‌تر است و معمولاً در آغاز قصیده‌های مدحی بکار می‌رفته و مستقل نبوده است. دوم اینکه در معما معمولاً یک نام و اسم مورد نظر است اما در چیستان (لغز) یک
یک نام و اسم مورد نظر است اما در چیستان (لغز) یک شیء با ذکر صفات و ویژگی‌هایش مورد پرسش قرار می‌گیرد. نکته دیگر اینکه معما ساختاری پیچیده‌تر و دیرفهم از چیستان دارد و در آن خواننده باید صرفاً با استفاده از سرنخ‌هایی کوتاه، از طریق محاسبات ابجد و ریاضی و عکس و غیره پاسخ را به‌دست‌آورد. درحالی‌که در چیستان اغلب با استفاده از توصیفات لطیف شاعر، خواننده در ابیات نخست پاسخ را می‌یابد و ابیات و توصیفات بعدی زیبایی کلام را می‌افزاید. همچنین اینکه چیستان و لغز قدمتی طولانی‌تر از معما دارد. به طوری که در سبک
قدمتی طولانی‌تر از معما دارد. به طوری که در سبک خراسانی هم نمونه‌هایی از لغز گویی دیده می‌شود. اما همان‌طور که اشاره شد رواج معما گویی در میان شاعران از قرن هشتم بوده است. زمانی که الفاظ پیچیده و متکلف به شعر وارد شد، معما گویی هم پدید آمد؛ بنابراین می‌توان این را پذیرفت که معما در واقع همان صورت پیچیده و متکلف چیستان است. جنبه‌های ادبی چیستان. وزن. چیستان‌هایی که در ادبیات فارسی موجود هستند، اغلب دارای وزن عروضی هستند. البته به جز دو اثری که از ادبیات پهلوی باقی مانده‌اند. این دو اثر یعنی «رساله یوشت
پهلوی باقی مانده‌اند. این دو اثر یعنی «رساله یوشت فریان و اخت» و «گزارش شطرنج و نرد» به نثر هستند. به‌طورکلی آثار این دوره (ادبیات پهلوی) حتی اگر منظوم باشند یا ویژگی‌های نظم تا حدودی در آنها دیده شود، هیچ‌کدام دارای وزن عروضی نبوده‌اند. جنبه‌های بلاغی. ساختار این چیستان‌ها به لحاظ ادبی، مملو از صناعات بدیعی و بیانی هستند. دربارهٔ این جنبه از چیستان باید یک مسئله مطرح شود و آن هم این است که اغلب استعاره‌های پیچیده، زمانی قالب لغز داشته‌اند. به این معنا که در واقع لغزها استعاره‌هایی هستند که هنوز چندان در
در واقع لغزها استعاره‌هایی هستند که هنوز چندان در میان افراد جا نیفتاده اند و مورد استفاده عموم قرار نگرفته‌اند. بلکه در طول زمان، در اثر تکرار، این چیستان‌ها و لغزها تبدیل به استعاراتی ملموس شده‌اند. نمونه ای از تطور لغز به استعاره در شاهنامه فردوسی دیده می‌شود. زمانی که مهراب، پدر رودابه، زال را می‌آزماید، چند پرسش را مطرح می‌کند که از این پرسش‌ها با عنوان چیستان تعبیر شده است. اما در شعر شاعران بعد از فردوسی تنها به عنوان استعاره به کار رفته‌اند. البته خود فردوسی نام لغز را نیاورده است و از این پرسش‌ها
فردوسی نام لغز را نیاورده است و از این پرسش‌ها با نام «سخن‌های پوشیده در پرده» یاد کرده است. همین «سخن‌های پوشیده در پرده» فردوسی، به صورت استعاره در شعر شاعرانی مثل سنایی غزنوی و نظامی گنجوی دیده می‌شود. قالب. چیستان‌ها می‌توانند در قالب نظم یا نثر بکار روند. یک رساله از نوع چیستان که از ادبیات پهلوی باقی مانده است (رساله یوشت فریان و اخت) و رساله دیگر از این دوره که ویژگی‌های چیستان در آن دیده می‌شود (گزارش شطرنج)، هردو به نثر هستند. همچنین در چیستان‌های شفاهی که در نواحی مختلف از دیرباز رواج داشته است،
