payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جنگلِ اَبْر قسمتی از جنگل‌های هیرکانی است در روستای ابر بخش بسطام شهرستان شاهرود استان سمنان در شمال شرق ایران قرار دارد. به دلیل این که در اغلب مواقع فضای این جنگل را ابر فراگرفته به این نام مشهور است. طرح جنگل کاری احیا و غنی‌سازی جنگل‌های مخروبه ابر از سال ۱۳۷۰ به اجرا درآمده است که وسعتی برابر ۱۱۲۱۶ هکتار از دامنه‌های شمالی را شامل می‌شود. همچنین بیش از ۲۰۰ هکتار از مناطق فوق قرق و عملیات نهال کاری با کاشت گونه‌هایی مانند بلوط، افرا، شیردار، توسکا، ون، اقاقیا، گلابی وحشی، ممرز و تعدادی سوزنی برگ از جنس
گلابی وحشی، ممرز و تعدادی سوزنی برگ از جنس لاریکس و کاج جنگلی و بذرکاری با گونه‌های ون، ممرز، بلوط، گلابی وحشی انجام شده و عملیات فوق همچنان ادامه دارد. ثبت جهانی. این جنگل ۱۱۴اُمین اثر طبیعی است که توسط سازمان میراث فرهنگی در ۲۰ بهمن ۱۳۸۹ در فهرست میراث طبیعی ایران قرار گرفت. در جلسه شورای عالی محیط زیست در ۲۹ بهمن سال ۱۳۹۳ جنگل ابر منطقه حفاظت شده اعلام شد و در فهرست مناطق چهارگانه سازمان حفاظت از محیط زیست درآمد. جنگل ابر شاهرود به عنوان دومین اثر طبیعی کشور بعد از بیابان لوت در ۱۴ تیر ۱۳۹۸ در اجلاسیه
کشور بعد از بیابان لوت در ۱۴ تیر ۱۳۹۸ در اجلاسیه جهانی یونسکو در کشور آذربایجان در فهرست جهانی یونسکو به ثبت رسید. موقعیت جغرافیایی. این جنگل در منطقهٔ البرز شرقی و در شهرستان شاهرود، بخش بسطام واقع شده و تقریباً مرز میان استان‌های سمنان و گلستان است. مشخصات طبیعی. ارتفاع زیاد جنگل از سطح دریا، پایین بودن دما در فصل گرما و وجود چشمه‌سارهای فراوان و پوشش جنگلی متنوع از شاخصه‌های این جنگل است. میزان بارندگی در این منطقه بین ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلی‌متر و متوسط حداکثر دما ۲۰ و حداقل دما شش درجه سانتی‌گراد است. از
دما ۲۰ و حداقل دما شش درجه سانتی‌گراد است. از چشمه‌های دایمی منطقه می‌توان به چشمه آلوچال، آب شرش و آبشار اشاره کرد. اهمیت. جنگل ابر به سه دلیل اهمیت دارد: افزون بر زیبایی طبیعی، مشخصات کم‌نظیری مانند وجود گونه‌های متفاوت گیاهان چوبی به همراه گونه‌های گیاهی بسیار نادری مانند راش، بلوط، توسکا، نارون، گیلاس وحشی، بارانک، سرخدار، نمدار و مانند آن‌ها این قابلیت را پدیدآورده که این اراضی همچون موزه‌ای زنده برای جذب گردشگران داخلی و خارجی مورد استفاده قرار بگیرد. بخشی از گردشگران خارجی این منطقه، گیاه‌شناسانی
بخشی از گردشگران خارجی این منطقه، گیاه‌شناسانی هستند که برای دیدن گونه‌های نادر گیاهی موجود در جنگل‌های هیرکانی به ایران می‌آیند و دسته دوم، گردشگران عمومی هستند که اغلب از کشورهای آسیای میانه و خاورمیانه می‌آیند. جنگل ابر درمحلی واقع است که از ضخامت کوه‌های البرز کاسته می‌شود و ابرهای گرفتار در پشت این دیواره از لابه‌لای دره‌ها به سمت جنوب سرازیر می‌شوند؛ به همین خاطر تقریباً از بعدازظهر تا نیمه‌های شب با سرد شدن هوا چنان می‌نماید که جنگل به روی ابرها سوار شده است. مجاورت دو ناحیه کم فشار و پرفشار (دشت
شده است. مجاورت دو ناحیه کم فشار و پرفشار (دشت گرگان و منطقه ابر) باعث شده هر وقت زمین انرژی می‌گیرد ابرها جابه‌جا شوند و به‌نظر برسد که ابرها از آسمان به زمین می‌آیند. این اتفاق منطقه ابر را دگرگون کرده است. پوشش گیاهی. وجود ۸۵ نوع گونه گیاه مانند راش، بلوط، ممرز افرا، شیردار، توسکا، آزاد داغداغان، گونه‌های کلاه میر حسن، چوبک، اسپرس، دم روباهی، آویشن و شبدر به همراه گونه‌های گیاهی نادر مانند نارون، بارانک، سرخدار و مانند آن‌ها جنگل ابر را به موزه‌ای طبیعی تبدیل کرده است. آب و هوای خاص این جنگل، درختان
تبدیل کرده است. آب و هوای خاص این جنگل، درختان متفاوتی را در خود پرورش داده که برخی از این درخت‌ها با شکل خاص خود روی زمین خزیده‌اند و منظره زیبایی پدیدآورده‌اند. جنگل ابر یکی از بانک‌های گیاهان دارویی سرشار در کشور شناسایی شده است، که همه ساله مشتاقان و علاقه مندان زیادی را از گوشه کنار جهان به سوی خود دعوت می‌کند. در قسمت‌های جنوبی جنگل، یعنی قسمتی که به روستاها نزدیک‌تر است پوشش گیاهی تنک دیده می‌شود. در عمق جنگل تپه‌های پرشیبی وجود دارد که سراسر پوشیده از درختان بلند است. مشهورترین درخت منطقه اورس است.
