payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و مذهب ساكنين آن تشيع مي باشد زبان مردم منطقه ترکی آذربایجانی است و داراي ۲ واحد مسجد مي باشد و مراكز باستاني آن بقعه تاريخي شيخ كورائيم در ضلع غربي و تپه تاريخي آن در ضلع شرقي واقع گرديده است كل مساحت كورائيم ( محدوده خدماتي ) ۱۵۰ هكتار است مساحت زير كشت اراضي ۱۵۰۰ هكتار است و مساحت بافت مسكوني ۱۴.۱۰ هكتار است محصولات كشاورزي گندم، جو، عدس و سيب زميني ميباشد ميزان محصولات كه از گندم و جو به دست مي آيد در حدود ۳۵۰۰ تن مي باشد كه ۷۰۰ تن آن به خارج از استان صادر مي شود. 80% از ساختمان‌ها در كورائيم با مصالح
مي شود. 80% از ساختمان‌ها در كورائيم با مصالح آهن و شناژ (بتن مسلح) ساخته شده‌است و 20% از ساختمان‌ها از خشت و گل با سقف چوبي مي‌باشد. ادارت و سازمانهاي مستقر در كورائيم به ترتيب – بخشداري كورائيم- شهرداري – فرماندهی انتظامی بخش – حوزه 2 شهيد اشرفي اصفهاني مقاومت بسيج كورائيم- خدمات كشاورزي – نمايندگي آموزش و پرورش – مخابرات – بانك كشاورزي – مركز بهداشت و درمان – دامپزشكي كورائيم – تعاوني روستايي كورائيم – نمايندگي تربيت بدني – كتابخانه عمومي شهر كورائيم مركز آموزش فني و حرفه اي كورائيم- شعبه برق
مركز آموزش فني و حرفه اي كورائيم- شعبه برق كورائيم-ناحیه گاز-دارالقرآن-نمايندگي آب و فاضلاب كورائيم داراي زير بناي شبكه برق – آب آشاميدني – گاز و مخابرات و سيستم تلفن همراه – راه موصولاتي آسفالته با مركز استان و شهرستان نير و مدارس ابتدايي و راهنمايي و دبيرستان و آمادگي مي باشد. كورائيم داراي رودخانه قوريچاي در ضلع شرقي مي باشد محدوده جغرافيايي كورائيم در طول جغرافيايي 21/30/48 و عرض جغرفيايي 41/57/37 واقع گرديده شغل و معشيت بیشتر اهالي این شهر از كشاورزي، دمداري و دامپروري، باغداري و اصناف و کار در
دمداري و دامپروري، باغداري و اصناف و کار در واحدهای کوچک کارگاهی و نهادهاي موجود مي باشد . صنايع دستي كورائيم كه از گذشته رايج بوده فرش بافي، گليم بافي و جاجيم بافي است و ميزان زیر کشت كورائيم 1152 هكتار است كه سالانه 576 هكتار كشت مي شود ميزان برداشت محصول به‌طور ميانگين 1500 كيلو گرم در هكتار است نوع دام گاو- گاوميش گوسفند و بز مي باشد فاصله نزديكترين روستا 5 كيلومتر و دور ترين روستا 27 كيلومتر است و همسايگان شهري اين منطقه عبارتند از شمال غربي با شهرستان نير و در ضلع شرق با شهر هير و از شمال با مركز
نير و در ضلع شرق با شهر هير و از شمال با مركز استان و از جنوب با شهر كيوي همسايه مي باشد. وبلاگ عبدالله داستان کورائیم شهر تاریخی کورائیم که امروزه به تپه‌ای از خاک تبدیل شده‌است مربوط به حدود ۱۰۰۰ سال قبل میلاد بوده‌است مردمان آن زمان از صنعتگران ماهر منطقه در زمینه تولید سفال بوده‌اند این منطقه جزء مناطق اصیل ترکی می‌باشند روستاهای بخش کورائیم. آغچه کهل ۸ ۷ آقچای سفلی ۱۲ ۳۸ 2"آقچای علیا ۱۰ ۸"' آقچای وسطی ۸ ۵ پارچین ۴ ۱۷ پیله سهران ۱۵ ۵ تازه قشلاق توتونسیز ۱۲ ۶۲ جق جق وسطی ۸ ۷ جق جق علیا ۷ ۶ حاجی محمود ۵
۱۲ ۶۲ جق جق وسطی ۸ ۷ جق جق علیا ۷ ۶ حاجی محمود ۵ ۳۸ خادملو ۷ ۲۲ خرائیم ۲ ۱۵ دابانلو ۱۵ ۵ داشبلاغ ۵ ۱۰ سایین ۶ ۵۰ سقدل ۱۴ ۸ سیاه پوش ۱۲ ۲۰ صادقلو ۹ ۱ قاسم قشلاقی ۶ ۶ قلعه جوق ۵ ۴۸ قوتولمش ۵ ۱۲۳ کچل آباد ۶ ۳ گللی ۱۷ ۲۲ وکیل آباد ۱۵ ۳ آق درق ۱۱ ۸ آق گونی ۱۶ ۶ امین آباد ۱۷ ۳۳ امین لو ۱۵ ۳۲ اوزان بلاغ ۱۹ ۲۵ اینچه ۱۵ ۲۳ بوسجین ۹ ۱۴۰ تاج بیوک ۱۴ ۱۲ جین قشلاقی ۱۱ ۶۹ خان قشلاقی ۱۳ ۵۶ خانه شیر ۱۵ ۱۰۷ خواجیم ۱۵ ۱۰ شمس آباد ۵ ۱۰ قره قاشلو ۱۸ ۱ قیه قشلاقی ۱۷ ۲۷ کلاش برزگ ۱۹ ۱۲ کهریز ۱۲ 45 مزرعه داشبلاغ ۱۴ ۰ مزرعه