شفاهی که در نواحی مختلف از دیرباز رواج داشته است، نمونه‌های منثوری دیده می‌شود. از چیستان‌های منظوم هم می‌توان به تمام نمونه‌هایی اشاره کرد شاعران در آغاز قصاید خود سروده‌اند. و همچنین تمام چیستان‌های تک بیتی یا دو بیتی که به صورت شفاهی در نواحی مختلف رواج داشته‌اند. چیستان‌های محلی. چیستان‌های محلی بخشی از ادبیات بومی مناطق مختلف ایران را تشکیل می‌دهند. این چیستان‌ها نوعی تفنن هستند که کارکرد اصلی آنها برای سرگرمی است؛ اما جنبه‌های دیگری هم دارند که در بخش کارکردهای چیستان به آن اشاره شد. این گونه ادبی در
کارکردهای چیستان به آن اشاره شد. این گونه ادبی در مناطق مختلف ایران با نام‌هایی مانند چیزچیزک، واگوشک، مسئله و مانند اینها شناخته می‌شود. یکی از ویژگی‌های چیستان‌های محلی که قبل تر هم به آن اشاره شد، این است که این اشعار معمولاً سازنده‌های مشخصی ندارند و نشأت گرفته از ادبیات شفاهی مردم هستند که سینه به سینه منتقل شده‌اند. همان‌طور که در اکثر لغزها و چیستان‌ها دیده می‌شود، در انواع شفاهی و محلی چیستان هم از اطلاعات ساده استفاده شده است. به‌خصوص اینکه در این نوع محلی، مخاطب عوام هستند. در انواع ادبی و درباری
محلی، مخاطب عوام هستند. در انواع ادبی و درباری آن که توسط شاعران پخته تری سروده می‌شد، ممکن است به استعارات و توصیفات پیچیده برخورد کنیم. اما در نوع محلی و شفاهی چیستان‌ها از اطلاعات پایه و ساده ای استفاده می‌شده تا توسط مرد محلی و عادی قابل فهم باشد. از دیگر ویژگی‌های چیستان‌های محلی این است که هریک از این چیستان‌ها با فرهنگ و اقلیم سازندگان آنها سازگاری دارند. به این دلیل که برخاسته از نگرش اجتماعی و باورهای قومی و محلی آنهاست و آرزوها، اندیشه‌ها و خواسته‌های آنان را بازتاب می‌دهد. چیستان‌های محلی با
آنان را بازتاب می‌دهد. چیستان‌های محلی با توجه به طبیعت و فرهنگ مردم هر منطقه شکل می‌گیرند. چیستان‌های منظوم در هر نقطه از ایران و مناطق فارسی‌زبان به نامی خوانده می‌شوند؛ مثلاً در بختیاری چنه چنه گفته می‌شود. نمونه‌هایی از چیستان در شعر شاعران. در لغز آتش سده و مدح سلطان محمود گوید. یکی گوهری چون گل بوستانی نه زر وبه دیدار چون زرکانی به کوه اندرون مانده دیرگاهی به سنگ اندرون زاده باستانی گهی لعل چون باده ارغوانی گهی زرد چون بیرم زعفرانی لطیفی بر آمیخته با با کثافت یقینی برابر شده با گمانی نه گاه بسودن مر
با کثافت یقینی برابر شده با گمانی نه گاه بسودن مر اورا نمایش نه گاه گرایش مرا وراگرانی هم او خلق را مایه زورمندی هم او زنده را مایه زندگانی ازو قوت فعل بری و بحری ازو حرکت طبع انسی و جانی غم عاشقی ناچشیده و لیکن خروشنده چون عاشق از ناتوانی چو زرین درختی همه برگ و بارش ز گوگرد سرخ و عقیق یمانی چو از کهربا قبه برکشیده زده برسرش رایت کاویانی عجب گوهرست این گهر گر بجویی مراو را نکو وصف کردن ندانی نشان دو فصل اندر و بازیابی یکی نو بهاری یکی مهرگانی ز اجزای او لاله مرغزاری ز آتار او نرگس بوستانی به عرض شبه گوهری
