payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و قطع سخنرانی او نامه‌ای دلجویانه نوشت که این «بی‌تربیتی‌ها» را محصول فریب مردم در «معامله» «آری» برای جمهوری اسلامی دانست و دستاوردها و عملکرد مسئولان را بعد از انقلاب «غش» در «معامله بزرگ» خواند و به سخنرانی خامنه‌ای خرده گرفت و قیاس خود را با علی و دیگران را با طلحه و زبیر اشتباه خواند و عملکرد و سخنرانی خامنه‌ای را سبب شعله‌ور شدن اطرافیان رئیس‌جمهور «بی‌تعادل» دانست. نامه‌های پس از آزادی. پس از آزادی یا مرخصی نوری زاد، وی باز هم تعدادی نامه خطاب به رهبر جمهوری اسلامی ایران منتشر کرد. در نزدیکی روز مرد
جمهوری اسلامی ایران منتشر کرد. در نزدیکی روز مرد در ایران، او نامهٔ متفاوت با قبل و این‌بار خطاب به علی بن ابی‌طالب نگاشت که به کنایه به رفتار رهبر جمهوری اسلامی می‌پرداخت. نامه سی‌ام به علی خامنه‌ای. سی امین نامه نوری زاد به علی خامنه‌ای در روز جمعه ۱۱ بهمن که در وب‌سایت شخصی‌اش منتشر کرده با انتقاد شدید از عملکرد سید علی خامنه‌ای در مقام رهبری جمهوری اسلامی، از او خواسته است تا با امضای یک «قرارداد»، از مقام رهبری در ایران کناره‌گیری کرده و «عرصه را برای انتخاب همه‌جانبه مردم» باز کند. او وعده داده است
انتخاب همه‌جانبه مردم» باز کند. او وعده داده است که تنها در صورت انجام چنین کاری است که مردم ایران آقای خامنه‌ای را «به درون پرمهر خود راه می‌دهند و بر همان تختی می‌نشانند که ملات پایه‌هایش از محبت و مهر است». مخالفت نوری زاد با انتشار مصاحبه خود. محمد نوری زاد مصاحبه‌ای با حسین دهباشی در قالب پروژهٔ تاریخ شفاهی داشته که به علت درخواست نوری زاد برای حذف بخش‌های زیادی از این مصاحبه، دهباشی از انتشار آن خودداری کرد. مخالفت با نظام جمهوری اسلامی. او از جمله ۱۵ فعال سیاسی و مدنی بود که در بهمن ۱۳۹۶ با تأکید بر
فعال سیاسی و مدنی بود که در بهمن ۱۳۹۶ با تأکید بر «اصلاح‌ناپذیری» نظام جمهوری اسلامی ایران خواستار برگزاری همه‌پرسی تحت نظارت سازمان ملل متحد برای «گذار مسالمت‌آمیز» از حکومت فعلی «به یک دموکراسی سکولار پارلمانی» شد. بازداشت مجدد. بازداشت در شیراز ۱۳۹۳. بهار سال ۱۳۹۳ محمد نوری‌زاد پس از خروج از آرامگاه حافظیه توسط مأموران بازداشت شد. پوریا نوری، عکاس سینما و دیگر همراه او ساعاتی بعد آزاد شدند و محمد نوری زاد هم مدتی بعد آزاد و به تهران بازگردانده شد. نوری‌زاد قصد داشت پیش از دستگیری در شیراز با مادر فرشید
قصد داشت پیش از دستگیری در شیراز با مادر فرشید یداللهی، امید بهروزی و کسری نوری که از افراد دستگیر شده در پرونده دراویش گنابادی هستند دیدار کند. بازداشت در تهران ۱۳۹۸. محمد نوری‌زاد روز چهارشنبه ۱۹ تیر ۱۳۹۸ پس از احضار به دادسرای اوین و تفهیم اتهام و تعیین قرار، بازداشت شد. او با تعیین قرار وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی به زندان اوین منتقل شد. بازداشت در ارتباط با بیانیه ۱۴ امضایی. محمد نوری‌زاد که سابقهٔ بارها بازداشت را دارد، پس از امضای بیانیه «چهارده فعال سیاسی و مدنی برای گذار از جمهوری اسلامی و استعفای
سیاسی و مدنی برای گذار از جمهوری اسلامی و استعفای خامنه‌ای» که در خرداد ۱۳۹۸ منتشر شد در جریان سفر به مشهد برای همراهی یکی از فعالان سیاسی این شهر برای حضور در دادگاه تجدیدنظر در ۲۰ مرداد به همراه تعداد دیگری از امضاکنندگان بیانیهٔ درخواست استعفای خامنه‌ای، بازداشت شد. او از زمان بازداشت به همراه دیگر بازداشت شدگان، در بازداشتگاه اطلاعات مشهد تحت بازداشت موقت قرار گرفت و پرونده وی با ۹ اتهام به دادگاه انقلاب مشهد ارجاع شد. اعتصاب غذا. نوری‌زاد در اعتراض به عدم رسیدگی به وضعیت پرونده و بلاتکلیفی‌اش، دست به
