payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از ژن‌های والدین را به ارث ببرد دچار این اختلال خواهد شد. هنگامی که پدر و مادر دارای این ویژگی اتوزومال مغلوب باشند، ٢٥ درصد بچه‌ها دچار این اختلال خواهند شد. از هر١٠٠هزار تا ٢٠٠هزار نوزاد یک نفر به این بیماری دچار می‌شود و در جهان تنها ٢٠٠٠ فرد مبتلا به این بیماری شناخته شده‌است. درمان. سیستینوزیس به‌طور معمول با دارویی به نام سیستیمین (cysteamine) (با نام تجاری cystagon) درمان می‌شود. این دارو می‌تواند مقدار سیستین داخل سلول‌ها را کاهش دهد. سیستیمین در داخل لیزوزوم‌ها با سیستین واکنش انجام داده و به شکل
لیزوزوم‌ها با سیستین واکنش انجام داده و به شکل سیستین و کمپلکس cysteine-cysteamine در می‌آید که سیستین به این شکل قادر به ترک لیزوزوم‌ها خواهد بود. هنگامی که سیستیمین به‌طور منظم مقدار سیستین ذخیره شده در لیزوزوم‌ها را کاهش داد، عملکرد کلیه‌ها و رشد بهبود می یابد. قطره‌های چشمی سیستیمین باعث حذف کریستال‌های سیستین در قرنیه شده و سبب رفع نور گریزی می‌شود. بیماران مبتلا به سیستینوزیس اغلب برای درمان اسیدوز خونشان سدیم سیترات و مکمل پتاسیم و فسفر دریافت می‌کنند. در این بیماری اگر کلیه‌ها به‌طور قابل توجهی
در این بیماری اگر کلیه‌ها به‌طور قابل توجهی تخریب شده باشند آنگاه بهترین درمان برای ادامه حیات پیوند کلیه است.
جیلیز (بر وزن نیریز)، در واقع همان پالیز است که بارها در شاهنامه فردوسی و کتبی چون «انیس الطالبین» بخاری آمده و با ورود اعراب به ایران زمین، تبدیل به جالیز شده است. در ترانه پائیز (کورش یغمایی) و شعر در گلستانه سهراب سپهری... به مضمون جیلیز (جالیز) اشاره شده است. جیلیز شامل خانواده کدوییان (خیار، خربزه، هندوانه، طالبی..) می‌شود، هرچند در شاهنامه به رویش درخت سرو نیز در کنار آن اشاره شده است. به پالیز چون برکشد سرو شاخ سرسبز شاخش برآید به کاخ در شهرهای قدیمی ایران وازه جیلیز زیاد به کار می‌رود.
سی و شش چشم‌انداز کوه فوجی مجموعه‌ای است بزرگ و رنگی از چاپ‌های چوبی اوکی‌یوئه از هنرمند ژاپنی کاتسوشیکا هوکوسای (۱۷۶۰-۱۸۴۹). این مجموعه کوه فوجی را در شرایط آب و هوایی و فصل‌های مختلف و از مکان‌ها و فاصله‌های گوناگون به تصویر می‌کشد. این اوکی‌یوئه‌ها در واقع شامل ۴۶ باسمهٔ چوبی است که بین سال‌های ۱۸۲۳ تا ۱۸۳۵ خلق و منتشر شده‌اند. پس از محبوبیت ۳۶ نسخهٔ اولیه، ۱۰ اثر دیگر نیز به مجموعهٔ اصلی افزوده شد. تاریخچه. هر چند که "سی و شش چشم‌انداز کوه فوجی" اثر هوکوسای معروف‌ترین مجموعهٔ اوکی‌یوئه‌است که به کوه
معروف‌ترین مجموعهٔ اوکی‌یوئه‌است که به کوه فوجی می‌پردازد، اما کوه فوجی به دلیل اهمیت مذهبی و فرهنگی‌اش سوژهٔ مورد علاقهٔ هنر ژاپن است. مجموعه‌های دیگری از اوکی‌یوئه هم به کوه فوجی پرداخته‌اند که از میان آن‌ها می‌توان به اثری با نام مشابه "سی و شش چشم‌انداز کوه فوجی از هیروشیگه" و "صد چشم‌انداز از کوه فوجی" که خالق آن خود هوکوسای بود اشاره کرد. مشهورترین تصویر این مجموعه با عنوان موج بزرگ کاناگاوا شناخته شده‌است. با این حال عنوان "آن‌سوی موج در ساحل کاناگاوا" برای نام ژاپنی آن (神奈川沖浪裏, Kanagawa-oki
کاناگاوا" برای نام ژاپنی آن (神奈川沖浪裏, Kanagawa-oki nami-ura) ترجمهٔ دقیق‌تری است. 神奈川沖 به معنای "ساحل کاناگاوا" است و 浪裏 به معنای "آن‌سوی موج". روش ساخت اوکی‌یوئه‌ها. هر تصویر اوکی‌یوئه ابتدا به روی کاغذ طراحی می‌شود و بعد این کاغذ توسط صنعت‌کار دیگری در کارگاه تولید اوکی‌یوئه به روی چوب کنده‌کاری می‌شود. برای هر رنگ یک قالب چوبی مجزا تهیه می‌شود. برای چاپ طرح‌های هوکوسای با پیچیدگی و غنای رنگ‌های آن، باید قالب‌های چوبی متعددی ساخته می‌شد. تصویرها. سی و شش اثر آغازین. تصویرهای زیر کپی‌های چاپی مدرنی هستند
اثر آغازین. تصویرهای زیر کپی‌های چاپی مدرنی هستند که با همان روش قدیمی ساخت اوکی‌یوئه تهیه شده‌اند.