درختان بلند است. مشهورترین درخت منطقه اورس است. درختی با ریشه‌های بلند که روی زمین می‌خزد. مناطق ابتدایی جنگل ابر ییلاق دامداران گلستانی است، اما در عمق جنگل اثری از انسان دیده نمی‌شود. گونه‌های جانوری. از گونه‌های جانوری این منطقه می‌توان خرس قهوه‌ای، گرگ، پلنگ،گراز ، شغال، روباه، خرگوش، کل و بز، شوکا و مار و از پرندگان کبک، کبوتر جنگلی، بلدرچین، عقاب جنگلی، کرکس، شاهین، فاخته و قرقاول را نام‌برد. منطقهٔ حفاظت شده جنگل ابر. منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ جنگل ابر یک منطقهٔ حفاظت‌شده با مساحت ۱۰۴۹۶ هکتار است که در
منطقهٔ حفاظت‌شده با مساحت ۱۰۴۹۶ هکتار است که در استان سمنان در ایران قرار دارد. این منطقهٔ حفاظت‌شده طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۷۳۰ در تاریخ ۹۳/۱۰/۲۹ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
پرنس یکی از اعضای خانواده سلطنتی یا از طبقه اشراف است؛ به پرنسی که فرزند پادشاه نیز باشد، شاهزاده لقب می‌دهند. پرنس یا شاهزاده به این موارد نیز اشاره دارد:
کاخ دلمه‌باغچه (زبان ترکی استانبولی: "Dolmabahçe Sarayı") کاخی شاهانه از سدهٔ نوزدهم در استانبول، ترکیه است که در کرانهٔ اروپایی تنگه بسفر واقع شده‌است. این کاخ از سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۸۷ و سپس از ۱۹۰۹ تا ۱۹۲۲ مرکز اصلی اداری امپراتوری عثمانی بود. دلیل نام‌گذاری. دُلمه یا دُلما در زبان محلی به معنی «پُر شده» است. محل فعلی این کاخ در گذشته یک لنگرگاه طبیعی بوده است. حتی مشهور است که سلطان محمد فاتح در زمان حمله به قسطنطنیه از این لنگرگاه برای توقف کشتی‌هایش استفاده کرده است. بعدها دولت عثمانی اقدام به پُر کردن این
کرده است. بعدها دولت عثمانی اقدام به پُر کردن این لنگرگاه با ماسه و سنگ کرد و باغی درآنجا ایجاد کرد که به دلمه‌باغچه یعنی باغچه پُر شده مشهور شد. تاریخچه. کاخ دلمه‌باغچه به فرمان سی‌ویکمین سلطان امپراتوری، عبدالمجید یکم، میان سال‌های ۱۸۴۳ تا ۱۸۵۶ ساخته شد. پیش از آن، سلطان و خانواده‌اش در کاخ توپ‌قاپی می‌زیستند، اما از آنجا که کاخ توپ‌قاپی با وجود شکوه قرون وسطایی خود فاقد سبک، شکوه و آسایش روزآمد در قیاس با کاخ‌های پادشاهان اروپایی بود، عبدالمجید تصمیم گرفت کاخی امروزی و نوین در نزدیکی جایگاه کاخ ساحلی
کاخی امروزی و نوین در نزدیکی جایگاه کاخ ساحلی بشیکتاش ــ که تخریب شده بود ــ بسازد. مسئولیت ساخت‌وساز بر عهدهٔ حاجی سعید آقا بود و طرح آن را معماران گاربِت بالیان، پسرش نیقوغایوس بالیان و اِوانیس کالفا (از اعضای خانوادهٔ بالیان، معماران درباری ارمنی عثمانی) اجرا کردند. هزینهٔ ساخت این کاخ معادل حدود ۳ میلیارد دلار آمریکا برآورد شده‌است: پنج میلیون لیره عثمانی، یا ۳۵ تن طلا. این مبلغ تقریباً برابر با یک‌چهارم درآمد سالانهٔ مالیاتی کشور بود. تأمین مالی ساخت کاخ از راه کاهش ارزش پول، صدور گستردهٔ اسکناس و نیز
از راه کاهش ارزش پول، صدور گستردهٔ اسکناس و نیز وام‌های خارجی صورت گرفت. این هزینه‌های هنگفت بار سنگینی بر خزانهٔ دولت نهاد و به وخامت اوضاع مالی امپراتوری عثمانی انجامید، به‌گونه‌ای که در اکتبر ۱۸۷۵ این کشور در پرداخت بدهی عمومی عثمانی خود ناتوان شد و در پی آن، در سال ۱۸۸۱ ادارهٔ بدهی عمومی عثمانی برای کنترل مالی "مرد بیمار اروپا" از سوی قدرت‌های اروپایی تشکیل شد. این کاخ از سال ۱۸۵۶ که نخستین‌بار مسکونی شد، تا زمان لغو خلافت در ۱۹۲۴، اقامتگاه شش سلطان عثمانی بود. واپسین فرد خاندان سلطنتی که در این کاخ
