payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انقلاب اکتبر که انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر ، اکتبر سرخ، قیام اکتبر و انقلاب بلشویکی نیز خوانده می‌شود، دومین و آخرین حرکت بزرگ از انقلاب روسیه بود که سبب‌ساز به‌قدرت رسیدن حزب بلشویک در روسیه و برپایی نظام شورایی شد. انقلاب توسط بلشویک‌ها رهبری شد، که از نفوذ خود در شورای پتروگراد برای سازماندهی نیروهای مسلح استفاده می‌کردند. سپاه بلشویک تحت کمیته انقلاب نظامی، اشغال ساختمان‌های دولتی در ۷ نوامبر ۱۹۱۷ را آغاز کرد. روز بعد، کاخ زمستانی (محل موقت حکومت موقت در پتروگراد، سپس پایتخت روسیه)، تسخیر شد. انتخابات
پتروگراد، سپس پایتخت روسیه)، تسخیر شد. انتخابات مجلس موسسان، که مدت زیادی به تعویق افتاده بود، در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۱۷ برگزار شد. بر خلاف اکثریت آن‌ها در شوروی، بلشویک‌ها تنها ۱۷۵ کرسی را از ۷۱۵ کرسی مجلس نمایندگان به دست آوردند. پس از پیوستن جناح چپ به ائتلاف بلشویک‌ها در اکتبر ۱۹۱۷ تا مارس ۱۹۱۸، مجلس مؤسسان برای اولین بار در ۲۸ نوامبر ۱۹۱۷ تشکیل شد، اما جلسات آن تا ۵ فوریه ۱۹۱۸ توسط بلشویک‌ها به تأخیر افتاد. در اولین روز، و تنها روز برپایی جلسه، مجلس مؤسسان با شوراها دچار کشمکش و درگیری گردید و فرامین
با شوراها دچار کشمکش و درگیری گردید و فرامین شورا را دربارهٔ صلح و میهن رد نمود. نتیجه حاصل از این امر، منحل شدن اجزا اصلی هیئت قانونگذاری به دستور بود. اگر چه انقلاب در آن زمان و در وجهه بین‌المللی شناخته شده نبود، اما زمینه‌ساز جنگ داخلی روسیه میان سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۲ و به دنبال آن، ایجاد اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی گردید. زمینه تاریخی. روسیه تا پیش از به قدرت رسیدن پترکبیر(۱۶۸۲–۱۷۲۵) در رقابت استعماری اروپاییان جایگاهی نداشت. اما سیاست و اقدام‌های پترکبیر این کشور را تا قبل از انقلاب اکتبر متحول کرده
این کشور را تا قبل از انقلاب اکتبر متحول کرده بود و در مسیر توسعه طلبی سیاسی و نظامی قرار داد. او با استخدام کارشناسان اروپایی، تاسیس مدارس و دانشگاه‌های جدید و تقویت ارتش به ویژه نیروی دریایی، این کشور را وارد مسابقه استعمار کرد. یکی از برنامه‌های پتر برای قدرتمندشدن روسیه تزاری گسترش سرزمین روسیه و دستیابی به دریاهای آزاد برای کسب منافع تجاری و سیاسی بود. جانشینان او تلاش کردند به این برنامه عمل کنند و به همین سبب در نواحی شرقی اروپا و حوزه دریای بالتیک، دریای سیاه و دریای مازندران (خزر) اقدام‌های نظامی
دریای سیاه و دریای مازندران (خزر) اقدام‌های نظامی وسیعی انجام دادند. این اقدام‌ها موجب جنگ‌های متعدد روسیه با ایران، عثمانی و برخی کشورهای اروپایی نظیر فرانسه گردید. تاریخچه. آن طور که در اسناد معاصر دیده می‌شود (به عنوان مثال، در اولین نسخه‌های آثار کامل لنین)، در ابتدا از این رویداد به عنوان کودتای اکتبر (Октябрьский переворот) یا قیام سوم، نام برده می‌شد. با این حال، در روسیه، "переворот" معنای مشابهی به «انقلاب» دارد و همچنین به معنای "چرخش" یا "سرنگونی" است، بنابراین «کودتا» لزوماً ترجمهٔ صحیح نیست.