مرغزاری ز آتار او نرگس بوستانی به عرض شبه گوهری سرخ یابی از و چون کند با تو بازارگانی کناری گهر بر سر تو فشاند چومشتی شبه بر سر او فشانی …. در لغز شمع و مدح حکیم عنصری. ای نهاده بر میان فرق جان خویشتن جسم ما زنده به جان و جان تو زنده به تن هر زمان روح تو لختی از بدن کمتر کند گویی اندر روح تو مضمر همی‌گردد بدن گر نیی کوکب، چرا پیدا نگردی جز به شب ور نیی عاشق، چرا گریی همی بر خویشتن کوکبی آری ولیکن آسمان تست موم عاشقی آری، ولیکن هست معشوقت لگن پیرهن در زیر تن‌پوشی و پوشد هر کسی پیرهن بر تن، تو تن‌پوشی همی بر
و پوشد هر کسی پیرهن بر تن، تو تن‌پوشی همی بر پیرهن چون بمیری آتش اندر تو رسد زنده شوی چون شوی بیمار، بهتر گردی از گردن زدن تا همی‌خندی، همی‌گریی و این بس نادر است هم تو معشوقی و عاشق، هم بتی و هم شمن بشکفی بی نوبهار و پژمری بی‌مهرگان بگریی بی‌دیدگان و باز خندی بی‌دهن … رودکی. لنگ دونده‌ست، گوش نی و سخنیاب گنگ فصیح است، چشم نی و جهان بین تیزی شمشیر دارد و روش مار کالبد عاشقان و گونهٔ غمگین این یکی از قدیمی‌ترین لغزهای موجود در ادبیات دری است. شاهنامه. در شاهنامه فردوسی آمده است که موبدان برای سنجش هوش و خرد
فردوسی آمده است که موبدان برای سنجش هوش و خرد زال پرسش‌ها و چیستان‌هایی را برای وی مطرح می‌کنند و از او می‌خواهند پس از اندیشیدن راز چیستان‌ها را یکی پس از دیگری آشکار کند. چیستان‌های شاهنامه در داستان زال و رودابه، بخشی از آیین‌های ازدواج برای انتخاب و پذیرش شریک آینده هستند. اینها سوالاتی معمایی درباره کیهان‌شناسی و جهان‌بینی ایرانی هستند (چیستان‌های مربوط به شب و روز، ماه‌های قمری و غیره) هستند. بپرسید مر زال را موبدی ازین تیز هش راه بین بخردی که دیدم ده و دو درختی سهی که رستست شاداب با فرهی از آن برزده
و دو درختی سهی که رستست شاداب با فرهی از آن برزده هر یکی شاخ سی نگردد کم و بیش در پارسی دگر موبدی گفت کای سرفراز دو اسب گرانمایه و تیز تاز یکی ز آن به کردار دریای قار یکی چون بلور سپید آبدار بجنبند و هر دو شتابنده اند همان یکدگر را نیابنده اند سه دیگر چنین گفت کان سی سوار کجا بگذرانند بر شهریار یکی کم شود باز چون بشمری همان سی بود باز چون بنگری چهارم چنین گفت کان مرغزار که بینی پر از سبزه و جویبار یکی مرد با تیز داسی بزرگ سوی مرغزار اندر آید سترگ همه ترّّ و خشکش به هم بدرَوَد اگر لابه سازی سخن نشنود دگر
و خشکش به هم بدرَوَد اگر لابه سازی سخن نشنود دگر گفت کان برکشیده دو سرو ز دریای با موج برسان غرو یکی مرغ دارد بریشان کنام نشیمن به شام آن بود این به بام ازین چون بپرد شود برگ خشک برآن برنشیند دهد بوی مش از آن دو همیشه یکی آبدار یکی پژمریده شده سوگوار به پرده درست این سخن‌ها بجوی به پیش ردان آشکارا بگوی گر این راز ما آشکارا کنی ز خاک سیه مشک سارا کنی
هراند دینک (زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۴ ملطیه - ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۰۷ استانبول) یک روزنامه‌نگار ارمنی‌تبار ترکیه‌ای بود که در ژانویهٔ ۲۰۰۷، به‌دست اوگون ساماست، یک ملی‌گرا، راستگرا و پانترک ترکیه‌ای ۱۷ ساله به ضرب گلوله در استانبول ترور شد. به‌عنوان سردبیر روزنامهٔ ترکی-ارمنی آگوس، دینک یک چهرهٔ سرشناس در جامعهٔ ارمنی ترکیه بود. دینک بیشتر به‌خاطر پشتیبانی از آشتی میان دو ملت ترک و ارمنی و نیز حمایت از حقوق اقلیت‌ها در ترکیه شناخته می‌شد؛ او همزمان منتقد انکار نسل‌کشی ارمنی‌ها توسط ترکیه، و کارزار ارمنی‌های ساکن غرب