بود. واپسین فرد خاندان سلطنتی که در این کاخ اقامت داشت عبدالمجید دوم بود. در پی قانونی که از ۳ مارس ۱۹۲۴ اجرایی شد، مالکیت کاخ به میراث ملی جمهوری ترکیه منتقل شد. مصطفی کمال آتاترک، بنیان‌گذار و نخستین رئیس‌جمهور جمهوری ترکیه، در تابستان‌ها از این کاخ به‌عنوان اقامتگاه ریاست‌جمهوری استفاده می‌کرد و شماری از مهم‌ترین تصمیم‌های خود را در همین‌جا گرفت. آتاترک واپسین روزهای درمان خود را در این کاخ گذراند و در ۱۰ نوامبر ۱۹۳۸ در همین‌جا درگذشت. امروزه این کاخ زیر نظر "ریاست کاخ‌های ملی" ("Milli Saraylar Daire
نظر "ریاست کاخ‌های ملی" ("Milli Saraylar Daire Başkanlığı") و وابسته به مجلس ملی کبیر ترکیه اداره می‌شود. موقعیت. محل ساخت کاخ دلمه‌باغچه در آغاز خلیجی در تنگه بسفر بود که ناوگان عثمانی در آن لنگر می‌انداخت. این منطقه به‌تدریج در سدهٔ هجدهم با خاک‌ریزی به باغی سلطنتی تبدیل شد که بسیار مورد علاقهٔ سلطانهای عثمانی بود. واژهٔ "دلمه‌باغچه" از ترکیب "دولمه" ترکی به‌معنی «پرشده» و "باغچه" فارسی گرفته شده‌است. در سده‌های هجدهم و نوزدهم، کاخ‌های تابستانی کوچک و کوشک‌های چوبی در این منطقه ساخته شد که در نهایت به
چوبی در این منطقه ساخته شد که در نهایت به مجموعهٔ کاخ ساحلی بشیکتاش بدل گردید. این منطقه که ۱۱۰٬۰۰۰ مترمربع وسعت دارد، از شرق به تنگه بسفر و از غرب به پرتگاهی بلند محدود شده‌است؛ به‌طوری که پس از ساخت کاخ دلمه‌باغچه با وسعت ۴۵٬۰۰۰ مترمربع، تنها فضای محدودی برای باغ پیرامونی باقی مانده‌است. طراحی و ساختار. دلمه‌باغچه بزرگ‌ترین کاخ در ترکیه است. این کاخ با مساحت شامل ۲۸۵ اتاق، ۴۶ تالار، شش گرمابه و ۶۸ آبریزگاه (توالت) می‌باشد. طراحی آن دارای عناصر التقاطی از معماری باروک، روکوکو و معماری نئوکلاسیک است که با
معماری باروک، روکوکو و معماری نئوکلاسیک است که با معماری سنتی عثمانی درآمیخته و ترکیبی نو پدید آورده است. چیدمان و تزیینات کاخ بازتاب‌دهندهٔ نفوذ روزافزون سبک‌ها و معیارهای اروپایی بر فرهنگ و هنر عثمانی در دوران تنظیمات است. نمای بیرونی، به‌ویژه از سمت تنگه بسفر، دارای ساختاری کلاسیک و دوسَره است که بخش مرکزی بزرگی آن را از دو بال جانبی جدا می‌کند. از دیدگاه عملکردی، این کاخ عناصری از شیوهٔ سنتی زندگی در کاخ‌های عثمانی را حفظ کرده‌است و همچنین ویژگی‌هایی از خانه‌های سنتی ترکی دارد. ساختار آن به‌طور دقیق به
خانه‌های سنتی ترکی دارد. ساختار آن به‌طور دقیق به دو بخش مجزا تقسیم شده‌است: بخش جنوبی ("مابین همايون" یا سلام‌لیک، که در معماری یونانی آندرون نام دارد)، ویژهٔ پذیرایی و امور رسمی است و بخش شمالی ("حرام همايون" یا حرم‌سرای سلطنتی عثمانی)، محل اقامت خصوصی سلطان و خانواده‌اش. این دو بخش توسط تالار بزرگ آیین ("معایده سالونو") از هم جدا شده‌اند. این تالار دارای مساحت و گنبدی به بلندی است. چون حرم‌سرا باید کاملاً از جهان بیرون جدا می‌بود، ورودی اصلی بازدیدکنندگان در بخش جنوبی و باریک قرار دارد. در آنجا،
در بخش جنوبی و باریک قرار دارد. در آنجا، اتاق‌هایی برای پذیرایی از میهمانان و دیپلمات‌های خارجی تعبیه شده‌اند. حرم‌سرا شامل هشت آپارتمان متصل‌به‌هم است، که هرکدام دارای حمام هستند و برای همسران، محبوبه‌ها، و کنیزهای سلطان، و نیز برای والده سلطان (مادر سلطان) در نظر گرفته شده‌اند. دکوراسیون و تجهیزات. در حالی‌که کاخ توپ‌قاپی نمونه‌های نفیسی از کاشی‌های ایزنیک و کنده‌کاری عثمانی را در خود دارد، کاخ دلمه‌باغچه به‌شدت با طلا و بلور تزیین شده‌است. چهارده تن طلا برای آب‌طلاکاری سقف‌ها به‌کار رفته‌است. بیش از ۱۰۰
