payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از میان رفته و تنها بخشی از پلکان شمال غرب حرمسرا به جا مانده است که این بخش را به حیاط آپادانا پیوند می‌دهد که در سال ۱۳۵۶ خ به دست علیرضا شاپور شهبازی باستان‌شناس ایرانی بازسازی بنیادی شده‌است. پلکان دالان جنوبی کاخ صد ستون نیز هنوز به جا مانده‌است. درگاه شمالی کاخ سه‌در به ایوان دو ستونی باز می‌شده که با دو پلکان جانبی و نقش و نگاره دار، به گستره جنوبی حیاط آپادانا می پیوسته‌است. در دیوار غربی این ایوان، دهلیزی ساخته بوده‌اند که با چند پله سنگی به پهنه جنوب کاخ آپادانا و خود تالار آپادانا راه داشته‌است.
کاخ آپادانا و خود تالار آپادانا راه داشته‌است. درگاه جنوبی هم به ایوانی دو ستونی باز می‌شده که در جنوبش یک حیاط خلوت جا داشته‌است. خود این حیاط با پلکان نقشدار کوچکی به یک اتاق سر پله و سپس به حیاط شرقی کاخ خشایارشا، با نام هدیش، چسبیده بوده‌است. ایوان غربی با دو درگاه به اتاق‌های بخش غربی کاخ سه‌در، که دارای چند تالار دو یا چهار ستونی و شماری اتاق بلند و پاسدارخانه مانند بوده، راه می‌یافته‌است. همه کاخ با خیابانی از کاخ ج جدا بوده‌است.
قره عثمان یا قراعثمان (زادهٔ: ۱۳۵۰ – درگذشتهٔ: اوت ۱۴۳۵ میلادی) فرمانده و رئیس اتحادیهٔ عشایر ترکمان آق‌قویونلو بود و به عنوان بنیان‌گذار رسمی دولت آق‌قویونلو در سال ۱۳۷۸ میلادی در اطراف ارزنجان، و از سال ۱۳۸۹ در آمِد (دیاربکر) شناخته می‌شود. نام‌ها. قره عثمان در منابع تاریخی با نام‌های «قراملک عثمان»، «قرایولوق عثمان» و «عثمان بیک» نیز شناخته شده است. ایجاد امیرنشین آق‌قویونلو. عثمان بیگ فرزند فخرالدین قتلغ بیگ رهبر ترکمانان آق‌قویونلو و ماریا دسپینا خواهر آلکسیوس سوم امپراتور ترابوزان بود که پس از برادرش
آلکسیوس سوم امپراتور ترابوزان بود که پس از برادرش احمد بیک به سرکردگی اتحادیهٔ ترکمانان آق‌قویونلو رسید. قره‌عثمان بعداً با ازدواج با یکی از شاهزاده خانم‌های ترابوزان از سیاست پدرش پیروی کرد. قره‌عثمان در زندگی طولانی خود در مقایسه با پدر آرامش‌طلب خویش به درگیری‌های بسیاری دست یازید. در آن زمان مهم‌ترین دشمن آق‌قویونلوها، همبسته ایلاتی آنان اتحادیهٔ ترکمانان قراقویونلو بودند. رهبرشان قره‌محمد چندی بیش عمر نکرد؛ ولی جانشین او قره یوسف با تمامی توان خود دشمنی دیرینه را ادامه داد. وقتی تیمور لنگ در خاور
دشمنی دیرینه را ادامه داد. وقتی تیمور لنگ در خاور نزدیک ظاهر شد، قراقویونلوها از نخستین افرادی بودند که با سپاه تیمور رو‌به‌رو شدند و هر بار هم که جنگ درگرفت شکست خوردند. لاجرم طبیعی بود که رهبر آق‌قویونلوها به تیمور ملحق شود و به خدمت او درآید. این قضیه در سال ۱۳۹۹م در اردوی قره‌باغ در ماورای قفقاز رخ داد و قره‌عثمان در برابر تیمور کرنش کرد. او در نخستین لشکرکشی تیمور به آناتولی فرماندهٔ سپاهیان طلایه او بود و در لشکرکشی بعدی تیمور به سوریه هم نام او در میان بود. قره‌عثمان بعدها در نبرد آنکارا در ۱۴۰۲م
میان بود. قره‌عثمان بعدها در نبرد آنکارا در ۱۴۰۲م شرکت کرد که به شکست و اسارت بایزید یکم سلطان عثمانی انجامید. تیمور به پاس خدمات رهبر آق‌قویونلوها مقام امیر بدو بخشید و سرتاسر اراضی دیاربکر را تیول وی ساخت. قره عثمان پس از تیمور. وقتی تیمور در فوریهٔ ۱۴۰۵م در اثنای لشکرکشی به شرق مرد، روشن بود که امپراتوری وسیع او که حاصل فتوحاتش بود، فاقد ثبات داخلی است. پس از مرگ تیمور، قره‌عثمان که کامیابی‌های او در نزد تیمور اعتبار زیادی در چشم اتحادیهٔ ایلی‌اش داشت و شماری از ایلات و عشایر را زیر چتر او کشانده بود،
