payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به همراه قوای محمد رسول‌لله به لبنان اعزام شد. در شهریور ۶۱ بعد از بازگشت از لبنان، با حکم محسن رضایی میرقائد فرمانده کل وقت سپاه، بنیانگذاری و فرماندهی تیپ ۱۰ سیدالشهدا (لشکر ده سیدالشهدا) را برعهده گرفت و در عملیات والفجر ۱ با این تیپ وارد عملیات شد و در همان عملیات نیز دوباره مجروح شد. ازدواج. موحددانش در خرداد سال ۱۳۶۱ ازدواج کرد. از وی یک دختر به یادگار مانده‌است. کشته شدن. موحد دانش در تاریخ ۱۳ مرداد ۱۳۶۲ در خلال اجرای عملیات والفجر ۲، در منطقه حاج عمران، در حالی که مشاور و دستیار فرمانده تیپ ۱۰
عمران، در حالی که مشاور و دستیار فرمانده تیپ ۱۰ سیدالشهدا بود، کشته شد. مزار وی در قطعه ۲۴ بهشت زهرا در تهران قرار دارد.
زُبید یکی از قبائل مشهور عرب است که قسمتی از آن امروزه در خوزستان سکونت دارد. نسب این قبیله به قبائل بزرگ مذحج می‌رسد و طبق نظر نسب شناسان زبید لقب نیای قدیم آنان منبه بن صعب بن سعدالعشیره بن مالک (همان مذحج) و فرعی از مجمع القبائل کَهلان بن سبا بن یشجب بن یعرب بن قحطان می‌باشد. از دلاوران مشهور آنان به عمرو بن معدی کرب زبیدی اشاره می‌شود.
پانتلند با نام رسمی دولت پانتلند سومالی ، منطقه‌ای در شمال شرق سومالی است که توسط دولت محلی و به صورت منطقه‌ای خودمختار اداره می‌شود. تاریخ. فروپاشی حکومت مرکزی سومالی و بروز جنگ داخلی در سال ۱۹۹۱، باعث بروز خلاء سیاسی در پانتلند شد و در سال ۱۹۹۸، رهبران محلی این سرزمین را یکی از مناطق خودمختار دولت فدرال سومالی اعلام کردند. جغرافیا. پانتلند در منطقه شاخ آفریقا واقع شده و دارای سواحلی در خلیج عدن و اقیانوس هند است و با جمعیت ۳٬۹۰۰٬۰۰۰ نفر، حدود یک سوم مساحت سومالی، ۲۱۲٬۵۱۰ کیلومتر مربع و بیش از یک سوم کل
سومالی، ۲۱۲٬۵۱۰ کیلومتر مربع و بیش از یک سوم کل جمعیت آن کشور را تشکیل می‌دهد.
نوبندجان شهری بود در فارس قدیم از کوره شاپور که در شمال شهر بیشاپور و در نزدیکی شعب‌بوان قرار داشت. بقایای این شهر باستانی امروزه در نورآباد ممسنی و با نام نوبندگان موجود است. بین این شهر و ارجان شانزده فرسخ فاصله است و با شیراز نیز در همین حدود فاصله دارد (از معجم البلدان). نوبندجان از شهرهای ساخته شده به دست شاپور است.شهر نوبندجان تا اواخر قرن چهارم هجری آباد بود اما تقریباً در نیمه اول قرن پنجم از یک طرف بین افراد خاندان بویه اختلاف ایجاد شد و از طرف دیگر، سلجوقیان نیز که به تدریج به قدرت رسیده بودند، می
سلجوقیان نیز که به تدریج به قدرت رسیده بودند، می خواستند فارس را از تصرف خاندان بویه خارج سازند. در نتیجه در این دوران اوضاع فارس آرام نبود و ملوک شبانکاره به قسمت‌های مختلف فارس حمله می‌کردند. ابوسعد کازرونی که همان ابوسعید شبانکاره و یکی از ملوک شبانکاره بود، به نوبندجان حمله نمود و آنجا را غارت و خراب کرد. این خرابی بسیار شدید بوده‌است؛ چنانکه حتی مسجد جامع شهر نیز طعمهٔ حریق شد و مردم آنجا آوارهٔ سایر شهرها شدند. این شهر بعد از یک دوره آبادانی، در حملهٔ مغول و بعد تیمور مجدداً ویران گشت و دیگر روی
مغول و بعد تیمور مجدداً ویران گشت و دیگر روی آبادانی بر خود ندید. ابن بلخی می‌نویسد نوبندجان پیش از این شهری بود بزرگ و نیکو و در ایام فترت، ابوسعد کازرونی چندین نوبت آن را غارت کرد و مردم از آنجا در جهان آواره شدند و خلایقی از ایشان در غربت بمردند و چون اتابک چاولی به پارس آمد و ابوسعد را برداشت آنجا روی به آبادی نهاد. هوای آنجا گرمسیر است و آب روان بسیار دارد.» مقدسی نوشته‌است «یک فرسنگ از نوبندجان در مدخل غاری مجسمه‌ای از شاپور است. تاجی بر سر دارد. در زیر آن سه برگ سبز است. کف پای آن سیزده وجب و از سر
آن سه برگ سبز است. کف پای آن سیزده وجب و از سر تا پا یازده ذراع طول دارد. در پشت سر مجسمه، آبی است راکد، بدون حرکت و جریان. از غار باد شدیدی به بیرون می‌وزد.»