ارمنی‌ها توسط ترکیه، و کارزار ارمنی‌های ساکن غرب برای شناسایی بین‌المللی آن بود. او سه بار به اتهام بدنام‌کردن «ترک‌بودن» محاکمه شد، و نیز بارها توسط ملی‌گرایان ترک به مرگ تهدید شد. زندگی. از آنجا که مادرش توانایی نگهداری او و دو برادرش را نداشت به اجبار آنان را به مرکز نگهداری کودکان بی سرپرست سپرد و هراند هشت سال در مرکز نگهداری کودکان بی سرپرستِ گِدیک پاشا وابسته به کلیسای پروتستان ارمنی به سر برد و تحصیلات ابتدایی خود را در آنجا به پایان رساند. بعد از اتمام تحصیلات ابتدایی، هراند وارد دورهٔ متوسطه شد و
تحصیلات ابتدایی، هراند وارد دورهٔ متوسطه شد و تحصیلات خود را در مدرسهٔ شبانه‌روزی ارمنی سورپ خاچ تیبروانک به اتمام رساند. سپس، در دانشکدهٔ علوم دانشگاه استانبول در رشتهٔ جانورشناسی مشغول به تحصیل شد. در همین زمان و در سن بیست سالگی، با دختری به نام راکل، که از دوران کودکی در همان مرکز نگهداری کودکان بی سرپرست با او آشنا شده بود، ازدواج کرد. پس از اتمام تحصیلات در رشتهٔ جانورشناسی، دینک تصمیم گرفت تحصیلات عالیهٔ خود را در رشته‌ای که به آن علاقه داشت؛ ادامه تحصیل دهد، بنابراین این بار در رشتهٔ فلسفه دانشگاه
دهد، بنابراین این بار در رشتهٔ فلسفه دانشگاه استانبول مشغول به تحصیل شد و شاید در این دوران بود که به مسائل سیاسی نیز علاقه‌مند و وارد حزب کمونیسم ترکیه (مارکسیسم ــ لنینیسم) شد. در همین دوران تحصیل در دانشگاه، فعالیت‌های اجتماعی خود را نیز در میان جامعهٔ ارمنیان استانبول آغاز کرد و ابتدا در کنار شنورک گالوستیان، پاتریارک وقت ارمنیان ترکیه و سپس در کنار همسرش در مقام مسئول مرکز نگهداری کودکان بی سرپرست ارمنی مشغول به کار شد و البته، دوران سربازی خود را نیز در هنگ پیاده‌نظام دنیزلی در ارتش ترکیه به پایان
در هنگ پیاده‌نظام دنیزلی در ارتش ترکیه به پایان رساند. دینک در این زمان صاحب سه فرزند بود، دو دختر و یک پسر. او پس از بازگشت از خدمت سربازی به همراه برادران خود یک مغازهٔ فروش کتاب و لوازم التحریر را نیز اداره می‌کرد. اما فعالیت‌های فرهنگی و سیاسی اش در مورد جامعهٔ ارمنیان ترکیه از۱۹۹۰ م به‌طور جدی آغاز شد. ابتدا، در روزنامهٔ مارمارا، با تخلص جوتاک بر کتاب‌هایی که دربارهٔ تاریخ ارمنستان در ترکیه به چاپ می‌رسیدند نقد می‌نوشت و در نهایت، با تلاش‌های فراوان در ۱۹۹۶ میلادی به کمک چند تن از دوستانش و حمایت‌های
۱۹۹۶ میلادی به کمک چند تن از دوستانش و حمایت‌های پاتریارک وقت نشریه‌ای به نام آگوس را تأسیس کرد. روزنامه آگوس. از تاریخ ۱۹۹۶ میلادی بعد بود که دینک با مقالات خود در نشریه آگوس، که به صورت هفته‌نامه و به دو زبان ارمنی و ترکی به چاپ می‌رسید، ابتدا در جامعهٔ ترکیه و سپس در ارمنستان و در اندک زمانی حتی در اروپا و آمریکا شناخته شد و سیل انتقادات و تشویق‌های متفکران و منتقدان نشان داد که او قدم در راهی پرمعنا و البته، پرخطر نهاده‌است! او در مورد مسئلهٔ ارمنی و نسل‌کشی ارمنیان نظرات نو و بدیعی را مطرح کرد. هدف
