payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مواد ضد مغناطیس یا دیامغناطیس (به انگلیسی: Diamagnetism)، موادی هستند که در اثر اعمال یک میدان مغناطیسی خارجی در آن‌ها یک میدان مغناطیسی القایی در جهت مخالف ایجاد می‌شود و توسط میدان دفع می‌شوند. مواد پارامغناطیس برعکس این رفتار را از خود نشان می‌دهند. دیامغناطیس شدن یک خاصیت مکانیک کوانتومی است که در تمام مواد رخ می‌دهد و وقتی فقط از جنبه مغناطیس به موضوع نگاه کنیم این مواد دیامغناطیس نامیده می‌شوند و برخلاف مواد فرومگنت مغناطیس دائمی نیستند. نفوذپذیری مغناطیسی آن‌ها کمتر ازformula_1 می‌باشد (نفوذپذیری
آن‌ها کمتر ازformula_1 می‌باشد (نفوذپذیری خلأ)؛ در نتیجه دیامغناطیس‌ها شکلی از مغناطیس هستند که تنها با یک ماده در حضور یک میدان مغناطیس خارجی به کار گرفته شده ایجاد می‌شوند. در بیشتر مواد، دیامغناطیس کاملاً یک اثر ضعیف دارد، ولی در ابر هادی‌ها (رسانایی بسیار بالا) اثر شدیدی را ایجاد می‌کند. مواد دیامغناطیس، خطوط سرعت جریان مغناطیسی را در منحنی ایجاد می‌کند که دور از مواد می‌باشد و ابر هادی‌ها می‌توانند آن‌ها را به‌طور کامل ممانعت کنند (به جز برای یک لایه نازک در سطح). خواص دیامغناطیسی مواد. دیامغناطیس یک
در سطح). خواص دیامغناطیسی مواد. دیامغناطیس یک پدیدهٔ بسیار کلی است؛ زیرا تمام الکترونهای جفت شده، که شامل الکترونهای یک اتم می‌باشد، همیشه یک سهم ضعیفی را در واکنش مواد ایجاد خواهد کرد بنابراین، برای موادی که هر شکل دیگری از مغناطیس را نشان می‌دهند، (مثل فرومغناطیس یا پارامغناطیس) خاصیت دیامغناطیس کم‌اهمیت است. موادی که رفتار دیامغناطیسی در آن‌ها قوی‌ترین اثر مغناطیسی است، مواد دیامغناطیس یا اجسام دیامغناطیس نامیده می‌شوند. فلزاتی مثل مس، جیوه، طلا، یا بیسموت. نفوذپذیری مغناطیس مواد دیامغناطیس کمتر از ۱
نفوذپذیری مغناطیس مواد دیامغناطیس کمتر از ۱ است بنابراین، از میدان‌های مغناطیس دفع می‌شوند. دیامغناطیس یک خاصیت ضعیف است که تأثیرات آن در زندگی روزمره قابل دیدن نمی‌باشد. برای مثال، قابلیت مغناطیس‌پذیری دیامغناطیسی مثل آب formula_2 = −۹٫۰۵×۱۰−6 است. قوی‌ترین ماده دیامغناطیسی، بیسموت است با formula_2 = −۱٫۶۶×۱۰−4 است. پیروکربن (کربن پیرولیتیک) ممکن است یک قابلیت formula_2 = −۴٫۰۰×۱۰−۴ را در یک سطح داشته باشد. با این حال، این مقادیر به مراتب کوچک‌تر از مغناطیس‌پذیری در مواد پارامغناطیس و فرومغناطیس هستند.