برزگ ۱۹ ۱۲ کهریز ۱۲ 45 مزرعه داشبلاغ ۱۴ ۰ مزرعه وایباش ۱۱ ۰ ملا احمد ۱۶ ۱۷ مولان سفلی ۱۴ ۶ مولان علیا ۱۴ ۱۲ مهماندوست سفلی ۱۲ ۲۲ مهماندوست علیا ۹ ۷۵ هوادرق ۱۱ ۸ آثار باستانی کورائیم. مشخصات بقعه شهر کورائیم بقعه كورائيم در 30 كيلومتري جنوب شهر اردبيل در شهر كورائيم يكي از بخش‌هاي شهرستان نير قرار دارد. اين بقعه در وسط قبرستاني قديمي مربوط به قرن 6 هجري، بنا شده‌است مطالعات باستاشناسی و سبک معماری آن نشان می‌دهد که قدمت تاریخی آن مربوط به اواخر دوران مغول، بويژه تركمانان است. در ورودي بقعه، به عرض 80 و به
بويژه تركمانان است. در ورودي بقعه، به عرض 80 و به ارتفاع 150 سانتي‌متر است به منظور جلوگیری از تخریب این اثرتاریخی به همت مسئولان ذیربط در سال 87 مرمت آن آغاز گردیده و به زودی به اتمام خواهد رسید این اثر در سال 6/10/1347 به شماره 826 جزو آثار تاریخی ملی به ثبت ملی رسیده است. پیداش کورائیم. قلعه کورائیم بقعه کورائيم درشهرستان نیر ودر30 کيلومتري جنوب شهر اردبيل قرار دارد . بقعه دروسط قبرستاني است که احتمالااين قبرستان باقي مانده از دوران اسلامي است زيراسنگ قبرهايي متعلق به قرن 6 هجري در آن ديده مي شود. بقعه
متعلق به قرن 6 هجري در آن ديده مي شود. بقعه کورائيم بشکل بنايي چهار گوش است که اندازه هر ضلع آن 5متر اندازه گيري شده‌است وگنبداجري کوچکي روي انرا مي پوشاندکه بعلت دوپوش نبودن گنبد بنادر حل انهدام وويراني است. درقسمت شمالي بنا سر در کوچکي باتاق فرو ريخته وجود دارد.عرض در ورودي بقعه80سانتي متر و ارتفاع ان 150سانتي متر است وعلي الظاهر نشان قبري در داخل بقعه مشهود است. سبک معماري مصالح بکار رفته در ان چنين مي نمايند که بقعه احتمالا متعلق به حدود قرن7تا اواخرحکومت مغولان يا اولين سال‌هاي حکومت ترکمنان در
مغولان يا اولين سال‌هاي حکومت ترکمنان در آذربايجان باشد. البته در جلد دوم کتاب اردبيل در گذر گاه تاريخ مولف کتاب از يک بناي مربوط به دوره ساساني درکورائيم سخن به ميان آورده ولي بعيد به نظرمي رسد منظور همان مقبره باشد. بقعه مزبور تحت شماره826به ثبت اثار تاريخي کشور رسيده است. قلعه يري از ديگر دژهاي واقع در توابع کوراييم دژي است که بر روي کوهي نسبتا مرتفع در جنوب کورائیم در روستاي دابانلو واقع شده قلعه يري است. وجودسفالهاي نخودي رنگ و به صورت هندسي بسيار خشن وجود مقایر و تعداد و وسعت زياد آن‌ها در سطح کوه
وجود مقایر و تعداد و وسعت زياد آن‌ها در سطح کوه وسنگهاي بزرگ اين قبرها از ويژگيهاي خاص اين منطقه باستاني است. منطقه مزبور متشکل از يک گورستان متعلق به دوران پيش از تاريخ و يا پيش از هزاره دوم ق. م و ديگري قلعه اي متعلق به دوران تاريخي قبل از هزاره اول ق. م مي باشد. قبرستان کورائيم قبرستان مزبور باقي مانده از دوره اسلامي و از قرن 6 هجري است و درکورائیم قرار دارد و بقعه کورائیم دراين قبرستان قرار دارد. سنگ قبرهايي متعلق به همان زمان‌ها در اين قبرستان به چشم ميخورد. تپه قلعه کورائیم يکي از مهمترين محوطه هاي
ميخورد. تپه قلعه کورائیم يکي از مهمترين محوطه هاي باستاني واقع در شهر کورائیم تپه قلعه کورايیم است که به صورت تپه اي در منطقه اي نسبتا هموار قرار گرفته‌است. ارتفاع تپه از سطح درياهاي ازاد حدود1575 متر و از سطح زمينهاي اطراف در بالا ترين قسمت حدود 15متر است که در طول جغرافياي 48درجه و30دقيقه و21ثانيه از نصف النهار گرويچ و در عرض جغرافيايي 37درجه و57دقيقه و21ثانيه از نصف النهار گرويچ و در عرض جغرافيايي 37درجه و57دقيقه و 41ثانيه از خط استوار واقع شده‌است. در قسمت شرق اين تپه و در فاصله حدود110متري ان رودخانه