شماری از ایلات و عشایر را زیر چتر او کشانده بود، با تعدادی از امیرنشین‌های مجاور جنگ درانداخت و به پیروزی رسید. روابط او با ممالیک مصر در آغاز حسنه بود؛ اما بعدها به متصرفاتشان حمله کرد. قره‌عثمان به دودمان تیمور وفادار باقی ماند و در لشکرکشی‌های سه‌گانهٔ شاهرخ به آذربایجان علیه قره‌یوسف قراقویونلو در کنار تیموریان جنگید. با اینکه قره‌یوسف در آغاز نخستین لشکرکشی مرد و سپاهیان او پراکنده شدند اما قراقویونلوها به‌سرعت به بازسازی خود پرداختند. وقتی در سومین لشکرکشی، اسکندر از برابر شاهرخ فرار کرد و به ترکان
اسکندر از برابر شاهرخ فرار کرد و به ترکان عثمانی پناه برد، قره‌عثمان با وجود هشتاد سال سن، در صدد جلوبر کردن او برآمد؛ اما در هنگام جنگ در ارزروم به‌شدت زخمی شد و بر اثر آن در پایان اوت ۱۴۳۵م درگذشت. اسکندر بیک هنگامی که به ارزروم برگشت، دستور داد قبر رهبر آق‌قویونلوها را نبش قبر کنند و جسدش را نزد سلطان مصر بفرستند و سلطان مصر هم آن را در ملاءعام به نمایش گذاشت. هیچ‌کدام از فرزندان قره‌عثمان به شجاعت و شهامت پدرشان نبودند و خاندان حاکمهٔ آق‌قویونلوها به مدت یک دهه پس از وی گرفتار آشفتگی و نابسامانی بود.
یک دهه پس از وی گرفتار آشفتگی و نابسامانی بود. تا زمانی که نوه او اوزون حسن به قدرت رسید. شخصیت قره عثمان. قره‌عثمان را باید مؤسس حقیقی و متحدکنندهٔ اصلی سلسلهٔ آق‌قویونلو‌ها دانست که پس از پدر و برادرش این اتحادیه را به یک امیرنشین نیرومند تبدیل کرد. او حکومت خود را در دیاربکر با مرکزیت آمِد تشکیل داد و ارزنجان، ماردین، رها و سیواس را نیز به تصرف در آورد. اغلب پژوهشگران قره عثمان را امیری دلیر و بی‌باک قلمداد کرده‌اند و نه فقط دوستان، بلکه دشمنان وی را هم ستوده‌اند. در اخلاق شخصیتی متعادل داشت و کمتر
هم ستوده‌اند. در اخلاق شخصیتی متعادل داشت و کمتر اتفاق می‌افتاد که به احساسات تکیه کند. مدرکی دال بر عیاشی او در دست نیست. او همچنین به پیمان‌ها و قرارداد‌هایی که با دیگران می‌بست وفادار بود.
گوستاف اشترزمان (زادهٔ ۱۰ مهٔ ۱۸۷۸ – درگذشتهٔ ۳ اکتبر ۱۹۲۹) سیاستمدار آزادی‌خواه آلمانی، وزیر خارجهٔ این کشور و صدر اعظم آلمان در ۱۹۲۳ میلادی بود. او به همراه آریستید بریان در ۱۹۲۶ به‌طور مشترک برندهٔ جایزه صلح نوبل شد. اشترزمان را امروزه از مدافعان سرسخت دموکراسی در جمهوری شکنندهٔ وایمار می‌دانند. زندگی. اشترزمان در جنوب برلین در خانواده‌ای متوسط زاده‌شد. دانش‌آموزی خوبی بود و به ادبیات آلمان و شعر علاقه داشت. دوست داشت آموزگار شود ولی در ۱۸۹۷ به دانشگاه هومبولت برلین رفت و اقتصاد سیاسی خواند. برای گرفتن
برلین رفت و اقتصاد سیاسی خواند. برای گرفتن دکترا به دانشگاه لایپزیگ رفت و تز دکترایش را هم در زمینهٔ صنعت آبجوسازی در برلین ارائه داد. در ۱۹۰۳ با "کته کلفلد" دختر یک بازرگان یهودی ثروتمند پیمان زناشویی بست. در ۱۹۰۶ او به عضویت انجمن شهری درسدن انتخاب شد. به زودی به حزب لیبرال ملی پیوست و در ۱۹۰۷ به نمایندگی رایشستاگ رسید. پس از جنگ جهانی یکم او به حزب دموکراتیک آلمان پیوست. سپس بسیاری از دست راستی‌های حزب لیبرال ملی را در حزب خلق آلمان به رهبری خویش گردآورد. در ۱۳ اوت ۱۹۲۳ و در پی اشغال نظامی منطقه رور
در ۱۳ اوت ۱۹۲۳ و در پی اشغال نظامی منطقه رور توسط فرانسه عهده‌دار وزارت امور خارجه و صدارت عظمی شد. آسان‌گیری دربارهٔ عاملان کودتای مونیخ سبب خروج سوسیال دموکرات‌ها از ائتلاف دولت او و واژگونی‌اش در ۲۳ نوامبر ۱۹۲۳ شد. ویلهلم مارکس صدر اعظم شد ولی اشترزمان وزیر خارجهٔ کابینهٔ جدید برجای ماند. در ۱۹۲۶ آلمان به عضویت دائمی در شورای امنیت جامعه ملل پذیرفته‌شد. در همان سال اشترزمان جای صلح نوبل را برد. در ۱۹۲۸ پیمان بریان-کلوگ بسته شد. وی روابط حسنه ای با بسیاری از وزیران امور خارجهٔ کشورها به ویژه فرانسه
از وزیران امور خارجهٔ کشورها به ویژه فرانسه برقرار ساخت. او کوشید تا با آمریکا وارد قراردادهای بازرگانی شود. او با هربرت هوور وزیر اقتصاد وقت آمریکا روابط دوستانه‌ای برقرار نمود. سرانجام گوستاف اشترزمان بر اثر سکته مغزی در ۱۹۲۹ و در سن ۵۱ سالگی درگذشت. حاصل ازدواج او نیز دو پسر به نام‌های ولفگانگ و یواخیم بود.
