payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نشینان از تئاتر و محدودیت ظرفیت تماشاخانه هنرستان هنرپیشگی، سید علی خان نصر با کمک رئیس کل شهربانی در اوایل اردیبهشت سال ۱۳۲۰ سالن گراند هتل را که در آن زمان شعبه ای از بنگاه سینمای دیده بان بود، به مبلغ سه هزار ریال اجاره کرد و حدود ۲۵ هزار ریال هم از محل بودجه هنرستان هنرپیشگی برای مرمت و تبدیل غرفه‌های کوچک به سالنی با صندلی هزینه کرد تا تماشاخانه دایمی تهران ۷ الی ۹ شب پنجشنبه ۱۰ مهرماه ۱۳۲۰ در سالن گراند هتل افتتاح شد. سیدعلی خان نصر شخصا ریاست این تماشاخانه را به عهده داشت، اما پس از آن که پست سفیر
را به عهده داشت، اما پس از آن که پست سفیر ایران در چین به او پیشنهاد شد، به دلیل فعالیت‌های سیاسی تصمیم گرفت مدیریت تماشاخانه را به احمد دهقان بسپارد و او مدیر داخلی تئاتر شد. در این زمان بر روی تماشاخانه نصر نام "تئاتر تهران" نهاده شد. در واقع از حدود یک سال بعد، احمد دهقان مدیریت این تماشاخانه را به عهده گرفت. احمد دهقان نماینده مجلس، مدیر مجله «تهران مصور» در ششم خرداد سال ۱۳۲۹ در دفتر همین تماشاخانه در خیابان لاله زار به دست حسن جعفری کارمند شرکت نفت ایران و انگلستان ترور شد. تماشاخانه دائمی تهران تا
و انگلستان ترور شد. تماشاخانه دائمی تهران تا سال ۱۳۲۹ پا برجا بود. در سال ۱۳۳۷ و پس از آن چندین بار دچار آتش سوزی شد، اما پس از تعمیر در سال ۱۳۴۱ به پاس خدمات ارزنده سید علی خان نصر که در بهمن ۱۳۴۰ فوت شده بود با عنوان "تئاتر نصر" بازگشایی شد اما به تدریج تالار دچار رکود شد تا آن که در اوایل انقلاب توسط کمیته امداد امام خمینی(ره) مصادره و نهایتاً تعطیل شد. در سال ۱۳۶۷ واحد جهاد دانشگاهی برای احیا تئاتر نصر این مکان را اجاره و آن را بازگشایی کرد اما به دلیل فرسودگی و بی‌توجهی مسوولان سرانجام در مرداد ۱۳۸۱
فرسودگی و بی‌توجهی مسوولان سرانجام در مرداد ۱۳۸۱ در حین اجرای نمایش "سی و هفت شاهی جناب میرزا" تعطیل شد. کار مرمت و بازسازی «تئاتر نصر» در فاز نخست بازسازی‌ این ساختمان در اردیبهشت ۱۳۸۷ آغاز شد اما در خرداد ماه این اقدامات به دلیل کمبود بودجه و اعتبار متوقف شد. در دی ماه همان سال اعلام شد که روند بازسازی منوط به تفاهم با کمیته امداد به عنوان مالک بنا می‌باشد. نهایتاً در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۹۶ با امضای تفاهم‌نامه‌ای بین کمیته امداد امام خمینی به عنوان مالک و جهاد دانشگاهی که سرقفلی این بنا را در اختیار داشت با
دانشگاهی که سرقفلی این بنا را در اختیار داشت با شهرداری تهران، تملک این بنا در اختیار سازمان زیباسازی شهرداری تهران درآمد تا این سالن نمایش تاریخی مورد مرمت و بازسازی قرار گرفته و تبدیل به موزه شود.
باغ پهلوان‌پور مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهر مهریز استان یزد واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۳۳۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. باغ تاریخی پهلوان‌پور که در محله مزویرآباد (شهرک شهید زارعین) مهریز واقع شده، یکی از شاخص‌ترین آثار یزد که یادگار دوران قاجاریه در ایران است. این باغ در اصل متعلق به شخصی به نام «حسن ملارضا» بوده، ولی بعد از او، مالکیت باغ در اختیار داماد او یعنی آقای «علی پهلوان‌پور»، از پهلوانان مهریزی، قرار می‌گیرد. علی پهلوان‌پور یکی از تاجران یزدی در آن
می‌گیرد. علی پهلوان‌پور یکی از تاجران یزدی در آن زمان بود که نام باغ از نام او گرفته شده است. این باغ توسط میراث فرهنگی استان یزد خریداری و تعمیر و مرمت شده است. موزه مردم‌شناسی پیش از آن که در باغ پهلوان‌پور آغاز به کار کند، در یکی از حمام‌های تاریخی شهر مهریز با نام گرمابه استهریج بر پا بود و سپس به این مکان منتقل شد. در این مجموعه بیش از ۴۰۰ اثر شامل انواع ابزارآلات مشاغل بومی، ظروف پخت غذا، کتیبه‌های قدیمی، پوشاک سنتی و غیره را می‌توان دید. آب و قنات. باغ پهلوان‌پور مهریز به دلیل روان بودن آب از داخل
باغ پهلوان‌پور مهریز به دلیل روان بودن آب از داخل آن از گذشته دارای جاذبه خاصی بوده است. این آب از قنات مشهور به «حسن‌آباد» سرچشمه می‌گیرد که قنات نیز در فهرست آثار جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. آب قنات حسن‌آباد درختان چناری را که در حاشیه آن روییده‌اند، سیراب می‌کند. زمین‌های این باغ از آب قنات شاه‌حسینی و قنات مزویرآباد، آبیاری می‌شود. باغ دارای ۱۶ حقابه (سهمیه آب در اصطلاح محلی یزد حقابه نامیده می‌شود) است که هر ۱۲ روز یکبار به آن متعلق می‌گیرد. زمان هر حقابه بین ۱۰ الی ۱۱ دقیقه است که به آن سبو نیز
هر حقابه بین ۱۰ الی ۱۱ دقیقه است که به آن سبو نیز گفته می‌شود. دو طرف جوی اصلی باغ پهلوان پور درختان تنومند و سالخورده چنار قرار دارند. درختان مثمر باغ نیز شامل انار، بادام و خرمالو است و کاشت این درختان با توجه به گرمای زیاد استان یزد نمایانگر آب و هوای متفاوت نسبتاً خنک این منطقه است. معماری. باغ پهلوان‌پور از لحاظ معماری نمایانگر تغییرات سبک باغ‌سازی کهن ایرانی به سمت و سوی باغ‌سازی رایج امروزی است. این باغ شامل یک مجموعه ورودی، ساختمان کوشک یا شربت‌خانه، بنای زمستان‌خانه، بنای سرایداری، حمام و آشپزخانه
بنای زمستان‌خانه، بنای سرایداری، حمام و آشپزخانه است. سبک معماری آن ترکیبی از معماری کوشکی و حیاط مرکزی است که کوشک اصلی در مرکز آکس اصلی باغ قرار دارد، مسیر عبوری آب در باغ نیز از این محور است. علاوه بر این محور اصلی آب در یک محور دیگر نیز جریان دارد که باغ‌آرایی حول این دو محور به وجهی زیبا صورت گرفته است، به این معنا که درختان نظام ساز باغ در حاشیه این دو خیابان کاشته شده‌اند. مجموعه ورودی باغ شامل برج - اصطبل و کاهدان است. که در حال حاضر به موزه مردم‌شناسی تبدیل شده است. تزیینات برج همانند تزیینات دوره
تبدیل شده است. تزیینات برج همانند تزیینات دوره زندیه است اگر چه تاریخ احداث تمامی این سه بنای ذکر شده مربوط به دوره قاجار است. زیباترین بنای باغ کوشک یا شربت‌خانه است که در راستای اصلی‌ترین مسیر باغ واقع گردیده است. ساخت کوشک به دوره قاجار مربوط می‌شود و در سه سطح (دو و نیم طبقه) طراحی شده است. بخش داخلی کوشک شامل تالار- حوضخانه و گوشوارها است. آب قنات حسن‌آباد از وسط کوشک عبور می‌نماید، و در باغ جاری می‌شود. بنای معروف دیگر که در مجموعه وجود دارد، بنای زمستان‌خانه است که ساخت آن به دوره پهلوی اول مربوط
است که ساخت آن به دوره پهلوی اول مربوط می‌شود از آن جهت به زمستانخانه مشهور است که جهت آن با توجه به اقلیم منطقه، بنا را برای استفاده در زمستان مناسب می‌ساخته است. این بنا در یک طبقه ساخته شده و اتاق‌های نشیمن، پستو، طنبی و مطبخ را شامل می‌شود. در حال حاضر سوئیت‌های اقامتی باغ در این بخش قرار دارند. در کنار کوشک آشپزخانه، حمام و انباری قرار داشته است که حمام اخیراً بوسیله حفاری از زیر خاک بیرون آورده شده است. بنای مشهور به سرایداری نیز که محل سکونت و کارگاه خدمه باغ بوده است در جبهه شمالی باغ قرار دارد.
خدمه باغ بوده است در جبهه شمالی باغ قرار دارد. هتل. باغ پهلوان‌پور اکنون تبدیل به هتل باغ پهلوان پور شده است. هتل باغ پهلوان پور مهریز که فعالیت خود را به‌عنوان یک اقامتگاه از سال ۱۳۸۸ آغاز کرد، حدود ۱۳ اتاق در ظرفیت‌های یک‌تخته تا چهارتخته دارد. این هتل دارای پارکینگ رایگانی به ظرفیت ۴۰۰ خودرو و چشم‌اندازی رو به فضای سرسبز باغ است. در محیط باغ امکاناتی همچون زمین فوتبال ساحلی و والیبال ساحلی، میز تنیس، فوتبال‌دستی و… قرار داده شده است. سوئیت‌های باغ دارای ساختار سنتی هستند.
خانه نراقی مربوط به اواخر دوره قاجار - دوره پهلوی اول است و در همدان، خیابان عباس‌آباد، کوچه کبابیان، بن‌بست خوانساری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۱۴۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید اما مالک آن با شکایت به دیوان عدالت اداری، این بنا را از ثبت ملی خارج کرد، بی آنکه نسبت به مرمت آن اقدامی کند. خانه نراقی دارای اندرونی و زمستان نشین بوده و به صورت ساختمانی دو طبقه با تزئینات آجری خاص با حوض‌خانه‌ای زیبا در قسمت پایینی آن ساخته شده بوده است‌. قناتی زیر این عمارت وجود داشته که در حال
است‌. قناتی زیر این عمارت وجود داشته که در حال حاضر کور شده اما باعث شده آب زیر این خانه به صورت دریاچه جمع شود.
محوطه قاسم‌آباد بی بی دوست مربوط به سدهٔ ۶ و ۷ ه.ق است و در شهرستان زابل، بخش شیب آب، روستای دهمرده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۴۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. جستارهای وابسته. قاسم‌آباد در بخش مرکزی زابل واقع است نه در بخش شیب آب
محوطه آسیاب بادی رنده مربوط به سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان زابل، بخش مرکزی، روستای رنده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۴۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. آسباد رنده سیستان را می‌توان قدیمی‌ترین سازه مکانیکی ایران نامید. این اثر با ارتفاع تقریبی ۱۲ متر دارای دو محور و دو آس خانه بوده که به همین دلیل به آس دو پره نیز مشهور است، همچنین بر روی جدار خارجی دیوارهای مرتفع آن تزیینات خشتی به چشم میخورد که تا به امروز زینت بخش این اثر می‌باشد. با توجه به
تا به امروز زینت بخش این اثر می‌باشد. با توجه به وفور غلات و به استناد کتب تاریخی که از سیستان با نام انبار غله ایران یاد ی،کنند مردم سیستان در گذشته‌هایی نه چندان دور با رام کردن نیروی باد و استفاده مثبت از بادهای موسمی ،منطقه نظیر بادهای ۱۲۰ روزه در تابستان و باد قوس در زمستان با ساخت آس بادهای عمود محور غلات را ارد کرده و نیاز غذایی خود و مردم سرزمین‌های دور و نزدیک را مرتفع می‌ساختند. نتایج حاکی از آن است که قدمت آسبادها و مجموعه محوطه های منطقۀ رنده, بیشتر از آسبادهای منطقۀ حوضدار بوده و مربوط به قرون
از آسبادهای منطقۀ حوضدار بوده و مربوط به قرون 6 تا 9ه‍.ق. می‌گردد. این مجموعه دربردارنده بیشترین تعداد آسباد مربوط به قرون میانه اسلامی است که براساس همین می توان آن را بزرگ‌ترین مجموعۀ تولید آرد منطقه معرفی نمود. در این میان, آسباد معروف به «سه پره» بزرگ‌ترین آسباد شناخته شده شرق ایران است که در دوره‌های بعد, نوع و سبک معماری آن با حذف حیاط جانبی و اتاق انبارهای پیرامون آن, در آسبادهای صفوی منطقۀ حوضدار, تداوم یافته است. این اثر تاریخی در کیلومتر ۲۰ جاده زابل به دوست محمد و در مجاورت روستای شندل قرار
زابل به دوست محمد و در مجاورت روستای شندل قرار دارد.
موزه زنده سفال کلپورگان تنها موزه زنده سفال در جهان است که قدمت آن به آثار موجود در آن به هفت هزار سال پیش بر می‌گردد . سفال کلپورگان به صورت کاملاً دستی، بدون چرخ سفالگری و توسط زنان بلوچ ساخته می‌شود که در بلوچستان شهرستان سراوان بخش مرکزی، روستای کلپورگان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۴۷۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران ثبت شده و در سازمان یونسکو نیز به ثبت جهانی رسیده‌است. ساخت موزه. این موزه به دستور فرح پهلوی در سال ۱۳۵۱ و پس از اطلاع وی از ساخت سفال توسط زنان و دختران در جهت حمایت از این
ساخت سفال توسط زنان و دختران در جهت حمایت از این قشر و ماندگاری آن برای آیندگان و جهانیان ساخته شد، لازم بذکر است به گفته بسیاری از ساکنان روستای فرح پهلوی در جهت حمایت از این قشر هنرمند اقدام به خرید تضمینی سفال آنان می‌نمود و به فرد گماشتهٔ سازمان دستور داده بود پس از خرید و پرداخت دستمزد هنرمندان، ساخته‌های دست این زنان، سفال را در صورت وجود مشتری و خواهان بفروشد و در غیر اینصورت سفال‌ها را به گوشه ای از دشت‌های روستا برده و بشکند اما نگذرد هنرمندان کارگاه به دلیل نبود بازار و مشتری دلسرد شوند؛ این
کارگاه به دلیل نبود بازار و مشتری دلسرد شوند؛ این داستانی است که اگر از همهٔ اهالی روستای کلپورگان پرسیده شود آن را نقل می‌کنند و توجه و اهمیت فرح پهلوی را به فرهنگ و هنرمندان می‌رساند.
تپه دیک قیصرق مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان سرآب، بخش مهربان، روستای قیصرق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۴۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
غار بورنیک در شهرستان فیروزکوه، بخش مرکزی، روستای هرانده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۳۳۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. رسیدن به غار بورنیک تهران برای رسیدن به غار بونیک تهران باید ماشین ها را در روستا پارک کنید و در مسیر پاکوبی که کنار رودخانه و به سمت دهانه ی غار می رود، راه بیفتید. مسیر پاکوب حدود یک ساعتی از میان باغ های سیب روستا ادامه پیدا می کند و با گذر از چندین نیزار و چمن زار به پای کوهی می رسد که غار در بالای آن قرار دارد. برای رسیدن به ورودی غار هم، باید از مسیر
دارد. برای رسیدن به ورودی غار هم، باید از مسیر پاکوب جداشوید و حدود نیم ساعت در کنار رودخانه بالا بروید تا به دهانه ی بزرگ و عریض غار بورنیک تهران برسید.
تپه آسیاب خرابه ۳۴ - K مکانی مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان کنگاور، روستای شورچه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۶۱۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه عماد الدوله برناج مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان هرسین، روستای برناج واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۸۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. رامتین ملکی برناجی
تپۀ صحبت‌آباد یا تپۀ گنیل مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان است و در شهرستان هرسین، روستای صحبت‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۹۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. عرصه و حریم. محدوده‌ عرصه و حریم تپۀ صحبت‌آباد در سال ۱۴۰۳ با گمانه‌زنی مشخص شد و در ۱۵ دی ۱۴۰۳ طی نشست شورای حریم وزارت میراث فرهنگی مورد تصویب قرار گرفت.
تپه کوریجان ۲ مربوط به دوران پیش از تاریخ ایران باستان - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان کبودرآهنگ، بخش مرکزی، روستای کوریجان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۷۰۱۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. [ دیار تاریخی کوریجان ]
تپه خرابه سار مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در استان قزوین، شهرستان آوج، بخش مرکزی، روستای اردلان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۰۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه عشرت‌آباد ۱. تپه عشرت اّباد۱ مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بوئین‌زهرا، بخش مرکزی، روستای عشرت اّباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۴۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.&lt; تپه عشرت‌آباد ۲. تپه عشرت آباد ۲ مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بوئین‌زهرا، بخش مرکزی، روستای عشرت اّباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۴۹۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کوره بولاغ مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در استان قزوین، شهرستان آوج، بخش آبگرم، روستای یمق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۱۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه قبرستان جن تپه ۲ مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بوئین‌زهرا، بخش اّوج، در روستای حصار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کندیری۴ مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در استان قزوین، شهرستان آوج، بخش مرکزی، روستای پرسبانج واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۶۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آلتین‌تپه (ترکمنی سیریلیک: Алтын-Депе، ترکمنی لاتین: Altyndepe، در ترکمنی به معنای تپه طلایی) یک محوطه باستانی مزبوط به عصر برنز در ترکمنستان و در نزدیکی عشق‌آباد است. تاریخ. این محوطه برای نخستین بار در ۳۲۰۰ تا ۲۴۰۰ سال قبل از میلاد و در دوره بعدی، ۲۴۰۰ تا ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد مسکونی بوده‌است. آلتین تپه در اواخر دوره مس‌سنگی به یک مرکز بزرگ با مساحت ۲۵ هکتار تبدیل شد. این محوطه توسط یک دیوار خشتی و برج‌های مستطیل‌شکل احاطه شده‌بود. این سایت به دلیل بقایای یک زیگورات قابل توجه است. این مجتمع مذهبی با ارزش
یک زیگورات قابل توجه است. این مجتمع مذهبی با ارزش یک برج چهار طبقه از نوع زیگورات بین‌النهرین بود. این سازه همچنین دارای اصالت زرتشتی توصیف شده‌است. تمدن آلتین تپه با فرهنگ‌های همسایه ارتباط نزدیک داشت. ارتباطات. ظروف لعابی مربوط به شمال شرقی ایران (تپه‌حصار، تورنگ‌تپه)، در طول حفاری در قسمت‌های اشرافی‌نشین یافت شده‌است. نمازگاه‌تپه و آلتین‌تپه همچنین با اواخر تمدن دره سند (حدود ۲۰۰۰–۱۶۰۰ قبل از میلاد) در تماس بودند. در آلتین تپه، بسیاری از وسایل تمدن دره سند، از جمله اشیاء ساخته شده از عاج و نیز مهرهایی
سند، از جمله اشیاء ساخته شده از عاج و نیز مهرهایی از نوع تمدن دره سند پیدا شده‌است که حداقل یک مورد حاوی نوشته‌های تمدن دره سند است. فرهنگ. ماسون (۱۹۸۸) فرهنگ این تمدن را دارای منشأ دراویدی می‌داند. همچنین، ساریانیدی این تمدن را وابسته به تمدن هندی-ایرانی می‌داند. از نظر مردم‌شناسی، مردمان این تمدن، قفقازی و از نژاد مدیترانه‌ای بوده‌اند. زبان مردمان این تمدن نیز دارای منشأ دراویدی دانسته شده‌است. کشاورزی و صنعت. مردمان این تمدن به کشاورزی می‌پرداختند و همچنین شکار دارای اهمیت بوده‌است. گاری‌های دو چرخ از
شکار دارای اهمیت بوده‌است. گاری‌های دو چرخ از ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح در آلتین‌تپه، اولین شواهد کامل در مورد حمل و نقل چرخ در آسیای میانه است، اگرچه در منابع شواهد نسبتاً قدیمی‌تری نیز ذکر شده‌است. این گاری‌ها ابتدا توسط گاو یا گاو نر کشیده می‌شدند. با این حال یک مدل از یک گاری کشیده شده توسط یک شتر مربوط به ۲۲۰۰ سال قبل از میلاد در آلتین‌تپه یافت شده‌است.
چلمک تپه مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در استان مرکزی، شهرستان زرندیه، بخش خرقان، روستای چناقچی سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۶۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه انجیلاوند مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان ساوه، روستای انجیلاوند سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۶۲۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. منابع. روستای انجیلاوند علیا و سفلی قبل از سال ۱۳۶۸ سرسبز وآباد بود اما بعد از سال ۶۸ به واسطه سیاستهاوتصمیمات نادرست در قبال حداث سد ساوه (غدیر) و خشک شدن رودخانه روستا، مردم روستا ناچار به مهاجرت به شهرها شدند. در حال حاضر از حدود ۲۰۰ خانوار انجیلاوند علیا ۵ یا ۶ خانوار در روستا ساکن هستند.
محوطه پیچ بن مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش الموت، روستای پیچ بن واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۴۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این‌روستای زیباو سرسبز یک روستای تورسیتی و پر از جاذبه های طبیعی برای گردشگران است آبشار تارانتوس یکی از مکان های دیدنی پیچ بن است.
تپه ترک جار مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در استان قزوین، شهرستان قزوین، بخش رودبار الموت شرقی، روستای مسعودآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قلعه قدیمی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش مرکزی، روستای زویار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۶۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قلعه مرز مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش مرکزی، روستای عبدل‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۷۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه بادمچین مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش مرکزی، روستای بادمجین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه یاکند بالا مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش کوهین، روستای یاکند علی‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کول لیک مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش کوهین، شهر کوهین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قدیمی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش کوهین، روستای یله‌گنبد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه یوخاری قلعه۱ مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش کوهین، روستای ساربانک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵۹۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه سویخ بولاغ (۲) مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش کوهین، روستای یله‌گنبد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۶۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
برج مقبره بابا پیره (در گویش محلّی: بُوَه پیره)، مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان نهاوند، دهستان قشلاق، جاده نهاوند به کرمانشاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۰۳۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بر اساس گمانه زنی برخی از محققین این برج مقبره متعلق به نعمان ابن مقرن یکی از سرداران و فرماندهان عرب در حمله اعراب به ایران در جنگ نهاوند می‌باشد، که در سال ۲۱ هجری یا ۶۴۱ میلادی پس از سه روز نبرد سنگین در پشت دروازه‌های نهاوند به دست سربازان ایرانی به فرماندهی
نهاوند به دست سربازان ایرانی به فرماندهی پیروزان کشته شد. لازم به ذکر است باباها و پیرها از بزرگان عرفان به‌ خصوص در قرون هفتم تا دهم هجری بوده‌اند و بناهای تاریخی متعددی با عنوان بابا پیر در ایران وجود دارد و گروهی از محققین بر این باور هستند که صرف کشته شدن نعمان در نهاوند مبنای علمی مناسبی برای انتساب این بنای قاجاری به مدفن وی نمی باشد و انجام کاوش های باستان شناسی در خصوص این بنا را ضروری می دانند.
خانه نقی قصابی اثری مربوط به دوره پهلوی است که در ماسوله شهرستان فومن گیلان واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۲۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه فرهاد آذر مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان فومن، شهرک تاریخی ماسوله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۳۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بازار شیخ علاء الدوله یا بازار مرده‌ها مربوط به دوره زند و قبل از آن است و در سمنان، در خیابان امام واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۶۳۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه شکور رهبر ماسوله مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان فومن، شهرک تاریخی ماسوله واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۳۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. منابع. __نمایه__
جاده سنگ‌فرش سیاه‌کوه مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان گرمسار، دشت کویر نمک، منطقهٔ سیاه‌کوه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۶۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این جاده به دستور شاه عباس از دریاچه نمک تا دامغان ساخته‌شد، و از کاروانسراهای مرنجاب و سیاه‌کوه می‌گذشت. ده فرسنگ از این راه را از میان لجنزارها و شورابه‌های لغزندهٔ کویری با سنگ، زغال چوب و ساروج پی‌ریزی کردند. در کتاب عالم آرای عباسی هزینه‌های نقدی این راه ده‌هزار تومان برآورد شده‌است.
مسجد جامع و حسینیه آرادان مربوط به دوره قاجار است و در آرادان، مجاور امامزاده شاه نظر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۶۴۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. وضعیت تکیه آرادان. تکیه آرادان، در کنار خیابان اصلی در نزدیکی بقعه امام زاده سلطان شاه نظر واقع شده‌است. این تکیه در دوره قاجاریه و برای نمایش تعزیه ساخته شده بود و دارای ارزش تاریخی است. بنا دارای دو در ورودی است که دراصلی و بزرگ آن از سمت خیابان و ورودی دیگر آن از سمت کوچه باز می‌شود. تکیه ازحجره‌ها و طاق‌نماها و اتاق‌هایی
می‌شود. تکیه ازحجره‌ها و طاق‌نماها و اتاق‌هایی تشکیل یافته و دارای یک صحن روباز و بزرگ که بلندگاهی به اندازه ۴*۴ متر که محل نمایش تعزیه است می‌باشد، این تکیه دارای دو ایوان غربی و شرقی است که ایوان غربی آن در واقع راه دسترسی به تکیه است. لازم به ذکر است که این تخت تعزیه این تکیه که شبیه با تحت تعزیه قودجان اصفهان بوده، در دوره رضا شاه، توسط خان منطقه تخریب شد اما در دهه 40 مجدد ساخته شد. تا قبل از سال 1386 شمسی، این تکیه مسقف نبوده و سقف آن با پارچه پوشانده میشد اما بعد از سرما و زمان آن سال با کمک مردم و
میشد اما بعد از سرما و زمان آن سال با کمک مردم و بانی گری تعزیه خوانی همچون سیدمهدی دریایی، سقف این تکیه مسقف شد. نقل قولی از چادر سفید تکیه آرادان قبل از مسقف شدن. در روز نهم ماه محرم، محله جلیل آباد آرادان، میزبان عزاداران حسینی بود. در راه بازگشت به آرادان، زواری که از شهر تهران بودند و دختر معلولی داشتند به رئیس هیئت امنای وقت، یعنی حیدرخان حیدری، برخورد می‌کنند. حیدرخان، یک ظرف نذری به آن‌ها می‌دهد و مرد خیاط، داستان دخترش را برای ایشان بازگو می‌کند. در نهایت آن‌ها راهی شهر مشهد برای شفا دخترشان
در نهایت آن‌ها راهی شهر مشهد برای شفا دخترشان می‌شوند که نرسیده به نیشابور، این دختر شفا پیدا می‌کند. مرد خیاط، با مشاهده وضعیت دخترش، شبانه به آرادان باز می‌گردد و سراغ خانه حیدرخان را می‌گیرد. حیدرخان و پدرش که وضعیت دختر را دیده بود با مشاهده وضعیت دختر،سجده شکر به جای می‌آوردند و مرد قول می‌دهد که با هزینه خودش، تمام سقف هیئت را با چادر سفید رنگ بپوشاند. این چادر تا تابستان سال 1386 بخشی بزرگ از هیئت را می‌پوشاند اما به علت فرسودگی چادر و همچنین سرمای شدید، تصمیم به این گرفته شد که تکیه مسقف شود. از
شدید، تصمیم به این گرفته شد که تکیه مسقف شود. از این روی در بین اهالی شهر این تکیه به دارالشفا نیز مشهور است. مراسم نخل گردانی در آرادان. یکی از زیباترین مراسماتی که آرادان برگزار می‌شد، نخل گردانی بود. این نخل توسط جوانان آرادان حمل می‌شود و مرحوم ابراهیم رنجبر که ساکن در محله پشت قلعه آرادان بود، زیر آن نوحه می‌خواند. در حال حاضر این نخل وجود ندارد و این مراسم نیز برگزار نمی‌شود. موعد برگزاری این مراسم نیز 10 محرم بود.
آب‌انبار آرادان اثری تاریخی مربوط به دوره قاجار است که در داخل شهر آرادان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۶۶۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در حاشیه جاده اصلی آرادان به سمنان و در مجاورت منطقه علی‌آباد آرادان، آب انبار دیگری نیز به نام آب انبار علی‌آباد آرادان وجود دارد که برخی این دو آب انبار را با هم اشتباه می‌گیرند.
حمام حاجی رئیس مربوط به دوره قاجار است و در تربت حیدریه، انتهای خیابان روحبخش واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۱۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه قمیشلو تیران مربوط به دوره قاجار است و در تیران، پناهگاه حیات وحش واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۴۳۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه سرتیپ سده‌ای مربوط به دوره قاجار است و در خمینی شهر، محله لادره فروشان، بلوار توحید واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۴۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این مجموعه شامل چند خانه، دیوانخانه، حمام و حسینیه می‌باشد؛ که در محله فروشان خمینی شهر (سده) اصفهان قرار گرفته است. ساخت آن را به سرتیپ محمد حسین خان امینی سدهی که از فرماندهان قشون ظل السلطان حاکم وقت اصفهان در زمان ناصرالدین شاه قاجار بوده است. وی داماد اول ظله سلطان بوده است. نسبت می‌دهند ونمونه واضحی از معماری دوره قاجار
نسبت می‌دهند ونمونه واضحی از معماری دوره قاجار می‌باشد سر در ورودی کتیبه‌ای موجود است که ساخت بنا را به سال ۱۳۱۵–۱۳۱۶ هجری قمری نشان می‌دهد و با استناد به کتیبه‌ای که هم‌اکنون در تالار پذیرایی (شاه‌نشین) قرار دارد. می‌توان نتیجه گرفت که ساخت این بنا به احتمال زیاد طی یک سال صورت گرفته است. براساس گفته‌های موجود ظل السلطان حاکم وقت اصفهان قصد بازدید از خمینی شهر (سده) را داشته است که سرتیپ به دلیل نداشتن محل پذیرایی مناسب از وی درخواست مهلت دو ساله جهت مهیا نمودن عمارتی در شأن او نموده که با موافقت روبرو شد