payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وی با میرزا ابوالحسن جلوه، که از فلاسفه و عرفای نامی ایران به شمار می‌رود، دوست و هم‌نشین بود. سلیمان‌میرزا اسکندری از اعضای مؤسس و نخستین رهبر حزب توده ایران، نوه محمدطاهر میرزا محسوب می‌شود. وی سرانجام بر اثر سکته قلبی درگذشت و در گورستان ابن‌بابویه به خاک سپرده شد. آثار. محمدطاهر میرزا گذشته از ترجمه کتابهای متعددی از فرانسه به فارسی، خود نیز چند کتاب و یکی دو نمایشنامه نوشته‌است. اما عمدهٔ شهرت او به خاطر ترجمه‌های سلیس و روان او و جایگاهش به عنوان یکی از معدود پیشکسوتان ترجمهٔ شاهکارهای ادبیات جهان به
معدود پیشکسوتان ترجمهٔ شاهکارهای ادبیات جهان به فارسی می‌یاشد. از ترجمه‌های وی می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:
ریتا ویلسون بازیگر و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. سال‌های نخست زندگی. ریتا متولد لس آنجلس، کالیفرنیا و دو رگهٔ بلغاری-یونانی است. پدرش یک مسلمان بلغاری بود که در یونان زاده شده بود و در بلغارستان و ترکیه زندگی کرد. سپس به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و از اسلام به مسیحیت ارتدوکس گروید. مادرش دراتی متولد و بزرگ شدهٔ روستایی در یونان بود. خانوادهٔ ویلسون فامیلیشان را از ابراهیمیوف به ویلسون تغییر دادند که نام یک خیابان محلی در کالیفرنیا است. شغل. شغل ویلسون وقتی شروع شد که مهمان یک نمایش تلویزیونی بود و به
وقتی شروع شد که مهمان یک نمایش تلویزیونی بود و به دنبال آن در نمایش‌های دیگری در سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ ظاهر شد. زندگی شخصی. او با تام هنکس در سال ۱۹۸۸ ازدواج کرده که از او دو فرزند خوانده و دو فرزند دارد. او به مرکز سرطانی مافیت که چند زیر مجموعه دارد، یک تکه جواهر ۱۴ عیار بخشید. او همچنین عضو کلیسای یونانی ارتودکس است.
ادوارد وست‌مینستر معروف به ادوارد لنکستر (از خاندان لنکستر)، تنها پسر شاه هنری ششم، پادشاه انگلستان و مارگارت آنژو بود. ادوارد شاهزادهٔ ولز و وارث تاج و تخت انگلستان بود اما در نبرد تویکس‌بری از سری جنگ‌های گل‌ها کشته یا بنا بر روایاتی اعدام شد. او تنها ولیعهد انگلیسی است که در جنگ کشته شده است. زندگینامه. سال‌های آغازین. ادوارد در کاخ وست‌مینستر در لندن در ۱۴۵۳ زاده شد. او تنها پسر هنری ششم از معشوقه‌اش مارگارت آنژو بود. هنری در این زمان با ریچارد یورک، سومین دوک یورک و مدعی تاج و تخت انگلستان درگیر بود و
دوک یورک و مدعی تاج و تخت انگلستان درگیر بود و با توجه به بیماری روانی هنری، پس از تولد ادوارد چنین شایع شد که او نتیجهٔ رابطهٔ مادرش با یکی از طرفداران وفادارش، ادموند بوفورت، دومین دوک سامرست یا جیمز باتلر، پنجمین ارل اورموند بوده‌است. با این وجود مدرک محکمی برای درستی این ادعا وجود ندارد. جنگ بر سر تاج و تخت انگلستان. ادوارد در ۱۴۵۴ و در قلعه ویندسور به شاهزادگی ولز رسید. در ۱۴۶۰ هنری ششم در نبرد نبرد نورت‌همپتون توسط طرفداران دوک یورک اسیر و به لندن برده شد. پس از آن ریچارد، پارلمان را تشویق به گذراندن
شد. پس از آن ریچارد، پارلمان را تشویق به گذراندن قانونی نمود که بر طبق آن ادوارد از جانشینی هنری خلع و یورک یا وارثانش پس از مرگ هنری به پادشاهی می‌رسیدند. هم‌زمان مارگارت که همراه با ادوارد ۷ ساله گریخته بود توانست قانون‌شکنان و غارتگران را برای حمایت از فرزندش به‌عنوان تنها وارث قانونی تاج و تخت بشوراند نماید. آن‌ها توانستند خود را به اسکاتلند برسانند و مارگارت در آنجا توانست حامیانی برای خود دست‌وپا کند. همزمان دشمنان دوک یورک نیز در شمال انگلستان گرد هم آمده بودند. پس از کشته‌شدن یورک در نبرد ویکفیلد،
