payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حملهٔ حیدری از مشهورترین حماسه‌سروده‌های مصنوع ادبیات پارسی اثر باذل مشهدی (درگذشته ۱۱۲۳ قمری در دهلی) است. وی در سروده‌های خود به شرح جنگ‌های محمد بن عبدالله و علی بن ابی‌طالب تا قتل علی پرداخته‌است. گفته می‌شود که راجی کرمانی ادامهٔ آن یا کتاب دیگری به همین نام را سروده‌است. به‌عقیدهٔ علی‌اکبر ولایتی برخی دیگر از شعرا نیز در تکمیل حملهٔ حیدری یا به‌تقلید از آن اشعاری سروده‌اند. وی افراد زیر را از دیگر سرایندگان حملهٔ حیدری می‌داند: جنگ علی و عمرو. در قسمتی از این حماسه، شاعر به توصیف جنگ علی و عمرو بن
از این حماسه، شاعر به توصیف جنگ علی و عمرو بن عبدود پرداخته‌است. شاعر این شعر را تحت تأثیر حماسهٔ ملی سروده و در آن به‌وفور از شیوه و روش شاهنامه استفاده کرده‌است.
سال خون (The Year of Blood) سومین آلبوم رسمی و استودیویی شاهین نجفی است که در ۳۰ آبان ۱۳۸۹ ارائه شد. اطلاعات آلبوم. شاهین نجفی زمان انتشار این آلبوم را در ۳۰ آبان ۱۳۸۹ (مقارن با ۲۱ نوامبر ۲۰۱۰) اعلام نمود که زادروز ولتر است و شاهین نجفی نیز در مورد آلبوم جمله «شما ممکن است بتوانید گلی را زیر پا لگدمال کنید، اما محال است بتوانید عطر آنرا از فضا محو سازید» از ولتر را نقل کرد.. این آلبوم حاوی ۱۱ آهنگ می‌باشد و هنرمندان جدیدی نیز با شاهین نجفی همکاری نموده‌اند. موضوعات و مضامین مطرح شده در اشعار این ترانه‌ها
موضوعات و مضامین مطرح شده در اشعار این ترانه‌ها همانند گذشته اعتراضی (سیاسی و اجتماعی) می‌باشد که از جمله آنها می‌تواند به موضوعاتی همانند حوادث پس از انتخابات، همجنس‌گرایی، نقض حقوق الکترونیکی، اعدام، دیدگاه سطحی به موسیقی و غیره اشاره نمود. قطعه «هک» در واکنش به هک وب سایت خود بود. تک‌آهنگ‌های آلبوم. شاهین نجفی چند ماه پیش از انتشار این آلبوم، دو اثر از این آلبوم را به عنوان تک آهنگ منتشر نمود. تک‌آهنگ اول با عنوان «برادر بر دار» در تاریخ ۲۴ خرداد ۱۳۸۹ در اینترنت پخش شد که این ترانه از طرف شاهین نجفی به
اینترنت پخش شد که این ترانه از طرف شاهین نجفی به فرزاد کمانگر و خانواده او تقدیم شد و حاوی اعتراض به اعدام وی بود. تک‌آهنگ دومی تحت عنوان «وای کشته ما رو» نیز از این آلبوم در تاریخ ۲۱ تیر ۱۳۸۹ توسط شاهین نجفی منتشر گشت که در بر دارنده اعتراص به مولفین و شنوندگان موسیقی سطحی و مدعیان روشنفکری می‌باشد. درآمد حاصل از فروش. وی مدعی است که درآمد حاصل از آلبوم را به پناهندگان ایرانی اختصاص داده است.
فِلاویوس یولیوس کُنْسْتانْتیوس (زادهٔ ۷ اوت ۳۱۷ – درگذشتهٔ ۳ نوامبر ۳۶۱) ملقب به کنستانتیوس دوم امپراتور روم از ۳۳۷ تا ۳۶۱ بود. او در ابتدا حکومت را به‌طور مشترک با برادرانش کنستانتین دوم (مرگ ۳۴۰) و کنستانس یکم (مرگ ۳۵۰) در اختیار گرفت اما پس از آنها به تنهایی از ۳۵۰ تا ۳۶۱ بر روم فرمان راند. سال‌های آغازین و مقام سزاری. کنستانتیوس پسر کنستانتین بزرگ و فائوستا بود و در ۸ یا ۱۳ نوامبر ۳۲۴ از سوی پدرش به عنوان سزار انتخاب و تا ۹ سپتامبر ۳۳۷ با این عنوان در خدمت کنستانتین بزرگ بود. او در ۳۳۲ و هنگامی‌که
در خدمت کنستانتین بزرگ بود. او در ۳۳۲ و هنگامی‌که برادرش کنستانتین دوم در دانوب درگیر جنگ بود به گل فرستاده شد. او سپس با نخستین همسرش که دخترِ عمویش یولیوس کنستانتیوس بود ازدواج کرد. کنستانتین بزرگ در ۳۳۷ درگذشت و کنستانتیوس دوم که درگیر نبردی در شرق بود به سرعت خود را به قسطنطنیه رساند تا آماده‌سازی‌های لازم برای مجلس ترحیم پدرش را انجام دهد. امپراتوری مشترک. پس از مرگ کنستانتین، کنستانتیوس دوم همراه با دو برادرش کنستانتین دوم و کنستانس یکم بر تخت امپراتوری نشست. اما این تغییر قدرت بدون خونریزی نبود و دو
