payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متوسط بارندگی حدود ۸۷۰ میلی‌متر می‌باشد. بارندگی ماه‌های خرداد تا اوایل مهرماه بیشترین میزان و ماه‌های مهر، آبان و آذر دارای بارندگی می‌باشد اما میزان بارندگی در این ماه‌ها چندان زیاد نبوده و متوسط بارندگی در آن‌ها بالغ بر ۱۷۰ میلی‌متر و از نیمه دوم آذر تا دههٔ اول فروردین خشک می‌باشد. فرهنگ. در دورهٔ زمامداری حیدرعلی و تیپوسلطان که شیعیان معتقدی بودند، اجرای مراسم عزاداری ماه محرم در بنگلور رواج داشت. امروزه نیز برگزاری این مراسم در بنگلور دارای اهمیت ویژه‌ای است. از این دوره کاخی در نزدیکی قلعه باقی است
است. از این دوره کاخی در نزدیکی قلعه باقی است که در ۱۹۲–۲۰۳ق/۷۷۸–۷۸۹م به دستور حیدرعلی ساخته شد و در زمان تیپوسلطان کامل گردید. این کاخ بیشتر از چوب ساخته شده، و با نقاشی‌های زیبای روی دیوارها و سقف تزیین گردیده‌است. لعل‌باغ نیز که در ۱۷۳ق/۷۶۰م به فرمان حیدر علی در شرق قلعه بنگلور ساخته شد، از دیگر آثار برجای مانده از این دوره است. زبان‌های اصلی مردم با آن صحبت می‌کنند. عبارتند از: (۳۱ درصد) (زبان اصلی مردم مردم کرناتکه)، تامیل (۲۷ درصد) (زبان اصلی مردم ایالت تامیل نادو به مرکزیت شهر چنائی یا مدرس)، تلگو
تامیل نادو به مرکزیت شهر چنائی یا مدرس)، تلگو (۲۷درصد)، هندی یا زبان اردو (۱۵ درصد) و سایر زبان‌ها ۱۰ درصد. لازم به یادآوری است که اغلب قریب به اتفاق غیر مسلمانان در بنگلور توانایی صحبت به زبان هندی یا اردو را ندارند. اقتصاد. بنگلور یکی از مراکز عمدهٔ صنعتیِ هند است و مهم‌ترین صنایع آن عبارتند از هواپیماسازی، ماشین‌سازی، صنایع مخابراتی، صنایع الکتریکی، صنایع لوازم چاپ، چرم‌سازی، شیشه‌سازی، داروسازی، صنایع دخانیات، نساجی و چینی‌سازی، همچنین شمار زیادی شرکت رایانه‌ای در زمینهٔ تولید نرم‌افزار و سخت‌افزار در
در زمینهٔ تولید نرم‌افزار و سخت‌افزار در این شهر فعالیت دارند. توسعه صنایع دراین شهر چشمگیر و مراکز بزرگ، بسیار زیادی در داخل و اطراف شهر وجود دارد که محصولات مختلف صنعتی تولید می‌کنند. همچنین تعداد کارخانجات الکترونیکی که وسایل الکتریکی منازل را تولید می‌کنند افزایش یافته‌است. بوستان فناوری اطلاعات در منطقه وایت فیلد واقع در ۱۶ کیلومتری این شهر با همکاری سرمایه‌گذاران فناوری اطلاعات سنگاپوری، صنایع تاتا و اداره توسعه نواحی صنعتی ایالت کرناتکه، توسعه داده شده‌است. این پارک صنعتی شامل فضاهای اداری و
داده شده‌است. این پارک صنعتی شامل فضاهای اداری و آپارتمان‌های مسکونی نیز می‌باشد. کارخانجات تولید پوشاک از دیگر صنایع در حال توسعه این شهر است. رشد صنعتی در داخل و اطراف بنگلور باعث افزایش فعالیت‌های تجاری در آن شده‌است. بنگلور به تنهایی با ۲۶۵ هزار نیروی کار و حدود یک سوم صادرات نرم‌افزار، تقریباً یک سوم از میزان کل اشتغال بخش صنعت فناوری اطلاعات و خدمات اینترنتی هند را به خود اختصاص داده‌است. هیچ شهر دیگر هند را نمی‌توان یافت که دارای چنین نقاط قوت برجسته‌ای باشد؛ بنابراین عجیب نیست اگر تصور کنیم که این
باشد؛ بنابراین عجیب نیست اگر تصور کنیم که این شهر بر کل اقتصاد کشور هند تأثیرگذار است. برای اثبات این گفته کافی است بدانید که دو شرکت مهم و پرآوازه نرم‌افزاری ویپرو و اینفوسیس هر ماه به‌طور متوسط ۱۰۰۰ نیروی کار جدید را استخدام می‌کنند که در نوع خود رقم قابل توجهی است. حمل و نقل. شبکه اتوبوسرانی نقش اساسی در جابجایی مردم در داخل و اطراف شهر را به عهده دارد؛ و هزینه آن تابع مسیر و میزان مسافتی است که مسافر طی می‌کند. پس از اتوبوس وسیله اصلی برای جابجایی در داخل شهر به عهده وسیله‌ای است به نام اتو ریکشا است