گالریا والریا (درگذشتهٔ ۳۱۵) دختر دیوکلتیان، همسر گالریوس و امپراتریس روم بود. زندگینامه. گالریا والریا دختر امپراتور دیوکلتیان و پریسکا بود. پریسکا فردی بود مسیحی یا علاقه‌مند به مسیحیت و دخترش نیز همچون او یا به دین مسیح گرویده بود یا نسبت به مسیحیان احساس همدردی می‌کرد. والریا در سال ۲۹۲ یا ۲۹۳ به‌عنوان دومین همسر گالریوس که در آن زمان عنوان سزار را داشت به ازدواج او درآمد. این ازدواج در واقع با هدف مستحکم‌تر کردن روابط بین گالریوس و دیوکلتیان صورت پذیرفت. گالریوس در ۳۰۵ به امپراتوری رسید و احتمالاً در
گالریوس در ۳۰۵ به امپراتوری رسید و احتمالاً در نوامبر ۳۰۸ والریا را به جایگاه آگوستایی رساند و عنوان "Mater Castrorum" را به او اعطا نمود. گالریوس همچنین خانه‌ای برای همسرش در نیکومدیا ساخت و به افتخارش نام یکی از استان‌های روم را تغییر داد. والریا نیز کاندیدیانوس، پسر نامشروع گالریوس را به فرزندخواندگی خود پذیرفت. کاندیدیانوس سپس به نامزدی دختر ماکسیمینوس دایا درآمد. گالریوس در سال ۳۱۱ میلادی و هنگام بازگشت به دهکدهٔ آبا و اجدادی خود به‌منظور انجام بازدیدی درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد. با مرگ او،
درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد. با مرگ او، مراقبت از گالریا والریا و مادرش پریسکا به لیسینیوس سپرده شد، با این حال آن دو از پیش لیسینیوس به دربار ماکسیمینوس دایا گریختند. دایا خواهان ازدواج با والریا بود اما وقتی مقاومت او را دید تمامی اموال او را ضبط و والریا و مادرش را به سوریه تبعید نمود. به‌دنبال این رویدادامپراتور بازنشسته دیوکلتیان، چندین بار تلاش نمود تا از سیاه‌بختی دخترش جلوگیری کند و خواست تا آنان را به پیش او در سالونا بازگردانند اما فایده‌ای نداشت و توجهی به او نشد. در عین‌حال ماکسیمینوس
نداشت و توجهی به او نشد. در عین‌حال ماکسیمینوس از اینکه با دیوکلتیان همچون یک استدعاکننده و با دخترش همچون یک مجرم برخورد می‌کرد دچار غرور شده بود. با مرگ دایا در سال ۳۱۳، والریا و مادرش با فرار از تبعیدگاه خود به دربار لیسینیوس بازگشتند. لیسینیوس نخست به‌نیکی با آنان رفتار نمود و والریا احساس آرامش کرد. اما پس از آگاهی از اعدام‌های خونین او در کاخ نیقیه دریافت که فردی ستمکارتر از ماکسیمینوس دایا به‌جای او نشسته است. والریا و مادرش پریسکا بار دیگر گریختند و لیسینیوس فرمان مرگ آنان را صادر نمود. آن‌ها خود
و لیسینیوس فرمان مرگ آنان را صادر نمود. آن‌ها خود را به جامهٔ پلب‌ها درآوردند و به مدت ۱۵ ماه از استانی به استان دیگر سرگردان بودند تا آنکه سرانجام در سال ۳۱۵ میلادی در تسالونیکا دستگیر شدند. والریا را همراه با مادر و پسرخوانده‌اش کاندیدیانوس گردن زدند و اجسادشان را به دریا انداختند.