توماس آندرس (متولد ۱ مارس ۱۹۶۳ آلمان غربی) خواننده معروف و محبوب آلمانی است. او قبلاً عضو گروه مدرن تاکینگ بوده‌است. توماس خوانندگی را در سال ۱۹۸۰ با اجرای ترانه جودی آغاز کرد در سال ۱۹۸۴ با دیتر بوهلن آشنا شد و گروه مدرن تاکینگ تشکیل شد. آن‌ها در سال ۱۹۸۷ از هم جدا شدند و توماس شروع به کار انفرادی کرد. وی اولین آلبومش را با تهیه‌کننده التون جان به نام متفاوت در سال ۱۹۸۹ اجرا کرد و آلبوم موفقیت بزرگی برایش به ارمغان آورد. این آلبوم در سال ۱۹۹۸ هم به بازار عرضه شد. بعد از آن وی ۵ آلبوم دیگر اجرا کرد که
عرضه شد. بعد از آن وی ۵ آلبوم دیگر اجرا کرد که موفقیت چندانی برایش نداشت تا سال ۱۹۹۷ که دوباره با دیتر بوهلن در سال ۱۹۹۸ آلبوم back for good را اجرا کرد و مدرن تاکینگ دوباره آغاز بکار کرد آن‌ها دوباره در سال ۲۰۰۳ از هم جدا شدند و توماس دوباره شروع به کار انفرادی کرد و آلبوم this time را در سال ۲۰۰۴ عرضه کرده و این آلبوم در آلمان رتبه ۱۴ را کسب کرد. در سال ۲۰۰۶ وی آلبوم songs forever را که مجموعه‌ایی از آهنگ‌های معروف قدیمی بود به سبک swing اجرا کرد که مورد استقبال واقع نشد. آخرین آلبوم وی به نام strong
استقبال واقع نشد. آخرین آلبوم وی به نام strong جدیداً به بازار عرضه شده که مورد استقبال عمومی واقع شده‌است و در روسیه که بیشترین طرفداران توماس در آنجا هستند رتبه دوم را کسب کرده. کلیپ stay with me آخرین کلیپ وی است که به سبک فیلم‌های جیمز باند اجرا شدهاست. در سال ۲۰۱۱ او با همکاری uwe fahrenkrog تهیه‌کننده و کیبورد زن nena که خواننده شناخته شده‌ای در آلمان است آلبومی به نام two را منتشر کردند که در آلمان رتبه ۱۱ را کسب کرد. لقب توماس آندرس در زمان اوج King Of Voice بود. آخرین آلبوم او با همکاری Uwe
King Of Voice بود. آخرین آلبوم او با همکاری Uwe Fahrenkrog با نام TWO در سال ۲۰۱۱ منتشر کرد که موفقیت زیادی را برای او به همراه داشته‌است. همچنین در سال ۲۰۱۲ آهنگی با نام no ordinary love (عشق معمولی نیست) را به همراه خواننده روسی کاملیا زاهور خواند. وی در اواخر سال ۲۰۱۲ آلبومی برای کریسمس با نام کریسمس برای تو منتشر کرد. تمامی آهنگ‌های این آلبوم دربارهٔ کریسمس است و برگرفته از کارهای دیگر خوانندگانی است که درباره این رخ داد خوانده‌اند. وی در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ دو آلبوم به زبان آلمانی منتشر کرده که مورد
و ۲۰۱۸ دو آلبوم به زبان آلمانی منتشر کرده که مورد توجه قرارگرفته‌است. او این اقدام را بر این اساس بیان کرده‌است که طرفدارانش از وی خواسته‌اند که آلبومی به زبان مادری خود نیز منتشر کند. این دو آلبوم به ترتیب زندگی پاک و همیشه با تو نام‌گذاری شده‌اند. همکاری با امید سلطانی. او در سال ۲۰۱۳ میلادی (۱۳۹۲) به همراه امید سلطانی ترانه ای را با نام ما یکی هستیم (به انگلیسی: We are one) اجرا کرد. این ترانه که تهیه کنندگی آن را فرهاد زند ساکن مالمو سوئد بر عهده داشت و اشعار آن را مریم جلالی سروده، در روز نخست ماه اوت
اشعار آن را مریم جلالی سروده، در روز نخست ماه اوت (۱۳ مرداد) ارائه شد. فرهاد زند که ایده این همکاری و ترانه از آن اوست، در آلبوم آخر توماس آندرس با او همکاری داشته‌است. مضمون کلی آهنگ به مفهوم جهانی متحد اشاره دارد.
