payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۵ _ کارت (۱۰) ۶ _ کارت (سرباز) نحوه بازی. نحوه بازی هفت خبیث و شروع بازی به این شکل است که به هر نفر یک سری برگه به هر تعداد که مایلید در جهت ساعت‌گرد داده می‌شود و سپس کارت‌های باقی‌مانده را به پشت در وسط می‌گذارند و روترین کارت از کارت‌های روی زمین را کنار کارت‌هایی که از پشت هستند از رو قرار می‌دهند. اگر کارت برداشته شده از روی دسته جایزه دار باشد آن را داخل دسته گذاشته و دوباره کارت رویی را برمی‌داریم، این کار را آنقدر تکرار می‌کنیم تا کارت رویی جایزه دار نباشد و آن را به عنوان حکم روی زمین می‌گذاریم.
نباشد و آن را به عنوان حکم روی زمین می‌گذاریم. بازی به این شکل است که باید هم عدد یا هم خال کارت روی زمین را بازی کنید ، برای مثال اگر کارت ۳ دل روی زمین باشد بازیکن می‌تواند هر کارتی با عدد ۳ یا هر کارتی با خال دل بازی کند ، اگر هیچ‌کدام از این کارت ها را نداشت ، باید یک کارت از زمین بردارد. اگر کارت برداشته شده با کارت روی زمین سازگار بود آن را بازی می‌کند ، در غیر صورت آن کارت را درون دست خود قرار داده و نوبت نفر بعدی می‌باشد. بازی تا جایی ادامه دارد که یک نفر تمام کارت‌های درون دست خود را در روی زمین
یک نفر تمام کارت‌های درون دست خود را در روی زمین بگذارد و کارت هایش تمام شود. توجه شود که وقتی بازیکن تنها دو کارت دارد و یکی از آن دو را بازی می‌کند باید سریعا بگوید«تک کارت!». اگر بازیکن فراموش کند و بازیکن دیگری تک کارت او را بگوید، شخصی که «تک کارت!» گفتن را فراموش کرده باید یک کارت جریمه شود. بازی اغلب به صورت حذفی انجام می‌گردد. به این صورت که هرکس زودتر برگه تمام کرد، نفر اول و ادامه افراد بازی را ادامه داده تا نفر آخر مشخص شود. البته می‌توان به صورت امتیاز منفی هم بازی کرد که پایین تر توضیح داده
امتیاز منفی هم بازی کرد که پایین تر توضیح داده شده است. تاریخچه این بازی سال 1320 میلادی می‌باشد .که بازی مشابه بسیاری به تقلید از او ساخته شده است. قوانین. قانون‌های این بازی به دو صورت اصلی و فرعی تقسیم‌بندی می‌شود. قوانین اصلی همواره ثابت می‌باشند ولی می‌توان با توافق بازیکنان از اجرای تمامی یا برخی از قوانین فرعی صرف نظر نمود. قوانین اصلی نحوه ادامه بازی را مشخص می‌کنند. بازی از نفر بعد از نفر [کارت پخش کن] در جهت گردش عقربه‌های ساعت آغاز می‌شود و بر اساس اعداد و نوع کارت‌هایی که آخرین بازیکن بر زمین
اعداد و نوع کارت‌هایی که آخرین بازیکن بر زمین گذاشته ادامه می‌یابد. روند تغییر بازی بر اساس کارت‌ها به صورت زیر است: عدد ۱۰: جهت چرخش بازی را برعکس می‌کند. عدد ۷: اگر فردی عدد ۷ بیاورد، نفر بعدی او باید ۲ کارت جریمه بردارد. تبصره: با بازی شدن کارتی با عدد ۷ ، بازیکن بعدی فقط کارت ۷ را می‌تواند بازی کند و اگر داشت و بازی کرد نفر بعدی باید ۴ کارت جریمه شود و می‌تواند به همین گونه ادامه یابد ، در صورتی که کارتی با عدد ۷ نداشت ، ۲ کارت جریمه می‌شود و دیگر نمی‌تواند بازی کند و نوبت نفر بعدی می‌شود. عدد ۸: جایزه
بازی کند و نوبت نفر بعدی می‌شود. عدد ۸: جایزه دارد و باید یک کارت دیگر که هم خال کارت 8 یا یک هشت دیگر از خال دیگری بیندازد.(اگر جایزه ٨ را نداشت باید جریمه بردارد) تبصره: استفاده از جایزه چه به‌صورت گذاشتن یک کارت از دست خود، یا از کارتهای رو نشده بر روی کارت روشده روی زمین است. سرباز: این کارت می‌تواند روی هر کارتی بیاید. بازیکنی که سرباز بازی کند می‌تواند حکم را به دلخواه خودش تغییر دهد.مثلا اعلام می‌کند حکم دل است و بازیکن بعدی باید کارتی با خال تعیین شده بازی کند. در ضمن حکمی که تعیین می‌کند به خال