غارهای آجانتا در ۴۰ کیلومتری شهر جالگائون هندوستان قرار دارد. این محل دارای ۳۰ غار زیبا پر از نقاشیهای مذهبی است که بیشتر آنها دربارهٔ بودا می‌باشد. قدمت این غارها به ۲ قرن پیش از میلاد بر می‌گردد. در یکی از این غارها سنگ نگاره نقاشی شده از دوره ساسانی در هند وجود دارد. در غارهای آجانتا واقع در شمال غربی حیدر آباد، تصویر هیئت اعزامی خسرو پرویز به هند هک شده‌است. منابع. سمینار بررسی آثار نفوذ فرهنگ ایرانی درهند
شهر قدیم گوا (Konkani: "Pornnem Goem" , "Adlem Gõi" , "Goeam") یا Velha Goa ("Velha" به معنی «قدیمی» به زبان پرتغالی) یک شهر تاریخی در بخش گوا شمالی در ایالت گوا در هند است. این شهر در قرن ۱۵ توسط عادل‌شاهیان ساخته شد و از قرن شانزدهم میلادی تا زمان رها شدن آن در قرن ۱۸ به دلیل طاعون به عنوان پایتخت هند پرتغالی شناخته می‌شد. گفته می‌شود که در زمان پرتغالی‌ها، پیش از طاعون، شهری تقریباً ۲۰۰۰۰۰ نفری وجود داشته‌است، و پیش از طاعون، پرتغالی‌ها در قاره‌ها تجارت می‌کردند. بقایای این شهر یک میراث جهانی یونسکو است
بقایای این شهر یک میراث جهانی یونسکو است که در سال ۱۹۸۶ در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. شهر قدیم گوا تقریباً ۱۰ کیلومتر در شرق پایتخت ایالت پانجی است. تاریخ. این شهر در قرن ۱۵ به عنوان بندری در سواحل رودخانه ماندووی توسط حاکمان سلطان بیجاپور تأسیس شد. شهر قدیمی گوا بعد از عادل‌شاهیان از سلسله ادیل شاهی سلطان دوم ساخته شد. این محوطه توسط یک قبر محاصره شده بود و شامل کاخ شاه، مساجد و معابد بود. این شهر توسط پرتغالی‌ها اشغال شد و از سال ۱۵۱۰ به عنوان مرکز اداری پرتغال هندوستان تحت فرمان پرتغال قرار گرفت.
ویلهلم مارکس (زادهٔ ۱۵ ژانویهٔ ۱۸۶۳ – درگذشته ۵ اوت ۱۹۴۶) وکیل آلمانی و سیاستمدار کاتولیک عضو حزب مرکزی آلمان بود. او دو بار به صدر اعظمی آلمان رسید، نخست میان سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ و سپس از ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸. او مدت کوتاهی هم نخست‌وزیر پروس بود. زندگی. او در کلن زاده شد. پدرش یک آموزگار بود. مارکس علم حقوق را در دانشگاه بن خواند. مدتی به انجام کارهای حقوقی و دفتری در والدبرول و زیمرن پرداخت. در ۱۸۹۴ در البرفلد قاضی شد و ده سال پس از آن به کلن بازگشت. همسر او یوهانا ورکوین بود که از او دارای چهار فرزند شد. مارکس
ورکوین بود که از او دارای چهار فرزند شد. مارکس از ۱۸۹۹ به حزب مرکز پیوست و در ۱۹۰۸ رئیس حزب در دوسلدورف گردید. او دو بار در ۱۹۲۳ و سپس در ۱۹۲۶ از سوی حزب مطبوعش مرکز به صدر اعظمی رسید. در ۱۹۲۳ با کناره‌گیری گوستاف اشترزمان به صدر اعظمی رسید ولی تنها ۱۳ ماه این مقام را دارا بود. دور دوم صدارت او ولی ۲۵ ماه دوام آورد. او در این زمان کوشید تا اقتصاد آلمان را پس از ابرتورم پایدار نگاه دارد. در دور دوم صدارت او بود که آلمان به عضویت جامعه ملل پذیرفته‌شد. همچنین او توانست در برابر دخالت نظامیان در دولت مقاومت
او توانست در برابر دخالت نظامیان در دولت مقاومت نماید. مارکس در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۲۹ آلمان هم شرکت کرد ولی از پاول فون هیندنبورگ شکست خورد. در ۱۹۲۶ و در کابینهٔ هانس لوتر مارکس وزیر دادگستری گردید. او تا ۱۹۳۲ عضو رایشستاگ بود. با برآمدن نازیسم و در میانهٔ جنگ جهانی دوم او در بن ساکن‌بود و در همان‌جا هم جان سپرد. منابع. Wikipedia contributors, "Wilhelm Marx," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Wilhelm_Marx&amp;oldid=438455585 (accessed July 30, 2011).