لارن هریس (زادهٔ ۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۴) خوانندهٔ بریتانیایی است. او دختر استیو هریس باسیست و عضو بنیانگذار گروه هوی متال آیرن میدن است. لارن توسط راس بالارد (موزیسین) کشف شد و البته در آن زمان بالارد نمی‌دانست که لارن فرزند چه کسی است. لارن خوانندهٔ یک گروه هارد راک با نام خودش است. اولین و تنها آلبوم استودیویی این گروه با عنوان "آرامش قبل از طوفان" در سال ۲۰۰۸ منتشر شده‌است. لارن به‌غیر از فعالیت در گروه خودش با آیرن میدن، ویثین تمپتیشن، انسور در بعضی تورهای‌شان همکاری داشته‌است. او با اعضای گروه لارن هریس در تور
داشته‌است. او با اعضای گروه لارن هریس در تور "Somewhere Back in Time World Tour" آیرن میدن در هند، نیوزلند، استرالیا، ژاپن، قارهٔ اروپا، آمریکای جنوبی و آمریکای شمالی مشارکت داشته‌اند.
اُرکوس یا اورکوس، یکی از خدایان دنیای زیرین یا عالم مردگان، و مجازات‌کننده سوگند شکنان در اساطیر رومی و ایتالیایی بود. او بیشتر از آنکه معادل هادس یونانی باشد، معادل و همسان با پلوتون رومی بود و بعدها با دیس پاتر نیز همسان شناخته شد. وی در نقاشی‌های مقبره یا معبد معروفی در اتروسک به صورت یک غول ریشوی پُرمو، مجسم شده‌است. معبد مربوط به ارکوس احتمالاً در تپه پالاتین واقع در رم قرار داشته‌است. این احتمال نیز وجود دارد که وی را بتوان حرف نویسی شده یا ترجمانی از شبح یونانی که هورکوس دانست که تجسم انسانی و
از شبح یونانی که هورکوس دانست که تجسم انسانی و شخصیتمند سوگند و قسم و یکی از پسران اریس بود. ارکوس خدایی از دنیای مردگان بود که مردم را به خاطر شکستن عهد مجازات می‌کرد. رابطه ارکوس با مرگ و دنیای زیرین منجر به استفاده از این کلمه برای شیاطین و دیگر موجودات زیرزمینی شد. اورکوس در اساطیر روم باستان خدای مرگ بود که مردگان را به دنیای زیرین می‌برد. ریشه و منشأ. ممکن است بتوان ریشه‌های ارکوس را در دین اتروسکی به‌وضوح پیدا کرد. ارکوس نامی بود که توسط نویسندگان رومی برای معرفی یک خدای گالیک از خدایان دنیای زیرین
برای معرفی یک خدای گالیک از خدایان دنیای زیرین به کار برده می‌شد. مکانی که اصطلاحاً "آرامگاه ارکوس" نامیده می‌شود، یک اسم بی مسمی است، چراکه این مکان در واقع یک جایگاه یا سایت اتروسکی واقع در تراکوئینیا می‌باشد که بر اثر اشتباه کاشفان اولیهٔ خود، که [تصویر] غول ریشو و پُرموی یافت شده در آنجا را، به خطا ارکوس تصور کردند، بدین نام (آرامگاه اورکوس) خوانده شد، حال آنکه آن تصویر در واقع شکلی از سایکلوپ بود. رومیان گاهی ارکوس را با خدایان دیگر همچون پلوتون، هادس، و دیس پاتر، خدای سرزمین مرگ مشابه در نظر
هادس، و دیس پاتر، خدای سرزمین مرگ مشابه در نظر گرفته‌اند. به نظر می‌رسد که نام «ارکوس» به جنبهٔ شوم و مجازات کنندهٔ این ایزد اشاره دارد و او را به صورت خدایی ترسیم می‌کند که ستمکاران را در زندگی پس از مرگ به عذاب و عقوبت و مجازات دچار می‌سازد. همانند نام "هادس" (که به معنای عالم مردگان آمده‌است) یا همچون "نورس هل" (که آن نیز برای همین موضوع کاربرد دارد)، «ارکوس» نیز می‌تواند سرزمین مرگ معنا بدهد. اورکوس عمدتاً در مناطق روستایی مورد پرستش قرار می‌گرفت و فاقد هرگونه آیین رسمی پرستش در شهرها بود. این
و فاقد هرگونه آیین رسمی پرستش در شهرها بود. این دورافتادگی یا دور ماندن او از شهرها، به وی اجازه داد تا برای مدت‌ها در حومه شهرها به حیات و بقای خویش ادامه بدهد و به مراتب بیش از خدایان دیگری که پرستش آنان متوقف شده بود، باقی بماند. اورکوس به بقای خویش به عنوان یک چهرهٔ فولکلوریک در طی قرون وسطی ادامه داد و جنبه پرستش خود را نیز، با حضورش در جشنواره‌های موسوم به "مرد وحشی" که در نواحی روستایی اروپا وطی دوران مدرن برگزار می‌شود، حفظ نمود. در واقع، بسیاری از آنچه که امروزه در مورد جشن‌های مرتبط با ارکوس