غُندِجان یا گندگان به فارسی دشت باری یا دشت بارین کوچکترین شهر پارس قدیم در کوره شاپور بوده‌است. غندجان مرکز ناحیهٔ دشت بارین بوده‌است که در نقشه‌های جدید هیچ اسمی دیده نمی‌شود که حاکی از موقع شهر باشد. ابن خردادبه رستاق (روستا) دشت بارین را، از توابع اردشیرخوره دانسته‌است. اصطخری از صنایع موجود در آن خبر می‌دهد. او نوشته است «از فرش‌های بزرگ، پرده، بالش و از آن قبیل در اینجا فرآورده‌هایی ساخته می‌شود که از نظر کار با منسوجات ارمنی هم ارزش است، یک کارگاه سلطنتی در اینجا هست و محصولات آن به دورترین ممالک
سلطنتی در اینجا هست و محصولات آن به دورترین ممالک صادر می‌شود.» ابن خردادبه رستاق دشت بارین را از توابع ولایت شاپور می‌شمارد بر طبق گفتهٔ او شهر در سرحد غربی اردشیرخوره قرار داشته یعنی جائی که اردشیرخوره با شاپورخوره تماس پیدا می‌کند. طبری می‌نویسد مهر نرسه وزیر بهرام پنجم ساسانی اهل دهی است به نام ابروان که به رستاق دشت بارین در اردشیرخوره تعلق دارد. به همین دلیل در آنجا و در جرٌه واقع در ولایت شاپور به علت آنکه با دشت بارین تلاقی می‌کند، بناهای مجلل ساخت و آتشکده‌ای تعبیه کرد که تا امروز آتش در آن خاموش
و آتشکده‌ای تعبیه کرد که تا امروز آتش در آن خاموش نشده‌است. به این آتشکده آتشکده مهرنرسیان می‌گویند. غندجان طبق نوشته نهچیری، در جنوب غربی کازرون قرار دارد که بعدها به صورت دهی از توابع کمارج درآمده سپس ده مذکور به جمیله تغییر نام یافته‌است. حمداله مستوفی می‌گوید «غندجان در تلفظ دشت بارین گویند که شهری کوچک است به گفته فارسنامه ابن بلخی راه مهمی که از شیراز به توج می‌رسید از اراضی ماصرم گذشته و به جره و از آنجا پس از عبور ازیغندیجان به «توج» می‌رفت. در غندجان راهی از این جاده جدا گردیده و در جهت جنوب به
راهی از این جاده جدا گردیده و در جهت جنوب به بندر نجیرم که به مسافت اندکی در مغرب سیراف بود می‌رسید. در جایی دیگر از فارسنامه ابن بلخی گفته شده که شهر مهم «غندجان» در «دشت بارین» و نزدیک توج قرار دارد. محل مزبور به قرار وصف فارسنامه در چهار فرسخی جره و در دوازده فرسنگی توج بوده‌است. هم‌اکنون هم اگر از دشت پر که شهر مهم ساسانی در آن قرار دارد، خط مستقیمی رسم کرده و فاصله آن را بسنجیم تقریباً دوازده فرسنگ می‌شود که اندازه امروزی آن ۶۵ کیلومتر خواهد شد.