شرق اين تپه و در فاصله حدود110متري ان رودخانه قوريچاي قرار دارد. تپه مزبور برجسته ترين قسمت زمينهاي واقع درشهر کورائیم محسوب ميشود که در قسمت‌هاي بريده نشده با شيب ملايمي به زمينهاي اطراف منتهي مي شود. تپه مزبوردر فاصله 21کلومتري مرکز شهرستان نير و 34کيلومتري مرکز استان اردبيل قراردارد. محوطه باستاني قلعه کورائيم تپه به شکل دايره نزديک به بيزي با ابعاد 75در80متر مساحت تقريبي 10000متر مربع است که در قسمت شهر کورائيم و قسمت غرب رود خانه قوريچاي واقع شده و اشراف تپه به دشت هاي اطراف ان را به صورت قلعه اي مطرح
تپه به دشت هاي اطراف ان را به صورت قلعه اي مطرح ميکند که احتمالا در قبل از اسلام و مخصوصاً هزاره اول ق. م به انوان يک قلعه نظامي و دفاعي مهم مورد استفاده قرار مي گرفته‌است. تپه مزبوربه لحاظ گستردگي وتنوع اثار از مهمترين محوطه هاي باستاني استان اردبيل محسوب ميشود و ميتواند در تکميل گاهنگاري استان و ارتباط ان با فرهنگ‌هاي همجوار و مطالعه حوزه جغرافيايي اردبيل در عصر تمدنهاي اورارتويي ماننايي و ورود اقوام کوچرو کمک قابل ملاحظه اي نمايند. با توجه به به اثار و بقاياي سفالي تپه مزبور مربوط به دوران پيش از تاريخ
سفالي تپه مزبور مربوط به دوران پيش از تاريخ {اواخر هزاره دوم قبل از ميلاد}تا دوران اسلامي مي باشد. در رابطه با وجه تسميه اثر نيز طبق گفته اهالي بومي و روايات و داستان هايي که در بين اهالي نقل ميشود کوراييم وخوراييم دو برادر بوده‌اند که در زمان‌هاي دور دو روستاي مجاور کوراييم و خوراييم را به نام خودشان بنا نهاده‌اند. لازم به ذکر است طبق گفته اهالي روستاي موسوم به خوراييم هم در نزديکي اين شهر کوچک وجود دارد.عده اي ديگر از اهالي هم چنان عقيده اي دارند که کوراييم نام يک طايفه ي کرد بوده که به اين مکان امده‌اند
نام يک طايفه ي کرد بوده که به اين مکان امده‌اند و در ان اگامت گزيده و آن را بنا کرده‌اند. به لحاظ معناي لغوي کورائيم واژه اي مرکب و متشکل از دو کلمه ترکي کور{نابينا}و اييم{ماهم}است که در مجموع ماه کوروم معنئ ميدهد. با وجود اهميت تاريخي و باستاني تپه مزبور متأسفانه تا کنون هيچگونه مطالعه علمي باستانشناسي اعم از برسي گمانه زني و يا کاشف در اين محوطه صورت نگرفته‌است. وجود گونه هاي متنوع سفالي مربوط به دورانهاي مختلف قبل و بعد از اسلام به رنگ‌هاي مختلف که نشان دهنده تداوم استقرار در اين منطقه باستاني است و
دهنده تداوم استقرار در اين منطقه باستاني است و همچنين خاکستر ولايه هاي سوخته که مقاطع ايجاد شده در سمت شرق تپه بوضوح قابل رويت ميباشداز بارز ترين ويژگيهاي محوطه باستاني مزبور مياشد. متأسفانه فعاليت هاي ساختمان سازي وکشاورزي ساکنان شهر کورائيم در قسمت هاي مختلف محوطه باستاني بخصوص در قسمت‌هاي شمال غرب و ايجاد راه ارتباطي در جنوب شرق آن که منجر به بريده شدن بخشي از عرصه تپه شده از مهمترين و بارز ترين آسيبهاي مربوط به دخل و تصرف انسان در آنست. علاوه بر اين محوطعه باستاني کوراييم در نقات مختلف مورد کاوشهاي غير
باستاني کوراييم در نقات مختلف مورد کاوشهاي غير مجاز جويندگان عتيقه قرار گرفته که آاثار ان بر سطح و دامنه هاي تپه مشهود است. برداشتن خاک تپه براي مصارف مختلف ساختماني و کشاورزي دامنه هاي تپه را برش داده وانرا به صورت ستوح شيب دار در آورده‌است.علاوه بر عوامل مخرب انساني فوق عوامل جوي و اقليمي نيز نقش فراواني در تخريب و فرسايش محوطه باستاني شده‌اند. با توجه به اينکه تپه در محدوده داخل شهر کورائيم واقع شده و زمينهاي کشاورزي و منازل مسکوني از همه طرف آن را احاطه کرده‌اند براي جلو گيری از تخريب و دخل و تصرفات
