payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ابتدا مشکلاتی برای مقاومت و ایستایی آن پدیدآورده بود. شکل کلی بنای تکیه دولت از بیرون به صورت منشوری ۸ ضلعی بود که در داخل به یک استوانه کامل با قطر میانی حدود ۶۰ متر تبدیل می‌شد. این بنا برای گنجایش حدود ۲۰ هزار نفر طراحی شده بود. تکیه دولت تا پیش از احداث کاخ‌ها و ساختمان‌های بلند در اواخر دوره قاجار، از بلندترین بناهای پایتخت بود، به‌طوری‌که از ۵ فرسنگی شهر پیدا بود. صحن مرکزی. صحن مرکزی این بنا را داربستی از الوار و تیرهای چوبی می‌پوشاند که با بستها و تسمه‌های آهنی درهم چفت شده و بر روی دیوارهای بنا
تسمه‌های آهنی درهم چفت شده و بر روی دیوارهای بنا تعبیه شده بود و سقفی گنبدی را بر روی صحن تشکیل می‌داد که در مواقع لزوم چادر کرباسی ضخیمی بر روی آن می‌کشیدند البته پس از آنکه این چوب بستها از چند جا شکست یا تَرَک برداشت، مهندس بتون فرانسوی به فرمان مظفرالدین شاه نیم قوسهایی آهنی به جای قوس‌های چوبی کار گذاشت. نیم قوس‌های آهنی دوازده عدد بود که هر کدام از پنج تکه مجزا تشکیل و با پیچ و مهره به هم وصل می‌شد و دیگر به پشت بندهای آجری در سقفِ اتاق‌های تکیه احتیاجی نبود. همچنین در زمان سلطنت مظفرالدین شاه
احتیاجی نبود. همچنین در زمان سلطنت مظفرالدین شاه (۱۳۱۳–۱۳۲۴) چون فشار پوشش چوبی در طبقه چهارم بنا خرابی‌هایی ایجاد کرده بود و بیم آن می‌رفت که فشار پوشش باعث خرابی بنا شود، برای کاهش فشار و حفظ قسمت‌های دیگر بنا، از آن یک طبقه صرفنظر شد و طبقه آخر را ویران ساختند. ورودی‌های بنا. تکیه دولت سه ورودی داشت: ورود به اتاق‌ها و خروج از آن‌ها از طریق راهروهای پشت آن‌ها صورت می‌گرفت. اتاق‌ها و طبقات بنا. در اطراف صحن، بیست طاق (هر یک به عرض ۷/۵ متر) با دیوارها و ستون‌های کاشی کاری قرار داشت و روی طاقها اتاق‌هایی در
کاشی کاری قرار داشت و روی طاقها اتاق‌هایی در دو طبقه ساخته شده بود. اتاق‌های طبقهٔ اول ویژه وزیران و حکام ولایات بود که با نظارت ناظر یا کارپرداز کاخ، یا به اصطلاح آن دوره فراشباشی، میان آن‌ها تقسیم می‌شد. اتاقهای طبقه دوم اُرُسی داشت و ویژه بانوان حرم بود. جلوی غرفه‌های طبقه فوقانی را پرده می‌کشیدند و هر غرفه متعلق به یکی از زنان حرم شاه بود که آن‌ها هم مهمان‌های خود را که از طبقه اعیان بودند، برای تماشای تعزیه به غرفه خود دعوت می‌کردند. طبقه سوم، جایگاه نقاره‌چی‌ها بود که با نرده‌ای حفاظت می‌شد در هر
نقاره‌چی‌ها بود که با نرده‌ای حفاظت می‌شد در هر طبقه تکیه، غرفه‌ها و طاق نماهایی مشرف به فضای مرکزی وجود داشتند که هرکدام برای یکی از بزرگان کشوری و اعیان در نظر گرفته شده بود. تعدادی از این غرفه‌ها دارای در و پنجره‌های ارسی بودند و دسترسی به آنها، از طریق دالان‌ها و راه پله‌های پشت غرفه‌ها امکان‌پذیر بود. در اطراف آن نیز طاقنماهائی ساخته بودند به عرض تقریبی هفت متر و نیم که ستون‌ها و دیوارهای خارجی آن کاشی‌کاری بود. روی این طاقنماها اتاق‌هایی در دو طبقه وجود داشت که پنجره‌های آن را به صورت «اُرُسی» درست
داشت که پنجره‌های آن را به صورت «اُرُسی» درست کرده بودند. با وجود اینکه هیچگونه اهتمامی برای قرینه‌سازی در طرح اتاق‌ها و رواق‌ها به کار برده نشده بود، از عظمت و جلال بنا اصلاً کاسته نشده، سهل است که یک تنوع مطلوب و زیبایی در طرح کلی آن به وجود آورده بود که شخص از دیدنش لذت می‌برد. پنجره جایگاه اختصاصی خاندان سلطنت که در عقب منبر و در مقابل جایگاه پادشاه قرار داشت دو برابر بلندتر از پنجره اتاق‌های دیگر و معماری آن با سایر اتاق‌ها متفاوت بود. این اتاق‌ها را با فرش‌های پرقیمت و پرده‌های زیبا زینت کرده بودند.
فرش‌های پرقیمت و پرده‌های زیبا زینت کرده بودند. عرض طاقنماهائی که راه ورود و خروج به تکیه را تشکیل می‌داد با سایر طاقنما تفاوت داشت. ایوان ویژهٔ شاه. در یک سمت تکیه ایوان وسیعی دیده می‌شد که رواق آن با نقش‌های کاشی الوان و آجر زینت یافته بود. این ایوان وسیع جایگاه مخصوص مقام سلطنت بود. اتاقِ ویژه شاه در تکیه دولت در طبقه دوم، ارتفاع بیشتر و سردر و سقف بلندتری داشت هنگام اجرای تعزیه پردهٔ توری سیاهی در برابر غرفه شاه آویخته می‌شد و شب‌ها هم در آن چراغی روشن نمی‌کردند و علت این کار این بود که شاه و مردم
نمی‌کردند و علت این کار این بود که شاه و مردم بتوانند آزادانه صحنه‌های تعزیه را تماشا کنند. درونشد به اتاق‌ها و برونشد از آن‌ها از راه راهروهای پشت آن‌ها صورت می‌گرفت تزیینات داخلی. بر اساس وصف‌هایی که از فضای درونی تکیه دولت برجا مانده است، می‌توان گفت که تزیین در آن بیش از معماری کلی و نمای بیرونی اهمیت داشته است، به ویژه استفاده از شمعدان‌های چند شاخه و دیوارکوب‌ها و چلچراغ‌ها و شمع‌ها و مانند این‌ها که نورپردازی فضای تکیه را چشمگیر می‌کرد. نورپردازی بنا. در وسط سقف تکیه دولت چهل‌چراغی آویزان بود که با
در وسط سقف تکیه دولت چهل‌چراغی آویزان بود که با چهل‌چراغ‌ها و قندیل‌ها و لاله‌هایی که در شب‌های تعزیه‌داری متجاوز از پنج‌هزار شمع در آن‌ها روشن بود، به آن بنا و مراسمی که در آن برگزار می‌شد، جلوه و جلال خاصی می‌بخشید. با استفاده از شمعدان‌های چند شاخه و دیوارکوب‌ها و چلچراغها و شمع‌ها و مانند این‌ها که نورپردازی فضای تکیه را چشمگیر می‌کرد. چلچراغی در وسط سقف قرار داشت چندی نیز با نیروی برق روشن می‌شد ، بخشی از نور تکیه، به ویژه سکوی وسط، از چراغ‌های لاله فنری با کاسه بلور که فراش‌ها حمل می‌کردند، تأمین
فنری با کاسه بلور که فراش‌ها حمل می‌کردند، تأمین می‌شد. تعداد شمع‌هایی که در تکیه افروخته می‌شد، به حدی بود که با مقاطعه جمع‌آوری پیه و گچ شمع‌های سوخته و نیمه سوخته، بخشی از مخارج روضه خوانی تأمین می‌گردید سایر تزیینات. گذشته از منابع نور، داخل تکیه را با تاج‌های گل و پارچه‌ها و قالی‌های گرانبها و آیینه می‌آراستند. تزیین هریک از طاق‌ها بر عهده یکی از رجال بود و رقابت میان آنان به شکوه بیشتر آرایه‌ها منجر می‌شد. بخش‌هایی نیز به درویشان اختصاص داشت که با تخت پوست، کشکول، بوق و تسبیح تزیین می‌شد. شاه نیز
تخت پوست، کشکول، بوق و تسبیح تزیین می‌شد. شاه نیز اثاثی خاص تکیه دولت تدارک دیده بود. تزیین هر غرفه را یکی از رجال معروف و متمکن به عهده می‌گرفت و درنتیجه یک نوع رقابت مذهبی در این کار بین اشخاص ایجاد می‌شد. در چهار طرف تکیه، حوض‌های پرآبی قرار داشت که نوجوانانی با لباس عربی، غالباً بر اساس نذر والدینشان، سقاییِ حاضران در تکیه را بر عهده داشتند، در زمستان برای تأمین گرما در چند جا منقل می‌گذاشتند. گذشته از همه این‌ها عظمت و جلال تکیه بیشتر به سبب مراسم پرشکوهی بود که به نام «تعزیه» در آن برگزار می‌شد. در
بود که به نام «تعزیه» در آن برگزار می‌شد. در این مراسم در و دیوار را با چهل چراغ‌ها و قالیچه‌ها و شال‌های کشمیری و تابلوهای نفیس و سایر اشیاء گرانقیمت تزیین می‌کردند. منبر تکیه. در تکیه دولت، منبری بزرگ وجود داشت که برخی آن را دارای بیست پله و برخی دیگر دارای چهارده پله نوشته‌اند که دو دیواره جانبی آن از مرمر یکپارچه بود. بلندی آن حدود یک طبقه تکیه بود و به سفارش معیّرالممالک در یزد ساخته شده بود. این منبر را در زمان انقلاب مشروطه از تکیه خارج کرده و در میدان توپخانه گذاشته بودند و شیخ فضل اللّه نوری بر آن
توپخانه گذاشته بودند و شیخ فضل اللّه نوری بر آن سخنرانی می‌کرد. در مقابل این ایوان در انتهای صحن تکیه، منبری از سنگ مرمر با چهار پله بر روی سکوی مرتفعی قرار داشت که قبل از شروع تعزیه چند واعظ بر روی آن وعظ می‌کردند و مردم را برای مشاهده وقایع تعزیه آماده می‌کردند. سکوی تکیه دولت. در وسط این محوطه سکوی گردی بود به شعاع تقریبی ۹ متر و ارتفاع ۹۰ سانتی‌متر با ازاره سنگی منقوش با قاب و شمسه قرار داشت که سطح آن آجرفرش بود. در این ازاره دریچه‌هایی تعبیه شده بود که احتمالاً به زیرزمین گشوده می‌شد. و برای رفتن بر
احتمالاً به زیرزمین گشوده می‌شد. و برای رفتن بر روی سکو دو پلکان در دو سوی آن ساخته شده بود که هر یک دارای سه پله بود. دور سکو، محوطه‌ای به عرض تقریبی شش متر برای گذر اسبها و دسته‌های موسیقی منظور شده بود. پلکانی در شش ردیف با یک پیش‌آمدگی دور تا دور صحن و پیوسته به ساختمان گِرد تکیه قرار داشت که مشرف بر صحن مرکزی و سکوی آن بود. این بخش، مخصوص زنان بود دور این سکو جاده‌ای به عرض تقریبی شصت متر وجود داشت که بعضی از عملیات تعزیه از قبیل اسب‌سواری و پیکار و مسافرت و غیره در آن صورت می‌گرفت و وقایع را بهتر
مسافرت و غیره در آن صورت می‌گرفت و وقایع را بهتر مجسم و آن را به واقع امر نزدیکتر می‌ساخت و در نتیجه به تأثیر آن می‌افزود. در سمت دیگر این جاده نیز پله‌ای بود به ارتفاع تقریبی ۳۰ سانتی‌متر که صفه بسیار وسیعی را در پیرامون صحن تکیه تشکیل می‌داد که مختصری به سمت سکوی مرکزی شیب داشت تا زمانی که چهار زانو روی زمین می‌نشستند، بتوان به آسانی وقایع تعزیه را که روی سکو صورت می‌گرفت ببینند. این قسمت که جای مخصوص زنان بود و متجاوز از هزار زن در روی آن می‌نشستند، به یک سلسله پلکان که دور تا دور صحن تکیه می‌گشت و
به یک سلسله پلکان که دور تا دور صحن تکیه می‌گشت و دارای شش پله بود می‌رسید و به طاقنماها و غرفه‌های اطراف تکیه، می‌گردید. فضای میانی تکیه به چند بخش تقسیم می‌شد؛ صحنه نمایش به صورت سکویی دایرهای با ارتفاعی حدود یک متر و قطر ۱۸ تا ۲۰ متر در مرکز استوانه برای اجرای مراسم تعزیه و شبیه خوانی طراحی شده بود که در چهار طرف پله‌هایی برای بالا رفتن از آن قرار داشت. پیرامون سکو، مسیری به عرض تقریبی شش متر برای حرکت اسب‌ها و سربازان تعزیه در نظر گرفته شده بود. بعد از این فضای شش متری، فضایی برای تماشاگران، سپس
از این فضای شش متری، فضایی برای تماشاگران، سپس پلکان‌هایی سنگی (با شش پله) برای نشستن پیش‌بینی شده بود که تا دیواره بنا ادامه داشتند. سبک معماری تکیه دولت. بسیاری بر تأثیرپذیری معماری آن از سبک اروپایی و شباهت آن با تماشاخانه ورونا و آلبرت هال لندن تأکید کرده‌اند. برخی نیز با توجه به این نکته که تاریخ اولین سفر ناصرالدین شاه به فرنگ ۱۲۹۰ ه‍.ق و پس از ساخت تکیه دولت بوده است، از تأثیرپذیری آن از معماری سنّتی سخن گفته‌اند. تکیه دولت را می‌توان نماد تهران دوره ناصری دانست. کاربری تکیه دولت. تعزیه‌خوانی. مدیر
ناصری دانست. کاربری تکیه دولت. تعزیه‌خوانی. مدیر تکیه «معین البکاء» بود که خود موسیقیدانی مطلع به‌شمار می‌رفت. او نقش هر یک از شبیه‌خوان‌ها را تعیین می‌کرد و او را تعزیه‌گردان تکیه دولت نوشته‌اند. ناصرالدین شاه میرزا نصرالله اصفهانی (تاج‌الشعرا) را مأمور جمع‌آوری اشعار قدیمی تعزیه و همکاری با معین البکاء و سرایش اشعار بر روی برخی از الحان کرد. گردهمایی سیاسی. پس از برکناری محمدعلی‌شاه کاربرد تکیه دولت برای تعزیه‌خوانی بازداشته شد و در سال ۱۳۰۴ خورشیدی به مجلس مؤسسان تبدیل شد و پس از آن بی‌کاربرد رها شد و
مؤسسان تبدیل شد و پس از آن بی‌کاربرد رها شد و رو به ویرانی نهاد و در حدود سال ۱۳۲۷ خورشیدی برای ساخت شعبه بانک ملی، تکیه دولت را خراب کردند. برخی وقایع تاریخی مهم در این بنا. تعزیه‌خوانی در تکیهٔ دولت تا پایان دوره قاجار برپا بود و استفاده از بنای آن نیز تا سال‌های آغازین دوره پهلوی دوم تداوم داشت. از این جهت، در بسیاری از وقایع مربوط به اواخر عصر قاجار و اوایل عصر پهلوی به نام تکیه دولت برمی‌خوریم. به عنوان نمونه پس از کشته شدن ناصرالدین‌شاه پیکرش پیش از خاکسپاری در حرم شاه عبدالعظیم، در ایوان ویژهٔ شاه
خاکسپاری در حرم شاه عبدالعظیم، در ایوان ویژهٔ شاه «تکیه دولت» جای گرفته بود و مراسم عزاداری درگذشتش در تکیه دولت برگزار شد. همچنین پس از مرگ مظفرالدین شاه جنازهٔ وی در مراسم باشکوهی به آنجا برده شد و تا انتقال آن به عتبات در همان‌جا بود. در محرّم ۱۳۲۶ نیز محمدعلی شاه، مطابق رسم معمول همه ساله، به تکیه رفت و در پی هجوم جمعیت تلفاتی به بار آمد. مجلس مؤسسانی که در پانزدهم آذر ۱۳۰۴ تشکیل شد و احمد شاه را بر کنار کرد و رضاخان را به ریاست حکومت موقت گمارد، در تکیه دولت بر پا گردید. در سال‌های ۱۳۰۲ خورشیدی با
تکیه دولت بر پا گردید. در سال‌های ۱۳۰۲ خورشیدی با بازسازی برخی از بخش‌های تکیه، آن را برای برگزاری «نمایشگاه امتعه وطنی» مورد بهره‌برداری قرار دادند. برخی نظرات دربارهٔ تکیه دولت. پژوهشگران از جمله بهرام بیضائی، مهدی فروغ و یحیی ذکاء نیز معتقدند که ساختمان تکیه دولت بر اساس طرح میدانها و برخی کاروانسراها و تکایا طراحی و ساخته شده بود. اعتمادالسلطنه، وزیر انطباعات ناصرالدین شاه، در یادداشت‌های خود در مورد تکیه دولت چنین نوشته است: تکیه دولت در نوشته‌های خاورشناسان. برخی پژوهشگران همچون «خانم «ارلاسرنارا»،
برخی پژوهشگران همچون «خانم «ارلاسرنارا»، «دکتر فوریه» و «لرد کرزن» معماری تکیه دولت را برگرفته از “رویال آلبرت هال (Royal Albert Hall)” لندن یا تماشاخانه‌ها و آمفی‌تئاترهای غربی دانسته‌اند. البته با توجه به اینکه سفر اول ناصرالدین شاه به اروپا در سال ۱۲۹۰ هجری قمری انجام گرفته و طبق اسناد تکیه دولت طی سالهای ۹۰ – ۱۲۸۴ هجری قمری ساخته شده بود، این نظر تا اندازه‌ای تأمل‌برانگیز است. ساموئل بنجامین، در کتاب «ایران و ایرانیان» مشاهدات خود را از تکیه دولت طی سال‌های ۱۳۰۰ تا ۱۳۰۳ هجری قمری که در ایران بود، چنین
۱۳۰۰ تا ۱۳۰۳ هجری قمری که در ایران بود، چنین می‌نویسد: سال ۱۳۹۷ کتاب تکیه دولت نوشته و تحقیق علیرضا قاسم خان توسط انتشارانت علمی و فرهنگی منتشر شد. اهمیت این کتاب در نزد محققان به دوموضوع برمی گردد، موضوع اول به اهمیت خود بنای تکیه دولت و موضوع دوم به کار پژوهشی صورت گرفته از سوی محقق در تشریح مسایل، زدودن اشتباهات تاریخی، ارایه مدارک، عکسهای نایاب و نگاه همه‌جانبه وی به موضوع است. فرجام تکیه دولت. تکیه دولت، پس از مشروطه با نفوذ و تأثیر فرهنگ و هنر غرب بر کشور و پیدایش تئاتر و نمایش جدید در ایران، ارزش و
کشور و پیدایش تئاتر و نمایش جدید در ایران، ارزش و اهمیت پیشین خود را از دست داد. حتی گاهی مراسمی غیر از اجرای تعزیه نیز در آن برگزار شد، تکیه دولت، عظیم‌ترین نمایشخانه تاریخ ایران، سال‌ها متروک و نیمه‌مخروبه بود تا اینکه در سال ۱۳۲۵ خورشیدی و به منظور ساخت بانک ملی شعبهٔ بازار، آن را تخریب کردند و بیشتر عرصهٔ آن زیربنای بانک گردید. امروزه یکی از معدود آثار باقی‌مانده که توصیفی از وضعیت تکیه دولت در اختیار ما می‌گذارد، تابلوی تصویر تکیه دولت در اثر کمال‌الملک نه تنها از لحاظ طرح و ترکیب و رنگ آمیزی اثری
نه تنها از لحاظ طرح و ترکیب و رنگ آمیزی اثری بدیع و شاهکاری نفیس است، بلکه از آنجا که نشان‌دهندهٔ طراحی و معماری یک بنای عظیم تاریخی است و مخصوصاً از این جهت که بیان‌گر مراسم پرجلال و شکوه تعزیه‌داری است، به‌عنوان گویاترین سند مهم ملی، پرارزش است.
جنگ‌های مرزی شوروی و ژاپن به مجموعه‌ای از درگیری‌های مرزی بین اتحاد جماهیر شوروی و امپراتوری ژاپن گفته می‌شود که بین سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۳۹ به وقوع پیوستند. این درگیری‌ها غالباً در مرز منچوری رخ دادند. نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۳۰، بین نیروهای ژاپنی مستقر در منچوکو و نیروهای شوروی و جمهوری خلق مغولستان درگیری‌های درگرفت. در این مقطع رویکرد نیروی زمینی امپراتوری ژاپن دکترین هوکوشین-رون بود که بر توسعهٔ نفوذ ژاپن به سمت شمال تأکید داشت. با این حال ادامهٔ این رویکرد با شکست ژاپن در نبرد خالخین گل در سال ۱۹۳۹، همزمانی با
ژاپن در نبرد خالخین گل در سال ۱۹۳۹، همزمانی با جنگ دوم چین و ژاپن و تلاش آلمان، متحد ژاپن، برای امضاء پیمان عدم مخاصمه با شوروی، موفقیت چندانی نیافت. ژاپن و شوروی ماه آوریل سال ۱۹۴۱ یک پیمان بی‌طرفی امضاء کردند و پس آن ژاپن به دکترین نانشین-رون رو آورد که سیاست انتخابی نیروی دریایی ژاپن بود و بر توسعهٔ نفوذ این کشور به سمت جنوب تأکید داشت. این سیاست در نهایت ژاپن را به رودررویی و جنگ با ایالات متحده و متحدان غربی آن سوق داد. نبرد دریاچهٔ غازان. روز ۲۹ ژوئیه سال ۱۹۳۸ نیروهای ژاپنی به نیروهای شوروی در اطراف
سال ۱۹۳۸ نیروهای ژاپنی به نیروهای شوروی در اطراف دریاچه غازان در مغولستان حمله کردند اما در این نبرد ارتش اتحاد شوروی پیروز شد و ژاپنی‌ها در ۱۱ ماه مه۱۹۳۹ تصمیم گرفتند به پشت مرزهای مغولستان در کنار رودخانه خالخین گُل عقب‌نشینی نمایند. در این جنگ نیروی زمینی ژاپن توانست به پیروزیهای اولیه‌ای دست یابد اما در نهایت متحمل شکست گردید و نخستین شکست واقعی ارتش کوانتونگ ژاپن در این جنگ رخ داد. نبرد خالخین گل. روسها در سال ۱۹۳۸ ارتش مغولی شوروی را ایجاد کردند و در مرز مغولستان و ایالت منچوکوی چین که تحت تصرف ژاپن
مرز مغولستان و ایالت منچوکوی چین که تحت تصرف ژاپن بود، با ارتش کوانتونگ به شکلی غیررسمی به جنگ مشغول شدند. روسها در ۱۵ اوت ۱۹۳۹ در حالیکه جنگ در اروپا شعله‌ور شده بود در نبرد خالخین گل به نقاط ضعف ارتش ژاپن حمله کردند و در ظرف مدت کوتاهی موفق به شکست ارتش ژاپن شدند. به دلیل همزمانی این رویداد با جنگ جهانی دوم و تحت‌الشعاع قرار گرفتن آن، این رویداد چندان مورد توجه قرار نگرفت. پیمان بیطرفی شوروی و ژاپن. در نتیجهٔ شکست ژاپن در خالخین گل، ژاپن و اتحاد شوروی ۱۳ آوریل ۱۹۴۱ پیمان بی‌طرفی امضاء کردند و این پیمان
آوریل ۱۹۴۱ پیمان بی‌طرفی امضاء کردند و این پیمان تقریباً تا پایان جنگ جهانی دوم و آغاز حمله شوروی به منچوری در سال ۱۹۴۵ میان دو کشور باقی‌ماند.
میدان تحریر به معنای آزادسازی یا نجات، بزرگترین میدان قاهره می باشد که در مرکز این شهر و در شرق رود نیل واقع شده است. نام قبلی آن میدان الإسماعیلیة بود که به نام پادشاه قرن ١٩ خدیو اسماعیل نامگذاری شده بود پس از انقلاب ۱۹۵۲ نام این میدان به التحریر (به معنی آزادسازی یا نجات) تغییر نمود میدان تحریر از طریق خیابان طلعت حرب، به میدان طلعت حرب متصل می‌شود. خیابان التحریر از شرق و غرب، خیابان میرت باشا از شمال و خیابان القصر العینی از جنوب به این میدان متصل می شوند. این میدان همواره محل برگزاری تظاهرات سیاسی
شوند. این میدان همواره محل برگزاری تظاهرات سیاسی بوده است. تظاهرات‌های مهم انجام‌شده در میدان تحریر. تظاهرات سال ۱۹۷۷ که در پی افزایش بهای مواد خوراکی بوقوع پیوست در این میدان برگزار شد. هم‌چنین تظاهراتی در سال ۲۰۰۳ میلادی در اعتراض به حمله آمریکا به عراق در این میدان برپا شد. در جریان انقلاب ۲۰۱۱ مصر، میدان تحریر به سمبل مبارزه علیه حکومت حسنی مبارک تبدیل شده‌بود. در سال ۲۰۱۳ در پی اعتراضات مردم به برکناری محمد مرسی و به ویژه تجمع آنها در این میدان، ارتش علیه محمد مرسی کودتا کرد و وی را از قدرت برکنار
علیه محمد مرسی کودتا کرد و وی را از قدرت برکنار نمود. اماکن اطراف. موزه مصر در نزدیکی میدان تحریر واقع شده‌است. دفتر مرکزی اتحادیه کشورهای عرب در میدان تحریر واقع شده‌است. برخی از سفارت‌خانه‌های خارجی از جمله سفارت کانادا در قاهره در میدان تحریر قرار دارند.
ریچل بولان (زادهٔ ۹ فوریه ۱۹۶۶) نوازندهٔ گیتار بیس و ترانه‌سرای اصلی گروه هوی متال اسکید رو است. او در سال ۱۹۸۶ به‌همراه دیو سابو (گیتاریست) اسکید رو را بنیان گذاشتند. بولان به‌غیر از فعالیت‌اش در اسکید رو با دیگر هنرمندان موسیقی نیز همکاری‌هایی داشته‌است. او در ۲ آلبوم شخصی ایس فرلی (گیتاریست کیس) به‌عنوان خواننده مشارکت داشته و در آلبوم "Dr. Feelgood" ماتلی کرو (۱۹۸۹) خوانندهٔ هم‌آوا بوده‌است. بولان در کنار اسکید رو به یک پروژهٔ موسیقی جانبی به‌نام «کوازی‌موتورز» هم می‌پردازد. دیگر اعضای مشارکت‌کنندهٔ
هم می‌پردازد. دیگر اعضای مشارکت‌کنندهٔ کوازی‌موتورز راب همراسمیت (درامر اسکید رو)، جاناتان کالی‌کات و ایول جیم هستند.
مولن‌روژ نام کاباره و کلوب شبانه‌ای است که در منطقه ۱۸ پاریس واقع شده‌است. این مکان یک کابارهٔ تاریخی در فرانسه محسوب می‌شود. کابارهٔ مولن‌روژ در سال ۱۸۸۹ توسط ژوزف اولر آغاز به کار کرد. ژوزف اولر همچنین مؤسس سالن موسیقی المپیا پاریس نیز می‌باشد. عبارت «مولن‌روژ» واژه‌ای فرانسوی است و ترجمهٔ آن معادل «آسیاب بادی سرخ» می‌شود. در ایران. کاباره‌ای با نام «مولن‌روژ» از اماکن تفریحی پرآوازهٔ تهران قدیم در خیابان لاله‌زار بود.
مالتیپل اپی فیزیال دیسپلازیا یک بیماری وراثتی نادر که به شکل بی نظمی استخوانی ( هر ۱ از ۱۰٫۰۰۰ کودک متولد شده )نمایان می‌شود. این بیماری برانتهای استخوان‌های در حال رشد اثر گذاشته وو استخوانهایی که در حال رشدو بلند شدن، هستند را گرفتار میسازد و فرایند تبدیل غضروف به استخوان (OSSIFICATION) را در این بیماری مختل میسازد. در فرایند رشد استخوان، غضروف‌ها باجمع کردن مواد معدنی از بدن سخت و محکم می‌شوند که این فرایند در این بیماری ناقص است. مالتیپل اپی فیزیال دیسپلازیا دارای طیفی از بی نظمی‌های استخوانی است که
دارای طیفی از بی نظمی‌های استخوانی است که بیشتر عامل وراثتی غیرجنسی دارد به‌هرحال این بیماری یک فرم استخوانی غیر بازگشت غیر جنسی است که مربوط به ژن‌های همبسته شامل ATR3 COL9A2,COL9A3,COMP است. بچه‌های با MED دردهای مفصلی و خستگی را بعد از هر فعالیت بدنی تحمل می‌کنند. اشه‌های X بی نظمی استخوانی رانشان می‌دهد که بشتر در مفصل هیپ و زانو پدیدار می‌شود. راه رفتن اردک وار از علایم این بیماریست که پیشرفت می‌کند ستون فقرات سالم و نرمال هستند اما ممکن است دارای دفرمیتی باشند. این بیماران در بزرگسالی قد و قامتی
دفرمیتی باشند. این بیماران در بزرگسالی قد و قامتی کوتاهتر از حالت طبیعی خود دارندو عضو(دست یا پا) کوتاهتری نسبت به تنه خود دارند. بیشتر اوقات دامنه حرکات در مفصل‌های بزرگ محدود می‌شوند خصوصا مفصل هیپ،ارنج وزانو حتی در انگشتان هم اتفاق می‌افتد. نشانه‌های ارتریت (ارتروز) خیلی زود در بزرگسالی شروع می‌شود. بچه‌های MED دردهای مفصلی هیپ و زانو را تحمل می‌کنند اما به‌طور عادی در دست‌ها و پاها و زانو و ستون فقرات دفرمیتی استخوان دارند. تقریبا ۵۰در صد بچه‌های MED با ناهنجاری‌ها متولد می‌شوند همانند پای کوتاه - لب
ناهنجاری‌ها متولد می‌شوند همانند پای کوتاه - لب شکری-انگشتانی با منحنی داخلی که مربوط به استخوان‌های توسعه نیافته است (ندرتا باد گوش هم دارند) از ورزش‌های که مفاصل را بیش از حد درگیر میکنند اجتناب شود. ورزش‌های همانند شنا و دچرخه سواری به شدت پیشنهاد میگردد. دوچرخه سواری برای بیمارانی که دارای شلی لیگامان هستنداجتناب شود. کاهش وزن به این بیماران توصیه می‌شود . هرچند این بیماری درمان ندارد اما جراحی به کاهش علایم بیماری کمک می‌کند به‌هرحال جراحی همیشه مناسب و کارساز نیست.
پیپت گلگون یا پیپت صورتی با نام علمی "Anthus roseatus" پرنده‌ای از راستهٔ گنجشک‌سانان، تیرهٔ دم‌جنبانکان و سردهٔ پیپت‌هاست که در افغانستان، بنگلادش، بوتان، پاکستان، چین، هندوستان، کره جنوبی، میانمار، نپال، تایلند و ویتنام یافت می‌شود.
ضیاءالدّین علی ابن ملّا محمّد عراقی معروف به آقا ضیاء عراقی (زادهٔ ۱۲۴۰-درگذشته ۱۶ آذر ۱۳۲۱) فقیه، اصولی، مجتهد شیعی و، فرزند آخوند ملا محمد کبیر (مسجد آخوند در اراک به نام وی نامگذاری شده است) در سال ۱۲۷۸ هجری قمری (۱۲۴۰ خورشیدی) در محله حصار قدیم سلطان‌آباد اراک به دنیا آمد. تحصیلات. مقدمات علوم اسلامی را نزد پدر و در زادگاهش فرا گرفت و در سال ۱۳۰۲ برای ادامه تحصیل، راهی اصفهان گردید و در مدرسه صدر اقامت گزید و در کلاس درس اساتیدی همچون سید محمدهاشم موسوی چهارسوقی خوانساری نوه سید ابوالقاسم خوانساری
چهارسوقی خوانساری نوه سید ابوالقاسم خوانساری (میرصغیر)، میرزا جهانگیر خان قشقایی، میرزا ابوالمعالی کلباسی و ملا محمد کاشی شرکت کرد و به فراگیری فقه و فلسفه مشغول شد. در اواسط سال ۱۳۰۷ به عراق مهاجرت نمود. ابتدا به شهر سامرا رفت و تصمیم گرفت در مقام قاضی، به امر قضاوت بپردازد ولی بعد از چند ماه به نجف هجرت کرد و در کلاس‌های درس میرزا حبیب‌الله رشتی، محمدکاظم طباطبایی، محمدکاظم خراسانی، محمدکاظم یزدی، محمد فشارکی و … شرکت کرد. در همان شهر نجف نیز توانست با گذراندن مراتب علمی به مرتبه اجتهاد دست یابد. از وی
مراتب علمی به مرتبه اجتهاد دست یابد. از وی چندین کتاب چاپ سنگی به یادگار مانده است که همگی در شهر نجف چاپ و منتشر شده است. درگذشت. عراقی در روز دوشنبه ۲۸ ذیقعده ۱۳۶۱ (۱۶ آذر ۱۳۲۱) در نجف درگذشت و در صحن حرم علی بن ابی‌طالب به خاک سپرده شد.
ژرس سی و دومین شهرستان فرانسه است. شهرستان ژرس در جنوب غربی این کشور قرار دارد. این شهرستان در استان نوول آکیتِن و فرمانداری آن در شهر اُش است. مساحت این شهرستان ۶٬۲۵۷ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۷۲٬۳۳۵ نفر است. این شهرستان در خلال انقلاب فرانسه بر پا گردید. نام ژرس از رود ژرس گرفته شده‌است.
راجر فیشر (زادهٔ ۱۴ فوریه ۱۹۵۰) نوازندهٔ گیتار اهل آمریکا است. او بیشتر به‌عنوان یکی از اعضای بنیان‌گذار گروه هارت شناخته شده‌است. زندگی‌نامه. گروه هارت در سال ۱۹۶۳ و با نام اولیهٔ The Army و توسط استیو فاسن (باسیست)، راجر فیشر (گیتاریست) و مایک فیشر (درامر) بنیان گذاشته‌شد. آن‌ها پس از مدتی نام گروه را به «وایت هارت» تغییر دادند و در سال‌های آغازین دههٔ ۱۹۷۰ میلادی آن نام به «هارت» تغییر داده شد. آنا ویلسون در سال ۱۹۷۰ و نانسی ویلسون در سال ۱۹۷۴ به هارت ملحق شدند. پس از مدتی میان برادران فیشر با خواهران
شدند. پس از مدتی میان برادران فیشر با خواهران ویلسون رابطهٔ عاطفی ایجاد شد تا این‌که در سال ۱۹۷۸ روابط آن‌ها پایان یافت و راجر گروه را ترک کرد. پس از آن راجر به گروه راک کانادایی اِیلیس پیوست تا این‌که اِیلیس در سال‌های آغازین دههٔ ۱۹۹۰ میلادی از هم فروپاشید. بعد از این اتفاق راجر به انتشار آلبوم‌های شخصی و همکاری با دیگر گروه‌ها و هنرمندان موسیقی روی‌آورد. در سال ۲۰۰۷ راجر به‌همراه خانواده‌اش از آمریکا به شهر پراگ در جمهوری چک نقل مکان کردند و در سپتامبر ۲۰۰۸ مجدداً به آمریکا بازگشتند.
تاریخچه. در سال ۱۳۵۸ مدرسه عالی پرستاری جرجانی، مدرسه عالی مامایی طوس، آموزشگاه علوم آزمایشگاهی و آموزشگاه عالی بهداشت مدارس که وابسته به وزارت بهداری سابق بودند، تواماً با عنوان «مجموعه آموزشی و پژوهشی» درآمدند. به دنبال تأسیس وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در سال ۱۳۶۵، «دانشکده پرستاری و مامایی و علوم پیراپزشکی» از ادغام «مجموعه آموزشی و پژوهشی» با «آموزشگاه عالی پرستاری و مامایی دانشگاه مشهد» به وجود آمد. سپس در سال ۱۳۷۰ این دانشکده به دو دانشکده علوم پیراپزشکی و دانشکده پرستاری و مامایی تفکیک شد. در
پیراپزشکی و دانشکده پرستاری و مامایی تفکیک شد. در بدو تأسیس دانشکده (۱۳۶۵) دکتر رسول میر شاه ولد ریاست آن را بر عهده داشت. مکان فعلی دانشکده پرستاری و مامایی مشهد واقع در چهارراه دکترا (تقاطع خیابان ابن سینا و دانشگاه) می‌باشد. موقعیت در بین سایر دانشکده‌های پرستاری کشور. دانشکده پرستاری و مامایی مشهد با ۴۶ دانشجو در مقطع دکتری، ۲۴۷ دانشجو در مقطع کارشناسی ارشد، ۸۶۵ دانشجو در مقطع کارشناسی و امکانات و تجهیزات مناسب در حوزه‌های آموزشی و پژوهشی و رفاهی بهتر دانشکده پرستاری ایران است دانشکده پرستاری نسبت
دانشکده پرستاری ایران است دانشکده پرستاری نسبت مطلوبی میان دانشجویان تحصیلات تکمیلی خود به کل دانشجویان برقرار کرده است و دارای دو مجله مصوب علمی، پژوهشی و اسکوپوس و یک مرکز تحقیقات می‌باشد.
کفچه‌نوک رخ‌سیاه با نام علمی "Platalea minor" پرنده‌ای آبچر از راستهٔ پلیکان‌سانان، تیرهٔ اکراسان و سردهٔ کفچه‌نوکان است که محدودترین پراکندگی را در مقایسه با دیگر کفچه‌نوک‌ها داشته و در عین‌حال تنها گونه از این پرنده است که در حال حاضر جزو گونه‌های در خطر انقراض محسوب می‌شود. این پرنده که زمانی یکی از گونه‌های متدوال در زیستگاه خود بوده امروزه تنها در نواحی ساحلی شرق آسیا در چند جزیرهٔ صخره‌ای واقع در غرب کره شمالی و سه ناحیهٔ زمستان‌گذرانی در هنگ کنگ، تایوان و ویتنام و مناطقی در مسیر مهاجرت آن مشاهده
تایوان و ویتنام و مناطقی در مسیر مهاجرت آن مشاهده می‌شود. جمعیت. جمعیت جهانی کفچه‌نوک رخ‌سیاه که بر اساس جمعیت زمستانی این پرنده در تجمع‌گاه‌های شناخته شدهٔ آن در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ محاسبه گردید در حدود ۲۸۸ عدد تخمین زده شده بود. اما با تلاش‌هایی که برای محافظت از نسل این پرنده صورت گرفت جمعیت جهانی آن از سال ۲۰۰۶ به این طرف رو به افزایش گذاشته و در آمارگیری‌های انجام شده جمعیت کل این پرنده در سال ۲۰۰۶ در حدود ۱۶۷۹، در ۲۰۰۸ در حدود ۲۰۶۵ و در ۲۰۱۰ در حدود ۲۳۴۶ قطعه پرنده تخمین زده شده‌است. طبق