آمده بودند. پس از کشته‌شدن یورک در نبرد ویکفیلد، ارتش بزرگی که مارگارت جمع کرده بود رهسپار جنوب شد. آن‌ها ارتش ریچارد نویل، شانزدهمین ارل واریک و یکی از حامیان اصلی دوک یورک را در دومین نبرد سنت آلبنز شکست دادند. پس از نجات هنری ششم که به میدان نبرد آورده شده و پس از شکست وارویک به حال خود رها شده بود، مارگارت که ارتشی از یاغیان را هدایت می‌کرد از بازگشت به لندن سرباز زد و دستور به عقب‌نشینی داد. این ارتش چند هفتهٔ بعد در نبرد تاوتون تار و مار شد و مارگارت و ادوارد پس از دستگیری دوبارهٔ هنری ششم بار دیگر
و ادوارد پس از دستگیری دوبارهٔ هنری ششم بار دیگر به اسکاتلند گریختند. تبعید در فرانسه. مارگارت تا سه سال شورش‌هایی را در شهرهای شمالی انگلستان ترتیب می‌داد اما در نهایت مجبور به فرار به فرانسه شد و همراه با ادوارد درآنجا، دربار در تبعید را تشکیل داد. چند سال بعد، لوئی یازدهم در صدد آغاز جنگی علیه بورگوندی‌ها، از متحدان ادوارد چهارم، پادشاه جدید انگلستان از خاندان یورک بود و چنین اندیشید که اگر با خاندان لنکستر متحد شود و آنان را به قدرت بازگرداند، آن‌ها نیز در مقابل او را برای فتح بورگوندی یاری خواهند
نیز در مقابل او را برای فتح بورگوندی یاری خواهند رساند. با این فکر لوئی، ادوارد وست‌مینستر جوان را پدرخواندهٔ پسرش شارل هشتم نمود و در ۱۴۷۰، ترتیب ازدواج او را با آن نویل، کوچکترین دختر ریچارد نویل که اینک با مارگارت متحد شده بود را داد. نبردهای بارنت و تیوکسبری. وارویک به انگلستان بازگشت و توانست ادوارد چهارم را شکست دهد و یاریگر او در این کار، برادر کوچکتر ادوارد یعنی دوکِ کلارنس بود. ادوارد و دیگر برادرش دوک گلوستر به بورگوندی گریختند و وارویک بار دیگر هنری ششم را بر تخت نشاند. پس از آن در اوایل ۱۴۷۱،
هنری ششم را بر تخت نشاند. پس از آن در اوایل ۱۴۷۱، مارگارت همراه با پسر و عروسش به انگلستان بازگشت اما چندی نگذشت که نبرد بارنت درگرفت. در این نبرد دوک کلارنس علی‌رغم خیانت پیشین خود به برادرانش ادوارد چهارم و ریچارد، دوک گلوستر پیوست. وارویک در این نبرد از آن‌ها شکست خورد و کشته شد. مارگارت و شاهزادهٔ بی‌تجربه‌اش ادوارد که عملاً دیگر امیدی برای در دست گرفتن قدرت نداشتند باقی‌ماندهٔ نیروهای خود را آمادهٔ رویارویی با یورک‌ها نمودند و نبرد تویکس‌بری آغاز شد، اما نتیجهٔ آن شکست و مرگ ادوارد ۱۷ ساله در ۴ مهٔ
اما نتیجهٔ آن شکست و مرگ ادوارد ۱۷ ساله در ۴ مهٔ ۱۴۷۱ بود. جسد ادوارد را در صومعهٔ تیوکسبری به خاک سپردند و بیوه‌اش آن نویل با دوک گلوستر که بعدها در سال ۱۴۸۳ با عنوان ریچارد سوم بر تخت پادشاهی نشست ازدواج کرد. در عین حال روایت دیگری نیز از مرگ ادوارد وجود دارد بدین مضمون که کمی پس از تار و مار شدن لنکسترها در تیوکسبری، گروهی از افراد تحت فرمان دوک کلارنس، ادوارد را که سخت غمگین بود در کنار بیشه‌ای یافته و علی‌رغم التماس‌های شاهزادهٔ جوان او را فوراً گردن زدند. پل موری کندال ، زندگینامه‌نویس ریچارد سوم این
پل موری کندال ، زندگینامه‌نویس ریچارد سوم این روایت از مرگ ادوارد وست‌مینستر را درست می‌داند. روایت سومی نیز به نقل از منابعی تئودوری وجود دارد که می‌گوید ادوارد که از این نبرد جان سالم به در برده بود دستگیر و پیش ادوارد چهارم برده شد. پادشاه پیروز که جرج، دوک کلارنس، ریچارد، دوک گلوستر و ویلیام، لرد هیستینگز نیز در کنارش بودند از ادوارد می‌پرسد که چرا علیه او وارد جنگ شده‌است؟ ادوارد پاسخ می‌دهد که برای بازگرداندن میراث پدرم آمده‌ام. با این پاسخ ادوارد چهارم با دستی که دستکش آهنی در بر دارد بر صورت
چهارم با دستی که دستکش آهنی در بر دارد بر صورت شاهزادهٔ جوان سیلی زده و پس از آن همراهان او ادوارد وست‌مینستر را با شمشیرهایشان می‌کُشند. الیسون ویر ، تاریخ‌نگار معاصر این روایت را درست می‌داند.
