payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از فارغ‌اتحصیلی از دانشکده جنگ آنکلام، سال ۱۹۱۱ با درجه ستوان دوم به سلک افسران نیروی زمینی امپراتوری آلمان درآمد. جنگ جهانی اول. در پی آغاز جنگ جهانی اول، میلش در جبهه‌های غربی و شرقی، به عنوان آجودان گردان، دیده‌بان هوایی، افسر اطلاعات و مختصراً فرمانده گروه ۶ شکاری خدمت کرد؛ البته خود هنوز نمی‌توانست پرواز کند. سال ۱۹۱۸ به درجه سروان ترفیع گرفت و برای تحصیل در دانشکده جنگ در برلین انتخاب شد اما جنگ پیش از آن که دوره آموزشی ستاد کل برای او آغاز شود به پایان رسید. دور بین‌دوجنگ. پس از جنگ، با توجه به
پایان رسید. دور بین‌دوجنگ. پس از جنگ، با توجه به محدودیت‌های پیمان ورسای، میلش، به همراه زیاد دیگری، سال ۱۹۲۰ از نیروهای مسلح کنار گذاشته شد. پس از مدت کوتاهی عضویت در فرای‌کور و نیروی پلیس، از سال ۱۹۲۲ شروع به کار برای شرکت هوانوردی یونکرس کرد. با توانمندی که در این زمینه نشان داد، سال ۱۹۲۹ مدیر اجرایی شرکت "لوفت‌هانزا"، خطوط هواپیمایی ملی آلمان، شد. در این زمان کار حزب ناسیونال سوسیالیست در صحنه سیاسی کشور بالا گرفته بود. با وجود تبار یهودی، میلش سعی در برقرار رابطه با آدولف هیتلر و نزدیکان او، به خصوص
برقرار رابطه با آدولف هیتلر و نزدیکان او، به خصوص هرمان گورینگ، کرد. او سال ۱۹۳۲ یک هواپیمای "لوفت‌هانزا" را در اختیار هیتلر قرار داد. ورماخت. در پی به قدرت رسیدن هیتلر، میلش سال ۱۹۳۳ به عنوان معاون گورینگ و دبیر دولت در هوانوردی برگزیده شد. درجه سرهنگ در "لوفت‌وافه" که هنوز فعالیت مخفی داشت، به او اعطا گردید. میلش با سرعت بسیار زیادی تا سال ۱۹۳۸ به درجه ارتشبد ترفیع گرفت. پس از جنگ. پس از جنگ، میلش در دادگاه نورنبرگ محاکمه شد. او متهم به استفاده از نیروی کار اجباری خارجی بود که منجر به شکنجه و مرگ آن‌ها
کار اجباری خارجی بود که منجر به شکنجه و مرگ آن‌ها شده است. دادگاه او را به حبس ابد محکوم کرد. میلش در رِهدورف زندانی شد. حکم او در سال ۱۹۵۱ به پانزده سال حبس تقلیل یافت اما در نهایت سال ۱۹۵۵ آزاد شد. میلش در دوسلدورف سکنا گزید. به عنوان مشاور صنعتی بخش هوانوردی شرکت فیات فعالیت کرد. هیچگاه سعی نکرد دوباره وارد دنیای سیاست شود. از اواخر سال ۱۹۷۱ در بیمارستان بستری شد. ارهارت میلش، به عنوان آخرین فیلدمارشال "لوفت‌وافه"، در نهایت روز ۲۵ ژانویه سال ۱۹۷۲ در ووپرتال-بارمن درگذشت. زندگی شخصی. مادر ارهارت اهل
ووپرتال-بارمن درگذشت. زندگی شخصی. مادر ارهارت اهل برلین بود که سال ۱۹۰۰ پدرش را ترک کرد و به همراه پسرش، به زادگاه خود بازگشت. میلش سال ۱۹۲۷ با کِته پاچکه، دختر یک زمین‌دار در شونک، ازدواج کرد. نخستین دختر آن‌ها همان سال و دختر دوم سال بعد متولد شدند. میلش علاقه زیادی به تجملات از جمله غذا، مشروب و سیگار خوب داشت. او اواخر دهه ۱۹۳۰ از همسر خود جدا شد.