شهر به عهده وسیله‌ای است به نام اتو ریکشا است که به اختصار به آن ریکشا می‌گویند؛ که وسیله‌ای است سه چرخه و موتوری که ظرفیتش حداکثر سه نفر است و همواره حالت دربستی دارد؛ و براساس میزان مسافت طی شده، که توسط تاکسی‌متر تعیین می‌گردد دریافت می‌شود. لازم به یادآوری است که به غیر از دو وسیله عمومی فوق تعداد قابل توجهی آژانس‌های تاکسی شهری و برون‌شهری وجود دارد که آن‌ها نیز دارای یک هزینه اولیه ثابت بوده و مازاد آن بر حسب مسافت طی شده (بسته به نوع وسیله نقلیه و دارا بودن یا نبودن کولر) محاسبه می‌گردد. بسیاری از
بودن یا نبودن کولر) محاسبه می‌گردد. بسیاری از مردم از جمله اغلب دانشجویان ایرانی از انواع موتورسیکلت برای جابه‌جایی استفاده می‌کنند. مترو. متروی بنگلور در سال ۲۰۱۱ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۳۰ ایستگاه می‌باشد. آموزش عالی. این شهر یکی از مراکز مهم دانشگاهی هند نیز به‌شمار می‌رود. دانشگاه بنگلور از سال ۱۹۶۴ میلادی فعالیت خود را آغاز کرد و در زمانی کوتاه گسترش یافت، به گونه‌ای که امروزه با ۷۵کالج و تعداد زیادی مرکز تحصیلات تکمیلی، یکی از بزرگ‌ترین دانشگاه‌های آسیاست. در شهر بنگلور ۴ دانشگاه مادر در
آسیاست. در شهر بنگلور ۴ دانشگاه مادر در زمینه‌های مختلف که هر کدام از آن‌ها مسئولیت گرایش‌های زیر نظر خود را به عهده داشته و کاملاً از همدیگر مستقل عمل می‌نمایند، که عبارتند از: به‌طور کلی در سیستم آموزشی هند سه شاخه اصلی تحصیلی وجود دارد و در ایالت کرناتکه به‌شکل زیر مدیریت می‌شوند: رشته‌های علوم پایه(BSc/MSc/BA/BCA/MCA/BBM/MBA) (مانند فیزیک، ریاضی، مدیریت و بازرگانی، علوم کامپیوتر/کامپیوتر کاربردی، هنر و …) مدت تحصیل در مقطع لیسانس در این رشته‌ها معمولاً ۳ سال و شامل ۶ ترم (یا دوره) درسی است. دانشگاه
۳ سال و شامل ۶ ترم (یا دوره) درسی است. دانشگاه اصلی مربوط به رشته‌های علوم پایه در بنگلور به نام خودش یا همان دانشگاه بنگلور است که در چند کیلومتری از بنگلور و در جاده شهر میسور واقع شده‌است و تمام کالج‌های علوم پایه تحت نظر آن می‌باشند. ارائه و کنترل سرفصل‌های آموزشی و همچنین طراحی و تصحیح سؤالات امتحان پایانی این کالج‌ها زیر نظر دانشگاه بنگلور است. اکثر دانشجویان ایرانی در رشته‌های علوم پایه تحصیل می‌کنند. رشته‌های مهندسی(BArch/BE) (مانند مهندسی برق و الکترونیک، مخابرات، رایانه، علوم (فناوری) اطلاعات،
مخابرات، رایانه، علوم (فناوری) اطلاعات، عمران و … بعلاوه رشته مهندسی معماری) مدت تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در این رشته‌ها معمولاً ۴ سال (رشته معماری ۵ سال) و شامل ۸ تا ۱۰ ترم درسی است. دانشگاه اصلی مربوط به رشته‌های مهندسی دانشگاه وی‌تی‌یو می‌باشد که در شهر بلگام واقع شده و تمام کالج‌های معتبر مهندسی کرناتکه تحت نظر آن می‌باشند. در حال حاضر ارائه و کنترل سرفصل‌های آموزشی و همچنین طراحی و تصحیح سؤالات امتحان پایانی این کالج‌ها زیر نظر این دانشگاه است. رشته‌های مهندسی علاوه بر پرهزینه بودن، دارای سیستم
مهندسی علاوه بر پرهزینه بودن، دارای سیستم آموزشی بسیار منسجم تر و مشکل‌تری می‌باشند و تحصیل در این رشته‌ها آسان نیست. رشته‌های پزشکی(MBBS/BDS/BPharm) (مانند پزشکی عمومی، دندانپزشکی، داروسازی، پرستاری و …) مدت تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در این رشته‌ها معمولاً ۴ سال (رشته پزشکی عمومی ۷ سال) است. دانشگاه اصلی مربوط به رشته‌های پزشکی دانشگاه علوم بهداشتی راجیو گاندی می‌باشد که در خود بنگلور واقع است و بسیاری از کالج‌های علوم پزشکی کرناتکه تحت نظر آن می‌باشند. این رشته‌ها با وجود پرهزینه بودن و مشکل بودن سیستم
