payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرودگاه بین‌المللی ثرگود مارشال بالتیمور واشینگتن فرودگاهی است در ۴۸ کیلومتری شمال شرقی شهر واشنگتن دی.سی. در ایالت مریلند. این فرودگاه محدودهٔ شهری بین بالتیمور و واشنگتن دی.سی. را پوشش می‌دهد. این فرودگاه معمولاً به‌طور خلاصه "فرودگاه بین‌المللی بالتیمور واشینگتن" نامیده و با کُد یاتای "BWI" شناخته می‌شود.
دسته سیسلی‌ها نام فیلمی در ژانر جنایی و محصول سال ۱۹۶۹ میلادی است به کارگردانی آنری ورنوی و بازی ژان گابن، لینو ونتورا و آلن دلون است. داستان. ویتوریو مانالزه (ژان گابن) رهبر یک خانواده سیسیلی مرتبط با مافیاست، او توانسته در طی اقامت طولانی‌مدت در مارسی شرایط کسب‌وکار موفق و موقعیت اجتماعی آبرومندانه‌ای برای خود فراهم کند. هرچند که هیچ وقت پلیس فرانسه دست از نظارت دورادور خانواده او برنداشته است. مانالزه از طرق مختلف و غیرقانونی سعی در ایجاد راه‌هایی برای امرار معاش خانواده خود دارد، اما با ورود روژه سارته
معاش خانواده خود دارد، اما با ورود روژه سارته (آلن دلون) جسور، سرکش و فراری از دست پلیس شرایط خانواده مانالزه نیز دستخوش امواج خروشان و بادهای نامساعد ناشی از حضور این فراری در بین خود می‌شود. مانالزه‌ها که در شرایطی وخیم با گرفتن پول از خواهر روژه سارته او را از دست سیستم قضایی فرانسه رهانیده‌اند در قدم دوم خود را درگیر نقشه سرقت از موزه‌ای می‌بینند که روژه توانسته به‌دست بیاورد. کمیسر لی‌گوف (لینو ونتورا) افسر مسئول پروندهٔ روژه سارته درمی‌یابد که خانواده مانالزه و سارته به‌شکلی با هم در یک سرقت جدید
مانالزه و سارته به‌شکلی با هم در یک سرقت جدید همکاری خواهد داشت و به همین منظور مراقبت از آنان را چند برابر می‌کند. مانالزه متوجه می‌شود که نقشه سرقتی که سارته دارد اجرا شدنی نیست و به همین دلیل دوست دیگرش در آمریکا (تونی نیکوسیا) را وارد ماجرا می‌کند. نقشه‌ای فوق‌العاده طرح می‌شود و همه گروه دست‌به‌کار می‌شوند در حالی که پلیس نیز با تمام نیرو کل گروه را زیر نظر گرفته است…
کاترین آن بیگلو (زاده: ۲۷ نوامبر ۱۹۵۱) کارگردان آمریکایی است. از معروف‌ترین فیلم‌های او می‌توان به فیلم "مهلکه" اشاره کرد که در مراسم جوایز اسکار سال ۲۰۱۰، ۶ جایزه را از آن خود کرد. وی همسر پیشین جیمز کامرون، کارگردان سرشناس هالیوود بوده‌است. بیگلو در هشتاد و دومین دورهٔ جوایز اسکار جایزهٔ بهترین کارگردان سال را برای فیلم "مهلکه" از آن خود کرد. او نخستین زنی است که در تاریخ آکادمی برندهٔ «اسکار بهترین کارگردانی» شده‌است. "مهلکه" با به دست آوردن ۶ جایزه از جمله «جایزهٔ اسکار بهترین فیلم» موفق‌ترین فیلم هشتاد
«جایزهٔ اسکار بهترین فیلم» موفق‌ترین فیلم هشتاد و دومین مراسم اعطای جوایز اسکار بود.
