payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تکیه موثقی مربوط به دورهٔ قاجار است و در بروجرد، خیابان مدرس جنب بیمارستان چمران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۲۰۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این عمارت قدیمی که از معدود کوشک‌های باقی‌ماندهٔ شهر بروجرد بود که پیش‌تر در میانهٔ باغی به وسعت ۵٬۰۰۰ مترمربع قرار داشته و در سه طبقه احداث شده‌است. طبقهٔ اول که سقف‌های آن با استفاده از طاق‌های آجری پوشیده شده، محل نگهداری احشام و علوفه بوده و دارای یک هشتی بسیار زیباست که از طریق یک پلکان مورب به طبقات بعدی مرتبط می‌شود. طبقهٔ دوم
پلکان مورب به طبقات بعدی مرتبط می‌شود. طبقهٔ دوم این بنای تاریخی که شامل پنج اتاق مجزا و تو در توست دارای پوشش سقف چوبی است که به دلیل استفاده زمستانی ارتفاع آن از حد معمولی اندکی کوتاه‌تر است. فضای اصلی این بنا که تماماً از خشت ساخته شده و با تزئینات آجری بر روی بدنه مزین شده و در طبقهٔ سوم واقع است. این فضا شامل یک هشتی گنبدی شکل سه اتاق بزرگ با سقف‌های مرتفع و یک مهتابی (بهارخواب) مشرف بر فضای باغ پیرامون از نور و چشم‌انداز مطلوبی برخوردار است. افزون بر فضاهای مذکور عمارت دارای یک اتاق منفرد و هشت ضلعی
فضاهای مذکور عمارت دارای یک اتاق منفرد و هشت ضلعی است که در بالای بام به طرز زیبایی احداث و بهره‌مندی از طبیعت پیرامون و فضای دلنواز باغ را به حد اعلا خود رسانده است. این بنای تاریخی اکنون به عنوان مرکز آموزش و پژوهش صنایع دستی و هنرهای سنتی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
خانه یغمایی‌ها مربوط به دوره قاجار است و در شاهرود، محله مصلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این خانه تنها بنای بادگیردار شاهرود است که به سبک معماری یزدی و در سال ۱۳۰۵ هجری شمسی توسط استاد مهدی حیدریان ساخته شده است. این بنا به لحاظ مشخصه‌های معماری سنتی در سطح شهرستان بی‌نظیر است. فرم پلان به صورت حیاط مرکزی بوده و ورودی خانه در قسمت جنوبی با یک دالان به حیاط مرتبط است. از دیگر ویژگی‌های این خانه، نورگیر حوض خانه و تقارن‌هایی است که در پلان
خانه، نورگیر حوض خانه و تقارن‌هایی است که در پلان و نما و همچنین تزیینات آجری ازاره‌های پیرامون حیاط ساخته شده است.
تکیه زنجیری در ابتدا نام این تکیه محمدعلی افشار بوده که تاسیس آن به زمان صفوییه برمی گردد و بعد در زمان فتحعلی شاه قاجار به شکل فعلی در می‌آید. و در شاهرود، تقاطع محله نخل و محله مسجد امام‌حسن‌عسگری شاهرود(واقع در بید آباد ) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۹۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. وجه تسمیه این تکیه. در ۱۲۰ سال قبل زنجیری از طرف بادکوبه از دریای مازندران به با کشتی به ایران آورده می‌شود و با ارابه به شاهرود و به بالای تکیه منتقل می‌کنند و چادری به عنوان خیمه روی این
تکیه منتقل می‌کنند و چادری به عنوان خیمه روی این مکان نصب می‌شود.