گلِن هربرت گولد (زادهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۳۲ – درگذشتهٔ ۴ اکتبر ۱۹۸۲) نوازندهٔ پیانو اهل کانادا بود. او از مشهورترین و پرآوازه‌ترین نوازندگان پیانو قرن بیستم شناخته می‌شود که عمدتاً به‌خاطر تأویل‌هایش از آثار یوهان سباستیان باخ به این شهرت رسید. ویژگی منحصربه‌فرد نوازندگی گولد دقت تکنیکیِ بالا و شیوایی در بیان ساختار پلی‌فونیک موسیقی باخ است. او به اکثر آثار موسیقایی دورهٔ رمانتیک ازجمله لیست، شومان، و شوپن بی‌اعتنایی می‌کرد. اگرچه بیشتر ضبط‌هایش از موسیقی باخ بود ولی رپرتوار گسترده‌ای نیز داشت که شامل بتهوون،
ولی رپرتوار گسترده‌ای نیز داشت که شامل بتهوون، هایدن و برامس می‌شد، از دوران پیش از باروک آهنگسازانی همچون سویلینک، گیبونس، و برد، و از موسیقی قرن بیستم هیندمیت، شونبرگ و اشتراوس را در بر می‌گرفت. گولد به خاطر رفتارهای عجیب و نامتعارفش نیز معروف است، از تأویل‌گری‌های غیرمعمولش گرفته تا حرکاتی که هنگام نوازندگی پشت کیبورد انجام می‌داد و زندگی و رفتار شخصی‌اش. از ۳۱ سالگی صحنهٔ کنسرت را رها کرد تا بر روی ضبط در استودیو و پروژه‌های دیگر تمرکز کند. او در مجله‌های موسیقی نویسندهٔ پرکاری بود و در آن‌ها دربارهٔ
موسیقی نویسندهٔ پرکاری بود و در آن‌ها دربارهٔ تئوری موسیقی و فلسفهٔ موسیقایی خودش می‌نوشت. گلِن گولد به‌عنوان یک آهنگساز، کمتر برجسته بود و خیلی از این پروژه‌ها را ناتمام باقی گذاشت. او، علاوه بر نوازندگی پیانو، به رهبری ارکستر و تهیه و اجرای برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی و نوشتن دربارهٔ موسیقی نیز می‌پرداخت. سبک کار او اغلب غیرمتعارف بود و گاه با انتقاد روبه‌رو می‌شد. در بعضی از اجراها، برخلاف اصل اثر، با صدای خود کارِ نوازندگی را همراهی می‌کرد. زندگی. کودکی. نام پدر او راسل هربرت گولد و مادرش فلورنس
کودکی. نام پدر او راسل هربرت گولد و مادرش فلورنس اِما گولد بود. پدربزرگ مادری اش عموزادهٔ آهنگساز نروژی ادوارد گریگ می‌شد. علاقه و استعداد گولد به موسیقی خیلی زود معلوم شد. والدینش هر دو اهل موسیقی بودند. مخصوصاً مادرش که گلن را به خاطر پیشرفت‌های اولیه اش در موسیقی تشویق می‌کرد. قبل از به دنیا آمدنش، مادرش قصد داشت او را به یک موسیقیدان موفق تبدیل کند، به همین دلیل از دوران حاملگی سعی داشت گلن را با موسیقی آشنا کند. در سه سالگی، گوش موسیقی اش کشف شد. او حتی قبل از اینکه بتواند خواندن و نوشتن کلمات را
حتی قبل از اینکه بتواند خواندن و نوشتن کلمات را بیاموزد، خواندن نت‌های موسیقی را فراگرفت. گفته می‌شود گولد جوان وقتی پشت پیانو می‌نشست و تک نتی را می‌نواخت، برای مدتی طولانی تا لحظهٔ خوابیدن کامل صدای نت کاملاً به صدای آن متمرکز می‌شد، کاری که پدرش می‌گفت بچه‌های معمولی انجام نمی‌دهند. علاقهٔ گولد به پیانو هم‌زمان با علاقه اش به آهنگسازی بیشتر می‌شد. او قطعات کوچک تصنیفی خودش را برای خانواده، دوستان و حتی گردهمایی‌های بزرگ‌تر (همچون در سال ۱۹۳۸ در کلیسایی در نزدیکی خانه‌شان) اجرا می‌کرد. در شش‌سالگی در
در نزدیکی خانه‌شان) اجرا می‌کرد. در شش‌سالگی در کنسرتی از یک نوازندهٔ مشهور شرکت کرد که تأثیر عمیقی بر وی گذاشت. او بعداً تجربه‌اش را شرح داد: هوفمان بود که می‌نواخت. فکر می‌کنم آخرین اجرایش در تورنتو بود، و احساس غیر فابل وصفی در من ایجاد می‌کرد. تنها چیزی که می‌توانم به خوبی از آن به یاد آورم این بود که وقتی داشتند با ماشین مرا به خانه برمی‌گرداندند، من در حالت شگفت‌انگیز نیمه هشیاری بسر می‌بردم که در آن می‌توانستم همهٔ صداهای لذت بخشی را که در ذهنم گذر می‌کرد بشنوم. تمام آن صداها ارکستری بودند، ولی "این
