payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در جنوب این مرز رودخانه‌ای و رود ارس، منطقه مغان قرار داشت، در حالی که در شمال غرب شروان منطقه شکی و در غرب آن منطقه اران بود. با این حال، در طول بخش زیادی از تاریخ خود، حاکمان شروان، به ویژه شروانشاهانی که از آغاز قرن نهم تا آغاز قرن هفدهم حکومت می‌کردند، تلاش کردند مرزهای خود را به سمت شمال، به منطقه کوهستانی لیزان و به سمت شرق، تا سواحل خزر، قوبا و مسقط یا مشکت در جهت باب‌الابواب یا دربند گسترش دهند. همچنین آن‌ها به سمت جنوب تا باکو نیز پیشروی داشتند. مناطق کم‌ارتفاع شروان همواره تحت فشار همسایگان
مناطق کم‌ارتفاع شروان همواره تحت فشار همسایگان قدرتمندی چون آلان‌ها یا اوست‌ها از قفقاز مرکزی، حاکمان هاشمی باب‌الابواب، مهاجمان روس از دریای خزر، و قدرت‌های کردی و دیلمی در جنوب مانند شدادیان و مسافریان قرار داشت. تاریخ. از شروان نخستین بار در دورهٔ ساسانیان یاد شده‌است. این منطقه پس از اسلام تحت حکومت خلفای اموی و عباسی قرار گرفت. شروان‌شاهان. شروان‌شاهان از فرمانداران خلافت عباسی در منطقه قفقاز و از دودمان مزیدی بودند. در سال ۸۶۱ میلادی هیثم بن خالد از خلافت سرپیچی کرده و حکومتی مستقل را در شروان تشکیل
سرپیچی کرده و حکومتی مستقل را در شروان تشکیل داد که تا قرن‌ها ادامه یافت. در اواخر سال ۱۵۰۰ میلادی شاه اسماعیل شروان‌شاهان را شکست داد و شروان تبدیل به یکی از ولایت‌های ایران گردید. خاندان مزیدی نیز تا سال ۱۵۳۸ فرمانداران ولایت شروان بودند تا آن که در این سال، شاه تهماسب یکم با انتخاب فرمانداری جدید به حکمرانی آنها بر شروان پایان داد. صفویان. شروان در دوره صفویان یکی از ولایت‌های ایران بود و فرمانداران آن که با عنوان بیگلربیگی شناخته می‌شدند توسط شاهان صفوی برگزیده می‌شد. پایتخت ولایت شیروان شماخی بود و
برگزیده می‌شد. پایتخت ولایت شیروان شماخی بود و باکو، شکی، دربند، قوبا، سالیان و آغ‌داش دیگر شهرهای مهم این ولایت بودند. با افول صفویان در اوایل قرن هجدهم، شروان بار دیگر تحت حاکمیت عثمانی قرار گرفت، اما سیاست‌های توسعه‌طلبانه پتر کبیر و جاه‌طلبی‌های روسیه در شرق قفقاز تأثیرگذار شد. طبق معاهده روس-عثمانی سال ۱۷۲۴، منطقه ساحلی باکو برای اولین بار از شروان جدا شد و به فرماندار عثمانی شمّاخه واگذار شد. افشاریه و زندیه. کنترل ایران توسط نادرشاه بار دیگر تأیید شد و شمّاخه در سال ۱۷۳۴ توسط نادرشاه فتح شد. اما پس
و شمّاخه در سال ۱۷۳۴ توسط نادرشاه فتح شد. اما پس از مرگ نادرشاه در سال ۱۱۶۰ هجری قمری/۱۷۴۷ میلادی، نفوذ ایران در قفقاز شرقی کاهش یافت و شاهزادگان محلی در مناطق شروان و دربند قدرت را به دست گرفتند. روسیه تزاری و شوروی. فشار روسیه تا اواخر قرن هجدهم افزایش یافت و مصطفی خان شروان در سال ۱۸۰۵ میلادی به تزار الکساندر اول تسلیم شد، در حالی که به طور مخفیانه به دنبال حمایت ایران بود. در سال ۱۸۰۶ میلادی، روس‌ها دربند و باکو را اشغال کردند و معاهده گلستان در سال ۱۸۱۳، شروان، دربند و باکو را به روسیه اختصاص داد. در
