payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مرتکب قتل ناپدری اش شده، درگیر می‌شود. میترا که در میان زندانیان نفوذ زیادی دارد زیر بار دستورهای طاهره یوسفی نمی‌رود و هر بار به بهانه ای مجازات می‌شود. پگاه (پگاه آهنگرانی) دختر جوان زندانی که با میترا دوستی نزدیکی دارد و ظاهراً جرمش نیز سیاسی است، پس از برگزاری تک نوازی ویلنسل برای اعدام برده می‌شود. یکی از زندانیان که حامله است، وقتی هواپیماهای عراقی، بمب‌هایشان را برفراز تهران می‌ریزند و شهر در تاریکی کاملی فرومی‌رود، توسط میترا که دانشجوی مامایی بوده، وضع حمل می‌کند. نام نوزادش سپیده گذارده می‌شود.
وضع حمل می‌کند. نام نوزادش سپیده گذارده می‌شود. ده سال بعد، در سال ۱۳۷۲، دختر جوانی به نام سحر (پگاه آهنگرانی) را به زندان می‌آورند، تفاوت حالا با گذشته اینست که جز میترا و طاهره یوسفی، از زندانیان و زندان‌بان‌های قبلی، کسی در زندان نیست. یکی از زندانیان که برای خودش دار و دسته فساد در داخلی زندان به هم زده، چندبار سعی می‌کند تا سحر را به دام بیندازد امّا هربار میترا با حمایتش مانع می‌شود تا این که زن بالاخره یک شب از سحر سوءاستفاده جنسی می‌کند. . زندان بهم می‌ریزد و طاهره یوسفی، که حالا بعد از ده سال
بهم می‌ریزد و طاهره یوسفی، که حالا بعد از ده سال روابط نزدیک تر و دوستانه تری با میترا دارد وارد عمل شده و زن فاسد کشته می‌شود. در سال ۱۳۷۹، فضای زندان کاملاً عوض شده است، گرد پیری بر سر طاهره یوسفی و میترا نشسته و آنها رابطهٔ خواهرانه ای باهم دارند. زندان پر از دختران بزهکار است. روزی دختر جوانی را به زندان می‌آورند که دوستانش او را اسی صدایش می‌کنند. میترا که به او احساس مادرانه ای پیدا کرده، درمی یابد که او همان سپیده است که در زایمان به مادرش کمک کرده بود. سپیده از زندان فرار می‌کند، قصد او خروج از
بود. سپیده از زندان فرار می‌کند، قصد او خروج از مملکت است، میترا که از قصد او آگاه شده به تکاپو می‌افتد تا او را پیدا کند. اما برای خروج از زندان نیاز به وثیقه ای سنگین و ضامنی معتبر دارد. طاهره یوسفی سعی می‌کند به او کمک کند و چون در می‌یابد که میترا از تلاشش نتیجه ای نگرفته، پس سند خانه خودش را به عنوان وثیقه آزادی میترا می‌سپارد تا او بتواند بیرون از زندان سپیده را پیدا کند. میترا از زندان می‌رود، اما طاهره یوسفی تنها در زندان می‌ماند.
خسرو میرزا (۱۸۱۳ - ۲۱ اکتبر ۱۸۷۵) شاهزادهٔ قاجار، هفتمین پسر عباس میرزا نایب‌السلطنهٔ فتحعلی‌شاه بود. پس از قتل الکساندر گریبایدوف در بهمن ماه ۱۲۰۷ خورشیدی در تهران که چندی پس از پایان جنگ دوم ایران و روسیه و انعقاد عهدنامهٔ ترکمانچای اتفاق افتاد، هیئتی دیپلماتیک به سرپرستی خسرومیرزا به روسیه سفر کرد تا پیام عذرخواهی و دوستی شاه ایران را به امپراتور روسیه تسلیم کرده و از بروز خصومت و جنگی تازه جلوگیری نماید. این هیئت در بهار سال ۱۲۰۸ خورشیدی به روسیه رسید و به گرمی مورد استقبال قرار گرفت و مأموریتش چیزی
و به گرمی مورد استقبال قرار گرفت و مأموریتش چیزی قریب یک سال به طول انجامید. در این مدت اعضای هیئت دیپلماتیک ایرانی که دو تن از اولین تحصیل‌کردگان ایرانی، میرزا صالح شیرازی و میرزا بابا افشار، در فرنگ نیز در بین آنان بودند در شهرهای مختلف از مؤسسات آموزشی و کارگاه‌های صنعتی روسیه بازدید کردند. ماحصل این سفر برای ایرانیان سفرنامه‌ای دیپلماتیک بود به نام سفرنامهٔ خسرو میرزا که به قلم منشی هیئت مصطفی خان افشار نوشته شده‌است. در این سفرنامه علاوه بر جزئیات بازدیدها و ملاقات‌ها، پیشرفت‌های کشور روسیه و سیستم