ناوشک روستایی واقع در استان خراسان رضوی، شهرستان فیروزه، بخش طاغنکوه، دهستان طاغنکوه شمالی از غرب به روستاهای قلعه یزدان، بنده، از شرق به گرماب از جنوب به شورگشت، از شمال به علی‌آباد و نصرآباد متصل است. در منطقهٔ کوهستانی معتدل هوائی قرار دارد. محصولش غلات و انگور می‌باشد شغل اهالی زراعت و دامداری است و در گذشته قالیبافی نیز در ان انجام می‌شده، این روستا دارای قدمت بسیار بالا در بین روستاهای منطقه بوده و امروزه به دلیل نداشتن فعالیت صنعتی در حفظ نسل جوان ناتوان و در حال کاهش جمعیت می‌باشد، هر چند بعد از
ناتوان و در حال کاهش جمعیت می‌باشد، هر چند بعد از انتقال اب آشامیدنی، برق، گاز و تلفن و البته شرایط سخت شهرنشینی از نظر تأمین نیازهای اولیه زندگی و تمایل کمتر نسبت به خروج از روستا جمعیت ان در حد بیست درصد اوج زمان آبادی ثابت مانده‌است، جاذبه گردشگری این روستا قنات‌های جنوبی روستا بنام خردر و دسغول و شاه توت واقع در قنات خردر که قدمت ان بنا به روایت به قبل از اسلام و دوره ساسانیان بازمی‌گردد، در ضلع شمال شرق این درخت کهنسال یک آتشکده خاموش مربوط به دوران قبل از اسلام می‌باشد که از تمامی مناطق جهت اجرای
قبل از اسلام می‌باشد که از تمامی مناطق جهت اجرای آداب و آیین زرتشتی رجوع می‌کرده‌اند، از اتفاقات معاصر این روستا می‌توان به تجزیه بخشهای حاصلخیز ان به دلیل اداره روستا به روش ارباب و رعیتی و بخشی هم بی‌توجهی و بی‌تفاوتی ساکنین و عدم آگاهی نسبت به ارزش واقعی منطقه شمالی ناوشک که امروزه دارای ده‌ها حلقه چاه عمیق می‌باشد که فقدان ان باعث آوارگی و سرازیر شدن نسل جوان به شهرهای نیشابور، مشهد، کرج، تهران و مناطق دیگر شده و هنوز هم ادامه دارد، طی سالیان دور مناطق شمالی این روستا در بین ساکنین به عنوان بخشی از
شمالی این روستا در بین ساکنین به عنوان بخشی از سرزمین ابا و اجدادی تقسیم و اقدام به کشت گندم و جو و… بصورت دیم می‌شد. این روستا در سالهای دهه 60 حدود 150 خانوار بوده ولی به تدریج جمعیت ان کاهش یافته و در حال حاضر حدود 40 خانوار می باشد. دررسالهای دهه 60 دبستان روستا بالای 100 نفر دانش اموز داشته در حالیکه الان حدود 10 نفر دارد.
ریکو ام. آیلسورت (زاده ۹ دسامبر ۱۹۷۲) بازیگر سینما و تلویزیون آمریکایی است. فیلم‌شناسی. او به خاطر بازی نقش میشل دسلر در "سریال ۲۴" شناخته شده‌است. از دیگر فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "قلب تصادفی"، "" اشاره نمود.
ریوهی ماتسودا (زاده ۹ مه ۱۹۸۳) بازیگر سینما و تلویزیون ژاپنی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در فیلم‌های ژاپنی نظیر "گوهاتو" (۱۹۹۹) و "نانا" (۲۰۰۵) شناخته شده‌است. زندگی و حرفه. ماتسودا در سال ۱۹۸۳ در سوگینامی، توکیو زاده شد. او فرزند دو بازیگر ژاپنی به نام‌های یوساکو ماتسودا و میوکی ماتسودا است. ریوهی در شش سالگی پدرش را به خاطر سرطان از دست داد. برادرش شوتا نیز یک بازیگر است. او در ژانویه ۲۰۰۹ با لینا اوتا یک مدل روسی-ژاپنی ازدواج کرد و در ژوئیه همان سال صاحب یک فرزند دختر شد. ازدواج این دو در سال ۲۰۱۷ به
یک فرزند دختر شد. ازدواج این دو در سال ۲۰۱۷ به طلاق انجامید. وی در ۱۵ سالگی برای نخستین بار در فیلم "گوهاتو" اثر کارگردان برجسته ژاپنی ناگیسا اوشیما ظاهر شد. بازی در نقش یک سامورایی جوان در این فیلم، کمک زیادی به پیشرفت ماتسودا در سینمای ژاپن کرد.