رشته‌ها با وجود پرهزینه بودن و مشکل بودن سیستم آموزشی، پذیرای تعداد زیادی از دانشجویان ایرانی علاقه‌مند هستند. در بنگلور تعداد زیادی دانشجوی ایرانی تحصیل می‌کنند. پس از پونا بیشترین تعداد دانشجویان ایرانی در این شهر به‌سر می‌برند. جمعیت. رشد جمعیت شهری چشمگیر بوده به‌طوری که از یک میلیون در سال ۱۹۵۵ به ۲ میلیون در ۱۹۷۰ رسید (دو برابر در کمتر از دو دهه) و در سال ۲۰۰۷ این جمعیت به بیش از شش میلیون و دویست هزار نفر رسید.بیشتر مردم این شهر پیرو آیین هندوئیسم هستند. پس از آن اسلام و مسیحیت بیشترین پیروان را
هستند. پس از آن اسلام و مسیحیت بیشترین پیروان را دارا می‌باشند. بنگلور مانند بسیاری از شهرهای به سرعت در حال توسعه از مشکلاتی چون افزایش نابرابری اجتماعی، جرم و سلب مالکیت، گسترش حلبی‌آبادها، بحران بهداشت عمومی به دلیل مشکلات کمبود آب و فاضلاب رنج می‌برد.
چای نام یک نوشیدنی معطر است که معمولاً با ریختن آب داغ یا در حال جوش بر روی برگ‌های عمل آورده شده گیاه «کاملیا سیننسیس»، که گیاهی همیشه‌سبز و بومی آسیای شرقی است به‌دست می‌آید. این نوشیدنی پس از آب، پرمصرف‌ترین نوشیدنی جهان است. نام این گیاه در زبان چینی جنوبی تِ و در زبان چینی شمالی به‌صورت چا تلفظ می‌شد و هردو تلفظی از یک حرف چینی یگانه در چین قدیم هستند. مردم اروپای غربی نام این گیاه را از چینیان شمالی و مردم خاورمیانه و شمال آفریقا نام آن را از چینیان جنوبی آموختند. نوشیدنی چای با دم کردن برگ‌ها،
جنوبی آموختند. نوشیدنی چای با دم کردن برگ‌ها، جوانه‌ها یا شاخه‌های فرآوری‌شدهٔ بوتهٔ چایِ گونهٔ کاملیا سیننسیس به‌مدت چند دقیقه در آب داغ (نزدیک درجهٔ جوش) درست می‌شود. فراوری آن می‌تواند شامل اکسیداسیون، حرارت‌دهی، خشک‌سازی و افزودن گیاهان، گل‌ها، چاشنی‌ها و میوه‌های دیگر به آن باشد. چای یک منبع طبیعی از کافئین و آنتی‌اکسیدان‌ها است اما تقریباً بدون چربی، کربوهیدرات‌ها یا پروتئین، دارای طعمی مطلوب است که کمی تلخ و گس می‌باشد. چای نوشیدنی محبوب در ایران است؛ و بیشتر مردم همه‌روزه آن را مصرف می‌کنند.
است؛ و بیشتر مردم همه‌روزه آن را مصرف می‌کنند. ایرانیان چای را درمان خستگی نیز می‌دانند. تاریخچه. چای یکی از قدیمی‌ترین نوشیدنی‌های جهان است و نخستین بار در چین باستان مصرف شده است. طبق افسانه‌ای معروف، در سال ۲۷۳۷ پیش از میلاد، امپراتور چین، شن‌نونگ، هنگامی که مشغول جوشاندن آب بود، چند برگ چای به‌صورت اتفاقی در دیگ افتاد و عطر دلپذیری ایجاد کرد. این رویداد آغاز مصرف چای در تاریخ دانسته می‌شود. در طول قرون بعد، نوشیدن چای در سراسر شرق آسیا گسترش یافت. در دوران سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷ میلادی) چای به بخش مهمی از
سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷ میلادی) چای به بخش مهمی از فرهنگ چینی تبدیل شد. از آن‌جا، راه خود را به ژاپن، کره و دیگر کشورهای آسیایی باز کرد و به مرور آداب‌ و سنت‌های خاصی پیرامون آن شکل گرفت. ورود چای به ایران به دوره صفویه نسبت داده می‌شود. بازرگانان ایرانی که به چین سفر می‌کردند، چای را وارد کشور کردند و به تدریج این نوشیدنی جای خود را در میان مردم باز کرد. در دوره قاجار، با توسعه کشت چای در شمال ایران به‌ویژه در لاهیجان، چای به نوشیدنی اصلی ایرانیان تبدیل شد. در سال ۱۲۷۴ خورشیدی /۱۸۹۵ میلادی، محمد میرزا کاشف
در سال ۱۲۷۴ خورشیدی /۱۸۹۵ میلادی، محمد میرزا کاشف السلطنه به دستور میرزا محسن خان مشیرالدوله، به سمت ژنرال کنسولی ایران در هند مأمور شد. پس از مدتی اقامت در بمبئی، به محل تابستانی هیئت‌های نمایندگی سیاسی واقع در منطقه سیملا در دامنه هیمالیا رفت و همان‌جا دربارهٔ کشت چای به مطالعه پرداخت. سپس به نواحی چای‌خیز هند سفر کرد و ضمن مشاهده کشت و صنعت چای، دوره تحصیلی آن را نیز به پایان برد و به اخذ گواهینامه نائل آمد. در حالی او به این توفیقات دست می‌یافت که صنعت چای انحصاری بود و آموختن آن به مردم دیگر کشورهای