است، بنابراین «کودتا» لزوماً ترجمهٔ صحیح نیست. با گذشت زمان، اصطلاح «انقلاب اکتبر» (Oktябрьская революция) به کار گرفته شد. این انقلاب همچنین به عنوان «انقلاب نوامبر» شناخته می‌شود چرا که با توجه به تقویم گرگوری، این انقلاب در ماه نوامبر رخ داده‌است. پیشینه. انقلاب فوریه. انقلاب فوریه، تزار نیکولا دوم روسیه را سرنگون کرد و دولت او را با دولت موقت روسیه جایگزین کرد. با این حال، دولت موقت ضعیف و متضاد با اختلافات داخلی بود. این مسئله جنگ جهانی اول را ادامه داد و این امر به‌طور فزاینده‌ای ناخوشایند شد. یک
داد و این امر به‌طور فزاینده‌ای ناخوشایند شد. یک بحران سراسری در روسیه، بر روابط اجتماعی، اقتصادی و سیاسی گسترش یافت و اختلال در صنعت و حمل و نقل شدت یافت و مشکلات در دستیابی به مقررات افزایش یافت. تولید ناخالص صنعتی در سال ۱۹۱۷به کمتر از ۳۶ درصد از آن چیزی که در سال ۱۹۱۴ بود، کاهش یافت. در پاییز، تا حدود ۵۰ درصد از تمام شرکت‌ها در اورال، دانوب و دیگر مراکز صنعتی تعطیل شدند که منجر به بیکاری عظیم مردم شد. در همان زمان، هزینه زندگی به شدت افزایش یافت. دستمزد واقعی در سال ۱۹۱۳ حدود ۵۰ درصد کاهش یافت. بدهی
واقعی در سال ۱۹۱۳ حدود ۵۰ درصد کاهش یافت. بدهی ملی روسیه در اکتبر ۱۹۱۷ به ۵۰ میلیارد روبل افزایش یافت. از این رو، بدهی‌های دولت به دولت‌های خارجی به بیش از ۱۱ میلیارد روبل رسید و کشور با تهدید ورشکستگی مالی مواجه شد. ناآرامی‌های کارگران، دهقانان و سربازان. در طول ماه‌های ژوئن، ژوئیه و اوت ۱۹۱۷، شنیدن سخنان طبقه کارگر در مورد عدم اطمینان و نارضایتی آن‌ها از قدرت در دولت موقت، معمول بود. کارگران کارخانه در اطراف روسیه در مورد کمبود فزاینده مواد غذایی، لوازم و سایر مواد احساس نارضایتی می‌کردند. آن‌ها مدیران و
سایر مواد احساس نارضایتی می‌کردند. آن‌ها مدیران و سرپرستان خود را سرزنش می‌کردند و حتی در کارخانه‌ها نیز به آن‌ها حمله می‌کردند. کارگران بسیاری از افراد ثروتمند و با نفوذ، مانند نخبگان در موقعیت قدرت را به خاطر کمبود مواد غذایی و شرایط زندگی ضعیف سرزنش می‌کردند. آن‌ها این افراد ثروتمند و قدرتمند را به عنوان مخالفان انقلاب نام‌گذاری کردند و آن‌ها را «بورژوازی، سرمایه‌داری و امپریالیست» نامیدند. در سپتامبر و اکتبر ۱۹۱۷ اقدامات گسترده‌ای علیه کارگران مسکو و پتروگراد، معدنچیان در دانسس، کارگران متالورژی در
پتروگراد، معدنچیان در دانسس، کارگران متالورژی در اورال، کارگران نفتی باکو، کارگران نساجی در منطقه صنعتی مرکزی و کارگران راه‌آهن در ۴۴ خط راه‌آهن وجود داشت. فقط در این ماه‌ها بیش از یک میلیون کارگر در اعتصاب شرکت کردند. کارگران در یک انقلاب اجتماعی تولید و توزیع را در بسیاری از کارخانه‌ها و نیروگاه‌ها کنترل می‌کردند. کارگران توانستند این اعتصاب را از طریق کمیته‌های کارخانه سازماندهی کنند. کمیته‌های کارخانه، نماینده کارگران بودند و قادر به مذاکره برای شرایط کار، پرداخت، و ساعت‌ها بودند. با وجودی که شرایط
کار، پرداخت، و ساعت‌ها بودند. با وجودی که شرایط کاری در سطح کیفی افزایش می‌یابد، کیفیت کلی زندگی کارگران بهبود نیافت. هنوز هم کمبود غذا وجود داشت و افزایش حقوق و دستمزد کارگران برای فراهم کردن مایحتاج خانواده‌هایشان کافی نبود. تظاهرات ضد جنگ. وزیر امور خارجه، پاول میلیوکف، در یک یادداشت دیپلماتیک در تاریخ ۱ مه ۱۹۱۷ میلادی، ابراز تمایل دولت موقت برای ادامه جنگ علیه قدرت‌های مرکزی را تا «پیروزی نهایی» اعلام کرد که باعث خشم گسترده شد. در ۱ تا ۴ ماه مه، حدود صد هزار کارگر و سرباز پتروگراد، و پس از آن کارگران و
هزار کارگر و سرباز پتروگراد، و پس از آن کارگران و سربازان دیگر شهرهای تحت رهبری بلشویک‌ها، با شعار «مرگ بر جنگ» و «همه قدرت برای شوروی» تظاهرات کردند. اعتراض‌های جمعی منجر به بحران برای دولت موقت شد. ۱ ژوئیه تظاهرات‌های بیشتری را شاهد بود، زیرا حدود پانصد هزار کارگر و سرباز در پتروگراد راهپیمایی کردند و مجدداً خواسته‌های خود مبنی بر «تمام قدرت برای شوروی»، «مرگ بر جنگ» و «مرگ بر ده وزیر سرمایه‌دار» را مطرح کردند. حکومت موقت در ۱ ژوئیه ۱۹۱۷ مبارزه علیه نیروهای مرکزی را آغاز کرد که خیلی زود از بین رفت. خبر
مرکزی را آغاز کرد که خیلی زود از بین رفت. خبر این تهاجم و فروپاشی آن، مبارزه کارگران و سربازان را تشدید کرد. بحران جدید در دولت موقت در ۱۵ ژوئیه ۱۹۱۷ آغاز شد. قیام. برنامه‌ریزی برای قیام. در ۲۳ اکتبر ۱۹۱۷ (۵ نوامبر سبک جدید)، کمیته مرکزی بلشویک رأی ۱۰٫۲ را برای قطعنامه اعلام کرد که «قیام مسلحانه اجتناب ناپذیر است و زمان آن کاملاً رسیده‌است». در نشست این کمیته، لنین دربارهٔ چگونگی انتظار کشیدن مردم روسیه برای «قیام مسلحانه» و زمان به قدرت رسیدن بلشویک‌ها بحث کرد. لنین به موفقیت این قیام اطمینان داشت.