در مواد پارامغناطیس و فرومغناطیس هستند. نفوذپذیری ممکن است برای دیامغناطیس‌های کامل و صحیح (formula_2 = −۱)بررسی شود، از این رو آن‌ها تمام میدان‌ها را از درون آن‌ها به علت تأثیر مایسنر (Meissner) بیرون نماید؛ بنابراین این اثر به علت جریانات سرگردان رخ نمی‌دهد. (مقاله نفوذپذیری را ببینید). به علاوه، تمام رساناها زمانیکه یک تغییر میدان مغناطیسی را تجربه می‌کنند، یک دیامغناطیس مؤثر را ارائه می‌دهند . نیروی لورنتس در الکترونها، باعث می‌شود که آن‌ها در گردش اطراف جریانات سرگردان شکل گیرند. جریانات سرگردان سپس
جریانات سرگردان شکل گیرند. جریانات سرگردان سپس یک میدان مغناطیسی القاء شده را ایجاد می‌کند که مخالف میدان به کار گرفته شده می‌باشد. تاریخچه. در سال ۱۷۷۸، S. J. Bergmau، اولین فرد بود مشاهده نمود که بیسموت و انتیموان توسط میدانهای مغناطیسی دفع می‌شدند؛ بنابراین، اصطلاح «دیامغناطیس» توسط مایکل فارادی در سپتامبر سال ۱۸۴۵ ابداع شد، زمانیکه فهمید که تمام مواد در طبیعت، شکل واکنش دیامغناطیسی را در یک میدان مغناطیس به کار گرفته شده را دارا هستند. اثبات تجربی دیامغناطیس. اثبات تجربی دیامغناطیس می‌توان از یک آهنربا
اثبات تجربی دیامغناطیس می‌توان از یک آهنربا و یک فلز دیامغناطیس مانند طلا استفاده نمود به این شکل که زمانی که طلا بروی یک چوب پنبه یا یونولیت به صورت عمودی برسطح مایع یا آب به صورت شناور قرار داده شود هنگامی که آهنربا به طلای شناور در سطح آب یا مایع نزدیک می‌گردد جریان گردابی دفع کننده‌ای در بین طلا و آهنربا شکل گرفته و موجب دفع طلا از آهنربا می‌گردد یا می‌توان گفت شرایط پراکندگی الکتریکی در وضعیت هم‌نام پدید می‌آید که هرگز فلزات دیامغناطیس مانند طلا حالت آهنربایی به خود نمی‌گیرند و هر زمان و هر مقدار هم
آهنربایی به خود نمی‌گیرند و هر زمان و هر مقدار هم فلزات دیامغناطیسی مانند طلا در کنار آهنربا باشد بعد از جداشدن طلا از آهنربا، طلا حالت آهنربایی به خود نمی‌گیرد و این یک اثبات ساده تجربی منابع و فلزات دیامغناطیس است که فلزی مانند طلا تحت اثر مغناطیس آهنربا و همچنین مغناطیس زمین قرار نمی‌گیرد. انحنا سطوح آب. اگر یک آهن‌ربای قوی (مثل چند آهن‌ربا) با یک لایه‌ای از آب پوشش داده شود (که در مقایسه با قطر آهن‌ربا باریک است) میدان آهن‌ربا، آب را دفع می‌کند. این عامل یک کشش ناچیز در سطح آب است که ممکن است بازتاب آن
یک کشش ناچیز در سطح آب است که ممکن است بازتاب آن دیده شود. شناوری دیامغناطیس. دیامغناطیس‌ها ممکن است در تعادل ثابت در یک میدان مغناطیسی، بدون هیچ مصرف نیرو، شناور بماند. قضیهٔ Earnshaw در جلوگیری و ممانعت احتمال شناور ماندن ثابت مغناطیس، آمده‌است؛ بنابراین، قضیه Earnshaw تنها برای اشیایی با گشتاورهای مثبت به کار گرفته می‌شود. مثل فرومغناطیس‌ها (که یک گشتاور مثبت پایدار را دارند) و پارامغناطیس‌ها (که شامل یک گشتاور مثبت هستند) این‌ها یه حداکثر میدان جذب می‌شوند، که در فضای آزاد وجود ندارند. دیامغناطیس‌ها
که در فضای آزاد وجود ندارند. دیامغناطیس‌ها (که شامل گشتاور منفی هستند) به حداقل میدان جذب می‌شوند و می‌توانند یک میدان کمی را در فضای آزاد داشته باشند. یک بخش نازکی از گرافیت Pyrolytic، که یک ماده دیامغناطیس قوی غیرمعمول است، می‌تواند به صورت ثابت در یک میدان مغناطیسی شناور باشد. این می‌تواند با تمام ترکیباتی در درجه حرارت اتاق انجام شود که یک شناوری بصری مؤثر از دیامغناطیس‌ها را ایجاد نماید. دانشگاه Radboud Nijmegen در Netherland، نتایجی را اجرا نموده‌اند که در کجا آب دیگر مواد، به صورت موفق شناور بودند.