چای انحصاری بود و آموختن آن به مردم دیگر کشورهای شرقی مجاز نبود. از این رو، وی ناگزیر هویت خویش را پنهان می‌ساخت و به عنوان تاجر فرانسوی در مؤسسه انگلیسی‌ها به تحصیل می‌پرداخت. وی در مزرعه‌ای کشت چای را نیز تجربه کرد. فراوری و طبقه‌بندی. انواع چای براساس نوع فراوری خود قابل‌تمایز هستند. برگ‌های بوتهٔ گیاه چای، اگر به‌سرعت پس از چیده شدن، خشک نشوند، پلاسیده و اکسیده می‌شوند. این فرایند مشابه با تبدیل جو به مالت است، که در آن نشاسته به انواع شکر تبدیل می‌شود؛ برگ‌های آن به‌سرعت تیره می‌شوند، و سبزینهٔ آن
برگ‌های آن به‌سرعت تیره می‌شوند، و سبزینهٔ آن تخریب شده و مواد جوهر مازو در آن آزاد می‌شود. گام بعدی در فرآوری، متوقف ساختن روند اکسیداسیون در مرحله‌ای ازپیش‌تعیین‌شده و از طریق از بین بردن آب برگ‌ها با حرارت دادن آن‌ها می‌باشد. اصطلاح «تخمیر» (احتمالاً به‌وسیلهٔ پرورش‌دهندگان انگور) برای تشریح این فرایند بکار برده شده، و حتی در مواردی که هیچ‌گونه تخمیر واقعی (یعنی این فرایند با مخمر انجام نگرفته و اتانول هم تولید نشود) صورت نگرفته باشد، استعمال شده است. اما بدون کنترل دقیق رطوبت و دما، قارچ‌ها بروی سطح
اما بدون کنترل دقیق رطوبت و دما، قارچ‌ها بروی سطح چای رشد می‌کنند. قارچ‌ها سبب تخمیر واقعی در چای می‌شوند که سبب آلودگی چای با مواد سمی و سرطان‌زا گشته، که در نتیجهٔ آن باید چای را دور ریخت. از لحاظ سنتی، چای بر اساس درجه و دورهٔ تخمیر شدن (اکسیداسیون) برگ‌ها، به گروه‌های زیر طبقه‌بندی می‌شود: تاریخچه. بوتهٔ چای برای نخستین بار در چین و در حدود پنج هزار سال پیش شناخته شد که به‌تدریج خواص درمانی آن کشف شد. علاوه‌بر آن از چای برای مصارف رنگ‌آمیزی نیز استفاده می‌شده است. هلندی‌ها در سدهٔ هفدهم چای را از چین
می‌شده است. هلندی‌ها در سدهٔ هفدهم چای را از چین به اروپا بردند. در اروپا چای در مغازه‌های عطاری عرضه می‌شد. نیکولاس تولپ پزشک هلندی در کتاب خود تحت عنوان مشاهدات پزشکی در سال ۱۶۴۱ اعلام کرد: با نوشیدن چای از همهٔ بیماری‌ها در امان هستید و عمرتان طولانی می‌شود. در سدهٔ ۱۸ زمانی که «آن» ملکهٔ انگلیسی چای را به‌جای آبجو انگلیسی به‌عنوان نوشیدنی صبحانه خود انتخاب کرد، مُد با مباحث پزشکی همراه شد. نوشیدن چای برای مدتی در مستعمرات انگلیس در آمریکا تحریم شد. زمانی که بریتانیایی‌ها بر خریداران چای حتی برای اهداف
که بریتانیایی‌ها بر خریداران چای حتی برای اهداف درمانی، مالیات تحمیل کردند، مستعمره‌نشینان در برخی جوامع به اعتراض برخاستند، بعدها همین معترضان تندخو مخفیانه سوار کشتی‌های بریتانیایی شدند و ۳۴۲ صندوق چای را به «لنگرگاه بوستون» بردند و با بهای ارزان‌تری فروختند. افسانه‌های پیدایش چای. براساس افسانه‌ای یکی از سالکان در کوه چای مشغول مراقبه بوده؛ ولی دائم چشم‌هایش بسته می‌شده. برای این‌که بتواند چشم‌هایش را باز نگه دارد پلک‌هایش را می‌برد و به درون کوهستان پرتاب می‌کند. از آن پلک گیاهی بنام چای می‌روید که
پرتاب می‌کند. از آن پلک گیاهی بنام چای می‌روید که هدیه ایست از طرف خداوند برای افرادی که به مراقبه (مدیتیشن) می‌نشینند. براساس یک داستان قدیمی حدود پنج هزار سال قبل تعدادی برگ چای در اثر وزش باد به درون یک فنجان آب داغ که در دست «شن نونگ» امپراتور چین بود، افتاد و حاکم نتیجه این حادثه را به عنوان یک تحول بزرگ برای آب ساده و بی طعم اعلام کرد. در پی آن مصرف چای همه‌گیر شد. در یک افسانه عامه چینی، شن نونگ (Shennong)، امپراتور چین ابداع‌کننده اسطوره‌ای کشاورزی و طب چینی حدود ۵۰۰۰ سال پیش در حال سفر بوده است.