بحث کرد. لنین به موفقیت این قیام اطمینان داشت. اطمینان او از ماه‌های افزایش قدرت بلشویک‌ها و انتخابات موفق به نفع کمیته‌های مختلف و مشاوران در شهرهای بزرگ مانند پتروگراد و مسکو سرچشمه می‌گرفت. بلشویک‌ها در شورای پتروگراد، به رهبری رئیس‌جمهور شوروی، تروتسکی، یک کمیته انقلابی نظامی ایجاد کردند. کمیته شامل کارگران مسلح، ملوانان و سربازان بود و از حمایت یا بی‌طرفی سربازخانه پایتخت اطمینان حاصل می‌کرد. این کمیته با برنامه‌ریزی ماهانه مکان‌های راهبردی شهر را اشغال می‌کردند. شروع قیام. در ۲۵ اکتبر (۷ نوامبر سبک
می‌کردند. شروع قیام. در ۲۵ اکتبر (۷ نوامبر سبک نوین) ۱۹۱۷ میلادی، بلشویک‌ها نیروهای خود را در قیام پتروگراد (سن پترزبورگ امروزی) و سپس پایتخت روسیه، علیه دولت موقت کرنسکی سازماندهی کردند. این رویداد با ورود یک ناوتیپ طرفدار بلشویک‌ها، شامل پنج ناوشکن و خدمه آن‌ها، به بندر سن پترزبورگ هم‌زمان بود. ملوانان در بندر کرونشتات نیز وفاداری خود را به بلشویک‌ها اعلام کردند. صبح زود، کمیته انقلابی ارتش، آخرین مکان‌هایی را که باید مورد حمله قرار می‌گرفتند یا از مرکز محاصره و نگهبانی آن در کاخ اسمولنی کاسته می‌شد،
محاصره و نگهبانی آن در کاخ اسمولنی کاسته می‌شد، برنامه‌ریزی کردند. نظامیان به‌طور سیستماتیک تسهیلات دولتی، ارتباطات کلیدی، تأسیسات و امتیازات را با کمترین مخالفت تسخیر کردند. گریسون پتروگراد و بسیاری از واحدهای نظامی این شهر به قیام علیه دولت موقت پیوستند. کرنسکی و دیگر مقامات دولت موقت از مقاومت قابل توجه ناتوان بودند. راه‌آهن و ایستگاه‌های راه‌آهن به مدت چند روز توسط کارگران شوروی و سربازان کنترل شده بود و تردد از مسیر راه‌آهن به پتروگراد و برعکس، برای مقامات دولت موقت غیرممکن شده یود. دولت موقت نیز قادر
دولت موقت غیرممکن شده یود. دولت موقت نیز قادر به یافتن هیچ‌گونه وسیله نقلیه قابل استفاده‌ای نبود. در صبح روز قیام، کرنسکی به شدت به دنبال دستیابی به نیروهای نظامی بود تا به دولت موقت در خارج از شهر کمک کنند. سرانجام یک خودروی پیرس آرو را از سفارت آمریکا به امانت گرفت و سوار بر آن از کاخ زمستانی خارج شد. همان‌طور که کرنسکی پتروگراد را ترک می‌کرد، لنین طی «اعلامیه‌ای به شهروندان روسیه» اعلام کرد که حکومت موقت توسط کمیته انقلاب نظامی سرنگون شده‌است. اعلامیه از طریق تلگراف به سراسر روسیه فرستاده شد، حتی زمانی
طریق تلگراف به سراسر روسیه فرستاده شد، حتی زمانی که سربازان طرفدار شوروی مراکز کنترل مهمی را در سراسر شهر به دست گرفته بودند. یکی از اهداف لنین این بود که اعضای کنگره شوروی، که بعد از ظهر آن را با مفاد قانونی تشکیل می‌دادند، معرفی کند و از بحث و جدل بیشتر در مورد مقبولیت و مشروعیت جلوگیری کند. نتیجهٔ قیام. کنگره دوم شوروی شامل ۶۷۰ نماینده انتخاب شد؛ ۳۰۰ نفر بلشویک بودند و نزدیک به یک صد نفر انقلابگرای چپ بودند که از سرنگونی دولت الکساندر فیودورویچ کرنسکی حمایت کردند. هنگامی که سقوط کاخ زمستانی اعلام شد،