شروان، دربند و باکو را به روسیه اختصاص داد. در دوران حکمرانی تزارها، شروان و شمّاخه در تقسیمات اداری مختلف امپراتوری روسیه گنجانده شدند. بسیاری از بناهای قدیمی اسلامی این شهر در زلزله سال ۱۸۵۹ آسیب دیدند، اما حتی تا آن زمان، شمّاخه همچنان جمعیت بیشتری (۲۱،۵۵۰ نفر) نسبت به باکو (۱۰،۰۰۰ نفر) داشت. این وضعیت پیش از رشد جمعیتی و صنعتی چشمگیر باکو در دو یا سه دهه بعدی به عنوان یک مرکز بهره‌برداری نفتی بود. پس از انقلاب بلشویکی، این مناطق به طور اسمی جزو آذربایجان شوروی شدند و شمّاخه به مرکز یک رایون یا ناحیه
شوروی شدند و شمّاخه به مرکز یک رایون یا ناحیه اداری تبدیل شد، اگرچه جمعیت تخمینی آن در سال ۱۹۷۰ میلادی(۱۷،۹۰۰ نفر) هنوز به‌طور قابل توجهی کمتر از سطح جمعیتی قرن نوزدهم بود. پیشینه قومی. زبان رسمی این منطقه پس از اسلام زبان فارسی بوده‌است؛ و شعرای منطقه، مانند خاقانی، نظامی گنجوی، فلکی شروانی، قوامی گنجوی، ذوالفقار شروانی و غیره همگی اشعار خود را به فارسی سروده‌اند. جمال الدین خلیل شروانی در قرن هفتم در نزهةالمجالس از بیش از هفتاد تن از شعرای پارسی‌گوی شَروان و مناطق همسایه شروان نام برده و شعر نقل
شَروان و مناطق همسایه شروان نام برده و شعر نقل کرده‌است. بدر شروانی شاعر قرن نهم قمری و ملک‌الشعرای خلیل‌الله اول شروان‌شاه نیز دیوانی در ۱۲٬۴۷۳ بیت دارد که به استثنای دو غزل آن که به یک گویش ایرانی به نام زبان کنار آب است، و حدود ۵۰ بیت آن که به ترکی است، بقیه تماماً به فارسی است. در منطقهٔ اران و شروان سده‌ها پیش از بدر شروانی و به احتمال زیاد بعد از سال ۴۵۸ که غزها به اران و شروان حمله کردند و موجب خرابی فراوان و کشتارهای بسیار شدند گروه‌هایی از ترکان مستقر شده بودند. در ایام حکومت قزل ارسلان (عثمان بن
شده بودند. در ایام حکومت قزل ارسلان (عثمان بن ایلدِگِز) (۵۷۸–۵۸۲ قمری) که به شَروان حمله کرد و شماخی را متصرف شد و اَخسِتان یکم فرمانروای شَروان مجبور شد مقر خود را به باکو منتقل کند. نیز احتمالاً گروه‌های دیگری از ترکان در شَروان ساکن شدند. از اشعار بدر چنین برمی‌آید که در قرن نهم نیز گروه‌های دیگری از ترکمانان (=ترکان) شَروان را مورد تاخت و تاز قرار داده و موجب خرابی آنجا شده بودند. این ترکمانان بی‌شک سپاهیان اسکندر قراقویونلو بودند که از تبریز به شَروان حمله کرده و خرابی‌های بسیار به بار آورد. ظاهراً پس
کرده و خرابی‌های بسیار به بار آورد. ظاهراً پس از قرن نهم قمری هجوم عناصر ترکمان به شروان و اران شدت گرفته و مهاجرت‌های آنان به این مناطق بیشتر شده‌است. می‌دانیم که شروان در سال ۹۴۵ قمری به دست سپاهیان شاه طهماسب ضمیمهٔ ایران شد و شروانشاهان منقرض شدند. طبعاً صفویان گروه‌هایی از قزلباش را در آنجا مستقر ساخته بودند. اولیا چلبی، جهانگرد قسطنطنیه‌ای (۱۰۹۵–۱۰۲۰) در سیاحتنامهٔ خود (ج ۲، ص ۳۰۱) اهالی باکو را ترکمانانی می‌داند که به آن‌جا کوچیده‌اند. به نوشتهٔ او قبایل آنان ساکن می‌شوند و کوچ می‌کنند.