و طب چینی حدود ۵۰۰۰ سال پیش در حال سفر بوده است. وی که به دلیل تبحرش در روش‌های علمی مشهور بوده، بر این اعتقاد بود که مطمئن‌ترین روش برای نوشیدن آب این است که ابتدا آن را بجوشانند. یک روز متوجه شد که تعدادی برگ در داخل آبی افتاده که وی آن را جوشانده بود. پادشاه نکته بین و کنجکاو جرعه‌ای از آن را نوشید و از طعم مطلوب و خواص نیروبخش آن شگفت زده شد. برخی از افسانه‌های دیگر می‌گویند که امپراتور خواص طبی برخی از گیاهان را برای خود آزمایش می‌کرد، که برخی از آن‌ها سمی بودند، اما آزمایش بر روی چای نشان داد که آن
سمی بودند، اما آزمایش بر روی چای نشان داد که آن نوشدارو است. داستان شن نونگ در کتاب «لویو چا جینگ» نیز که یک اثر قدیمی مربوط به این موضوع است، ذکر شده است. یک اسطوره چینی که در مکاتب بودائیسم و بودیهارما (Bodhiharma) رایج است با کشف چای اعتبار یافته است. بودیهارما، راهب نیمه افسانه‌ای بودائی، پایه‌گذار مکتب بودائی Chan به چین سفر کرد. او چون طی عمل تمرکز حواس به خواب فرورفته بود، خشمگین شد و از این‌رو پلک‌های چشمان خود را قطع کرد. بوته‌های چای از نقطه‌ای روئید که وی پلک‌های خود را درآنجا انداخت. برخی
روئید که وی پلک‌های خود را درآنجا انداخت. برخی اوقات، این داستان را دربارهٔ گوتاما بودا به جای بودیهارما بازگو می‌کنند. شن نونگ، پادشاه چین، که در سالنامه‌های چینی او را تقریباً مشوق هر امر نیکی می‌دانند، در سال ۲۷۵۰ قبل از میلاد بر تخت نشست. او در یک شب بهاری زیبا، در سال ۲۷۳۷ قبل از میلاد، زیر درختی در چشم‌اندازی تپه‌ای در منطقهٔ یانگ تسه کیانگ در یکی از قصرهای خود کنار سوگلی دربار نشسته بود. وقتی برای او آب آشامیدنی را می‌جوشاندند چند برگ از شاخه درخت چای وحشی را که به خاطر بوی خوش شکوفه‌ها یش آن را در
وحشی را که به خاطر بوی خوش شکوفه‌ها یش آن را در باغ قصر کاشته بودند در آب ریختند و بدین ترتیب چای کشف شد! آسیا. خاستگاه گیاه چای شرق و جنوب چین، میانمار شمالی، و ایالت آسام هند را دربرمی گیرد. رشد فوری (لجام گسیخته) گونه آسامی چای در نواحی قابل مشاهده است که از استان یانا (Yunnan) تا بخش شمالی میانمار و آسام در هند را پوشش می‌دهد. گونه sinesis چای به‌طور طبیعی در نواحی شرقی و جنوب شرق چین می‌روید. تحقیقات اخیر و وجود گونه‌های دورگه از نوع چای در نواحی گسترده‌تری از مناطق مذکور بیان‌گر آن است که خاستگاه چای
از مناطق مذکور بیان‌گر آن است که خاستگاه چای درنقطه‌ای واقع شده که شامل بخش شمالی میانمار و ایالت‌های یونان و سیچوان چین می‌شود. ریشه‌های استفاده بشر از چای در افسانه‌های متعددی بیان شده، اما مکانی که برای اولین بار چای تولید شده، نامعلوم است. چین. چای نقش مهمی را در فرهنگ آسیا به عنوان یک نوشیدنی پرمصرف، شفابخش و نیز نمادین از موقعیت اجتماعی در طول سده‌ها، ایفا نموده است. عجیب نیست که کشف آن به ریشه‌های مذهبی یا سلطنتی نسبت داده می‌شود. در واقع چین سده‌هاست که از چای برخوردار است. متخصصین این نوشیدنی را