حمایت کردند. هنگامی که سقوط کاخ زمستانی اعلام شد، کنگره فرمان انتقال قدرت را به شوراهای نمایندگان کارگران، سربازان و دهقانان، و در نتیجه تصویب انقلاب را اعلام کرد. انتقال قدرت بدون مناقشه نبود. بال‌های مرکز و راستی انقلابیون سوسیالیست و همچنین منشویک‌ها معتقد بودند که لنین و بلشویک‌ها به‌طور غیرقانونی قدرت را به دست گرفته‌اند و قبل از تصویب این قطعنامه، به راه افتاده‌اند. همان‌طور که آن‌ها خروج کردند، توسط لئون تروتسکی، که به آن‌ها گفتند: «شما افراد رقت‌انگیزی هستید، شما خرابکاری می‌کنید، نقش شما بازی
هستید، شما خرابکاری می‌کنید، نقش شما بازی می‌شود، به آنجا که ازین پس به آن تعلق دارید بروید - به گرد و غبار تاریخ!» در ۲۷ اکتبر ۱۹۱۷ (۹ نوامبر سبک جدید)، منشویک‌ها قدرت را در گرجستان به دست گرفتند و آن را جمهوری مستقل اعلام کردند. قزاق‌ها نیز ادعا کردند که کنترل دولت خود را دارند. بزرگ‌ترین نقطه‌های قدرت بلشویک‌ها در شهرها، به ویژه پتروگراد بود که با حمایت بسیار بیشتر در مناطق روستایی همراه بود. دهقانان تحت سلطه حزب چپ، در اتحاد با بلشویک‌ها بودند. گزارش‌هایی وجود دارد که دولت موقت شکست نخورده‌است و با
وجود دارد که دولت موقت شکست نخورده‌است و با ارتش در جبهه مقابله می‌کند. در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۷ (۱۲ نوامبر سبک جدید)، نبرد علیه بلشویک‌ها ادامه یافت. ارتش سرخ، علیه قزاق‌ها در Tsarskoye Selo جنگید. قزاق‌ها شکست خوردند فرار کردند و تجهیزات جنگی خود را پشت سر رها کردند. در ۳۱ اکتبر ۱۹۱۷ (۱۳ نوامبر نوین سبک)، بلشویک‌ها بعد از یک هفته از جنگ خیابانی سریع کنترل مسکو را به دست گرفتند. توپخانه به صورت آزادانه مورد استفاده قرار گرفت و تلفات حدود ۷۰۰ نفر تخمین زده‌شد. با این حال، هنوز هم در برخی از استان‌ها از کرنسکی
با این حال، هنوز هم در برخی از استان‌ها از کرنسکی حمایت می‌شد. در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۱۷ (۱۴ نوامبر به سبک جدید)، استینافی ضد بلشویک‌ها در سراسر روسیه برای پیوستن به دولت جدید مردم شکل گرفت، در حالی که بلشویک‌ها حمایت بیشتری از مردم روسیه را به دست می‌آوردند. در تاریخ ۲ نوامبر ۱۹۱۷ (۱۵ نوامبر سبک نوین)، تنها اندیشه عمومی ضد بلشویک وجود داشت؛ به عنوان مثال، روزنامه نوایا ژیزن از نبود نیروی انسانی و سازمان بلشویک‌ها برای اجرای یک حزب، به غیر از یک دولت انتقاد کرد. لنین با اعتماد به نفس ادعا کرد که در برابر
کرد. لنین با اعتماد به نفس ادعا کرد که در برابر توده‌های پتروگراد، مسکو و بقیه روسیه، به سمت سلطه بلشویک، سایه‌ای از تردید وجود ندارد. در تاریخ ۱۶ دسامبر ۱۹۱۷ (۲۹ دسامبر ۱۹۱۷ به سبک جدید)، دولت از برنامه از بین بردن سلسله مراتب در ارتش، عناوین، رتبه‌ها و مدال‌های یکنواخت صرف نظر کرد. سنت سلام دادن نیز حذف شد. در ۲۰ دسامبر ۱۹۱۷ (۲ ژانویه ۱۹۱۸ سبک جدید)، چکا با فرمان ولادیمیر لنین ایجاد شد. اینها آغاز تحکیم قدرت بلشویک‌ها بر مخالفان سیاسی آن‌ها بود. ترور سرخ در سپتامبر ۱۹۱۸، پس از ناکامی ترور لنین آغاز شد.
در سپتامبر ۱۹۱۸، پس از ناکامی ترور لنین آغاز شد. ترور یعقوب (ترور ژاکوبین) نمونه‌ای برای بلشویک‌های شوروی بود. لئون تروتسکی در اوایل سال ۱۹۰۴ لنین را با ماکسیمیلیان روبسپیر مقایسه کرده‌بود.