از آنچه که امروزه در مورد جشن‌های مرتبط با ارکوس شناخته شده‌است، از تغییر ماهیت پدیدآمده در منابع قرون وسطی حاصل شده‌است. استفاده‌های بعدی از او و بازمانده‌هایش. از آنجا که نام ارکوس همواره با مرگ و دنیای مردگان پیوند داشته‌است، از این نام پیوسته برای نام‌گذاری اشباح و دیگر هیولاهای عالم مردگان (دنیای زیرین) استفاده شده‌است، از جمله به ویژه در ایتالیا که در آن نام اورکو به نوعی هیولا اشاره دارد که در قصه‌های جن و پری موجود است و از جسم انسان به عنوان خوراکی تغذیه می‌نماید. کلمه فرانسوی ogre به معنای غول
تغذیه می‌نماید. کلمه فرانسوی ogre به معنای غول (که نخستین بار در افسانه‌های جن و پری که توسط چارلز پرالت نوشته شده‌اند، بدان برمی‌خوریم) احتمالاً از شکل‌های مختلف همین کلمه می‌باشد، که به صورت orgo یا ogro نیز آمده‌است. در هر صورت، باید توجه داشت که کلمه فرانسوی ogre و همین‌طور کلمه ایتالیایی orco (هر دو به معنای غول)، به‌طور دقیق بر اساس نام همان مخلوق (اورکوس) ترتیب یافته‌اند. نمونه اولیه از اورکو هیولایی است که در داستان "لودوویکو آریستو" اثر "اورلاندو فوریوسو"، به چشم می‌خورد، هیولایی حیوان صفت و درنده
به چشم می‌خورد، هیولایی حیوان صفت و درنده خوی، و کور، با دندانهایی به شکل عاج فیل در صورتش، که با الهام از سایکلوپ در اودیسه پدید آمده‌است. این اورکو را نباید با "اورکا" که یک هیولای غول پیکر دریایی[به شکل نهنگ] است و آن نیز در آریوستو پدیدار می‌گردد، اشتباه گرفت. همین اورکو، الهام بخش ج.آر.آر. تالکین در خلق شخصیت اورکس در سه‌گانه مشهور ارباب حلقه‌ها بود. در متن منتشر شده مرتبط با جنگ جواهرات، تالکین در همین ارتباط اظهار داشته‌است: به همین ترتیب، تالکین در نامه‌ای منتشر نشده که خطاب به جین ولف ارسال
در نامه‌ای منتشر نشده که خطاب به جین ولف ارسال کرده‌است، همین نظر را چنین تکرار کرده‌است: از این قبیل کاربردها، می‌توان تعداد بی شماری از بازی‌های فانتزی و آثار داستانی مشابه دیگر را مثال زد که در تمامی آنها، از مفهوم اورک وام گرفته شده‌است. ارکوس به عنوان یکی از شخصیت‌های داستان کریستوفر مور موسوم به یک شغل کثیف نیز، پدیدار شده‌است. منابع. http://favarazavi.ir/
چین و شوروی از جملهٔ کشورهایی بودند که در جنگ ایران و عراق با هر دو طرف جنگ (ایران و عراق) جنگ افزار و فناوری معامله کردند، از جمله چین که در معاملات خود به بسیاری از قوانین جنگ اعم از منع فروش موشک به طرفین جنگ (MTCR) را زیر پا گذاشت. کمک‌های چین به عراق. بر خلاف آمریکا که به دلیل جنگ شش روزه نتوانست به عراق کمک شایانی کند، چین توانست کمک‌های بسیاری در جنگ ایران و عراق به عراق کند، از جمله کمک‌های چین به عراق می‌توان به کمک‌های زیر ساختی مانند ساختن پل ۶۶۶ متری بر روی رودخانهٔ دجله اشاره کرد، همچنین
۶۶۶ متری بر روی رودخانهٔ دجله اشاره کرد، همچنین می‌توان به فروختن و پشتیبانی از عراق در مورد موشک‌های بالستیک و پرتاب آن‌ها به ایران اشاره کرد. با این وجود پس از این جنگ با وجود شواهدی آشکار، چین تمامی این ادعاها را تکذیب کرده‌است . چین یکی از بزرگترین صادر کننده‌های اسلحه به عراق بوده تا جایی که حدود ۱۲ درصد ( به ارزش ۵٫۱۹۲ میلیارد دلار ) از اسلحه‌های عراق توسط چین تأمین شده‌است. لیست جنگ افزارهای وارد شده:
در سال ۱۳۶۱ دولت نام دریای مازندران را نام رسمی اعلام کرد، ولی در بخشنامه دولتی سال ۱۳۸۱ نام رسمی دریای شمال ایران در مکاتبات فارسی دریای خزر و در مکاتبات انگلیسی Caspian Sea اعلام شد. برخی ایرانیان از ۱۳۱۶ این دریا را مازندران هم نامیده‌اند. نام دریای خزر و گاه دریای مازندران در ۵۰ سال گذشته در رسانه‌های گروهی ایران رایج بوده است. نام رسمی این دریا در فارسی خزر است. این نام تاریخی و رسمی رایج در فارسی در نام‌گزینی برای دیگر موارد مربوط به منطقه مانند خزرشهر و خزرخز نیز بازتاب یافته است. به دلایل تاریخی،
و خزرخز نیز بازتاب یافته است. به دلایل تاریخی، نام دریای شمال ایران در بسیاری زبان‌های دیگر از نام قوم کاسپی گرفته شده است. همان‌گونه که در مورد بسیاری دیگر از عوارض جغرافیایی جهان رایج است برای این دریا نیز نام‌های متفاوتی در زمان‌های گوناگون استفاده شده است؛ ولی «دریای هیرکانی» و «دریای کاسپی» از نظر تاریخی در زبان‌های غربی مطرح‌تر بوده است. واژهٔ کاسپین، نمونهٔ انگلیسی‌شدهٔ واژهٔ کاسپی است. پسوند "an" در انتهای واژهٔ انگلیسی Caspian یک افزونهٔ انگلیسی است که نظیر آن در پایان واژه‌های Russian (روسی)،
است که نظیر آن در پایان واژه‌های Russian (روسی)، Mexican (مکزیکی)، American (آمریکایی) و غیره نیز یافت می‌شود. نام دریای شمال ایران در زبان انگلیسی Caspian Sea است. این دریا در زبان کشورهای ساحلی آن مانند فارسی و ترکی آذربایجانی و غیره رسماً دریای خزر نامیده می‌شود و بحر قزوین در کشورهای عربی و بعضی کشورهای آفریقایی و مسلمان کاربرد دارد. کاسپین شکل فرانسوی نام کاسپی نیز است که با پسوند فرانسوی ian- ساخته شده که پسوندی مربوط به زبان فارسی نیست. نام‌های مشتق از کاسپی، در زبان‌های غیرفارسی هریک یا پسوند
مشتق از کاسپی، در زبان‌های غیرفارسی هریک یا پسوند صفت‌ساز خود آن زبان‌ها به‌کار رفته است، ازجمله «کَسپین» انگلیسی، «کاسپین» فرانسوی، «کاسپیشه» آلمانی، «کاسپیسه» هلندی و «کاسپیسکی» روسی. کاسپی‌ها مردمانی غیر هندواروپایی و غیر آریایی بودند که از هزاره دوم پیش از میلای تا دوره ساسانی، اشاره‌هایی به حضور آن‌ها در بخشی از منطقه قفقاز شده است. کسپین/کاسپین، صفت وصفی یا نسبتی در زبان‌های انگلیسی و فرانسوی است برای «کاسپی» است. اگر بخواهیم به‌صورت مفرد با پسوند فارسی، آنرا تلفظ کنیم، به دلیل گرفتن «یای نسبت» باید
آنرا تلفظ کنیم، به دلیل گرفتن «یای نسبت» باید «کاسپی» بگوییم و آوردن شکل کاسپین در فارسی نادرست است، همان‌گونه که بقیهٔ کشورها این دریای را با پسوند خود بیان می‌کنند. نام دریایٔ «کاسپی» در زبان یونانی Kaspia Thalassa، لاتینی Mare Caspium و در آلمانی Caspisches see در انگلیسی Caspian Sea است. همان‌گونه که در مورد بسیاری دیگر از عوارض جغرافیایی جهان رایج است، برای دریای شمال ایران نیز نام‌های متفاوتی در زمان‌های گوناگون استفاده شده است. در زبان‌های ترکی نام دریای خزر رایج است، همچنین در زبان فارسی نیز
نام دریای خزر رایج است، همچنین در زبان فارسی نیز نام‌های دریای خزر و دریای مازندران کاربرد دارد. امروزه نام رسمی آن در زبان عربی بحرالقزوین است اما در متن‌های قدیمی تر نام‌های دیگر و به‌خصوص بحر خزر نیز بکار رفته است. وجود بیشتر از ۴۰ نام در طول تاریخ برای این دریا نشانگر قدمت تمدن و کثرت اقوام و شهرنشینان کرانه این دریا است. نام‌های مختلف این دریا از ۵ منبع اصلی ریشه گرفته‌اند: در زمان قدیم، معمولاً پدیده‌های جغرافیایی و دریاها را به نام اقوام یا شهرهای مهم یا فرمانروایان اطراف، نام‌گذاری می‌کردند، از