کاروانسرای هندوها مربوط به دوره قاجار است و در کرمان، ضلع شرقی بازار میدان قلعه و روبروی کاروانسرای حاج مهدی واقع شده، معبد هندوها در کنار ضلع شمالی این کاروانسرا می‌باشد که با معماری خاصی ساخته شده است و بازار هندو به موازات ضلع شمالی کاروانسرای هندوها واقع شده است. باني اين اثر آيت الله حاج سيد جواد مجتهد شيرازي امام جمعه كرمان و داماد ابراهيم خان ظهيرالدوله حاكم كرمان بوده است و وقف خاص مي باشد. اين كاروانسرا يكي از مراكز مهم اقتصادي كرمان در دوران قاجاريه بوده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۱۸۱
بوده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۱۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کاروانسرای میرزا حسین خان مربوط به دوره زنديه است و توسط ميرزا حسين خان رايني از حاكمان كرمان در دوران زنديه ساخته شده است. اين كاروانسرا در کرمان، بازار بزرگ شهر و در حدفاصل بازار کفاشان قديم (كلاه مالها) و بازار طلافروشان واقع شده است. درب شرقي كاروانسرا در بازار كفاشها و روبروي كاروانسراي جر باز مي شود و درب غربي آن به سمت قيصريه ابراهيم خان ظهيرالدوله باز مي شود. این کاروانسرا طولی می‌باشد که دارای ۵۵ باب حجره است و مانند دیگر کاروانسرا‌های کرمان در دو طبقه ساخته شده است. هم اکنون بخش عمده‌ای از آن خراب
ساخته شده است. هم اکنون بخش عمده‌ای از آن خراب شده و بقیه کاروانسرا به عنوان انبار استفاده می‌شود. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۱۸۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده .
کاروانسرای بابا قدرت مربوط به دوره قاجار است و در مشهد، بلوار ۱۷ شهریور، خیابان صدر واقع شده. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۳۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. از این کاروانسرای زیبا، امروزه بعنوان مجتمعی گردشگری بهمراه: بازارچه، رستوران سنتی و کافی شاپ استفاده می گردد.
قلعه محمدخان دشتی مربوط به دوره قاجار است و در روستای دهرود سفلی بخش ارم شهرستان دشتستان، واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۴۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه گوند (گیند) مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان نهبندان، روستای گوند (گیند) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۹۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. متأسفانه این اثر به دلیل عدم توجه در حال تخریب و نابودی قرار دارد . از همه دوستداران آثار ملی ایران تقاضای توجه جدی به این اثر منحصر به فرد و تاریخی داریم .
کاخ کوروش مربوط به دوره هخامنشی است و در برازجان، ورودی شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۴۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مشخصات. این کاخ، واقع در شهر برازجان از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتستان یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان بوشهر در جنوب ایران است. «کاخ کوروش دشتستان» تاریخی و بسیار مهم از دوران پر تمدن ایران، این کاخ در سال ۱۳۵۰ به وسیلهٔ هیئت باستان‌شناسی ایران حفاری شده است. با توجه به شیوه‌های معماری و استفاده از سنگ سیاه و سفید زمان احداث آن را به دورهٔ
از سنگ سیاه و سفید زمان احداث آن را به دورهٔ کوروش بنیان‌گذار شاهنشاهی هخامنشی منسوب کرده‌اند. این کاخ که در جنوب شرقی برازجان و در کنار رودخانه خشک آردی قرار دارد یکی از پایگاه‌های مهم ایران دورهٔ هخامنشی در ساحل خلیج فارس بوده است. کاخ برازجان بر طبق تحقیقاتی که انجام شده در اواخر سلطنت کوروش ساخته و پرداخته شده است و از نظر حجاری و هنر معماری آن چنان‌که از پایه ستون‌ها و اشیاء کشف شده بر می‌آید جدیدتر و ظریف تر از پاسارگاد است؛ بنابراین می‌توان گفت که این بنا هنگامی ساخته شده که هنر اصیل حجاری و معماری
بنا هنگامی ساخته شده که هنر اصیل حجاری و معماری عصر کوروش به تکامل رسیده است. متأسفانه به علت ناتمام ماندن بنا چنین به نظر می‌رسد که علل عقیم ماندن این کاخ مصادف با مرگ او به سال ۵۲۹ پیش از میلاد است؛ بنابراین می‌توان تاریخ بنای کاخ برازجان را در همین حدود یعنی ۵۲۹ پیش از میلاد دانست.