سانچی یک روستای کوچک در منطقه رایسن درایالت مادیا پرادش هندوستان است و در ۴۶ کیلومتری شمال شرق بوپال قرار دارد. این روستا بناهای تاریخی بودا متعلق به ۳ قرن پیش از میلاد را در خود جایی داده‌است و یکی از اماکن مهم زیارتی بودایان می‌باشد. اطراف گنبد نمادهایی وجود دارد که هر کدام نشان دهنده عشق، صلح، اعتماد، و شجاعت است. گنبد بزرگ در سانچی در اصل توسط امپراتور بزرگ آشوکا در ۳ قرن پیش از میلاد بنا شد.
مرکز تاریخی فلورانس ناحیه‌ای‌است در شهر فلورانس ایتالیا. این ناحیه که ناحیهٔ یکم فلورانس است در سال ۱۹۸۲ میلادی به عنوان میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. یونسکو از این ناحیه به عنوان گنجینه‌ای از آثار هنری و معماری یاد می‌کند که در دوران طلایی فلورانس و در پی قدرت اقتصادی و تجاری آن در این دوران پدید آمد. کلیسای جامع فلورانس و برج جیوتو در کنار و کلیسای سنت جان در جلوی آن، کاخ مدیچی، کلیسای سن لورنس، موزه سن مارک، مجسمه داوود و بپتیستری سن جووانی برخی از این آثار هستند.
هانس لوتر (زادهٔ ۱۰ مارس ۱۸۷۹ – مرگ ۱۱ مهٔ ۱۹۶۲) سیاستمدار آلمانی و صدر اعظم این کشور از ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۲۵ تا ۱۲ مهٔ ۱۹۲۶ بود. زندگی. او زادهٔ برلین بود. از ۱۹۰۷ با عضویت در انجمن شهری ماگدبورگ وارد سیاست شد. در ۱۹۲۸ شهردار اسن شد. در ۱۹۲۲ و در کابینهٔ ویلهلم کونو او وزیر غذا و کشاورزی گردید. در ۱۹۲۵ به جای ویلهلم مارکس به صدارت رسید، ولی چند ماه پس از آن مارکس کرسی صدارت عظمای خود را از او بازپس‌گرفت. از ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۷ او سفیر آلمان در ایالات متحده آمریکا بود. پس از آن بازنشسته‌شد. البته با پایان جنگ جهانی دوم
از آن بازنشسته‌شد. البته با پایان جنگ جهانی دوم وی دوباره به سیاست بازگشت و مشاور دولت پس از جنگ آلمان شد. مرگ او در دوسلدورف رخ‌داد. منابع. Wikipedia contributors, "Hans Luther," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Hans_Luther&amp;oldid=437257923 (accessed July 30, 2011).
کنشِ غیربیانی یا کنش منظوری یا کنشِ غیرمستقیمِ زبانی توسط آستین بنیانگذار نظریه کنش گفتاری مطرح شد و به معنای انجام گرفتن عملی به کمک یک پاره گفتار (Utterance) می‌باشد. برای مثال هنگامیکه قول می‌دهیم، سؤال می‌پرسیم، فرمان یا اخطار می‌دهیم… به عبارتی گوینده از بیان یک گفتار منظوری را دنبال می‌کند. به عنوان مثال، هنگام غذا خوردن بر سر سفره، وقتی یک نفر می‌گوید: «آن نمکدان نمک دارد؟»، بیانش برای دانستن این که «آیا در نمکدان نمک هست یا نه؟» نیست، بلکه علّت بیانش «لطفا نمکدان را به من بدهید تا به غذایم کمی نمک
«لطفا نمکدان را به من بدهید تا به غذایم کمی نمک بزنم» است. یا هنگامی که به شخصی می‌گوییم «یک خرس پشت سرت است»، علّت بیان‌مان دادن هشدار به آن شخص برای فرار است. کنش بیانی، کنش غیربیانی، کنش پسبیانی زمانی که بر اساس عملی که پاره گفتارها انجام می دهند آنها را تقسیم بندی می کنیم می توان به این نتیجه رسید که هر کدام ازپاره گفتارها به نوعی یک کنش گفتاری است و این ارزش عملکردی مستقل از ساختار دستوری و کلماتی است که در آن به کار رفته است. بنابراین می توان پاره گفتارها را بر اساس نقش آنها،و نه صورت شان، تقسیم بندی
را بر اساس نقش آنها،و نه صورت شان، تقسیم بندی کرد. برای مثال، اگرچه دو پاره گفتار "پنجره را ببند" و "اینجا هوا سرده" به گونه ای متفاوت درخواست را بیان می کنند، اما هر دو درخواست هستند. این پاره گفتارها، کنش های بیانی خوانده می شوند. نیت یک کنش بیانی (Locutions)، کنش غیربیانی (Illocutionary act) نامیده می شود و هدف آن را نیروی غیربیانی (Illocutionary force) می خوانیم. یک گوینده میتواند از کنشهای بیانی متفاوت برای رسیدن به یک هدف غیربیانی واحد استفاده کند، همانند مثالی که در باال گفته شد. و یا برعکس، یک