آب‌طلاکاری سقف‌ها به‌کار رفته‌است. بیش از ۱۰۰ کیلوگرم طلا برای تزیینات کاخ استفاده شده که ارزش کنونی آن بالغ بر ۶ میلیون دلار آمریکاست. بزرگ‌ترین چلچراغ بلورین جهان در تالار آیین این کاخ قرار دارد. این چلچراغ ۷۵۰ شعله دارد و وزن آن ۴٫۵ تن است. پیش‌تر تصور می‌شد این چلچراغ هدیه‌ای از سوی ملکه ویکتوریا باشد، اما در سال ۲۰۰۶ سندی مربوط به سال ۱۸۵۲ یافت شد که نشان می‌دهد سلطان خود آن را خریده بوده‌است. کاخ دلمه‌باغچه دارای گسترده‌ترین مجموعه از چلچراغ‌های بلورین بوهمی و باکارا در جهان است. پلکان مشهور بلورین
بوهمی و باکارا در جهان است. پلکان مشهور بلورین که به‌شکل نعل اسب دوبل ساخته شده، از کریستال باکارا، برنج و چوب ماهون تشکیل شده‌است. در تزیینات کاخ از سنگ‌هایی گران‌بها مانند مرمر پرکنه از جزیره مرمره، سنگ مرمر مصری (کلسیت که به «مرمر عقیق‌نما» نیز شناخته می‌شود) و سنگ سماق از پرگامون استفاده شده‌است. در این کاخ مجموعه‌ای گسترده از فرش‌های کاخ هِرِکه بافته‌شده در کارخانهٔ امپراتوری هرکه نگهداری می‌شود. بزرگ‌ترین فرش هرکهٔ جهان در تالار اصلی همین کاخ گسترده شده‌است. همچنین، فرش‌هایی از پوست خرس که در گذشته
شده‌است. همچنین، فرش‌هایی از پوست خرس که در گذشته به‌عنوان هدیه‌ای از سوی نیکلای اول روسیه به سلطان اهدا شده بود، در کاخ قرار دارد. مجموعه‌ای شامل ۲۰۲ نقاشی رنگ‌روغن نیز در کاخ به نمایش درآمده است. در میان آن‌ها، ۲۳ اثر از ایوان آیوازوفسکی ــ نقاش درباری در دورهٔ اقامتش در استانبول ــ از برجسته‌ترین آثارند. در این مجموعه همچنین آثاری از گوستاو بولانژه، ژان-لئون ژروم، اوژن فرومنتن، استانیسواف خلبوفسکی، فلیکس زیم، کارل یوزف کوواسه، فاوستو زونارو، تئو فان ریسلبرگه و الکساندر شاندور سووبودا دیده می‌شود. همچنین
و الکساندر شاندور سووبودا دیده می‌شود. همچنین نقاشی‌هایی از هنرمندان ترک نظیر عثمان حمدی‌بیگ، خلیل پاشا و عثمان نوری پاشا در این موزهٔ هنری به چشم می‌خورد. از همان آغاز، تجهیزات این کاخ مطابق با پیشرفته‌ترین فناوری‌های زمان ساخته شد. روشنایی گازی و توالت فرنگی از بریتانیا وارد شدند، در حالی‌که بسیاری از کاخ‌های قارهٔ اروپا هنوز فاقد این امکانات بودند. بعدها برق، سامانه گرمایش مرکزی و آسانسور نیز به کاخ افزوده شدند. در ادامه ترجمهٔ فارسی بخش‌های مربوط به اتاق‌ها، دروازه‌ها و ساختمان‌های مجاور کاخ دلمه‌باغچه
دروازه‌ها و ساختمان‌های مجاور کاخ دلمه‌باغچه را می‌خوانید: تالار مدخل (ورودی اصلی). بازدید از کاخ دلمه‌باغچه از تالار مدخل آغاز می‌شود. اتاق‌هایی که از این تالار منشعب می‌شوند، به‌سوی دریا و خشکی قرار دارند. اتاق‌هایی که به‌سوی دریا هستند برای مقامات عالی‌رتبه مانند صدر اعظم و سایر وزیران دولتی استفاده می‌شدند. اتاق‌هایی که به‌سوی خشکی‌اند، به مدیران مختلف دربار و دولت تعلق داشتند، مانند رئیس تشریفات کاخ، شیخ‌الاسلام و اعضای مجلس عمومی. میهمانان نخست در این تالار منتظر می‌ماندند تا در زمان مناسب توسط مأمور
تالار منتظر می‌ماندند تا در زمان مناسب توسط مأمور تشریفات به داخل راهنمایی شوند. با ورود به تالار مدخل، در دو سوی اتاق، میزهایی از نوع «بول» دیده می‌شود که بر روی آن‌ها طغرای سلطان عبدالمجید نقش بسته‌است. همچنین، طغرا بر روی شومینهٔ این اتاق نیز دیده می‌شود. چلچراغ انگلیسی که از سقف آویخته شده، دارای شصت شاخه‌است. پارچه‌های هرکه که در مبلمان و پرده‌ها به‌کار رفته‌اند، در رنگ قرمز سلطنتی هستند. اتاق‌های دبیرخانه. دومین اتاق در سمت راست پس از تالار مدخل، «تالار دبیران» است که به‌نام «اتاق کاشی‌کاری» نیز