و ملاقات‌ها، پیشرفت‌های کشور روسیه و سیستم آموزشی و مدارس آن نیز شرح داده شده و لزوم ایجاد مؤسسات مشابه در ایران بحث شده‌است. جالب است که میرزا تقی‌خان فراهانی ۲۲ ساله که بعدها به نام امیرکبیر شناخته شد در این سفر در مقام منشی حضور داشت و بیست سال بعد زمانی‌که به مقام صدارت اعظم رسید طرح مدرسهٔ نظامی جدید یعنی دارالفنون را مشابه آنچه در این سفرنامه پیشنهاد شده بود عملی کرد. سفر روسیه را از نقاط آغازین شکل‌گیری، ایدهٔ اصلاحات امیرکبیر می‌دانند. الماس شاه، الماسی گران‌بها که از غنائم تهاجم نادرشاه به
شاه، الماسی گران‌بها که از غنائم تهاجم نادرشاه به هندوستان بود در این سفر به نیکلای یکم تزار روسیه پیشکش شد. هنگامی که عباس میرزا - نایب‌السلطنه و والی آذربایجان- مأمور سامان دادن امور خراسان نیز شد، خسرو میرزا در ادارهٔ امور خراسان و جنگ با کامران میرزا حاکم هرات مشارکت داشت. با مرگ زودهنگام عباس میرزا و ولیعهد شدن محمد میرزا، قائم‌مقام فراهانی مربی و وزیر محمدمیرزا به خسرو میرزا بدگمان شد و دستور به دستگیری و حبس او در قلعه‌ای در اردبیل داد. پس از مرگ فتحعلی‌شاه در سال ۱۲۱۳ خورشیدی (۱۸۳۴ میلادی، ۱۲۵۰
فتحعلی‌شاه در سال ۱۲۱۳ خورشیدی (۱۸۳۴ میلادی، ۱۲۵۰ قمری) و پیش از رهسپار شدن محمدمیرزا به تهران به قصد تاج‌گذاری، قائم مقام دستور به کور کردن خسرو میرزا و برادر دیگرش جهانگیر میرزا داد. خسرو میرزا ادامهٔ عمر را در تویسرکان و تهران گذراند. خسرو میرزا در سال ۱۲۶۲ خورشیدی (۱۸۸۳ میلادی، ۱۳۰۱ قمری) درگذشت. داستان عذرخواهی خسرو میرزا از تزار روسیه در بخشی از فیلم کشتی روسی به تصویر کشیده شده‌است.
کژین شوی یکی از لباس‌های سنتی و گرانقیمت زنان ایل سنگسر است. قدمت این لباس به دوره اشکانیان بازمی‌گردد. این لباس نسبتاً بلند ابریشمی عموماً به رنگ قرمز است و ویژگی بارز آن، هنر سوزن دوزی خیره کننده‌ای است که در قسمت پایین دامن و لبه‌های آستین بکار می‌رود. در بیشتر نمونه‌های بجا مانده، عرض نوار سوزن دوزی شده، تقریباً بیست و پنج سانتی‌متر است. در لباس‌های بلند زنان زرتشتی اطراف یزد و میبد، طرح‌های سوزن دوزی شده مشابه کژین شوی مشاهده می‌شود. اما رنگ لباس زنان ایل سنگسر، (کژین شوی) عموماً قرمز است و به ندرت از
سنگسر، (کژین شوی) عموماً قرمز است و به ندرت از رنگ‌های زرد و سبز استفاده می‌شود.
مانیا اوربیکا امپراتریس روم در دوران زمامداری همسرش کارینوس بود. با این حال هیچ‌گونه اطلاعات تاریخی‌ای دربارهٔ زادگاه یا خانوادهٔ مانیا اوربیکا وجود ندارد و خود او نیز تنها به‌واسطهٔ سکه‌هایی که به نامش ضرب‌شده‌اند شناخته می‌شود. همچنین تا پیش از این چنین تصور می‌شد که او باید همسر امپراتور یا غاصبی دیگر باشد. پس از آنکه کارینوس بر تخت امپراتوری نشست، به همسرش عنوان «آگوستا» را اعطا نمود و سکه‌هایی را به افتخار او و پسرشان نیگرینیان ضرب کرد که این سکه‌ها امروزه بسیار نادر هستند. مانیا اوربیکا و نیگیرینیان
بسیار نادر هستند. مانیا اوربیکا و نیگیرینیان هر دو پیش از کارینوس درگذشتند. کارینوس نیز در سال ۲۸۵ میلادی پس از نبردی پیروزمندانه با دیوکلتیان که مدعی امپراتوری شده بود به‌دست یکی از افسرانش و در پی انتقامی شخصی به‌قتل رسید. پس از رسیدن دیوکلتیان به قدرت، یاد و خاطرهٔ امپراتور پیشین تقبیح شد و نام کارینوس و همسرش مانیا اوربیکا از تمامی کتیبه‌ها و نوشته‌ها پاک گردید.