عدم رسیدگی به وضعیت پرونده و بلاتکلیفی‌اش، دست به اعتصاب غذا و دارو زد. او در طول اعتصاب غذا چندین بار بیهوش شده و به دلیل وخامت حال و افت شدید فشار خون، ۲ بار به بیمارستان منتقل شد. ۲۲ دی ۱۳۹۸ فاطمه ملکی، همسر محمد نوری‌زاد، با انتشار یک فایل صوتی از وخیم بودن حال همسرش بر اثر اعتصاب غذا خبر داد. او در این فایل صوتی گفت که همسرش را در زندان مشهد ملاقات کرده و به او اصرار کرده تا اعتصابش را بشکند، ولی وی مخالفت کرده و گفته است: «من جنازه‌ام را بر سر این‌ها می‌کوبم.» همسر محمد نوری‌زاد در این فایل صوتی
می‌کوبم.» همسر محمد نوری‌زاد در این فایل صوتی تهدید کرد که اگر همسرش تا دو روز دیگر آزاد نشود، خودش و فرزندانش تحصن خواهند کرد. فاطمه ملکی، همسر محمد نوری‌زاد و همسر هاشم خواستار، صبح روز چهارشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۸ مقابل دادگاه انقلاب مشهد دست به تحصن زده بودند که ساعتی بعد توسط مأموران امنیتی بازداشت شدند. محکومیت قضایی. در ۱۳ بهمن ۱۳۹۸ محمد نوری‌زاد به ۱۵ سال زندان، سه سال تبعید به ایذه و سه سال ممنوعیت خروج از کشور به جرم امضاء نامه سرگشاده به همراه ۱۴ فعال مدنی و سیاسی که در آن خواستار استعفای سید علی
مدنی و سیاسی که در آن خواستار استعفای سید علی خامنه‌ای از رهبری و تغییر در پایه‌های قانون اساسی شده بودند، محکوم شد. تصمیم به خودکشی. نوری‌زاد ۱۸ اسفند ۱۳۹۹، با نوشتن نامه‌ای خطاب به وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران گفت در اعتراض به زندانی شدن و بی‌اعتنایی به وضعیت سلامتش تصمیم دارد دست به خودکشی بزند. او در بخشی از این نامه که از زندان منتشر کرد، نوشت: «هر روز یک زخم تازه بر زخم‌های پیشین خود خواهم افزود و خود به دست گریبان مرگ پیش خواهم کشید.» او در ابتدای نامه‌اش به عدم رسیدگی به نقش علی خامنه‌ای و حسین
نامه‌اش به عدم رسیدگی به نقش علی خامنه‌ای و حسین سلامی در پرونده شلیک به هواپیمای اوکراینی اشاره کرده و به محکومیت پسرش به سه سال و نیم زندان به خاطر اعتراض به این موضوع اعتراض کرده است. وی دلیل بازداشت خود را «گفتن حقایق جاری در نظام هردنبیل جمهوری اسلامی و در اعتراض به دزدی‌ها و جنایت‌هایش» عنوان کرده است. نوری‌زاد در ادامهٔ نوشتهٔ خود، به بیماری قلبی و همچنین خطرناک بودن زندان بر اساس توصیه پزشکان اشاره کرده است. بازداشت و زندان فرزند. در ۲۴ مرداد ۱۳۹۹ حکم ۳ سال و شش ماه زندان به علی نوری‌زاد فرزند محمد
۳ سال و شش ماه زندان به علی نوری‌زاد فرزند محمد نوری‌زاد به اتهام «شرکت در تجمعات دی ماه ۱۳۹۸ در اعتراض به ساقط شدن هواپیمای مسافربری اوکراینی»، «فعالیت تبلیغی علیه نظام» و «توهین به رهبری» ابلاغ شد. واکنش‌ها. در ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۰، عفو بین‌الملل با انتشار بیانیه‌ای خواستار آزادی فوری نوری‌زاد شد و نوشت: «مقامات ایران به طرز بی‌رحمانه‌ای جان این فیلمساز ۶۸ ساله و از مخالفان سیاسی حکومت را به بازی گرفته‌اند، به این نحو که وی را از مراقبت‌های پزشکی لازم برای بیماری قلبی‌اش که توسط چندین پزشک، خطرناک تشخیص داده
قلبی‌اش که توسط چندین پزشک، خطرناک تشخیص داده شده، محروم کرده‌اند.» افشای تصاویر دوربین‌ها. در ۲ شهریور ۱۴۰۰ تصاویری از دوربین‌های زندان اوین توسط گروه عدالت علی منتشر شد که در آن وی را با صورت خونی نشان می‌داد. سپس وی پس از بازگشت از مرخصی به زندان باز هم مورد ضرب و جرح قرار گرفت. آثار. مجموعه تلویزیونی. مجموعه‌های تلویزیونی:
در قوانین ایران هنوز هیچ تعریفی از نهادهای شبه‌دولتی ارائه نشده است. در قانون محاسبات عمومی، وزارتخانه‌ها، شرکت‌ها و سازمان‌های دولتی تعریف شده‌اند و نهادهای عمومی غیردولتی هم دارای تعریف هستند؛ امّا برخی از نهادها وجود دارند که جزو هیچ‌کدام از این گروه‌ها نبوده و در فهرست‌های تعیین شده هم حضور ندارند و بخش‌هایی هستند که در اقتصاد ایران از نظر ساختار دولتی نیستند، امّا غالباً با مدیریت دولتی اداره می‌شوند و می‌توان گفت قانونی است ولی خصوصی نیست و سر راه انتقال از بخش دولتی به خصوصی قرار گرفته است. آخرین
از بخش دولتی به خصوصی قرار گرفته است. آخرین برآوردها نشان می‌دهد که تاکنون ۱۹ هزار شرکت شبه‌دولتی شناسایی شده‌اند که زیرمجموعهٔ شش دسته از نهادها یعنی مؤسسات عمومی، نهادهای نظامی، مؤسسات خیریه، بقاع متبرکه، صندوق‌های بازنشستگی و نهادهای انقلاب اسلامی قرار می‌گیرند. بسیاری از کارشناسان معتقدند که اقتصاد ایران در حال ورود به یک اقتصاد غیرشفاف دولتی است که خطر آن از انحصارات دولتی و خصوصی بیشتر است. این نهادها به دولت‌ها پاسخگو نیستند، از نظر نحوهٔ مدیریت و حقوق مدیران و انتخاب آن‌ها با دولت‌ها همکاری
و حقوق مدیران و انتخاب آن‌ها با دولت‌ها همکاری نمی‌کنند و این وضعیت، فرایند بودجه و برنامه‌ریزی اقتصادی را دچار اختلال می‌کند. تاریخچه. پس از انقلاب ۵۷، اموال ۵۳ صنعتگر و بانکدار ایرانی که در دورهٔ شاه نوعی الیگارشی را در اقتصاد ایران شکل داده بودند، مصادره شد و تحت کنترل روحانیت حاکم قرار گرفت. این اموال به بنیادها سپرده شدند که دستگاهی مستقل و زیرنظر شخص ولی فقیه هستند. این نهادها به دولت‌ها پاسخگو نیستند، از نظر نحوهٔ مدیریت و حقوق مدیران و انتخاب آن‌ها با دولت‌ها همکاری نمی‌کنند و این وضعیت، فرایند
با دولت‌ها همکاری نمی‌کنند و این وضعیت، فرایند بودجه و برنامه‌ریزی اقتصادی را دچار اختلال می‌کند. در ابتدا دو نهاد در این زمینه نقش پررنگی ایفا می‌کردند: نخست بنیاد مستضعفان و دوم تولیت آستان قدس رضوی؛ امّا به‌تدریج نهادهای دیگری هم به آن‌ها افزوده شدند. کمیته‌های دیگری نیز بودند که باید به مستضعفان و مستمندان رسیدگی می‌کردند. عملکرد این نهادها با ایجاد سازمان اقتصادی وابسته به سپاه، بنیاد تعاون سپاه و قرارگاه خاتم‌الانبیاء گسترش یافت. برای مثال، این نهادها توانستند ادارهٔ خدمات بازنشستگی اعضای سپاه یا
توانستند ادارهٔ خدمات بازنشستگی اعضای سپاه یا ارائهٔ خدمات اجتماعی به خانوادهٔ شهدا را برعهده گیرند و یک نظام خدمات اجتماعی دیگر به‌وجود آمد؛ نظام دولتی که بیمه‌ها و تأمین اجتماعی را شامل می‌شود و نظام موازی‌ای که حول این نهادها شکل گرفت. پس از جنگ، بسیاری از ماتَرَک افرادی که از مناطق جنگ‌زده به شهرستان‌ها یا خارج از کشور رفتند، رها شد. اموال بسیاری از اقلیت‌ها همچون بهائیان نیز تحت همین عنوان مصادره شد. خمینی در سال‌های پایانی عمر خود، دستوری برای تشکیل ستادهای هیئت اجرایی امام صادر کرد. نقش هیئت‌های
ستادهای هیئت اجرایی امام صادر کرد. نقش هیئت‌های اجرایی این بود که این اموال را تحت نظارت ولی فقیه درآورند و کنترل کنند. این روند قرار بود در ابتدا بیش از دو ماه طول نکشد و افراد معدودی برای آن انتخاب شدند، امّا به مرور زمان این ستادها بسیار بزرگ شدند و تا امروز نیز وجود دارند. به این ترتیب، دومین دور مصادره‌ها نیز انجام شد. این نهادهای فرادولتی از قانون به‌طور کامل تبعیت نمی‌کنند. در واقع، آن‌ها نهادهایی شترمرغی‌اند؛ به این معنا که خصوصی نیستند؛ زیرا مدعی‌اند کار خیریه، عام‌المنفعه و مبتنی بر قسط اسلامی