بشنوم. تمام آن صداها ارکستری بودند، ولی "این من بودم" که همهٔ آن‌ها را می‌نواختم، و ناگهان من دیگر هافمن بودم. مسحور شده بودم. به‌عنوان یک کودک، مادرش به او درس پیانو می‌داد. در ۱۰سالگی در کنسرواتوار موسیقی تورنتو حاضر می‌شد. تئوری موسیقی را از ژوزف اسمیت، ارگ را از سیلوستر و پیانو را نزد گررو فرامی‌گرفت. گولد توانست تکنیکی به‌دست آورَد که او را توانا می‌ساخت که هم‌زمان با رعایت فاصلهٔ دقیق نت‌ها و وضوح آن‌ها با تمپوی خیلی سریع بنوازد. مسلماً موقعیت کم ارتفاعی که صندلی مخصوصش به وجود می‌آورد به او اجازه
که صندلی مخصوصش به وجود می‌آورد به او اجازه می‌داد کنترل بیشتری بر روی کیبورد داشته باشد. گولد پیانیست. گولد اظهار داشته است که او تقریباً هیچ وقت روی پیانو تمرین نکرده است؛ او برای مطالعه در موسیقی خواندن آن را به نواختن آن ترجیح می‌داد و این تکنیکی بود که از گررو آموخته بود. تمرین‌های او بر بیان موسیقایی متمرکز بود و کمتر مکانیکی بود. او ممکن است کنایه‌دار در مورد تمرین کردنش صحبت کرده باشد، ولی به هر حال مدارکی وجود دارد که نشان می‌دهند او به‌سختی تمرین می‌کرده است، و بعضی اوقات خودش مشق‌های خودش را
می‌کرده است، و بعضی اوقات خودش مشق‌های خودش را تمرین می‌کرده و تکنیکش را کامل می‌کرده. او بیان کرده است که نیاز پیانیست‌های دیگر به تمرین مداوم برای تقویت تسلطشان بر ساز برای ساعت‌های طولانی را نمی‌فهمد. به نظر می‌رسد گولد می‌توانسته است بدون دسترسی به ساز و به‌طور ذهنی تمرین کند. گولد نه‌تنها می‌توانست یک رپرتوار گسترده را از روی حافظه بر روی پیانو اجرا کند بلکه می‌توانست دامنهٔ وسیعی از تنظیم‌های آثاری ارکستری و اپراها برای پیانو را نیز از روی حافظه اجرا کند. او می‌توانست با یک نگاه به حافظه بسپارد و
کند. او می‌توانست با یک نگاه به حافظه بسپارد و یکبار یکی دوستانش را به چالشی دعوت کرد و از او خواست نام هر قطعه‌ای که می‌خواهد بگوید که او نتواند بلافاصله از روی حافظه بنوازد. گولد دربارهٔ پیانو گفته است: «سازی نیست که عشق و علاقهٔ خیلی زیادی نسبت به آن داشته باشم… [اما] تمام عمرم این ساز را نواخته‌ام، و بهترین وسیله‌ای است که می‌توانم ایده‌هایم را با آن بیان کنم.» گولد به داشتن تخیلی واضح و روشن شناخته می‌شد. شنوندگانش بعضی از تأویل‌هایش را دارای خلاقیت هوشمندانه می‌دانستند و برخی دیگر را به‌کلی عجیب و
هوشمندانه می‌دانستند و برخی دیگر را به‌کلی عجیب و غریب برمی‌شمردند. پیانونوازی او مخصوصاً در پاساژهای دارای کنترپوان، وضوح، پختگی، و دقت بسیار بالایی داشت.
فاروق محمد شوشه (۹ ژانویه ۱۹۳۶ در روستای الشعراء در استان دمیاط- ۱۴ اکتبر ۲۰۱۶) یک شاعر اهل مصر بود. وی از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۶ مجری برنامه تلویزیونی محبوب «أمسیة ثقافیة» ("عصر فرهنگی") بود. او حافظ قرآن و فارغ‌التحصیل دانشگاه دارالعلوم در سال ۱۹۵۶ است. او بعد از ادامهٔ تحصیل در دانشگاه آمریکایی ادبیات عرب در قاهره مشغول به تدریس شد. وی مدیر بخش‌های مختلف صدا و سیمای مصر شد. از مهمترین مقام‌های ایشان می‌توان به ریاست فرهنگسرای ادبیات عرب در مصر اشاره کرد. مصطفی عبدالغنی دربارهٔ فعالیت‌های ادبی شوشه کتابی با
عبدالغنی دربارهٔ فعالیت‌های ادبی شوشه کتابی با عنوان (البنیة الشعریة) را تألیف کرد. تا کنون چندین همایش در رابطه با نقد و بررسی تألیفات شوشه از سوی وزارت فرهنگ مصر صورت گرفته‌است.
بابون دماغه یا "Chacma baboon" یک نوع میمون دم‌کوتاه از خانواده میمون دنیای قدیم است. این گونه از میمون‌ها از سرده انترها و در راسته نخستییان بوده و در قاره آفریقا و مناطقی چون آفریقای جنوبی، آنگولا، زامبیا و موزامبیک زیست می‌کند. این نوع از بابون‌ها (میمون دم‌کوتاه) با طولی برابر ۱۱۵ سانتیمتر و وزنی معادل ۱۵ تا ۳۵ کیلوگرم، بزرگ‌ترین و سنگین‌ترین نوع بابون است. این نوع میمون‍ها، دارای رنگ قهوه‌ای تیره یا خاکستری هستند و نرهای آن‌ها برخلاف گونه‌های شمالی، یال ندارند. همچنین صورت این جاندار به شکل شیب‌دار و
ندارند. همچنین صورت این جاندار به شکل شیب‌دار و رو به پایین است.