دبلیودبلیوئی اسمک‌داون یک برنامه تلویزیونی کشتی حرفه‌ای است که در غروب جمعه‌ها به‌طور زنده از یو‌اس‌ای نتورک در ایالات متحده آمریکا پخش می‌شود. این برنامه اولین قسمت خود را در ۲۹ آوریل ۱۹۹۹ روی آنتن برد و تاکنون هر هفته پخش می‌شود. این شو وبه همراه شوی راو، مهم‌ترین شوهای کمپانی دبلیودبلیوئی می‌باشند. اولین قسمت "اسمک‌داون!" در کانزاس سیتی در ۲۹ آوریل ۱۹۹۹ و در شب‌های پنج‌شنبه از یو‌پی‌ان پخش می‌شد. این شو در ۹ سپتامبر ۲۰۰۵ به جمعه شب‌ها منتقل شد و یک سال بعد از شبکه سی‌دابلیو پخش شد و در اکتبر ۲۰۰۸ به مای
از شبکه سی‌دابلیو پخش شد و در اکتبر ۲۰۰۸ به مای نتورک تی‌وی منتقل شد و پس از آن در سال ۲۰۱۰ به سای‌فای نقل مکان کرد. اسمک‌داون از ژانویه ۲۰۱۶ از یو‌اس‌‌ای نتورک و در سه‌شنبه شب‌ها به صورت زنده پخش می‌شد تا اینکه در اکتبر ۲۰۱۹ و همزمان با پخش آن از فاکس به جمعه شب‌ها برگشت. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۴، اسمک‌داون دوباره به یو‌اس‌ای نتورک بازگشت. اسمک‌داون به جز ایالات متحده، در ۸ کشور دیگر نیز برگزار شده است: کانادا، بریتانیا و ژاپن در سال ۲۰۰۵، ایتالیا در ۲۰۰۷، مکزیک در ۲۰۱۱ و فرانسه، عربستان سعودی و آلمان در ۲۰۲۴.
سمفونی شماره ۸ در فا ماژور، اُپوس ۹۳، اثر لودویگ فان بتهوون است که آهنگساز آن را در چهار موومان، به سالِ ۱۸۱۲ میلادی تصنیف کرده‌است. این سمفونی در فا ماژور با دیگر سمفونی بتهوون در فا (سمفونی شمارهٔ ۶) را متمایز می‌کند، گرچه ششم طولانی‌تر نیز هست. سمفونی هشتم نسبت به سایر سمفونی‌های بتهوون سَبُک‌تر است، گرچه کم‌فروغ نیست و در بسیاری از مکان‌ها، صدایی بلند و شاد با پیام‌های ستایش‌آمیز دارد. برخی از شنوندگان موسیقی، گذرهای متنوعی که در این اثر وجود دارد، به‌عنوان یک موسیقی شوخ‌طبعانه به گوش می‌سپارند. بتهوون
یک موسیقی شوخ‌طبعانه به گوش می‌سپارند. بتهوون در این سمفونی مانند دیگر آثارش (مثل سونات پیانو اپوس ۲۷) از سُنَتِ دورهٔ کلاسیک منحرف می‌شود و موومان چهارم را به مهمترین موومان سمفونی تبدیل می‌کند. تاریخچه. تصنیفِ سمفونی شمارهٔ هشت در تابستان ۱۸۱۲، بلافاصله بعد از اتمامِ سمفونی شمارهٔ هفت آغاز شد. وی در آن زمان ۴۱ سال سن داشت و در پاییز همان سال تکمیل شد. همان‌طور که آنتِنی هاپکینز (آهنگساز و پیانیست انگلیسی) خاطرنشان کرده‌است، حال و هوای شادِ کار به هیچ چیز از وقایع ناگوار و ناخوشایندی که در آن زمان در
چیز از وقایع ناگوار و ناخوشایندی که در آن زمان در زندگی بتهوون رخ می‌دادند، اشاره نمی‌کند. کار بتهوون فقط چهار ماه طول کشید، و برخلاف بسیاری از آثار او، به کسی اهدا نشده‌است. اجرای اولیه در ۲۷ فوریه ۱۸۱۴، طی کنسرتی در هفبورگ شهر وین اجرا شد که در آن سمفونی هفتم (که دو ماه از اجرای اولیۀ آن گذشته بود) نیز اجرا شد. بتهوون در آن زمان به‌طور فزاینده‌ای ناشنوایی‌اش رو به گسترش بود، اما با این حال رهبری ارکستر را به عهده گرفت. نوازندگان با آگاهی از این امر توجه‌شان بیشتر به نوازندۀ اول ویولون (کنسرت مایستر) بود
بیشتر به نوازندۀ اول ویولون (کنسرت مایستر) بود تا رهبر ارکستر. وقتی از کارل چرنی شاگرد بتهوون پرسیدند که چرا سمفونی هشتم از هفتم محبوبیت کمتری دارد، وی به نقل از بتهوون گفته‌است: «چون هشتم خیلی بهتر است». یک منتقد نوشت: «تشویق‌های دریافت‌شده با آن اشتیاق همراه نبوده و با اثری که باعثِ لذت جهانی می‌شود، متمایز است، و به قول ایتالیایی‌ها، این یک عشق مفرط ایجاد نکرد». بتهوون از این واکنش عصبانی شد. جرج برنارد شاو منتقد موسیقی نیز در موافقت با آن نوشت: در همهٔ جنبه‌ها هشتم بهتر از هفتم است. اخیراً جان سوفورد