همانند مثالی که در باال گفته شد. و یا برعکس، یک گوینده میتواند از یک کنش بیانی برای مقاصد متفاوتی استفاده کند. (رجوع کنید به مقالۀ «مروری بر نظریه های کاربردشناسی»، ترجمۀ تریفه عزیزی)
کم‌خونی همولیتیک خودایمنی به انگلیسی: (AIHA) گونه‌ای از کم‌خونی است که آنتی‌بادی‌های خود شخص، علیه گلبول قرمز خون عمل می‌کنند. در این حالت گلبول‌های قرمز واپاشی (lyse) شده منجر به کاهش غلظت پلاسمای خون می‌شود. طول عمر گلبول‌های قرمز که در حالت عادی ۱۰۰ تا ۱۲۰ روز است، در موارد شدید این بیماری به چند روز کاهش می یابد. این بیماری دو گونه کم‌خونی همولیتیک خودایمنی گرم و کم‌خونی همولیتیک خودایمنی سرد دارد. شیوع این بیماری یک تا ۳ نفر از ۱۰۰ هزار نفر در سال است. این بیماری نباید با بیماری‌های فاویسم، تالاسمی و
این بیماری نباید با بیماری‌های فاویسم، تالاسمی و کم‌خونی داسی‌شکل اشتباه شود. علل. گلبول‌ها یا سلول‌های خون در مغز استخوان ساخته می‌شوند و سه نوع اصلی گلبول‌ وجود دارد: به‌طورکلی، گلبول‌های سفید، آنتی‌بادی تولید می‌کنند و آنتی‌بادی‌ها به گلبول‌های قرمز متصل می‌شوند و در سراسر بدن منتقل می‌شوند، با میکروب‌ها مبارزه می‌کنند و سایر عوامل خارجی‌ای را که نباید وجود داشته باشند. اما در اختلال AIHA، بدن آنتی‌بادی‌هایی می‌سازد به گلبول‌های قرمز حمله می‌کند، چون فکر می‌کند آن‌ها موادی ناخواسته یا خارجی هستند که این
می‌کند آن‌ها موادی ناخواسته یا خارجی هستند که این امر ممکن است به دلایل زیر اتفاق افتاده باشد: علائم. بعضی از علائم مشخص‌شده برای این بیماری به شکل زیر است: انواع. برای کم‌خونی همولیتیک خودایمنی دو طبقه‌بندی وجود دارد. طبقه‌بندی گرم یا سرد به نوع آنتی‌بادی‌های درگیر بستگی دارد: تشخیص. برای تشخیص این بیماری چند راه و آزمایش وجود دارد: درمان. این بیماری در برخی بزرگسالان می‌تواند بیماری درازمدتی باشد که به دفعات برگردد اما در کودکان نادر و معمولاً موقت است. بالاترین آمار ابتلا به این بیماری در کودکان مربوط
بالاترین آمار ابتلا به این بیماری در کودکان مربوط به سن پیش‌دبستانی است. برای بیشتر بچه‌ها غالباً هیچ درمانی لازم نیست و علائم بدون مداخله ناپدید می‌شوند و برای کودکانی که به درمان نیاز دارند، همان گزینه‌های درمانی بزرگسالان استفاده می‌شود. با این حال، اگر در دو سال اول زندگی یا در سال‌های نوجوانی بروز کند، بیماری اغلب دوره مزمن‌تری دارد و نیازمند سرکوب طولانی‌مدت سیستم ایمنی است و عواقبی جدی در رشد و تکامل کودک دارد. هدف درمان گاهی کاهش مصرف استروئیدها در کنترل بیماری است که در این حالت امکان دارد از عمل
کنترل بیماری است که در این حالت امکان دارد از عمل برداشتن طحال‌ و همچنین سایر داروهای سرکوب‌کنندهٔ سیستم ایمنی استفاده شود. عفونت، یکی از نگرانی‌های جدی در بیمارانی است که تحت درمان با سرکوب طولانی‌مدت سیستم ایمنی هستند. این به ویژه در کودکان بسیار خردسال یعنی کمتر از دو سال مهم است. گزینه‌های درمان کم‌خونی همولیتیک بستگی به تعداد عوامل دارد. اگر کم‌خونی خفیف باشد اغلب اوقات بدون درمان رفع می‌شود. بین ۷۰ تا ۸۰ درصد افراد نیازی به هیچ درمان یا مداخله حداقلی ندارند. البته بعضی از افراد به دارو، جراحی یا
ندارند. البته بعضی از افراد به دارو، جراحی یا تزریق خون نیاز دارند. عوامل مؤثر بر نیاز به درمان عبارتند از: گزینه‌های درمان. گزینه‌های درمانی به شرح زیر است: دارو ممکن است پزشکان داروهای کورتیکواستروئیدی یا شبه کورتیزون تجویز کنند تا پاسخ سیستم ایمنی را تضعیف کنند. این کار معمولاً نخستین نوع درمان برای افراد مبتلا به کم‌خونی همولیتیک اولیه است و می‌تواند به بهبود علائم در بسیاری از انواع شایع کم‌خونی همولیتیک کم کند. در موارد شدید و اگر این داروها مؤثر نباشند، پزشک داروهای دیگری را تجویز می‌کند که سیستم