بابون گلادا یک نوع میمون دم‌کوتاه از خانواده میمون دنیای قدیم است. این گونه از میمون‌ها از سرده انترها و در راسته نخستییان بوده و در قاره آفریقا زیست می‌کند. این میمون در مناطق مرتفع اتیوپی یافت می‌شود. این جاندار بزرگ و قوی بوده و به رنگ قهوه‌ای تیره است، به صورتی که بازوها و پاهای آن تقریباً سیاه است. نرهای بالغ موهای بلندتری در پشت خود دارند و یک لکه قرمز روشن و برجسته از پوست تقریبا به شکل یک ساعت شنی روی سینه خود دارند. ماده‌ها نیز این لکه‌ را دارند، اما در مواقع عادی کمتر مشخص می‌شود، مگر در زمان فحلی
در مواقع عادی کمتر مشخص می‌شود، مگر در زمان فحلی که خود را بصورت «گردن‌بندی» از تاول‌های پر از مایع نشان می‌دهد. نرها به طور متوسط ​​18.5 کیلوگرم (41 پوند) و ماده ها به طور متوسط ​​11 کیلوگرم (24 پوند) وزن دارند. طول سر و بدن 50 تا 75 سانتی متر (20 تا 30 اینچ) و دم 30 تا 50 سانتی متر (12 تا 20 اینچ) است. مانند خویشاوندان نزدیکشان ، بابونها، این جانور بیشتر روی زمین زندگی می کند و علف تا 90 درصد رژیم غذایی آن ها را تشکیل می دهد.
حسین جمعه متولد یبرود ۱۹۴۶ دمشق، پژوهشگر و رئیس اتحادیهٔ نویسندگان عرب در سوریه است. نام پدرش علی و نام مادرش فطوم است.
دوباره احمق‌های چلم The Fools of Chelm and Their History، کتابی است طنز به قلم آیزاک بشویتس سینگر و با برگردان فارسی خدیجه روزگرد و برای اولین بار محمد کمونه آن را با ویدیو معرفی کرد که مجموعه هشت داستان طنز برای رده سنی کودک و نوجوان می‌باشد. خلاصه کتاب. ماجرای کتاب درباره مردم دهکده‌ای کوچک به نام چلم است که همگی در حماقت مشهورند و اداره این دهکده با رئیس شورا و بزرگانی است که همگی احمقند که نام رئیش آنان گرونام گاوه و نام بزرگان به ترتیب لکیش احمق، زایتول سقیه، تریتول کودن، سندر الاغ، شمندریک بی مخ و
سقیه، تریتول کودن، سندر الاغ، شمندریک بی مخ و فیول کله خر و تصمیم گیری‌های احمقانه آنان و اتفاقاتی که برای مردم شهر حادث می‌شود. جوایز کتاب. برنده جایزه Caldecatt در سال ۱۹۶۹.
ویلا آدریانا یا ویلای هادریان یک مجموعهٔ بزرگ باستانی رومی در تیولیِ ایتالیاست. تاریخچه. ویلای هادریان در طی دهه‌های دوم و سوم سدهٔ دوم میلادی در تیبور (تیوولی امروزی) برای امپراتور وقت روم هادریان ساخته شد. دلیل ساخت این ویلا در این مکان این بود تا امپراتور هرگاه می‌خواست از رم به‌دور باشد در آنجا اقامت نماید. از سوی دیگر گفته شده‌است که هادریان از کاخ خود در کولیس پالاتیوم در رم راضی نبود و همین موضوع باعث ساخته‌شدن این ویلا شد. هادریان همچنین ادارهٔ امپراتوری در سالیان پایانی حکومت خود را از همین ویلا
در سالیان پایانی حکومت خود را از همین ویلا انجام می‌داد و در نتیجه تعداد زیادی از درباریان به‌طور دایم در آنجا سکونت داشتند. ویلای هادریان تا رم ۱۸ مایل فاصله داشت و ارتباطات بین دو نقطه از طریق چاپار انجام می‌شد. پس از مرگ هادریان این ویلا مورد استفادهٔ شماری از جانشینان او قرار گرفت. با این‌حال ویلای هادریان در دوران افول امپراتوری روم بی‌استفاده ماند و بخشی از آن ویران شد. پس از آن در سدهٔ ۱۶ میلادی کاردینال ایپولیتوی دوم بسیاری از سنگ‌های مرمر و تندیس‌های ویلا را برداشت تا برای تزئین ویلای خودش موسوم