بازی طلوع سحر و جادو ۲: زمان سایه ها (به انگلیسی: Dawn of Magic 2: Time of Shadows) در سال ۲۰۰۹ میلادی توسط شرکت روسی اسکای فالن اینترتینمنت طراحی و به وسیلهٔ کالیپسو مدیا در اروپا و تیک تو اینتراکتیو در آمریکای شمالی منتشر گردید. این بازی دومین بازی از سری طلوع سحر و جادو می‌باشد که در ژانر نقش آفرینی و اکشن برای رایانه‌های شخصی مبتنی بر سیستم عامل ویندوز تولید شده‌است. این بازی در آمریکای شمالی با عنوان "زمان سایه‌ها" (Times of Shadows) شناخته می‌شود. گیم‌پلی. این بازی در ژانر اکشن و نقش آفرینی ساخته شده
این بازی در ژانر اکشن و نقش آفرینی ساخته شده و نبردهای بازی به صورت همزمان می‌باشد. این بازی در اصطلاح جزو نقش آفرینی‌های غربی رده‌بندی می‌شود. مانند بازی اول تمرکز این قسمت هم بر روی جادوها و انجام آن‌ها می‌باشد. در کل ۱۲ کلاس جادوی مختلف در بازی قرار دارد مانند : آب، یخ و ... و بیش از ۱۰۰ نوع جادوی مختلف دیگر هم در بازی است که به صورت ترکیبی با جادوهای اصلی قابل استفاده می‌باشد. هر شخصیت در این بازی می‌تواند یک جادوی اصلی و یک جادوی فرعی انتخاب کند (مثلاً توپ‌های یخی به عنوان جادوی اصلی و آتش به عنوان
توپ‌های یخی به عنوان جادوی اصلی و آتش به عنوان جادوی فرعی). سلاح‌های مختلفی نیز در بازی وجود دارند که می‌توان با ترکیب آن‌ها با جادوها سلاحهای قویتری بدست آورد.بازیباز در ابتدای بازی می‌تواند از بین چهار شخصیت یکی را انتخاب نموده و صفت خاصی را برای آن در نظر بگیرد (معمولی، خوب و شیطانی). صفت انتخاب شده در طول بازی تأثیرگذار بوده و گفتگوها، جستجوهای داخل بازی و حتی پایان‌های متفاوتی برای بازیباز ایجاد می‌کند. مانند همه بازی‌های نقش آفرینی بازیباز با نبرد و کشتن دشمنان و تکمیل کردن جستجوهای بازی، تجربه
و کشتن دشمنان و تکمیل کردن جستجوهای بازی، تجربه (experience) کسب می‌کند. اما برخلاف نقش آفرینی‌های متداول، هر مرحله کامل این بازی دارای سه زیرمرحله هم است. (بعنوان مثال: مرحله ۱. ۱+.۱++.۱+++) که بازیباز با رسیدن به هر زیرمرحله مقداری مهارت جادویی (spell point) و استعداد (talent) کسب می‌کند. و با تکمیل نمودن یک مرحله کامل قابلیت ارتقای خصوصیات فردی کاراکتر خود را هم پیدا می‌کند. (برای مثال افزایش هوش کاراکتر(intelligence)، قدرت و میزان انرژی کاراکتر).بخش چند نفره بازی امکان بازی بین ۱۶ بازیباز رو به صورت
نفره بازی امکان بازی بین ۱۶ بازیباز رو به صورت همزمان ارائه می‌کند. داستان بازی. داستان بازی ۱۰ سال پس از اتفاقات بازی اول صورت می‌گیرد. پس از آنکه جادوگر فناناپذیر مودو (Modo) در بازی اول نتوانست زمین را تصرف کند و از شخصیت اصلی ان بازی شکست خورد، اکنون پس از گذشت ۱۰ سال مجدداً قدرت گرفته و سپاه عظیمی از تاریکی و سایه را برای تصرف کل زمین تدارک دیده‌است. وظیفه بازیباز در این قسمت پیدا نمودن علل این ناامنی و نجات مجدد زمین از دست لشکر سایه‌ها است. بازتاب‌ها. این بازی از طرف سایتهای معتبر نقد نگردیده‌است.