نشست. اما این تغییر قدرت بدون خونریزی نبود و دو جانشین دیگر کنستانتین به نام‌های دالماتیوس و هانیبالیانوس که از سوی او برای جانشینی مشترک انتخاب شده بودند به قتل رسیدند. سربازان همچنین شمار دیگری از اعضای خانوادهٔ کنستانتین از جمله برادر ناتنیش کنستانتیوس (پدر امپراتور بعدی ژولیان) را کشتند. تنها افراد مذکر خانواده که از این کشتار جان سالم به در بردند ژولیان و برادر ناتنیش گالوس بودند. تصور بر این است که کنستانتیوس دوم پشت این کشتارها بوده باشد بویژه که ژولیان طی نامه‌ای به آتنی‌ها به‌روشنی کنستانتیوس را
طی نامه‌ای به آتنی‌ها به‌روشنی کنستانتیوس را قاتل پدرش معرفی می‌کند. سه برادر امپراتوری روم را بین خود تقسیم کردند و بخش شرقی امپراتوری شامل تراکیه، مقدونیه، یونان، آسیا و مصر به کنستانتیوس دوم رسید. با کشته شدن کنستانس یکم به دست نیروهای ماگننتیوس در ۳۵۰ سرزمین‌های تحت فرمان او به کنستانتیوس دوم رسید. این سرزمین‌ها در عین حال شامل سرزمین‌های کنستانتین دوم که پس از کشته شدنش در جنگ علیه کنستانس در ۳۴۰ به او رسیده بود نیز می‌شد. نخستین جنگ با ایران. ایران و روم به مدت ۴ دهه با یکدیگر در صلح بودند اما شاپور
روم به مدت ۴ دهه با یکدیگر در صلح بودند اما شاپور بزرگ، پادشاه ساسانی پس از مرگ کنستانتین بزرگ در ۳۳۸ به روم حمله کرد و این حملات تقریباً به‌طور کامل بر روی دژ استراتژیک رومی‌ها در میان‌رودان متمرکز بود. شاپور سه بار اقدام به محاصرهٔ شهر نصیبین که این دژ در آنجا واقع شده بود کرد و توانست آن را تسخیر نماید. در ۳۴۴ دو کشور درگیر نبرد سنجار شدند که با پیروزی رومیان به پایان رسید. جنگ‌های شاپور دوم و کنستانتیوس دوم تا ۳۵۰ ادامه یافت و علی‌رغم سرنوشت‌ساز نبودشان بسیار خونبار بودند. دوران امپراتوری به تنهایی.
بسیار خونبار بودند. دوران امپراتوری به تنهایی. کنستانتین دوم در ۳۴۰ و به هنگام حمله به ایتالیا به‌دست پیش‌قراولان سپاه کنستانس کشته شد و کنستانس نیز در ژانویهٔ ۳۵۰ توسط نیروهای ماگننتیوس که خود را امپراتور نامیده بود به قتل رسید. بدین ترنیب کنستانتیوس دوم در آن زمان تنها امپراتور قانونی روم به‌شمار می‌رفت. او در ۳۵۰ به اروپا بازگشت تا شورش دو تن از غاصبان تاج و تخت را سرکوب نماید. وترانیو، فرماندهٔ سپاه دانوب بود که قدرت را در ایلیریکوم (در غرب صربستان امروزی) در دست گرفته و بقیهٔ اروپا نیز در چنگ
امروزی) در دست گرفته و بقیهٔ اروپا نیز در چنگ ماگننتیوس بود. کنستانتیوس توانست تا وترانیو را در نایسوس (نیش امروزی در صربستان) به کناره‌گیری ترغیب نماید، سپس در ۳۵۱ قوای ماگننتیوس را در مورسا (اوسیجک امروزی در صربستان) در هم کوبید. کنستانتیوس در طول این درگیری‌ها پسرعمویش گالوس سزار را به مقام فرمانداری شرق منصوب کرد. اما او حاکمی مستبد بود و کنستانتیوس او را در ۳۵۴ فرا خواند و حکم اعدامش را صادر کرد. دومین جنگ با ایران. در ۳۵۷ کنستانتیوس دیداری از رم داشت و سپس به سمت شمال حرکت کرد تا علیه سرمتیها،
داشت و سپس به سمت شمال حرکت کرد تا علیه سرمتیها، سوئِوی‌ها و کوادی‌ها در حاشیهٔ دانوب وارد جنگ شود. اما دیری نگذشت که مجبور شد بار دیگر به شرق رفته و وارد جنگ با شاپور دوم شود. شاپور بر شدت حملات خود به دژشهرهای رومیان در میان‌رودان افزوده بود و در ۳۵۹ توانست با پیروزی بر رومیان، آمد و سنجار را فتح نماید. کنستانتیوس که به‌شدت عقب رانده شده بود از ژولیان خواست تا بخشی از سپاه خود در غرب را به عنوان قوای کمکی برای او بفرستد. اما سربازان ژولیان از انجام این فرمان سرپیچی کردند زیرا معتقد بودند که کنستانتیوس