ویلا را برداشت تا برای تزئین ویلای خودش موسوم به ویلا دسته در نزدیکی همان مکان استفاده نماید. ساختار و معماری. ویلای هادریان مجموعه‌ای از بیش از ۳۰ ساختمان بود که مساحتی نزدیک به دست کم ۱ کیلومتر مربع (برابر با ۲۵۰ هکتار) را در بر می‌گرفت. این ویلا بزرگترین نمونهٔ رومی از باغ‌های اسکندری است که چشم‌اندازی مقدس را به‌وجود می‌آورد. این مجموعهٔ ویلایی شامل کاخ‌ها، چندین حمام سلطنتی، تئاتر، پرستشگاه، کتابخانه، اتاق‌های حکومتی و اقامتگاه‌هایی برای درباریان، پرتورینها، ندیمه‌ها و بردگان بود. ویلای هادریان
پرتورینها، ندیمه‌ها و بردگان بود. ویلای هادریان مجموعه‌ای از معماری‌های گوناگون به‌ویژه معماری یونانی و مصری را به نمایش می‌گذارد. از آنجا که هادریان یکی از امپراتوران اهل مسافرت بود، این طرح‌ها را با خود به‌ارمغان آورده بود که از این میان می‌توان به ستون‌های زن‌پیکر و در کنارشان تندیس‌های بس، ایزد زناشویی مصریان اشاره نمود. در زندگی‌نامهٔ هادریان آمده است که بخش‌های مختلف ویلا با توجه با مناطقی که امپراتور در سفرهایش از آن‌ها بازدید کرده بود نامگذاری شده بودند. امروزه تنها مکان‌های اندکی را که در این
بودند. امروزه تنها مکان‌های اندکی را که در این زندگی‌نامه بهشان اشاره شده‌است را می‌توان به‌طور دقیق با ویرانه‌های ویلای هادریان مطابقت داد. یکی از قابل توجه‌ترین بخش‌های ویلا که به‌خوبی نیز تا به‌امروز حفظ شده‌است استخر و غاری مصنوعی است که کانوپوس و سراپیوم نام دارند. کانوپوس شهری در مصر بود که معبد سراپیوم برای پرستش ایزد سراپیس در آنجا قرار داشت. با این حال معماری این بخش برگرفته از معماری یونانی است و این موضوع را می‌توان در ستون‌های کورینتوسی و کپی‌هایی از مجسمه‌های معروف یونانیِ دورادور استخر مشاهده
از مجسمه‌های معروف یونانیِ دورادور استخر مشاهده کرد. داستانی نیز دربارهٔ سراپیوم و گنبد عجیب‌الشکلش نقل است که آپولودوروس دمشقی، از معماران برجستهٔ روزگار خود با رد طرح هادریان، این گنبد را به یک کدوتنبل تشبیه کرده و به هادریان می‌گوید: «برو و کدوتنبل‌هایت را بِکِش. تو هیچ از از این موضوعات (معماری) نمی‌دانی.» اما هادریان به مقام امپراتوری رسید و پس از آن آپولودوروس را تبعید و سپس فرمان مرگش را صادر کرد. بخش جالب توجه دیگر ویلا، تئاتر آن موسوم به تئاتر دریایی است. این ساختمان از یک ایوان مدور و طاقی
دریایی است. این ساختمان از یک ایوان مدور و طاقی تونل‌مانند تشکیل شده که ستون‌هایی این طاق را نگاهداشته‌اند. درون ایوان استخری حلقه‌مانند با جزیره‌ای در میان آن وجود دارد. در دوران باستان این جزیره توسط دو پل متحرک به ایوان متصل می‌شده‌است. درون جزیره یک خانهٔ کوچک رومی قرار دارد که شامل آتریوم، کتابخانه، اتاق نهارخوری و حمام‌هایی کوچک است. این قسمت احتمالاً توسط امپراتور در زمان‌هایی که می‌خواست از گرفتاری‌های دربار به‌دور باشد استفاده می‌شده‌است. مجسمه‌های بسیاری نیز در این مکان وجود دارد که نماد مردمان
بسیاری نیز در این مکان وجود دارد که نماد مردمان سدهٔ دوم میلادی است. این ویلا علاوه بر دارا بودن سبک‌های گوناگون معماری از نوآوری‌هایی نیز برخوردار است. برای نمونه محدودهٔ ویلا دارای شبکهٔ وسیعی از تونل‌های زیرزمینی است که از این تونل‌ها بیشتر برای جابجایی خدمه و کالاها از یک قسمت به قسمت دیگر استفاده می‌کردند. مسیرها و جاده‌های بالاتر از سطح زمین برای استفادهٔ آن دسته از ساکنین ویلا در نظر گرفته شده بود که از مقام‌های بالاتری نسبت به دیگران برخوردار بودند. از گنبد و تاق‌های تونل‌مانند به‌وفور در معماری