فدراسیون بین‌المللی انجمن‌ها و مؤسسات کتابداری ارگانی مستقل، غیر دولتی، بین‌المللی، و غیرانتفاعی است. هدف ایفلا ارتقای تفاهم بین‌المللی، همکاری، گفت و شنود، پژوهش و توسعه در همه زمینه‌های کتابداری از جمله کتابشناسی، خدمات اطلاع رسانی، و آموزش کارکنان و ایجاد تشکیلاتی است که از طریق آن بتوان جنبه‌های بین اللملی کتابداری را ارائه کرد. فکر ایجاد سازمانی بین‌المللی در حوزه کتابداری در سال ۱۹۲۶، در همایشی که به مناسبت سالگرد انجمن کتابداران امریکا در آتلانتا و فیلادلفیا برگزار گردید، مطرح شد. تاریخچه. اساسنامه
برگزار گردید، مطرح شد. تاریخچه. اساسنامه ایفلا در نخستین کنگره جهانی کتابداری و کتابشناسی در رم در سال ۱۹۲۹ تهیه شد، در ابتدا ایفلا بیشتر محل دیدار کتابداران مهم اروپایی و آمریکایی بود و تا مدت‌ها نیز به همین شکل ادامه داشت. در سال ۱۹۳۳ نخستین اجلاس ایفلا در شیکاگو برگزار گردید. در این زمان تعداد اعضا به چهل‌ویک نفر از ۳۱ کشور رسید که در میان آنها کشورهایی از قاره امریکا و اروپا و نیز کشورهایی مانند چین، هند، ژاپن، مکزیک، و فیلیپین حضور داشتند. مقر اصلی ایفلا، کتابخانه سلطنتی در شهر لاهه‌است. کارکنان آن
کتابخانه سلطنتی در شهر لاهه‌است. کارکنان آن عبارتند از: دبیر کل، مسئول هماهنگی فعالیت‌های حرفه‌ای، مدیر اجرایی، و پنج نفر کارمند. این افراد مسئولیت وظایف جاری سازمان، ارتباط با سازمان‌های دیگر، هماهنگی میان گروه‌های حرفه‌ای مختلف و واحدهای داخلی ایفلا، انجام امور مربوط به هیأت رئیسه و هیأت تخصصی، و انتشارات را برعهده دارند. هر برنامه اصلی برعهده یکی از کتابخانه‌های ملی جهان است. این کتابخانه‌ها به‌عنوان دفتر مرکزی و بین‌المللی هر یک از برنامه‌ها فعالیت می‌کنند.
نان پنجره‌ای، کلوچه پنجره‌ای (فارسی افغانستان)، خاتون پنجره نوعی شیرینی با پیشینه آنگلو-هندی است. این شیرینی با نام کوکی روزت در کشورهای اسکاندیناوی نوعی دسر است. از قدیم در ایران به‌خصوص یزد در اعیاد پخت و با نام مُنَقّا شناخته می‌شود. مواد تشکیل دهنده آن آرد سفید گندم، تخم‌مرغ، پودر نشاسته، گلاب و روغن است که با خاک قند تزئین شده‌است. خاستگاه. انواع این شیرینی در شمال اروپا، ایران، ترکیه، سریلانکا و نقاط دیگر وجود دارد. شیرینی پنجره‌ای پیشینه‌ای آنگلو-هندی دارد و از دسرهای مورد استفادهٔ مسیحیان هندی در
دارد و از دسرهای مورد استفادهٔ مسیحیان هندی در ایام کریسمس، به‌خصوص در کرالا بسیار محبوب است. در هندوستان برای تهیه‌اش از شیر نارگیل استفاده می‌شود. این شیرینی در ایالات متحده در میان خانواده هایی با اجداد اسکاندیناویایی بسیار محبوب هستند. در خاورمیانه و غرب آسیا به نام های زیر معروف است:
آلفا ترازو، یک ستاره است که در صورت فلکی ترازو قرار دارد.
شورگشت روستایی است که در شهرستان نیشابور استان خراسان رضوی ایران، شهر فیروزه، طاغنکوه شمالی. از اطراف به روستا‌های قلعه یزدان، ناوشک، فیض آباد و سنکلیدر منتهی می‌شود. قنات های بساری در شورگشت وجود دارد که باعث ایجاد کلاته های سرسبز شده و محصولات کشاورزی مانند گندم،جو،نخود ومیوه‌های فصلی زیادی دارد.
سُلطان یک عنوان سلطنتی عربی است که در طول تاریخ توسط بسیاری از فرمانروایان ترک و عرب مورد استفاده قرار گرفته است. این عنوان از پادشاه یا مَلِک متمایز است؛ اگرچه هر سه به‌طور مشابه به فرمانروای یک حکومت اشاره دارند. استفاده از عنوان «سلطان» تنها محدود به کشورهای اسلامی است که در عین مفهوم سیاسی، بار مذهبی نیز دارد؛ برعکس عنوان سکولارتر پادشاه که هم در کشورهای اسلامی و هم غیراسلامی استفاده می‌شود. به سرزمین تحت فرمان یک سلطان «سلطان‌نشین» گفته می‌شود؛ اگرچه از دیرباز به‌کار رفتن آن رایج نبوده است. امروزه
از دیرباز به‌کار رفتن آن رایج نبوده است. امروزه برونئی، مالزی و عمان تنها کشورهای مستقلی هستند که حاکمان‌شان عنوان رسمی «سلطان» را در اختیار دارند. در دورهٔ معاصر، این عنوان به تدریج توسط حاکمان موروثی که مایل‌اند بر اقتدار سکولار و تحت حاکمیت قانون خود تأکید کنند، با عنوان پادشاه جایگزین شده است. یک نمونهٔ قابل توجه در سلطنت مراکش بود که سلطان آن در سال ۱۹۵۷ عنوان رسمی را به پادشاه تغییر داد. واژه‌شناسی. سلطان واژه‌ای مصدر از ریشهٔ سه حرف «س‌ل‌ط» می‌باشد و دارای مفهوم «تسلط» و «قهر» است. برخی این کلمه را