«تالار دبیران» است که به‌نام «اتاق کاشی‌کاری» نیز شناخته می‌شود. بزرگ‌ترین نقاشی در مجموعهٔ کاخ، که صحنه‌ای از «کاروان سرره» را به تصویر می‌کشد، اثر استفانو اوسی، بر دیوار چپ این تالار نصب شده‌است. «سرره» به کاروان‌هایی گفته می‌شد که در ماه مذهبی رجب از استانبول به مکه می‌رفتند و کمک‌های مالی برای نگهداری و تزیین کعبه و یاری‌رسانی به مردم حجاز را حمل می‌کردند. بر دیوار سمت راست، تابلویی از رودولف ارنست دیده می‌شود که آتش‌سوزی تئاتر شهرداری پاریس را نشان می‌دهد. همچنین، تابلوی دیگری از «دختر روستایی هلندی»
همچنین، تابلوی دیگری از «دختر روستایی هلندی» اثر دلاندْر در این اتاق قرار دارد. این فضا با مبلمان سبک فرانسوی تزیین شده و در آن گلدان‌هایی از چینی‌های بسیار ارزشمند نیز دیده می‌شود. اتاق آتاترک. مصطفی کمال آتاترک واپسین روزهای زندگی‌اش را در این کاخ گذراند، چرا که وضعیت جسمی‌اش رو به وخامت گذاشته بود. وی در ساعت ۹:۰۵ صبح روز ۱۰ نوامبر ۱۹۳۸ در اتاق‌خوابی واقع در بخش پیشین حرم‌سرای کاخ درگذشت. پس از مرگ او، همهٔ ساعت‌های کاخ متوقف شده و بر روی زمان ۹:۰۵ تنظیم شدند. امروزه، ساعت‌های بیرون از این اتاق مطابق با
شدند. امروزه، ساعت‌های بیرون از این اتاق مطابق با زمان رسمی ترکیه تنظیم شده‌اند، اما ساعت داخل اتاق مرگ او همچنان ۹:۰۵ را نشان می‌دهد. حرم‌سرا. حرم‌سرا یکی از ویژگی‌های سنتی معماری خاورمیانه در دوره‌های مختلف تاریخی بوده‌است. هدف عبدالمجید یکم از ساختن حرم‌سرای کاخ دلمه‌باغچه، فراهم‌کردن فضایی جداگانه برای اعضای خاندان سلطنتی و آسایش آن‌ها بود. مطابق سنت، همسران و کنیزهای سلطان در همین حرم‌سرا زندگی می‌کردند. همچنین، اتاق‌هایی برای آموزش فرزندان سلطان و نیز محل زندگی شخص سلطان نیز بخشی از همین فضا را تشکیل
محل زندگی شخص سلطان نیز بخشی از همین فضا را تشکیل می‌دادند. سلاطین پیش‌تر، زنان خود را به‌طور کامل از فضاهای عمومی محدود می‌کردند، اما عبدالمجید برخلاف سنت، به آن‌ها اجازه داد که با همراهی و نظارت مأموران دربار، به مغازه‌ها و بازارها بروند. ساختمان‌های مجاور. در نزدیکی کاخ، چندین بنای اقامتی دیگر نیز قرار دارند، از جمله: کاخ ولیعهد ("ولی‌عهده دایرسی")، محل اقامت درباریان ("مُصاحبان دایرسی"), خوابگاه خدمه ("آغاوات دایرسی"، "بندگان دایرسی")، خوابگاه محافظان ("بلطه‌چی‌لار دایرسی")، محل اقامت خواجه‌باشی
("بلطه‌چی‌لار دایرسی")، محل اقامت خواجه‌باشی ("قیزلر آغاسی دایرسی")، همچنین بناهایی چون آشپزخانهٔ سلطنتی ("مطبخه امیره"), اصطبل، قفس پرندگان ("قوشلوک"), نهالستان ("فیدلیک"), آسیاب آرد، گلخانه ("سره"), کارگاه قالی‌بافی هرکه, کارگاه شیشه‌سازی، ریخته‌گری، داروخانه و جز آن‌ها. مسجدی به سبک باروک با نام مسجد دلمه‌باغچه به طراحی گاربِت بالیان در نزدیکی کاخ و در سال‌های ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۵ ساخته شد. این مسجد به سفارش ملکه مادر بزم عالم والده سلطان بنا شد. از سال ۱۹۴۸، این ساختمان محل موزه دریایی بود، اما پس از کودتای
این ساختمان محل موزه دریایی بود، اما پس از کودتای نظامی ترکیه در ۲۷ مه ۱۹۶۰، موزه به جای دیگری منتقل شد. در سال ۱۹۶۷، مسجد برای انجام مراسم عبادی بازگشایی شد. برج ساعت دلمه‌باغچه ("Dolmabahçe Saat Kulesi") در برابر دروازهٔ سلطنتی ("سلطنت قاپی‌سی") و در میدان کوچکی در ساحل اروپایی بسفر در کنار مسجد ساخته شده‌است. این برج به دستور عبدالحمید دوم و به طراحی معمار درباری سارکیس بالیان بین سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۵ ساخته شد. ساعت آن را شرکت ساعت‌سازی فرانسوی «ژان-پل گارنیه» ساخت و ساعت‌ساز دربار، یوهان مایر، آن را
گارنیه» ساخت و ساعت‌ساز دربار، یوهان مایر، آن را نصب کرد.