کاخ سنگ سیاه مربوط به دوره هخامنشی است و در استان بوشهر، شهرستان برازجان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. هرچند ماندگاری و دیرپایی دشتستان به هزاره‌های پیشین می‌رسد؛ اما در نبشته‌های در دست، کمتر از آن نام برده شده است. با همۀ نشانه‌های آبادانی، دشتستان به گونۀ یک بزرگ شهر ارزشمند یا یک پایگاه شاهی در زمان هخامنشیان، در هیچ جای نامی از آن نیست. هرچند در گل‌نبشته‌های به‌دست‌آمده از تخت جمشید نام برازگان نیامده، اما با کاوش و بررسی‌های
جمشید نام برازگان نیامده، اما با کاوش و بررسی‌های باستان‌شناسی این گستره، به‌درستی روشن است دشتستان امروزی که دربرگیرندۀ محوطۀ توز/توج، کاخ بردک‌سیاه (روستای دورودگاه)، کاخ سنگ‌سیاه (روستای جتوط) و بسیاری کاخ‌ها و محوطه‌های دیگر و حتی استودان چل‌خانه است، همان تموکن (عیلامی ـ هخامنشی) است. کاخ سنگ سیاه در شهرستان دشتستان، روستای جتوط جای دارد. کاوش این کاخ در سال 1356 سه ماه به طول کشیده است. دست‌آورد این کاوش، یک تالار میانی راست‌گوشه در راستای خاوری ـ باختری با دو رج هشت‌تایی پایه‌ستون سنگی است. در
ـ باختری با دو رج هشت‌تایی پایه‌ستون سنگی است. در چهارسوی این تالار نیز چهار ایوان راست‌گوشه با پایه‌ستون‌هایی کوچک‌تر از تالار میانی جای دارد. مغز ستون‌ها چوبی با روکشی از گچ آراسته به رنگ سبز مغزپسته‌ای است. سرستون‌ها نیز از گچ بوده که بخش‌های چشمگیر آن چون چشم، پوزۀ شیر و ... سنگی است. این کاخ را یکی از سازه‌های ارزندۀ شهر هخامنشی تموکن دانسته‌اند که در یورش اسکندر مقدونی نابود شده است؛ اما آنچه به‌سختی کاوش شده نیز به دست غارت‌گران بمی منطقه با لودر زیرورو شده و از دست رفته است. کاخ سنگ‌سیاه یکی از
زیرورو شده و از دست رفته است. کاخ سنگ‌سیاه یکی از سازه‌های ارزشمند شهر تموکن هخامنشی است که امروز قاچاقچیان بیمار جز سنگ‌های شکستۀ پایه‌ستون‌ها و زمینی شخم‌زده چیزی از آن باقی نگذاشته‌اند. این کتاب دست‌آوردی است از کاوش این کاخ در زمستان 1356 و بازسازی نیمه‌کارۀ آن در سال 1384.
تپه بابا جان مربوط به عصر برنز - عصر آهن است و در شهرستان دلفان استان لرستان، در بخش مرکزی، روستای نور آباد واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۱۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. باباجان. این محوطه باستانی، در پنج کیلومتر ی غرب نور آباد، مرکز شهرستان دلفان، واقع شده و نخستین بار توسط گلر گاف مید، از دانشگاه لندن، در فاصله سال‌ها ی ۱۳۴۴تا ۱۳۴۷مورد کاوش قر ار گرفت که نتایج درخشانی از تاریخ این سرزمین کهن به دست آمد. این اثر ارزشمند تاریخی از یک تپه مرکزی و چندین تپه در غرب و شرق
تاریخی از یک تپه مرکزی و چندین تپه در غرب و شرق تشکیل شده که تاکنون تنها تپه مرکزی و شرقی آن مورد بررسی باستان شناسان قرار گرفته است. بررسی‌های باستان شناسان. در بررسی‌های اولیه، چهار دوره تاریخی و پیش از تاریخ مربوط به دوره‌های ماد، هخامنش، قرون هشت و نهم و هزاره سوم پیش از میلاد در این تپه شناسایی شد. فرضیه مربوط به کوچ شهروندان فلات ایران توسط این باستان‌شناس در این تپه تأیید شد و نشان داد که شهروندان این ناحیه در دو سده مورد اشاره، مهاجران آریائی بودند که از شمال متوجه لرستان شده و در روستایی متشکل از
که از شمال متوجه لرستان شده و در روستایی متشکل از خانه‌های کوچک سنگی در دامنه تپه باباجان مستقر شدند. منطقه باباجان در گذشته از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده و مراکز اداری و مقر رؤسای محلی وسعت زیادی از ابنیه آن در هزاره پیش از میلاد را به خود اختصاص داده بود و مناطق مسکونی باستانی از یک پشته مرکزی و تپه‌های کوچکتر تشکیل شده است. پشته مرکزی. تپه مرکزی که از نظر شکل بیضی شکل است در امتداد جنوب شرقی به جنوب غربی قرار دارد و ابعاد آن ۶۰×۳۰متر بوده و در حوالی دامنه ۱۲۰متر عرض دارد. بررسی‌ها نشان می‌دهد این محل،