پزشک داروهای دیگری را تجویز می‌کند که سیستم ایمنی را سرکوب می‌کنند که به عنوان درمان سرکوب‌کنندهٔ ایمنی شناخته می‌شود. این درمان دارویی به کاهش پاسخ ایمنی بدن کمک می‌کند. این داروها به جلوگیری از حمله سیستم ایمنی بدن به مغز استخوان کمک می‌کند. این امر به سلول‌های ساقهٔ استخوان اجازه رشد می‌دهد و می‌تواند تعداد گلبول‌های قرمز را افزایش دهد. البته هم داروهای کورتیزون و هم سرکوب‌کنندهٔ ایمنی عوارض منفی دارند. برخی داروها به شرح زیر است: جراحی اگر درمان دارویی مؤثر نباشد، پزشکان جراحی را توصیه می‌کنند. طحال
مؤثر نباشد، پزشکان جراحی را توصیه می‌کنند. طحال مسئول از بین بردن گلبول‌های قرمز جریان خون است از جمله آنهایی که متصل به آنتی‌بادی هستند. برداشتن طحال به بدن این امکان را می‌دهد که آن گلبول‌های قرمز را حفظ کند. این روش به پیشگیری از کم‌خونی کمک می‌کند. انتقال خون اگر علائم شدید باشد و گزینه‌های دیگر درمانی مؤثر نباشند، بیمار نیازمند تزریق و انتقال خون است. کم‌خونی همولیتیک خودایمنی در بچه‌ها. کم‌خونی همولیتیک در کودکان هم بوجود می‌آید. البته طبق گفتهٔ دانشگاه شیکاگو کمتر از ۲ نفر در هر ۱۰۰ هزار نفر قبل از
شیکاگو کمتر از ۲ نفر در هر ۱۰۰ هزار نفر قبل از ۲۰ سالگی کم‌خونی همولیتیک خودایمنی دارند. این بالاترین نرخ در کودکان سنین پیش از دبستان است. وقتی کم‌خونی همولیتیک در کودکان به وجود آید، معمولاً ناشی از یک ویروس یا عفونت است. اغلب اوقات نیازی به درمان ندارد و علائم بدون مداخلهٔ پزشکی از بین می‌روند. کودکانی که نیازمند درمان هستند همان روش‌هایی درمانی که برای بزرگسالان استفاده می‌شود، شامل حالشان می‌شود. این بیماری به دلیل خستگی زندگی روزمرهٔ کودک را تحت تأثیر قرار دهد و در این صورت نیازمند حمایت درمانی است
قرار دهد و در این صورت نیازمند حمایت درمانی است از جمله انجام آزمایش. والدین باید توجه کنند که این موارد در مورد کودک انجام می‌شود:
سعید شاملو () ، (زادهٔ ۱۳۰۸ ملایر، درگذشتهٔ ۱۰ دی ۱۳۸۳) مشهور به سعید شاملو دکتر روانشناس و استاد دانشگاه ایرانی است. سعید شاملو بنیانگذار روانشناسی بالینی در ایران است. زندگی. پس از طی دوران دبستان و دبیرستان برای ادامهٔ تحصیل به کشور آمریکا رفت. در آنجا در دانشگاه جورج واشنگتن، دانشگاه ایالتی واشنگتن و دانشگاه ایلی نویز به دریافت درجات کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری در روانشناسی بالینی و فوق دکتری در روان درمانی نایل آمد. سپس در آمریکا دو سال با سمت استادیاری به تدریس پرداخت و نیز در بخش روانپزشکی
استادیاری به تدریس پرداخت و نیز در بخش روانپزشکی بیمارستان ایلی نویز به عنوان روانشناس بالینی بخش، به فعالیت پرداخت. پس از بازگشت به ایران، از سال ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۲ در دانشکده پزشکی شهید بهشتی (دانشگاه ملی ایران) به تدریس و تحقیق و فعالیت بالینی پرداخت. از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۷۳ در دانشگاه تهران، سپس دانشگاه علوم پزشکی تهران با سمت‌های استادیاری، دانشیاری و استادی به تدریس و تحقیق و ارائه خدمات بالینی اشتغال داشت. در سال ۱۳۷۳، گروه روانشناسی دانشگاه علوم بهزیستی و توان بخشی را تأسیس کرد و از آن سال استادی و مدیریت