حاجی‌بابا افشار ملقب به میرزا بابا افشار و همچنین به حکیم‌باشی اولین دانشجوی ایرانی تحصیل کرده در خارج از ایران است که به دستور عباس میرزا برای تحصیل با بورس دولتی به انگلستان اعزام شد و آموزش پزشکی دید. او پس از بازگشت به ایران پزشک مخصوص نایب السلطنه و بعدها محمدشاه قاجار بود. میرزا بابا افشار پس از رسیدن به انگلستان ابتدا زبان انگلیسی آموخت تا بتواند به دانشکده پزشکی راه یابد با این حال در رسیدن به هدف ناموفق ماند. او به کمک ساترلند توانست در مطب یک پزشک انگلیسی، کارآموزی کند و پزشک تجربی شود. عباس میرزا
کارآموزی کند و پزشک تجربی شود. عباس میرزا فرزند و ولیعهد فتحعلیشاه که والی آذربایجان و فرمانده جنگ‌های بین ایران و روسیه بود نخستین حاکم ایرانی‌ای بود که به لزوم آموختن علوم و مهارت‌های جدید از اروپاییان واقف شد. از جمله کارهایی که در این زمان به تشویق عباس میرزا و میرزا بزرگ قائم مقام (پدر قائم مقام فراهانی) انجام شد فرستادن دو دانشجو به انگلستان برای تحصیل بود. میرزا بابا افشار فرزند یکی از صاحب‌منصبان فقید عباس میرزا و محمدکاظم فرزند نقاش‌باشی عباس میرزا دو اولین ایرانی‌ای بودند که از طرف دولت برای
دو اولین ایرانی‌ای بودند که از طرف دولت برای تحصیل به غرب اعزام شدند. این دو در سال ۱۸۱۲ م. / ۱۲۲۶ ه‍.ق به همراهی هرفورد جونز وزیر مختار انگلستان که از مأموریت خود به لندن بازمی‌گشت به انگلستان فرستاده شدند. زبان انگلیسی نمی‌دانستند و گفته می‌شود که حتی قادر به خواندن و نوشت به زبان فارسی نیز نبودند. تحصیلات. هنگام ترک ایران عباس میرزا به هرفورد جونز دستور داده بود که محمدکاظم می‌بایست در رشته نقاشی و حاجی‌بابا در رشته پزشکی تحصیل کنند اما هیچ‌یک نباید تنها به این رشته‌ها محدود بمانند. در غیاب هرگونه
تنها به این رشته‌ها محدود بمانند. در غیاب هرگونه سفارت‌خانه یا مؤسسه ایرانی در لندن مسوولیت برنامه‌ریزی برای آموزش این دو دانشجوی ایرانی برعهده وزارت امور خارجه انگلستان بود. بی‌تجربگی وزارت امورخارجه برای چنین مأموریتی و عدم آشنایی این دو به زبان انگلیسی باعث گردید که ماه‌های اولیه اقامت به بلاتکلیفی و بدون برنامه تحصیلی طی شود. در این مدت این دو در اقامتگاهی در مرکز لندن، خیابان هالف مون، ساکن بودند، شخصی انگلیسی‌ای که به عنوان مسوول تربیت این دو انتخاب شده بود دغدغه شدیدی نسبت به حفظ اصالت و ایرانی بودن
بود دغدغه شدیدی نسبت به حفظ اصالت و ایرانی بودن این دو داشت، و مقرر کرده بود که این دو با لباس ایرانی خود در لندن رفت‌وآمد کرده و آداب و رسوم دینی و ملی خود را به‌جای آورند. هجده ماه بعد از ورود به لندن در ۱۸ مارس ۱۸۱۳ محمدکاظم به علت بیماری درگذشت و سرانجام در ماه آوریل ۱۹۱۳ برنامه درسی حاجی‌بابا توسط وزارت امورخارجه بریتانیا مصوب شد. در بسیاری از منابع ایرانی و غیر ایرانی دانشگاه آکسفورد محل تکمیل بخشی از تحصیلات میرزا بابا ذکر شده‌است. بنا بر نوشته دهخدا، «در ایام تحصیل در انگلیس حاجی‌بابا بسیار ساعی و
«در ایام تحصیل در انگلیس حاجی‌بابا بسیار ساعی و همواره در طلب علم شایق بوده و قسمتی از تحصیلات خود را در دارالفنون مشهور آکسفورد به انجام رسانده و پیوسته با رجال انگلیسی که در ایران مأموریت یافته بودند مانند سرجان ملکم و سرگور اوزلی مربوط بود». اما در بعضی منابع دیگر مطلبی کاملاً خلاف این معنی نیز ذکر شده‌است: «از سوی دیگر حاجی‌بابا پزشکی را به صورت تجربی آموخت. به قول افسری انگلیسی به قدری تنبل بود که در طبابت نتوانست تحصیل کند. او پس از بازگشت به ایران با لقب حکیم‌باشی در دستگاه عباس میرزا شروع به کار