کرده‌اند براي جلو گيری از تخريب و دخل و تصرفات غير مجاز در آن تعيين عرصه و حريم و انجام بررسي و کاوش علمي باستانشناسي ضروري به نظر می‌رسد. سوابق پژوهشي تپه قلعه کوراييم با وجود غناي آثار فرهنگي و تاريخي منتقه اردبيل متأسفانه کارهاي تحقيقاتي و پژوهشي اندکي در زمينه شناخت اين اثار صورت گرفته‌است و در مورد تپه قلعه کوراييم هم تا کنون هيچ کاري صورت نپزيرفته وکار تحقيقي تعين حريم اين محوطه اولين تلاش در زمينه شناسايي ابعاد فرهنگي در جهت حفظ و حراست آن است. منبع:وبلاگ داستان کورائیم دهستان آغچه کهل. این دهستان
داستان کورائیم دهستان آغچه کهل. این دهستان یکی از مرتفع‌ترین روستاهای منطقه بوده‌است و اهالی آن از قدیم ثروتمندترین اشخاص منطقه بوده‌اند
تپه چغا گاوانه یا چیاگاوانه (به کردی: چیاگاوانه) یک محوطۀ باستانی مربوط به حدود ۱۰ هزار سال پیش است که در شهر اسلام‌آباد غرب واقع شده است. طبق یافته‌های باستان‌شناسان، این محوطه در گذشته یک ارگ حکومتی بوده که خانه‌های مسکونی تا شعاع یک کیلومتری آن واقع شده بوده‌اند. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۳۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. مشخصات تپه. تپه چغاگاوانه با ارتفاعی حدود ۲۵ متر در وسط شهر اسلام‌آباد غرب بین خانه‌های مسکونی قرار دارد. ۹ قسمت از ۱۰ قسمت تپه ضمن خیابان‌کشی و خانه‌سازی از بین
از ۱۰ قسمت تپه ضمن خیابان‌کشی و خانه‌سازی از بین رفته‌است. وسعت کنونی آن حدود ۱۰/۰۰۰ متر مربع می‌باشد. در کاوش‌های انجام شده در تپه دو طبقۀ مختلف پیدا شده که حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ سال با هم اختلاف زمانی دارند. ساختمان هر دو طبقه با خشت خام بنا شده‌است و تنها بر حسب ضرورت گاهی از آجر برای کف اتاق‌ها و پلکان‌ها استفاده کرده‌اند. اتاق‌های طبقۀ اول وابسته به طبقۀ پایین بوده است. ظاهراً ساکنان طبقآ اول با اندک دخل و تصرفی از اتاق‌های طبقه بالا استفاده کرده‌اند. از نظر اصول فنی ساختمان طبقۀ دوم پیشرفته‌تر از طبقۀ اول
اصول فنی ساختمان طبقۀ دوم پیشرفته‌تر از طبقۀ اول است. ساختمان با ۴۵ درجه انحراف در جهت شمالی – جنوبی پی‌ریزی گردیده، دیوارهای آن‌ها گچ روکش شده، ولی در طبقۀ دوم در برخی از دیوارها به جای گچ رنگ قرمز را با ترکیبی از گل اّخرا مورد استفاده قرار داده‌اند. در مرکز هر طبقه اتاق بزرگی با ۵ درگاه ورودی وجود دارد، اما در اتاق‌های طبقۀ اول یک درگاه بیشتر وجود ندارد. مشخصات ساختمان‌های موجود در تپه. این بنا شامل مجموعه‌ای از اتاق‌ها است که احتمالاً بخش شرقی آن محل سکونت حاکم و بخش غربی آن مرکزی برای کارهای اداری و
حاکم و بخش غربی آن مرکزی برای کارهای اداری و صنعتی بوده‌است. در داخل برخی از اتاق‌ها، کوره‌های سفالگری شناسایی شد. همچنین در داخل یکی از اتاق‌ها (اتاق شماره پنج) تعدادی لوح گلی با خط میخی بابلی به دست آمد. برخی از این لوح‌ها خام و برخی دیگر حرارت دیده بودند. در پای دیوار شمالی این اتاق، سه اجاق در یک ردیف قرار داشت. احتمالاً این اجاق‌ها برای پختن لوح‌ها ساخته شده بودند. در اتاق‌های شماره شانزده و هفده نیز تعدادی مهر از جنس عقیق، استخوان، سنگ و … به دست آمده. با لایه نگاری که در سال ۷۸–۱۳۷۷ ش توسط کامیار