۱۲۰متر عرض دارد. بررسی‌ها نشان می‌دهد این محل، مرکز سکونت افراد در هزاره نخست پیش از میلاد بوده و در نتیجه کاوش‌های باستان‌شناسی، سه لایه (طبقه) فوقانی شناسایی شد که تمامی آن‌ها به این دوره تعلق دارد. در طبقه سوم با توجه به بقایای آثار معماری چنین به دست می‌آید که در این طبقه پی خانه‌ها به وسیله تیرهای چوبی و شاخه درختان به صورت مسطح قرار گرفته بودند. در لایه دوم، آثار فرهنگی و معماری تپه قرار دارد و در نقشه ساختمان آن که از یک اتاق بزرگ به حیاط متصل می‌شود، در چهار گوشه حیاط مرکزی، چهار اتاق شناسایی شده
در چهار گوشه حیاط مرکزی، چهار اتاق شناسایی شده که از این اتاق‌ها به عنوان برج استفاده می‌کردند. در میان برج‌ها اتاق‌های کوچک مستطیل شکلی ساخته شده که تعداد آن‌ها به چهار باب می‌رسد و در شمال، جنوب و غرب حیاط واقع شده و ورودی یا دروازه این مجتمع از سمت شرق است. کف ورودی این مجتمع سنگفرش بوده و کف پوش آن‌ها از یک لایه رس خاکستری با سنگ‌های پهن تشکیل شده است. در کاوش از اتاق شرقی این مجموعه، بقایای آسیاب دستی، ظروف سفالین و ذخیره آذوقه یافت می‌شود. درلایه اول نیز با توجه به بقایای آثار معماری که به دست آمده،
نیز با توجه به بقایای آثار معماری که به دست آمده، از نظر ساختمانی شبیه لایه دوم است. حیاط مرکزی این طبقه به یک سرسرای ستون دار مبدل شده و به جای برج‌های گوشه حیاط، اتاق‌های پذیرایی بزرگ دیگری در این لایه ساخته شده و تا غرب بنا امتداد یافته است. استفاده از سرسرای ستون دار و برج‌های کنجدار با رواق‌های ستون دار جناحی در کنار ساختمان‌ها یک ویژگی معماری درباری هخامنشی است که احتمال مراحل اولیه رواق پاسارگاد را مجسم می‌سازد. نماهای کشف شده از پلان بناهای مختلف در لایه‌های تپه مرکزی مانند دژ و بارو، تالار و
در لایه‌های تپه مرکزی مانند دژ و بارو، تالار و سرسرا، اتاق پادشاه و اتاقک‌های که محل مراسم مذهبی یا معبد گونه بوده و اتاق‌های ساده در اطراف حیاط مرکزی همگی نمونه‌های روشنی از معماری اولیه ایرانی است که تأثیرات این شیوه معماری را در دیگر دوره‌ها می‌توان مشاهده کرد. پشته شرقی. به شکل مخروطی بوده و در شرق تپه مرکزی واقع شده است. این پشته ۸۵متر عرض دارد و در آن دو ساختمان با پلکان‌های هم عصر دوره ماد و یک ساختمان دیگر مربوط به سده نهم وهشتم پیش از میلاد کشف شده است. از یافته‌های مهم این تپه، می‌توان اتاق منقوش
است. از یافته‌های مهم این تپه، می‌توان اتاق منقوش را نام برد و چون این اتاق دارای رنگ‌های تزئینی بوده از طرف کاوشگر تپه، اتاق نقاشی نامگذاری شد. مهم‌ترین مسئله در این اتاق کشف ۲۰۰عدد از قدیمی‌ترین آجرهای منقوش ایران است که نشانگر نوعی کتیبه یا تزئین دیواری برجسته و نقاشی شده است. این آجرها که دارای طرح‌های استاندارد و معین هستند در طیف متنوعی از طرح‌ها و مدل‌ها ی معکوس قرار دارند. در زمان حاضر دو نمونه از این آجرها، در موزه‌های اشمولین و بریتانیای انگلستان و تعدادی نیز در موزه ملی ایران نگهداری می‌شود. این
تعدادی نیز در موزه ملی ایران نگهداری می‌شود. این مجموعه باستانی در کنار ده‌ها اثر مکشوفه ظروف سفالی و سفالینه‌ها، انواع کوزه‌ها، گلدان‌ها، قوری‌ها، اشیاء مفرغی و مجموعه‌ای از دسته‌ها، شیرهای لوله‌ای و کوزه‌ها با طرح و شکل‌های مختلف نتایج درخشانی را از فرهنگ وتمدن ایرانی و این دیارنشان می‌دهد.