وسترن ژانری هنری است که در فیلم، تلویزیون، رادیو، بازی ویدئویی، ادبیات، نقاشی و سایر هنرهای تجسمی مورد استفاده قرار می‌گیرد. داستان‌های این ژانر بیشتر در نیمه دوم قرن ۱۹ میلادی و در آمریکای قدیم و پس از نبرد آلامو در سال ۱۸۳۶ و به‌ویژه پس از پایان جنگ داخلی آمریکا در سال ۱۸۶۵ و کشتار زانوی زخمی در سال ۱۸۹۰ اتفاق می‌افتاد. در کنار موسیقی جاز و ادبیات قرن بیستم، وسترن اصیل‌ترین فرم هنری زاده شده در ایالات متحده آمریکا است. فرمی که پیش از تولد سینما، در قالب ادبیات عامه‌پسند و پاورقی‌ها و هم‌زمان با شکل‌گیری
عامه‌پسند و پاورقی‌ها و هم‌زمان با شکل‌گیری این سرزمین، آغاز به روایت سینمایی شکل‌گیری تمدن و غلبهٔ سلطه‌طلبانهٔ آن بر شیوه‌های سنتی زندگی ساکنان و مالکان اصلی این سرزمین کرد و با سرقت بزرگ قطار بود که تماشاگران آغاز سینمای وسترن را درک کردند. بعضی اعتقاد دارند که وسترن اصیل‌ترین گونه و مادر تمام ژانرها است. با وسترن است که سینما آغاز می‌شود و مفهوم «حرکت» به مثابه جوهر سینما را مبنای روایت و سازمان خود قرار می‌دهد. به قول آندره بازن، نظریه‌پرداز بزرگ سینما، اگر سینما یعنی حرکت، پس وسترن عالی‌ترین مصداق
اگر سینما یعنی حرکت، پس وسترن عالی‌ترین مصداق سینما و مظهر و عصاره آن است. هیچ فرم هنری دیگری همچون وسترن نتوانست با معدودترین و کم‌شمارترین کلیشه‌ها، سال‌ها و دهه‌ها کار کند و هر بار تکرارناپذیرتر و تازه‌تر جلوه کند. وسترن، محبوب‌ترین ژانر سینمای هالیوود از اوایل قرن بیستم تا دهه ۶۰ میلادی بود. درون‌مایه. ژانر وسترن، گاهی غلبهٔ بیابان و تبعیت طبیعت را به نام تمدن یا مصادرهٔ حقوق ارضی ساکنان مرزی و بومی آمریکایی به تصویر می‌کشد. وسترن جامعه‌ای را به تصویر می‌کشد که حول قوانین و کدهای افتخاری و شخصی، و
می‌کشد که حول قوانین و کدهای افتخاری و شخصی، و عدالتی مستقیم یا خصوصی نظیر عداوت سازمان یافته است تا اینکه حول قوانینی منطقی و انتزاعی که در آن طبقهٔ اجتماعی عمدتاً از طریق نهادهایی نسبتاً غیرشخصی حفظ می‌شود. ادراک عامی که از وسترن وجود دارد داستانی است متمرکز بر زندگی خانه به دوشی سرگردان که معمولاً یک گاوچران یا جنگنده با اسلحه است. یک نمایش قدرت یا دوئل به وقت غروب که در آن دو یا چند جنگنده با اسلحه وجود دارد، صحنه‌ای کلیشه‌ای در ادراک عامی از وسترن است. به طریقی، چنین پروتوگونیست‌هایی احتمالاً در
است. به طریقی، چنین پروتوگونیست‌هایی احتمالاً در استعاره زادگان شوالیه ارنت (سرگردان) هستند که در مرکز ژانرهای فراگیر اولیه مانند عاشقانه‌های آرتوری قرار می‌گیرند. همانند گاوچران یا جنگنده با اسلحه در ژانر وسترن، شوالیه ارنت (سرگردان) در داستان‌ها و شعرهای اولیه اروپایی از مکانی به مکانی دیگر با اسبش سرگردان بود و با بدذاتان و شروران گوناگون در جنگ. او به ساختار اجتماعی مشخص و ثابتی تعلق نداشت، بلکه تعلق وی به قانون و کد افتخاری درونی شدهٔ خویش بود و همانند شوالیه ارنت، قهرمانان وسترن اغلب «دوشیزهٔ در خطر»
شوالیه ارنت، قهرمانان وسترن اغلب «دوشیزهٔ در خطر» را نجات می‌دهند. به‌طور مشابه، پروتوگونیست‌های سرگردان وسترن، ویژگی‌هایی هم‌تراز با تصویر رونین در فرهنگ معاصر ژاپنی دارد. وسترن این مؤلفه‌ها را برای نمونه می‌گیرد و از آن‌ها برای بیان داستان‌های سادهٔ اخلاقی استفاده می‌کند. هرچند برخی از نمونه‌های بارز به لحاظ اخلاقی دوپهلو و مبهم هستند. وسترن اغلب بر زمختی و تندی بیابان تأکید می‌کند و اغلب صحنه را در چشم‌اندازی لم‌یزرع و ویران می‌چیند. چیدمان‌های خاص شامل پادگان‌ها، مرتع‌ها و مزرعه‌های خالی، روستاهای بومی
مرتع‌ها و مزرعه‌های خالی، روستاهای بومی آمریکایی یا شهرهای مرزی کوچک با مشروب‌فروشی‌ها، مغازه‌ها، اصطبل‌ها و زندان‌های کوچک است. جدای از بیابان این معمولاً مشروب‌فروشی‌ها هستند که تأکیدی بر وجود غرب وحشی دارند: مکانی است برای موسیقی گوش دادن (پیانویی که تمیز نواخته نمی‌شود)، زن‌ها (معمولاً فاحشه‌ها)، قماربازی (پوکر با دست باز یا کشیدنی)، نوشیدن (آبجو یا ویسکی)، دعوا و داد و بیداد کردن، آدم‌کشی، قتل و تیراندازی. در برخی وسترن‌ها که تمدنی وجود دارد، شهر کلیسا و مدرسه دارد و در برخی دیگر که قوانین مرزی دارند،