از گنبد و تاق‌های تونل‌مانند به‌وفور در معماری ویلای هادریان استفاده شده‌است. گنبدهای حمام‌های بخار در رأس خود دارای حفره‌ای مدور بودند تا بخار بتواند از آن قسمت خارج شود. این موضوع یادآور پانتئون است که آن نیز به فرمان هادریان ساخته شد. در سال ۱۹۹۸ باستانشناسان به بقایای آرامگاهی در ویلای هادریان دست یافتند و مدعیند که این باید مقبرهٔ آنتینوس یا معبدی برای او باشد. مجسمه‌ها و آثار هنری. طی کاوش‌های باستانشناسی، مصنوعات زیبای بسیاری از این ویلا به‌دست‌آمده و بازسازی شده‌است که از این میان می‌توان به
و بازسازی شده‌است که از این میان می‌توان به مجسمه‌های مرمرین آنتینوس، پسر زیبارویی که معشوق هادریان بود و هادریان او را پس از مرگش بر اثر غرق‌شدن در مصر تا جایگاه ایزدان بالا برد و موزائیک‌های تئاتر و حمام‌ها اشاره نمود. کپی‌های بسیاری از مجسمه‌های یونانی (برای نمونه آمازون زخمی) و حتی تجسم مصری‌گونهٔ خدایان رومی یا برعکس در این ویلا پیدا شده‌است. بیشتر این آثار برای نگهداری و بازسازی به رم فرستاده شده و در موزه‌های کاپیتولینی یا واتیکان قابل مشاهده‌اند. با این حال آثار بسیار دیگری نیز هستند که در سدهٔ ۱۸
این حال آثار بسیار دیگری نیز هستند که در سدهٔ ۱۸ میلادی توسط دلالان عتیقه‌جاتی همچون پیرانسی و گوین همیلتون از دل خاک بیرون‌کشیده شده و به توریست‌های مهم و عتیقه‌شناسانی همچون چارلز تاونلی فروخته شده‌اند، در نتیجه این آثار امروزه در کلکسیون‌هایی در دیگر جاهای اروپا و آمریکای شمالی قرار دارند. از دیگر آثار هنری پیداشده در ویلای هادریان می‌توان به موارد زیر اشاره نمود: میراث جهانی. ویلای هادریان در سال ۱۹۹۹ در فهرست میراث جهانی یونسکو به‌ثبت رسید. این ویلا همچنین از نظر فرهنگی و باستانشناسی از اهمیت بسیاری
از نظر فرهنگی و باستانشناسی از اهمیت بسیاری برخوردار است و همراه با ویلا دِستِه و شهر تیولی، یکی از جاذبه‌های گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. منابع. نیازمندی‌های تخصصی ویلا و زمین www.khaneyeman.ir
هرات‌خوره یا هِرِیَه یکی از شهرهای کوره اصطخر در فارس قدیم بود. برای تمایز از شهر هرات واقع در خراسان هرات‌خره نامیده شده‌است. اصطخری نوشت‌است «هرات بزرگتر از ابرقو است و از نظر عمارات و سایر مطالبی به ابرقو شبیه است. مگر آنکه آب زیاد دارد و میوه‌های فراوان در آنجا عمل می‌آید، خیلی بیشتر از آنچه سکنه بتوانند مصرف کنند. به همین دلیل آن را به مناطق دیگر صادر می‌کنند.» سوای باغ‌های پردرخت، یاقوت حموی و زکریای قزوینی به صراحت از بسیاری مزارع غله در حوزهٔ شهر یاد می‌کند. تقسیمات ایالت فارس. ایالت فارس از دورهٔ
می‌کند. تقسیمات ایالت فارس. ایالت فارس از دورهٔ قبل از اسلام به پنج خوره (کوره) تقسیم شده‌بود. این پنج کوره که در دوره بعد از اسلام نیز برقرار بودند عبارتند از:
نامحدود نام فیلمی آمریکایی و محصول سال ۲۰۱۱، به کارگردانی نیل برگر می‌باشد. داستان. «ادی مورا» نویسندهٔ ناموفقی است که «لیندی» ،دوست دخترش، به تازگی او را به دلیل اینکه آدم بدرد نخوری است ترک کرده. ادی خود را در تمام امور زندگی شکست خورده می‌پندارد و امید به بهتر شدن اوضاع ندارد اما به‌طور اتفاقی به دارویی دست پیدا می‌کند که او را قادر می‌سازد از ۱۰۰٪ توانایی‌های مغز خود استفاده کند؛ ادی به تدریج پی می‌برد که با استفاده از این قدرت می‌تواند دست به کارهای بزرگتری بزند و نویسندگی را رها می‌کند. مجموعه
بزرگتری بزند و نویسندگی را رها می‌کند. مجموعه تلویزیونی. مجموعه تلویزیونی ۲۲ قسمتی با همین نام { نامحدود (مجموعه تلویزیونی) } در سال ۲۰۱۵ به نمایش درآمد که به نحوی ادامه و دنباله ای برای این فیلم می‌باشد.