مدرسه حیاتی مربوط به اواخر زنديه و اوائل دوره قاجار است و در کرمان، مسیر بازار بزرگ، محدوده بازار وکیل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۱۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنای تاریخی در ابتدا محل سكونت و خانقاه رونق عليشاه اخوي حياتي كرماني بوده است. در سال ۱۲۶۷ هجری شمسی توسط بانک شاهنشاهی ایران و انگلیس خريداري گرديد. پس از تعطیلی بانک و انتقال آن به محل کنسولگری انگلیس، ساختمان حیاتی پس از انتقال اداره معارف در سال ١٣٢٠ برای استفاده دانش‌آموزان بازسازی و سال ١٣٢١ به احترام
استفاده دانش‌آموزان بازسازی و سال ١٣٢١ به احترام بانو "بی بی حیاتی" به نام او نامگذاری شد. این مدرسه تا سال ۱۳۵۶ به همین منظور استفاده می‌شد. پس از آن به مدت ۳۷ سال متروک و بلا استفاده شد. تا اینکه در پاییز سال ۱۳۸۵ به شماره ۴۱۸۰ به ثبت رسید و در سال ۹۳ با دستور استاندار وقت با هدف تغییر کاربری به موزه، مرمت و در زمستان ۱۳۹۴ توسط شهرداری کرمان به نام اکونو موزه بانو حیاتی افتتاح شد و اکنون به عنوان موزه مشاغل و حرف کرمان قدیم فعالیت می کند. هر اتاق این موزه به یک هنر و یک صنعت اختصاص دارد. سفالگری، فرش
به یک هنر و یک صنعت اختصاص دارد. سفالگری، فرش بافی، گلیم بافی و ... اتاقی هم تزیین شده تا نشان دهد یک کرمانی با استفاده از وسایل هنری و دستی خود، منزلش را تزیین می‌کند.
قلعه مظفری مربوط به اواخر دوره قاجار - اوایل دوره پهلوی است و در الشتر (شهرستان سلسله)، خیابان ۲۴ متری امتداد خیابان امام خمینی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۱۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. قلعه مظفری واقع در الشتر، یکی از بناهای تاریخی شهرستان سلسله به شمار می‌رود که به اواخر دوره قاجار تعلق دارد. این قلعه به وسیله یکی از خوانین محلی الشتر به نام صیدمهدی خان حسنوند مشهور به امیر العشایر بنا شده که بیانگری از تمدن قوم لک است. معماری این اثر تاریخی به دوره پهلوی اول مربوط
معماری این اثر تاریخی به دوره پهلوی اول مربوط بوده و در ساخت آن از مصالحی چون آجر، چوب، خاک، گچ، سنگ و خشت خام بهره گرفته شده و معماری آن طاق ضربی است. قلعه مظفری با مساحت کلی ۷۵۰ متر مربع و مساحت هر طبقه ۲۷۰ متر مربع، دارای زیربنایی به ابعاد ۹ در ۳۰ متر و حیاط آن به ابعاد ۲۰ در ۲۵ متر است. در گذشته بخشی از این بنای تاریخی به عنوان دارالحکومه و بخش دیگری از آن برای برگزاری آیین‌های ملی و مذهبی مورد استفاده قرار گرفته است. این قلعه در دو طبقه با پلان مستطیل و به شکل جنوبی بنا شده است. این بنای تاریخی دارای
و به شکل جنوبی بنا شده است. این بنای تاریخی دارای چهار برج مدور در چهارگوشه آن بوده است که در حال حاضر فقط یکی از برج‌های آن باقی مانده است. طبقه اول قلعه مظفری به روش معماری سنتی و طبقه دوم با تیر چوبی ساخته شده است که در بخش شمال غربی دارای مقداری تزئینات گچی است. بخش شاخص این بنای تاریخی برج آن است که با سنگ و آجر احداث شده است.