دارای مفهوم «تسلط» و «قهر» است. برخی این کلمه را مشتق از "سَلطَنَ" به معنی «قوت» دانسته‌اند و برخی دیگر معتقد‌اند که سلطان از "سَلیط" مشتق شده که به معنی هر چیزی است که نور می‌دهد. در این صورت حرف نون در انتهای واژه سلطان اضافی است. واژه‌شناسانی چون ابن منظور و محمد بن محمد زبیدی برای این کلمه مصداق حجت را اصیل‌تر از معانی پیشین می‌دانند و معتقد‌اند از آن رو به فرمانروایان نیز سلطان گفته شده که: «[زمام‌دار] حجت خداوند بر روی زمین است». صورت جمع این واژه «سَلاطین» است. اگرچه به نظر برخی چون ابن منظور، سلطان
است. اگرچه به نظر برخی چون ابن منظور، سلطان به دلیل مجرای مصدر بودن جمع بسته نمی‌شود. به نوشتهٔ "لغت‌نامه دهخدا"، واژهٔ سلطان (در کاربرد رایج) مترادف والی، پادشاه یا فرمانده است. همچنین می‌تواند به معنی حجت، قدرت یا قهرمان نیز باشد. حجت و دلیل را از آن رو که بر دل‌ها و اندیشه‌ها سیطره می‌یابد سلطان لقب داده‌اند. سلطان از پرکاربردترین واژگان در اشاره به حاکمان در شعر و ادبیات پارسی است. برخی نمونه‌ها: کاربرد. در ادبیات عربی و مذهبی. مطابق مدارک موجود، کاربرد این واژه در متون عربی پیش از اسلام (در اشعار)
این واژه در متون عربی پیش از اسلام (در اشعار) نادر است؛ لکن کلمه «سِلِّیط» و فعل «سلط» در دو قالب صرفی معلوم و مجهول، به‌طور مکرر استفاده شده است. واژهٔ "سلطان" از واژگان پرکاربرد در قرآن است. روی هم رفته، این واژه ۳۷ بار و در ۳۵ سورهٔ قرآن در قالب‌های صرفی و نحوی مختلفی همچون: سلطانٍ (۱۲ بار)، سلطانٌ (۴ بار)، سلطاناً (۱۱ بار)، سلطانُهُ (۱ بار)، سلطانیَه (۱ بار) و بسلطانٍ (۸ بار) به‌کار رفته است. واژهٔ سلطان در قرآن در دو حیطهٔ عام معنایی «برهان» و «سلطه» ذکر شده و هر یک از این دو حیطه شامل نمونه‌های مرتبط
شده و هر یک از این دو حیطه شامل نمونه‌های مرتبط دیگری است؛ بدین صورت که در معنای برهان مشتمل بر نمونه‌هایی چون: «هر‌گونه‌ برتری و موفقیت در پرتو استدلال و حجت‌آوری»، «معجزه»، «عذر موجه»، «دستاویز و بهانه» و در معنای سلطه مشتمل بر هر‌گونه «سلطه مادی و معنوی»، «بسط ید»، «برتری موقعیتی»، «نفوذگری»، «بهره‌مندی از لطف و رحمت الهی» و غیره است. این واژه در سوره‌های مکی بسیار بیشتر از سوره‌های مدنی در حیطهٔ معنایی برهان به‌کار رفته است که این امر به سبب طرح بیشتر مسائل و مباحث اعتقادی است. واژهٔ سلطان در احادیث
مسائل و مباحث اعتقادی است. واژهٔ سلطان در احادیث اسلامی در معانی مختلف چون حاکم و فرمانروا و در قالب تعابیری چون: «خَراجُ السُّلطان»، «متاع السلطان»، «صاحب السلطان» و... بسیار به‌کار رفته است. البته این واژه در آن دوران به صورت عام و دربارۀ زمام‌دار مسلط به امور مردم استفاده شده است و نه به صورت یک عنوان رسمی برای خلیفه یا حاکمی مشخص. در دوره اموی و پس از آن هم امامان شیعه در احادیث این واژه را بدون اطلاق بر فردی خاص و در همان معنا به‌کار می‌برده‌اند. عنوان سلطنتی و نظامی. واژهٔ سلطان تا اواخر قرن چهارم و
سلطنتی و نظامی. واژهٔ سلطان تا اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم هجری به هیچ‌یک از حاکمان مسلمان، اطلاق نشده ‌است. مطابق گزارش‌های تاریخی، سلطان محمود غزنوی نخستین حاکم اسلامی است که به‌طور رسمی "سلطان" خطاب شده ‌است. بنابر نوشته ابن اثیر، این لقب از جانب القادر بالله خلیفهٔ عباسی به او داده ‌شد. براساس روایت‌های دیگر، خلف بن احمد حاکم سیستان و آخرین امیر صفاری، لقب سلطان را برای نخستین‌بار در حق محمود ادا کرده و از آن پس این لقب به‌کار رفته ‌است. چنانچه ابن شادی در "مجمل التواریخ و القصص" می‌نویسد:
ابن شادی در "مجمل التواریخ و القصص" می‌نویسد: «[سلطان] عنوانی است که بار اول امیر خلف، آنگاه که در حبس غزنین بود به سلطان محمود غزنوی داد و نخست نام سلطنت بر پادشاهان، از لفظ امیر خلف، ملک سیستان رفت؛ چون محمود او را بگرفت و به غزنین آورد، گفت محمود سلطان است و از آن پس این لقب مستعمل شد.» پس از محمود، پسرش سلطان مسعود نیز از سوی خلیفه القابی چون «سید‌السلاطین» دریافت کرد که شاید این نکته نشان‌دهندۀ آن باشد که در آن زمان لقب سلطان بر فرمانروایان بسیاری اطلاق می‌شده و سلاطین متعددی وجود داشته و سلطان مسعود
می‌شده و سلاطین متعددی وجود داشته و سلطان مسعود از همهٔ آنها بزرگ‌تر شمرده می‌شده است. البته مطابق برخی گزارش‌ها، کاربرد عنوان سلطان سابقه‌ای بیش از این دارد و به پیش از سلطان محمود باز می‌گردد؛ چنانکه ابن خلدون چنین لقبی را براى جعفر برمکی و دربارۀ آل بویه ذکر کرده ‌است. در هر صورت، از قرن هفتم هجری به بعد، به‌کار رفتن واژهٔ سلطان در معنی عنوان سلطنتی کاملاً مرسوم بوده است و توسط بسیاری از فرمانروایان مسلمان، چه شیعه یا سنی یا در مصر، ایران، عثمانی و... به‌کار می‌رفته و تعابیری چون «السلطانُ الاعظم»،
به‌کار می‌رفته و تعابیری چون «السلطانُ الاعظم»، «السلطانُ العادل»، «سلطانُ الاسلام و المسلمین» و غیره در میان آنها رایج بوده ‌است. از منظر نظامی، در دوره قاجاریه هر صاحب منصبی را که صد تن سپاهی تحت فرمان داشت سلطان می‌خواندند. این درجهٔ نظامی تا دوره پهلوی برقرار بود؛ تا اینکه مطابق "فرهنگ فارسی معین"، در آن عهد این درجه با «سروان» جایگزین شد. برای زنان. شکل زنانه واژهٔ سلطان که در زبان عربی یا توسط غربی‌ها استفاده می‌شود، سلطانه (به انگلیسی: sultana) است. این عنوان به‌طور رسمی برای برخی از زنان و مادران
این عنوان به‌طور رسمی برای برخی از زنان و مادران مسلمان سلاطین ترک استفاده شده است. با این حال، در زبان ترکی و ترکی عثمانی واژهٔ سلطان را برای زنان نیز به کار می‌بردند؛ زیرا دستور زبان ترکی (برخلاف زبان عربی) از کلمات یکسانی برای زنان و مردان استفاده می‌کند. مانند خرم سلطان و سلطان سلیمان قانونی. سلاطین زن در تاریخ اسلامی به درستی با عنوان «سلطانه» شناخته می‌شوند. با این وجود، همسر سلطان در سلطان‌نشین سولو «پانگوئین» (panguian) نامیده می‌شود و همسر اصلی سلطان در بسیاری از سلطان‌نشین‌های اندونزی و مالزی با
در بسیاری از سلطان‌نشین‌های اندونزی و مالزی با نام‌های «پرمایسوری» (permaisuri)، «تونکو آمپوان» (Tunku Ampuan)، «راجا پرمپوان» (Raja Perempuan) یا «تنگکو آمپوان» (Tengku Ampuan) شناخته می‌شوند. ملکه همسر در برونئی اگر یک شاهدخت نیز باشد، به ویژه با نام «راجا ایستری» (Raja Isteri) با پسوند «پنگیران آناک» (Pengiran Anak) نیز نامیده خواهد شد. در کشورهای عربی از نام‌هایی به غیر از سلطانه برای زنان پادشاهان استفاده می‌شود. عهد بنت عبدالله همسر سلطان عمان دارای عنوان رسمی «سیدة الجَلیله» (بانوی بزرگ) می‌باشد.
عنوان رسمی «سیدة الجَلیله» (بانوی بزرگ) می‌باشد. تاریخچه. در دوران صدر اسلام، قدرت و اقتدار نهایی در اختیار خلیفه بود که رهبر خلافت به حساب می‌آمد. با این حال، تشتت فزایندهٔ سیاسی در جهان اسلام پس از قرن دوم هجری، این اجماع را به چالش کشید. تا پیش از آن فرمانداران محلی با اختیارات اداری، عنوان "امیر" را داشتند و با هدف امارت توسط شخص خلیفه منصوب می‌شدند؛ اما از قرن سوم هجری برخی از آنها تبدیل به حاکمان بالفعل و مستقل شدند و سلسله‌های خود مانند اغلبیان و طولونیان را تأسیس کردند. در اواخر قرن چهارم هجری،
طولونیان را تأسیس کردند. در اواخر قرن چهارم هجری، اصطلاح «سلطان» شروع به استفاده برای اشاره به یک حاکم با قدرت عملاً مستقل کرد؛ اگرچه تبیین تکامل اولیه آن پیچیده و دشوار است. نخستین شخصیت مهمی که به وضوح این عنوان را به خود اختصاص داد سلطان محمود غزنوی (حکومت: ۹۹۸–۱۰۳۰ م) بود که یک امپراتوری وسیع را با مرکزیت غزنین در شرق ایران‌زمین و شمال هندوستان ایجاد کرد. اندکی پس از آن، ترکان سلجوقی بعد از شکست غزنویان و تسلط بر قلمروی بزرگ‌تر که شامل بغداد، پایتخت خلفای عباسی نیز می‌شد، این عنوان را به خود گرفتند.