فرمان سرپیچی کردند زیرا معتقد بودند که کنستانتیوس نسبت به موفقیت‌های ژولیان در غرب حسادت ورزیده و پس از پایان یافتن جنگ با ایرانیان علیه ژولیان وارد عمل خواهد شد. پس آنها علیه کنستانتیوس دوم شوریده و ژولیان را در ژانویه یا فوریهٔ ۳۶۰ امپراتور نامیدند. شورش ژولیان و مرگ. کنستانتیوس دوم که از این شورش آگاه شده بود در ۳۶۱ نیروهای خود را از میان‌رودان فراخواند و برای مقابله با ژولیان که پیش از این از ۳۵۵ تا آن زمان سزار او در گل بود حرکت کرد. او در زمستان همان سال به سیلیسیا رسید اما ناگهان دچار بیماری و تبی
سال به سیلیسیا رسید اما ناگهان دچار بیماری و تبی شدید شد و در سوم نوامبر ۳۶۱ ذر Mopsucrene درگذشت. گفته می‌شود که کنستانتیوس برای جلوگیری از بحران جانشینی، ژولیان را جانشین خود اعلام نمود. مذهب. کنستانتیوس دوم پس از آنکه یگانه امپراتور روم در ۳۵۳ شد تلاش نمود تا اتحادی مذهبی را برپایهٔ آریانیسم (شاخه‌ای از مسیحیت) در سرتاسر امپراتوری به‌وجود آورد. او قوانینی را علیه بت‌پرستی وضع نمود و دست به تبعید اسقف بانفوذ کلیسای ارتدکس اسکندریه زد. با این حال اتحادی که او خواهانش بود دوام چندانی نیافت.
ساختمان کلیسا ساختمانی است که هدف اصلی آن تسهیل ملاقات میان مسیحیان است. در بدو تاریخ مسیحیت، مسیحیان یهودی در کنیسه‌های یهودی و در خانه‌های یکدیگر دیدار می‌کردند. با رشد مسیحیت و پذیرفته شدن آن توسط دولت‌ها، اتاق و در نهایت کل ساختمانی به منظور مراسم مذهبی مسیحیان کنار گذاشته شد. ساختمان کلیساهای سنتی به صورت یک صلیب و اغلب دارای یک برج یا گنبد (طاق) می‌باشد.
سازمان ملل متحد از سه تعریف برای تعریف شهر استفاده می‌کند، زیرا همه شهرها در حوزه‌های قضایی با استفاده از معیارهای یکسان طبقه‌بندی نمی‌شوند. شهرها را می‌توان به‌عنوان محدوده شهری، منطقه شهری یا منطقه کلان‌شهری آنها تعریف کرد. سازمان ملل. بر اساس برآوردهای سازمان ملل در سال ۲۰۱۸، ۸۱ شهر در جهان وجود دارند که جمعیت آنها بیش از ۵ میلیون نفر است. ارقام سازمان ملل شامل ترکیبی از محدوده شهری، منطقه شهری یا منطقه کلان‌شهری شهرها است. آمار دیگر. شهرها با جمعیت بیشتر از ۱ میلیون نفر در حوزهٔ محدوده شهری در جدول زیر
از ۱ میلیون نفر در حوزهٔ محدوده شهری در جدول زیر فهرست شده‌اند.
جنگ سولفرینو بین ناپلئون سوم و ویکتور امانوئل دوم پادشاه ایتالیا از یک سو و فرانتس یوزف یکم امپراتور اتریش از سوی دیگر (۱۸۵۹) اتفاق افتاد و منجر به شکست اتریش گردید. این نبرد آخرین جنگ بزرگی بود که ارتش، تحت فرمان شخصی خود پادشاه بود. شاید حدود سیصد هزار سرباز در آن شرکت داشتند و تلفات به قدری بود که تاجر سوییسی به نام هنری دونانت (هرچند خودش شاهد جنگ نبود) تعداد تلفات را ۶۰۰۰ نفر اعلام کرد. نبرد. نبرد سولفرینو یک نبرد تعیین‌کننده در جنگ دوم استقلال ایتالیا یعنی جنگ فرانسه و اتریش و یک قدم حساس در وحدت
یعنی جنگ فرانسه و اتریش و یک قدم حساس در وحدت ایتالیا بود. محتوای ژئوپلیتیک این جنگ مبارزه برای وحدت ایتالیا بود، که سالیان بین فرانسه، امپراتوری مقدس روم و امپراتوری اتریش، پادشاهی اسپانیا و ایالتهای مستقل متعدد ایتالیا تقسیم شده بود. این نبرد در نزدیکی روستاهای سولفرینو و دزنتزانو دل جاردا ایتالیا در جنوب دریاچه گاردا بین میلان و ورونا به وقوع پیوست. آغاز نبرد. طرحی که متفقین در ۲۴ ژوئیه ریخته بودند این بود که ارتش فرانسه-ساردنی به سمت شرق حرکت کرده و در طول ساحل رودخانه در مینچو گسترش یابد. فرانسویها
طول ساحل رودخانه در مینچو گسترش یابد. فرانسویها قرار بود چهار دهکده سولفرینو، کاوریانا، گویدیزولو و مدوله را به ترتیب با سپاه اول (باراکوی د هیلیه)، سپاه دوم (پاتریس دو مک ماهون)، سپاه سوم (کنروبرت) و سپاه چهارم (نیل) اشغال کنند. هر چهار سپاه ساردینیان همچنین می‌بایست پوزولدگا را بگیرند. پس از چند کیلومتر پیشروی مؤتلفین با ارتش اتریش مواجه شدند که در آن چهار دهکده مستقر شده و موقعیت خود را تثبیت کرده بود. در نبود یک طرح نبرد مشخص، جنگی که درگرفت نا هماهنگ بود که همین دلیل تلفات بسیار بود و به سه درگیری