جنبه‌ها هشتم بهتر از هفتم است. اخیراً جان سوفورد (آهنگساز و نویسنده آمریکایی) هشتمین را «یک نگاه زیبا، مختصر، طعنه‌آمیز و نگاه به گذشتگانی مانند هایدن و موتسارت» توصیف کرده‌است. بتهوون این سمفونی را «"سمفونی کوچک من در فا»" نامید تا آن را از سمفونی شماره شش، که آن را هم در «فا» نوشته ولی طولانی‌تر است، جدا سازد. ساختار. سازبندی. سازهای سمفونی هشتم عبارتند از: مدت زمان این سمفونی حدود ۲۶ دقیقه است. موومان‌ها. سمفونی هشتم دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از: موومان اول. این قسمت همانند دیگر آثار
عبارتند از: موومان اول. این قسمت همانند دیگر آثار بتهوون در فرم سونات و شبیه منوئه است و دارای یک کدای قابل توجه است. همان‌طور که آنتِنی هاپکینز خاطرنشان کرده‌است: این موومان در بین آثار بتهوون کمی غیرمعمول است زیرا اوج دراماتیک‌اش در بخش بسط و گسترش نیست، بلکه در «ری‌اکسپوزیسیون» (بازگشایش) است. برای این منظور، میزان‌های پایانیِ بخش گسترش، یک قلهٔ بزرگ به وجود می‌آورد و بازگشت میزان‌ها با شدت فورته فورتیس‌سیمو ( صدای خیلی خیلی بلند) مشخص می‌شود که به ندرت در آثار بتهوون ظاهر می‌شود، اما در سمفونی‌های ششم
در آثار بتهوون ظاهر می‌شود، اما در سمفونی‌های ششم و هفتم سابقه دارد. با این حال با آرام بسته‌شدنِ میزان‌های آخرِ موومان، این زیاده‌روی متعادل می‌شود. تم اول در سه بخش چهارمیزانی با الگوی «فورته-پیانو-فورته» است. در تکرار و بازگشایش با تأکید روی تم چهارمیزانی، این الگو برجسته‌تر می‌شود. موومان دوم. عده‌ای بر این باورند که این موومان تقلید از صدای مترونوم است. داستان از این قرار است که یکی از دوستانِ مخترعِ بتهوون به نام یوهان مِلتسِل ابزاری برای کنترل سرعت موسیقی اختراع کرد و از همه موسیقیدانان وین دعوت کرد
اختراع کرد و از همه موسیقیدانان وین دعوت کرد تا از اختراع او دیدن کنند. بتهوون که در این مجلس حضور داشت و در حال طراحی سمفونی هشتم بود، تصمیم گرفت از صدای ریتمیک این ابزار استفاده کند و خاطرهٔ خوشِ آن روز را یادآوری کند، و بدین ترتیب در ابتدای موومان با تکرار نت فا، ضربات مترونم را بیان می‌کند. همچنین گفته می‌شود این موومان مبتنی بر کاننی به نام («Ta ta ta... Lieber Maelzel» وو، ۱۶۲)، در یک مهمانی شام برای «مِلتسِل» ساخته شده‌است. هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. این احتمال هم وجود دارد که «وو،
ادعا وجود ندارد. این احتمال هم وجود دارد که «وو، ۱۶۲» توسط بتهوون ساخته نشده باشد. اما این واقعیت پس از آنتون شیندلر (زندگی‌نامه‌نویسِ بتهوون) رواج یافت. الهام‌بخشِ بتهوون به احتمال زیاد همان تقلیدِ ریتمیک شبیه «سمفونی ساعت» اثر هایدن است. تقلید شبیه به مترونوم از همان ابتدای موومان با آکوردهای استاکاتو با نت‌های دولاچنگ که توسط سازهای بادی اجرا می‌شوند، آغاز می‌گردد و یک ریتم پایۀ «۱۶ نتی» نیز به‌طور پیوسته ادامه می‌یابد. سرعت برای یک حرکت آهستهٔ سمفونیک در این موومان، سریع است. ریشارد واگنر استدلال
در این موومان، سریع است. ریشارد واگنر استدلال کرده‌است که موومان سوم به‌عنوان حرکت آهستهٔ این سمفونی درنظر گرفته شده و موومان دوم باید به‌عنوان یک اسکرتسو اجرا شود. نکتهٔ مهمِ در موومان سی بمل ماژور، زیرنمایان (فا ماژور) است و ساختار، همان چیزی است که چارلز روزن از آن به‌عنوان فرم «سوناتینا» (سونات کوچک) با حرکت آهسته یاد کرده‌است. بدین صورت است که، در پایانِ «اکسپوزیسیون»، هیچ بخشِ بسط و گسترش وجود ندارد، اما فقط یک مدولاسیون ساده به سی بمل ماژور وجود دارد که به ری‌اکسپوزیسیون بازمی‌گردد؛ به همین دلیل
که به ری‌اکسپوزیسیون بازمی‌گردد؛ به همین دلیل ممکن است به عنوان فرم «سوناتینا» تلقی شود. «تم دوم» شامل یک موتیف با نت‌های «۶۴ تایی» خیلی سریع است و شاید برای ورود یک عبارت موسیقی، رفت و برگشت مترونوم کاملاً درست نباشد؛ و در نهایت این موتیف در انتهای کدا، با تمام ارکستر اجرا می‌شود. موومان سوم. در این قسمت بتهوون مجدداً از منوئه به جای اسکرتسو و در فرمِ سه‌تایی (A-B-A) استفاده کرده‌است. سولو‌های درخشانِ هورن و کلارینت در این قطعه از اهمیت زیادی برخوردار است. این موومان، فراخوانی نوستالژیک است از منوئه، که