تزریق بخار یکی از روش‌هایی است که به‌طور گسترده برای استخراج نفت‌های سنگین به کار می‌رود. تزریق بخار به کرّات در آلبرتای کانادا و ونزوئلا و کالیفرنیای آمریکا صورت پذیرفته‌است. در این روش یعنی steam flooding یک سری از چاه‌ها، تزریقی بوده و بقیه تولیدی هستند. تزریق بخار به این صورت طی دو مکانیزم به بهبود برداشت نفت کمک می‌کند: ۱- با گرم کردن نفت و کاستن گرانروی آن. ۲ – هل دادن نفت به سمت چاه‌های تولیدی زمانیکه گرمای خود را به نفت انتقال داده و میعان می‌کند و مثل مکانیزم سیلاب زنی عمل می‌کند. ین روش قادر است
مثل مکانیزم سیلاب زنی عمل می‌کند. ین روش قادر است بیش از۵۰٪ نفت درجا را تولید کند. تزریق تناوبی. در این روش که توسط کمپانی شِل کشف شد؛ چاه تولید و تزریق یکی است و مکانیزم آن به این صورت است که بخار از طریق چاه به مخزن تریق شده و پس از تزریق حجم مشخّصی، چاه بسته شده و مرحله خیساندن یا گرمایش آغاز می‌شود و طی این مدت بخار گرمای خود را به نفت داده، آن را گرم کرده و خود سرد می‌شود. سپس چاه باز شده و تولید از همان چاه شروع می‌شود. این روش قادر است ۲۰ ٪ نفت درجا را تولید کند. ریزش ثقلی به کمک بخار. یکی از
درجا را تولید کند. ریزش ثقلی به کمک بخار. یکی از روش‌های ازدیاد برداشت برای تولید نفت خام‌های سنگین و بیتومِن می‌باشد. در این روش دو چاه افقی در مخزن حفر شده که یکی، ۴ تا ۶ متر بالاتر بوده و حکم چاه تزریقی را دارد و چاهی که در پایین قرار گرفته، تولیدی است. مکانیزم این روش به این صورت است که بخار با فشار کم به‌طور پیوسته از طریق چاه بالایی به مخزن تزریق می‌شود و پس از گرمایش نفت و بیتومن با عث ریزش نفت به چاه تولیدی می‌شود. اساس این روش تشکیل اتاق بخار یا steam chamber است که به صورت عمودی و افقی رشد و
steam chamber است که به صورت عمودی و افقی رشد و گسترش می‌یابد. این روش در مخازن مناسب می‌تواند ۷۰ تا ۸۰٪ نفت درجا را تولید کند. این روش در سال ۱۹۶۹ میلادی توسط دکتر راجر باتلر ارائه گردید. وی روش خود را در سال ۱۹۸۰ در کُلد لِیک کانادا برای اولین بار در یک طرح پایلوت انجام داد.