با لقب حکیم‌باشی در دستگاه عباس میرزا شروع به کار کرد. حاجی‌بابا با پزشک انگلیسی عباس میرزا به نام دکتر کورومیک همکاری می‌کرد و بیشتر مترجم او بود». منبع فوق اظهار می‌دارد که در بررسی فهرست اسامی دانشجویان دانشگاه آکسفورد در آن زمان نام هیچ ایرانی‌ای وجود نداشته‌است. حاجی‌بابا پس از ۸ سال اقامت در انگلستان در مرداد ۱۱۹۸ به ایران برگشت و دستیار و مترجم دکتر کورومیک، پزشک انگلیسی عباس میرزا شد. اگر چه او تحصیلات آکادمیک در رشته طب نداشت اما با آشنایی مختصر عملی و تجربی با روش‌های پیشرفته درمان سبب شد تا
عملی و تجربی با روش‌های پیشرفته درمان سبب شد تا پزشکیِ اروپایی در ایران شناخته و اقبال عمومی روبرو شود. بازگشت به ایران. در سال ۱۸۱۵ عباس میرزا از کلنل جوزف دارسی، صاحب منصب توپخانه سلطنتی، خواست تا دومین کاروان دانشجویان ایرانی را به انگلستان بیاورد و بدین ترتیب پنج دانشجوی ایرانی دیگر به حاجی‌بابا پیوستند. در می ۱۸۱۹ و پس از اینکه مشکلاتی برای پرداخت مخارج دانشجویان ایرانی توسط دولت ایران پیش آمده بود، میرزا ابوالحسن خان که برای مأموریتی به لندن رفته بود دستور داد تا همه دانشجویان به ایران بازگردند. در
دستور داد تا همه دانشجویان به ایران بازگردند. در این بین تنها جعفر طبیب به علت طولانی‌تر بودن دوره تحصیل طب مستثتی شد. به این ترتیب تمامی دانشجویان به ایران بازگشته و در دستگاه نایب السلطنه به کار گرفته شدند. ابوالحسن خان مبلغ پانصد پوند استرلینگ نیز در اختیار آنان گذاشت تا در بازگشت تجهیزاتی خریده و با خود به ایران منتفل کنند. یکی از این پنج تن میرزا صالح شیرازی بود که با دستگاه چاپی که به همراه آورد چاپخانه‌ای در تبریز به وجود آورد و بعدها در سال ۱۸۳۶ اولین روزنامه چاپ شده در ایران را منتشر کرد.
۱۸۳۶ اولین روزنامه چاپ شده در ایران را منتشر کرد. حاجی‌بابا در تبریز پزشک مخصوص نایب السلطنه و بعدتر پزشک مخصوص شاه (محمد شاه قاجار) شد و به حکیم‌باشی مشهور شد. وزیر مختار انگلستان که در سال ۱۸۳۵ به ایران آمده و حاجی‌بابا را در تهران ملاقات کرده دربارهٔ او می‌نویسد. مردی است محترم با تحصیلات انگلیسی، او از دست موریه به خاطر اینکه در کتابش از نام او استفاده کرده بسیار عصبانی است. میرزا بابا پس از فوت ولیعهد به دربار پسرش محمدشاه راه یافت و صاحب نفوذ فراوان شد. او دو پسر داشت؛ یکی میرزا محمدتقی (اقبال
شد. او دو پسر داشت؛ یکی میرزا محمدتقی (اقبال الملک)، داماد میرزا آقاخان نوری، و دیگری میرزاعلی معین لشکر بود. حکیم‌باشی در ۱۲۵۲ق درگذشت.
مشت یک فیلم درام، جنایی و نئو-نوآر آمریکایی محصول سال ۱۹۷۸ به تهیه‌کنندگی و کارگردانی نورمن جویسون با بازی سیلوستر استالونه است. استالونه نقش یک کارگر انبار کلیولند را بازی می‌کند که در رهبری اتحادیه کارگری خیالی «فدراسیون کامیون داران بین ایالتی» درگیر می‌شود. این فیلم بر اساس اتحادیه بین‌المللی برادری تیمسترز و رئیس جمهور سابق آنها جیمی هوفا است. داستان. جانی کواک (سیلوستر استالونه) که یک کارگر به ظاهر ساده ولی متفکر است، پس از اخراج از کار بارزنی در لنگرگاه، وارد اتحادیه شده و پس از مدتی ...