که از چای برخوردار است. متخصصین این نوشیدنی را به عنوان درمانی برای گروهی از بیماری‌ها می‌دانند، و اشرافیت در مصرف چای خوب به عنوان نشانه‌ای از جایگاه اجتماعی محسوب می‌شده و مردم عادی فقط می‌توانستند از طعم آن استفاده کنند. با این که خاستگاه چای به عنوان یک داروی گیاهی مفید برای بیدار ماندن، نامعلوم است، اما چین به عنوان خاستگاه مصرف چای، سابقه تاریخی دست کم ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد را به ثبت رسانده است. سلسله هان (Han Dynasty) از چای به عنوان دارو استفاده می‌نمودند. استفاده از چای به عنوان یک نوشیدنی فرحبخش
استفاده از چای به عنوان یک نوشیدنی فرحبخش در مناسبتهای اجتماعی به تاریخ سلسله تانگ (Tang Dynasty) و پیش از آن برمی گردد. کتاب «چاجینگ» (陸羽) اثر لویو (陸羽) نویسنده سلسله تانگ، اولین کار بر روی این موضوع می‌باشد. براساس کتاب چاجینگ که به سال ۷۶۰نوشته شده، نوشیدنی چای در آن زمان متداول بوده است. این کتاب تشریح می‌نماید که چگونه چای عمل می‌آمده، برگ‌های آن فرآوری می‌شده، و چگونه به عنوان یک نوشیدنی تهیه می‌شده است. آن همچنین راجع به چگونگی ارزیابی نوع چای نیز توضیح داده است. در این کتاب حتی از این مطلب سخن به
داده است. در این کتاب حتی از این مطلب سخن به میان آمده که چه نقاطی بهترین مکان برای کاشت چای بوده‌اند. درآن زمان تاریخچه چای، ماهیت این نوشیدنی و سبک تهیه آن با روشی که ما امروزه بکار می‌بریم، متفاوت بوده است. برگ‌های چای به صورت قالب‌هایی فرآوری می‌شدند. این قالب خشک شده، که کلاً به نام چای آجری نامیده می‌شد داخل یک هاون سنگی کوبیده می‌شد. آب داغ به گرد این قالب چای افزوده می‌شد، یا آن را داخل کتری‌های سنگی می‌جوشاندند و به عنوان یک نوشیدنی گرم مصرف می‌نمودند. نوعی از چای متراکم که به عنوان چای سفید
نوعی از چای متراکم که به عنوان چای سفید خوانده می‌شد، تا پس از دوره سلسله تانگ (۹۰۷–۶۱۸م) تولید می‌شد. این نوع خاص چای سفید تانگ به هنگام بهار چیده می‌شد که در آن رشد بوته‌های جوان چای همچون سوزن‌های نقره‌ای فراوان بود. این دست‌چین‌های اول چای به عنوان ماده خام در تهیه چای متراکم استفاده می‌شد. ظهور چای بخار داده و گرد (پودری). طی دوره سلسله سانگ (۱۲۷۹–۹۶۰)، نحوه تولید و تهیه همه نوع چای تغییر نمود. چای سانگ شامل اشکال کلاسوری (آزادبرگ) بود (برای حفظ خاصیت مطلوب و مورد نظر برای جامعه درباری)، اما شکل جدید
مطلوب و مورد نظر برای جامعه درباری)، اما شکل جدید پودری آن به وجود آمد. برگ‌های چای چیده می‌شدند و برای حفظ خاصیت رنگ و طراوت آن بخار داده می‌شدند. پس از عمل بخار دادن، این برگ‌ها خشک می‌شدند. سپس چای نهایی کاملاً به صورت پودر درمی‌آمد و درداخل کاسه‌های بزرگی هم زده می‌شد. نوشیدنی حاصله به دلیل ظاهر زمردی سیر یا سفید قوس و قزحی (رنگین کمانی) و نیز نیروی شاداب‌سازی و سلامتی بخش خود بسیار مورد توجه قرار می‌گرفت. چای نوشیدنی درمیان مقامات دولتی و روشنفکران در طول دوران سلسله سانگ در جنوب چینی (قرون۱۲و۱۳) رواج
دوران سلسله سانگ در جنوب چینی (قرون۱۲و۱۳) رواج داشت. آن‌ها هنگام صرف چای، به اموری چون خواندن شعر، خطاطی، نقاشی، و بحث فلسفی می‌پرداختند. برخی اوقات نیز آن‌ها درمکان‌هایی که چای و بساط چای رایج بود، مسابقاتی برای کیفیت چای به راه می‌انداختند. زمانی که هوی ژونگ، پادشاه سلسله سانگ، مدعی شد که چای سفید از لحاظ مرغوبیت در راس تمام انواع چای قرار دارد، وی حرکت تکاملی را برای دستیابی به یک گونه جذاب از چای را به راه انداخت. این نوع سبک سانگ با تهیه چای با پودر آن در سرامیک آلات طی مراسمی زیبا که به نام مراسم چای