و مدرسه دارد و در برخی دیگر که قوانین مرزی دارند، چنان‌که سرجیو لیون گفته است: «جایی است که زندگی ارزشی ندارد.» فیلم. ویژگی‌ها. نهاد فیلم آمریکا وسترن را فیلمی تعریف می‌کند که در آمریکای غربی ایجاد شده و دربردارندهٔ روح، تنازع و مرگ مرزهای جدید است. به نظر می‌رسد اصلاح وسترن که برای توصیف ژانر فیلم روایی به کار می‌رود، از مقاله‌ای در مجلهٔ جهان تصویر متحرک به تاریخ ژوئیه ۱۹۱۲ نشأت گرفته باشد. اغلب ویژگی‌های فیلم‌های وسترن بخشی از افسانه‌های غربی عامه در قرن ۱۹ بودند و پیش از آنکه فیلم فرمی از هنر محبوب
قرن ۱۹ بودند و پیش از آنکه فیلم فرمی از هنر محبوب شود، جایگاهش تثبیت شده بود. فیلم‌های وسترن معمولاً شخصیت‌هایی نظیر گاوچران‌ها، تفنگداران و کسانی که برای جایزه جنایتکاران را دستگیر می‌کنند، به تصویر می‌کشد و این‌ها اغلب بی‌خانمان‌هایی سرگردان هستند که کلاه لبه‌دار، چرخ‌های دندانه‌دار، زین‌هایی از پوست آهو و گوزن می‌پوشند و از هفت‌تیر و اسلحه به عنوان ابزارهای روزانه‌ای برای بقا استفاده می‌کنند و میان شهرهایی گرد و غباردار، مرتع‌ها و گله‌ها به روی مرکب‌هایی معتمد بر سوار می‌روند. فیلم‌های وسترن به مقدار
معتمد بر سوار می‌روند. فیلم‌های وسترن به مقدار زیادی در دورهٔ صامت محبوب بودند؛ امّا با ظهور صدا در ۱۹۲۸–۱۹۲۷ استودیوهای بزرگ هالیوود به سرعت از ژانر وسترن کناره گرفتند و آن را به استودیوها و تولیدکنندگان کوچک‌تر واگذار کردند که سینما و سریال‌هایی با بودجهٔ کم را در دههٔ ۱۹۳۰ به تولید انبوه رساندند. در اواخر دهه ۱۹۳۰ فیلم‌های وسترن به‌طور گسترده در هالیوود به عنوان ژانر پالپ در نظر گرفته می‌شدند، امّا محبوبیت آن به مقدار زیادی توسط همان استودیوهای تولیدی بزرگ با ساخت فیلم‌هایی نظیر زیر زنده شد: شهر داج (با
با ساخت فیلم‌هایی نظیر زیر زنده شد: شهر داج (با بازی ارول فلین)، جسی جیمز (با تایرون پاور در نقش اصلی)، صلح‌جوی متحد (جول مک کرا)، دستری دوباره می‌راند (با بازی جیمز استوارت در اولین فیلم وسترن خود، تهیه شده توسط مارلن دیتریچ) و شاید مهم‌تر از همه کار برجستهٔ جان فورد به نام دلیجان که یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های پربینندهٔ سال شد. جان وین ستاره‌ای معروف در فیلم‌های تولیدی «آرتیست‌های متحد» در فیلم‌های سرتیتر وسترن درجه ب سینما شد. پس از تجدید موفقیت‌های تجاری وسترن در اواخر دهه ۱۹۳۰ محبوبیت وسترن افزایش یافت
وسترن در اواخر دهه ۱۹۳۰ محبوبیت وسترن افزایش یافت و قلهٔ این محبوبیت در دهه ۱۹۵۰ بود که شمار فیلم‌های وسترن تولیدی از جمع تمامی ژانرهای دیگر بیشتر بود. فیلم‌های وسترن اغلب تعارضات با بومی‌های آمریکایی را به تصویر می‌کشد. در حالی که وسترن‌های اولیه که بیشتر متمرکز بر فرهنگ اروپایی بودند، اغلب بومیان (سرخ‌پوست‌ها) را به عنوان تبهکارانی پست به تصویر می‌کشیدند، وسترن‌های جدیدتر که به لحاظ فرهنگی خنثی‌تر بودند، (به‌ویژه آن‌هایی که توسط جان فورد کارگردانی شده بودند) رفتاری همدلانه‌تر با بومی‌های آمریکایی داشتند.
رفتاری همدلانه‌تر با بومی‌های آمریکایی داشتند. دیگر تم‌های تکرارشوندهٔ وسترن شامل سفرهای مخاطره‌آمیز (مانند دلیجان) یا گروه‌های راهزنان که شهرهای کوچک را ترور می‌کنند، مانند هفت دلاور و نوادا اسمیت است. وسترن‌های اولیه اغلب همانند دیگر فیلم‌های اولیهٔ هالیوود در استودیو فیلم‌برداری می‌شدند ولی وقتی تصویربرداری در محل از دهه ۱۹۳۰ رایج‌تر شد، تولیدکنندگان وسترن از گوشه و کناره‌های متروک آریزونا، کالیفرنیا، کلرادو، کانزاس، مونتانا، نوادا، نیومکزیکو، اوکلاهما، تگزاس، یوتا یا وایومینگ استفاده کردند. نقد آندره
تگزاس، یوتا یا وایومینگ استفاده کردند. نقد آندره بازن دربارهٔ فیلم‌های وسترن. فیلم‌های وسترن، برای اینکه بتوانند به عمق تاریخ و فرهنگ غرب وحشی نفوذ کنند، نیازمند پایبندی بیشتری به واقعیت‌های تاریخی هستند. متأسفانه، اغلب وسترن‌ها بیشتر محصول تخیلات سازندگانشان هستند تا بازتابی دقیق از رویدادهای تاریخی. این رویکرد، از ارزش و عمق این ژانر می‌کاهد و آن را به مجموعه‌ای از درگیری‌های سطحی و کودکانه تقلیل می‌دهد.
شهرستان فَرَب (به ترکمنی:‌Farap etraby، فاراپ اطرابیٛ) یک شهرستان‌ منحل شده در استان لب آب کشور ترکمنستان است. ٔدر برخی نقشه‌ها و منابع فارسی، نام شهرستان فاراب نیز استفاده می‌شود. مرکز این شهرستان شهر فَرَب بود. این شهرستان در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۲۲، با قرار مجلس ترکمنستان، منحل شده و اراضی آن به شهرستان چهارجوی واگذار شد.
سوبارو لگاسی (نسل دوم) (Subaru Legacy (second generation)) خودرویی است که در سال‌ های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹ تولید شده‌ است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو، خودروهای موتور جلو-چهار چرخ متحرک، آمریکای شمالی بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی ، ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است.
تاترا تی۸۰ (Tatra T۸۰) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۵۲۵ produced تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو لوکس قرار گرفته و طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است. موتور آن ۵۹۹۱ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به صورت دستی است.
کیا ونگا (Kia Venga) خودرویی است که در بدنه B-segment MPV که بر اساس نسل قبلی ریو ساخته شده توسط خودرو ساز کره ای کیا تولید شد. این خودرو توسط Peter Schreyer براساس ماشین مفهومی No3 طراحی شده.این خودرو در سال ۲۰۰۹ در نمایشگاه فرانکفورت همراه با کیا سول به نمایش گذاشته شد. این خودرو در کلاس مینی ام‌پی‌وی قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی و عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
فراری ۴۵۶ (Ferrari ۴۵۶) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۳تولید شده‌است. این خودرو در کلاس خودرو GT قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده است.
پیل ترایدنت (Peel Trident) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۶Approximately ۴۵ produced تولید شده‌است. طراحی آن توزیع نیروی پیشران بوده طول آن در حالت طبیعی و عرض آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است. موتور آن DKW ۴۹ cc, ۴.۲ hp + some cars made with Triumph Tina ۹۹ cc سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به صورت دستی است.
شورلت نوا (یا شوی II) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۹ و ۱۹۸۵–۱۹۸۸ تولید شده ‌است. این خودرو جزو مقاوم‌ترین خودروها در برابر فشار هوا است. شورولت Chevy II Nova اتومبیل‌های جمع و جور هستند که توسط بخش شورولت جنرال موتورز در چهار نسل برای سالهای مدل ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۹ تولید شده‌اند. نوا بهترین مدل در ترکیب Chevy II تا سال ۱۹۶۸ بود. در سال ۱۹۶۹ اسم Chevy II کنار گذاشته شد و نوا تبدیل به اسم اصلی برای مدلهای ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۹ شد؛ و روی پلت فرم بدنه X تا سال ۱۹۷۹ ساخته می‌شد، در بهار سال ۱۹۷۹، شورلت سایتیشن به عنوان
می‌شد، در بهار سال ۱۹۷۹، شورلت سایتیشن به عنوان جایگزین نوا معرفی شد. البته نسل پنجم شورلت نوا در سال ۱۹۸۵ با نام نوا دوباره بازگشت، ولی خیلی زود پایان یافت و این شرکت از سال ۱۹۸۸ به بعد تحت نام یکی زیر مجموعه‌های شرکت NUMMI و در قسمت ون ‌های محور جلو تویوتا ژاپن شرکت NUMMI به فعالیت خود ادامه می‌دهد. تاریخچه. پیشینه. شورولت نووا (نووا به معنای نوح که در ایران به اشتباه نوا نوشته می شود) با نام دیگر شوی II (Chevy II) مانند بسیاری دیگر از خودروهای هم خانواده خود با دو محوریت اسپرت و خانواده در دو قالب کوپه