این موومان، فراخوانی نوستالژیک است از منوئه، که در زمان خلق این اثر منسوخ شده بود (یک منوئه نوستالژیک مشابه نیز در سونات پیانو اپوس، ۳۱ شماره ۳، در سال ۱۸۰۲ وجود داشت). سبک منوئهٔ بتهوون به‌ویژه با مدل‌های قرن ۱۸ تفاوت دارد، زیرا یک دینامیک نسبتاً «شدید، ملایم و شدید» را حفظ می‌کند؛ برای مثال: پس از اولین ضرب موسیقی، بتهوون نشانهٔ اسفورزاندو ( ) را تا پنج ضرب بعدی قرار می‌دهد. &lt;score&gt; \new Score { \new Staff { \relative c' { \time 3/4 \key f \major \clef treble \tempo "Tempo di menuetto" 4 = 126
\clef treble \tempo "Tempo di menuetto" 4 = 126 \partial 4 f8_\markup { \dynamic f \italic \hspace #0.1 } (c) f8[_\markup { \dynamic sf \italic \hspace #0.1 } (c f_\markup { \dynamic sf \italic \hspace #0.1 } c]) a'(f_\markup { \dynamic sf \italic \hspace #0.1 a[( f_\markup { \dynamic sf \italic \hspace #0.1 } a f]_\markup { \dynamic sf \italic \hspace #0.1 } ) a'-._\markup { \dynamic p \italic \hspace #0.1 } r8 &lt;/score&gt; این ساختار باعث می‌شود که منوئه به سبک و سیاق سایر موومان‌ها نزدیک باشد. به همین
به سبک و سیاق سایر موومان‌ها نزدیک باشد. به همین دلیل به آکسان‌های خوش‌ذوق تکیه می‌کند. مانند اکثر منوئه‌ها، این موومان به شکل تریو نوشته شده‌است، با یک بخش سه‌گانۀ متضاد، حاوی سولوهای ارزشمند برای هورن و کلارینت است. سولوی کلارینت از آن جهت که نخستین نمونه است، از اهمیت بسزایی برخوردار است. ایگور استراوینسکی «اندیشۀ بی‌نظیرِ سازی» در این «تریو» را ستایش کرد. موومان چهارم. موومان چهارم مهمترین قسمتِ این سمفونی و در فرم سونات/روندو، با ریتم تند و خیلی سریع است. (علامت گذاری مترونوم نوشته‌شده توسط بتهوون
است. (علامت گذاری مترونوم نوشته‌شده توسط بتهوون دقیقاً «نت گِرد = ۸۴» است) این نخستین موومان سمفونیک است که در آن تیمپانی در اکتاوها کوک می‌شود، تنظیم مشابه (اکتاو-فا)، در اسکرتسوی سمفونی نهم مشاهده می‌شود. آنتِنی هاپکینگز در مورد شروع تم اولِ فینال، منظور از توقف روی آخرین نُتِ دو دیز را «تاکیدی بر بیدادگری ناسازگار» نقل می‌کند: اظهار نظرهای برخی مفسران موسیقی در مورد تم اول و نت «دو دیز» بدین شرح است: «آنچه قبل از آن (دو دیز) وجود دارد، از لحاظ بافت خیلی ظریف است، بنابر این بسیار زیرک و چابک است». دونالد
است، بنابر این بسیار زیرک و چابک است». دونالد تووی دخالت ناگهانیِ «دو دیز» را به‌عنوان نمونه‌ای از «جلوه‌های هارمونیکِ دورِ بتهوون» ذکر می‌کند». سرانجام مشخص شد این نتِ «سرکش» به‌عنوان یک کل، دارای یک معماری در نقش و ساختارِ موومان است. تم و موادِ افتتاحیه مجدداً سه بار دیگر ظاهر می‌شود، ابتدا در شروع بخشِ بسط و گسترش، سپس در ابتدای ری‌اکسپوزیسیون و آخرین آن در نیمه راهِ کدا است. مانند موومان اول، حرکت به «تم دوم» در کلید «اشتباه» نوشته می‌شود و سپس به کلید معمولی می‌رود (اکسپوزیسیون: نمایان، تکرار: تونیک
معمولی می‌رود (اکسپوزیسیون: نمایان، تکرار: تونیک پس از چند میزان). «کُدا»، که جزو یکی از مهمترین و مفصل‌ترین آثار بتهوون است، شامل دو اتفاقِ برجسته است. صدای بلند و خیره‌کنندهٔ «دو دیز» در اکسپوزیسیون، سرانجام توضیحی می‌یابد: «و اکنون به نظر می‌رسد که بتهوون آن نت را به صورت ذخیره نگه داشته بود، و به وسیله آن می‌خواست به دروازه‌های برخی از کلیدهای بسیار دور پرش کند، سپس تم را در فا دیز مینور، پشت سر بگذارد». چند میزان بعد، یک مدولاسیون خیره‌کننده وجود دارد که در آن این کلیدِ «کوبشیِ پایین‌رونده»، یک
دارد که در آن این کلیدِ «کوبشیِ پایین‌رونده»، یک نیم‌پرده پایین آمده‌است و لحظه به لحظه به خانۀ اصلی (فا ماژور)، نزدیک می‌شود. سمفونی با شوخ‌طبعیِ بسیار و با پاساژی طولانی از هارمونی تونیک، با صدای بلند به پایان می‌رسد. چایکوفسکی این موومان را «یکی از بزرگترین شاهکارهای سمفونیکِ بتهوون» نامید.