کار خیریه، عام‌المنفعه و مبتنی بر قسط اسلامی می‌کنند، دولتی هم نیستند؛ زیرا از نظارت دولت و مجلس خارج‌اند و به شخص ولی فقیه پاسخ می‌دهند، مذهبی هم نیستند؛ زیرا از روحانیت و مراجع مذهبی نیز تبعیت نمی‌کنند. آن‌ها بخش خصوصی را از این زاویه دچار اخلال می‌کنند که بنگاه‌های زیر نظارت‌شان از قوانین بخش خصوصی که مبتنی است بر سود (و نه داشتن یارانه یا ارز ترجیحی) تبعیت نمی‌کنند. اساس این دستگاه‌های فرادولتی این است که زیرمجموعه‌هایشان از تمام مزایای مرتبط با معافیت مالیاتی برخوردارند؛ از امتیازات ویژهٔ گمرکی در
مالیاتی برخوردارند؛ از امتیازات ویژهٔ گمرکی در ورود اجناس برخوردارند؛ از اعتبارات ویژهٔ بانکی برخوردارند؛ از ارز ترجیحی دولتی استفاده می‌کنند و نیز در زمینهٔ زمین، شانس استفاده از زمین‌های رایگان را دارند. شفافیتی در کار نیست که بتوان نشان داد برای نمونه چند شرکت زیرنظر بنیاد فعالیت می‌کند؛ سود و زیان این شرکت‌ها به چه شکل است یا بیلان کاری آن‌ها چگونه است. بسیاری از این شرکت‌ها زیان‌ده هستند؛ امّا حفظ می‌شوند، چون می‌توانند عاملی باشند برای بهره‌مندی از زمین رایگان، اعتبارات بانکی، ارز ترجیحی یا عاملی
زمین رایگان، اعتبارات بانکی، ارز ترجیحی یا عاملی باشند برای استخدام؛ مثلاً استخدام سپاهیانی که به سن بازنشستگی رسیده‌اند. این نظام‌های موازی در واقع وسایل تجدید تولید اقتدار و نیز ابزاری برای رقابت بین جناحی‌اند. آن‌ها از یک سو به سودبخش خصوصی نیستند و از سوی دیگر، به سودبخش دولتی نیز نیستند؛ چون اساساً بر مبنای مفهوم امت شکل گرفته‌اند و نه شهروند، خدمات اجتماعی به‌شمار نمی‌آیند و بدین ترتیب مانع کار دولت و خدمات اجتماعی آن نیز شده‌اند. این گفتهٔ هاشمی رفسنجانی در سال ۱۳۶۳ رویکرد نظام اقتصادی در ایران را
در سال ۱۳۶۳ رویکرد نظام اقتصادی در ایران را نشان می‌دهد: «نباید سرمایه‌های هنگفت در اختیار بخش خصوصی قرار گیرد که اهرمی علیه دولت (حکومت) داشته باشند.» شبه‌دولتی‌ها و روند خصوصی‌سازی. ظرف ۶۰ سال گذشته پارادایمی (الگوهای مسلط ذهنی) در دولت‌های حاکم در ایران ایجاد شده که منجر به تشکیل نهادهای اقتصادی واسط بین بخش‌های دولتی و خصوصی شده است. این الگوهای ذهنی در مقابل واگذاری تصدی‌ها از بخش دولتی به خصوصی از خود مقاومت نشان می‌دهند. انحصار این مراکز شبه‌دولتی (که هنگام دریافت بودجه، دولتی می‌شوند و هنگام
(که هنگام دریافت بودجه، دولتی می‌شوند و هنگام حسابرسی خصوصی) در برخی حوزه‌های اقتصاد، راه را برای ورود بخش خصوصی تنگ کرده است. پیدایش شرکت‌های دوزیست که متناسب با شرایط می‌توانند به عنوان شرکت خصوصی خود را معرفی کنند و در مواردی که می‌بایستی ریسک‌پذیر باشند و مالیات و عوارض پرداخت نمایند، خود را وابسته به بخش دولتی می‌دانند و هم از امتیازات بخش خصوصی و هم از حمایت‌های غیرمستقیم بخش دولتی یا عمومی برخوردار می‌شوند و به نوعی در روند خصوصی‌سازی واقعی ایجاد مشکل می‌کنند. شبه‌دولتی‌ها و قانون اساسی ایران. در
می‌کنند. شبه‌دولتی‌ها و قانون اساسی ایران. در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اقتصاد کشور از سه بخش دولتی، تعاون و خصوصی تشکیل شده است ولی افزودن نام نهادهای عمومی در واگذاری‌ها که از قدرت حاکمیتی و احتمالاً فرادولتی برخوردار هستند، عملاً امکان رقابت را حتی در صنایع متوسط و خرد از بخش خصوصی و تعاونی سلب می‌کند. به هر حال، خود این شرکت‌ها غالباً در هنگام مواجهه با قانون اساسی خود را زیرمجموعهٔ بخش خصوصی معرفی می‌کنند. نظر نمایندگان مجلس ایران. علی‌اصغر یوسف‌نژاد نماینده اصلاح طلب دوره هشتم مجلس ایران گفت:
نماینده اصلاح طلب دوره هشتم مجلس ایران گفت: نظر اعضای دولت. سید شمس‌الدین حسینی وزیر امور اقتصادی و دارایی و سخنگوی دولت احمدی‌نژاد در پاسخ به برخی انتقادها در این زمینه مدعی شد که «واگذاری‌ها کاملاً در چهارچوب قانون بوده است»: نظارت بر بخش شبه‌دولتی. نهادهای شبه دولتی، تأثیر مثبتی در روند خصوصی‌سازی در ایران نداشته و نظارت‌ها در این زمینه را نیز با مشکل مواجه ساخته‌اند. فضای مبهم و بعضاً عدم دسترسی سازمان بازرسی و سایر دستگاه‌های نظارتی به اطلاعات عملکرد این بنیادها احتمال بروز فساد در این مجموعه‌ها را دو
بنیادها احتمال بروز فساد در این مجموعه‌ها را دو چندان کرده است. وضعیت قانونی شبه‌دولتی‌ها. در قوانین ایران شخص حقوقی تنها در ۷ شکل قانونی امکان حضور دارد که عبارت‌اند از: دولتی: وزارتخانه-مؤسسه دولتی- شرکت دولتی عمومی غیردولتی: ۱۸ مؤسسه تحت عنوان مؤسسه عمومی غیردولتی خصوصی: شرکت تعاونی-شرکت تجاری-موسسات غیر تجاری با توجه به اینکه بر اساس قانون اساسی از سه بخش اقتصاد کشور دو بخش آن خصوصی است، پس اصل خصوصی بودن یک شخص حقوقی است با هر شکلی مگر آنکه ثابت شود که قانوناً در بخش دولتی یا عمومی قرار دارد؛ بنابراین
قانوناً در بخش دولتی یا عمومی قرار دارد؛ بنابراین در مواردی که تشکیلاتی شبه دولتی یا دارای مدیران دولتی بوده و به نوعی از امکانات دولت بهره می‌برد، بدون تردید این‌گونه مؤسسات خصوصی تلقی می‌گردد و دولت‌ها در مورد این‌گونه شخصیت‌های حقوقی باید مشابه بخش خصوصی با آنان رفتار کنند؛ مگر آنکه قانونگذار رفتار دیگری را مشخص کرده باشد. تراست‌ها و غول‌های اقتصادی شبه‌دولتی. تراست از اتحاد چند شرکت که کالایی مشابه به هم تولید می‌کنند و سهم عمده‌ای از بازار را در اختیار دارند، به وجود می‌آید. تراست سهام شرکت‌هایی را که
دارند، به وجود می‌آید. تراست سهام شرکت‌هایی را که در آن عضو هستند، به صورت امانت نگه می‌دارد، امّا مالکیت سهام برای خود شرکت‌ها باقی می‌ماند. با این حال، شرکت‌ها استقلال مالی، فنی و بازرگانی خود را از دست می‌دهند و تمام امکانات و قدرت عمل آن‌ها در تراست متمرکز می‌شود. وظیفهٔ اصلی تراست کنترل امور شرکت‌های عضو از طریق کنترل آرای سهامداران آن شرکت‌ها، انتصاب مدیران و اعمال نظارت مرکزی بر امور یکایک آن‌هاست، به نحوی که حداکثر سود تراست حاصل شود و در نهایت این سود میان اعضا تقسیم گردد. ارگان‌هایی هستند که به
سود میان اعضا تقسیم گردد. ارگان‌هایی هستند که به نظر می‌رسد سال‌هاست از اهداف اوّلیه خود فاصله گرفته‌اند و به بنیادهای اقتصادی گسترده‌ای تبدیل شده‌اند. انحصار این مراکز شبه دولتی (که هنگام دریافت بودجه، دولتی می‌شوند و هنگام حسابرسی خصوصی) در برخی حوزه‌های اقتصاد، راه را برای ورود بخش خصوصی تنگ کرده است؛ امّا بدتر از همهٔ این‌ها، فضای مبهم و بعضاً عدم دسترسی سازمان بازرسی و سایر دستگاه‌های نظارتی به اطلاعات عملکرد این بنیادهاست که احتمال بروز فساد در این مجموعه‌ها را دو چندان کرده است. ثروت انبوه، نفوذ و
را دو چندان کرده است. ثروت انبوه، نفوذ و دسترسی به اطلاعات و… اهمیت نظارت بر آن‌ها و ارائهٔ گزارش شفاف از عملکردشان را بیشتر می‌کند. همچنین لازم است نسبت این ارگان‌ها با سیاست‌های خصوصی‌سازی دولت تبیین گردد.
سینتاشتا نام اقامتگاهی‌است در حوزهٔ فرهنگ آندرونوو و جنوب کوه‌های اورال که پیشینهٔ زیست در آن را میان سال‌های ۲۰۰۰ تا ۱۶۰۰ پیش از میلاد تخمین می‌زنند. این مکان باستانی میان سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۶ کشف شد و اهمیت کشفش سبب شد که فرهنگ آندرونوو را به نام فرهنگ سینتاشتا-پتروفکا هم بخوانند. سینتاشتا در استان چلیابینسک در روسیه کنونی جای گرفته است. به عقیده محققان فرهنگ سینتاشتا خاستگاه اولیه قوم آریایی (هندوایرانی) محسوب می‌شود. ویژگی و یافته‌ها. اکثراً زبان شناسان فرهنگ سینتاشتا را خاستگاه اولیه زبان‌های
شناسان فرهنگ سینتاشتا را خاستگاه اولیه زبان‌های هندوایرانی می‌دانند که با هم مرتبط است و همچنین تحقیقات نشان می‌دهد که زبان‌های فینو اوگری تا حدی تحت تأثیر زبان‌های هندوایرانی بوده است. اثرهای به جا مانده در سینتاشتا همانندی بسیاری به اقامت‌گاه نزدیک به آن -آرکائیم- دارد، اگرچه آنِ آرکائیم بهتر مانده است. استحکاماتی در این‌جا وجود داشته است، از جمله حصاری از جنس چوب و خشت خام. مساحت این استحکامات میان شش هزار تا سی هزار متر مربع بوده است. خانه‌های سینتاشتا مستطیلی‌شکل بوده‌اند و میان ۲۵ تا ۱۳۰ متر مربع هم
مستطیلی‌شکل بوده‌اند و میان ۲۵ تا ۱۳۰ متر مربع هم مساحت داشته‌اند. این خانه‌های از ژرفای یک متری زمین ساخته شده بودند و در دو ردیف. همچنین کوره‌های ریخته‌گری در این سکونت‌گاه کشف شده‌اند. در گورهای یافت‌شده در سینتاشتا اسپ‌هایی نیز به خاک سپرده شده‌بودند. شکل به خاک سپردن -منظور شیوهٔ قراردادن پاهای آنان- این اسپان شیوهٔ تاخت این جانوران را تداعی می‌سازد. در گورهای سینتاشتا شش گردونه را نیز به خاک سپرده‌اند که دیرینگی آنان به پیرامون ۱۷۰۰ تا ۱۵۰۰ پیش از میلاد برآورد می‌شود. گورهای سینتاشتا به جای وابستگی
برآورد می‌شود. گورهای سینتاشتا به جای وابستگی به فرهنگ آندرونوو بیشتر می‌نماید که به فرهنگ اسروبنا وابسته‌باشند. در سطح این گورها لایه‌ای چوبی دیده می‌شود و گویا با بهره‌گیری از ستون‌هایی بامی برای آنها فراهم آورده‌بودند. شیوهٔ به گور سپردن مردمان هم شکل یکنواختی نداشته است، گروهی را به پشت و گروهی به پهلو و در یک مورد کسی را به رو به خاک سپرده‌اند. گورها در روزگاران پیشین شکافته شده و چیزهای درونش دزدیده شده‌اند و تنها ابزار کم‌ارزش‌تر برنزی برجای مانده‌اند. از آثار به دست آمده از سینتاشتا دانسته شده که
از آثار به دست آمده از سینتاشتا دانسته شده که اینان مردمانی رمه‌دار بوده‌اند و گوسفند، بز، گاو و اسپ نگاه می‌داشته‌اند. سگ نیز برای کاربرد چوپانی داشته‌اند. استخوان‌های برجای ماندهٔ گراز نشان از شکارگر بودن باشندگان این زیست‌گاه می‌باشد. باشندگان سینتاشتا آیین قربانی را به جای می‌آورده‌اند و برای قربانی هم از دام‌های خود سود می‌جسته‌اند. این قربانی‌ها در آیین خاکسپاری انجام می‌پذیرفته است. منابع. Wikipedia contributors, "Sintashta," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
"Sintashta," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sintashta&amp;oldid=310872596 (accessed December 21, 2009).
پل ژول آنتوان میه (زادهٔ ۱۱ نوامبر ۱۸۶۶- مرگ ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۶) زبان‌شناس فرانسوی بود. زندگی‌نامه. او در دانشگاه سوربون به آموختن پرداخت و از میشل برئال و فردینان دو سوسور تأثیر پذیرفت. در ۱۸۹۰ در یک سفر پژوهشی رهسپار قفقاز شد و در آنجا زبان ارمنی را آموخت. در بازگشت به آموزش دستور زبان تطبیقی پرداخت. در ۱۸۹۷ دکترایش را با تزی دربارهٔ حالت اضافهٔ مفعولی در زبان اسلاوونیک باستان گرفت. در ۱۹۰۲ کرسی استادی زبان ارمنی را در مدرسهٔ زبان‌های شرقی به‌دست‌آورد. در ۱۹۰۵ او به استادی کولژ دو فرانس برگزیده‌شد و در آنجا
او به استادی کولژ دو فرانس برگزیده‌شد و در آنجا به کار بر روی زبان‌های هندواروپایی پرداخت. وی همچنین همکاری نزدیکی با زبان‌شناسان نامی چون پل پیو و روبر گوتیو فراهم آورد. او استاد زبان‌شناسان سرشناسی چون امیل بنونیست، ژرژ دومزیل و آندره مارتینه بود. او از هواداران به‌کارگیری زبانی مشترک و جهانی چون اسپرانتو بود.
سازمان ترابری ریلی کرج و حومه یا مترو کرج یا قطارشهری کرج به مجموعهٔ گرداننده قطار شهری کرج گفته می‌شود. این سامانه ششمین خط مترو جدا در ایران است و همچنین دومین شهری می‌باشد که دارای خط مترو میان شهری است. همه طول این سامانه در آینده به ۱۲۶٫۵ کیلومتر خواهد رسید. مترو کرج دارای دو خط فعال می باشد که (خط ۱) آن در منتهای غرب به هشتگرد و منتهای شرقی به گرمدره (و سپس خط ۵ مترو تهران)ختم میشود؛ و(خط ۲) نیز از کمالشهر در غرب کرج، آغاز و تا جنوبی ترین نقطه فردیس ادامه دارد. سایر خطوط نیز هنوز به مرحله ساخت نرسیده
دارد. سایر خطوط نیز هنوز به مرحله ساخت نرسیده اند. تعداد کل ایستگاه های فعال کرج تا شهریور ۱۴۰۴، به ۱۲ ایستگاه میرسد که ۷ ایستگاه مربوط به (خط ۱) ، و ۵ ایستگاه مربوط به (خط ۲) است. همچنین مجموع درازای خطوط مترو کرج تا شهریور ۱۴۰۴، به ۵۳ کیلومتر میرسد که ۴۳ کیلومتر آن مربوط به (خط۱) و ۱۰ کیلومتر نیز مربوط به (خط۲) است. از ابتدای تاسیس قطارشهری کرج تا پایان مرداد ۱۴۰۴ بیش از ۳۰۰ میلیون مسافر از این خطوط استفاده کرده اند. مسافران مترو کرج به طور متوسط روزانه بین ۷۰ تا ۸۰ هزار نفر می باشد. (خط۱) روزانه به بیش
۷۰ تا ۸۰ هزار نفر می باشد. (خط۱) روزانه به بیش از ۷۰هزار مسافر خدمات ارائه میدهد؛ همچنین (خط۲) به جهت تازه تاسیس بودن تعداد مسافر کمتری دارد اما روزانه حدود ۵ هزار مسافر از این خط استفاده میکنند. پیشینه. سازمان قطار شهری کرج و حومه در تاریخ ۱/۱۰/۱۳۸۰ با ابلاغ بنیادنامه توسط وزیر کشور رسماً کنش‌گری خود را با آماج رفع مشکلات در ادامه احداث راه قطار تندرو کرج–گلشهر و مطالعات گسترده حمل و نقل انبوه ریلی در کرج آغاز نموده‌است. مطالعات امکان‌سنجی احداث قطار شهری کرج و حومه که با همکاری سازمان مدیریت و
قطار شهری کرج و حومه که با همکاری سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور صورت گرفته در ابتدای سه‌ماههٔ اول سال ۸۲ به انجام رسید که کلیات آن در نشست مورخهٔ ۸۲/۳/۲۱ شورای ترافیک استان تأیید گردید و در نشست مورخهٔ ۸۲/۵/۸ کمیتهٔ فنی شورای عالی ترافیک شهرهای کشور، ۲۵ کیلومتر آن به تصویب رسیده و سرانجام این امر در تاریخ ۸۲/۷/۹ به تصویب نهائی شورای عالی ترافیک شهرهای کشور رسید. بر اساس مطالعات انجام شده معیار ضرورت استفاده از قطار شهری وجود حداقل ۱۰٬۰۰۰ نفر مسافر در جهت غالب در ساعت اوج ترافیک است و در برخی مسیرها این
غالب در ساعت اوج ترافیک است و در برخی مسیرها این میزان به بیش از ۱۵٬۰۰۰ یا حتی ۳۰٬۰۰۰ نفر مسافر در ساعت اوج خواهد رسید. خطوط و ایستگاه‌ها. توضیحات: خطوط در حال کار. مترو کرج با یک خط درون‌شهری و یک خط برون‌شهری به شرح ذیل در حال سرویس دهی می‌باشد: خط ۱. ۱- خط یک، ادامه خط ۵ مترو تهران است که متشکل از ۷ ایستگاه می‌باشد که هر ۷ ایستگاه آن به بهره‌برداری رسیده‌است. طول این خط، ۴۳ کیلومتر است و همگی این ۷ ایستگاه در استان البرز قرار گرفته‌اند ولی هنوز خبری از تحویل این ایستگاه‌ها به سازمان قطار شهری کرج و حومه
این ایستگاه‌ها به سازمان قطار شهری کرج و حومه نیست و این ایستگاه‌ها توسط شرکت راه‌آهن شهری تهران و حومه اداره می‌شوند. معاون وقت حمل و نقل شهرداری تهران در شهریور ۱۳۹۸ در این خصوص گفت: این خط در ایستگاه کرج با خطوط دو و سه و شش و هفت، در ایستگاه محمدشهر با خط پنج و در ایستگاه گلشهر با خط چهار تقاطع دارد. خط ۲. ۲- خط دو به طول ۲۷ کیلومتر با ۲۴ ایستگاه از ایستگاه کمالشهر واقع در میدان شهید بهشتی شهر کمالشهر تا ایستگاه ملارد قرار دارد. از سال ۱۳۸۵ در محدوده شهری کرج آغاز شد. بنابر قرار رئیس وقت شورای اسلامی