نسل‌کشی ارمنیان نظرات نو و بدیعی را مطرح کرد. هدف اصلی او ارائه راه حلی برای پایان دادن به موضوع مورد اختلاف ارمنیان و ترک‌ها طی چندین دههٔ اخیر بود. آگوس نشریه‌ای کاملاً مردمی محسوب می‌شد که علاوه بر بیان این مسائل مشکلات جامعهٔ ارمنیان ترکیه را نیز مطرح می‌کرد. دینک بانی عقیده‌ای خاص برای تحقق این مسائل بود و در این راه از هیچ تلاشی دریغ نکرد. دینک خیلی زود مورد توجه سازمان‌ها و جریاناتی که در زمینهٔ حقوق بشر و آزادی بیان فعالیت می‌کنند قرار گرفت. او در سال ۲۰۰۵ مفتخر به دریافت نشان تقدیری از جامعهٔ حقوق
۲۰۰۵ مفتخر به دریافت نشان تقدیری از جامعهٔ حقوق بشر ترکیه شد و یک سال بعد، برای تلاش در راه تحقق آزادی عقیده و بیان نشان روزنامه‌نگار شجاع مجلهٔ آلمانی اشترن را دریافت کرد. در همین سال، نشان مشابه‌ای نیز از کشور هلند گرفت و به خاطر شجاعتی که در بیان مسئلهٔ کشتار دسته جمعی ارمنیان به کار برده بود نشان بجرنسون نروژ را نیز دریافت داشت. اما خیلی زود به خاطر افکار و عقایدش مخالفانی نیز پیدا کرد. او برای مطرح کردن اندیشه‌هایش در مورد نسل‌کشی ارمنیان سه بار بر اساس مادهٔ ۳۰۱ قوانین ترکیه، مورد محکومیت قرار گرفت و
مادهٔ ۳۰۱ قوانین ترکیه، مورد محکومیت قرار گرفت و در ۷ اکتبر ۲۰۰۵، بر اساس رأی دادگاه قضایی شیشلی به شش ماه حبس محکوم شد. البته، پیش از آن نیز بر اساس مادهٔ ۳۰۱ دوبار به پای میز محاکمه کشانده شده بود که یک بار محکوم و بار دیگر تبرئه شده بود. دینک در ماه‌های پایانی زندگی اش مورد تهدیدات بسیاری از سوی مخالفانش قرار گرفت. بنا به اظهارات اردال دوآن، وکیل دینک، او در دو هفتهٔ پایانی حیاتش نامه‌های تهدیدآمیز فراوانی دریافت کرده بود که در بین تهدیدکنندگان برخی چهره‌های برجستهٔ نظامی سابق ترکیه نیز دیده می‌شدند.
برجستهٔ نظامی سابق ترکیه نیز دیده می‌شدند. ترور. هرانت دینک در ژانویهٔ ۲۰۰۷ به‌دست اوگون ساماست، یک ملی‌گرای ۱۷ سالهٔ ترک، در استانبول ترور شد. ترور او اندکی پس از پخش مصاحبهٔ او با نام «جیغ‌زنندگان» روی داد که در آن دربارهٔ انکار نسل‌کشی ۱۹۱۵ ارمنی‌ها و محاکمهٔ او طبق مادهٔ ۳۰۱ سخن می‌گفت. درحالی‌که قاتل از آن زمان در بازداشت است، تصویرهایی از او منتشر شده‌اند که او را شانه‌به‌شانه افسران لبخند-به-لب پلیس که در جلوی پرچم ترکیه ایستاده‌اند، نشان می‌دهند. این تصویرها در ترکیه جنجال آفریدند و تعدادی از
این تصویرها در ترکیه جنجال آفریدند و تعدادی از افسران از کار برکنار شدند. قاتل او تنها به ۲۲ سال زندان محکوم شد. او بعد از گذشت تنها ۱۶ سال از حبس خود در سال ۲۰۲۳ به دلیل حسن رفتار مورد عفو قرار گرفت و آزاد شد. شعر. قربانی راه حق، تقدیم به خاکستر هراند دینک، نویسنده: واراند، مترجم: سونا خواجه سری سیه بود چشمانت و بر سپیدی پیشانیت چو موجی بیرون جهیده بود گیس شفاف ابریشمینت آری این چنین اند دلیران بی‌باک آری این چنین محکوم اند پیامبران خاکی آری این چنین اند آنانی که سرسختانه بازنمی‌گردند از آخرین دم پیکار