بود که همین دلیل تلفات بسیار بود و به سه درگیری جداگانه در مدوله (جنوب)، سولفرینو (مرکز) و مان مارتینو (شمال) تبدیل شد. نبرد مدل. نبرد حدود ساعت ۴ صبح در مدل آغاز شد. سپاه چهارم در حالی که در جهت گیدیزولو در حال حرکت بود با یک هنگ پیاده از لشکر یکم اتریش مواجه شد. ژنرال نیل فوراً تصمیم به درگیری گرفت و نیروهایش را به شرق مدل برد. نبرد سولفورینو. حدود ساعت ۴/۳۰ صبح نیروی حفاظتی جلودار سپاه اول (سه لشکر تحت فرماندهی فوری و رامیرولت و بازاین، و لشکر سواره تحت فرماندهی دسواکس) در مقابل سپاه پنجم اتریش تحت
تحت فرماندهی دسواکس) در مقابل سپاه پنجم اتریش تحت فرماندهی استادیون ر لا استیوید قرار گرفتند. نبرد سان مارینو. در حدود ساعت ۷ صبح در قسمت شمالی منطقه نبرد ساردینی‌ها با چهار لشکر قدرتمند با اتریشی‌ها روبرو شدند. نبردی طولانی برای کنترل بوزولنگو، سان مارینو و صورت گرفت.
ماجده الرومی (متولد ۱۳ دسامبر ۱۹۵۶) یک خواننده زن اهل لبنان است.. وی متولد کفرشیما در لبنان است. پدر وی با نام حلیم الرومی هم از موسیقی‌دانان به‌نام آن کشور است.
مارکو گریگوریان () با نام هنری گریگوری مارک () زاده ۵ دسامبر ۱۹۲۵ – درگذشته ۲۷ اوت ۲۰۰۷) هنرمند، بازیگر سینما، معلم، نگارخانه‌دار، و مجموعه‌دار ارمنستانی-ایرانی که به لحاظ آفرینش آثار بدیع و نیز آموزش شماری از مهم‌ترین هنرمندان مدرن ایران همچون حسین زنده‌رودی، فرامز پیلارام و رضا بانگیر، در هنر مدرن ایران، نقشی کلیدی ایفا نمود. ابتدای زندگی و خانواده. مارکو گریگوریان در یک خانواده ارمنی در روز شنبه ۵ دسامبر ۱۹۲۵ (۱۴ آذر ۱۳۰۴) در کروپتکین، کراسنودار روسیه دیده به جهان گشود. والدین وی باگرات گریگوریان و
دیده به جهان گشود. والدین وی باگرات گریگوریان و شوشانیک مانگویان (هر دو اصالتاً اهل قارص در ارمنستان غربی و زاده ۱۸۸۸ میلادی) نام داشتند. مارکو کوچک‌ترین در میان سه فرزند خانواده بود. او خواهری به نام "گوهاریک" (زاده ۱۹۱۸) و یک برادر به نام آندرانیک (زاده ۱۹۲۰) داشت. در سال ۱۹۳۰ (۱۳۰۹) همراه خانواده‌اش به ایران مهاجرت نمود. و در شهر تبریز سکونت گزید. پس از فوت مادرش خانوادهٔ او به تهران عزیمت نمود. و پس از چند سال به اصفهان رفت. سفر به ایتالیا. گریگوریان در سال ۱۹۵۰ (۱۳۲۹) عازم ایتالیا گردید و در آکادمی
در سال ۱۹۵۰ (۱۳۲۹) عازم ایتالیا گردید و در آکادمی هنرهای زیبای رم به تحصیل پرداخت. فعالیت‌ها. نگارخانه استتیک. پس از بازگشت از ایتالیا در سال ۱۹۵۴ (۱۳۳۳) اقدام به تأسیس نگارخانه استتیک در خیابان فردوسی تهران نمود. و نمایشگاه‌های متعددی را برای نقاش‌های مختلف در آنجا برگزار نمود و به این ترتیب در محیط کوچک و در بسته، فضایی مناسب برای ارائه دستاوردهای هنر معاصر، بالاخص هنر مدرن به وجود آورد. گردآوری نقاشی قهوه‌خانه‌ای. یکی از مهم‌ترین فعالیت‌های این هنرمند گردآوری آثار هنری سنتی ایران است. مخصوصاً جمع‌آوری
آثار هنری سنتی ایران است. مخصوصاً جمع‌آوری تابلوهای نقاشی که به نقاشی قهوه‌خانه معروف شده‌اند. مارکو، تنها بازماندگان نقاشی قهوه‌خانه‌ای را در تهران یافت و از طریق سفارش پرده‌های نقاشی از آن‌ها حمایت نمود تا دوباره نقاشی را شروع کنند و به آن‌ها اسم نقاشان «دوره‌گرد» را داد. مارکو از ارزش و اهمیت نقاشی قهوه‌خانه‌ای و علی‌الخصوص جایگاه ارزشمند نخستین بانیان آن - حسین قوللر آغاسی و محمد مدبر - به خوبی آگاه بود و با گردآوری آثار استادان این شیوه نقاشی - از قهوه‌خانه‌ها و از گوشه و کنار کشور نمایشگاهی در «خانه