خود با دو محوریت اسپرت و خانواده در دو قالب کوپه و سدان طراحی و تولید شد. در سال ۱۹۶۱، شورولت در مدل کورویر Corvair Monza خود برنده بزرگی داشت، اما هیچ چیزی برای رقابت با فورد فالکون بلند پرواز ندارد. راه حل ۱۹۶۲: بازگشت به مدل، کم هزینه شورولت Chevy II. هنگامی که اتومبیل‌های ۱۹۶۰ در پاییز سال ۱۹۵۹ اولین کار خود را آغاز کردند و هنگامی که فروش سال ۱۹۶۰ شمرده شد: با این نتیجه یک چیز واضح بود: Falcon ماشین برنده میدان بود، و Corvair با مشکل روبرو شد.. بنابراین، در دسامبر سال ۱۹۵۹ - اندکی پس از ورود Falcon به
در دسامبر سال ۱۹۵۹ - اندکی پس از ورود Falcon به بازار - تصمیم گرفته شد یک خودروی کامپکت معمولی در نمایشگاه‌های شورولت بعنوان مدل ۱۹۶۲ قرار بگیرد. کلر مک کیچان، یکی از طراحان Chevy در آن زمان، گفت: "این یک کار عجله واقعی بود." "ما می‌خواستیم برخی از جنبه‌های شورولت را در طراحی حفظ کنیم، اما باید با اندازه‌ها و ابعاد Falcon مطابقت می‌داشتیم. چنین برنامه ای عجولانه بود که ما مجبور شدیم از تکنولوژی در آن استفاده کنیم. ” کلر مک کیچان این طراح قدیمی شورلت در مورد ایجاد نوا یادآوری کرد: "در طراحی خودرو برای ما یا
ایجاد نوا یادآوری کرد: "در طراحی خودرو برای ما یا مهندسین هیچ فرصتی برای تست کردن یا دور زدن با ایده‌های جدید وجود نداشت؛ و باید طرح نهایی ماشین را می‌دادیم." در سال ۱۹۶۲ شورلت ماشینی تولید کرد که فاصله چرخهای جلو و عقب آن ۱۱۰ اینچ بود، ایده ای که از فورد فالکون ۱۰۹٫۵ اینچی گرفته شده بود و به اصلی‌ترین طرح این کمپانی در آن سال تبدیل شد. وی ادامه داد: "فکر می‌کنم سریعترین برنامه ای بود که در هر زمان انجام دادیم." "ما شب و روز بر روی آن ماشین کار می‌کردیم و مهلت کمی داشتیم تا آن را از طریق فروشگاه‌های خود
مهلت کمی داشتیم تا آن را از طریق فروشگاه‌های خود عرضه کنیم." و این همان چیزی است که شورلت نوا را به یکی از سریعترین برنامه‌های توسعه ماشین‌های جدید در تاریخ جنرال موتورز تبدیل کرد - تنها ۱۸ ماه پس از اینکه طراحان چراغ سبز را نشان دادند، اولین تولید شورلت نوا در اوت سال ۱۹۶۱ از خط مونتاژ Willow Run در میشیگان بیرون آمد و بعدها در نمایندگی‌های اوکلند، کالیفرنیا و فرامینگهام نیز شروع به تولید نوا کردند. شورلت نوا (Chevy II) از موتورهای ۴ سیلندر خطی یا ۶ سیلندر خطی بهره می‌برد که این شش سیلندر از ۷ یاتاقان
خطی بهره می‌برد که این شش سیلندر از ۷ یاتاقان اصلی استفاده می‌کردند، یک طراحی انقلابی در روزگار خود. این موتورها به تازگی و مخصوص این خودروی جدید طراحی شده بودند. مهندسی ساده، اما به روز بود. یک ساختار کاملاً جدید که با هیچ خودروی جنرال موتورز مشترک نیست. برعکس شورلت کورویر، شورلت نوا ۱۹۶۲عملاً قصد هیچ انقلابی در طراحی مفهومی یا تولید خودرو را نداشت و مأموریت آن این بود که به خریداران نوا یک خودروی کامپکت ارائه دهد. وقتی مدیر کل شورلت Chevy II را به مطبوعات اعلام کرد، این اتومبیل را «ارائه حداکثر کارکرد با
اعلام کرد، این اتومبیل را «ارائه حداکثر کارکرد با پیشرفت» توصیف کرد. بحث و گفتگوهای زیادی در کارخانه شورلت وجود داشت دربارهٔ نامگذاری این ماشین جدید، بود و برای ادامه دادن با چوی 2 "Chevy II" بسیار دیر شده بود. نوا یکی از گزینه‌های فینالیست بود. البته به دلیل عدم شروع با حرف"C" از بین رفت اما به عنوان نام برتر انتخاب شد. درنهایت، البته، نشان نوا جایگزین Chevy II شد - اما این اتفاق تا یک دهه به طول انجامید. سازندگان Chevy II در بیشتر قسمتها از Falcon الگو می‌گرفتند. فاصله ۱۱۰ اینچ چرخهای جلو و عقب، طول کلی