عباسی نیز می‌شد، این عنوان را به خود گرفتند. طغرل بیگ (حکومت: ۱۰۳۷–۱۰۶۳ م) رهبر اولیه سلجوقیان، نخستین فرمانروای این دودمان بود که عنوان «سلطان» را در ضرب سکه‌های خود به کار برد. در عین حال که سلجوقیان خلفای بغداد را به‌عنوان رهبر جهان اسلام به رسمیت می‌شناختند، قدرت سیاسی خودشان آشکارا بر جامعهٔ مسلمانان سایه انداخته بود. این امر باعث شد که انواع دانشمندان مسلمان (به ویژه امام‌الحرمین جوینی و امام محمد غزالی) تلاش کنند تا توجیهاتی نظری برای اقتدار سیاسی سلاطین سلجوقی در چارچوب مرجعیت عالی و رسمی خلفای
سلاطین سلجوقی در چارچوب مرجعیت عالی و رسمی خلفای شناخته شده عباسی ایجاد کنند. به طور کلی، توجیهات بر این اساس بودند که تمام اختیارات مشروع از خلیفه اسلام ناشی و به حاکمان مستقلی که خلیفه آنها را به رسمیت می‌شناسد، تفویض می‌شود. برای مثال، غزالی استدلال می‌کرد که درحالی‌که خلیفه ضامن شریعت اسلامی بود، برای اجرای قانون در عمل به قدرت قهری نیاز بود و رهبری که مستقیماً آن قدرت را اعمال می‌کرد، سلطان بود. اهمیت جایگاه سلطان در دوران جنگ‌های صلیبی و زمانی که رهبرانی مانند صلاح‌الدین ایوبی (حکومت: ۱۱۷۴–۱۱۹۳ م) با
مانند صلاح‌الدین ایوبی (حکومت: ۱۱۷۴–۱۱۹۳ م) با عنوان «سلطان» رویارویی با دولت‌های صلیبی در شام را رهبری کردند، ادامه یافت. دیدگاه‌ها در مورد منصب سلطان در طول بحرانی که پس از فتح و ویرانی بغداد توسط مغول‌ها در سال ۱۲۵۸ رخ داد و آخرین توان سیاسی عباسیان را از بین برد، توسعهٔ بیشتری یافت. از آن پس، بازماندگان خلفای عباسی در قاهره و تحت حمایت ممالیک مصر زندگی می‌کردند. اگرچه آنها هنوز به‌طور اسمی توسط ممالیک به عنوان خلیفه به رسمیت شناخته می‌شدند، اما عملاً هیچ مرجعیتی نداشتند و در سراسر جهان اسلام به رسمیت
مرجعیتی نداشتند و در سراسر جهان اسلام به رسمیت شناخته نشدند. ممالیک مصر با ادعای محافظان سلسلهٔ خلفای عباسی، خود را سلطان می‌نامیدند و متکلمان مسلمانی چون خلیل الظهیری استدلال می‌کردند که تنها آنان مستحق این عنوان بودند. با این وجود، در عمل بسیاری از دیگر حاکمان مسلمان آن دوره نیز از عنوان سلطان استفاده می‌کردند. ایلخانان مغول و دیگر حاکمان ترک از آن جمله بودند. مقام سلطان و خلیفه در قرن نهم هجری زمانی که امپراتوری عثمانی سلطنت ممالیک را فتح کرد و به قدرت مسلم و پیشرو مسلمانان سنی در بیشتر خاورمیانه، شمال
و پیشرو مسلمانان سنی در بیشتر خاورمیانه، شمال آفریقا و اروپای شرقی تبدیل شد، شروع به ترکیب شدن کرد. ابوسعود محمد افندی دانشمند و فقیه عثمانی قرن شانزدهم، سلطان سلیمان قانونی (حکومت: ۱۵۲۰–۱۵۶۶ م) را به عنوان خلیفه و رهبر همهٔ مسلمانان جهان به رسمیت شناخت. این تلفیق اختیارات سلطان و خلیفه در قرن یازدهم هجری، در زمان افول ارضی امپراتوری عثمانی و زمانی که مقامات آن به دنبال این بودند که سلطان عثمانی را به عنوان رهبر کل جامعهٔ مسلمانان در مقابل گسترش استعمار اروپاییان مسیحی قرار دهند، با وضوح بیشتری مورد تأکید