و از گوشه و کنار کشور نمایشگاهی در «خانه ایران» پاریس ترتیب داد که سخت مورد استقبال قرار گرفت و سپس توسط موزهٔ نگارستان تهران خریداری گردید. بدین ترتیب نقاشی قهوه‌خانه به عنوان یکی از شاخه‌های هنرهای تجسمی در فرهنگ مردمی ما، توجه عموم را برانگیخت. دوسالانه تهران. مارکو در سال ۱۹۵۸ (۱۳۳۷) به عضویت هیئت داوری بین‌المللی دوسالانه ونیز برگزیده شد، در همین سال با ذکر این نکته که آثار گریگوریان شایستهٔ جایزه اول بینال بود، اما چون او در برپایی این نمایشگاه نقش را داشته است کارهایش خارج از مسابقه قرار می‌گیرند؛
داشته است کارهایش خارج از مسابقه قرار می‌گیرند؛ لذا جایزه اول - مدال افتخاری نصیب وی نمی‌شود. پس از مراجعت به ایران در فروردین سال ۱۳۳۷، به کوشش او و با همکاری اداره کل هنرهای زیبا، با الهام از دوسالانه ونیز، دوسالانه تهران را بنیان نهاد که این دوسالانه تا پنج دوره ادامه داشت.محل برپایی این دوسالانه در این سال، کاخ ابیض بود. اقامت در ایالات متحده. گریگوریان در سال ۱۹۶۲ (۱۳۴۱) به نیویورک رفت. جامعه هنرهای دیداری نیویورک روی شخصیت هنری گریگوریان سرمایه‌گذاری نمود و حساب باز کرد و او تبدیل به یک استاد در
نمود و حساب باز کرد و او تبدیل به یک استاد در کارهای بافت و ترکیبی شد. هنرمندی به نام ایلسا گتز از او حمایت نمود و مارکو با کار شبانه‌روزی موفق شد تا تعداد قابل توجهی از آثار کاهگلی خود را خلق نماید و از این طریق بتواند نظر گالری داران را برای راه اندازی نمایشگاه جلب نماید. تدریس. در سال ۱۹۷۰ (۱۳۴۹) مارکو به عنوان استاد میهمان، به دانشگاه تهران دعوت و به هیئت استادان دانشکده هنرهای زیبا پیوست. گروه آزاد. گروه آزاد نقاشان و مجسمه‌سازان در ۱۹۷۴ (آبانماه ۱۳۵۳) تشکیل شد و اعضا گروه عبارت بودند از: فرامرز
۱۳۵۳) تشکیل شد و اعضا گروه عبارت بودند از: فرامرز پیلارام، میر عبدالرضا دریابیگی، مسعود عربشاهی، مارکو گریگوریان، سیراک ملکنیان، مرتضی ممیز و غلامحسین نامی. این گروه چهار نمایشگاه ترتیب داد و در هر یک از آن‌ها تجربه‌های جدید از هنرهای تجسمی را ارائه نمود که راه گشایی برای هنرمندان جوان گردید. گروه آزاد نقاشان و مجسمه سازان اهداف خود را در کاتالوگ نمایشگاه، تحت عنوان «آبی» در موارد زیر برشمرده‌اند: گروه آزاد نقاشان و مجسمه سازان حداقل سه بار در هر سال آخرین تجربیات خود را همراه با آثاری از هنرمندان میهمان،
تجربیات خود را همراه با آثاری از هنرمندان میهمان، به نمایش می‌گذاشت. گالری آرشیل گورکی. در سال ۱۹۷۸ (۱۳۵۷) در زمان افتتاح موزه هنرهای معاصر، نلسون راکفلر کارهای گریگوریان را تحسین و چهار اثر از وی خریداری نمود. راکفلر یک اثر کاهگلی دیگر از گریگوریان از گالری گورکی نیویورک خریداری کرد و به موزهٔ هنرهای مدرن نیویورک بخشید. مارکو مجموعهٔ ارزندهٔ خود را که از ایران برده بود، در این گالری به نمایش گذاشت. این مجموعه دربرگیرنده طیف وسیعی از آثار هنری قدیم و جدید ایران، از ساخت‌های مفرغی تا تابلوهای زندیه و
جدید ایران، از ساخت‌های مفرغی تا تابلوهای زندیه و قاجاریه و تابلوهای شاهنامه‌ای آندره سوروگین (درویش) و نقاشی‌های عامیانه ایران و پرده‌هایی از نقاشان معاصر بود. و در سال ۱۹۸۰ (۱۳۵۹) در نیویورک، «گالری گورکی» را به یاد نقاش ارمنی - آرشیل گورکی دایر نمود و نمایشگاه‌های مختلفی از آثار کاهگل در این گالری بر پا نمود. اقامت در ارمنستان. بعد از آن مارکو گالری دیگرش را در منطقه ییلاقی گارنی با هدف دعوت از هنرمندان کشورهای مختلف برای خلق آثار خود دایر نمود. تا بحال هنرمندانی چند از کشورهای مختلف بدانجا رفت‌وآمد