آنانی که سرسختانه بازنمی‌گردند از آخرین دم پیکار موت و هستی آنانی که در قلبشان خون سرخ بره جاری است و پولاد زره عزمشان نمی‌سازد سرنگونشان و خون رسولان چو شبنمی است بر لبان آگوس و کلام خونینشان دمی است بر سوسن صحرا نور وجودشان جلالی است بر مشعل امید راهی جاودانگی می‌گردند آنان، در شبی پر از رمز و راز… دگر بار می‌خروشید دجله و فرات در سوز خاطرات ما این دو شکاف درد و رنج در خون آفرینش گر ما از سوریه و دِرزُر از رأس العین تا اردوگاه عراق وجود من نقش بست در حجلهٔ دو یتیم… و آنی تبرک یافتیم در مرز لایتناهی و دگر
دو یتیم… و آنی تبرک یافتیم در مرز لایتناهی و دگر لحظه تبرک دادیم یکدیگر را من چون شاعر تو یک رسول دیداری داشتیم، هراند. به هم پیوستند دو رود در تلاطم دست هایمان… سرد بود لحظهٔ جدایی بسان آیینی در سما عبث بود لحظهٔ غم چون اخگری بودیم ز همان هیمهٔ آتش تو مرگ را در آغوش گرفتی بهر آن رؤیایی سترگ و اینک من به جای مانده می‌سرایم جاودانگیت را سیه بود چشمانت لیکن پیشانیت سپید آری این چنین گام برمی‌داشت مسیح زیر تاب نیزه‌ها آری می‌درخشید مغرورانه تبسم با شکوهت گویی درد تاج خار نچکیده بود بر رویش…
جو فانگ (چینی: 周昉، پین‌یین: Zhou Fang، وید جایلز: Chou Fang) (درحدود ۷۳۰ - ۸۰۰) نقاشی چینی در اواسط دورهٔ امپراتوری تانگ بود. او را به نام‌های جو جینگ شوآن و جونگ لانگ نیز می‌شناسند. زندگینامه. جو در حدود سال ۷۳۰ میلادی در چانگ‌آن (شیان امروزی) زاده شد. او از خانواده‌ای اصیل بود و این موضوع در نقاشی‌های او همچون تابلوی «بانوان درباری در حال آراستن موهایشان» نیز نمود داشت. جو فانگ همچنین تحت تأثیر سبک ناب و پر از جزئیات گو کای‌جی و لو تان‌وی، از نقاشان دوران شش دودمان بود و در کشیدن آثارش از آنها پیروی
شش دودمان بود و در کشیدن آثارش از آنها پیروی می‌کرد.
لوبیسا تومباکوویچ ، (زاده ۲ سپتامبر ۱۹۵۲ در صربستان و مونته‌نگرو) بازیکن بازنشسته و مربی فوتبال اهل صربستان است. دوران مربیگری. مربیگری در ایران. تومباکوویچ در ایران مربی باشگاه‌های باشگاه فوتبال استیل‌آذین تهران بود که در آبان ۱۳۸۹ ازاین سمت برکنار شد. وی پیش از استیل آذین سرمربی تیم فوتبال شاندونگ لیونگ چین بود و با این تیم دو بار قهرمان سوپر لیگ فوتبال چین شده بود. او سابقه مربی گری در تیم‌های پارتیزان بلگراد و آ ا ک آتن یونان و قهرمانی در لیگ یوگسلاوی را هم دارد.
فرودگاه بین‌المللی شوتا روستاولی تفلیس () که پیش‌تر با نام "فرودگاه بین‌المللی نوو الکسیوکا" شناخته می‌شد، فرودگاه بین‌المللی اصلی در کشور گرجستان است که در فاصلهٔ جنوب‌شرقی شهر تفلیس، پایتخت این کشور قرار دارد. فرودگاه از طریق خیابان جرج بوش، به مرکز شهر تفلیس متصل می‌شود. نخستین ترمینال فرودگاه در سال ۱۹۵۲ میلادی و با سبک معماری استالینیستی ساخته شده‌بود. عملیات ساخت ترمینالی جدید در سال ۱۹۹۰ میلادی به پایان رسید و با شکلی بین‌المللی طراحی شد. این فرودگاه دارای یک باند ۳ کیلومتری از جنس بتن است و
فرودگاه دارای یک باند ۳ کیلومتری از جنس بتن است و ترمینال‌های فرودگاه به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که قابلیت انتقال بهینهٔ مسافر و بار را داشته‌باشند. یک ترمینال جدید و مدرن نیز در ۷ فوریه ۲۰۰۷ میلادی افتتاح شد.