ولفرام فرایهر فون ریشتوفن (۱۰ اکتبر ۱۸۹۵–۱۲ ژوئیه ۱۹۴۵) نظامی و فیلد مارشال اهل کشور آلمان در دوره امپراتوری آلمان، جمهوری وایمار و رایش سوم که فرماندهی واحدهای مختلفی را در لوفت‌وافه در جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. ترفیع درجات:
هوگو اشپرله (۷ فوریه ۱۸۸۵–۲ آوریل ۱۹۵۳) نظامی بلندپایه و فیلد مارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود. اشپرله سال ۱۹۰۳ به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. جنگ جهانی اول را به عنوان دیده‌بان توپخانه آغاز کرد و سپس وارد نیروی هوایی شد. پس از جنگ در رایشسور ماند و تا روی کار آمدن رایش سوم به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. از بدو تشکیل مخفیانه "لوفت‌وافه" وارد آن شد و پس از علنی شدن وجود آن در سال ۱۹۳۵ با درجه سرتیپ در جایگاه‌های عالی آن خدمت کرد. اشپرله نخستین فرمانده لژیون کوندور، یگان اعزامی از جانب آلمان به جنگ
لژیون کوندور، یگان اعزامی از جانب آلمان به جنگ داخلی اسپانیا بود. پس از بازگشت به آلمان از ماه فوریه سال ۱۹۳۸ به فرماندهی ناوگان سوم هوایی منصوب شد و با آن در ضمیمه‌سازی اتریش و چکسلواکی به رایش نقش داشت. ناوگان سوم هوایی تحت امر اشپرله در تمامی طول جنگ جهانی دوم در جبهه غربی مستقر بود و در نبرد فرانسه و نبرد بریتانیا در سال ۱۹۴۰ نقش پررنگی ایفا کرد. پس از ناکامی بر فراز بریتانیا و در جریان تمرکز ورماخت بر تهاجم به شوروی در شرق، اشپرله فرمانده ارشد هوایی آلمان در مناطق غربی و مسئول دفاع آن در برابر حملات
در مناطق غربی و مسئول دفاع آن در برابر حملات هوایی متفقین بود. به هر صورت در جریان تهاجم متفقین به فرانسه یگان او در موضع ضعف مطلق در برابر قدرت هوایی آن‌ها بود و امکان تأثیر گذاری چندانی در نبرد نرماندی نیافت. بدین شکل از مقام خود خلع شد و دیگر تا پایان جنگ هیچ مقامی نداشت. پس از جنگ در اسارت بریتانیایی‌ها بود. در دادگاه نورنبرگ حضور یافت اما از تمامی اتهامات به جنایت جنگی تبرئه شد. سال‌های اولیه. هوگو اشپرله روز ۲ فوریه سال ۱۸۸۵ در لودویگسبورگ در وورتمبرگ زاده شد. پدرش آبجوساز بود. سال ۱۹۰۳ به عنوان افسر
زاده شد. پدرش آبجوساز بود. سال ۱۹۰۳ به عنوان افسر دانشجو به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. حدود یک سال بعد با درجه ستوان دوم در هنگ ۸ پیاده‌نظام وورتمبرگ به سلک افسران درآمد. سال ۱۹۱۳ به درجه ستوان یکم و اواخر سال ۱۹۱۴ به درجه سروان ترفیع گرفت. اشپرله دوره آموزشی دیده‌بان توپخانه را می‌گذراند که جنگ جهانی اول آغاز شد. در طول این جنگ عملکرد آن‌چنان متمایزی نداشت. در گردان ۴ پرنده صحرایی در شناسایی هوایی خدمت کرد. سپس آموزش پرواز دید و گردان‌های ۴۲ و ۶۰ پرنده صحرایی و جناح ۱۳ پرنده هوایی را فرماندهی
۶۰ پرنده صحرایی و جناح ۱۳ پرنده هوایی را فرماندهی نمود. به عنوان فرمانده دانشکده دیده‌بان هوایی در کلن منصوب شد. در پایان جنگ افسر مسئول تمام یگان‌های هوایی ضمیمه‌شده به ارتش هفتم در جبهه غربی بود. رایشسور. اشپرله پس از جنگ به فرای‌کور ملحق شد و فرمانده گردان هوایی آن بود. سال ۱۹۱۹ به عنوان یکی از ۱۸۰ افسر سابق هوانوردی گروه ۴٬۰۰۰ نفری افسران در رایشسور پذیرفته شد. با بازگشت به رسته پیاده‌نظام، در ستاد منطقه نظامی شماره ۵ در اشتوتگارت (۱۹۲۳–۱۹۱۹)، در وزارت دفاع (۱۹۲۴–۱۹۲۳) و در لشکر چهارم پیاده‌نظام در
دفاع (۱۹۲۴–۱۹۲۳) و در لشکر چهارم پیاده‌نظام در درسدن (۱۹۲۵–۱۹۲۴) خدمت کرد. با وجود ممنوعیت وجود نیروی هوایی در آلمان بر اساس [پیمان ورسای، سال ۱۹۲۸ دوره پیشرفته پرواز را در پایگاه مخفی آلمان در لیپستک در شوروی گذراند. دست کم دو بار به انگلستان را تا نمایش نیروی هوایی بریتانیا را مشاهده کند. بین سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۹ در ستاد کل در وزارت رایشسور بود. در این مدت سال ۱۹۲۶ به درجه سرگرد ترفیع گرفت. سپس تا سال ۱۹۳۳ هنگ ۱۴ پیاده‌نظام بادن را در کوبلنتس فرماندهی کرد. سال ۱۹۳۱ درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. روز ۱ اکتبر