با لایه نگاری که در سال ۷۸–۱۳۷۷ ش توسط کامیار عبدی صورت گرفت. آثاری از دوران نوسنگی جدید و مس و سنگ قدیم و عصر آهن تا دوره اشکانی شناسایی شد. حفاری‌های انجام شده. در سال ۱۹۳۶ م، اریش فریدریش اشمیت طی بررسی غرب ایران موفق به تهیه عکس هوایی از این محوطه تاریخی شد. پس از آن در سال ۱۳۴۶ خورشیدی هیأتی از مرکز باستان‌شناسی ایران اقدام به گمانه زنی این تپه نمود. در نتیجه این گمانه زنی آثاری از دوره مس و سنگ تا عصر آهن شناسایی شد. در سال ۱۳۴۹ خورشیدی نیز هیأتی به سرپرستی محمود کردوانی اقدام به کاوش در این محوطه
سرپرستی محمود کردوانی اقدام به کاوش در این محوطه نمود. با انجام این کاوش‌ها، مجموعه بنایی از عصر آهن II (حدود ۹۰۰ – ۸۰۰ ق. م) شناسایی شد. این مجموعه چهار هزار ساله به تازگی توسط کامیار عبدی بازنگری و مطالعه شده و نتایج آن به همراه ترجمه الواح توسط گری بکمن، متخصص زبان‌های باستانی منتشر شده‌است. طبق اظهار باستانشناسان این مجموعه شامل ۵۶ لوح گلی نسبتاً سالم و ۲۸ قطعه شکسته‌است که به (خط میخی) نوشته شده و مربوط به دوره بابل قدیم (حدود ۳۸۰۰سال پیش) است. این مجموعه ارزشمند پس از ۳۰سال فراموشی، در جریان کاوش‌های
ارزشمند پس از ۳۰سال فراموشی، در جریان کاوش‌های جدید در منطقه چغاگاوانه در سال‌های ۷۶تا ۷۹مجدداً مورد بازنگری و مطالعه قرار گرفت. حفاری در مرکز تپه. حفاری در مرکز تپه یا شهر باستانی که محل سکونت حاکم یا سلطان بود صورت گرفته‌است زیرا یک عدد تیغه مفرغی با خط میخی بابلی در قسمت شرقی تپه در طبقه اول بدست آمده که روی آن نوشته «کاخ دای» که کلمه دای آخر نام صاحب کاخ است. گویا قسمت غربی مرکز کارهای اداری و صنعتی و قسمت شرقی محل سکونت بوده‌است. ساکنان در طبقه اول دو کوره سفالگری احداث کرده‌اند که در نوع خود قابل
دو کوره سفالگری احداث کرده‌اند که در نوع خود قابل توجه است. اشیاء یافت‌شده در تپه. در کف یکی از اتاق‌ها تعدادی لوح گلی با خط میخی بابلی بدست آمده تعدادی از آن‌ها حرارت دیده و تعدادی هم خام بودند. در اتاق مذکور مجسمه سفالی حیوانی شبیه گرگ به طول ۴ سانتیمتر و مجسمه سفالین کوچک دیگری احتمالاً «الهه کریشنا» به طول ۷ سانتیمتر و یک پیکان مفرغی به طول ۶ سانتیمتر پیدا شده یک آویز طلا به نقش خورشید و یک مهر استوانه ای با ۳ ردیف خط میخی بابلی مربوط به هزاره دوم ق. م پیدا شده که بر روی آن نقش زنی با لباس چین دار بلند
شده که بر روی آن نقش زنی با لباس چین دار بلند و کلاه مدور که در برابر یکی از خدایان ایستاده و خدای مزبور دارای لباس بلند و بر روی چهارپایه نشسته‌است. متن نوشته مهر چنین است: «سامی توم دختر تالری خدمتگزار خدای اداد» آثار آتش‌سوزی در تپه. آثار سوختگی سراسری در روی تپه هویداست، که باید ناشی از حملات آشوریان باشد. گویا شهر خالی از سکنه و مردم بوده و در زمان حملات آشوری‌ها احتمالاً از حمله آگاه بوده‌اند. شباهت با دیگر تمدن‌ها. اشیاء به دست آمده با اشیاء شوش شباهت فراوان دارد و ظروف سفالین با سفال‌های لرستان
فراوان دارد و ظروف سفالین با سفال‌های لرستان متعلق به قوم کاسی مقایسه می‌شود، در کل تمدن چغاگاوانه با در نظر گرفتن جوانب مختلف با تمدن عیلام گرایش بیشتری دارد که نمونه آن کشف چند مجسمه عیلامی (الهه کریشنا)، دلیل بر این مدعاست. آسیب‌ها. بخش زیادی از محوطۀ باستانی چقاگاوانه به دلیل ساخ خانه‌ و خیابان‌ تخریب شده‌، به گونه‌ای که مساحت آن از ۵۰ هکتار به چهار هکتار رسیده است. در سال ۱۳۴۸ علیرغم ثبت ملی محوطه بین ۸ تا ۹ متر از لایه‌های بالایی تپه توسط شهرداری وقت خاکبرداری و تسطیح شد و چند لایۀ تاریخی آن از بین