فاصله ۱۱۰ اینچ چرخهای جلو و عقب، طول کلی ۱۸۳ اینچ، و عرض کلی ۷۰٫۸ اینچی آن، همه همان‌طور که انتظار می‌رفت، نسبتاً بزرگتر از ابعاد فالکون بود ابعاد داخلی بیشتر از فالکن، با صندلی‌های تا شو آن است. فضای صندوق عقب، ناحیه ای که Corvair واقعاً در آن قسمت مشکل داشت و از کوچکی آن رنج می‌برد، در Chevy II به اندازه یک پوند ۲۵٫۵ متر مکعب تغییر یافته بود. از طرفی خطوط دلپذیری که به‌طور کلی از الگوی شورولت فول سایز پیروی می‌کردند در حقیقت تداعی گر شورلت ایمپالا بودند. نسل اول (۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵). بعد از اینکه شورولت کورویر
اول (۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵). بعد از اینکه شورولت کورویر موتور عقب در سال ۱۹۶۰ در برابر فورد فالکون معمولی شکست خورد، شورولت کار خود را بر روی یک اتومبیل کامپکت معمولی تر آغاز کرد که در نهایت تبدیل به Chevy II شد. این خودرو از ساخت و سازهای بی بدیل برخوردار بود و در مدلهای کوپه دو درب و سدان چهار درب و کروکی و همچنین نسخه‌هایی با واگن استیشن در دسترس بود. Chevy II در سال ۱۹۶۲ در سه سری و پنج سبک بدنه عرضه شد: نکته حائز اهمیت فروش تمامی ۲۳۷۴۱ دستگاه نوا ۴۰۰ تولیدی همان سال (۱۹۶۲) به قیمت هر دستگاه ۲۴۷۵ دلار بود
همان سال (۱۹۶۲) به قیمت هر دستگاه ۲۴۷۵ دلار بود گلگیرها بجای جوشکاری شدن روی شاسی پیچ می‌شدند، چیزی که باعث کاهش هزینه‌های تعمیر می‌شد، به ویژه هنگامی که با خودروهای کاملاً یک تکه مانند Corvair مقایسه شوند. کمک‌های جلو همان‌طور که انتظار می‌رفت، بودند اما خبر واقعی شاه فنرهای عقب پنج فوتی بود که نیمه بیضوی و تک برگ، از جنس استیل با مقاومت بالا ساخته شده بودند و و با بوشهای لاستیکی قوی به خودرو متصل می‌شدند. البته استانداردی که برای نوا سری ۴۰۰ درنظر گرفته شده بود، یک پیشرانه جدید ۱۹۴ اینچ مکعب که با ۶
شده بود، یک پیشرانه جدید ۱۹۴ اینچ مکعب که با ۶ سیلندر خطی قدرت ۱۲۰ اسب بخار را تعیین تأمین می‌کرد بود. انتخاب جعبه دنده ۳ سرعته با تعویض دنده به صورت دستی و اتوماتیک نیز برای نوا یک انتخاب عاقلانه به‌شمار می‌رفت. واکنش‌ها به شورلت نوا در سال ۱۹۶۲ عمدتاً مثبت بود تام مک‌هیل ژورنالیست خودرویی در حاشیه پیش نمایش مطبوعاتی سری ۴۰۰ با یک خودروی کروکی Chevy II سری ۴۰۰ رانندگی کرد و شدیداً تحت تأثیر قرار گرفت و چنین گفت: «حتی در سرعت ۹۱ مایل بر ساعت بسیار صاف و آرام رانندگی می‌کردم.» وی اظهار داشت که: «با یک مقدار
رانندگی می‌کردم.» وی اظهار داشت که: «با یک مقدار تکان خوردن بازار و کاهش بسیار کم در قیمت، این خودرو می‌تواند مثل آب خوردن فروخته شود.» نشریه کار لایف حتی با شور و نشاط بیشتری از Chevy II برای دریافت جایزه "پیشرفت مهندسی " نام برد. این مجله اظهار داشت: "ما فکر می‌کنیم که Chevy II، به شکل ۴ یا ۶ سیلندر، پیشرفت مهمی را در زمینه خودروسازی آمریکا نشان می‌دهد." "ما فکر می‌کنیم این امر بازگشت به حساسیت را از نظر حمل و نقل اساسی نشان می‌دهد؛ این خودرویی با اندازه معقول، کارایی مناسب و ظرافت ساده است." گزارش‌های
معقول، کارایی مناسب و ظرافت ساده است." گزارش‌های دریافتی از مشتریان نوا ۶ سیلندر، آن را به عنوان یک اتومبیل معمولی فوق‌العاده حساس و دارای دکوراسیون داخلی بسیار خوب توصیف می‌کنند اما همچنین این گزارش‌ها حکایت از سر و صدای داخلی بالاتر از حد متوسط دارند. طبق نظریه مشتریان مدل چهار سیلندر برای استفاده روزانه مناسب نمی‌باشد بلکه این مدل برای استفاده مسافرتی بسیار مناسب است البته به شرط اینکه لرزش‌های آن را تحمل کنید. مک هیل دربارهٔ آن اظهار داشت این خودرو چهار نفره نرم‌ترین خودرویی که من تاکنون راننده نبوده