در سرامیک آلات طی مراسمی زیبا که به نام مراسم چای سانگ شناخته شده، همراه بود. راهبان ژاپنی که در این زمان به چین سفرکرده بودند، این مراسم تهیه چای را آموخته و با خود به وطنشان بردند. اگرچه این مراسم بعدها درچین منسوخ شد، اما این سبک سانگ تهیه چای در ژاپن تحت عنوان مراسم چای تکامل یافت و تا امروز نیز ادامه دارد. بسیاری از ارقام چای سفید با طعم‌های جذاب برای جامعه درباری درطی دوره سلسله سانگ تهیه گردید. هوی ژونگ که بین سال‌های ۱۱۲۵–۱۱۰۱ بر چین حکومت می‌کرد، چای سفید را بهترین نوع چای می‌دانست، و با توسعه
چای سفید را بهترین نوع چای می‌دانست، و با توسعه ارقام مختلف چای سفید در میان سلسله سانگ مشهور شد، و از آن جمله نشاء یشمی قصر و نشاء نقرابی ابریشمی چای، است. تولید چای سفید مستلزم کار بسیار فشرده و طاقت فرسایی بود. درابتدا، چای از گونه‌های انتخاب شده بوته‌های عمل آمده یا درختان چای وحشی دراوایل بهار، چیده می‌شد. چای فوراً در معرض بخار قرار می‌گرفت، و سپس جوانه‌های آن انتخاب شده و پوسته بیرونی و گره خورده برگ چای کنده می‌شد. تنها بخش ظریف داخلی جوانه چای در آب چشمه خیسانده شده و سپس خشک می‌شد. این فرایند چای
چشمه خیسانده شده و سپس خشک می‌شد. این فرایند چای سفیدی را به وجود می‌آورد که به اندازه ضخامت کاغذ باریک و نازک بودند. زمانی که عمل فرآوری انجام شد، چای نهایی توزیع می‌شد و اغلب به عنوان خراج یا مالیات به شکل فله به دربار سانگ ارسال می‌شد. آن سپس به صورت گردی سفید–نقره‌ای رنگ کاملاً خرد می‌شد و برای استفاده در مراسم چای سانگ، درون ظروف سرامیکی بزرگ هم زده می‌شد. این چای‌های سفید پودری نیز در آن دوره برای انجام مسابقات معروف هم زنی چای استفاده می‌شد. بو دادن و دم کردن. بخار دادن به برگ‌های چای، فرایندی
دادن و دم کردن. بخار دادن به برگ‌های چای، فرایندی مقدماتی بوده که برای سده‌ها جهت تهیه چای بکار گرفته می‌شد. پس از تبدیل چای متراکم به شکل پودر چای، یکبار دیگر تولید چای برای تجارت و توزیع، تغییر نمود. چینی‌ها روش متفاوتی را برای فرآوری چای در میانه سده ۱۳ میلادی ابداع نمودند. برگ‌های چای ابتدا برشته می‌شد و سپس به جای بخار دادن آن‌ها را خرد می‌کردند. این روش، خاستگاهی برای چای‌های دارای کیفیت پایین امروزی و دم کردن آن‌ها است. در سال ۱۳۹۱، دربار سلسله مینگ فرمانی را صادر کرد که طی آن تنها چای فله به عنوان
فرمانی را صادر کرد که طی آن تنها چای فله به عنوان خراج پذیرفته می‌شد. در نتیجه، تولید چای فله افزایش یافت و شیوه‌های فرآوری آن پیشرفت نمود. به زودی، بیشتر چای‌ها به صورت برگ کامل، فله توزیع شده و در در ظروف سفالی دم می‌شدند. اکسایش. تخمیر چای ارتباطی به تخمیر با مخمر ندارد. آن در واقع اکسایش برگ‌های چای است. در سده ۱۷، پیشرفت‌های متعددی در تولید چای صورت گرفت. در بخش جنوبی چین، برگ‌های چای را در ابتدا در زیر آفتاب خشک شده و سپس نیمه تخمیر گردیده، و از آن چای سیاه دراگون (اژدها) یا اولانگ تولید می‌نمودند.
سیاه دراگون (اژدها) یا اولانگ تولید می‌نمودند. اما، این روش در باقی نقاط چین معمول نبود. کره. اولین مدرک مستند تاریخی اعطای چای به یکی از خدایگان آباء و اجدادی در مراسمی در سال ۶۶۱ است که در آن یک پیشکش چای به روح شاه سورو از گایا، بنیان‌گذار سلسله جوموان گایا (Geumgwan Gaya) (۵۶۲–۴۲) تقدیم شده است. شواهد به دست آمده از سلسله گوریو (۱۳۹۲–۹۱۸) نشان می‌دهد که هدایایی از چای در معابد بودائی به ارواح راهبان گرانقدر تقدیم می‌شده است. در دوره سلسله چوسان (Joseon Dynasty) (۱۹۱۰–۱۳۹۲)، خانواده سلطنتی یی Yi و طبقه
Dynasty) (۱۹۱۰–۱۳۹۲)، خانواده سلطنتی یی Yi و طبقه اشراف برای انجام آداب و رسوم ساده خود، در «مراسم روز چای» که یک مراسم فراگیر در آن زمان بود از چای استفاده می‌نمودند، در حالی که در مراسم چای مخصوص برای مناسبت‌های ویژه‌ای آن را بکار می‌بردند. این موارد در کشورهای دیگر وجود نداشت. دراواخر دوره چوسان، افراد معمولی به این مراسم می‌پیوستند و از چای برای برگزاری مراسم اشرافی استفاده می‌کردند، که در پی آن نمونه موجود در چین بر مبنای متن ژوگزای، تشریفات خانوادگی می‌باشد. ظروف سنگی رواج داشت، سرامیک‌آلات بیشتر
می‌باشد. ظروف سنگی رواج داشت، سرامیک‌آلات بیشتر معمول بود که عمدتاً در کوره‌های روستائی با خاک چینی کمیابی ساخته می‌شد، چراکه خاک چینی سلطنتی با دراگون‌های آن از همه نادرتر بود. ازلحاظ تاریخی ظاهر کاسه‌ها و فنجان‌ها بر اساس تأثیرات مذهبی، طبیعت‌گرا است. رنگ سبز بیدی یا یشمی آنها، پانچونگ، یا سینی‌های رنگ و رفته برنز مانند برای مراسم بودائی چائی؛ ناب‌ترین رنگ سفید در طرح‌های کم‌رنگ چینی آلات برای مراسم چای کنفسیوس؛ چینی‌های زمخت‌تر و بلورجات متمایل به طوسی برای مراسم چای آنیمیستی (روح باوران) یا برای صادرات
مراسم چای آنیمیستی (روح باوران) یا برای صادرات به ژاپن استفاده می‌شد که درآنجا به آن ظرف نگهداری برنج (gohan chawan) می‌گفتند. بافت سطحی نسبتاً هنرمندانه آن از خاک رس و ماسه در ترکیب با لایه نازکی از شیشه ساخته شده بود که به خصوص دارای ارزش بالا بوده و از آن کپی‌برداری می‌شد. تصادفی بودن این آفرینش (هنری) را می‌توان به عنوان یک لحظه سرنوشت‌ساز کنونی بیان کرد که برای اربابان تولیدکننده چای از اهمیت برخوردار بوده است. برخلاف سنت چینی، هیچ‌یک از ظروف چای کره‌ای را در مراسم مزبور، به عنوان آزمایش در یک نت
را در مراسم مزبور، به عنوان آزمایش در یک نت موسیقی زیبا بکار نمی‌برند. در عوض قضاوت راجع به آن‌ها براساس طبیعی بودن شکل، حس، و رنگ‌آمیزی آن‌ها است. ابتدایی‌ترین نوع چای مصرف شده در مراسم‌های چای، به شدت تحت تأثیر استفاده از قالب‌های چای سیاه قرار داشته، و معادل قدیمی آن چای پوئر هنوز هم در چین رایج است. بهترین نمونه‌های چای مورد توجه قرار داشته، و چای با قدمت زیاد از چین وارد شده و رواج خاصی در دربار داشته است. اما واردات گیاه چای توسط راهبان بودائی نمونه‌های مرغوب‌تری از چای را وارد کره و مراسم چای در آن
مرغوب‌تری از چای را وارد کره و مراسم چای در آن نمود. درحالی که چای سبز همچون «چاکاسول» یا «چاگنو»، بیشتر مصرف می‌شود، اما انواع دیگر چای همچون Byeoksoryung" Chunhachoon, Woojeon, Jakseol, Jookro Okcheon، و نیز چای معطر گل داوودی، چای برگ خرمالو، یا چای بومادران را می‌توان در زمان‌های مختلف سال مصرف نمود. راهبان بودائی با تقدیم نذورات در مراسم چای شرکت می‌کنند. اما اصالت گوریو (Goryeo) و بعد از آن راهبان فرقه یانگبان کنفسیوس به این مراسم رسمیت داده‌اند. مراسم چایی همواره برای مناسبت‌های مهمی بکار می‌رود
چایی همواره برای مناسبت‌های مهمی بکار می‌رود همچون سالروز تولد، بزرگداشت‌ها، یاد کردن از دوستان قدیمی، و به‌طور فزاینده روشی برای مکاشفه از طریق تمرکز حواس Seon. ژاپن. وارد کردن چای و فرهنگ چای. اولین مراجع شناخته شده برای چای سبز در ژاپن در متنی قرار دارد که توسط یک راهب بودائی در سده نهم نوشته شده است. چای به یک نوشیدنی در میان طبقات مذهبی ژاپن تبدیل شد زمانی که راهبان و مبلغان ژاپنی به چین اعزام شدند تا فرهنگ مربوط به چای وارد شده به ژاپن را بیاموزند. اولین نوع چای احتمالاً به شکل قالبی از چین وارد شد.