سلطان صاحبقران نام یک مجموعه تلویزیونی تاریخی است که در سال ۱۳۵۴ توسط علی حاتمی و برای تلویزیون ملی ایران ساخته شده است. طرح این مجموعه تلویزیونی را علی حاتمی با توجه به اشتیاقش به بازگویی تاریخ معاصر ایران و علی‌رغم شکست تجاری آخرین فیلم تاریخی اش، «ستارخان»، همزمان با مجموعه تلویزیونی «قصه‌های مثنوی»، به شبکه دوم تلویزیون ملی ایران ارائه داد تا بدین وسیله به روایت مقطع مهمی از تاریخ معاصر ایران بپردازد. این مجموعه تلویزیونی در سیزده قسمت و به طریقهٔ سیاه و سفید توسط تلویزیون ملی ایران تهیه گردید و نخستین
سفید توسط تلویزیون ملی ایران تهیه گردید و نخستین بار در تاریخ پنج‌شنبه ۱۵ آبان ۱۳۵۴ از شبکه دوم تلویزیون ملی ایران به نمایش درآمد و سپس یک بار دیگر در ۷ تیر ۱۳۵۶ از سیمای ایران پخش گردید. بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، این مجموعه تلویزیونی از هیچ‌یک از شبکه‌های تلویزیونی ایران بازپخش نشد. در اوایل سال ۱۳۸۶ محمدمهدی دادگو، تهیه‌کننده سینما اعلام کرد که قصد دارد دو نسخه سینمایی «امیرکبیر» و «میرزا رضا کرمانی» را از مجموعهٔ «سلطان صاحبقران»، تدوین و روانه پرده سینماها کند. امّا در تیرماه ۱۳۸۶ زری خوشکام، همسر علی
کند. امّا در تیرماه ۱۳۸۶ زری خوشکام، همسر علی حاتمی، مخالفت خود را با بازسازی این دو فیلم سینمایی از مجموعه تلویزیونی «سلطان صاحبقران» اعلام کرد. خلاصه داستان. داستان از روز دوازدهم ذیقعده سال ۱۳۱۳ (قمری) آغاز می‌شود. زمانی که ملیجک (پرویز فنی‌زاده) که نور چشمی سلطان محسوب می‌شود، سلطان ناصرالدین‌شاه قاجار (جمشید مشایخی) را از خواب بیدار می‌کند تا مهیّای جشنها و مراسم مربوط به پنجاه سالگی سلطنتش شود. امّا ناصرالدین شاه به خاطر پیش‌بینی منجم باشی دربار که پیش‌گویی کرده است که پس از پنجاه سال سلطنت ممکن است
کرده است که پس از پنجاه سال سلطنت ممکن است که علیه جان وی سوء قصدی صورت بگیرد، نگران است. او اعلام می‌کند که مایل نیست کسی را ملاقات کند، و سپس رئیس نظمیه و حکیم‌باشی و برخی درباریان را به حضور می‌پذیرد و برای سرگرمی صورت ملیجک را نقاشی می‌کند و به مرور خاطرات خویش می‌پردازد. این‌طور که پیداست شاه از برخی کارهای گذشته خود از جمله به خصوص از رفتاری که با میرزاتقی خان امیرکبیر (ناصر ملک‌مطیعی) داشته و او را پس از برکنار کردن از صدراعظمی، به قتل رسانده است، پشیمان است. به تدریج وی به رؤیایی که ما آن را با
پشیمان است. به تدریج وی به رؤیایی که ما آن را با فلاش بک می‌بینیم، فرومی‌رود و در ذهن خویش کمک‌ها و راهنمایی‌هایی را که امیرکبیر برای بر تخت نشاندن او انجام داده و روز انتصاب امیرکبیر به صدراعظمی و نیز ازدواج او با خانم عزت‌الدوله (زری خوشکام) تنها خواهر تنی شاه را به خاطر می‌آورد. امّا اندکی بعد مهد علیا، مادر ناصرالدین شاه (ایرن)، با داماد خویش، امیرکبیر، به دشمنی و لجاجت برمی‌خیزد و نزد دخترش عزت‌الدوله (زری خوشکام)، که به دیدار او آمده است، از امیر بدگویی و گلایه می‌کند. عزت‌الدوله می‌کوشد اختلافات
و گلایه می‌کند. عزت‌الدوله می‌کوشد اختلافات شوهرش امیرکبیر با مادر خود، مهد علیا را برطرف کند که موفق نمی‌شود. نهایتاً عزت‌الدوله همسرش را در جریان حوادث پشت پرده قرار می‌دهد و امیر را از نقشهٔ شومی که مادرش مهدعلیا، علیه او چیده است، آگاه می‌سازد. در این اثنا میرزا آقاخان نوری (جهانگیر فروهر) که به جرم اختلاس به کاشان تبعید شده بود نیز، نقض قانون کرده و بدون رُخصت وارد تهران می‌شود و از ترس واکنش امیر نظام و برای فرار از مجازات بست می‌نشیند. امّا میرزاتقی خان امیرکبیر برای پایان دادن به بست‌نشینی میرزا