نفره نرم‌ترین خودرویی که من تاکنون راننده نبوده اما خودروی خوبی بود و به احتمال زیاد حالا حالاها در بازار خواهد ماند نشریه موتور ترند جدید را ساده‌ترین اتومبیل ساده صادقانه و بسیار معمولی خواند سردبیر نشریه جدید تیتوس مجذوب سیستم تعلیق عقب تک برگ جدید این خودرو شد نحوه کار در ایران خودرو تقریباً متناقض به نظر می‌رسد چرخش بدنه بسیار زیادی وجود دارد اما ماشین احساس بی‌ثباتی نمی‌کند سواری نرم و دلپذیر است اما دریای نیست اتاق داخلی، فرمان و ترمزها مورد تقدیر قرار گرفت نمره عملکرد برای یک خودرو ۶ سیلندر «معتدل»
گرفت نمره عملکرد برای یک خودرو ۶ سیلندر «معتدل» ارزیابی شد و سرعت صفر تا ۶۰ مایل بر ساعت آن زیر ۱۶ ثانیه بود و حداکثر سرعت آن ۹۸ مایل بر ساعت گزارش شده‌ است در مقایسه با یک فالکن با قدرت ۹۰ اسب بخار در سال ۱۹۶۰ صفر تا ۶۰ مایل بر ساعت آن ۲۱ ثانیه طول می‌کشید شورلت نوا در سال ۱۹۶۲ دقیقاً همان کاری را که قرار بود در بازار انجام دهد انجام داد تولید سال این مدل ۳۲۶۱۰۷ دستگاه بود از این تعداد ۵۷۱۴۱ دستگاه اسپرت کوپه و کروکی بودند که رقم شگفت‌آور برای یک خودرو اقتصادی بود بیشتر از ۸۵ درصد آنها به موتور ۶ سیلندر
بود بیشتر از ۸۵ درصد آنها به موتور ۶ سیلندر مجهز بودند این یک فروش موفقیت‌آمیز در طول تاریخ شورلت بود زیرا شورلت در ۳۰ درصد از بازار ایالات متحده را در اختیار گرفته بود و در همین حال در اردوگاه فورد فروش فالکن اندکی کاهش یافته بود. نسل دوم (۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷). نسل دوم نوا کوتاه مدت خواهد بود و تنها ۲ سال به طول می‌انجامد. در ۱۹۶۶ نوا شاهد بازسازی مجدد قابل توجهی بود که بخشی از آن بر اساس ماشین مفهومی Super Nova بود. به‌ طور کلی، ابعاد و ویژگی‌ها اندکی تغییر کردند. فاصله دو محور ۱۱۰ اینچ ثابت مانده ‌است. اما
فاصله دو محور ۱۱۰ اینچ ثابت مانده ‌است. اما تغییراتی از جمله جلو پنجره مشبک و بیشتر شدن شیب سقف به چشم می‌خورد. همچنین گلگیرهای عقب تا حدودی چرخهای عقب را می‌پوشاندند، مدل ۱۹۶۶ دارای چراغ‌های عقب عمودی و چراغ‌های جلو گرد با قاب استیل مستطیلی بود. چراغهای راهنما جلو به زیبایی در درون سپر محکم استیل جلو خودنمای می‌کردند. مدل ۱۹۶۶ در ۲ سری نوا ۱۰۰ و نوا ۴۰۰ تولید می‌شد که البته فقط با پرداخت ۱۵۹ دلار بیشتر از نوا۴۰۰، خریداران می‌توانند نوا سوپر اسپرت (Nova Super Sport) را انتخاب کنند. Nova SS که فقط در یک
Super Sport) را انتخاب کنند. Nova SS که فقط در یک کوپه اسپرت موجود بود، در رده‌های پر فروش قرار گرفت. موتور نوا سوپر اسپرت همان موتور ۱۹۴ استاندارد ۶ سیلندر خطی با حجم موتور ۳۱۸۰ سی سی بود، اما هر موتور Chevy II (به استثنای چهار سیلندر) می‌تواند با SS همراه شود. Nova SS از نظر ظاهری با گلگیرهای عقب گهواره ای بزرگ و پهن و یک در باک آلومینیومی روشن متمایز می‌شود. این مدل روی جلو پنجره مشبک جلو و روی صفحه استیل انتهای درب صندوق عقب علامت استیل براق SS را داشت و همچنین در انتهای گلگیر عقب سمت راننده نیز عبارت
و همچنین در انتهای گلگیر عقب سمت راننده نیز عبارت Super Sport با فونت فانتزی قشنگ به صورت استیل برجسته نصب شده بود. روکش چرخ عقب (بچه گلگیر عقب) از Malibu SS 1965 تقلید شده بود، همچنین یک گیج اندازه‌گیری دور موتور (تاکومتر) نیز اضافی داشت. بروشور فروش 66 Chevy II به وضوح Super Sport را به عنوان "Chevrolet Chevy II Nova Super Sport" معرفی می‌کرد، اما نام "Nova" در هیچ‌کدام از قسمتهای بدن ه خودرو استفاده نشده بود. موتور خطی ۴ سیلندر با ۹۰ اسب بخار قدرت و ۲۵۱۰ سی سی حجم موتور در مدلهای پایه سری نوا ۱۰۰ ارائه