لوییس آلبرتو سوارز دیاز (زاده ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که برای باشگاه فوتبال اینتر میامی در لیگ برتر آمریکا بازی می‌کند. سوارز یکی از بهترین بازیکنان نسل خود در جهان و نیز یکی از بهترین مهاجم نوک‌های تاریخ فوتبال به شمار می‌رود. او از معدود فوتبالیست‌هایی است که بیش از ۵۰۰ گل را در رقابت‌های باشگاهی و ملی به ثمر رسانده و پس از لیونل مسی و سزار رودریگز، سومین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا است. او در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶ به عنوان بهترین گلزن فصل اروپا، کفش طلای اروپا را دریافت کرد، او در سال ۲۰۱۶ بالاتر از
اروپا را دریافت کرد، او در سال ۲۰۱۶ بالاتر از لیونل مسی و کریستیانو رونالدو بهترین گلزن فصل لا لیگا شده‌بود. سوارز فوتبال حرفه‌ای را سال ۲۰۰۳ از باشگاه ناسیونال اروگوئه در ردهٔ جوانان شروع کرد و با آن تیم قهرمان لیگ کشورش شد. او در سال ۲۰۰۷ به آژاکس آمستردام پیوست و در دوران حضورش در این باشگاه ۱۱۱ گل را به ثمر رساند. او در سال ۲۰۱۰ اولین افتخار تیمی خود را با قهرمانی در جام حذفی هلند تجربه کرد و آقای گل لیگ برتر هلند و بهترین بازیکن سال فوتبال هلند شد. سوارز در سال ۲۰۱۱ با آژاکس توانست لیگ هلند را نیز فتح
در سال ۲۰۱۱ با آژاکس توانست لیگ هلند را نیز فتح کند. او در ژانویه ۲۰۱۱ به لیورپول فروخته‌شد و در فصل ۱۴–۲۰۱۳ با این تیم به نایب‌قهرمانی در لیگ جزیره دست یافت. او همچنین در این فصل جایزهٔ بازیکن سال فوتبال انگلستان را دریافت کرد و به همراه کریستیانو رونالدو مشترکاً بهترین گلزن سال اروپا شد. سوارز پس از آن با قراردادی به قیمت ۸۲٫۳ میلیون یورو به بارسلونا پیوست و یکی از گران‌قیمت‌ترین بازیکنان جهان شد. او در اولین فصل حضورش با بارسلونا در کنار لیونل مسی و نیمار، خط حمله این تیم، با عملکرد درخشان خود به همراه
خط حمله این تیم، با عملکرد درخشان خود به همراه این تیم به قهرمانی در سه‌گانه لا لیگا، کوپا دل ری و لیگ قهرمانان اروپا ۱۵–۲۰۱۴ رسید. سوارز در فصل ۱۶–۲۰۱۵ درحالی‌که در ۶ فصل گذشته تنها مسی و رونالدو به این عنوان رسیده بودند، آقای گل لا لیگا شد و عناوین بهترین گلزن و بیشترین پاس گل را به طور همزمان دریافت کرد. سوارز در آن فصل با ۴۰ گلِ زده برای بار دوم برنده کفش طلای اروپا شد و به سلطهٔ شش سالهٔ مسی و رونالدو بر آقای گلی در لالیگا و اروپا پایان داد. او در سال ۲۰۲۰ به باشگاه اتلتیکو مادرید پیوست و در فصل اول
۲۰۲۰ به باشگاه اتلتیکو مادرید پیوست و در فصل اول حضورش قهرمان لا لیگا ۲۱–۲۰۲۰ و بهترین بازیکن در این فصل لا لیگا شد. سوارز در ردهٔ ملی ۱۴۳ بار برای تیم ملی اروگوئه به میدان رفته و چهار دورهٔ جام جهانی ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ را با تیم ملی کشورش تجربه کرده‌است. او بهترین گلزن ملی تمام دوران‌های فوتبال در اروگوئه است. سوارز با ۴ گل، نقش زیادی در قهرمانی اروگوئه در کوپا آمریکا ۲۰۱۱ داشت و به عنوان بهترین بازیکن این جام، توپ طلای بهترین بازیکن را برنده شد. دوران باشگاهی. ناسیونال. سوارز در سن ۱۴ سالگی وارد تیم
باشگاهی. ناسیونال. سوارز در سن ۱۴ سالگی وارد تیم ناسیونال شد؛ و از سال ۲۰۰۵ وارد تیم بزرگسالان ناسیونال شد و در سپتامبر ۲۰۰۵ اولین گلش را زد. ناسیونال در این فصل قهرمان لیگ اروگوئه شد. او در پایان فصل در ۲۷ بازی ۱۰ گل زد. لوئیس سوارز فوتبال را از سنین پایین آغاز کرد و در سن چهارده سالگی به آکادمی جوانان باشگاه ناسیونال پیوست. دو سال بعد به دلیل مواجهه با کارت قرمز داور در یکی از مسابقات ناسیونال، با سر به داور ضربه زد. زمانی که عضو باشگاه ناسیونال بود، یک شب در حالت مستی در یک پارتی شبانه دستگیر شد، بعد از
در حالت مستی در یک پارتی شبانه دستگیر شد، بعد از این اتفاق سرمربی آکادمی ناسیونال او را تهدید کرد که تا به شکل جدی تمرکز خود را بر روی فوتبال نگذارد و از این چنین کارهایی دست نکشد، به زمین مسابقه برنخواهد گشت. در ماه مه سال ۲۰۰۵ در حالی که هجده ساله بود برای اولین بار پیراهن تیم بزرگسالان ناسیونال را در مقابل تیم اتلتیکو جونیورِ کلمبیا بر تن کرد، این دیدار از سری رقابت‌های جام کوپالیبرتادورس برگزار شد. سوارز اولین گل خود را برای تیم بزرگسالان ناسیونال در ماه سپتامبر سال ۲۰۰۵ زد و با زدن ده گل در بیست و هفت