خاکبرداری و تسطیح شد و چند لایۀ تاریخی آن از بین رفت. در سال‌های ده‌های ۱۳۸۰-۹۰ نیز ساخت و ساز و عملیات نوسازی خانه‌های مجاور با محوطۀ تاریخی باعث تراش دادن دیوارهای این محوطه شده و به آن آسیب وارد کرده است. راه‌اندازی سایت‌موزه. در آذر ۱۴۰۳ رئیس اداره میراث فرهنگی اسلام آبادغرب از برنامه‌ریزی برای تبدیل این تپه به یک سایت‌موزه با همکاری پژوهشگاه میراث فرهنگی وزارت میراث فرهنگی، فرمانداری و شهرداری اسلام آبادغرب خبر داد.
قلعه خیبر (تپه خیبر) مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان روانسر، جلگه ماهیدشت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۵۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مُهر کتیبه‌دار. در کاوش‌های باستان شناسی سال ۱۳۹۷ در تپه خیبر روانسر، مهر استوانه‌ای کتیبه‌داری به خط میخی کشف شد. در ۲۰ دی ۱۳۹۹ مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان کرمانشاه از ثبت این مُهر در فهرست آثار ملی خبر داد.
امامزاده اسماعیل آرامگاهی مربوط به دوره صفوی است و در شهر میانه، محله سرچشمه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۷۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. آن گونه که روی سنگ مزار ایشان حک شده کشف مزار شریف ایشان مربوط به سال ۹۲۳ ق است. این بقعه از این تاریخ به بعد مورد توجه اهالی میانه قرا گرفته‌است. اهالی میانه معتقدند که ایشان نواده امام جعفر صادق است و عده ای هم امامزاده سید محمد مدفون در روستای کندوان را پدر امامزاده اسماعیل می‌دانند. هم‌اکنون آستان مقدس امامزاده سید اسماعیل تحت نظر
هم‌اکنون آستان مقدس امامزاده سید اسماعیل تحت نظر هیئت امنا اداره می‌شود. تولیت آن بقعه مبارکه در سال ۱۳۷۳ ق از طرف سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی به سید عبدالستار محمدی میانجی واگذار شده بود. ایشان در آبادانی و توسعه آن حرم منور نقش اساسی داشت. در کتاب منتخب‌التواریخ که از تالیفات عالم عامل و فقیه کامل سعید فقید حاج شیخ محمدهاشم خراسانی رحمت‌الله علیه میباشد،منقول از کتاب ارشاد شیخ مفید،و کتاب مناقب ابن شهر آشوب و کتاب عمدة الطالب شیخ احمد رضوان الله تعالی علیهم آمده است که پیشوای شیعیان جهان امام جعفر صادق
آمده است که پیشوای شیعیان جهان امام جعفر صادق علیه آلاف التحیة و الثنا دارای ده فرزند پسر و دختر می‌باشد.به نامهای جناب اسمعیل،جناب عبدالله و مخدره ام قروه که والده ماجده این سه تن فاطمه بنت الحسین الاصغر ابن امام سجاد علیه السلام است. و بقیه اولاد آن حضرت به نامهای جناب موسی،جناب اسحق،جناب محمد،جناب عباس،جناب علی،مخدره اسما،و مخدره فاطمه که مادر مکرمه این هفت فرزند حمیده ام ولد می‌باشد.از این تاریخ چنین به نظر می‌رسد که پدر بزرگوار حضرت سید اسماعیل علیه السلام جناب محمد پنجمین فرزند ذکور امام همام حضرت
السلام جناب محمد پنجمین فرزند ذکور امام همام حضرت جعفر صادق علیه السلام است.این سید والا مقام که با ندای یا ایتها النفس المطمعنة ارجعی الی ربک راضیة مرضیة به داعی حق لبیک گفته و در این بقعه مبارکه سر به بالین خاک نهاده و آرمیده است سلسله اجداد طاهرینش با شش واسطه به حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم و با پنج واسطه درخشان به حضرت مولی الموحدین علی بن ابی طالب علیه السلام منتهی می‌گردد.نام مبارکش اسماعیل و لقب شریفش کمال‌الدین است.در منقبت نسبش همین بس که حضرت امام جعفر صادق علیه السلام جد