مهم یا فرمانروایان اطراف، نام‌گذاری می‌کردند، از جمله تبرستان، ساری، گرگان، کاسپین، قزوین، هیرکانی، تپور، گیلان، دیلم، آلبان، باکو، شیروان. در ایران. کمیته تخصصی نام‌نگاری و یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی ایران در جلسه مورخ ۱۳۸۱/۹/۱۸ این کمیته مستقر در سازمان نقشه‌برداری کشور متن ذیل را به تصویب رساند: علت صدور این مصوبه آن بودکه در داخل کشور بعضی از وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها برای دریای شمال ایران نام‌های جداگانه‌ای بکار می‌برد که این مغایر با مصوبات سازمان ملل و سازمان هوانوردی بین‌المللی و دریانوردی
ملل و سازمان هوانوردی بین‌المللی و دریانوردی بین‌المللی بود. بنا بر استعلامی که از وزارت خارجه به عمل آمد، آن وزارت‌خانه اعلام کرد نام انگلیسی دریای شمال ایران Caspian Sea است و نام آن در زبان ترکی و فارسی خزر و در زبان عربی هر دو نام قزوین و خزر بکار می‌رود و در تمام اسناد بین‌المللی که یک طرف آن ایران بوده همواره نام خزر بکار رفته است و دریای مازندران هم یک نام محلی است که فقط درایران گاهی در متون رسمی بکار می‌رود. به گفته «محمد عجم»، حقوقدان، در ایران کاسپی را هم می‌توان به‌کار برد. نام‌های اصلی. در
کاسپی را هم می‌توان به‌کار برد. نام‌های اصلی. در گذشته تاریخ نویسان و جغرافی‌نگاران دریاها را با نام اقوام ساکن ساحل آن‌ها مشخص می‌کردند. این شیوه نه تنها در ایران بلکه در غرب آسیا و اروپا رایج بود. با پیشرفتهای بعدی در دانش جغرافیا از تعدد نامها کاسته شد. در نوشته‌های مؤلفان مشهور یونان و روم به جز نام مشهور هیرکانی، به سبب آشنایی بیشتر با نواحی غربی دریای شمال ایران آن را کاسپی، گاه دریای اسکیت‌ها (سکاها) و دریای آلبانیا نامیدند، ولی جغرافی نویسان ایران و سرزمین‌های نزدیک به آن جز نام مشهورتر هیرکان
و سرزمین‌های نزدیک به آن جز نام مشهورتر هیرکان (جرجان) به دلیل آشنایی بیشتر با اقوام ساکن کرانه جنوبی آن را با نام اقوام ساحلی مشخص می‌کردند. از آثار جغرافیایی ایران باستان منابعی بر جای نمانده ولی در آثار نخستین سده‌های اسلامی، مسعودی در ذکر نام دریای شمال ایران از دریای خزری، باب و ابواب (دربند قفقاز)، و دریای ارمینیه (ارمنستان)، آذربایجان، موقان، گیل (گیلان)، دیلم، آبسکون و به دیگر سخن ساحل گرگان و طبرستان و دیگر اقوام غیر عرب نام می‌برد که بر کرانه‌های آن سکنی دارند و می‌گوید به دلیل پیوستگی به خوارزم
آن سکنی دارند و می‌گوید به دلیل پیوستگی به خوارزم خراسان بعضی بدان دریای خراسان می‌گویند. در کتابی دیگر او می‌نویسد که دریا معروف به بحر باب والابواب و خزر و گیل و دیلم و طبرستان است و اقسام طوایف ترک بر ساحل آن سکنی دارند. او از معدود دانشمندانی ست که دریای شمال ایران را دریاچه (بحیره) نامید و نوشت که بزرگ‌ترین دریاچه جهان است. محمد بن موسی خوارزمی، در نقشه جهان این دریا را دریای جرجان نامیده است. او این دریا را با نام‌های دریای خوارزم، دریای گرگان، دریای طبرستان و دریای دیلم معرفی کرده و این نام را متعلق
و دریای دیلم معرفی کرده و این نام را متعلق به دریای واحدی دانسته است. «بحر خوارزم و بحر جرجان و طبرستان و الدیلم واحد». با گذشت زمان نام خزر هم بر این دریا نهاده شد و در ردیف نام‌های متعدد این دریا قرار گرفت. دریای خزر. در هیچ‌یک از نوشته‌های مؤلفان شرقی و غربی دوران پیش از اسلام نامی از «خزر» بر دریای شمال ایران دیده نشده است. در نوشته‌های مؤلفین اسلامی، این دریا در کنار نام‌های دیگر، خزر هم نامیده شده است. تا پیش از حمله عرب به قفقاز در اسناد دیده نشده این دریا را «دریای خزر» بنامند. در آغاز سدهٔ هفتم