کوشک حمیدیه مربوط به اواخر دوره قاجار -اوایل دوره پهلوی است و در حمیدیه از توابع خوزستان، کوشک حمیدیه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۹۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنا همچون دیگر بناهای ثبت شده بارها مورد تعرض توسط شرکت بهره‌برداری کرخه و شاوور و شهرداری حمیدیه قرار گرفته‌است. گفته می‌شود غانم سواری اولین کسی است که میراث باستانی این شهر را معرفی کرد و در زمینه جلوگیری از تخریب آثار باستانی شهر حمیدیه فعالیت کرده‌است. سال ۱۳۸۴ خسارات وارد شده به کوشک حمیدیه نزدیک به ۶۰
۱۳۸۴ خسارات وارد شده به کوشک حمیدیه نزدیک به ۶۰ درصد برآورد شده بود. مساحت و محل بنای قصر حمیدیه. قصر حمیدیه به مساحت ۶ هکتار در چهار ساختمان در کنار رودخانه کرخه قرار گرفته‌است و در دوران جنگ تحمیلی محل استقرار تیپ الحدید، سپاه پاسداران و سپاه حمیدیه و گردان امام علی بوده‌است. تعرض به بنای قصر حمیدیه. سال ۱۳۸۴ خسارات وارد شده به قصر حمیدیه نزدیک به ۶۰ درصد برآورد شده بود. برای چندین بار بیل‌های میکانیکی شرکت بهره‌برداری کرخه و شاوور به این بنای ثبت شده تعرض کرده‌اند. گفته می‌شود از زمان واگذاری این بنا به
کرده‌اند. گفته می‌شود از زمان واگذاری این بنا به شرکت بهره‌برداری کرخه و شاوور وابسته به سازمان آب و برق خوزستان، روز به روز بر شدت تخریب آن بنا افزوده می‌شود. دوستداران میراث فرهنگی می‌گویند که به رغم همه توافقات ۱۲ ماده‌ای در خصوص چگونگی سرنوشت قصر تاریخی حمیدیه، فی مابین شرکت بهره‌برداری کرخه و شاوور وابسته به سازمان آب و برق و اداره کل میراث فرهنگی خوزستان در اوایل دهه ۸۰ شمسی، تنها یک ماده از آن توافقنامه به اجرا درآمده است. تخریب بخشهایی از بنای کوشک. در سال ۱۳۸۴ مدیر کل وقت میراث فرهنگی خوزستان با
در سال ۱۳۸۴ مدیر کل وقت میراث فرهنگی خوزستان با اشاره به مشکلات متعدد کوشک به دلیل دخل و تصرف در عرصه و حریم اثر، تخریب سقف به‌طور کامل که منجر به ریزش سقف زیر زمین شد، تفکیک حریم، تخریب دیوارها و ستون‌های بنا و همچنین استفاده از مصالح ناهمگون در بنا، طی نامه‌ای رسمی پیشنهاد می‌دهد که به منظور گسترش فعالیت‌های باستان‌شناسی در غرب خوزستان که نیازمند مکانی با شرایط اثر ملی کوشک حمیدیه است، این بنا به سازمان میراث فرهنگی کشور منتقل شود. همچنین در سال ۱۳۷۸ نیز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی احداث کتابخانه عمومی در
فرهنگ و ارشاد اسلامی احداث کتابخانه عمومی در اثر ملی یاد شده را پیشنهاد کرد که ظاهراً با توافق سازمان آب و برق خوزستان به انعقاد توافقنامه‌ای میان شورای شهر حمیدیه، میراث فرهنگی و اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی خوزستان منجر شد و موضوع از طریق فرمانداری اهواز مورد پیگیری قرار گرفت اما بی‌نتیجه ماند. تخریب توسط شرکت بهره‌برداری کرخه و شاوور. شرکت بهره‌برداری کرخه و شاوور در سال ۱۳۸۰ بدون رعایت اصول علمی مرمت بناهای تاریخی اقدام به آواربرداری و تخریب سقف اثر ملی کوشک حمیدیه کرد که منجر به باز شدن پرونده‌ای
ملی کوشک حمیدیه کرد که منجر به باز شدن پرونده‌ای قضایی در این زمینه شد. همچنین به گفته دوسداران میراث فرهنگی حمیدیه، طبق مادهٔ ۵۵۸ تا ۵۶۹ قانون مجازات اسلامی، سازمان آب و برق خوزستان با نقض مادهٔ ۵۶۶، تاکنون سه خانوار از کارکنان خود را در آن محل اسکان داده که این امر نشانگر سوءنیت به انهدام کامل اثر تاریخی کوشک حمیدیه است. تخریب، قطع و سوازاندن درختان محوطه کوشک توسط شهرداری حمیدیه. افرادی شبانه با اره‌های برقی برخی درختان اطراف محوطه کوشک حمیدیه را قطع کردند و محوطه باستانی را مورد تعرض قرار دادند. گفته
و محوطه باستانی را مورد تعرض قرار دادند. گفته می‌شود این اقدام توسط شهرداری شهر حمیدیه انجام شده که مورد اعتراض بسیاری از دوستداران میراث فرهنگی حمیدیه و استان قرار گرفته‌است. شهرداری حمیدیه پیش از این نیز اقدام به صدور پروانه ساخت و ساز در محوطهٔ تاریخی حمیدیه کرده بود.