فرودگاه بین‌المللی باتومی فرودگاهی است که در فاصله ۲ کیلومتری (۱٫۲ مایلی) جنوب باتومی، شهری در کرانهٔ دریای سیاه و مرکز آجارستان، جمهوری خودمختار در جنوب غربی گرجستان، واقع شده است. این فرودگاه در فاصله ۲۰ کیلومتری (۱۲ مایلی) شمال شرقی شهر هوپا، کشور ترکیه قرار دارد و به عنوان فرودگاهی خانگی و بین‌المللی برای گرجستان و منطقه شمال شرقی ترکیه خدمت می‌کند. چکیده. فرودگاه بین‌المللی باتومی یکی از سه فرودگاه بین‌المللی در حال فعالیت (همراه با فرودگاه بین‌المللی تفلیس که برای پایتخت گرجستان انجام وظیفه می‌کند و
تفلیس که برای پایتخت گرجستان انجام وظیفه می‌کند و فرودگاه بین‌المللی کوتائیسی در دومین شهر بزرگ گرجستان، کوتائیسی) در گرجستان است. ترمینال جدید فرودگاه از ۲۶ مه سال ۲۰۰۷ شروع به فعالیت نموده است. با مساحتی معادل ۴٬۲۵۶ مترمربع (۴۵٬۸۱۰ فوت مربع) توانایی جابجایی ۶۰۰٬۰۰۰ مسافر در سال را دارد. تعداد مسافران فرودگاه بین‌المللی باتومی، بعد از نوسازی که توسط تاو ایرپورت هولدینگ در سال ۲۰۰۷ انجام پذیرفت، رشد چشمگیری داشته است. فرودگاه تعداد ۱۳۴٬۰۰۰ مسافر را جابجا نمود که افزایش ۵۱ درصدی نسبت به سال قبل داشت.
کمپین حقوق بشر (HRC) یکی از بزرگترین گروهای مدافع حقوق ال‌جی‌بی‌تی و لابی‌گری در ایالات متحده آمریکا می‌باشد. این سازمان بر حمایت و گسترش حقوق افراد ال‌جی‌بی‌تی به ویژه ازدواج همجنس،قانون ضد تبعیض و نفرت و حمایت از مبتلایان به ایدز/اچ‌آی‌وی متمرکز است.این سازمان دارای تعدادی ابتکار قانونگذاری و همچنین منابع حمایتی برای افراد ال‌جی‌بی‌تی است. این سازمان دارای بیش از ۷۵۰٬۰۰۰ عضو و پشتیبان است. به استناد اعلامیه ماموریت این نهاد «کمپین حقوق بشر رویای امریکایی را دارد که در آن همجنسگرایان دوجنسگرایان و افراد دو
دارد که در آن همجنسگرایان دوجنسگرایان و افراد دو جنسه به طور کامل از تساوی حقوق بر خوردار شوند و به عنوان یک عضو خانواده در خانه‌شان یا محل کارشان یا در هر جای دیگر پذیرفته گردند.» کمپین حقوق بشر از یک سازمان غیرانتفاعی و یک کمیته فعالیت‌های سیاسی تشکیل شده‌است.