این دریا را «دریای خزر» بنامند. در آغاز سدهٔ هفتم میلادی قوم خزر در دشت‌های سفلای رود تِرِکْ و رود ولگا و شمال قفقاز سکنی داشتند. خزرها در بین شمال غربی دریا و دریای سیاه سکونت داشتند و به دین یهودیت گرویده بودند. بنا به منابع تاریخی، آنان از نژاد زرد (اصفر) بودند. قوم خزر گاه‌وبیگاه به ایران و اقوام همسایه حمله می‌کردند و همسایه‌ها از دست آن‌ها و وحشی گری قوم خزر آسایش نداشتند و پیوسته از تجاوزات قوم خزر در وحشت به سر می‌بردند. آن‌ها در زمان سقوط ساسانیان حکومت قدرتمندی تشکیل دادند و با اعراب جنگ‌های
حکومت قدرتمندی تشکیل دادند و با اعراب جنگ‌های خونینی داشتند. خزرها به همراه دیگر اقوام بیابان‌گرد شمال قفقاز، در زمان ساسانیان، بارها و بارها به سرزمین ایران می‌تاختند و پس از حضور کوتاه مدت خود معمولاً به دست سپاه ساسانی از مرزهای ایران بیرون رانده می‌شدند. این قوم هم‍واره با بیزانس بر ضد ایران هم‌پیمان بود. بنای استحکامات بزرگی چون شهر دربند در شمال قفقاز در عهد ساسانیان، که برای جلوگیری از حملات خزران صورت گرفت، هنوز پا برجاست. و کوتاه‌سازی دست ایرانیان از این دریا برمی‌گردد. بنای استحکامات بزرگی چون
از این دریا برمی‌گردد. بنای استحکامات بزرگی چون شهر دربند یا (باب‌الابواب) در شمال قفقاز در عهد ساسانیان، که برای جلوگیری از حملات خزران صورت گرفت، هنوز پا برجاست. به نوشته عنایت‌الله رضا، «خزران»، در زمان خسرو انوشیروان در قرن ششم میلادی از بقایای آن‌ها به ناحیه شمال قفقاز آمدند و به‌طور کلی در منطقه بخش وسطا و جنوبی رود ولگا زندگی می‌کردند و این، هیچ ربطی به دریای شمال ایران نداشته و فاصله قوم خزر تا این دریا بسیار زیاد بوده است. او با اشاره به بررسی‌هایش برای پی بردن به دلیل نام‌گذاری دریای شمال ایران
برای پی بردن به دلیل نام‌گذاری دریای شمال ایران به نام خزر و آوردن اسم خزر در متون عربی، معتقد است: تا قرن چهارم هجری قمری اصلاً نام خزر بر دریای شمال ایران گذاشته نشده است؛ مثلاً در کتاب «خوارزمی» و «فضلان» اصلاً اسمی از خزر نیست. در دوره بنی‌امیه که حاکمان عرب، قفقاز را گرفتند، گروه مقابل خزر که با رم شرقی و بیزانس متحد بود، هنوز به‌طور کامل شکل نگرفته بود و غارتگری می‌کرد؛ از طریق رود کر به عرب‌ها حمله کرد. عرب‌ها به این دلیل که آن‌ها از رود کر حمله کردند، گمان کردند، از دریا به این رود آمده‌اند، پس
گمان کردند، از دریا به این رود آمده‌اند، پس استنباط کردند که گویا این دریا، دریای خزر است. به همین دلیل، آن را بر مبنای گفته‌ها، «بحر الخزر» نامیدند. نام خزر برای نخستین بار در کتاب «حدود العالم» و در کنار نام دریای جرجان، طبرستان و دیگر نام‌ها ذکر شده است. اما در متون غربی قدیم، دو نام مشهور «هیرکانی و «ورکانه» تغییر یافته از گرگان و معرب آن به صورت ارقانی بکار رفته بعدها در دوره اسلامی عرب‌ها آن را مستقیماً از گرگان به صورت «جرجانیه» بکار بردند و «کاسپی» نیز از نام‌های بسیار کهن بجا مانده است. از جمله در
از نام‌های بسیار کهن بجا مانده است. از جمله در معجم البلدان یاقوت حموی آمده است: بحر خزر همان بحر طبرستان وجرجان و آبسکون است همه این‌ها یک دریا است، بحر خراسانی وجیلی هم گفته شده است، و حمزة اصفهانی نوشته است: اسم آن به فارسی" زراه أکفودة " یا "أکفودة دریاً است و ارسطو گفته است أرقانیا (هیرکانی-گرگان) بعضی گفته‌اند خوارزم و إصطخری گفته است بحر خزر. در شرقی آن دیلم و طبرستان وجرجان (گرگان) است و در غرب آن آلان من جبال قبق (احتمالاً قبچاق) تا حدود السریر وبلاد خزر و در جنوبی آن الجیل (گیل) وبعض دیلم است،