همین بس که حضرت امام جعفر صادق علیه السلام جد بزرگوارش،حضرت امام موسی کاظم علیه السلام عموی مکرمش،و حضرت امام رضا علیه السلام پسر عموی گرامیش می‌باشند.آنطور که از تاریخ به دست می‌آید و تقریباً با نظر هم مطابقت دارد دوران خلافت منصور دوانیقی علیه اللعنة و العذاب خلیفه دوم سلسله عباسیان از سال ۱۳۶ تا سال ۱۵۸ هجری قمری می‌باشد،که حدود ۲۲ سال سلطه جائرانه منصور دوانیقی به ممالک اسلامی بوده‌است،آن از خدا بی‌خبر چنان با خاندان پیغمبر دشمنی داشت که مخالفت خود را با علویان به حد کمال رسانید و خیلی از سادات
را با علویان به حد کمال رسانید و خیلی از سادات بنی‌فاطمه را بدون جرم و تقصیر دستگیر نموده بی رحمانه به شهادت رساند.و عرصه روزگار را بر ذریه رسول اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم تنگ می‌نمود.در هر کجای قلمرو حکومتش سیدی بود با یک بهانه واهی،موذیانه به حبس انداخته عاقبت به قتل می‌رساند.لذا این مظلومان تاریخ ناچاراً از جور جاثرین حکومت دست از اهل و عیال و خانواده‌شان کشیده جلای وطن می‌شدند.مرحوم آیت الله حاج شیخ علی کتانی میانجی رحمة الله علیه که از عالمان پرهیزگار و نوابغ روزگار بود چنین می‌نویسد:حضرت امام
و نوابغ روزگار بود چنین می‌نویسد:حضرت امام زاده سید اسماعیل علیه السلام از آن جمله ساداتی است که در عصر سلطه خلفای بنی عباس بطور مخفیانه از حجاز و عراق وارد سرزمین ایران شده‌اند.و این سید بزرگوار نیز با مشیت حضرت باریتعالی در شهرستان میانه بار اقامت گشوده و سکنی گزیده است.بعد از چند ماه به علت بیماری همانند اجداد کرامش در دیار غربت بر مقدرات حق تسلیم و جان عاریت به خالق جان آفرین تقدیم نموده است.بعد از گذشت چند صد سال از رحلتش به تاریخ ۹۲۳ هجری قمری توسط خود حضرت امام زاده سید اسماعیل علیه السلام در عالم
حضرت امام زاده سید اسماعیل علیه السلام در عالم رویا به یک نفر از مومنین این شهرستان خوابنما گردیده و علت وفات و محل دفنش را اعلام می‌نماید.که بعد از این رویای صادقه،عده ای اقدام به حفاری می‌نمایند و قبر شریف کشف می‌گردد،که لوح مزار مبارک هم‌اکنون، در این بارگاه موجود می‌باشد. در حال حاضر این صحن و سرا و حرم با صفا به برکت وجود این سید والا نسب صد ها سال است قبله اهل دل و پناهگاه درماندگان بوده و هست.هر کس به امیدی با خلوص نیت در این بارگاه دست نیاز به خالق بی‌نیاز باز کرده و این بزرگوار را واسطه قرار داده
بی‌نیاز باز کرده و این بزرگوار را واسطه قرار داده با عنایت حق به خواسته خود رسیده است. مختصری از تاریخچه بقعه مبارک حضرت امام زاده سید اسماعیل علیه السلام
پل سرخ (پل سمیان) مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان اردبیل، روستای جبه دار، رودخانه قرسو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بیست و سه پل میانه که با نام‌های شهر(چای) کورپوسی (در زبان محلی به معنیِ پل شهر(چای) است) و پل راه‌آهن معروف است یک اثر تاریخی مربوط به دوره صفوی در ضلع جنوبی شهر میانه نرسیده به ایستگاه راه‌آهن می‌باشد. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۷۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این پل تاریخی نه تنها از نظر نوع معماری و ظاهری مشابه سی وسه پل می‌باشد بلکه قدمت ساخت آن نیز به همان اندازه است. طول این پل ۲۶۰متر است که به عنوان طولانی‌ترین پل تاریخی استان آذربایجان شرقی شناخته می‌شود. از آجر برای ساخت
آذربایجان شرقی شناخته می‌شود. از آجر برای ساخت این پل استفاده شده‌است ولی پایه‌های این پل سنگی می‌باشد. به نظر می‌رسد معمار این پل فردی به نام شمس‌الدین محمد جوینی بوده‌است. از جهانگردانی که از این پل تاریخی دیدن کرده‌اند می‌توان به موریس دو کوتزبوئه اشاره کرد. منابع. کتاب تاریخ و جغرافیای شهرستان میانه اثر محمد صادق نائبی