که در کجا آب دیگر مواد، به صورت موفق شناور بودند. یک قورباغه زنده شناور بود. در سپتامبر ۲۰۰۹، آزمایشگاه Propulsiono Jet ناسا در Pasadena کالیفرنیا. اعلام داشت که آن‌ها در شناور نمودن موش‌ها با استفاده از آهن‌ربای مافوق مادی موفق شدند. یک مرحله مهمی بود که موش‌ها از نظر زیستی به انسانها شبیه تر از قورباغه‌ها بودند. آن‌ها امید داشتند که نتایج مطابق با تأثیرات آزمایشگاهی استخوان و ماهیچه‌ها باشد. نتایج اخیر، رشد پروتئین‌ها را بررسی می‌کرد که منتها به روشی بود که با استفاده از آهن‌رباهای قوی بود که رشد را در
که با استفاده از آهن‌رباهای قوی بود که رشد را در چگالی زمین مقایسه شود. منابع. ۱. ^ Nave, Carl L.. "Magnetic Properties of Solids". HyperPhysics. http://hyperphysics.phy-astr.gsu.edu/Hbase/tables/magprop.html. Retrieved ۲۰۰۸-۱۱-۰ ۲. ^ [۱] ۵. ^ [۲]
آدولف هیتلر در خانواده‌ای با مادر مسیحی به دنیا آمد. به گفته خودش، مادرش فردی بشدت دینی بود، ولی پدرش مخالف روحانیت و مسیحیت بود. او در خردسالی توسط مادرش برای کشیش شدن تشویق میشد و حتی احتمال کشیش شدن خود را بررسی میکرد. او در جوانی در سرود های مذهبی در کلیسا شرکت میکرد و خود را یک فرد مسیحی و دینی نشان میداد و علاقه زیادی به این کار داشت و به گفته اطرافیانش او به خدا باور داشته است. تجربه جنگ جهانی اول. بر اساس مصاحبه ای با یک خبرنگار بریتانیایی سالها پس از جنگ جهانی اول، هیتلر مدعی شد صدایی رازآمیز به او
جنگ جهانی اول، هیتلر مدعی شد صدایی رازآمیز به او گفته به تنهایی بخشی از یک سنگر شلوغ را طی یک گلوله باران کوچک ترک کند. دقایقی پس از این که منطقه را ترک کرد، بمبی بر آن نقطه خاص افتاد و باعث کشته شدن چند سرباز شد. هیتلر این تجربه را به عنوان پیامی مبنی بر این که او یک فرد نشان شده خاص است که یک کار خاص برای انجام دادن دارد، دید. به هرحال این داستان در نبرد من نیامد. دیدگاه‌های بزرگسالی. واکنش به بی‌خدایی. هیتلر خداباوری را بزرگ‌ترین دشمن کمونیسم می‌دانست.در یک سخنرانی در اشتوتگارت در فوریه ۱۹۳۳ او گفت:
یک سخنرانی در اشتوتگارت در فوریه ۱۹۳۳ او گفت: «امروز آنها می‌گویند مسیحیت در خطر است، اینکه ایمان کاتولیک توسط کمونیست تهدید می‌شود. پاسخ من به آن‌ها این است: برای زمان حاضر، مسیحیان و خداباوران بین‌المللی، در صف اول آلمان ایستاده‌اند. من به عنوان یک مسیحی تنها در مورد خداباوران حرف نمی‌زنم؛ من اعتراف می‌کنم که هرگز خودم را با احزابی که هدف شان نابودی خداباوری است متحد نمی‌کنم. چهارده سال است کمونیست‌ها دست در دست خداناباوری داشته‌اند. هیچ‌گاه صدمه‌ای بزرگ‌تر از آن سال‌هایی که احزاب مسیحی در کنار آن‌هایی
از آن سال‌هایی که احزاب مسیحی در کنار آن‌هایی قرار گرفتند که موجودیت خدا را به‌طور حتمی، انکار می‌کردند، به مسیحیت وارد نشد. سراسر حیات فرهنگی آلمان، طی این دوره، خُرد و آلوده شد. این باید وظیفه ما باشد که همه این مظاهر انحطاط در ادبیات، مدارس، و روزنامه‌ها-یعنی، در سراسر فرهنگ مان-را بسوزانیم تا سمّی را طی سال‌های که در این چهارده سال گذشته در همه وجوه زندگی ما رخنه می‌کرده است حذف کنیم. مسیحیت مثبت. هانس کرل، یکی از وزیر امور کلیساهای آلمان نازی مسیحیت مثبت را اینچنین تشریح می‌کند: نازیسم حامی و
مثبت را اینچنین تشریح می‌کند: نازیسم حامی و حمایت‌کنندهٔ مسیحیت مثبت بود؛ اما از سوی مخالفین آن و در نقد مسیحیت مثبت گفته شده است که: اسلام و ادیان شرقی. بین ادیان شرقی، هیتلر رهبران مذهبی چون «کنفسیوس، بودا، و محمد» را چون فراهم آورندگان «تغذیه روحی» توصیف می کرد. انتخاب سواستیکا توسط هیتلر به عنوان نماد اصلی و رسمی حزب ناسیونال سوسیالیست، به تبار فرهنگی آریایی مردم آلمانی مربوط بود. آنها آریاییان اولیه هند را به عنوان نشانه ای از یک نماد نژاد برتر آریایی می دانستند. ارتباط مفتی اسلامی با هیتلر. در این
می دانستند. ارتباط مفتی اسلامی با هیتلر. در این زمینه، ارتباط هیتلر با محمد امین الحسینی ، مفتی بیت المقدس - که در ۱۹۴۱ به مرتبه اسیلوم، رده افتخاری یک ارشد اس اس، و یک «نسب نامه نژادی قابل احترام» رسید - بیشتر نشانه احترام دانسته شده تا سودجویی سیاسی.
پسر کوهستان با نام اصلی ماجراهای پپرو یا ماجراهای پپرو، پسر (کوه) آند مجموعه تلویزیونی انیمه ۲۶ قسمتی ژاپنی است. تهیه‌کنندگان این سریال تاسویا اونو و سومیو تاکاهاشی هستند و این سریال از شبکه نت نت‌ورک بین ۶ اکتبر ۱۹۷۵ تا ۲۹ مارس ۱۹۷۶ نخستین بار در ژاپن پخش شد، که این در زمانی قبل از انقلاب بوده، شروع پخش حدوداً از اوایل مهرماه بوده و تا آخر نوروز طول کشیده‌است. از آن زمان به بعد این سریال به زبان‌های گوناگون ترجمه شد. پخش در ایران. در ایران در حدود پانزده سال بعد از اولین نمایش در ژاپن، شبکه یک صدا و سیما
بعد از اولین نمایش در ژاپن، شبکه یک صدا و سیما همزمان با کارتون‌های پرطرفدار دیگری چون "فوتبالیست‌ها"، "دوقلوهای افسانه‌ای"، این کارتون را دوبله و پخش کرد. داستان. داستان در مورد پسرکی اهل دهکده‌ای کوچک در آمریکای جنوبی به نام پپرو است که در جستجوی پدرش است. پدری که به جستجوی شهر ال‌دورادو سال‌هاست که از خانه رفته است. خلاصه. پپرو پسری نونهال است که در دهکده‌ای فقیر در منطقهٔ آند آمریکای جنوبی به همراه مادرش در خانه‌ای کوچک زندگی می‌کند. پدرش سال‌ها قبل در جستجوی شهر ال‌دورادو، خانه را ترک گفته‌ است، شهری
جستجوی شهر ال‌دورادو، خانه را ترک گفته‌ است، شهری که هیچکس تاکنون به چشم ندیده‌ است. ۷ سال از رفتن پدر گذشته و خبری از او نشده است. داستان از جایی آغاز می‌شود که در دهکده، مردم دارند تولد ۱۰ سالگی پپرو را جشن می‌گیرند و صبح روز بعدش، پپرو در حالی که دارد سطل را از آب رودخانه پر می‌کند، تصویر عقاب طلایی را در آب می‌بیند؛ پپرو آن عقاب را تا جایی تعقیب می‌کند و سپس، فوراً به خانه برمی‌گردد و قضیه‌ی آن را به مادرش می‌گوید، ولی مادرش به بهانه‌ی صرف صبحانه، بحث را عوض می‌کند؛ پپرو به دیدن مسن‌ترین مرد دهکده‌شان
عوض می‌کند؛ پپرو به دیدن مسن‌ترین مرد دهکده‌شان می‌رود و قضیه‌ی عقاب طلایی را برای او تعریف می‌کند و درموردش از او می‌پرسد؛ او برای پپرو تعریف می‌کند که دهکده‌ی آن‌ها دهکده‌ای فقیر است و حدود ۱۰ سال قبل، دچار خشکسالی شدیدی شده و آن خشکسالی موجب شده که محصولات کشاورزی آن‌ها از رونق بیفتد؛ پس از آن پدر پپرو، عقاب طلایی را در آسمان می‌بیند و سپس برای پیدا کردن شهر ال‌دورادو، در مسیری که عقاب طلایی می‌رود، به مسافرت می‌رود تا بتواند از آنجا مقداری طلا و محصولات کشاورزی، برای کمک به دهکده‌شان بیاورد. پپرو بعد
کشاورزی، برای کمک به دهکده‌شان بیاورد. پپرو بعد از اینکه این سخنان را می‌شنود تصمیم می‌گیرد که خود او نیز برای پیدا کردن پدرش و شهر ال‌دورادو، به مسافرت برود. چیزی که پپرو را در راه مطمئن‌تر می‌کند، دیدارش با پیرمردی به نام تیتیکاکا است به همراه دختری به نام کاینا که حافظه‌اش را از دست داده و از گذشته‌اش چیزهای بسیار جزئی و کمی به خاطر دارد. گویا از ال‌دورادو (شهر طلایی) چیزهایی می‌داند، یا می‌دانسته. پپرو مصمم می‌شود و از این دو نفر می‌خواهد که در این مسافرت او را همراهی کنند. آن‌ها در راه با دوستان دیگری
او را همراهی کنند. آن‌ها در راه با دوستان دیگری آشنا می‌شوند، مثل استکو که پسری نوجوان و طماع است که گاهی برای حمایت از خانواده‌اش دست به دزدی می‌زند، او پس از اینکه می‌فهمد آن‌ها می‌خواهند به ال‌دورادو بروند تصمیم می‌گیرد که با پپرو و همراهانش همراهی کند تا شاید مقداری از طلای ال‌دورادو نصیب او شود. او در اوایل، رابطه‌ی خوبی با آن‌ها ندارد؛ او معتقد است که کانا، پدربزرگ و چوچو، موجب دردسر او و پپرو می‌شوند و با وجود آن‌ها، معلوم نیست که چه زمانی بتوانند ال‌دورادو را پیدا کنند؛ استکو قصد دارد که با وسوسه
را پیدا کنند؛ استکو قصد دارد که با وسوسه کردن پپرو، او را راضی کند که دوستانشان را در این سفر رها کنند و خودشان دو نفری با هم برای پیدا کردن ال‌دورادو بروند و آنجا را فوراً پیدا کنند؛ ولی بعداً دوست خوبی برای آن‌ها می‌شود و با کمک پپرو، در این سفر، از سایر دوستانشان حمایت می‌کند. نفر بعدی «چوچو» است که پسری کوچک است که مادرش را از دست داده و در سیرک کار بندبازی را بر عهده دارد؛ رئیس سیرک، در عوض کارهایی که چوچو برایش انجام می‌دهد، بسیار از او کار می‌کشد و او را آزار می‌دهد. چوچو از آنجایی که مادرش را از
او را آزار می‌دهد. چوچو از آنجایی که مادرش را از دست داده به دنبال خواهرش می‌گردد تا نزد او زندگی کند، وی پس از اینکه به این موضوع پی می‌برد که رئیس سیرک، قصد ندارد طبق قولی که به مادرش داده، او را به خواهرش برساند، تصمیم می‌گیرد که با پپرو و همراهانش برود تا بتواند خواهرش را پیدا کند، ولی رئیس سیرک قصد ندارد به سادگی او را رها کند و از او می‌خواهد ‌که در عوض کارهایی که برایش انجام داده به او پول بدهد و تا زمانی که به او پول ندهد، حق ترک کردن سیرک را ندارد؛ بنابراین چوچو با کمک پپرو و همراهانش، نمایشی در
بنابراین چوچو با کمک پپرو و همراهانش، نمایشی در سیرک ترتیب می‌دهند و پس از پایان نمایش، پپرو از تماشاگران می‌خواهد که از رئیس سیرک خواهش کنند که به چوچو اجازه بدهد که همراه پپرو و دوستانش برود؛ رئیس سیرک که ‌می‌بیند دیگر چاره‌ای ندارد، به چوچو اجازه می‌دهد که برای پیدا کردن خواهرش همراه پپرو و دوستانش برود. چوچو خیلی زود با آن‌ها گرم می‌گیرد و دوست خوبی برایشان می‌شود. در یکی از قسمت‌ها پپرو یک اسب سفید وحشی را رام می‌کند و با او دوست می‌شود، پپرو نام آن اسب را تندر می‌گذارد؛ تندر در سفر به ال‌دورادو،
اسب را تندر می‌گذارد؛ تندر در سفر به ال‌دورادو، آن‌ها را دورادور همراهی می‌کند و در مواقعی که مشکلی برای پپرو و دوستانش پیش می‌آید و آن‌ها به کمک او احتیاج دارند، پپرو سوت می‌زند و او با شتاب، خود را برای کمک به آن‌ها می‌‌رساند. همچنین پپرو یک گردن آویز به شکل کرنا دارد که دقیقاً همان چیزی است که پدرش نیز بر گردن خود دارد. این گردن آویز به پپرو کمک می‌کند تا همه پی ببرند که او پسر کارلوس است. این موضوع زمانی برملا می‌شود که مردم یک دهکده ادعا می‌کنند که شخصی رئیس یک گروه بزرگ راهزن است و ۷ سال است که در
رئیس یک گروه بزرگ راهزن است و ۷ سال است که در حال آزار و اذیت مردم دهکده می‌باشد، او همان گردن آویز را دارد و ادعا می‌کند که نامش کارلوس می‌باشد؛ در اواخر آن قسمت مشخص می‌شود که کارلوس قبلاً او را از مرگ در صحرایی خشک و بی آب و علف نجات داده و یک گردن آویز مانند مال خود، برای او ساخته و اسب خود را به او بخشیده است و او برای اینکه میخواست همانند کارلوس، قدرتمند و بزرگوار باشد، به افرادش و مردم دهکده دروغ گفت که نامش کارلوس است، ولی عوض اینکه مانند او راه درست را در پیش بگیرد، راه کج را پیش گرفت، ولی الان
را در پیش بگیرد، راه کج را پیش گرفت، ولی الان دیگر از عمل خود پشیمان شده است و قصد دارد راه درست را پیش بگیرد. عقاب طلایی نیز در زمان‌های مختلف ظاهر می‌شود تا راه ال‌دورادو را به پپرو و دوستانش نشان دهد. در داستان اصلی فیلم پدر پپرو برای پیدا کردن شهر افسانه ای ال‌دورادو که در افسانه‌ها از آن به نام شهری که تماماً از طلا ساخته شده‌ است از دهکده خارج می‌شود و هدف او از این سفر بدست آوردن پول و آوردن آن به دهکده برای از بین بردن فقر در دهکده بود که در ویرایش فارسی در فیلم به این موضوع اشاره نشده بود، از طرفی
در فیلم به این موضوع اشاره نشده بود، از طرفی دیگر کانا دختری که از اوایل فیلم به همراه پپرو به سفر ال‌دورادو می‌رود در اصل شاهزاده‌خانم شهر ال‌دورادو است و توسط تبهکاران دزدیده شده و هنگامی که او را به دریاچه پرتاب کردند تا او را بکشند، حافظهٔ خود را از دست داده بود و در آخر نیز مراسم نامزدی برای پپرو و کانا برگزار می‌شود و پپرو و پدرش همراه با استکو و چوچو با مقداری طلا و بذر محصولات کشاورزی به دهکده‌هایشان برمی‌گردند.
شون یا شان (به چینی سنتی: 舜؛ به پین یین : Shùn) از جمله رهبران چین باستان در فاصله قرن‌های ۲۳ تا ۲۲ قبل از میلاد بود که جزو سه شهریار و پنج امپراتور به‌شمار می‌آمد. مدت نیم قرن حاکمیت او، یکی از طولانی‌ترین دورانهای فرمانروائی در تاریخ چین محسوب می‌شود. زندگی. شون در موقع تولد به نام یاو چونگوآ (به چینی: 姚 重 华) نامیده شد، او همچنین با اسامی همچون یویوشی (به چینی:有 虞氏)، شون بزرگ (大舜) و همینطور یو شون (虞舜) نیز شناخته می‌شد. او در حالیکه ۵۳ ساله بود، رهبری چین را از امپراتور یاو دریافت نمود و در سن ۱۰۰ سالگی
را از امپراتور یاو دریافت نمود و در سن ۱۰۰ سالگی درگذشت. پس از او نیز، صندلی قدرت به یو، که مؤسس دودمان افسانه‌ای شیا می‌باشد، تعلق گرفت. شون دارای ثروت و سرمایه‌ای فراوان بود که این سرمایه در "پوبان" (蒲阪) که در حال حاضر "شانکسی" Shanxi نامیده می‌شود، قرار داشت. تحت توجهات امپراتور یاو، شون با موفقیت به عنوان وزیر آموزش، ژنرال نظم دهنده به سپاه و همینطور به عنوان فرمانروای چهار قله منصوب گردید، و برای مدت سه سال، تمامی امور فرمانروایی را به شیوه‌ای مناسب اداره نمود. طوری‌که امپراتور یاو به شدت تحت تأثیر
اداره نمود. طوری‌که امپراتور یاو به شدت تحت تأثیر اقدامات شون قرار گرفت و او را به عنوان جانشین خود و وارث قانونی تاج و تختش منصوب کرد. البته شون می‌خواست به نفع فرد دیگری که دارای فضایل بیشتری باشد، از سلطنت چشم پوشی کند، اما در نهایت ناچار شد که وظایف یاو را بر عهده بگیرد. اما شون پس از دستیابی به تاج و تخت، قربانی ارزشمندی نثار خدایان نمود، و همچنین برای تپه‌ها، رودخانه‌ها، و انبوهی از ارواح قربانی‌هایی هدیه نمود. سپس او مسافرتهای خویش به شرق، جنوب، غرب، شمال و همینطور سفرهای خود به بخش‌هایی از کشورش را
شمال و همینطور سفرهای خود به بخش‌هایی از کشورش را آغاز نمود؛ در حالیکه در هر مکانی، به تقدیم هدایا و قربانیان سوزانیده شده برای آسمان می‌پرداخت و از جمله بر فراز هر یک از چهار قله معروف سرزمین خویش ("کوه تای"،" کوه هوانگ"، "کوه هوآ" و "کوه هنگ") مراسم خاص مخصوص هریک از این قلل را به انجام می‌رسانید. بر اثر قربانی‌هایی که شون به تپه‌ها و رودخانه‌ها ارزانی داشت، مجموعه‌های زمانی مطابق با فصل‌ها، ماه‌ها، و روزها را تأسیس نمود و شیوه‌های مرسوم اندازه‌گیری طول و عرض و تعیین ظرفیت و عمق و نظایر آن‌ها را برای
و عرض و تعیین ظرفیت و عمق و نظایر آن‌ها را برای مردمان به ارمغان آورد و همچنین به تقویت قوانین تشریفاتی پرداخت. شون همچنین زمین را به ۱۲ استان یا ایالت تقسیم نمود و معابد و محراب‌ها را بر فراز تپه‌های دوازده گانهٔ هریک بنا نمود، و رودخانه‌های آن‌ها را عمیقتر نمود. شون همچنین با چهار مجرم برخورد نمود: اول اینکه وزیر کار را به "جزیره یو" تبعید نمود، دوم اینکه "خوان - دو" را بر فراز "کوه چونگ" محصور و محدود نمود؛ سوم اینکه "سان - میائو" را به "سان وی" انتقال داد، و بالاخره چهارم اینکه گان را تا زمان مرگ او
داد، و بالاخره چهارم اینکه گان را تا زمان مرگ او در" کوه یو" زندانی نمود. متعاقب این اقدامات، یو به عنوان وزیر کار منصوب شد و همچنین فرمانروایی آب‌ها و زمین به او تعلق گرفت. بعدها شون، یو را به مقام ژنرال تنظیم‌کنندهٔ سپاه و مُلک یا همان منصب نخست وزیری منصوب نمود. یو نیز می‌خواست تا به نفع وزیر کشاورزی یا جیه (Xie) یا حتی به نفع "گائو - یائو" از پذیرش این منصب خودداری کند، اما در نهایت پس از اصرار و پافشاری شون، آن را پذیرفت. شون سپس چوئی را به عنوان وزیر جدید کارها منصوب نمود و همچنین یی را نیز به عنوان
جدید کارها منصوب نمود و همچنین یی را نیز به عنوان جنگل نشینی که بر جانوران و درختان زمین فرمانروائی می‌کند، برگزید. افزون بر این انتصابات "بو یی" نیز به عنوان کشیشی که در معبد اجدادی به انجام مراسم مذهبی می‌پرداخت، برگزیده شد. همچنین "هوی" به عنوان مدیر موسیقی و "لانگ" به عنوان وزیر ارتباطات برای مقابله با گزارش‌های نادرست و فریب‌آمیز انتخاب گردیدند شان خدمات دولتی خود را در سن ۳۰ سالگی آغاز کرد، به مدت ۳۰ سال در دوران یاو فرمانروایی کرد و ۵۰ سال نیز پس از مرگ یائو حاکم بود و سرانجام پس از ۱۰۰ سال زندگی
مرگ یائو حاکم بود و سرانجام پس از ۱۰۰ سال زندگی درگذشت. در قرن‌های بعد یاو و شون، به خاطر فضیلت‌های بی‌شمارشان، توسط فلاسفه مکتب کنفوسیوس به گونه‌ای پاک و افتخارآمیز توصیف گردیدند. به ویژه شون که به دلیل فروتنی و زهد پارسایانهٔ خویش با عنوان (شیائو 孝) نیز مشهور است. چوانگ تسه(Chuang Tzu) [همان جوانگ تزو، که گاهی چوانگ تی وانگ هم خوانده شده و در قرن سوم قبل از میلاد کتابی تمثیل‌آمیز دربارهٔ اساطیر چین نوشته‌است]، دربارهٔ این دو شخصیت گفته‌است که: «یاو و شون، بهترین تمام مردان بودند.(بخش ۵، از کتاب علامت
بهترین تمام مردان بودند.(بخش ۵، از کتاب علامت تقوای کامل). نام مادر شون، "وودنگ" (به چینی: 握 登) بود، و زادگاه او "یائوکسو" (به چینی: 姚 墟) نامیده می‌شد. روایات افسانه‌ای. کوئن یک انسان عادی نبود. او نبیرهٔ هوانگ تی سلطان زرد بود.بعد از این که در زمان حکومت یاو، زمین بر اثر طوفان بزرگ ویران شد، کوئن نه سال کوشید تا بوسیلهٔ ساختن سد، طغیان آبها را مهار کند، ولی موفق نشد. هنگامی که کار سدسازی او به نتیجه نرسید، خاکی را که متعلق به سلطان بود، ربود تا سد بزرگی بوسیلهٔ آن بنا کند، این خاک سحرآمیز دارای این خاصیت
آن بنا کند، این خاک سحرآمیز دارای این خاصیت بود که بی حدّ و حصر تا هرچقدر که می خواستند، افزایش می یافت، امّا سلطان خشمگین او را به کوه پر تبعید کرد تا به وسیلهٔ چو یونگ خدای اتش رب‌النوع عدالت اسمانی به قتل برسد.همان چویونگ که کونگ کونگ را هم کشته بود .در این اسطوره یک جغد ویک سنگ پشت هم ظاهر می‌شوند که شرح دقیقتر ان را کسی نمی‌داند.بعضی از مفسران عقیده دارند که این دو جانوربرای نابود کردن کوئن به او توصیه کردند که سد بسازند.عده‌ای دیگر معتقدند که این دو همانهایی بودند که به او پیشنهاد کردند که خاک سحر
همانهایی بودند که به او پیشنهاد کردند که خاک سحر امیز سلطان را بربایندوی حتی ان را برای او اورده‌اند و بالاخره عده‌ای بر این عقیده هستند که این دو جانور جسد کوئن پس از کشته شدن بر تپهٔ پر تکه تکه کردند. جسد کوئن سه سال تمام بر بالای کوه باقی‌مانده، بی‌آنکه فاسد شود. سرانجام جسد او با یک ضربهٔ شمشیر وو شکافته شد. از شکم کوئن، پسرش یو در هیئت یک اژدهای شاخدار خارج شد. خود کوئن بزودی به حیوانی تبدیل شد و خود را به قعر درّهٔ کوهستان پر(یا رودخانهٔ زرد) افکند. این که کوئن در این زمان به چه نوع حیوانی تبدیل شده
که کوئن در این زمان به چه نوع حیوانی تبدیل شده بود، مطلبی است که در مورد آن نه فقط در تفسیرهای موجود، بلکه در مدارک باقی‌مانده هم اختلافات بسیاری وجود دارد. بر طبق عقیده‌ای که بیشتر رایج است، کوئن به یک خرس زرد تبدیل شد. امّا از آنجا که یک خرس نمی‌تواند با آب چندان ارتباطی داشته باشد، احتمال این فرض خیلی کم است. همچنین از یک سنگ پشت زرد که سه پا دارد، یک ماهی سیاه یا یک ماهی زرد و همینطور از یک اژدهای زرد صحبت می‌شود، که در مورد هریک از آن‌ها بحث‌هایی وجود دارد. محل دقیق کوه پر یا درهٔ پر مشخص نشده‌است.
دارد. محل دقیق کوه پر یا درهٔ پر مشخص نشده‌است. معذالک روشن است که این مکان در انتهای زمین قرار داشته‌است. عموماً جای آن را در مشرق [شرقی‌ترین نقطهٔ زمین] می‌دانند، اما عده‌ای هم احتمال داده‌اند که مکان آن در شمال و نزدیک دروازهٔ غار وحشی باشد.
هون دون یا هون تون یا هوئن دوئن(به چینی: 混沌؛ بهپین یین: Hùndùn؛ به وید - جایلز: Hun-tun)؛ که معنای واقعی آن گیجی، ابهام، بی نظمی و درهم برهمی می‌باشد، در اسطوره‌های چینی به دو افسانه در مورد موجودی فاقد چهره اشاره دارد که پیرامون آن در اساطیر آفرینش چین با عنوان وجود نامنظّم و پُر هرج و مرج ازلی و اولیّه که نخستین منشأ خلقت وپیدایش عالم وجود بوده، بحث شده‌است. این مفهوم که معادل با خائوس تلقی شده‌است، با مفهوم معروف تخم مرغ جهانی قابل مقایسه می‌باشد. افسانه. در افسانه‌های اساطیری چین، هون دون یا هون تون یا
در افسانه‌های اساطیری چین، هون دون یا هون تون یا هوئن توئن به معنای نوعی بی‌نظمی است، که نظم جهان آفرینش برابر برخی روایات از آن بی‌نظمی حاصل شده‌است. معروف‌ترین این افسانه‌ها را جوانگ-دزو [همان: چوانگ تسه]، در سدهٔ سوم قبل از میلاد، چنین روایت می‌کند: دریای شمال را فرمانروایی بود به نام هو، فرمانروای دریای جنوب، شو نام داشت و سرزمین میانه قلمرو فرمانروایی هون-دون بود. فرمانروا هون-دون فاقد هفت روزن (سوراخ) سر بود: هون دون چشم نداشت، هون دون گوش نداشت، هون دون بینی نداشت و همچنین فاقد دهان بود. در آن زمان
دون بینی نداشت و همچنین فاقد دهان بود. در آن زمان میعادگاه فرمانروا هو و فرمانروا شو در قلمرو سرزمین میانه (جائیکه هون دون حکومت داشت) بود. فرمانروایان دریای شمال و جنوب (هو و شو)، در هفت روز، هفت روزن برای دیدن، شنیدن، بوییدن، خوردن و دم کشیدن را در سر هون دون، فرمانروای قلمرو میانه پدیدآوردند. امّا در هفتمین روز، ناگهان هون دون، فرمانروای سرزمین میانه که نام او (هون دون) به معنای بی نظمی بود، مُرد و با مرگ او جهان هستی پدیدار شد. روایتی دیگر. چو وانگ تی وانگ [مقصود، همان جوانگ دزو یا چوانگ تسه‌است که
وانگ [مقصود، همان جوانگ دزو یا چوانگ تسه‌است که روایت قبلی از قول او نقل شد]، در پایان قرن چهارم تا آغاز قرن سوم پیش از میلاد، در تمثیلی حکایت می‌کند: در آغاز، چو حاکم (به معنای خدا) دریای جنوب، و هو حاکم و فرمانروا (خدا) ی دریای شمال بود. آنها گاهی برای دیدار با هون-تون که حاکم دریای میانه بود، می‌رفتند و او با آنها از سر لطف و مهمان نوازی بسیار رفتار می‌کرد و آنان را به گرمی می‌پذیرفت. یک بار چو و هو تصمیم گرفتند که از خوبی‌های هون-تون قدردانی کنند. پس با خود گفتند: «همه کس برای دیدن، شنیدن، خوردن و تنفس
خود گفتند: «همه کس برای دیدن، شنیدن، خوردن و تنفس کردن هفت روزنه دارد، امّا هون-تون اینها را ندارد. پس کوشش خواهیم کرد که این روزنه‌ها را برای او تعبیه کنیم!...» آنها همین کار را هم کردند و [تا هفت روز]، هر روز یک روزنه [در سر هون-تون] تعبیه نمودند، امّا در روز هفتم هون-تون مُرد. با از میان رفتن هون-تون که همان خاووز بود، و در همان لحظهٔ از میان رفتن او، جهان متولد شد. تفسیر روایات. همان‌طور که گفته شد، هون-دون یا هون-تون، که مفهوم لغوی آن در زبان چینی سنتی، به معنای بی‌نظمی است، اغلب معادل با خاووز [همان