هنرمندانی چند از کشورهای مختلف بدانجا رفت‌وآمد داشته‌اند و آثاری که در آنجا خلق شده به نقاط مختلف دنیا برده شده‌اند. در روستای گارنی که در کوه‌های سر به فلک کشیده قرار دادر و زمانی شکارگاه خسرو پرویز بود با کمک مارکو گریگوریان کارگاه فرش‌بافی تأسیس گردید که طرح‌های فرش جدید او را که الهام گرفته از نقش‌های شوش و اورارتو است می‌بافند و به‌طور کلی با نقش‌های فرش ارمنی متفاوتند. برای او این فعالیت جدای از کارهای نقاشی و آثار تجسمی اوست. آخرین فعالیت‌های هنری او به جز «موزهٔ خاورمیانه» که اصلی‌ترین فعالیت هنری
به جز «موزهٔ خاورمیانه» که اصلی‌ترین فعالیت هنری اوست، شرکت در نمایشگاه‌های بینال گیومری (ارمنستان) و همچنین شرکت در «نمایشگاه گرجستان» بوده است. آثار نقاشی. مارکو دوره‌های مختلف فعالیت در زمینهٔ نقاشی داشته از جمله: تابلوهای پست‌امپرسیونیستی که پس از بازگشت از ایتالیا به وجود آورد، دورهٔ کوره‌های آدم‌سوزی اردوگاه آشویتس، دورهٔ مظاهر زندگی روزمره از قبیل دیزی، آبگوشت، نان سنگک، پسته و غیره، و در آخر دوره تابلوهای کاهگلی و آثاری که به آن تعلق دارند. به‌طور کلی وی فردی پیشروتر از زمانهٔ خود بود. موزه
کلی وی فردی پیشروتر از زمانهٔ خود بود. موزه خاورمیانه. او می‌گوید: وی مجموعهٔ کم‌نظیر را که طی چهل سال گردآوری شده بود بالغ بر پنج هزار قطعه است را در سال ۱۳۷۲ ۱۹۹۳ به نام «موزه خاور نزدیک سابرینا و مارکو گریگوریان» در ارمنستان دایر نمود. آثار. آثار گریگوریان در موزه‌ها و چندین مجموعه شخصی و عمومی نگهداری می‌شوند از آن جمله اند: آثار او در موزه هنرهای مدرن نیویورک، موزه ملی ایتالیا در رم، موزه هنرهای معاصر تهران و موزه هنرهای معاصر کرمان، موزهٔ ملی ارمنستان، موزهٔ سردارآباد ارمنستان، موزهٔ هنرهای مدرن
موزهٔ سردارآباد ارمنستان، موزهٔ هنرهای مدرن ارمنستان، موزهٔ پاراجانف ارمنستان و همچنین در مجموعه‌های شخصی نلسن راکفلر (شاهکارهای هنر مدرن نیویورک)، مجموعهٔ بانک مرکزی قبرس نیکوزیا و نمایشگاه‌ها. طی این سال‌ها مارکو نمایشگاه‌هایی را در ایروان، قبرس، آلمان، گرجستان و اردن برگزار کرد. نمایشگاه‌های انفرادی. وی نمایشگاه‌های انفرادی نیز برگزار کرد که عبارتنداز: هنرپیشگی. مارکو در کنار نقاشی به هنرپیشگی نیز پرداخته است. وی با نام هنری گریگوری مارک به عنوان هنرپیشهٔ نقش اول در هشت فیلم ایرانی به نام‌های "شهر
نقش اول در هشت فیلم ایرانی به نام‌های "شهر بزرگ"، "آرامش قبل از طوفان"، "کلید"، "گرگ صحرا"، "طلای سفید"، "گذرگاه آخر"، "مردی در طوفان"، و "مأموریت امکان‌ناپذیر" بازی کرده است. در سال ۱۳۵۳، درست در زمانی که در ایران به عنوان هنرپیشه‌ای موفق شناخته می‌شد، از کار بازیگری در سینما کناره‌گیری کرد فیلمشناسی. خسرو پرویزی در سال ۱۹۶۰ (۱۳۳۹) مارکو گریگوریان به خاطر تیپ سینمایی و شباهتش به بازیگران معروف آمریکایی، ریچارد ویدمارک و گریگوری پک، برای بازی در فیلم جدیدش، "آرامش در قبل از طوفان"، انتخاب کرد و پای مارکو
"آرامش در قبل از طوفان"، انتخاب کرد و پای مارکو به سینما باز شد و شهرت یافت … او با نام هنری مارک گریگوری به عنوان هنرپیشه نقش اول در هشت فیلم ایرانی بازی کرده است. زندگی شخصی. مارکو گریگوریان در سال ۱۹۵۵ م به رم بازگشت و با فلورا آدامیان ازدواج کرد؟ و سال بعد تنها دخترش سابرینا به دنیا آمد. البته این ازدواج بیش از چند سال طول نکشید و به طلاق انجامید. در ژوئن ۱۹۸۶ (خرداد ۱۳۶۵) تنها دخترش، سابرینا، به علت حمله قلبی درگذشت. این اتفاق شوم ضربه مهلکی به زندگی هنرمند وارد آورد. درگذشت. مارکو گریگوریان در روز ۶
وارد آورد. درگذشت. مارکو گریگوریان در روز ۶ اوت ۲۰۰۷ در اثر حمله دزدانی که به قصد ربودن اموالش به خانه‌اش در ناحیه آرابکیر شهر ایروان، ارمنستان حمله کرده بودند مدتی در بیمارستان بستری شد و سه هفته بعد در روز دوشنبه ۲۷ اوت ۲۰۰۷ (۵ شهریور ۱۳۸۶) اثر ایست قلبی، در سن ۸۲ سالگی درگذشت و در روز ۱ سپتامبر در آرامستان پانتئون به خاک سپرده شد.