تپه قلعه زیویه یا قلعه زیویه‌ مربوط به سدهٔ ۳ و ۴ ه.ق است و در شهرستان سقز، روستای زیویه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۱۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است لازم به ذکر است که این ده متعلق به خانواده کیخسروی از ایل فیض اله بیگی بوده است. از این بنای تاریخی در سالنامه‌های آشوری ذکری به میان آمده است و بیان شده که به دنبال شورش و طغیان اقوام مانایی (سده نهم تا ششم پیش از میلاد) از طریق قلعه این تپه عملیات‌های جنگی صورت گرفته است. اعتبار و شهرت جهانی زیویه به سال ۱۳۲۵ بازمی‌گردد که
و شهرت جهانی زیویه به سال ۱۳۲۵ بازمی‌گردد که در اثر عوامل جوی و ریزش برف و باران قسمتی از راس تپه تخریب و آثار و اشیاء به صورت اتفاقی کشف شدند. اولین عملیات باستان‌شناسی در این منطقه توسط رابرت رایسون آمریکای در سال ۱۹۴۵ انجام گرفت. در فاصله سال‌های ۱۳۲۵ تا ۱۳۲۳ یک فرد یهودی به نام ایوب رب نوع به مدت ۸ سال اقدام به کاووش کرد که بسیاری از آثار اکتشاف شده در این زمان به خارج از ایران قاچاق شد که در این راه رشید کیخسروی کوشش ها و تلاش های بسیاری برای جلوگیری از این اتفاق انجام داد که شرح وقایع آن را در کتابی
این اتفاق انجام داد که شرح وقایع آن را در کتابی به نام دوران بی خبری آورده است. در سال ۱۳۵۴ نصرالله معتمدی کاووش و بررسی اشیاء کشف شده در تپه باستانی زیویه را آغاز کرد دور دوم فعالیت‌های باستان‌شناسی معتمدی که ۶ سال به طول انجامید آثار بسیار ارزشمندی در آن کشف شد.
بقعه امامزاده خداشاه مربوط به سدهٔ ۷ ه.ق است و در شهرستان سبزوار، روستای خداشاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۳۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه حسن گاویار مربوط به هزاره اول ق است و در شهرستان دلفان استان لرستان، بخش میربگ، روستای دیماندول واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۱۵۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. حسن گاویار از عرفای لرستانی و لر زبان قرن هفتم هجری قمری دلفان این بقعه در ۲۰ کیلومتری نورآباد در دامنه رشته کوه بزکن و در یک کیلومتری آبشار زیبای غسلگه واقع است.
تپه سووخ بولاغ در شهرستان آوج، بخش مرکزی شهرستان آوج، روستای نقاش واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه خابانادالو باغی در شهرستان آوج، بخش مرکزی، روستای نیرج واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۱۰۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه پته کوه در استان قزوین، شهرستان بوئین‌زهرا، بخش مرکزی، روستای پتکوه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۱۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دژ بوینی یوغون در شهرستان نیر، روستای کورعباسلو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شیر قلعه از آثار تاریخی استان سمنان مربوط به پیش از اسلام - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است. شیرقلعه در فاصله ۱ کیلومتری شمال غرب شهمیرزاد واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۴۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. محل مذکور در بین دو رشته کوه و داخل دره واقع شده و بر روی قله کوه شمالی آن آثار قلعه‌ای بچشم می‌خورد که به نام شیر قلعه معروف می‌باشد. ساختمان شیر قلعه شهمیرزاد در ردیف قلعه‌های سارو است و این قلعه نیز از پناهگاه‌های مستحکم اسپهبدان طبرستان بوده است. در افسانه های محلی و
اسپهبدان طبرستان بوده است. در افسانه های محلی و بین مردم این قلعه تاریخی و زیبا را طلسم شده می پندارند و کمتر کسی وارد قلعه میشود