جاسپر یا جَسپِر نام شهری توریستی در پارک ملی جاسپر در ایالت آلبرتا، کانادا است. شهر جاسپر در ۳۶۲ کیلومتری غرب ادمونتون، نزدیک به مرزهای استان بریتیش کلمبیا و در میان رشته‌کوه راکی واقع شده است. این شهر یکی از مقاصد محبوب گردشگری به دلیل مناظر طبیعی زیبا و تنوع حیات وحش است. این منطقه به خصوص در تابستان میزبان تعداد انبوهی از گردشگران است. در ماه ژوئیه ۲۰۲۴، این منطقه با فاجعه‌ای بزرگ مواجه شد. آتش‌سوزی جنگلی که به عنوان «بزرگ‌ترین آتش‌سوزی در منطقه در یک قرن اخیر» شناخته می‌شود، بسیاری از مناطق جنگلی و حدود
اخیر» شناخته می‌شود، بسیاری از مناطق جنگلی و حدود یک سوم ساختمان‌های شهر جاسپر را به خاکستر تبدیل کرد.
ساختمان کاپیتول ایالت پنسیلوانیا (Pennsylvania State Capitol) بنایی است که شاخه مقننه، اجرایی، و عدلیه دولت ایالت پنسیلوانیا در آن قرار دارد. معمار بنا عبارت است از Joseph Miller Huston از فیلادلفیا. سبک معماری ساختمان سبک بوزار است که در آن زمان طرفداران زیادی داشت. بنای کنونی در سال ۱۹۰۶ ساخته گردید و در هریسبورگ قرار دارد. این بنا خانه مجلس نمایندگان و سنا و فرمانداری ایالت است.
شاهنشاهی‌های بزرگ هخامنشی، اشکانی و ساسانی که برای قرن‌ها بر سرزمین‌های پهناوری حکومت می‌کردند، از سوی سلحشورانی زبده محافظت می‌شدند. این سلحشوران با استفاده از راهبردهای نظامی پیچیده و جنگ‌افزار تهاجمی و تدافعی خوش‌ساخت از یکپارچگی ملی ایران دفاع می‌کردند. در ادامه به معرفی مختصر برخی از سلاح‌های مهم در این دوران هخامنشیان می‌پردازیم: دربارهٔ ارتش هخامنشیان. سپاه هخامنشیان از سربازانی از نواحی مختلف ایران تشکیل شده بودند اما هسته اصلی ارتش سلحشوران ایرانی بودند. این سربازان از سرتاسر این امپراتوری پهناور
بودند. این سربازان از سرتاسر این امپراتوری پهناور می‌آمدند: از پارس، آسیای مرکزی تا دانوب. پس از پارسیان، مادها بیشترین سرباز را در سپاه ایران داشتند و بسیاری از فرماندهان ارتش، مادی بودند. نوشته‌های نویسندگان یونانی چون هرودوت، آریان و گزنفون اطلاعات مفیدی در رابطه با ارتش هخامنشیان در اختیار ما می‌گذارند، اما نوشته‌های یونانی‌ها در مورد ایرانیان عمدتاً مغرضانه است، چرا که کشورشان در حال جنگ با هخامنشیان بود و آن‌ها سعی کردند با اغراق در مورد تعداد سپاهیان هخامنشی، پیروزی‌های خودشان بر آن‌ها را برجسته‌تر
هخامنشی، پیروزی‌های خودشان بر آن‌ها را برجسته‌تر جلوه دهند. بیشتر تألیفات، تنها روایت یونانیان را در نظر گرفته‌اند بنابراین اعدادی که در این گزارش‌ها آمده‌است بسیار مورد مناقشه و صرفاً حدس و گمان هستند. از طرفی یوزف ویزه‌هوفر نگاهی متعادل و منصفانه به نبردهای هخامنشیان ارائه می‌کند. در طول نبرد فلاخن‌اندازان و کمانداران پیاده‌نظام در خط مقدم قرار می‌داشتند و سواره‌نظام سبک اسلحه و پیاده‌نظام سنگین اسلحه در دو طرف آن‌ها قرار می‌گرفتند نا آن‌ها را مورد حمایت خود قرار دهند. در آغاز نبرد فلاخن‌اندازها و