مسجد استاد شاگرد (سلیمانیه، علائیه) مربوط به دوره‌های چوپانی، صفوی و قاجار است و در تبریز، تقاطع خیابان‌های فردوسی و محققی (امین) واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۸۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. پیشینه. بنای اولیهٔ مسجد استاد شاگرد به دورهٔ چوپانیان برمی‌گردد و این بنا تنها اثر به‌جای مانده از این دوره در تبریز است. مسجد استاد شاگرد در سال ۱۳۴۱ میلادی (۷۴۲ قمری) به دستور شیخ حسن چوپانی ساخته شد و به افتخار پادشاه‌خوانده‌اش –سلیمان از نوادگان چنگیزخان که از جانب شیخ حسن به
–سلیمان از نوادگان چنگیزخان که از جانب شیخ حسن به مقام ایلخانی رسیده بود– مسجد سلیمانیه خوانده شد. از آنجا که عبدالله صیرفی به همراه شاگردش محمد بنددوز مسئول کتابت کتیبهٔ این مسجد بودند، بعدها مردم تبریز به دلیل عدم علاقه به حکومت چوپانی، این مسجد را استاد و شاگرد خواندند. مسجد استادشاگرد در محلهٔ میارمیار (مهادمهین) و مجاورت خیابان‌های فردوسی و امین در مرکز شهر تبریز قرار گرفته است. بنای اولیهٔ آن مربوط به دورهٔ چوپانیان است؛ ولی بر اثر زمین‌لرزه‌های مختلف، چندبار با خاک یکسان شده و کتیبهٔ منسوب به
مختلف، چندبار با خاک یکسان شده و کتیبهٔ منسوب به عبدالله صیرفی هم از بین رفته است. مسجد استادشاگرد در دورهٔ قاجار ۳ بار تعمیر اساسی شد؛ بار اول توسط عباس میرزا، بار دوم توسط میرزامحمد قراجه‌داغی آوانسری در سال ۱۲۹۵ قمری و بار سوم توسط محمدآقا اردبیلی در سال ۱۳۳۸ قمری و بنای فعلی، بیشتر مربوط به همین دوره است و شرح مرمت سال ۱۳۳۸ قمری روی سنگ مرمرین روی دیوار شمالی مسجد نصب شده است. مسجد استادشاگرد به شکل مستطیل، به ابعاد ۲۰ در ۳۵ متر است و از دو بخش شبستان و فضای گنبددار تشکیل شده است. شرح بنای این مسجد در
فضای گنبددار تشکیل شده است. شرح بنای این مسجد در کتاب جامع‌التواریخ آمده است:
مسجدجامع سرخ (به کردی: مزگه‌وتی سوور) مربوط به دوره صفوی است و در مهاباد، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این مسجد یکی از اقدامات مهم عمرانی بداق سلطان مکری می‌باشد که در سال ۱۰۸۹ بنا گردید و همچنان پابرجا است. مسجد جامع مهاباد تقریباً در مرکز شهر و در داخل بافت قدیم آن قرار دارد و بر اثر تغییر و تحولات شهرسازی مقداری از بافت اطراف آن نوسازی و این بنای قدیمی فعلاً در بین مجموعه‌ای از واحدهای قدیمی و نوساز محصور شده است. مسجد جامع مهاباد
قدیمی و نوساز محصور شده است. مسجد جامع مهاباد بعد از خیابان حافظ و در داخل کوچه مسجد جامع قرار دارد و در ضلع شمالی آن سالن نسبتاً بزرگی احداث شده است. این مسجد دو ایوانه و از قدیمی‌ترین و مهم‌ترین بناهای تاریخی دوره اسلامی در غرب کشور به شمار می‌رود و توازن شکل طاق، گنبد و شبستان باعث شده که، پس از گذشت ۳۳۸ سال از زمان ساخت آن، سالم باقی بماند. از نظر مشخصات فنی، شبستان بزرگ مسجد با سه فرش انداز، ۱۰ ستون سنگی و حجرات اطراف صحن بسیار موزون ساخته شده و گیرایی روحانی خاصی دارد. مصالح به کار رفته در پی
گیرایی روحانی خاصی دارد. مصالح به کار رفته در پی دیوارها، ستونها و کف فرش شبستان از سنگ و دیگر قسمتها از آجر است، مسجد و حجرات اطراف صحن آن، تزئین نشده و سادگی خاصی دارد. شبستان زیبای این مسجد که مقدمه‌ای بر شبستان مسجد وکیل شیراز است، ۱۰ ستون سنگی دارد و ۱۸ گنبد آجری نیمکره، پشت بام اصلی مسجد را پوشانده است که در گذشته با ناودانهای سنگی، آبریز آن میسر شده بود. فاصله هر ستون از ستون دیگر ۴/۵ متر است. برای برپایی ستونها و استقرار گنبدها، ابتدا پی ستونها را سنگ ریخته و برای ایجاد سطح اتکا از یک سنگ رسوبی