عوودیا یوسف (زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۲۰ در بغداد، عراق. مرگ ۷ اکتبر ۲۰۱۳ در اورشلیم، اسرائیل) خاخام، عالم مذهبی یهودی و از مقامات رسمی در هلاخا بود. وی در گذشته خاخام ارشد سفاردی اسرائیل بود و سپس رهبر معنوی حزب تندروی مذهبی شاس در کنست، مجلس نمایندگان اسرائیل، به‌شمار می‌رفت. وی از شخصیت‌های مورد احترام جهان یهودیت به‌ویژه در میان یهودیان سفاردی و مزراحی بوده و پس‌از مرگ، در مراسم تشیع وی هزاران نفر شرکت نمودند. وی جزو روحانیون صهیونیست است که با اینترنت مخالف بود. اوائل زندگی. یوسف در بغداد در کشور عراق در روز
اوائل زندگی. یوسف در بغداد در کشور عراق در روز بعد از یوم کیپور زاده شد. در سال ۱۹۲۴ و وقتی که ۴ سال داشت به همراه خانواده خود به اورشلیم مهاجرت کرد. او در دوران نوجوانی در یشیوا پورات یوسف درس خواند و یکی از بهترین دانش آموزان این یشیوا بود. معلم او خاخام عزرا اتیا نقش زیادی درماندن او در دنیای تورات داشت. گفته می‌شود که در زمانی که او چند روز به مدرسه نرفت معلم او به خانه وی آمد و پدر وی را متقاعد کرد که وی را دوباره به مدرسه بفرستد. یوسف در سن ۲۰ سالگی به مقام خاخامی رسید. در مصر. در سال ۱۹۴۷ یوسف با
به مقام خاخامی رسید. در مصر. در سال ۱۹۴۷ یوسف با دعوت خاخام اهاورن چویکا به قاهره رفت تا در یشیوای آنجا تدریس کند؛ ولیکن اختلافهایی بین او و بقیه خاخامها به خصوص در مورد مسئله کشروت وجود داشت. بعد از این اختلافها او از مقام خود استعفا کرد و بعد از دو سال به اسرائیل بازگشت. بازگشت به اسرائیل. بعد از بازگشت به اسرائیل او در میدراش بنی صهیون استخدام شد. در سال ۱۹۵۱ او کتابی در مورد قوانین پسح به نام «خازُن اوادیا» چاپ کرد که مورد استقبال بقیه خاخامها قرار گرفت. خاخام ارشد اسرائیل. در سال ۱۹۷۳ یوسف به سمت
گرفت. خاخام ارشد اسرائیل. در سال ۱۹۷۳ یوسف به سمت خاخام ارشد سفاردی اسرائیل با رای ۸۱ به ۶۸ انتخاب شد. این انتخابات بسیار بحث‌برانگیز و پر از تنشهای سیاسی بود. تلاش برای کشتن او. در سال ۲۰۰۵ نیروهای امنیتی اسرائیل گروهای از فلسطینیان را که قصد کشتن وی را داشتند دستگیر کرد. یکی از آن‌ها به نام موسی درویش به جرم تلاش برای قتل او محکوم شد. انتقادها. یوسف در مقام خاخام ارشد انتقادهای زیادی را متوجه خود کرده‌است. این انتقادها مربوط به تصمیمات مذهبی، دستورهای هلاخایی و رفتار او به عنوان رهبر شاس است. سخنان
هلاخایی و رفتار او به عنوان رهبر شاس است. سخنان مذهبی. در سال ۲۰۰۰ او گفت که هولوکاست عذاب خدا برای روح بازمتولد شده یهودیان گناهکار بوده‌است: «شش میلیون قربانی هولوکاست روح بازمتولد شده گناهکاران بودند، کسانی که قوانین خدا را زیر پا گذاشته و کارهایی که نباید می‌کردند انجام دادند». این سخنان توسط الی ییشایی از دیگر مسئولان شاس مورد انتقاد قرار گرفت. در مورد زنان. در سال ۲۰۰۷ او گفت: «دانش زنان فقط در خیاطی است … زنان باید شغلهای دیگری پیدا کنند و آشپزی کنند و به مسائل تورات کار نداشته باشند». در سال ۲۰۱۱
و به مسائل تورات کار نداشته باشند». در سال ۲۰۱۱ او در مورد زنان در جنگ گفت: «زنان نمی‌توانند به جنگ بروند … اگر زنی با اتوموبیل خود گربه‌ای را بکشد او گریه خواهد کرد». او ادامه داد: «مرد یک مرد است. کاری به او بدهید و انجام خواهد داد». سخنان در مورد غیریهودیان (جنتیل). در اکتبر سال ۲۰۱۰ یوسف در سخنانی گفت که «تنها وظیفه غیریهودیان (جنتیلها) خدمت کردن به یهودیان است». او ادامه داد که جنتیلها دارای مأموریت الهی هستند: «چرا به جنتیلها احتیاج داریم؟ آنها کار می‌کنند، شخم می‌زنند و درو می‌کنند. ما مانند یک