خان امیرکبیر برای پایان دادن به بست‌نشینی میرزا آقاخان زنجیرهایی را که او خود را با آن بسته است پاره می‌کند. در مقابل میرزا آقاخان نوری نیز با نفوذ به سفره خانهٔ مهدعلیا (مادر شاه) راه تأثیر بر تخت سلطنت را می‌یابد و شروع به توطئه چینی علیه امیرنظام می‌کند. او ضمن تبانی با مهدعلیا، با وی هم پیمان می‌شود تا دشمن مشترک خود، امیرکبیر، را از میان بردارند. توطئه‌ای که سرانجام به نتیجه می‌رسد و ناصرالدین شاه را به برکناری و سپس قتل امیرکبیر وادار می‌سازد. میرزا آقاخان که خود را با همین قبیل اقدامات تا مقام
آقاخان که خود را با همین قبیل اقدامات تا مقام صدراعظمی بالا کشانده است، تحت‌الحمایهٔ سفارت انگلیس به‌شمار می‌آید و پس از بازگشت قبلهٔ عالم از سفر، با خدعهٔ جهان‌خانم (مهد علیا) که خود را محتضر و رو به موت نشان می‌دهد و بدینسان ترحم شاه را برای میرزا آقاخان جلب می‌کند، مورد عفو ملوکانه قرار می‌گیرد. قسمتهای دیگر مجموعه تلویزیونی به ماجرای قتل امیرکبیر در حمام فین کاشان، موضوع روابط عجیب شاه با ملیجک (پرویز فنی‌زاده)، ماجرای ترور شاه در بارگاه شاه عبدالعظیم بدست میرزا رضا کرمانی (سعید نیک‌پور)، جریان بازپرسی
میرزا رضا کرمانی (سعید نیک‌پور)، جریان بازپرسی و سین جیم یا استنطاق میرزا رضای کرمانی و… پرداخته است. دربارهٔ مجموعه تلویزیونی. خود علی حاتمی، دربارهٔ اینکه چرا دوران قاجاریه و به ویژه دورهٔ سلطنت ناصرالدین‌شاه قاجار را برای روایت خویش از تاریخ ایران برگزیده است، در طی مصاحبه‌ای چنین می‌گوید: «... به جرأت می‌تونم بهتون بگم که حسّ من، ریتم من و ضرباهنگ کارهای من برای زندگی دوره قاجار خیلی مناسب تره تا زندگی امروز!... ، یعنی من اگر یک قصه یا فضایی مربوط به زندگی در دورهٔ قاجار باشه، خیلی به هرحال باهاش
به زندگی در دورهٔ قاجار باشه، خیلی به هرحال باهاش نزدیکی بیشتری احساس می‌کنم… شاید یکی از دلایلش این باشه که بعد از قاجاریه واقعاً یک مقداری هویت ملی ما به جبر، و نه به صورت یک جریان عادی و طبیعی تغییر کرد…». حاتمی در «سلطان صاحبقران»، ناصرالدین‌شاه قاجار را آدمی بی کفایت، نالایق و ترسو به تصویر کشیده و دربار و هیئت وزیرانش را مکان تجمع عده‌ای خود فروخته، وابسته و سرسپرده بیگانگان نمایانده است. گرچه این طرز معرفی قاجاریه که در دوران سلطنت محمدرضا شاه پهلوی صورت می‌گیرد، با توجه به دشمنی پهلوی‌ها با قاجاریه
می‌گیرد، با توجه به دشمنی پهلوی‌ها با قاجاریه طبیعی به نظر می‌رسد، امّا برخی تولید و پخش چنین مجموعه تلویزیونیی را در اوج اقتدار رژیم محمدرضاشاه و اشارهٔ بی پروای مضمون مجموعه تلویزیونی به بی‌لیاقتی و فساد پادشاهی را اقدامی شجاعانه از جانب حاتمی و دیگر سازندگان «سلطان صاحبقران» توصیف می‌کنند. بخصوص که تولید و پخش این مجموعه تلویزیونی درست در شرایطی صورت گرفت که محمدرضاشاه و درباریانش در صدد برگزاری جشن‌های پنجاهمین سال سلطنت پهلوی بودند و این موضوع با توجه به تصویر مضحکه آمیز و کاریکاتور گونه‌ای که حاتمی
به تصویر مضحکه آمیز و کاریکاتور گونه‌ای که حاتمی در مجموعه تلویزیونی «سلطان صاحبقران» از جشن‌های پنجاهمین سالگرد سلطنت ناصرالدین‌شاه قاجار ارائه می‌دهد، جالب توجه به نظر می‌رسد. فرازها و دیالوگ‌های به یادماندنی. از نقاط قوّت آثار علی حاتمی دیالوگهای زیبا و پرمفهوم و حساب شدهٔ کارهای اوست که نمونه آن در مجموعه تلویزیونی سلطان صاحبقران هم به وفور به چشم می‌خورد. در ذیل به فرازهایی از این مجموعه تلویزیونی که حاوی برخی از این نمونه دیالوگهاست، اشاره می‌شود: میرزا آقاخان نوری (جهانگیر فروهر)، که قدم به قدم مهد
آقاخان نوری (جهانگیر فروهر)، که قدم به قدم مهد علیا، مادر شاه (ایرن) را برای تحریک پسرش به خلع ید و برکناری امیرکبیر (ناصر ملک‌مطیعی) و سپس قتل او، هدایت می‌کند، در یکی از دیدارهایش با مهد علیا به وی می‌گوید: «... لازم نیست تظاهر کنید که راست می‌گویید، کلام راست بی تأثیر است!... اگر شنونده را بیفکنید در بند شک، رهاییش ناممکن است!... ، قبله عالم را در باب امیر نظام دو دل نگه دارید… سفره دلتان را که می‌گشایید، حرفتان را به چاشنی حدس و گمان بیامی‌زید که شنونده برایش، سخن مطبوع باشد… در پرده سخن بگویید!...