قالی بروجرد گونه‌ای قالی ایرانی و از صنایع دستی همین خطه است که امروز و در گذشته تولید می‌شده‌است. ویژگی ها. قالی بروجرد عمدتا در روستاهای شمالی و شرقی این شهرستان باقته می شوند و محصولات هر منطقه مشخصات خود را دارد. در روستای چهاربره در شمال بروجرد بافت قالی با طرح علمدار رایج است که برگرفته از طرح هراتی است و حداکثر هفت رنگ در تولید آن به کار می رود. سرمه ای و روناسی رنگ زمینه این نوع بافته است و در بافت آن از طرح ماهی، لوتوس و برگ کنگر استفاده می شود. در روستاهای شرق بروجرد در منطقه سربند قالی هایی
در روستاهای شرق بروجرد در منطقه سربند قالی هایی سرابندی و مالمیر بافته می شود. این طرح دارای بته های ریز تکرار شونده است و قرمز لاکی و سفید در آن مشاهده می شود و در مجموع طرح ریزبافت دارد که از قالی های لرستان متمایز است. قالی طرح سماور در روستاهای سیلاخور بالا مانند کاتار و برده سره بافته می شود. قالی عروسکی و ملیچه ای (گنجشکی) و لچک و ترنج آلبالو نیز از سایر انواع طرح های قالی در شهرستان بروجرد است. اشتغال. بیش از ۴۳۰۰ نفر قالیباف در سطح شهرستان بروجرد شناسایی و تحت پوشش بیمه قرار گرفته‌اند. اما افراد
شناسایی و تحت پوشش بیمه قرار گرفته‌اند. اما افراد سودجو قالی بروجرد را به نام دیگر نواحی به فروش می‌رسانند .
قالی درخش گونه‌ای قالی ایرانی است که در درخش تولید می‌شود. این قالی به ثبت ملی رسیده‌است. ویژگی‌ها. سابقه قالیبافی در درخش بسیار طولانی و حتی از بیرجند بیشتر است. از رنگ‌های غالب در قالی‌های درفش می‌توان لاکی، نخودی، سرمه ای، سبز مغز پسته ای، بژ و آبی اشاره کرد. رنگ زمینه قالی هم اغلب کرم یا لاکی است.
قالی جوشقان گونه‌ای قالی ایرانی است که در جوشقان تولید می‌شود. تاریخچه. بافت قالی‌های ابریشمی در جوشقان حتی پیش از سلطنت صفویان رایج بوده است. یکی از مستندات تاریخی از بافت قالی در جوشقان، فرمانی است که در سال ۹۵۰ هجری از طرف شاه طهماسب صفوی مبنی بر دستور العمل جامعی برای پذیرایی از نصیرالدین همایون پادشاه هندوستان صادر شده‌است. در این فرمان به تقدیم هدایای مخصوص به همایون‌شاه، از قالیچه‌های مخمل دوخوابه طلاباف و سه زوج قالی دوازده ذرعی کوشکانی (جوشقانی) اشاره شده است. همچنین نمونه‌های متعددی از صدور قالی
شده است. همچنین نمونه‌های متعددی از صدور قالی جوشقان به نقاط دیگر جهان در دست است به گونه‌ای که ابوالفضل علامی در "آئین اکبری"، جوشقان را یکی از چهار مرکزی می شمارد که از آنجا به دربار هند قالی ارسال می‌شد. اسکندر بیک ترکمان نیز در "عالم‌آرای عباسی" از قالی‌های ابریشمی زربفتِ جوشقان و کرمان که سفیر عثمانی آنها را دریافت کرده نام می‌برد.