کرج آغاز شد. بنابر قرار رئیس وقت شورای اسلامی شهر کرج اکبر سلیم نژاد، این خط در ابتدای سال ۱۴۰۰ باید افتتاح می‌شد، اما تا انتهای شورای پنجم نیز این اتفاق رخ نداد. مشکلات و موانع اساسی در بهره‌برداری از خط ۲ به گفته مدیران اخیر مدیریت شهری کرج، «دپو» و «دیگر موانع جانبی» بود. دوره ششم شورای اسلامی شهر کرج و شهرداری نیز وعده‌هایی درخصوص بازگشایی مترو داده‌است که می‌توان به هفته دولت سال ۱۴۰۱، دهه فجر سال ۱۴۰۱، نیمه شعبان سال ۱۴۰۱ و پایان سال ۱۴۰۱ اشاره کرد. سرانجام، قطعه یک از خط ۲ متروی کرج از ایستگاه چهل و
قطعه یک از خط ۲ متروی کرج از ایستگاه چهل و پنج متری گلشهر تا ایستگاه آیت الله طالقانی به طول ۶/۵ کیلومتر در ۸ اسفند ۱۴۰۱ با حضور وزیر کشور به بهره‌برداری رسید. در ادامه ایستگاه متروی رجایی‌شهر نیز در ۹ شهریور سال ۱۴۰۲ افتتاح شد.این خط در ایستگاه چهل و پنج متری گلشهر با خط چهار، در ایستگاه رجایی‌شهر با خط پنج، در ایستگاه میدان آجرلو با خط هشت، در ایستگاه امام حسین با خطوط سه، شش و هفت و در ایستگاه کرج با خطوط یک، سه، شش و هفت تقاطع دارد. برنامه‌های توسعه. مطالعه توسعه امتداد خط ۵ متروی تهران یا توسعه امتداد
توسعه امتداد خط ۵ متروی تهران یا توسعه امتداد خط ۱ متروی کرج از ایستگاه متروی شهید قاسم سلیمانی تا شهر قزوین در جریان است. این توسعه با عبور از شهرک صنعتی کاسپین، آبیک و محمدیه به قزوین میرسد. طرح توسعه خط ۲ از ایستگاه منظریه آغاز میشود.این خط برای کامل کردن خطوط قطارشهری به سمت حومه‌ی غرب استان تهران میباشد که شهرهای اندیشه، شهریار، باغستان و در نهایت احمدآباد مستوفی را به یکدیگر متصل میکند. شایان ذکر است این انشعاب در حال حاضر به تصویب شورای شهر کلانشهر کرج نرسیده و صرفاٌ مطالعاتی برای توسعه‌ی خطوط مترو
نرسیده و صرفاٌ مطالعاتی برای توسعه‌ی خطوط مترو میباشد. در حال حاضر توسعه این خط از مترو از سمت جنوب و داخل بخش بهره‌برداری شده (ایستگاه طالقانی تا ایستگاه چهل و پنج متری گلشهر) در دست اجرا می‌باشد و توسعه این خط از سمت جنوب از ایستگاه طالقانی تا ایستگاه کرج و داخل محدوده یعنی ایستگاه میانجاده، ایستگاه دهقانویلا، ایستگاه میدان آجرلو در تقاطع با خط ۸، ایستگاه چهارراه هفت تیر، ایستگاه مصباح و ایستگاه امام حسین در تقاطع با خطوط سه، شش و هفت در دست انجام است. آنطور که مسئولان شرکت مترو اعلام کرده‌اند، توسعه
آنطور که مسئولان شرکت مترو اعلام کرده‌اند، توسعه مسیر ایستگاه متروی طالقانی به ایستگاه متروی کرج در سال ۱۴۰۴، تکمیل و به بهره‌برداری می‌رسد. منابع. __نمایه__
محمدحسین یگانه (زادهٔ ۱۲۹۷ داغیان، قوچان - درگذشته ۱۳۷۱) نوازندهٔ و سازنده دوتار اهل ایران بود. از ابتکارات یگانه می‌توان به ترجمهٔ منظوم متون ترکی برخی از منظومه‌ها همچون زهره و طاهر و ابراهیم ادهم به زبان فارسی اشاره کرد. زندگی. محمدحسین یگانه در روستای داغیان از توابع شهرستان قوچان متولد شد. او تحصیلات ابتدایی را در مکتبخانه گذراند و دیپلم نظام قدیم را در همان روستا گرفت. یگانه در کنار کار کشاورزی به آرایشگری و طبابت سنتی نیز می‌پرداخت. او در جوانی روستا را ترک کرد و ۷ سال در تیتکانلو به سر برد. در آن