خزر و در جنوبی آن الجیل (گیل) وبعض دیلم است، وبحر خزر به دریاهای دیگر وصل نیست. بر خلاف بحر القلزم وبحر فارس ته آن گل و لای است و (نه ماسه و صخره) در بحر فارس بعضی جاها ته دریا دیده می‌شود به دلیل زلال بودن ولی خزر زلال نیست و در آن لوءلوء وجود ندارد جزایر آن برخلاف جزایر بحر فارس و بحر روم مسکونی نیست." دریاهای سیاه و آزوف هم در روزگار فعالیت خانات خزر، خزر نامیده شده‌اند. کاسپین. کاسپین نامی است که اروپائی‌ها و دیگر مردمان جهان برای دریای شمال ایران به‌کار می‌برند. فارسی زبانان نیز از جمله تاجیکان آن را
می‌برند. فارسی زبانان نیز از جمله تاجیکان آن را هم «کاسپین» می‌نامند. کاسپین خود از نام قوم کاسپی (یا کاسّی) گرفته شده است که قبل از آریایی‌ها در سواحل جنوب غربی دریای کاسپین جایی در شمال یا جنوب رود کر واقع در قفقاز جنوبی می‌زیستند. اکثر محققان کاسپی را با پایتاکاران که سرزمینی ما بین دو رود کُر و ارس بود یکی می‌دانند. به اعتقاد ارنست هرتسفلد برخی منابع کاسی‌ها و کاسپی‌ها را دو قوم نام برده‌اند اما بنظر می‌رسد این دو نام هر دو یک ریشه داشته باشد. به گفته یوزف مارکوارت کاسی‌ها همچون تپورها قومی گسترده پیش
مارکوارت کاسی‌ها همچون تپورها قومی گسترده پیش از آریایی‌ها بوده‌اند که به وسیلهٔ اقوام مهاجر ایرانی به نواحی کوهستانی عقب رانده شدند. بنابر جلد دوم کتاب "تاریخ ایران کمبریج" کاسی‌ها در سده ۱۸ پیش از میلاد در منطقه لرستان امروزی زیست می‌کردند و بازماندگانی از این مردم تا دوره اسکندر مقدونی با نام کاسایی (Cossaei) در منطقه زاگرس حضور داشتند. دیاکونوف تاریخ ظهور قوم کاس را قرن هجدهم قبل از میلاد می‌داند و منشأ آن را ارتفاعات زاگرس می‌داند. کهن‌ترین سند مکتوب زبان فارسی، شاهنامه کوس را جائی در طبرستان یعنی
زبان فارسی، شاهنامه کوس را جائی در طبرستان یعنی مازندران فعلی در نزدیکی شهر آمل توصیف می‌کند. فردوسی در شاهنامه ضمن توصیف سرگذشت فریدون، او را مدتی مقیم کوس می‌داند و چنین می‌سراید: کوس‌رز آمل، کاسِ ناتل‌کنار نور، کاسگرمحله نور، کاسمان کلای بابل و کَسلیان سوادکوه از نام‌های برگرفته از قوم کاس در سرزمین باستانی تپورستان و مازندران می‌باشد. به گفته علی‌اصغر یوسفی‌نیا نام کاس در زبان طبری به عنوان صفت برای هرچیز بی‌رنگ گرفته تا چشمان کبود و زاغ و دودی روشن استفاده می‌شود. «سی» در زبان گیلکی به معنی صخره
استفاده می‌شود. «سی» در زبان گیلکی به معنی صخره (مثال: در سی‌پورد و سی‌بون و…) و «پی» به معنی جلگه است و به این صورت کاس‌های ساکن جلگه کاسپی‌ها نام گرفته‌اند. برتولت - یکی از بزرگ‌ترین خاورشناسان جهان - در نوشته‌هایش، «کاسپ» را جمع «کاس» خوانده و نوشته است، اسم این قوم «کاس» بوده است. در گیلان هنوز هم این نام مانند «کاس آقاً و» کاس خانوم «برای افراد سفیدرو وجود دارد. این اصطلاح هنوز در گیلکی وجود دارد؛ و نیز گیلکها برای اشاره به زمان بسیار قدیم از عبارت «کوسپیت ایام» که در واقع کاسپت ایام و به معنی دوران
ایام» که در واقع کاسپت ایام و به معنی دوران کاسپت‌ها می‌باشد استفاده می‌کنند. همچنین در متون جغرافیایی جهان در نوشته‌های استرابو، هرودت و دیگران، نام هیرکانی‌ها و کاسپی وجود دارد. نام هیرکانی را مردمی که در شرق این دریا زندگی می‌کردند، بیش‌تر به‌کار می‌بردند و مردمی که در غرب این دریا زندگی می‌کردند، نام «کاسپی» را بیش‌تر استفاده می‌کردند. به همین دلیل، در متون دوره اشکانی - از جمله نوشته استرابو - هر دو نام هیرکانی و کاسپی دیده می‌شود و در عین حال، نقشه‌های جغرافیایی اروپایی بیشتر کاسپین را نشان می‌دهند و