قالی ترکمن گونه‌ای قالی و از صنایع دستی همین خطه است که امروز و در گذشته تولید می‌شده‌است. ترکمن‌ها اصالتاً گروهی از ترکان آسیای میانه هستند که از سال‌ها پیش در شرق دریای خزر تا رود جیحون به گونهٔ چادرنشینی زندگی می‌کردند. مارکوپولو، جهانگرد ایتالیایی، در شرح سفر خود به آسیای شرقی ضمن تعریف از اسب‌های ترکمنی از فرش‌های ظریف و زیبای آن‌ها نیز یاد می‌کند. ترکمن‌ها به ۵ ایل مهم به شرح زیر تقسیم می‌شوند: ترکمن‌ها بیشتر در ترکمنستان زندگی می‌کنند و عده‌ای از طایفهٔ یموت و تعدادی هم از طایفهٔ تکه در ایران زندگی
یموت و تعدادی هم از طایفهٔ تکه در ایران زندگی می‌کنند. قالی بافی در میان مردم ترکمن همانند تمامی مردم فرش باف یک خصیصه و عادت همیشگی است. دستبافته‌های ترکمن صرفاً بر اساس ضرورت بافته می‌شوند و البته شماری از بافته‌هایشان نیز خالی از تجمل وزیبایی نیست. فرش بافی ترکمن. یموت‌های ایرانی در فرش بافی استاد و ماهر هستند و با ذوق بسیار دستبافته‌های با ارزشی می‌بافند. در میان بافته‌های طایفهٔ یموت، بافته‌های تیره آتابای در درجهٔ اول اهمیت قرار می‌گیرد. و پس از آن نوبت به دستبافته‌های تیره جعفر بای می‌رسد. تیرهٔ
نوبت به دستبافته‌های تیره جعفر بای می‌رسد. تیرهٔ کوچکی از این طایفه به نام کوگلان‌ها نیز به‌طور مطلق در ایران زندگی می‌کنند و بیشتر در کار خورجین بافی هستند. گروهی از افراد ایل تکه که بعد از انقلاب روسیه به ایران آمده‌اند. بهترین فرش‌های ترکمنی را می‌بافند. فرش‌های آنها دو پوده بوده و با گره ترکی بافته می‌شوند. گاهی تارها را و به ندرت تمام الیاف فرش را از جنس ابریشم انتخاب می‌کنند. آنها دستبافته‌های مرغوب خود را به فروش نمی‌رسانند و طبق سنت به عنوان جهزیهٔ دختران خود نگه می‌دارند. فرش‌های ترکمنی ایرانی از
دختران خود نگه می‌دارند. فرش‌های ترکمنی ایرانی از نظر تراکم نسبت به فرش‌های ترکمنی روسی متراکم تر و کوبیده تر است. فرش‌های ترکمنی بر روی دستگاه‌های افقی (زمینی) بافته می‌شوند. از جمله طرح‌های معروف این ایلات می‌توان به ترکمن قاشقی، ترکمن آخال (بخارا) یا طرح چشم غزال و همچنین طرح چهار فصل که مخصوص بافندگان ایل تکه است و از مشخصات آن این است که زمینهٔ فرش با خاج کوچکی که در وسط آن طراحی شده به ۴ قسمت تقسیم می‌شود. معمولاً در بالا وپایین فرش‌های ترکمنی و بعد از حاشیه قسمت‌های اضافی بافته می‌شوند که شانه نام
از حاشیه قسمت‌های اضافی بافته می‌شوند که شانه نام دارند و این کار در دیگر مراکز فرش بافی ایران رایج نیست. در روزگار گذشته بیشتر پشم‌های ترکمن صحرا با رنگ‌های طبیعی رنگ می‌شدند اما امروزه تا حدودی رنگ‌های شیمیایی نیز به کار می‌رود. فرش‌های ترکمن در اندازه‌های بین ۱تا ۱۲ متر مربع و در رنگ‌های قرمز لاکی، آبی سرمه‌ای، سبز پر رنگ، سفید و بژ بافته می‌شوند. بافندگان ترکمن پس از اینکه یک رج بافته شد، برای فشردن پود بر روی رج بافته شده و شروع رج بعدی، دونفری شانه (دفتین) را می‌کوبند و سعی می‌کنند ضرب پای اسبی را
(دفتین) را می‌کوبند و سعی می‌کنند ضرب پای اسبی را تقلید کنند که چابک‌سواری ترکمن با آن می‌تازد؛ گاهی صدای پای اسب نزدیک وگاهی دور می‌شوند. رنگ در فرش ترکمن. رنگ در فرش ترکمن محدود است. رنگ‌هایی که سابقاً در فرش ترکمن استفاده می‌شده ۵ رنگ بوده‌است:
قالی بیرجند گونه‌ای قالی ایرانی است که در بیرجند تولید می‌شود. روستاهای درخش، مود، چاج، آسیابان، مسک، فورخاص، کوشکک، دره عباس، رژنوک، سرچاه، فصل آباد، تقاب و نوفرست از مهمترین مراکز قالیبافی حومه بیرجند محسوب می‌شوند. پیشینه. وضعیت قالیبافی منطقهٔ بیرجند طی صد سال اخیر را می‌توان به سه دوره تقسم کرد: