payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۷۸۳، پایتخت سالتا دل توکومان از شهر توکومان به سالتا تغییر کرد. جنگ سالتا در سال ۱۸۱۳ موجب آزادی منطقه از اسپانیا شد اما نایب السلطنه پرو گهگاه حملاتی ترتیب می‌داد. خروازیو پوساداس ایالت سالتا را در ۱۸۱۴ تشکیل به وجود آورد که در آن زمان ایالت سالتا، هوخوی، جنوب بولیوی و شمال شیلی را در بر می‌گرفت. پس از درگیری‌های داخلی که به دنبال اعلام استقلال آرژانتین رخ داد، بولیوی شهر تاریخا را در سال ۱۸۲۶ ضمیمه خود کرد. در سال ۱۸۳۴ ایالت هوخوی نیز اعلام استقلال کرد و از سالتا جدا شد. محدودهٔ سالتا هنگامی به کوچکترین
از سالتا جدا شد. محدودهٔ سالتا هنگامی به کوچکترین حد خود رسید که بولیوی شهر یاکویبا را تصرف کرد (سال ۱۹۰۰). دولت ملی «لوس آندس» که در سال ۱۹۰۲ با مرکزیت سان آنتونیو دلوس کوبرس ایجاد شده بود در سال ۱۹۴۳ به عنوان بخش «لوس آندس» به ایالت سالتا پیوست. جغرافیا و اقلیم. دشت‌های مرتفع و خشک پونا در غرب ایالت با دریاچه‌های آب شور (پوسیتوس، آریسارو) جمعیت کمی دارد و شهر عمده آن «سان آنتونیو دلوس کوبرس» می‌باشد. قله‌های مرتفع و برفی آند (آکای، کاچی و چانی) دره‌هایی نظیر کبرادا دل تورو، وایس کالچاکیس و لرمه به وجود
نظیر کبرادا دل تورو، وایس کالچاکیس و لرمه به وجود آورده‌اند. شهر سالتا از جمله شهرهایی است که در این مناطق به وجود آمده‌است. ایالت، تابستان‌هایی بسیار گرم و زمستان‌هایی سرد دارد. در شرق و نزدیک منطقه گران چاکو، مرطوب‌ترین آب و هوا متعلق به جنگل یونگاس در پارک ملی ال ری می‌باشد. رودهای عمده ایالت رود برمه خو، رود پیلکومایو | پیلکومایو و خورامنتو می‌باشد. ایالت سالتا از نظر زمین‌شناسی منطقه‌ای زلزله خیز می‌باشد. اقتصاد. ایالت سالتا با تولید ارزشی برابر ۱/۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۴۷۶۰ دلار از
دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۴۷۶۰ دلار از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد. کشاورزی و صنایع وابسته به آن عمده‌ترین فعالیت ایالت به‌شمار می‌آید. توتون، نیشکر و شراب از مهم‌ترین صادرات منطقه می‌باشد. همچنین محصولاتی مانند ذرت، گوجه فرنگی، موز، مرکبات و حبوبات مصارف داخلی دارند. گاز و نفت توسط لوله ازاین ایالت به بوئنوس آیرس و روزاریو انتقال می‌یابد . . در بخش معادن می‌توان به معادن گوگرد و اورانیوم اشاره کرد. پرورش دام در سالتا تنها در بخش شرقی و مرطوب انجام می‌شود. صنعت جهانگردی نیز یکی دیگر از منابع درآمدزا
صنعت جهانگردی نیز یکی دیگر از منابع درآمدزا می‌باشد. جاذبه‌های توریستی تاریخی، طبیعی و اجتماعی شامل نمونه‌های زیر است: شهر سالتا (مرکز ایالت) با کلیسای جامع و موزهٔ باستان‌شناسی آلتا مونتانیا دسالتا (با ۳ مومیای یخ زده دوره اینکاها) قطار آ لاس نوبس (بسوی ابرها) پیش از آنکه به شهر سان آنتونیو دلوس کوبرس برسد از مسیر صخره‌ای و دره‌های تنگ عبور می‌کند. کوه‌های وایس کالچاکیس با صخره‌های قرمز رنگ شهر کافایاته مرکز شراب ایالت پارک ملی ال ری در جنگل یونگاس، پارک ملی باریتو و پارک ملی لوس کاردونس تقسیمان سیاسی.
ملی باریتو و پارک ملی لوس کاردونس تقسیمان سیاسی. ایالت به ۲۳ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
استان سن خوآن یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در غرب کشور می‌باشد . سان خوان با ایالات لاریوخا، سان لوئیز، مندوسا مرز مشترک دارد. در غرب استان، شیلی قرار دارد . تاریخچه. پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استان سان خوان کنونی زیستگاه بومیانی بود که تحت تأثیر فرهنگ و امپراتوری اینکاها بودند . از جمله آن‌ها : هوارپس، دیاگیتاس، کاپازانس، اولون گاستاس و یاکامپیس بودند . شهر سان خوان دلا فرونترا در سال ۱۵۶۲ توسط خوان خوفره ای مونته سا تأسیس گشت اما در سال ۱۵۹۳ به سبب طغیان رود سان خوان به ۲ کیلومتری
سال ۱۵۹۳ به سبب طغیان رود سان خوان به ۲ کیلومتری جنوبش انتقال یافت . در سال ۱۷۷۶ هنگامی که سان خوان به نایب السلطنه ریو دلاپلاتا واگذار شد، زمین لرزه ای تقریباً تمام شهر را ویران نمود . رهبر و پیشوای استقلال آرژانتین، ژنرال خوزه ده سان مارتین در سال ۱۸۱۴ حاکم کویو شد ( سان خوان در آن زمان بخشی از کویو بود ) . سان خوان بعدها تبدیل به شهری شد که حامی سفرهای اکتشافی به آند بود . در سال ۱۸۲۰ سان خوان از استان کویو جدا شد و استقلال خود را کسب کرد . استان کویو بعدها به استان مندوسا ملحق شد . به دنبال جدایی
بعدها به استان مندوسا ملحق شد . به دنبال جدایی بین‌المللی آرژانتین و ظهور دولتی لیبرال در سال ۱۸۵۳ بسیاری از روشنفکران تبعیدی به آرژانتین بازگشتند . یکی از این روشنفکران، افسر نظامی اهل سان خوان، دومینگو سارمینتو بود . سارمینتو در سال ۱۸۶۲ فرماندار سان خوان و در ۱۸۶۸ رئیس جمهور کشور شد . از تلاش‌های او می‌توان به برنامه‌های عمرانی و کاربست آموزش مدرن اشاره نمود . در سال ۱۹۴۴ زمین لرزه مخربی بیشتر شهر سان خوان را ویران کرد . در این زمین لرزه ۱۰ هزار نفر کشته شدند . زمین لرزه دیگری در سال ۱۹۷۷ شهر را تکان
شدند . زمین لرزه دیگری در سال ۱۹۷۷ شهر را تکان داد . در سال ۱۹۷۳ دانشگاه ملی سان خوان با کمک دولت ملی تأسیس شد . دولت برای پاسخ دادن به نیازهای بخش کشاورزی استان، سد و ذخیره آبی اویوم را احداث نمود . جغرافیا و اقلیم. استان سان خوان بخشی از منطقهٔ نیمه بیابانی " کویو " است. دشت‌های خشک در بخش شرقی با ماهورها و تپه‌های کم ارتفاع و بخش‌های مرتفع در غرب آن قرار دارد . هر دو بخش استان در معرض بادهای سوزان زوندا هستند . رودهای عمده استان رود هاچال، رود سان خوان | سان خوان و دساگادرو می‌باشند که دره‌های حاصلخیز و
سان خوان و دساگادرو می‌باشند که دره‌های حاصلخیز و مرکز استان را سیراب می‌کنند . رود سان خوان به مرداب گواناکاچه در جنوب شرق استان می‌ریزد . اقتصاد. استان سان خوان با تولید ارزشی برابر ۶/۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۵۸۲۰ دلار از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد . کشاورزی عمده‌ترین فعالیت استان به‌شمار می آید . صنعت شراب سازی از مهم‌ترین صنایع منطقه می‌باشد به طوری که پس از مندوسا دومین استان تولیدکننده شراب می‌باشد . ۵۶ درصد از زمین مولد استان به تاکستان‌ها اختصاص دارد . همچنین محصولاتی مانند ذرت،
اختصاص دارد . همچنین محصولاتی مانند ذرت، گوجه فرنگی، انجیر، هلو و سیب زمینی در استان به عمل می آید . آب سدهای اویوم، لا روزا و سان امیلیانو مصارفی چون آبیاری و تولید برق دارد . در بخش معادن می‌توان به معادن طلا، سرب و گرافیت اشاره کرد . بخش صنایع استان را صنایع غذایی، شیمیایی، پلاستیکی، آهنی و نساجی تشکیل می‌دهد . صنعت جهانگردی چندان منبع درامدزایی نمی‌باشد . با این حال شهر سان خوان ( زادگاه سارمینتو )، پارک ایسچی گالاستو، سد اویوم و بهارهای پیزمانتا از جاذبه‌های توریستی استان به‌شمار میروند . تقسیمان
جاذبه‌های توریستی استان به‌شمار میروند . تقسیمان سیاسی. استان به ۱۹ بخش ( دپارتمان ) تقسیم می‌شود .
استان سان لوئیس یکی از استان‌های ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در مرکز کشور می‌باشد. سان لوئیس با استان‌های لاریوخا، کوردوبا، لا پامپا، مندوسا و سان خوان مرز مشترک دارد. تاریخچه. پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی که امروزه سان لوئیس نام دارد زیستگاه بومیان بود. از اقوام این بومیان می‌توان به کالچاکیس، میچیلینگس، رانکلس، پوئلچس و پئوئنچس اشاره نمود. شهر سان لوئیس توسط خوان خوفره ده لوآیسا منه سس در سال ۱۵۹۴ تأسیس شد که بعدها بر اثر حملات مکرر بومیان از سکنه خالی گشت اما در سال ۱۵۹۶ توسط مارتین
از سکنه خالی گشت اما در سال ۱۵۹۶ توسط مارتین گارسیا ده اونیز آباد شد. در سال ۱۷۱۲ شهر بر اثر حمله ویرانگر بومیان مالونس رو به نابودی رفت اما مجدداً همراه با احداث دژهایی رو به‌آبادی رفت. اندکی پس از ایجاد نایب السلطنه ریودلاپلاتا در سال ۱۷۷۶، منطقه تحت تسلط کوردوبا و سپس کویو (۱۸۱۳) بود. سرانجام استان در سال ۱۸۲۰ اعلام استقلال نمود. خطوط راه‌آهن و سیستم ریلی در سال ۱۸۷۵ به سان لوئیس رسید که موجب ایجاد شهرهایی (مانند ویا مرسدس و سانتا روزا) در بین مسیر آن شد. پس از بحران مالی دهه ۱۹۳۰، جمعیت استان به نصف
شد. پس از بحران مالی دهه ۱۹۳۰، جمعیت استان به نصف خود رسید. از چهره‌های سیاسی برجسته استان می‌توان به آدولفو رودریگز سا (پرونیست) اشاره نمود. جغرافیا و اقلیم. در شمال و غرب استان، تپه‌ها و ماهورهای کم ارتفاع وجود دارد. در جنوب و مرکز نیز زمین‌های هموار و دریاچه نمک پامپا دلاس سالیناس قرار دارد. هر چند آب و هوای سان لوئیس معتدل و کم باران است، مناطق بسیاری با آب و هوایی معتدل و خاک حاصلخیز چون ویا ده مرلو وجود دارند. رودهای عمده در استان، کوئنتو و کونلارا می‌باشند. همچنین رودهای سالادو و دساگادرو مرز این
می‌باشند. همچنین رودهای سالادو و دساگادرو مرز این استان را با سایر ایالات تشکیل می‌دهد. اقتصاد. استان سان لوئیس با تولید ارزشی برابر ۴/۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۹۲۰۰ دلار از نظر اقتصادی رو به رشد می‌باشد. کشاورزی و صنایع عمده‌ترین فعالیت استان به‌شمار می‌آید. فعالیت استان در بخش کشاورزی محدود به تولید ذرت، لبنیات، گیاهان جایگزین گوشت حیوانی و پرورش گاو است. در بخش معادن می‌توان به معادن آهک، مرمر، اورانیوم، نمک و تنگستن اشاره کرد. در بخش صنایع نیز صنعت چرم، نساجی، سرامیک، پلاستیک، وسایل
صنایع نیز صنعت چرم، نساجی، سرامیک، پلاستیک، وسایل خانگی و کاغذ فعال می‌باشد. پرورش دام در سالتا تنها در بخش شرقی و مرطوب انجام می‌شود. صنعت جهانگردی چندان منبعی درآمدزا نمی‌باشد. با این حال جاذبه‌های توریستی شامل مکانهای زیر است: مناطق خوش آب و هوای اطراف ویا ده مرلو پارک ملی سیه را دلاس کیخاداس دریاچه پوتره رو تقسیمان سیاسی. استان به ۹ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود. ۱ – بخش آیاکوچو ۲ – بخش بلگرانو ۳ – بخش مرکزی (با مرکزیت سان لوئیس) ۴ – بخش چاکابوکو ۵ – بخش کورونل پرینگلس ۶ – بخش خنرال پدرنرا ۷ – بخش
– بخش کورونل پرینگلس ۶ – بخش خنرال پدرنرا ۷ – بخش گوبرنادور دوپوی ۸ – بخش خونین ۹ – بخش لیبرتادور خنرال سان مارتین
فیروزآباد، دهستانی است از توابع بخش فیروزآباد شهرستان سلسله در استان لرستان ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت فیروزآباد ۱۰٬۰۹۲ نفر بوده که ۵۱۵۹ نفر مرد و ۴۹۳۳ نفر زن بوده اند. این دهستان دارای ۲۸۹۱ خانوار می‌باشد.
قلایی، دهستانی از توابع بخش فیروزآباد شهرستان سلسله در استان لرستان ایران است. جمعیت. جمعیت براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ مرکز آمار ایران، جمعیت دهستان قلایی ۲٬۶۷۱ نفر بوده که ۱۳۵۷ نفر مرد و ۱۳۲۰ نفر زن بوده‌اند. این دهستان دارای ۶۸۴ خانوار است. زبان. زبان مردم دهستان قلائی لری است.
قلعه مظفری، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان سلسله در استان لرستان ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷٬۰۸۷ نفر (۱٬۴۷۹ خانوار) بوده‌است.
هنام، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان سلسله در استان لرستان ایران است، شامل روستاهای سیاهپوش،علی آباد،عادل آباد،بردبل، کرم الهی،فرج الهی،نورالهی،میرزاآباد،جعفرآباد،خسروآباد، مشهدی حسین،شیرآباد،حسین بیگی،کل و دولتشاهی، کلاهیل،یاری آباد،چهارتخته،جهان آباد،سراب هنام،لمدر، پرسک علیا و سفلی و اسپژ می باشد. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶٬۷۸۸ نفر (۱٬۵۰۴ خانوار) بوده‌است.
یوسف‌وَند، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان سلسله در استان لرستان ایران می باشد. دهستان یوسف‌وند، یکی از شش دهستان شهرستان سلسله در استان لرستان است که شامل روستاهای دهرحم ، (بعنوان مرکز دهستان)، اکبرآباد، کریم آباد، ورمزیار، هندی، دره تنگ، گرکان، دکاموند، پیرکه، چناره ،گریران و... می‌باشد. طبیعت این دهستان همه ساله گردشگرانی را به این شهرستان می‌کشاند. حدود این دهستان عبارت است از خاور به دهستان حسنوند، از باختر به دهستان کولیوند، از ۲۲ آبادی تشکیل گردیده ساکنین از ایل یوسفوند و ایل ترکاشوند هستند. عدهٔ
ساکنین از ایل یوسفوند و ایل ترکاشوند هستند. عدهٔ کثیری از سکنه ییلاق و قشلاق می‌روند. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸٬۹۵۱ نفر (۱٬۸۸۳ خانوار) بوده‌است.
دهستان ارکوازی، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان چوار در استان ایلام ایران است. بخشی از ایل ارکوازی منجمله در این منطقه یکجانشین شده‌است. جمعیت. جمعیت دهستان ارکوازی براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲٬۳۵۹ نفر بوده‌است.
دهستان بولی، یکی از دهستان‌های بخش بولی شهرستان چوار در استان ایلام ایران است. جمعیت. جمعیت دهستان بولی براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۶۴۱ نفر بوده‌است.
دهستان ده پایین، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان ایلام در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، روستای چال‌سرا است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان ده پایین برابر با ۱۳٬۷۲۶ نفر بوده‌است.
دهستان میش خاص، یکی از دهستان‌های بخش سیوان شهرستان ایلام در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، روستای میدان است. 450 هکتار از اراضی میشخاص زیر کشت محصولات باغی است و غالب محصولات این منطقه گردو، هلو، زردآلو، انجیر و گوجه است که برای خرید این محصولات مردم از جای جای استان به این منطقه سفر می کنند. منطقه زیبا و سرسبز میشخاص که به عنوان نگین ایلام شناخته شده است به دلیل سرسبزی و درختان سر به فلک کشیده آن جزء مناطق بکر و دیدنی استان ایلام است. تپه باستانی «دره‌کاو» زردآلو آباد میشخاص، اثری بازمانده از به
«دره‌کاو» زردآلو آباد میشخاص، اثری بازمانده از به عصر مفرغ و دوره تاریخی است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان میش خاص برابر با ۲٬۲۳۰ نفر بوده‌است.
دهستان دوستان، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان بدره در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، روستای ولیعصر است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان دوستان برابر با ۳٬۲۰۹ نفر بوده‌است.
دهستان هندمینی، یکی از دهستان‌های بخش هندمینی شهرستان بدره در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، شهر چشمه شیرین است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان هندمینی برابر با ۲٬۲۲۳ نفر بوده‌است. مردم. مردم این بخش از طایفه لر هندمینی می باشند و به زبان لری سخن می گویند.
ارمو، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان دره‌شهر در استان ایلام ایران است.مردم این دهستان همگی لرتبار و از ایل زینی وند هستند. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۴۰۰جمعیت آن ۱۵۰۰۰نفر بوده‌است.
زرین‌دشت، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان دره‌شهر در استان ایلام ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹٬۶۸۰ نفر (۱٬۹۲۶ خانوار) بوده‌است.
کولکنی، دهستانی از توابع بخش ماژین شهرستان دره‌شهر در استان ایلام ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱٬۷۱۹ نفر (۳۱۰ خانوار) بوده‌است.
ماژین، دهستانی از توابع بخش ماژین شهرستان دره‌شهر در استان ایلام ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳٬۱۶۶ نفر (۶۱۹ خانوار) بوده‌است.
دهستان سید ابراهیم، یکی از دهستان‌های بخش زرین‌آباد شهرستان دهلران در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، روستای بردی است. آبادی‌های دهستان. شامل ۷ آبادی می‌باشد : بردی ،چمسرخ ،بانه موله ،بوستانه ،خربزان بالا ،خربزان پایین ،سرکمر جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان سید ابراهیم برابر با ۱٬۱۱۴ نفر بوده‌است.
دهستان اناران، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان دهلران در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، روستای بیشه دراز است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان اناران برابر با ۵٬۳۶۳ نفر بوده‌است.
دهستان ابوغویر، یکی از دهستان‌های بخش دشت عباس شهرستان دهلران در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، روستای ابوغویر است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان ابوغویر برابر با ۱٬۸۱۳ نفر بوده‌است.
بخش دشت عباس، یکی از بخش‌های شهرستان دهلران در استان ایلام ایران است. مرکز این بخش، شهر دشت عباس است. تقسیمات کشوری. شهر: دشت عباس جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش دشت عباس برابر با ۱۱٬۰۱۷ نفر بوده است.
دهستان نهرعنبر، یکی از دهستان‌های بخش موسیان شهرستان دهلران در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، روستای بره بیجه است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان نهرعنبر برابر با ۳٬۱۰۷ نفر بوده‌است.
دهستان زنگوان، یکی از دهستان‌های بخش کارزان شهرستان سیروان در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، روستای شهرک سرتنگ است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان زنگوان برابر با ۳٬۳۶۰ نفر بوده است.
دهستان کارزان، یکی از دهستان‌های بخش کارزان شهرستان سیروان در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، شهر کارزان است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان کارزان برابر با ۳٬۲۳۵ نفر بوده است.
دهستان لومار، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان سیروان در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، شهر لومار است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان لومار برابر با ۱٬۵۸۴ نفر بوده است.
دهستان آسمان‌آباد، یکی از دهستان‌های بخش آسمان‌آباد در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، روستای صیدنظری علیا است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان کل کل برابر با ۱٬۱۹۸ نفر بوده‌است.
دهستان بیجنَوَند، یکی از دهستان‌های بخش زاگرس شهرستان چرداول در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، روستای زیرتنگ بیجنوند است. جغرافیا. دهستان بیجنوند، در میان رشته کوه‌های زاگرس و در امتداد رودخانه سیمره قرار دارد و از گردنه مله مازگ تا گردنه چال زغال را شامل می‌شود و متشکل از چهارده روستا است که عبارتند از: زیرتنگ بیجنوند، دول کلان، دول زرد، نیدوله علیا، نیدوله سفلی، تخت بسطام علیا، تخت بسطام سفلی، دره چپی، نسار چالاب زرد، سرچقا چالاب زرد، هلت چالاب زرد، چقابلک چالاب زرد، برآفتاب چالاب زرد و برآفتاب
چقابلک چالاب زرد، برآفتاب چالاب زرد و برآفتاب بی. بیجنوند از شرق به شهرستان هلیلان، از شمال به دهستان قلعه، از غرب به شهر بلاوه و از جنوب به بخش طرهان در استان لرستان منتهی می‌شود. مردم بیجنوند برای کارهای اداری خود به شهر سرابله در فاصله ۴۰ کیلومتری آنجا مراجعه می‌کنند. شهرهای بزرگ نزدیک بیجنوند که مردم آنجا بیشترین تردد را به آنها دارند، ایلام و کرمانشاه می‌باشند. طبیعت و پیشینه. بیجنوند آب و هوای معتدل کوهستانی دارد و دارای آثار طبیعی زیبایی می‌باشد؛ تنگه بِی بین دو روستای زیرتنگ بیجنوند و میان قلعه
تنگه بِی بین دو روستای زیرتنگ بیجنوند و میان قلعه (پشت تنگ) یکی از این آثار است که متأسفانه به علت کم توجهی، مسیر منتهی به آن از سمت روستای زیرتنگ، محلی برای تخلیه زباله و نخاله شده‌است. باغات انگور نیدوله بین دو روستای نیدوله علیا و نیدوله سفلی نیز مکانی دلنشین و دیدنی است. ارتفاعات وَری در روستای دره چپی با چشم‌اندازی زیبا از رودخانه سیمره هم منظره ای جالب و دیدنی دارد. قدمت تاریخی بیجنوند به دوره ساسانی بر می‌گردد؛ آثار باستانی کشف شده و بقایای آتشکده ساسانی در روستای زیرتنگ بیجنوند گواه این مدعاست.
ساسانی در روستای زیرتنگ بیجنوند گواه این مدعاست. بهترین زمان برای سفر به بیجنوند و لذت بردن از طبیعت دلنشین آن در ماه فروردین فصل بهار است. محصولات. در بیجنوند باغات انگور، انار، گوجه سبز، بادام، زیتون و… و مزارع گوجه فرنگی، خیار، پیاز، سیر، بادمجان، بامیه، کدو، سیب زمینی، کنجد، هندوانه، گرمک، سبزی و … وجود دارد. همچنین انواع غلات شامل نخود، عدس، ماش، گندم، جو، ذرت، برنج و … در زمین‌های کشاورزی این منطقه کاشت و برداشت می‌شود. انواع محصولات لبنی و پروتئینی دام و طیور نیز از ره آوردهای این دهستان است. در
دام و طیور نیز از ره آوردهای این دهستان است. در ارتفاعات کوهستانی این منطقه جنگل‌های بلوط و پسته کوهی و انواع گیاهان دارویی یافت می‌شود. در رودخانه سیمره در این دهستان ماهیگیران به صید ماهی می‌پردازند. پرورش زنبور عسل نیز در این منطقه وجود دارد. در فصل بهار گیاهان خودروی خوراکی و دارویی زیادی مانند کنگر کوهی و پونه و … در این منطقه یافت می‌شود. امکانات. به‌طور کلی روستاهای دهستان بیجنوند تحت شبکه سراسری برق، لوله‌کشی آب از چشمه‌های معدنی منطقه، لوله‌کشی گاز، خطوط تلفن، راه آسفالت و روشنایی معابر می‌باشند.
خطوط تلفن، راه آسفالت و روشنایی معابر می‌باشند. همچنین امکانات رفاهی و فرهنگی و آموزشی در روستاهای این دهستان به ویژه مرکز آن برقرار است. شغل و درآمد. شغل اغلب مردم بیجنوند در زمینه‌های کشاورزی، باغداری، دامداری، شغل‌های خدماتی و اداری در سطح شهرستان و … می‌باشد. زبان و فرهنگ. زبان مردم بیجنوند لکی می‌باشد و مردمی مهمان نواز و یکدل دارد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان بیجنوند برابر با ۴٬۱۹۴ نفر بوده‌است.
دهستان زردلان، یکی از دهستان‌های بخش جزمان شهرستان هلیلان در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، روستای پیازآباد است. مردم‌شناسی. بیشتر مردم زردلان از قوم لک هستند و به زبان لکی تکلم می‌کنند متشکل از ایلات بالاوند (لک) کلهر، زنگنه، میدری، پیراحمدوند، آهنگر (آسنگر)، دراویش و به صورت پراکنده خانوارهایی از طایفه اولادقباد در این دهستان زندگی می‌کنند. تاریخچه. «بر اساس تحقیقات مورخینی چون «مری بویس» ناحیه سیمره امروزی محل پیدایش اولین دولت مادها در ایران بوده است و اولین دولت درشرق دشت نیسا باستان(محدوده
است و اولین دولت درشرق دشت نیسا باستان(محدوده جلالوند و ماهیدشت کنونی ) به وجود امد و زردلان در شرق این ناحیه قرار دارد » . همچنین تنگه و تپه باستانی حُمام لان (تنگه گنج ها) در اطراف زردلان و تپه چشمه ماهی به زبان محلی کنی مای و گور دخمه سان رستم نیز در نزدیکی آن قرار دارد این دخمه از زمان مادها به یادگار مانده است .سان واژه ای مادی به معنای سنگ است. نام قدیم پیاز آباد زردلان میر اسپَ بوده بدان خاطر به آن میر اسپَ میگفتند که اسبهای اصیل پرورش میدادند و امراء اسپهای خود را از آنجا خریداری میکردند.( اسپ (لکی
اسپهای خود را از آنجا خریداری میکردند.( اسپ (لکی و اوستا به معنی اسب به فارسی) و زردلان منطقه ای در شرق جلگه ی ماهیدشت می باشد که در روستای بانلکان آثاری از دوران مادها بدست آمده است. جاذبه‌های گردشگری. دره شیرز یکی از جاذبه‌های گردشگری این دهستان است که در خط مرزی آن با استان لرستان قرار دارد. تنگه ویژن آو در منطقه زردلان و نزدیکی دره شیرز قرار دارد و طبیعت چشم نوازی دارد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان زردلان برابر با ۲٬۵۱۴ نفر بوده است.
چمزی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ملکشاهی در استان ایلام ایران. روستاها و شهرها. روستاهای آن پاریاب، پل شکسته، گنبد پیرمحمد، درگه، شهیدکشوری، طالقانی، میان تنگ، چم انار سفلی، چم انار علیا، قرجیلیگان هستند. شهر: ارکواز جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳٬۱۵۲ نفر (۶۱۴ خانوار) بوده است.
گچی، دهستانی است از توابع بخش ملکشاهی شهرستان ملکشاهی در استان ایلام ایران. روستاها و شهرها. روستاها: اما، انجیر، مزرعه زمیه، چشمه باریک، سیابدرویش، کلک نقی، سراب کلک، وری کلک شهر: مهر جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۳٬۰۶۷ نفر (۲٬۱۵۴ خانوار) بوده‌است.
محسن‌آب، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهران در استان ایلام ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶٬۹۰۱ نفر (۱٬۴۸۵ خانوار) بوده‌است.
مورموری شهری از توابع شهرستان آبدانان در استان ایلام ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۹۶۰ نفر (۲۴۰ خانوار) بوده‌است. منابع. شهر مورموری
آب‌انار، دهستانی است از توابع بخش کلات شهرستان آبدانان در استان ایلام ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲٬۱۴۹ نفر (۳۸۰ خانوار) بوده‌است.
ماسپی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آبدانان در استان ایلام ایران،که مردمان این دیار از اصیل‌ترین مردمان کرد این منطقه بوده اند جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲٬۷۲۷ نفر (۵۱۵ خانوار) بوده‌است.
جابرانصار، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آبدانان در استان ایلام ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴٬۵۲۷ نفر (۹۱۰ خانوار) بوده‌است.
دهستان چم کبود دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان آبدانان در استان ایلام ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵٬۴۲۴ نفر (۱٬۱۰۸ خانوار) بوده‌است.
سرآب‌باغ، دهستانی است از توابع بخش سرآب‌باغ شهرستان آبدانان در استان ایلام ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴٬۶۷۸ نفر (۹۲۲ خانوار) بوده‌است.
دهستان زیلایی، یکی از دهستان‌های بخش زیلایی شهرستان مارگون در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است. مرکز این دهستان، روستای ماشمی است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان زیلایی برابر با ۴٬۸۱۱ نفر بوده است.
دهستان مارگون، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان مارگون در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است. مرکز این دهستان، شهر مارگون است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان مارگون برابر با ۴٬۹۴۶ نفر بوده است.
دشت روم، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بویراحمد در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹٬۸۷۴ نفر (۲٬۰۰۶ خانوار) بوده‌است.
دهستان سپیدار، یکی از دهستانهای بخش سپیدار شهرستان بویراحمد در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است. این دهستان در مسیر جاده یاسوج به دهدشت واقع شده است و سرشار منابع طبیعی و مزارع مختلف است. همچنین دارای ۲ شهرک صنعتی بسیار مهم در مرکز استان می‌باشد که یکی از این شهرک‌ها محل استقرار کارخانه‌های تولید شن و ماسه و آسفالت می‌باشد. ویژگی‌ها. مرکز این دهستان در فاصله ۳۰ کیلومتری شهر یاسوج که در محور اصلی جاده قدیم یاسوج به دهدشت قرار دارد که و از جاذبه‌های دیدنی این منطقه طبیعت بکر دلی بجک و دیلگون و کوه زراورد و
منطقه طبیعت بکر دلی بجک و دیلگون و کوه زراورد و آبشار زیبای تنگ تامرادی است. پیشه بیشتر مردم روستا کشاورزی و به روش سنتی است. به زبان لری بویراحمدی صحبت می‌کنند و از طوایف مختلفی تشکیل شده‌اند؛ که از سه طایفه اصلی و اصیل این منطقه می‌توان به کی گیوی وسادات عنا و سادات امامزاده علی اشاره کرد و همچنین دارای طوایف دیگر همچون آقایی.ترک.گنجه ای.تامرادی.باشرانی.بختیاری(درویش).سادات امامزاده محمود.جوزاری.اردکانی .جلیل.اشاره کرد. در تابستان دارای آب و هوای مطبوع و خنک و زمستان آن سرد است به‌طوری‌که همه ساله همراه
خنک و زمستان آن سرد است به‌طوری‌که همه ساله همراه با بارش فراوان برف است. در کوه‌های بلند پیرامون روستاهای دهستان که گاه ارتفاع آن‌ها به ۳۰۰۰ متر بالغ می‌شود انواع گیاهان و درختان می‌رویند و در بسیار از نقاط لاله‌های واژگون نیز دیده می‌شود. جمعیت. براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان سپیدار برابر با ۳٬۶۱۱ نفر بوده است.
سررود جنوبی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بویراحمد در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۱٬۵۰۳ نفر (۶٬۴۱۰ خانوار) بوده‌است.
سررود شمالی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بویراحمد در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۵٬۹۰۸ نفر (۵٬۳۰۳ خانوار) بوده‌است.
کاکان، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان بویراحمد در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است. مرکز دهستان کاکان روستای منصورخانی است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲٬۲۸۱ نفر (۴۹۷ خانوار) بوده‌است.
لوداب، دهستانی است از توابع بخش لوداب شهرستان بویراحمد در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹٬۳۹۲ نفر (۱٬۸۶۴ خانوار) بوده‌است.
طیبی سرحدی شرقی، دهستانی از توابع بخش چاروسا شهرستان کهگیلویه در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹٬۰۶۳ نفر (۱٬۶۳۵ خانوار) بوده‌است.
طیبی سرحدی غربی، دهستانی از توابع بخش چاروسا شهرستان کهگیلویه در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است. نویسنده=امیرعلی هلاکویی جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹٬۹۹۳ نفر (۱٬۸۹۴ خانوار) بوده‌است.
چرام، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چرام در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷٬۲۳۴ نفر (۱٬۳۱۳ خانوار) بوده‌است.
الغچین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان چرام در استان کهگیلویه و بویراحمد در ایران است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵٬۷۷۵ نفر (۱٬۱۰۵ خانوار) بوده‌است.