حمایت خود قرار دهند. در آغاز نبرد فلاخن‌اندازها و کمانداران با پرتاب سنگ و تیر بر روی دشمن، خطوط آن‌ها را دچار آشفتگی می‌کردند، سپس پیاده‌نظام سنگین اسلحه که به نیزه و شمشیر مجهز بودند با پشتیبانی واحدهای سواره‌نظام از جناحین به دشمن حمله می‌کردند. این تاکتیک‌ها در برابر دشمنان آسیایی هخامنشیان به خوبی نتیجه می‌دادند اما در برابر آرایش جنگی به هم فشرده یونانیان و مقدونی‌ها چندان مؤثر نبود. واحدهای سنگین اسلحه هوپلایت‌های یونانی و فالانکس مقدونی با کمک نیزه‌های بلند آرایش به هم فشرده خود را حفظ می‌کردند و
بلند آرایش به هم فشرده خود را حفظ می‌کردند و به این ترتیب از خود در برابر مهاجمان دفاع می‌کردند. یونانی‌ها که بدنشان با زره محافظت می‌شد در برابر تیرها و پرتابه‌ها آسیب چندانی نمی‌دیدند و می‌توانستند در نبردهای نفر به نفر پیروز شوند. ارتش هخامنشیان (۵۵۰–۳۳۰ تا میلاد) در آغاز «-kāra*» نامیده می‌شده، ولی بعدها که بر پایهٔ رده‌بندی ده‌دهی سازمان داده شد، «-spāda*» (سپاه) نام گرفته‌است. در سپاه هخامنشیان کوچک‌ترین یگان از ۱۰ نفر سرباز تشکیل شده بود که به آن دَثه‌ ( «دهه») می‌گفتند و فرمانده آن یک دثه‌پَتی (
( «دهه») می‌گفتند و فرمانده آن یک دثه‌پَتی ( «ده‌بد») بود. پس از آن یگان ۱۰۰ نفری بود که به آن ثتَه‌ ( «سده») می‌گفتند و فرمانده آن یک ثته‌پتی ( «سدبد») بود. یک یگان ۱۰۰۰ نفره هزاره‌ () نام داشت که فرمانده آن هزاره‌پتی ( هزاربد) خوامده می‌شد و یک یگان ۱۰٬۰۰۰ نفری بَیوَره () نامیده می‌شد که فرمانده آن یک بیوره‌پتی ( «بیوربد») بود. کل نیروهای مسلح هخامنشیان سپاده ( «سپاه») و فرمانده کل نیروهای مسلح سپاده‌پَتی ( «سپاهبد») خوانده می‌شدند. سیستم اعشاری برای یگان‌های بزرگ‌تر از هنگ‌های هزار نفری نیز مورد استفاده
بزرگ‌تر از هنگ‌های هزار نفری نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. ارتش‌های بزرگ از واحدهای مرکب از ده هزارابا یا ده هزار تن تشکیل می‌شدند. اصطلاح فارسی باستان این گروه‌های بزرگ از بین رفته ولی به یونانی به آن‌ها (myriad) معادل (بیور) فارسی در شاهنامه می‌گفتند. مهم‌ترین واحدهای ده هزار تنی، گروه‌های نخبه‌ای بودند که گارد شاهنشاهی را برای محافظت از شخص شاه تشکیل می‌دادند. بهترین سربازان ارتش در این گارد که به (آمرتکا) (بی‌مرگ یا هنگ جاوید) معروف بود خدمت می‌کردند. از این رو به آن‌ها هنگ جاوید می‌گفتند که به محض
از این رو به آن‌ها هنگ جاوید می‌گفتند که به محض کشته شدن یا مرگ یکی از آنان، فرد دیگری جانشین او می‌شد. به‌طور کلی خدمت در واحدهای سواره‌نظام، پیاده‌نظام و ارابه‌رانی برای تمام مردان ایران، هم برای نجیب‌زادگان و هم افراد عادی، اجباری بود. هر فرد مذکر بیست تا بیست و چهار ساله موظف بود دوره آموزش جنگی ببیند و در نبرد شرکت جوید. بسیاری نیز برای مدت زیادی که تا ۵۰ سالگی طول می‌کشید در ارتش می‌ماندند. جنگ‌افزارهای هخامنشیان. به نوشته ذکا ایران‌شناس و باستان‌شناس، آکیناکه یک شمشیر کوتاه به طول ۴۰ تا ۵۰ سانتیمتر
آکیناکه یک شمشیر کوتاه به طول ۴۰ تا ۵۰ سانتیمتر بود و یکی از سلاح‌های عمده هخامنشیان به‌شمار می‌آمد. پورداوود اظهار می‌کند کلمه ایرانی باستان برای آکیناکه مشخص نیست. پورداوود از هرودوت که لشکرکشی خشایارشا به یونان در ۴۸۰ ق.م. را گزارش می‌کند نقل می‌کند خشایارشا بر روی پلی در هلسینتوس (داردانل)، برگ‌هایی در دریا ریخت، براتی را در جام زرین خود ریخت و خورشید را ستایش نمود و یک آکیناکه به عنوان هدیه به خدا در آب انداخت. قبضه این شمشیر تماماً از چوب و تیغه آن از آهن بود و می‌توان نمونه آن را در موزه اشمولین