قلعه سارو (جنوبی) مربوط به پیش از اسلام - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در سمنان، ۳۰ کیلومتری شمال شهر در محله کلاته سارو واقع شده است. قدمت قلعه‌ها را منسوب به دوره های پیشدادیان و کیانیان می‌دانند که به‌علت صعب ‌العبور بودن مسیر دسترسی و وجود پرتگاه‌های خطرناک، تسخیرناپذیر بوده‌اند. این قلعه‌ها در دوره‌های مختلف تاریخی مورد استفاده واقع شدند و در دوران تسلط اشکانیان و اسپهبدان طبرستان، یکی از پایگاه‌های مهم به ‌شمار می‌رفتند. همچنین بیش از دو قرن، قلعه‌های سارو یکی از کانون‌های مهم فرقه باطنیان
قلعه‌های سارو یکی از کانون‌های مهم فرقه باطنیان (اسماعیلیان) بوده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۴۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تپه پوکردوال در منتهی‌الیه حاشیه شرقی گرگان و در حاشیه رودخانه پوکردوال قرار دارد. این تپه دارای ابعاد ۵۵×۹۵ متر و از سطح زمین‌های اطراف ۵/۲ متر بالاتر است. در گمانه زنی باستان‌شناسی در سال‌های ۸۷–۱۳۸۶ توسط کارشناسان باستان‌شناسی اداره کل میراث فرهنگی استان گلستان چهار دوره فرهنگی از دوره نوسنگی با سفال تا دوره ایلخانی بدست آمده است.این تپه متعلق به محله اوزینه گرگان که در روزگاران قدیم اصیلترین خانوادههای استرابادی در ان زندگی میکردند این اثر در تاریخ به شمارهٔ ثبت ۴۳۷۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به
شمارهٔ ثبت ۴۳۷۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. منابع. عباسی، قربانعلی، جبرئیل نوکنده و حمید عمرانی رکاوندی، ۱۳۹۱، گزارش گمانه زنی تپه پوکردوال در حاشیه شهر گرگان، چکیده مقاله‌های یازدهمین گردهم آیی باستان‌شناسی ایران، تهران، موزه ملی ص ۳۰۷
برج و باروی قلعه چالشتر مربوط به دوره ساسانی است و در شهرستان شهرکرد، شهر چالشتر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
منزل ماپار مربوط به دوره پهلوی اول است و در اهواز، خیابان نادری، خیابان خوانساری، پ ۵۵۱ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۲۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این خانه تاریخی در ۲ طبقه بوده و شامل زیرزمین و یک طبقه هم‌کف و اتاقی در بالا است. فعالیت‌های خانه ماپار. مجموعه تاریخی، فرهنگی و گردشگری پس از واگذاری به بخش خصوصی در بهمن ماه ۱۳۹۵ توسط صندوق احیا تبدیل به محلی برای برگزاری برنامه‌های فرهنگی ازجمله، رویدادهای گردشگری، کارگاه‌های علمی، رونمایی کتاب و … بوده‌است. بخش‌های مختلف.
علمی، رونمایی کتاب و … بوده‌است. بخش‌های مختلف. مجموعه گردشگری تاریخی ماپار دارای نگارخانه برای نمایش و فروش آثار هنری است. همچنین یک عکاسخانه در این مجموعه وجود دارد تا بازدیدکنندگان با لباس‌های محلی خوزستان و سایر اقوام ایرانی عکس گرفته و به یادگار داشته باشند. شربت‌خانه ماپار نیز با هدف پذیرایی از مهمانان و عرضهٔ نوشیدنی‌های محلی ازجمله «مای لقاح» (نوعی از عرقیجات به عمل آمده از لقاحِ درخت نخل) و از نوشیدنی‌های بومی و محلی خوزستان راه اندازی شده‌است. کارگاه صنایع دستی، مرکز گردشگری کودک (بامک)، مرکز
کارگاه صنایع دستی، مرکز گردشگری کودک (بامک)، مرکز راهنمایان گردشگری نیز از دیگر واحدهای فعال در این مجموعه تاریخی گردشگری هستند. اجرای موسیقی سنتی در ساعاتی از روز نیز یکی دیگر از برنامه‌های مجموعه خانه تاریخی ماپار اهواز است. نخل ماپار. یکی از ویژگی‌های این مجموعه فرهنگی، نخل خمیدهٔ این خانه است که تبدیل به جاذبه‌ای برای گردشگران شده‌است. این نخل، سوژهٔ یک فیلم مستند کوتاه با موضوع محیط زیست به نام «قهر نخل» نیز شد.
مزار امامزاده سید نظام الدین عشق آباد فریمان مربوط به دوره تیموریان است و در شهرستان فریمان، روستای عشق آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۴۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.