بخشی را تأسیس کرد و از آن سال استادی و مدیریت همان گروه را بر عهده داشت. ریاست در جلسات اخیر پنجمین هیئت مدیرهٔ انجمن روانشناسی ایران از جمله کارهای او است. وی بانی تجدید حیات انجمن روانشناسی ایران بوده و در دوره‌های اول، دوم و پنجم ریاست هیئت مدیره انجمن را نیز بر عهده داشت. وی همچنین از پیشگامان طراحی سازمان نظام روانشناسی بود. یک هفته پس از برگزاری دومین کنگره بین‌المللی روان‌درمانی در شرق پس از برگزاری این کنگره بین‌المللی دچار حمله قلبی شد. شاملو بلافاصله پس از ترخیص از بیمارستان و با وجود توصیهٔ پزشک
پس از ترخیص از بیمارستان و با وجود توصیهٔ پزشک معالج مبنی براستراحت، به دانشگاه رفت تا به امور جاری گروه، دانشجویان و انجمن روانشناسی ایران رسیدگی کند. چند روز پس از مراجعت به دانشگاه بار دیگر دچار حمله قلبی شد و از آن پس در بیمارستان بستری بود تا سرانجام در صبح‌گاه روز دهم دی‌ماه ۱۳۸۳ درگذشت و روز یازدهم دی‌ماه در قطعهٔ هنرمندان بهشت‌زهرا تهران به خاک سپرده شد. فعالیت‌ها. سعید شاملو در کنار تألیف و ترجمهٔ کتاب، بیش از یکصد مقالهٔ نظری و پژوهشی در زمینهٔ روانشناسی تألیف کرده‌است. همچنین اولین کلینیک مرکز
تألیف کرده‌است. همچنین اولین کلینیک مرکز مشاوره و راهنمایی را در سال ۱۳۴۴ در دانشگاه تهران تأسیس و اولین دورهٔ فوق لیسانس و دکترای روانشناسی بالینی را در ایران راه‌اندازی کرد. برگزاری دومین کنگرهٔ بین‌المللی روان‌درمانی در شرق و گفتگوی بین تمدنها که بیش از ۶۰ مهمان از تمام قاره‌های جهان در آن شرکت داشته‌اند، برجسته‌ترین فعالیت علمی شاملو در اواخر عمر بود. همچنین ریاست و سمت دبیر کمیته علمی این کنگره را بر عهدهٔ وی بود.
پناهگاه‌ها و غارهای سنگی بهیم بتکا واقع در منطقه رایسن در ایالت مادایا پرادش هندوستان قرار دارد. این پناهگاه‌ها، اولین نشانه‌های زندگی انسان در این سرزمین است. بررسیهای انجام شده نشان می‌دهد که برخی از این پناهگاه‌ها، بیش از ۱۰۰ هزار سال محل سکونت انسان بوده‌است. بعضی از نقاشیهای صخره‌ای روی بدنه ی این سکونتگاه‌ها متعلق به ۳۰ هزار سال قبل است.این سایت باستانشناسی دردر سال ۲۰۰۳ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
هاینریش برونینگ (زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۸۸۵ – درگذشتهٔ ۳۰ مارس ۱۹۷۰) سیاستمدار آلمانی و صدراعظم این کشور بود. او از ۳۰ مارس ۱۹۳۰ تا ۳۰ مه ۱۹۳۲ صدارت آلمان را بر عهده داشت و به این ترتیب طولانی‌ترین زمان صدر اعظمی جمهوری وایمار از آن اوست. زندگی. برونینگ در مونستر چشم به جهان گشود. یک ساله بود که پدرش را از دست داد. زیر آموزه‌های برادر بزرگترش -هرمان یوزف - کاتولیکی پارسا پرورده‌شد. تحصیلات خود را در دانشگاه استراسبورگ، مدرسه اقتصاد لندن و دانشگاه بن پی‌گرفت و دکترایش را دربارهٔ اقتصاد ملی به دست آورد. در جنگ
دکترایش را دربارهٔ اقتصاد ملی به دست آورد. در جنگ جهانی یکم برای نبرد داوطلب شد. پس از جنگ بدو نشان صلیب آهنی درجه اول و دوم داده‌شد. در ۱۹۲۴ او به حزب مرکزی آلمان پیوست و از وروتسلاو نمایندهٔ رایشستاگ شد و در ۱۹۳۰ به صدر اعظمی رسید. او از مخالفان سرسخت دولت هیتلر بود. با روی کار آمدن آدولف هیتلر، برونینگ از بیم او در ۱۹۳۴ به هلند گریخت و سپس به بریتانیا رفت. در ۱۹۳۹ استاد علوم سیاسی دانشگاه هاروارد شد. او در روزهای تبعید کوشید تا افکار عمومی آمریکا را با خطر نازیسم آشنا کند، پس از جنگ دربارهٔ توسعه‌طلبی
خطر نازیسم آشنا کند، پس از جنگ دربارهٔ توسعه‌طلبی شوروی هم هشدار داد که هر دوی این هشدارها مورد توجه واقع نشد. در ۱۹۴۷ او به آلمان بازگشت و به تدریس در دانشگاه کلن پرداخت. او منتقد کنراد آدناوئر بود. وی در آمریکا درگذشت و پیکرش در زادگاهش به خاک سپرده شد. منابع. Wikipedia contributors, "Heinrich Brüning," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Heinrich_Brüning&amp;oldid=439442834 (accessed July 30, 2011).