کف پا سطح کفی بخش زیرین پا گفته می‌شود. این بخش از بدن برای دویدن، جهیدن و پریدن بسیار اهمیت دارد. انسان‌های در بسیاری از نقاط جهان، به‌ویژه مناطق سردتر برای محافظت از کف پا در برابر اثرات ناخوشایند و زیان‌مند محیط در حین جابجایی، از کفش بهره می‌گیرند. حساسیت کف پا گاه آن را هدف لمس حسی، قلقلک دادن یا تحریک جنسی قرار می‌دهد. ضرب و شتم کف برهنه پاهای فرد (با شلاق یا فلک کردن) به عنوان روشی سنتی برای تنبیه بدنی و شکنجه افراد استفاده شده‌است. ساختار. پا ساختار پیچیده‌ای از ۲۶ استخوان و ۳۳ مفصل لایه‌لایه با یک
پیچیده‌ای از ۲۶ استخوان و ۳۳ مفصل لایه‌لایه با یک شبکه درهم‌پیچیده از ۱۲۶ ماهیچه، رباط و عصب دارد. استخوان‌های کف پا (متاتارس) دسته‌های از استخوان‌ها و در هر پا پنج عدد هستند. استخوان‌های کف پا قبل از انگشتان پا قرار دارند. در پا، جلوتر از استخوان‌های مچ پا، پنج استخوان بلند قرار دارند که به آن‌ها کف‌پایی می‌گویند. جلوتر از استخوان‌های کف پا، انگشتان پا قرار دارند که هر کدام از آن‌ها سه بند دارد (به جز شست پا که دو بند دارد). کف‌پایی‌ها به همراه انگشتان پا، پیش‌پا را تشکیل می‌دهند. مفاصل بین استخوان‌های مچ
پیش‌پا را تشکیل می‌دهند. مفاصل بین استخوان‌های مچ پا و کف پا بین سه استخوان میخی و استخوان تاسی با سر پنج استخوان کف پا می‌باشند و از نوع مسطح است و حرکت خطی بسیار جزئی دارد. بین استخوان‌های کف پا (۵ استخوان)، مفصل از نوع مسطح است و حرکت خطی دارد. مفاصل بین استخوان‌های کف پا و بند اول انگشتان از نوع لقمه ای هستند و حول دو محور حرکت دارند. قوس‌ها یا کمان‌های کف پا عبارتند از ساختمان‌های استخوانی‌رباطی که در کف پا قرار دارند. انواع کمان‌های کف پا عبارتند از قوس طولی داخلی، قوس طولی خارجی و قوس عرضی.
از قوس طولی داخلی، قوس طولی خارجی و قوس عرضی. ماهیچه‌هایی که موجب حرکات مفاصل پا می‌شوند دو دسته‌اند. یکی آن‌ها که در ناحیه ساق قرار دارند و زردپی‌ها آن‌ها از مچ پا عبور کرده و به استخوان‌های پا متصل شده و موجب حرکت آن‌ها می‌شوند. این دسته را ماهیچه‌های بیرونی می‌نامند. دسته دیگر ماهیچه‌های درونی هستند که در داخل خود پا، در کف یا پشت آن قرار دارند. ماهیچه‌های بیرونی پا از ساق پا شروع می‌شوند مانند ماهیچه درشت‌نئی پسین، ماهیچه دراز خم‌کننده انگشتان پا، ماهیچه دراز خم‌کننده شست پا و ماهیچه نازک‌نئی بلند.
دراز خم‌کننده شست پا و ماهیچه نازک‌نئی بلند. ماهیچه‌های درونی پا در دو گروه پشت و کف پایی قرار دارند. نمونه عضلات پشت پایی ماهیچه کوتاه بازکننده انگشتان پا و ماهیچه کوتاه بازکننده شست پا هستند. عضلات کف پایی در چهار لایه قرار دارند مانند ماهیچه کوتاه خم‌کننده انگشتان پا. جامعه و فرهنگ. در تایلند، عربستان سعودی و برخی کشورهای مسلمان نشستن به طرزی که کف پا قابل مشاهده باشد یا به فرد دیگر اشاره کند، توهین‌آمیز تلقی می‌شود.
دلفینیان یا دلفین‌های اقیانوسی یکی از تیره‌های عضو جانوران آب‌باز هستند. این پستانداران دریایی وابسته نزدیکی به نهنگ‌ها و گرازماهی‌ها دارند. آن‌ها در سراسر زمین، و بیشتر در دریاهای کم‌عمق فلات قاره، یافت می‌شوند. همان گونه که از نامشان بر می‌آید این دلفین‌ها، بر خلاف روددلفین‌واران، بیشتر در آب‌های آزاد اقیانوس‌ها و دریاها زندگی می‌کنند؛ با اینکه بعضی از آن‌ها، از جمله دلفین نهنگی پوزه‌کوتاه، در مناطق کرانه‌ای و نزدیک به مصب رودخانه‌ها یافت می‌شوند. شش تا از بزرگترین اعضای دلفینیان (به ترتیب نهنگ قاتل،
از بزرگترین اعضای دلفینیان (به ترتیب نهنگ قاتل، نهنگ‌های خلبان، نهنگ کله‌خربزه‌ای، نهنگ قاتل کوتوله و نهنگ دندان‌کلفت) به دلیل جثه بزرگشان به جای آنکه دلفین نامیده شوند، با نام نهنگ خوانده می‌شوند. ویژگی. در میان آب‌بازان، دلفین‌سانان بیشترین گوناگونی را دارند. جثه آن‌ها از ۱٫۲ متر و ۴۰ کیلوگرم وزن (دلفین جنوب آفریقا)، تا ۹ متر طول و ۱۰ تن وزن (نهنگ قاتل) تغییر می‌کند. بیشتر آن‌ها میان ۵۰ تا ۲۰۰ کیلوگرم وزن دارند. آن‌ها به گونه معمول دارای باله‌ای پشتی انحنادار و دهانی منقارگونه در جلوی سر هستند. رنگ بدن و