از آهن بود و می‌توان نمونه آن را در موزه اشمولین آکسفورد یافت. آکیناکه مادی و پارسی: بر اساس سنگ‌نگاره‌های تخت جمشید بین دو گونهٔ این سلاح تمایز قائل است: الف) آکیناکه مادی ب) آکیناکه پارسی آکیناکه‌های مادی از طریق ریسمانی که از «شکل گوش» غلاف شمشیر عبور می‌کرد در سمت راست بدن به کمربند آویخته می‌شدند. هنگامی که حامل آکیناکه بر اسب سوار می‌شد یا به صورت پیاده‌نظام راهپیمایی می‌کرد، کمربندی از انتهای غلاف، آن را از آویخته شدن و تلوتلو خوردن بازمی‌داشت. تصویر سنگی از تالار سه دروازه پارسه را نشان می‌دهد که
سنگی از تالار سه دروازه پارسه را نشان می‌دهد که بر روی آن نقش نگهبانی با آکیناکه مادی به چشم می‌خورد. برخلاف آکیناکه‌های مادی، آکیناکه‌های پارسی زیر کمربند و جلوی شکم جای می‌گیرند. دسته I-شکل بسیار متفاوت از آکیناکه‌های مادی بود. بخش پایین «شکل گوش» شمشیر و تمام سر غلاف را به صورت سه نیم‌دایره می‌ساختند تا شمشیر به آسانی از کمر نیافتند. آکیناکه پارسی ته-غلاف برجسته ندارد بلکه غلاف آن مثل تیغ در انتها تیز می‌شود. آکیناکه‌هایی هم از طلای ناب و با تزئینات زیبا وجود داشت. گزنفون گزارش می‌کند، هدیه سلطنتی ایران
وجود داشت. گزنفون گزارش می‌کند، هدیه سلطنتی ایران یک آکیناکه طلایی، یک اسب نسایی با افسار طلایی و دیگر ادوات جنگی بود. یک آکیناکه طلایی مجلل از دوران هخامنشیان در موزه ملی ایران در تهران نگهداری می‌شود. هرودوت می‌نویسد این آکیناکه طلایی در همدان (هگمتانه) پیدا شد و قدمت آن به ۵۰۰ ق.م. بازمی‌گردد. این قطعه مشابه آکیناکه‌ای است که در موزه هنر متروپولیتن در نیویورک وجود دارد. بر حجاری پله‌های شمالی تالار بارعام آپادانا اسلحه‌دار داریوش شاه به چشم می‌خورد که آکیناکه‌های سلطنتی را حمل می‌کنند. بر سنگ برجسته‌های
سلطنتی را حمل می‌کنند. بر سنگ برجسته‌های آپادانا نمایندگی‌های ملت‌های مختلف نیز دیده می‌شوند که یک پارسی در پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کند و یک آکیناکه پارسی یا مادی همراه دارد. نیزه. یگان‌های نیزه‌دار از مهم‌ترین واحدهای ارتش هخامنشیان بودند و بالاترین درجه در ارتش نیز بر عهده یک نیزه‌دار بود. بنا به گفته پورداوود و تأیید معطوفی، نیزه در وندیداد، فرگرد ۱۷، بند ۴۳ با عنوان آرشتایاشا (ارشتی) آمده‌است. پورداوود با اشاره به سنگ‌نگاری نقش رستم، شرح می‌دهد که نیزه‌دار داریوش شاه، گئوبروه (آرشتی بارا /spear bearer)
داریوش شاه، گئوبروه (آرشتی بارا /spear bearer) خوانده می‌شد. سرنیزه‌های دوران هخامنشی از لحاظ شکل متنوع هستند. ذکا بر مبنای سنگ‌نگاره‌های هخامنشی دو نوع کلی سرنیزه را تشخیص می‌دهد: الف) سرنیزه‌های پهن و مشابه برگ درخت. ب) سرنیزه‌های باریک و بلند به شکل برگ درخت بید. از نظر ذکا نیزه‌های هخامنشی از لحاظ درازا بر دو نوع‌اند: الف) نیزه‌های بلند که در کنار سپر از سوی واحدهای سواره‌نظام و پیاده‌نظام استفاده می‌شد. ب) نیزه‌های کوتاه و مناسب پرتاب (زوبین). به گزارش هرودوت محور نیزه ایرانیان شش تا هفت پا (حدودا دو