شده بازی کند. در ضمن حکمی که تعیین می‌کند به خال خود سرباز ربطی نداشته و می‌تواند خال دیگری باشد. عدد۲: اگر شخصی عدد ۲ را بازی کند باید بازیکن دیگری را به تعداد یک کارت جریمه کند که این کارت باید از کارت های خودش باشد بدین گونه که کارت های خود را به پشت ، جلوی بازیکنی که می‌خواهد جریمه کند می‌گیرد تا آن بازیکن خودش یک کارت را انتخاب کند. کارت آس(تک): هر بازیکنی کارت آس بازی کند نفر بعدی نوبت خود را از دست می‌دهد و نمی‌تواند بازی کند و نوبت نفر بعد از آن می‌شود. تک کارت: وقتی بازیکنی دو کارت دارد و یکی از
تک کارت: وقتی بازیکنی دو کارت دارد و یکی از آن دو را بازی می‌کند باید در همان لحظه ، بلند بگوید (تک کارت) ، و اگر نگوید و بازیکن دیگری متوجه شود که نگفته است ، یک کارت جریمه می‌شود. تبصره: (بازیکنی که تک کارت نگفته باشد و پیش از متوجه شدن سایر افراد از این موضوع کارت های خود را تمام کند، مشمول جریمه نمی‌شود) هر اشتباهی در اجرای قوانین اصلی که در حین بازی انجام می‌شود، برداشتن یک کارت جریمه توسط شخص خطاکار شامل می‌شود. قوانین فرعی: تخلفات اضافی که شامل یک کارت جریمه می‌شود: بدون نوبت بازی کردن ، تأخیر در
کارت جریمه می‌شود: بدون نوبت بازی کردن ، تأخیر در بازی کردن ، گفتن کلمه (من) و (تو) درصورت توافق افراد می‌توانند در صورت بیرون رفتن فردی از بازی تا یک دور بعد با استفاده از کارت 2 یا کارت 7 آن بازیکن را به بازی برگردانند. نحوهٔ امتیازدهی. هنگامی که یکی از بازیکنان تمامی کارت‌های بازی خود را تمام کرد بازی به اتمام می‌رسد و همه افراد حاضر با توجه به کارت‌های باقی مانده دستشان امتیاز منفی می‌گیرند. هر یک از کارت ها امتیاز خاصی دارد که به صورت زیر می‌باشد. در صورتی که نفر تمام کننده بازی با سرباز بازی را تمام
که نفر تمام کننده بازی با سرباز بازی را تمام کند, امتیازهای منفی دست هر بازیکن در آن دور دو برابر می‌شود.
دانشکدهٔ معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران در سال ۱۳۴۷ خ. (۱۹۶۸ م.) تأسیس شد. آمیختن جنبه‌های هنری و زیباشناسی با ضروریات علمی و مهندسی این امکان را برای این دانشکده فراهم می‌آورد تا در رشته‌های معماری، طراحی شهری، برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای، طراحی صنعتی و علوم محیطی به فعالیت بپردازد. پیشینه. دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران از سال ۱۳۴۷ خ. فعالیت خود را با پذیرش دانشجوی کارشناسی در رشتهٔ معماری آغاز کرد. در سال ۱۳۷۲ خ. با افزودن رشتهٔ طراحی صنعتی فعالیت خود را در مقطع کارشناسی
رشتهٔ طراحی صنعتی فعالیت خود را در مقطع کارشناسی گسترش داد. آموزش تحصیلات تکمیلی در این دانشکده از سال ۱۳۷۷ خ. با ارائهٔ رشتهٔ شهرسازی گرایش برنامه ریزی شهری و منطقه‌ای در مقطع کارشناسی ارشد آغاز شد و در سال‌های بعد با ارائهٔ دوره‌های آموزشی دیگر گسترش یافت. ۱۳۸۲- رشتهٔ معماری گرایش‌های پایداری، مسکن، فناوری،درمانی،آموزشی ۱۳۸۳- رشته‌ٔ شهرسازی و مرمت ۱۳۸۴- رشتهٔ مرمت و احیای بناها و بافت‌های تاریخی ۱۳۸۵- رشتهٔ معماری گرایش فرهنگی ۱۳۸۷- رشتهٔ شهرسازی گرایش طراحی شهری ۱۳۸۷- رشتهٔ طراحی صنعتی ۱۳۹۸- رشتهٔ
طراحی شهری ۱۳۸۷- رشتهٔ طراحی صنعتی ۱۳۹۸- رشتهٔ معماری گرایش طراحی منظر این دانشکده در سال۱۳۷۸ با پذیرش دانشجوی دکتری در رشته‌ٔ معماری گام بلندی در ارائهٔ مقطع تحصیلات تکمیلی برداشت.
اندرو ویلسون (زاده ۱۴ فوریه ۱۸۹۶ - درگذشته ۱۵ اکتبر ۱۹۷۳) بازیکن سابق تیم ملی فوتبال اسکاتلند، چلسی و میدلزبورو است.ویلسون به مدت ۸ فصل برای تیم چلسی بازی کرده‌است.همچنین وی ۱۲ بازی و ۱۳ گل ملی در کارنامه دارد.
دنیای پروانه اولین و بزرگترین باغ پروانه‌ها در جهان است. این باغ در ایالات متحده، کوکنات کریک قرار دارد و در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد. دنیای پروانه حدود ۳۰۰۰ پروانه زنده را در خود جای میدهد. این باغ همچنین دارای موزه‌ای برای حشراتی نظیر انواع سوسک، عقرب، بید و حشرات دیگر است. بازدید کنندگان میتوانند از آزمایشگاه‌های تکثیر پروانه و مرحله‌های آن از جمله تخم‌ها، کرم ابریشم، و شفیره دیدن کنند.
بادبادک کاغذی گونه‌ای پروانه است که به قابلیت نگهداری از آن در باغ‌های پروانه شهرت دارد. فاصله بین دو بال این پروانه ۱۲ تا ۱۴ سانتیمتر است. خاستگاه بادبادک کاغذی جنوب شرقی آسیا است ولی در شمال استرالیا و جنوب تایوان نیز یافت می‌شوند. بال‌های این پروانه نیمه روشن و به رنگ نقره‌ای با لکه‌های سیاه است.
چلیپای گلگون یا چلیپای گلسرخ (Rosicrucianism) نام انجمن سری فلسفی است که اوایل قرن ۱۷ با انتشار نوشته‌هایی ناشناس در مورد باطن‌گرایی غربی به وجود آمد و بسیاری از مردم را به این دانش علاقه‌مند ساخت. گفته می‌شود دکترین این انجمن بر پایهٔ حقایق سری و باستانی بنا شده که از اکثریت مردم پنهان بود و هدف آن ایجاد هارمونی با طبیعت و عالم روحانی بود. مانیفست این انجمن شامل موارد گسترده‌ای می‌باشد ولی به‌طور کلی می‌توان آن را ترکیبی از کابالا، هرمسیه و عرفان مسیحی دانست. چلیپای گلگون هدف خود را اصلاح جامعهٔ بشری و
چلیپای گلگون هدف خود را اصلاح جامعهٔ بشری و مخفی نگهداشتن برخی علوم از اکثریت مردم تا زمانی که بشریت ظرفیت آن را پیدا کند اعلام کرده است. با وجود مخالفت‌های بسیاری که علیه چلیپای گلگون وجود داشت و بسیاری آن را کذاب و عوام فریب می‌خواندند، این انجمن در سال ۱۶۱۶ توسط یوهانس والنتینوس آندره، الهیدان آلمانی، تشکیل شد. اغلب فیلسوفان علوم غیب قرن ۱۷ام همچون مایکل مایر، رابرت فلود و توماس وان نگرش چلیپای گلگون به جهان را تحسین کرده‌اند. در قرن‌های آتی رمان‌های بسیاری در مورد علوم غیب نوشته شده است که از چلیپای
در مورد علوم غیب نوشته شده است که از چلیپای گلگون الهام گرفته‌اند. به گفته دیوید استیونسون (مورخ)، مورخ انگلیسی، چلیپای گلگون با ورود خود به اسکاتلند تأثیر به سزایی بر عقاید فراماسونری گذاشت.
اینگولشتات شهری است تاریخی در ساحل رود دانوب با ۱۳۱۰۰۲ شهروند، واقع در ایالت بایرن در آلمان. اینگولشتات مقر نخستین دانشگاه ایالت بایرن بوده که در سال ۱۴۷۲ میلادی افتتاح شد و پس از اشغال شهر توسط ارتش فرانسه در سال ۱۷۹۹، به شهر لندسهوت و سپس به مونیخ منتقل شد. این شهر مرکز پالایشگاههای نفت جنوب آلمان و مرکز کارخانه خودروسازی آئودی است. موزه‌های ارتش و تاریخ پزشکی آلمان این شهر مشهورند. در موزهٔ تاریخ پزشکی، ابزار کار و جراحی ابن سینا نگهداری می‌شوند که در قرن‌های گذشته شبیه‌سازی شده و تا قرن هجدهم وسایل کار
گذشته شبیه‌سازی شده و تا قرن هجدهم وسایل کار و تدریس دانش پزشکی بوده‌اند. رمان فرانکنشتاین (و فیلم) اثر نویسنده انگلیسی مری شلی هم در رابطه با فعالیت‌های فرانکنشتاین در دانشگاه سابق همین شهر است. آدام وایسهائوپت بنیان‌گذار فرقه روشن‌ضمیران از فرزندان این شهر است. باشگاه فوتبال اینگولشتات ۰۴ که توسط کارخانه خودروسازی آئودی حمایت می‌شود در این شهر قرار دارد.
راه چهارم به مفهومی اشاره دارد که جورج ایوانویچ گورجیف برای توصیف برخوردش با تکامل بخشیدن به خود به کار می‌برد. (۱) گورجیف بر این باور بود که روش او چیزی را که او راه‌ها یا مکتب‌های جاافتادهٔ تن، عواطف و ذهن می‌دید، درهم می‌آمیخت. (۲) گورجیف با اصطلاح‌های «کار» یا «کار روی خود» یا «سیستم» به این مفهوم اشاره می‌کرد (۳)، ولی هرگز اصطلاح «راه چهارم» را در نوشته‌های خود به کار نبرد؛ این شاگردش پی.دی. آسپنسکی بود که از این اصطلاح در سخنرانی‌ها و نوشته‌هایش سود جست. پس از مرگ آسپنسکی، شاگردانش کتابی بر پایهٔ
جست. پس از مرگ آسپنسکی، شاگردانش کتابی بر پایهٔ سخنرانیهای او به نام "راه چهارم" منتشر کردند. از دید گورجیف، تفاوت اصلی میان سه راه سنتی و راه چهارم در این است که «آنها شکلهای ماندگاری هستند که در سراسر تاریخ کمابیش بدون هیچ تغییری به هستی ادامه داده‌اند و بر شالودهٔ دین استوارند. با وجودی که مکتب‌های یوگی، راهب، مرتاض (فقیر) هم وجود دارند، اما به سختی از مکتب‌های دینی قابل تشخیص‌اند. راه چهارم از این لحاظ متفاوت است که راهی ماندگار نیست. شکل یا نهاد خاصی ندارد و با کنترل قوانین ویژه‌ای که متعلق به خودش
ندارد و با کنترل قوانین ویژه‌ای که متعلق به خودش است می‌آید و می‌رود.» همیشه کاری با معنا و اهمیتی خاصی را معرفی می‌کند و همیشه تکلیفی است که تنها پیرامون و در پیوند با آن می‌تواند هستی داشته باشد. وقتی این کار تمام می‌شود، به سخن دیگر وقتی به هدفی که پیش‌تر گذاشته شده می‌رسد ناپدید می‌شود، یعنی از آن جای مشخصی که بوده ناپدید می‌شود، در شکلی که داشته ناپدید می‌شود، و شاید در جایی دیگر و به شکلی دیگر ادامه یابد. مکتب‌های راه چهارم برای نیازهای کاری هستی دارند که در پیوند با هدف و تکلیفی که بر دوش گرفته شده
که در پیوند با هدف و تکلیفی که بر دوش گرفته شده پیش برده می‌شود. هرگز به خودی خود و به صورت مکتب به منظور آموزش و راهنمایی هستی ندارند. (۴) راه چهارم بیشتر به پرسش مکان مردمان در عالم، امکاناتشان برای تکامل درونی و فراتررفتن از تن برای دست‌یافتن به حالت عالیتری از آگاهی می‌پردازد. تأکیدش بر این است که مردمان زندگیشان را در حالتی می‌گذرانند که به آن «خواب بیدار» گفته می‌شود، اما رسیدن به سطحهای عالیتر آگاهی و توانایی‌های گوناگون درونی را ممکن می‌داند. (۵) راه چهارم به مردمان یاد می‌دهد که چگونه توجه و انرژی
چهارم به مردمان یاد می‌دهد که چگونه توجه و انرژی خود را از راه‌های گوناگون افزایش بخشند و کانونمند کنند و چگونه رؤیابافی و حواس‌پرتی را به کمترین میزان برسانند. (۶) (۷) بنا به این آموزه، این تکامل درونی در خود، سرآغاز روند بعدی تغییر است که هدفش دگرگونی مردم (انسان) به چیزی است که گورجیف یاد می‌داد که باید باشد. (۸) نگاهی کلی. پیروان گورجیف بر این باور بودند که او استادی روحانی (۹) است و از آگاهی عالیتری بهره‌مند است؛ مردی به‌طور کامل بیدار و به روشن‌شدگی رسیده. او رازورمزگرا یا نهان‌گرا هم دیده می‌شد.
رسیده. او رازورمزگرا یا نهان‌گرا هم دیده می‌شد. (۱۰) او می‌پذیرفت که این آموزه رازورمزگراست، اما ادعا می‌کرد که به هیچ‌رو در حجاب و رازآمیز نبوده‌است؛ بیشتر ادعا می‌کرد که بسیاری از مردمان یا علاقه‌ای به دریافتن انگاره‌هایی خاص ندارند یا گنجایش آن را ندارند. وقتی از او در بارهٔ آموزه‌ای که پیش کشیده بود می‌پرسیدند، گورجیف می‌گفت: «آموزه‌ای که نظریه‌اش در اینجا پیش کشیده شده به‌طور کامل بر پای خود ایستاده و خودمختار از مسیرهای دیگر است و تا زمان حاضر به‌طور کامل ناشناخته بوده‌است.» سرچشمه‌های درست آموزه‌های
ناشناخته بوده‌است.» سرچشمه‌های درست آموزه‌های گورجیف ناشناخته است، اما کسانی مایه‌های گوناگونی را برای آن پیش کشیده‌اند. (۱۱) راه چهارم یاد می‌دهد که مردمان (آدمیان) با جان به دنیا نمی‌آیند و به راستی آگاه نیستند، بلکه تنها به دلیل روند نشست و برخاست اجتماعی با دیگران بر این باورند که آگاه‌اند. هر کس باید در مسیر زندگی خود با پیروی از آموزه‌ای که هدفش آفریدن/رشد جان است، جانی بیافریند/رشد دهد یا «مانند سگ» می‌میرد، و مردمان خواب به دنیا می‌آیند، در خواب زندگی می‌کنند و در خواب می‌میرند و تنها خیال می‌کنند
می‌کنند و در خواب می‌میرند و تنها خیال می‌کنند که بیدارند. (۱۲) این سیستم همچنین آموزش می‌دهد که «آگاهی» بیداری معمولی مردمان به هیچ‌رو آگاهی نیست، بلکه تنها شکلی از خواب است و امکان رسیدن به آگاهی عالیتر واقعی وجود دارد. برای تمرین دادن توجه، گورجیف «رقصهای مقدس» یا «حرکات» را به شاگردانش آموزش می‌داد که اکنون با نام حرکات گورجیف پرآوازه شده‌است که آنها را به شکل گروهی اجرا می‌کردند. (۱۳) گورجیف مجموعه‌ای موسیقی باقی گذاشته که از آنچه در دیدارهایش از معابد دورافتاده و دیگر جاها شنیده بود، الهام گرفته‌اند
دورافتاده و دیگر جاها شنیده بود، الهام گرفته‌اند و با همکاری یکی از شاگردانش توماس دوهارتمن برای پیانو نوشته شده‌اند. (۱۴) راه‌ها. گورجیف یاد می‌داد که مسیرهای سنتی برای رسیدن به روشن‌شدگی معنوی یکی از سه راه زیر را دنبال می‌کردند: مرتاض کار می‌کند تا از راه دست‌وپنجه نرم کردن با تن فیزیکی که دربرگیرندهٔ تمرینها و حرکتهای بدنی دشواری است به چیرگی توجه (چیرگی بر خود) دست یابد. راهب کار می‌کند تا از راه دست‌وپنجه نرم کردن با عواطف، که به قول معروف قلمرو دل است، به همان چیرگی توجه (چیرگی بر خود) دست یابد که
به همان چیرگی توجه (چیرگی بر خود) دست یابد که راه ایمان است. یوگی کار می‌کند تا از راه دست‌وپنجه نرم کردن با عادتهای و گنجایشهای ذهنی، به همان چیرگی توجه (چیرگی بر خود) دست یابد. گورجیف اصرار داشت که این مسیرها ـ هر چند که نیت‌شان جستجو و تولید مردم به‌طور کامل رشدیافته است ـ در واقع برخی از قوا و استعدادها را به بهای بقیه پرورش می‌دهند. هدف دین، هدف معنویت به راستی تولید مردم متوازن، پاسخگو و سالم است که بتواند با همه‌گونه اتفاقاتی که ممکن است زندگی برایش پیش آورد برخورد کند. روشهای سنتی در این قالب در کل
آورد برخورد کند. روشهای سنتی در این قالب در کل در رسیدن به این هدف شکست خورده‌اند. گورجیف به این ترتیب روشن می‌کرد که لازم بود راهی را پرورش داد که سه راه سنتی را درهم گنجانیده و درهم آمیزد. گورجیف خود را کسی می‌دید که چنین آموزه‌ای را پیش می‌برد. راه چهارم. گورجیف می‌گفت که راه چهارم او سریع‌ترین راه از سه راه نخست است زیرا همزمان کار روی هر سه مرکز را درهم‌می‌آمیخت تا آنکه تنها روی یکی از آنها کانونمند شود که کاری بود که سه راه دیگر می‌کردند و این که مردمان معمولی می‌توانند آن را در زندگی معمولی دنبال
معمولی می‌توانند آن را در زندگی معمولی دنبال کنند و نیازی به سرگذاشتن به بیابان نداشته باشند و از انرژی جنسی نه تنها برای تولید مثل که برای شکل پخته‌ای از سازوکار دفاعی برای دگرگونی میل جنسی به دست‌یابیهای از لحاظ اجتماعی سودمند مانند هنر سود برده شود. راه چهارم دربرگیرندهٔ شرایط خاصی که آموزگار تحمیل کند نیست، و پذیرش کورکورانهٔ چیزی را هم تشویق نمی‌کند. به هر شاگردی اندرز داده می‌شود که تنها چیزی را می‌فهمند به کنش درآورد و درستی‌ونادرستی انگاره‌های آموزه را خود برای خود بسنجد و بیازماید. با درآمیختن راه
را خود برای خود بسنجد و بیازماید. با درآمیختن راه مرتاض (سنت صوفیان)، راه یوگی (سنت‌های هندو و سیک) و راه راهب (از جمله سنت‌های مسیحی و بودایی) گورجیف به روشنی راه چهارم را در چهارراه باورهای متفاوت می‌گذارد. با این حال، راه چهارم همانندی‌های چشمگیری با مسیرهای یک‌پارچهٔ ناتیا یوگا برای نمونه دارد که «کنش الهی» در آن یکی از مفاهیم هسته‌ای است. یکی از عوامل قابل توجه در آموزه‌های گورجیف این است که تمامی موضوعات متفاوت با هم جور می‌شوند و با یکدیگر ارتباط دارند؛ بنابراین بنا به گورجیف هر کس با مطالعهٔ یک
دارند؛ بنابراین بنا به گورجیف هر کس با مطالعهٔ یک چیز، همزمان موضوعات بسیار دیگری را هم مطالعه می‌کند. آسپنسکی مستند کرده که گورجیف می‌گفت: "دو یا سه هزارسال پیش هنوز راه‌های دیگری بودند که دیگر هستی ندارند و راه‌هایی که اکنون هستی دارند این همه تقسیم نشده بودند، و به یکدیگر بسیار نزدیک بودند. راه چهارم از راه‌های قدیمی و تازه از این لحاظ تفاوت دارد که هرگز راهی ماندگار و همیشگی نیست. هیچ شکل خاصی ندارد و هیچ نهادی با آن پیوند ندارد. در کتاب در جستجوی معجزه‌آسا، گفته شده که گورجیف یاد می‌داد که وقتی مکتب
گفته شده که گورجیف یاد می‌داد که وقتی مکتب آغازین با آموزگاری واقعی به پایان می‌رسد، مکتب‌های دیگری که می‌کوشند کاری را که مکتب آغازین ارائه می‌داده ادامه دهند، دیگر واقعی نیستند. مکتب‌های دروغین. گورجیف نشان داد که مکتب‌های دروغینی وجود دارد که آموزگار آن ممکن است: بنا به آسپنسکی گورجیف می‌گفت که این آموزگاران به جایی نمی‌رسند جز آنکه شاگردان باور می‌کنند دارند به جایی می‌روند. گورجیف می‌افزود که "ممکن نیست راه نادرست را بدون شناخت راه درست بازشناخت. معنایش این است که سودی ندارد به خود زحمت دهید تا بدانید
این است که سودی ندارد به خود زحمت دهید تا بدانید چگونه راه نادرست را بازشناسید. باید به این بیندیشید چگونه راه درست را بیابید. (۱۷) گورجیف همچنین مشخص کرد که مردمانی که تنها روی یک یا چند جنبه از آموزه‌های او کانونمند می‌شوند، به نتایج منفی یا نادرست می‌رسند. سرآغازها. گورجیف در زندگینامهٔ خود اعتبار بسیار از انگاره‌های خود را به مردمان خاصی در آسیا می‌دهد، در حالی‌که با وجود آن، سرچشمه‌های سیستم خود را فاش نمی‌کند. برای سرچشمه‌های سیستم او و آموزه‌هایش گفته شده که او مدیون منابع فکری و معنوی زیر است:
گفته شده که او مدیون منابع فکری و معنوی زیر است: همانندیها با آموزه‌های دیگر. همانندیهایی میان آموزهٔ راه چهارم با دیگر آموزه‌های معنوی وجود دارد. شالودهٔ آموزشها. راه چهارم روی توانایی اجرای پیگیر «کار و کوشش آگاهانه» و «رنج نیت‌مندانه» کانونمند است. (۸) کاروکوشش آگاهانه کاری است که شخص هنگام اجرای آن حضور دارد و به کاری که می‌کند توجه دارد، هنگام کار حواسش پرت نمی‌شود یا «خود را به یاد می‌آورد.» در عین حال می‌کوشد کار را با کارایی بیشتری پیش ببرد. رنج نیت‌مندانه کارِ دست‌وپنجه نرم کردن بر ضد خواستهای تن
کارِ دست‌وپنجه نرم کردن بر ضد خواستهای تن فیزیکی مانند رؤیابافی، لذت، خوراک (خوردن به دلایلی جز گرسنگی واقعی) و این و آن است. در کتاب قصه‌های بلزباب، گورجیف می‌گوید که «بیشترین رنج نیت‌مندانه را می‌توانیم با وادار کردن خود به تاب‌آوردن تجلیات ناخوشایند دیگران نسبت به خودمان در حضورمان به دست آوریم.» (۲۶) گورجیف ادعا می‌کرد که این دو کار شالودهٔ کل تکامل مردم (آدم) است. آموزه‌ها. آموزه‌های گورجیف به موضوعات بسیار زیادی می‌پردازد. توضیحهای اصلی او پیرامون موضوعات زیر می‌گردد: آگاهی، زیرآگاهی، آگاهی عالیتر،
زیر می‌گردد: آگاهی، زیرآگاهی، آگاهی عالیتر، وژدان (وجدان)، پشیمانی وژدان، کارکردهای تن فیزیکی، کالبدهای عالیتر، مراکز، خودآگاهی، دانش در برابر دریافت، جوهر در برابر شخصیت، قوانین عالم‌گیر، انیگرام، پرتو آفرینش، تاریخ مردمی (انسان)، زبان، هیپنوتیسم، رقص مقدس، موسیقی مقدس، ناتوانیهای طبیعی مردمی… برخی از این موضوعات در زیر اندکی پرورانده شده‌اند: مشاهدهٔ خود. یک جنبه کار، تلاش برای مشاهدهٔ خود هنگام نشان دادن رفتارها یا عادتهایی است که معمولاً آنها را تنها در دیگران مشاهده می‌کنیم و مشاهدهٔ آنها در خود با
در دیگران مشاهده می‌کنیم و مشاهدهٔ آنها در خود با همان عدم دلبستگی که ممکن است هنگام مشاهدهٔ آنها در دیگران از خود نشان دهیم؛ مشاهدهٔ خود به عنوان ناآشنایی جالب. جنبهٔ دیگر تلاش برای یافتن توجه‌ای در خود است که بتواند میان اندیشه‌ها، احساس‌ها و حس‌های واقعی که دارند در لحظه روی می‌دهند تمایز بگذارد بی‌آنکه چیزی را که مشاهده می‌شود داوری یا تحلیل کنیم. (۲۷) نیاز به تلاش. گورجیف تأکید می‌کرد که بیداری در نتیجهٔ تلاشهای پیگیر و درازمدت به دست می‌آید. این تلاشها، تلاشهایی است که فرد پس از آنکه دیگر حسابی خسته
تلاشهایی است که فرد پس از آنکه دیگر حسابی خسته است و احساس می‌کند که دیگر نمی‌تواند ادامه دهد، خود را وادار به پیش بردن آن می‌کند. من"های بسیار. بنا به باوری کهن که گورجیف از نو بازگو می‌کند: «آدم یک لشکر است.» من‌های بسیار اصطلاحی است که نمایانگر احساسها و اندیشه‌های «من» در مردم است: من می‌اندیشم، من می‌خواهم، من از همه بهتر می‌دانم، من ترجیح می‌دهم، من شادم، من گرسنه‌ام، من خسته‌ام و این و آن. این احساس‌ها و اندیشه‌های «من» معمولاً هیچ چیز مشترکی با هم ندارند و برای دوره‌های کوتاهی از زمان هستی دارند.
ندارند و برای دوره‌های کوتاهی از زمان هستی دارند. این نبود یگانگی نتیجهٔ آن است که این لحظه یک چیز خواسته می‌شود و لحظهٔ بعد چیز دیگری که حتی شاید در تضاد با اولی باشد. واتنش (ریلکسیشن). گورجیف می‌گفت که بدن هنگام کنش، بیش از اندازه پرتنش است و بنابراین انرژی زیادی از دست داده می‌شود. گورجیف روی راه و روشهایی برای به وجود آوردن واتنش در بدن و از تنش درآوردن عضلات کانونمند می‌شد. مراکز. گورجیف گیاهان را تک‌مرکزی، جانوران را دومرکزی و مردمان را سه مرکزی طبقه‌بندی می‌کرد. مراکز به دستگاه‌هایی درون موجود اشاره
می‌کرد. مراکز به دستگاه‌هایی درون موجود اشاره دارد که کارکردهای خاص ارگانیک را دیکته می‌کنند. در مردم (انسان) سه مرکز اصلی: مرکز اندیشه، مرکز عاطفی و مرکز فیزیکی و دو مرکز عالیتر: مرکز عاطفهٔ عالیتر و مرکز اندیشهٔ عالیتر وجود دارد. تن، جوهر و شخصیت. گورجیف مردم را به سه بخش خودمختار تقسیم می‌کرد، یعنی به تن، جوهر و شخصیت. قوانین کیهانی. گورجیف روی دو قانون بنیادین کیهانی کانونمند شد، قانون سه و قانون هفت. گفته می‌شود چگونگی کارکرد قانون هفت و قانون سه با هم روی انیگرام راه چهارم نشان داده شده‌است، نمادی نه
روی انیگرام راه چهارم نشان داده شده‌است، نمادی نه نقطه‌ای که گلیف کانونی یا الفبای تصویری سیستم گورجیف است. نمادگرایی ماه. مستند شده که گورجیف یاد می‌داد که مردمان مادهٔ خاصی را جذب کرده و به آن در خود مادیت می‌بخشند که پس از مرگ از بدن آنها آزاد می‌شود و به ماه انتقال می‌یابد. (۲۳) ساده‌ترین راه توضیح این نظریه مقایسهٔ آن با دیگر چرخه‌های زیست‌زمین‌شیمیایی مانند چرخهٔ کربن یا چرخهٔ نیتروژن است. در چرخهٔ نیتروژن، باکتریها نیتروژن را از خاک می‌گیرند و به جوّ انتقال می‌دهند. موازی با آن، در نظریهٔ ماه
به جوّ انتقال می‌دهند. موازی با آن، در نظریهٔ ماه گورجیف، مردمان گونهٔ خاصی از ماده را جذب می‌کنند که از زمین به ماه انتقال می‌یابد. (۲۸) بهره‌وری نمادها. گورجیف در توضیحهای خود اغلب از نمادهای متفاوتی مانند انیگرام و پرتو آفرینش بهره می‌گرفت. گورجیف می‌گفت «انیگرام نمادی عالم‌گیر است. تمامی دانش را می‌توان در انیگرام گنجانید و با کمک انیگرام می‌توان آن را تعبیر کرد… ممکن است مردی تنها در بیابان باشد و با کشیدن انیگرام روی شن قوانین ابدی عالم را در آن بخواند؛ و هر بار می‌تواند چیز تازه‌ای از آن بیاموزد،
و هر بار می‌تواند چیز تازه‌ای از آن بیاموزد، چیزی را بهتر از پیش بفهمد.» (۲۹). پرتو آفرینش شکلی است که نمایانگر جایگاه زمین در عالم است. این شکل هشت سطح دارد که هر کدام با قوانین اکتاو گورجیف همخوانی دارد. از راه پروراندن قانون اکتاوها و معنای انیگرام، گورجیف راه‌های دیگری را برای دریافتن دنیا در اختیار شاگردانشان می‌گذاشت که آنها می‌توانستند به کمک آنها جایگاه خود را هم در دنیا پیدا کنند. شرایط کار و رقصهای مقدس. برای فراهم آوردن شرایطی که در آن توجه بتواند با شدت بیشتری به کار گرفته شود، گورجیف رقصهای
با شدت بیشتری به کار گرفته شود، گورجیف رقصهای مقدس یا «حرکات» را هم به شاگردانش یاد می‌داد که به صورت گروهی اجرا می‌شد. او مجموعه‌ای موسیقی هم به جا گذاشته که از آنچه در سفرهایش به معابد دورافتاده و جاهای دیگر شنیده بود، الهام گرفته شده و با همکاری شاگردش توماس دو هارتمن برای پیانو نوشته شده‌است. گورجیف روی این انگاره که جستجوگر باید خود جستجوی خود را رهبری کند تأکید می‌کرد. آموزگار نمی‌تواند کار شاگرد را برای شاگرد بکند، بلکه بیشتر راهنمایی در مسیر پیدا کردن خود است. در مقام آموزگار گورجیف در آفریدن
کردن خود است. در مقام آموزگار گورجیف در آفریدن شرایطی برای شاگردانش کارشناس بود که در آن رشد شدنی می‌گشت، و می‌شد پیشرفت کارایی با خواستن و اراده کردن در آن داشت. یافتن خود در مجموعه شرایطی که آموزگاری بااستعداد آرایش داده سود دیگری هم دارد. به گفتهٔ گورجیف: «باید دریابید که هر کسی خزانهٔ دانسته‌ای از نقشهایی دارد که در شرایط معمولی بازی می‌کند… اما او را در شرایطی بگذارید که تنها اندکی متفاوت است و می‌بینید که او نمی‌تواند نقش مناسبی بیابد و برای مدت کوتاهی خودش می‌شود.» نهاد تکامل هماهنگ مردم. پس از
خودش می‌شود.» نهاد تکامل هماهنگ مردم. پس از چهارسال فرار از انقلاب روسیه با دوجینی از پیروان و اعضای خانواده، گورجیف در فرانسه منزل می‌گزیند و نهاد تکامل هماهنگ مردم را در کاخ لو پریوره در فونتن‌بلو ـ آون در اکتبر (آبان) ۱۹۲۲ (۱۳۰۱) بنیاد می‌نهد. این نهاد مکتبی رازورمزگرا بود که بر اساس آموزهٔ راه چهارم گورجیف استوار گشته بود. به دنبال تصادف مرگبارش در ۱۹۲۴ (۱۳۰۲)، نهاد را بست و شروع به نوشتن "همه و همه چیز" کرد. گورجیف دیدارهای خود از آمریکا را و آموزش در آنجا را از ۱۹۳۰ (۱۳۰۹) از سر گرفت. آسپنسکی روایت
آنجا را از ۱۹۳۰ (۱۳۰۹) از سر گرفت. آسپنسکی روایت می‌کند که در آغاز کار با گورجیف در مسکو و سنت پترزبورگ گورجیف به شاگردانش اجازه نمی‌داد که چیزی در پیوند با گورجیف و انگاره‌هایش بنویسند یا چاپ کنند. گورجیف می‌گفت که شاگردانِ روشهای او، خود را در انتقال درست چیزهایی که در گروه‌ها گفته می‌شد ناتوان خواهند یافت. دیرتر گورجیف آسان‌گیری بیشتری از این لحاظ از خود نشان داد و پذیرفت که شاگردانش روایت‌های خود را از تجربه‌هایشان در کار گورجیف منتشر کنند. پس از گورجیف. پس از رخت بربستن گورجیف از این دنیا در ۱۳۲۸،