و دهانی منقارگونه در جلوی سر هستند. رنگ بدن و الگوهای رنگ‌آمیزی در آن‌ها بسیار متنوع است. بیشتر دلفین‌ها از ماهی به عنوان منبع اصلی غذا تغذیه می‌کنند و گاه به شکار ماهی مرکب و سخت‌پوستان کوچک نیز می‌پردازند؛ با این حال بعضی انواع در شکار ماهی مرکب مهارت دارند یا در مورد نهنگ قاتل، این جانور به پستانداران دریایی نیز حمله می‌کند. با این همه، همگی این جانوران گوشت‌خوار هستند. آن‌ها به گونه معمول دارای ۱۰۰ تا ۲۰۰ دندان در دهان هستند، با این حال بعضی از انواع تعداد دندان‌های به مراتب کمتری دارند. دلفین‌ها در
تعداد دندان‌های به مراتب کمتری دارند. دلفین‌ها در دسته‌های بزرگ حرکت می‌کنند که گاه تا هزاران عضو نیز دارند. هر دسته در محدوده‌ای از چندین تا صدها کیلومتر مربع زندگی می‌کند. بعضی دسته‌ها دارای اعضایی با وابستگی نه چندان زیاد هستند که گاه به گاه گروه را ترک می‌کنند یا به آن می‌پیوندند. با این حال بعضی دیگر انواع دارای گروه‌هایی بسیار مستحکم مادرنهاد یا رهبری‌شونده توسط یک نر غالب هستند. دلفین‌ها با تولید صدا با هم ارتباط برقرار می‌کنند و نیز به تولید سوت‌های کم‌بسامد یا تپ‌های با بسامد بالای ۲۲۰-۸۰ کیلوهرتز
کم‌بسامد یا تپ‌های با بسامد بالای ۲۲۰-۸۰ کیلوهرتز به منظور موقعیت‌یابی صوتی می‌پردازند. دوره بارداری در این جانوران ۱۰ تا ۱۲ ماه است و ماده در هر بار تنها یک فرزند به دنیا می‌آورد.
یونیلیور شرکت چندملیتی بریتانیایی-هلندی است، که مالک شمار بسیاری از نام‌های تجاری بین‌المللی در زمینهٔ مواد غذایی، نوشیدنی‌ها، محصولات مراقبت‌های شخصی، مواد شوینده و لوازم آرایشی بهداشتی می‌باشد. شرکت یونیلیور از سال ۲۰۱۱ پس از شرکت‌های پروکتر اند گمبل و نستله سومین تولیدکننده کالاهای مصرفی جهان محسوب می‌شود، همچنین از سال ۲۰۰۹ تاکنون پس از پروکتر اند گمبل و لورئال در رتبه سوم از ، قرار دارد. این شرکت هم‌اکنون به‌عنوان بزرگترین تولیدکنندهٔ بستنی در جهان شناخته می‌شود. این شرکت دارای بیش از ۴۰۰ برند و نشان
می‌شود. این شرکت دارای بیش از ۴۰۰ برند و نشان تجاری است. از نام‌های تجاری متعلق به یونیلیور، می‌توان به: لیپتون، کنور، لوکس، سانسیلک، داو، رکسونا لایفبوی، کنور، کورنتو، لاکمی، وازلین، مگنوم و اکسی اشاره کرد. یونیلیور در سال ۱۹۳۰ از ادغام شرکت بریتانیایی برادران لیور (تأسیس: ۱۸۸۵) و شرکت هلندی مارگارین یونی (تأسیس: ۱۹۲۷) تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر لندن قرار دارد و دفتر عملیاتی آن در شهر روتردام مستقر می‌باشد. بخشی از سهام شرکت یونیلیور در بازارهای بورس نیویورک، بورس لندن و بورس یورونکست آمستردام
بورس نیویورک، بورس لندن و بورس یورونکست آمستردام مبادله می‌شود. در ماه دسامبر ۲۰۱۱ با ارزش بازار سرمایه ۲۷ میلیارد پوند، در فهرست اولیه بازار بورس لندن، رتبه ۱۸ را به خود اختصاص داد. تاریخچه. در سال ۱۹۳۰ از ادغام دو شرکت مارگارین یونی و لیور برادرز شرکتی تشکیل شد که ترکیبی از دو نام را برخود داشت و بنام یونیلیور نامگذاری گردید. شرکت اولی هلندی و در کار تولید روغن نخل و شرکت دومی انگلیسی و تولیدکنندهٔ صابون بود. نخست، هدف آن‌ها از ادغام دو شرکت، کاهش هزینه‌های مالیاتی و استفاده از منافع تولیدی و بازار مشترک
مالیاتی و استفاده از منافع تولیدی و بازار مشترک بود، اما این مشارکت به تولد یکی از بزرگترین شرکت‌های چندملیتی در امر بهداشتی، آرایشی و غذایی انجامید. شرکت هلندی مارگارین‌سازی فراتر از مرزهای کشورش صاحب نام بود، زیرا در سال ۱۹۱۷ از بهم پیوستن چندین شرکت کوچک روغن خوراکی پای به میدانی بزرگتر گذاشته بود. شرکت انگلیسی برادران لیور نیز از سال ۱۸۸۵ تأسیس شده بود که در سال ۱۹۱۷ شبکه‌ای از تولید مواد غذایی و کنسروجات را، در کنار تولید انبوهی از صابون‌ها را، در اختیار داشت و یونیلیور که تجربیات و بازار و سرمایه هر