سال ۱۹۳۱ درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۳ به فرماندهی هنگ ۸ پیاده‌نظام پروس در فرانکورت/اودر منصوب شد. ورماخت. اشپرله ماه آوریل سال ۱۹۳۴ با درجه سرهنگ تمام، به "لوفت‌وافه"، نیروی هوایی جدید آلمان با فعالیت فعلاً مخفی، پیوست و فرمانده لشکر یکم هوایی شد. همزمان فرمانده هوانوردی نیروی زمینی بود. در پی علنی شدن نقض پیمان ورسای توسط حاکمیت رایش سوم، اشپرله نقش مؤثری در گسترش "لوفت‌وافه" داشت. پس از عیان شدن وجود نیروی هوایی در ماه مارس سال ۱۹۳۵، اشپرله جزو نخستین افرادی بود که رسماً از نیروی
اشپرله جزو نخستین افرادی بود که رسماً از نیروی زمینی به آن منتقل شد. در ابتدا مسئول یگان‌های پرنده منطقه ۲ هوایی بود. با توجه به سابقه قبلی در زمینه نیروی هوایی، روز ۱ مارس سال ۱۹۳۵ به درجه سرتیپ ترفیع گرفت و فرمانده منطقه هوایی شماره ۵ در مونشن شد. جنگ داخلی اسپانیا. در پی در درخواست کمک نیروهای ملی‌گرا در جنگ داخلی اسپانیا از آلمان، اشپرله در راس یگان هوایی مستقل اعزامی موسوم به لژیون کوندور اواخر ماه اکتبر سال ۱۹۳۶ به اسپانیا فرستاده شد. این جایگاه معادل فرماندهی نیروی هوایی یک جبهه بود. یگان او در
فرماندهی نیروی هوایی یک جبهه بود. یگان او در ابتدا شامل، یک اسکادران جنگنده، یک اسکادران هوانوردی دریایی و یک از هر یک از آتشبارهای سبک و سنگین ضدهوایی بود. مأموریت اصلی او پشتیبانی از نیروهای زمینی ژنرال فرانسیسکو فرانکو بود. اشپرله در جریان این جنگ از نزدیک با سازمان یگان‌های هوایی، تاکتیک‌های رزمی و طراحی هواگردها سر و کار داشت. بیشتر تاکتیک‌های رزم هوایی "لوفت‌وافه" در این درگیری‌ها طراحی و توسعه یافت. اشپرله روز ۱۵ نوامبر شخصاً حمله به پایگاه دریایی نیروهای جمهوری‌خواه در کارتاخنا را هدایت کرد که منجر
جمهوری‌خواه در کارتاخنا را هدایت کرد که منجر به انهدام آن شد. اشپرله روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۷ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. ناوگان سوم هوایی. اشپرله روز ۳۱ اکتبر سال ۱۹۳۷ فرماندهی لژیون کندر را به سرتیپ هلموت فولکمان سپرد و به آلمان بازگشت. دستگاه تبلیغانی رایش سوم او را به عنوان یک «قهرمان» به تصویر کشید. اشپرله روز ۱ نوامبر، تنها ۷ ماه پس از ارتقا پیشین، به درجه سپهبد (ژنرال نیروی هوایی) ترفیع گرفت. اشپرله روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۸ فرماندهی گروه ۳ "لوفت‌وافه" را دست گرفت. این یگان دقیقاً یک سال بعد به ناوگان سوم
گرفت. این یگان دقیقاً یک سال بعد به ناوگان سوم هوایی تغییر عنوان داد. با استقرار در مونشن، مسئول تمامی یگان‌ها، پایگاه‌ها و عملیات‌های هوایی در جنوب آلمان بود. اشپرله در تمامی طول مذاکره برای الحاق اتریش به آلمان، حضور داشت. گفته می‌شود از اندام و جثه درشت او برای ارعاب و تأثیر بر طرف مقابل استفاده می‌شده‌است. به هر صورت این مذاکرات ثمر بخش بود و اتریش بدون درگیری ماه مارس سال ۱۹۳۸ ضمیمه آلمان شد. در ابتدا منطقه اتریش به حوزه مسئولیت اشپرله افزون گشت اما مدت کوتاهی بعد ناوگان چهارم هوایی به فرماندهی سپهبد
کوتاهی بعد ناوگان چهارم هوایی به فرماندهی سپهبد الکساندر لور، فرمانده پیشین کل نیروی هوایی اتریش، در آن تشکیل گردید. در ادامه، اشپرله رزمایش‌های هوایی از جمله بمباران‌های زمینی برای ارعاب برای ارعاب چکسلواکی جهت تسلیم سودتنلند اجرا کرد که نسبتاً موفق بود و پس از نشست مونشن این منطقه ماه اکتبر سال ۱۹۳۸ به آلمان تحویل شد. شش ماه بعد تمامی چکسلواکی، این بار بدون درگیری، ضمیمه آلمان شد. اشپرله فرماندهی بخشی از عملیات هوایی این اقدام را بر عهده داشت. جنگ جهانی دوم. ترفیع درجات: در پی تهاجم آلمان به لهستان در
دوم. ترفیع درجات: در پی تهاجم آلمان به لهستان در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ و آغاز جنگ جهانی دوم، ناوگان سوم هوایی اشپرله از گروه ارتش سی در محافظت از مرزهای غربی کشور پشتیبانی می‌کرد. به هر صورت متفقین دست به اقدام خاصی نزدند و در این موضع درگیری عمده‌ای پیش نیامد. در جریان تهاجم به فرانسه در ماه مه سال ۱۹۴۰، هواگردهای اشپرله از یورش اصلی توسط گروه ارتش آ با دربرگرفتن بیشتر یگان‌های زرهی، پشتیبانی می‌کردند. او برای این کار چهار سپاه هوایی و یک ضدهوایی در اختیار داشت. نیروهای او نقش ویژه‌ای در شکستن خط دشمن در
داشت. نیروهای او نقش ویژه‌ای در شکستن خط دشمن در رود سدان در روز ۱۳ مه ایفا کردند که در حصول پیروزی نهایی حائز تأثیر کلیدی بود. بدین جهت روز ۱۸ مه نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به اشپرله اعطا شد. در پی تسلیم فرانسه در ماه ژوئن، اشپرله، در بین گروهی از دیگر فرماندهان ارشد، روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰، با رد کردن درجه ارتشبد، مستقیماً به درجه فیلدمارشال نائل آمد. اشپرله هیچگاه عضو حزب ناسیونال سوسیالیست نشد اما همواره به شکل تام و تمامی به هیتلر وفادار بود. هیتلر نیز متقابلاً از او هواداری می‌کرد. اشپرله ماه
نیز متقابلاً از او هواداری می‌کرد. اشپرله ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰ قرارگاه خود را به کاخ لوکزامبورگ در پاریس منتقل کرد. عملیات همه‌جانبه هوایی "لوفت‌وافه" برای شکست نیروی هوایی بریتانیا و به زانو درآوردن این کشور از روز ۱۳ اوت آغاز شد. ناوگان سوم هوایی اشپرله مسئول ناحیه شرقی انگلستان بود که پایگاه‌های عمده جنگنده‌های دشمن در آن قرار داشت. این ناوگان در جریان نبرد بریتانیا در اسکادران‌های بمب‌افکن شیرجه‌ای خود متحمل تلفات سنگین شد تا وادار به عقب کشیدن سپاه ۸ هوایی از رزم‌گاه در روز ۱۹ اوت شود. همان روز با
۸ هوایی از رزم‌گاه در روز ۱۹ اوت شود. همان روز با انتقال یگان‌های جنگنده تک‌موتوره ب‌اف ۱۰۹ از ناوگان سوم هوایی به ناوگان دوم هوایی، مسئولیت اصلی نبرد به دوش اشپرله به فیلدمارشال آلبرت کسلرینگ منتقل شد. اشپرله در عوض اسکادران‌های جنگنده‌های دوموتوره ب‌اف ۱۱۰ ناوگان پنجم هوایی را که از نروژ عمل می‌کردند، دریافت کرد. او زان پس بر بمباران‌های شبانه متمرکز شد و در عمل مقداری موفقیت کسب نمود. روز ۳ سپتامبر سال ۱۹۴۰ جلسه‌ای بین رایشس‌مارشال هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت‌وافه" و فرماندهان دو ناوگان دوم و سوم
کل "لوفت‌وافه" و فرماندهان دو ناوگان دوم و سوم هوایی در لاهه هلند برگزار شد. گورینگ پیشنهاد کرد در صورتی که نیروی هوایی بریتانیا به اندازه کافی تضعیف شده‌است، تمرکز از پایگاه‌های هوایی نظامی بر بمباران گسترده پایتخت آن لندن تغییر کند. اشپرله، برخلاف خوشبینی کسلرینگ، نیروی جنگنده بریتانیا را با حدود هزار فروند هواگرد، همچنان قدرتمند دانست و بر انهدام آن با شیوه کنونی تأکید کرد. با بروز اختلاف نظر جلسه رو به تنش کشیده شد اما در نهایت گورینگ نظر خود را بر کرسی نشاند. تغییر اولویت "لوفت‌وافه"، نخستین حمله
کرسی نشاند. تغییر اولویت "لوفت‌وافه"، نخستین حمله هوایی عمده به لندن دو روز بعد اتفاق افتاد. طبق پیش‌بینی اشپرله، این تغییر موجب بازیابی توان نیروی جنگنده بریتانیا شد و اثر تعیین‌کننده و بسیار بدی بر روند جنگ هوایی "لوفت‌وافه" گذاشت که در نهایت شکست را برای آن در آسمان بر فراز بریتانیا به همراه آورد. به دستور گورینگ از ماه اکتبر عملیات‌ها صرفاً به صورت شبانه انجام می‌شد. وینستون چرچیل، نخست‌وزیر بریتانیا، پس از جنگ در نوشته‌های خود آورد که پیش از تغییر راهبرد "لوفت‌وافه" بریتانیا در انتهای توان هوایی خود
"لوفت‌وافه" بریتانیا در انتهای توان هوایی خود بود و ادامه روش پیشین می‌توانست موجب فروپاشی قدرت هوایی آن شود. ناوگان دوم هوایی ماه مه سال ۱۹۴۱، در جهت آماده‌سازی برای عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، به لهستان منتقل شد تا اشپرله به تنها فرمانده ارشد هوایی در تمامی جبهه غربی بدل شود. با خسارت وارد به "لوفت‌وافه" در نبرد بریتانیا و البته تأکید آلمان بر جبهه شرقی، در این زمان از میزان اولیه ۴۴ جناح بمب‌افکن در ماه اوت سال ۱۹۴۰، تنها چهار جناح در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، در نواحی غربی باقی مانده بود. اشپرله با
سال ۱۹۴۱، در نواحی غربی باقی مانده بود. اشپرله با سرگرم دشمن به زندگی مجلل در فرانسه و خوش‌گذرانی، به مرور وقت کمتری صرف وظایف خود از جمله آموزش نیروهایش می‌کرد. پس از آن که روز ۱ مارس سال ۱۹۴۳ بمباران پاریس توسط بریتانیایی‌ها تخریب ۳۵٬۰۰۰ خانه را به بار آورد، هیتلر به اشپرله دستور داد در تلافی بلافاصله لندن را بمباران کند. در حمله هوایی که روز ۳ مارس علیه لندن انجام گرفت از مجموع ۱۰۰ تُن بمب رها شده تنها ۱۲ تن در محدوده شهری فرود آمد. هیتلر از این واقعه برآشفته شد و در نشست روز ۵ مارس ناوگان سوم هوایی را
شد و در نشست روز ۵ مارس ناوگان سوم هوایی را با طعنه این که نتوانسته یک هدف «به پهنای ۵۰ کیلومتر» را بیابد، مورد حمله کلامی قرار داد. یوزف گوبلس، وزیر اطلاع‌رسانی رایش، در نوشته‌های خود اشپرله را مشغول «زندگی عیاشانه» در یک کاخ توصیف کرد و او را نامناسب مقام خود دانست. بدین شکل نظر هیتلر نسبت به اشپرله شروع به تغییر کرد. هنگام آغاز آماده‌سازی هوایی متفقین برای حمله به خاک فرانسه، اشپرله پایان ماه مه سال ۱۹۴۴ مجموعاً حدود ۹۰۰ هواگرد داشت که تنها حدود ۵۰۰ فروند از آن در شرایط عملیاتی بودند. بدین شکل نیروی او
از آن در شرایط عملیاتی بودند. بدین شکل نیروی او بسیار ضعیف‌تر از دشمن مقابلش با حدود ۱۴٬۰۰۰ هواگرد رزمی بود. با توجه به ناتوانی یگان اشپرله در واکنش مؤثر، حملات هوایی متفقین به شبکه تدارکاتی آلمانی‌ها در فرانسه و حتی در بدنه اصلی خاک آلمان، آسیب جدی به تدارکات‌رسانی آن‌ها به خط مقدم زد به وجهی که ناحیه سر ساحل متفقین در نرماندی در ماه ژوئن به یک «جزیره راهبردی» از نظر تدارکاتی برای آلمان بدل گشت. در نتیجه فیلدمارشال اروین رومل، فرمانده گروه ارتش ب نتوانست نیروی زرهی خود را به موقع به محل برساند و پیش از
نیروی زرهی خود را به موقع به محل برساند و پیش از تحکیم جای پای متفقین، آن‌ها را از نرماندی بیرون کند. برتری هوایی مطلق دشمن بر فراز رزمگاه اجازه هر اقدامی را از هواگردهای اشپرله سلب می‌کرد. هنگامی که متفقین از ماه اوت شروع به گسترش اراضی تحت سلطه خود از سر ساحل نرماندی کردند، یگان‌های زمینی "لوفت‌وافه" از جمله تأسیسات مخابراتی آن به سمت شرق «گریختند». هیتلر با مقصر دانستن اشپرله نسبت به این وضعیت او را در نهایت روز ۱۹ اوت از مقام فرماندهی ناوگان سوم هوایی عزل و با ارتشبد اتو دسلوخ جایگزین نمود. اشپرله دیگر
و با ارتشبد اتو دسلوخ جایگزین نمود. اشپرله دیگر مناسب هیچ مقام با اهمیتی دیده نمی‌شد و بدین ترتیب تا پایان جنگ هیچ جایگاه دیگری به او سپرده نشد. خود اعتراض چندانی نسبت به سرنوشتش نداشت. پس از جنگ. اشپرله روز ۱ مه سال ۱۹۴۵ به اسارت نیروهای بریتانیایی درآمد. در دادگاه نورنبرگ به اتهام جنایت جنگی محاکمه شد اما از تمامی اتهامات روز ۲۷ اکتبر سال ۱۹۴۸ تبرئه گردید. ماه ژوئن سال ۱۹۴۹ آزاد شد و سپس زندگی آرامی در مونشن پیش گرفت. فیلدمارشال هوگو اشپرله در نهایت روز ۲ آوریل سال ۱۹۵۳ درگذشت و در همان مونشن به خاک
۲ آوریل سال ۱۹۵۳ درگذشت و در همان مونشن به خاک سپرده شد.
کامسامولسک بر آمور شهری است که در سرزمین خاباروفسک در خاور دور روسیه قرار دارد. این شهر بر کرانه رودخانه آمور قرار دارد و از این رو «بر آمور» نامیده می‌شود. جمعیت کامسامولسک بر آمور در سال ۲۰۰۹ میلادی برابر با ۲۷۰٬۹۶۲ نفر برآورد شده‌است.
آریستوتلیس اُوناسیس (؛ زاده ۱۵ ژانویه ۱۹۰۶ - درگذشته ۱۵ مارس ۱۹۷۵) یا آریستول اوناسیس () یکی از کارآفرینان و ثروتمندان نامدار یونانی بود. زندگی. اوناسیس در یک خانواده متوسط یونانی در ازمیر کنونی در امپراتوری عثمانی به دنیا آمد و بعد از جنگ جهانی اول با خانواده‌اش به آرژانتین رفت. او نخستین کشتی‌های خود را در اوایل دهه ۱۹۳۰ خرید. در سال ۱۹۵۶ شرکت خدمات مسافرت هوایی و گردشگری المپیک را دایر کرد که در سال ۱۹۷۵ به دولت یونان واگذار کرد. او در سال ۱۹۶۳ جزیره‌ای کوچک به نام اسکورپیوس را خرید و به تفرجگاه تابستانی
به نام اسکورپیوس را خرید و به تفرجگاه تابستانی خود تبدیل کرد. در این زمان او به عنوان یکی از بزرگترین و معروفترین کشتی داران مستقل دنیا، به ویژه در زمینه کشتی‌های نفتکش محسوب می‌شد. او با زنان متعددی از جمله ماریا کالاس رفت‌وآمد داشت و در ۲۰ اکتبر ۱۹۶۸، پنج سال پس از ترور جان اف. کندی رئیس‌جمهوری وقت آمریکا با ژاکلین اوناسیس ازدواج کرد. اوناسیس در ۱۵ مارس ۱۹۷۵ در پاریس درگذشت. وی و فرزندانش در جزیرهٔ اسکورپیوس دفن شده‌اند.
موسیقی فانک سبکی آمریکایی از موسیقی است که در دهه ۱۹۶۰ میلادی هنگامی که هنرمندان آفریقائی-آمریکایی با ترکیب موسیقی سول، جاز و ریتم اند بلوز به گونه‌ای قابل رقص و ریتمیک تر از موسیقی دست یافتند، به وجود آمد. فانک تأکید را از ملودی و هارمونی پس‌زمینه، به سوی جمله‌های ریتمیک قوی گیتار باس و درامز به پیش‌زمینه کشاند. ترانه‌های این سبک معمولاً بر پایه جمله‌های گسترده‌ای از یک آکورد می‌باشد که علامت متمایزکننده بین آن و سبک‌های موسیقی سول و ریتم اند بلوز است که با محوریت تغییر آکوردها ساخته می‌شوند. منابع.
که با محوریت تغییر آکوردها ساخته می‌شوند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی http://en.wikipedia.org/wiki/Funk
لایق شیرعلی از شاعران معاصر تاجیکستان است. لایق شیرعلی (۲۰ می ۱۹۴۱، مزار شریف، ناحیه پنجکینت، ولایت لنین‌آباد، ج.ش.س. تاجیکستان-۳۰ ژوئن ۲۰۰۰، دوشنبه، تاجیکستان) -شاعر تاجیک، ایران‌شناس، یکی از بزرگان ادبیات معاصر تاجیک و فارس در آسیای مرکزی بود. وی از شاعران مردمی تاجیکستان و دارنده جایزه دولتی تاجیکستان به نام ابوعبدالله رودکی بوده است (۱۹۷۸). لایق شیرعلی با شعر خود به دفاع از عناصر هویتی تاجیکان پرداخت. او زبان فارسی تاجیکی را ستون اصلی هویت می‌دانست و فراموشی آن را نابودی اصالت ملی تلقی می‌کرد. در کنار
آن را نابودی اصالت ملی تلقی می‌کرد. در کنار آن، وطن جغرافیایی (تاجیکستان) و وطن فرهنگی (سمرقند و بخارا) جایگاه مهمی در سروده‌هایش داشتند. لایق با یادآوری تاریخ و فرهنگ مشترک ایران‌زمین، از بزرگان ادب و علم مانند رودکی، فردوسی و ابن‌سینا الهام گرفت و دورهٔ سامانیان را نقطهٔ درخشان تاریخ تاجیکان معرفی کرد. شاهنامه و قهرمانانش برای او سندی برای اثبات هویت آریایی‌تباران و ابزار دفاع از هویت تاجیکی بود. در مجموع، در دوره‌ای که سیاست‌های شوروی به تضعیف هویت ملی انجامیده بود، لایق با بهره‌گیری از زبان مادری،
انجامیده بود، لایق با بهره‌گیری از زبان مادری، تاریخ، شاهنامه و وطن فرهنگی، نقشی مؤثر در بیداری و استمرار هویت مشترک فارسی‌زبانان ایفا کرد. زندگی. لایق شیرعلی در در روستای «مزار شریف» در کنار رودخانهٔ زرافشان در ناحیهٔ پنجکنت در شمال تاجیکستان زاده شد. او دوران کودکی‌اش را در این روستا به سر برد. لایق شیرعلی دانشکدهٔ آموزگاری شهر دوشنبه را در سال ۱۹۶۱ به پایان برد و از آن سال در پایتخت تاجیکستان اقامت گزید و پس از آن، نخست نویسندهٔ بخش ادبی رادیو تاجیکستان و سپس کارمند ادبی روزنامهٔ "کامسامال تاجیکستان"
و سپس کارمند ادبی روزنامهٔ "کامسامال تاجیکستان" شد. او همچنین سردبیر مجلهٔ ادبی معتبر "صدای شرق"، مشاور اتفاق نویسندگان تاجیکستان و عضو اتفاق نویسندگان اتحادیهٔ شوروی از سال ۱۹۹۵ میلادی بود. باید یادآور شد، که در آن سالها مطابق رسم و قاعده معمول هر ادیب، که می‌خواست عضو اتّفاق نویسندگان شود، باید تا آن دم حتماً کم‌کم یک مجموعه چاپ کرده باشد. لایق جوان و اصرار استاد میرزا تورسون‌زاده او را بی هیچ مجموعه‌ای به‌طور استثنا و از قاعده بیرون به عضویت اتّفاق نویسندگان پذیرفتند. سال ۱۹۶۵، در ۲۴-سالگی، به طفیل شعر
پذیرفتند. سال ۱۹۶۵، در ۲۴-سالگی، به طفیل شعر معروف «به مادرم»، با توصیه بی‌واسطه استاد میرزا تورسون‌زاده، به عضویت اتّفاق نویسندگان تاجیکستان پذیرفته شده‌است، که حادثه نادر تاریخی و ادبیست. لایق شیرعلی سالهای ۱۹۶۳–۱۹۶۵ محرر شعبه ادبیات، موسیقی و درمه کمیته رادیو و تلویزیون تاجیکستان، ۱۹۶۵–۱۹۶۶ خادم ادبی روزنامه «کُمسومول تاجیکستان» سالهای ۱۹۶۷–۱۹۷۵ مدیر شعبه نظم مجله «صدای شرق»، سالهای ۱۹۷۵–۱۹۹۱ مشاور نظم اتّفاق نویسندگان تاجیکستان، سرمحرر «صدای شرق»، از سال ۱۹۹۱ تا روزهای آخر عمرش رئیس بنیاد بین‌المللی
سال ۱۹۹۱ تا روزهای آخر عمرش رئیس بنیاد بین‌المللی زبان فارسی تاجیکی بوده‌است. ۳۰ ژوئن سال ۲۰۰۰ ساعت ۱۲ بر اثر بیماری سکته مغزی چشم از جهان پوشید. تشییع جنازه آن گرانمایه ۱ ژوئیه سال ۲۰۰۰ با حضور هزاران مخلصش برگزار و پیکرش در آرامگاه لوچاب شهر دوشنبه در پهلوی بزرگان ادب و هنر تاجیکستان به خاک سپرده شد. مدفن شریفش در «مزارستان لوچاب» قرار دارد. چندین مکتب و محله و مؤسسه نام شریف او را جاودانی می‌دارند. بیت زیرین را خود استاد هنوز سال ۱۹۹۸ برای سنگ مزارش وصیّت کرده بود: فعالیت ادبی. نخستین مجموعه اشعار لایق
کرده بود: فعالیت ادبی. نخستین مجموعه اشعار لایق به نام «سر سبز» در سال ۱۹۶۶ انتشار یافت و بعدها مجموعه‌های «خانهٔ چشم»، «خانهٔ دل»، «ریزهٔ باران»، «ورق سنگ» از جمله پرخواننده‌ترین کتاب‌های او بودند. هنر و استعداد لایق به آفرینش شعر محدود نمی‌شد؛ او در ترجمهٔ اشعاری از شعرای خارجی به زبان فارسی نیز سهم داشت. اشعار خودش نیز تاکنون به زبان‌های دیگر ترجمه شده‌اند. لایق در سال ۱۹۷۸ میلادی، برای مجموعه‌اشعار "خاک وطن" برندهٔ جایزهٔ ابوعبدالله رودکی شد. از اوایل دههٔ ۱۹۶۰، لایق شیرعلی به جای نوشتن مقاله‌ها و
دههٔ ۱۹۶۰، لایق شیرعلی به جای نوشتن مقاله‌ها و ترجمه‌های سطحی، به سرودن و انتشار شعر روی آورد و این مسیر را با حمایت پدرانهٔ استادان بزرگ شعر تاجیک، میرزا تورسون‌زاده، باقی رحیم‌زاده و میرسید میرشکر، دنبال کرد. نخستین مجموعهٔ او با نام «سر سبز» در سال ۱۹۶۶، با راهنمایی و تحریر ساتم الغ‌زاده منتشر شد. الغ‌زاده در معرفی این کتاب نوشت: «شاعر جوان بسیار بااستعداد است و اشعارش پرمضمون‌اند». پس از آن، شعرهای لایق به‌طور منظم در مطبوعات و مجموعه‌های مختلف منتشر شد و کتاب‌های بسیاری از او به چاپ رسید، از جمله:
شد و کتاب‌های بسیاری از او به چاپ رسید، از جمله: «الهام» (۱۹۶۸)، «نوشباد» (۱۹۷۱)، «ساحل‌ها» (۱۹۷۲)، «تشنه‌دل (به خط نیاکان)» (۱۹۷۴)، «خاک وطن» (۱۹۷۵)، «ریزه‌باران» (۱۹۷۶)، «مرد راه» (۱۹۷۹)، «ورق سنگ» (۱۹۸۰)، «خانه چشم» (۱۹۸۲)، «روز سفید» (۱۹۸۴)، «خانه دل» (۱۹۸۶)، «آفتاب‌باران» (۱۹۸۸)، «دست دعای مادر» (۱۹۹۱)، «جام سرشار» (۱۹۹۱)، «من و دریا» (۱۹۹۱)، «اوّل و آخر عشق» (۱۹۹۴)، «گلچینی از اشعار استاد لایق شیرعلی» (تهران، ۱۹۹۴)، «فریاد بی‌فریادرس» (۱۹۹۷، ۲۰۰۳)، «روح رخش» (تهران، ۲۰۰۰)، «کلیات» (۲۰۰۱، ۲۰۰۸)،
«روح رخش» (تهران، ۲۰۰۰)، «کلیات» (۲۰۰۱، ۲۰۰۸)، «انگاره‌ها» (۲۰۰۱)، «منتخب اشعار» (۲۰۰۴)، «دیوان دل» (۲۰۰۷)، «دیوان پیری» (۲۰۰۸)، «دیوان زمان» (۲۰۱۱)، «صد و یک غزل» (۲۰۱۳)، «الهام از شاهنامه» (۲۰۱۴) و آثار دیگر. استعداد لایق در گذر زمان و از مجموعه‌ای به مجموعهٔ دیگر، صیقل یافت و تکامل پیدا کرد. شعر او به شعر تاجیک در سدهٔ بیستم جانی تازه بخشید و در مسیر آن نقش راهنما و اثرگذار داشت. آثارش آمیزه‌ای از دستاوردهای ادبیات کلاسیک فارسی‌تاجیکی، میراث غنی ادبیات شفاهی، گویش‌های بومی و همچنین ادبیات پیشروی جهان
شفاهی، گویش‌های بومی و همچنین ادبیات پیشروی جهان است. همین ویژگی‌ها زمینهٔ پیدایش سبک شخصی و مکتب شعری نیرومند او را فراهم آورد. شعر پرکشش او، شعر معاصر تاجیک را با شعر ناب هزارسالهٔ فارسی پیوند زد. لایق زبان ترجمه‌زده و ساختگی را کنار نهاد و زبان ناب، غنی، روان و اصیل دری را به جای آن نشاند. او سبک خراسانی رودکی و فردوسی را جان تازه‌ای بخشید و روح ملی، وطن‌دوستی و بشردوستی را در روزگار تازه، با جلوه‌ای پررنگ‌تر زنده کرد. مقاله‌ها و نوشته‌های او دربارهٔ ستایش وطن و زبان مادری، پاسداشت تاریخ و فرهنگ ملی،
وطن و زبان مادری، پاسداشت تاریخ و فرهنگ ملی، جایگاه شعر و شاعری، پدیده‌های برجستهٔ ادبی و نوآوری‌های زبانی، نقشی مهم در بیداری ملی و گسترش زبان مادری داشت. او همچنین نمونه‌هایی از بهترین آثار شاعران بزرگ جهان چون ا. س. پوشکین، هـ. هاینه، و. هوگو، پ. نرودا، س. یسینین و دیگران را به فارسی‌تاجیکی ترجمه کرد که از برجسته‌ترین نمونه‌های ترجمهٔ ادبی در ادبیات تاجیک به شمار می‌روند. آثار لایق به زبان‌های گوناگون از جمله روسی و ازبکی نیز ترجمه و منتشر شده‌اند، مانند «الیبکه زر» (۱۹۶۹)، «زویشنیه زیملیه» (۱۹۷۲)،
«الیبکه زر» (۱۹۶۹)، «زویشنیه زیملیه» (۱۹۷۲)، «سترونی داژدیه» (۱۹۷۸)، «وستریچه و سالنتسی» (۱۹۸۴)، «چشه خییمه» (۱۹۸۵)، «مالینی آ داژدی» (۱۹۸۹) و گلچین «محبّتیم» (تاشکند، ۱۹۸۵). سبک شعری. وی با اشعار رنگین و پرمحتوا به کالبد شعر تاجیکی نفس تازه‌ای دمید و آن را در قلمرو فارسی‌زبانان معروف کرد. شعر لایق پیوندی است قوی میان شعر عالم شمول هزارسالهٔ فارسی و شعر امروز فارسی تاجیکی. در اصل، لایق شاعری سنتگراست، منتهی با توجه به روح زمان و نیازهای جامعهٔ خویش؛ از این رو شعر وی در میان هم‌میهنانش محبوبیت بسیار دارد.
رو شعر وی در میان هم‌میهنانش محبوبیت بسیار دارد. آثار. آثار چاپ‌شده در ایران. در نیمهٔ اول دههٔ ۱۹۹۰ علاقهٔ شدیدی میان مردم تاجیکستان به فراگیری الفبای فارسی، یا آن‌طور که در میان مردم تاجیک رایج است، «الفبای نیاکان»، به میان آمد و با تأسیس نمایندگی انتشارات الهدی و کتاب‌فروشی الهدی در شهر دوشنبه و به معرض فروش گذاشته‌شدن کتب و مجلات و جراید فارسی ایران، این علاقه باز هم توسعه پیدا کرد. به‌ویژه با همت الهدی در ایران و چاپ برگزیدهٔ اشعار شعرای معاصر تاجیکستان، چون لایق شیرعلی، گلرخسار صفی‌اوا، مؤمن قناعت،
چون لایق شیرعلی، گلرخسار صفی‌اوا، مؤمن قناعت، عسکر حکیم، فرزانه خجندی و امثال آن‌ها با الفبای فارسی و تلاش‌های محققان برای به وجود آوردن اصطلاحات علمی واحد، نهضت پاکسازی زبان فارسی تاجیکی بیش از پیش در این کشور فعال شد. از میان این مجموعه آثار انتشارات الهدی می‌توان به اثر مربوط به شیرعلی اشاره کرد: نمونه اشعار. نوشباد به دستم جام خیامی، لبالب جام گلفامی. در او یاد نیاگان است، هم اشک بزرگان است، در او شهد زمین و شعله خورشید تابان است. در او هم اختر افتاده از گردون، در او هم اختر خاموش یاران است. در او هم