کریستف والْتْس (؛ زادهٔ ۴ اکتبر ۱۹۵۶) بازیگر اتریشی-آلمانی است. او برای بازی در نقش افراد شرور و نقش‌های مکملش در فیلم‌های انگلیسی‌زبان از سال ۲۰۰۹ مشهور است؛ او عمدتاً در ایالات متحده فعالیت دارد. افتخارات او شامل دو جایزهٔ اسکار، دو جایزهٔ گلدن گلوب و دو جایزهٔ بفتا می‌شود. نقش برجستهٔ والتس در آمریکا با فیلم جنگی "حرامزاده‌های لعنتی" (۲۰۰۹) ساختهٔ کوئنتین تارانتینو به‌دست آمد که او در آن نقش افسر اس‌اس، یعنی هانس لاندا را بازی کرد. او در دومین همکاریش با تارانتینو، نقش یک شکارچی جایزه‌بگیر را در وسترن
تارانتینو، نقش یک شکارچی جایزه‌بگیر را در وسترن "جنگوی زنجیرگسسته" (۲۰۱۲) ایفا کرد. والتس برای هر یک از این نقش‌ها برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. او در کمدی "کشتار" (۲۰۱۱) حضور داشت و برای بازی در فیلم زندگی‌نامه‌ای "چشمان بزرگ" (۲۰۱۴) نامزد جایزهٔ گلدن گلوب شد. او نقش انتقام‌جو از جیمز باند را در فیلم جاسوسی "اسپکتر" (۲۰۱۵) و دنباله‌اش "زمانی برای مردن نیست" (۲۰۲۱) ایفا کرد. کودکی. کریستف والتس در شهر وین به دنیا آمده‌است. پدرش، یوهانس والتس، متولد آلمان و مادرش، الیزابت اوربانکیک،
والتس، متولد آلمان و مادرش، الیزابت اوربانکیک، متولد اتریش، هر دو طراحان لباس بودند. پدربزرگ مادری‌اش، رودولف فُن اوربان، روانشناس و روان‌پزشک بود و کتاب "کمال سکس و شادی زناشویی" نوشتهٔ اوست. حرفه. والتس در دانشکده Max Reinhardt Seminar در وین بازیگری خواند و همچنین در مؤسسه فیلم و تئاتر لی استراسبرگ در نیویورک حاضر شد. در سال ۲۰۰۰، اولین تجربه کارگردانیش را با کار تلویزیونی Wenn man sich traut به زبانی آلمانی آغاز کرد. قبل از اینکه با بازی در فیلم حرامزاده‌های لعنتی در ۲۰۰۹ مورد توجه قرار گیرد، در مجموعه
لعنتی در ۲۰۰۹ مورد توجه قرار گیرد، در مجموعه تلویزیونی انگلیسی زبان "درآمد نامشروع" در سال ۱۹۹۰ بازی کرد. در فیلم ۲۰۰۹ کوئنتین تارانتینو، حرامزاده‌های لعنتی، والتس نقش یک افسر آلمانی به نام هانس لاندا معروف به «شکارچی یهود» را به تصویر کشید. شخصیت لاندا ترکیبی از باهوش، مؤدب و مسلط به چند زبان و در عین حال خودخواه، زیرک، سنگدل و جنایتکار بود؛ چنان‌که تارانتینو گفته بود «قسمتی از فیلم‌نامه است که قابل بازی نباشد». وی بخاطر بازی در این فیلم، جایزه بهترین بازیگر را از جشنواره فیلم کن و جایزه گلدن گلوب بهترین
را از جشنواره فیلم کن و جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد و مورد تحسین منتقدین قرار گرفت. در ادامه نیز یک جایزه اسکار و جایزه بفتا را برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد دریافت کرد. تارانتینو دربارهٔ نقش وی در این فیلم گفت: «فکر می‌کنم که شخصیت لاندا یکی از بهتری شخصیت‌هایی باشد که تاکنون نوشته‌ام یا در آینده خواهم نوشت و کریستوفر نقش آن را به خوبی بازی کرد. واقعاً اگر نمی‌توانستم بازیگر خوبی همچون کریستوفر را پیدا کنم، هرگز "حرامزاده‌های لعنتی" را نمی‌ساختم». چندی بعد والتس در فیلم
لعنتی" را نمی‌ساختم». چندی بعد والتس در فیلم زنبور سبز نقش یک گانگستر را بازی کرد. فیلم بعدیش کشتار به کارگردانی رومن پولانسکی بود. سپس به همراه جیمی فاکس در فیلم دیگری از تارانتینو به نام جنگوی آزادشده بازی کرد. در این فیلم او نقش یک شکارچی آلمانی افراد خلافکار را بازی می‌کند. نقش‌آفرینی وی در این فیلم باعث شد مجدداً مورد تحسین منتقدین قرار بگیرد و جوایزی همچون گلدن گلوب، بفتا و جایزه اسکار را بخاطر بهترین نقش مکمل مرد ازآن خود کند. در آوریل ۲۰۱۳ والتس به عنوان یکی از اعضای هیئت داوران جشنواره فیلم کن
به عنوان یکی از اعضای هیئت داوران جشنواره فیلم کن ۲۰۱۳ انتخاب شد. در سال ۲۰۱۴ والتس را به عنوان یکی از اعضای هیئت داوران شصت و هفتمین جشنواره فیلم برلین انتخاب کردند. زندگی شخصی. کریستوف والتس به سه زبان آلمانی، فرانسوی و انگلیسی تسلط کامل دارد و در دو فیلم اخیرش، حرامزاده‌های لعنتی و جنگوی آزادشده به هرسه زبان دیالوگ‌هایش را بیان کرده‌است؛ اگرچه که در فیلم حرامزاده‌های لعنتی، شخصیتی که در حال بازی او بود، مقداری ایتالیایی هم صحبت می‌کند. البته طی مصاحبه‌ای والتس اعلام نمود که صدای قسمت ایتالیایی فیلم را
والتس اعلام نمود که صدای قسمت ایتالیایی فیلم را خودش اجرا نکرده. والتس چهار فرزند دارد. سه فرزند بزرگش از ازدواج قبلی دارد و هم‌اکنون نیز پدر دختر جوان‌ترش است که حاصل ازدواج دومش با "جودیس هالست"، طراح لباس آلمانی است.والتس معمولاً زمان زندگی‌اش را بین دو شهر برلین و لس‌آنجلس تقسیم می‌کند. ملیت. پدر کریستوف والتس یک تبعه آلمانی بود که البته زمانی که در شهر وین بود والتس به دنیا آمد. وی به سرعت بعد از تولد والتس پروندهٔ وی برای دریافت ملیت آلمانی را تکمیل کرد. والتس هم‌اکنون دو ملیت آلمانی - اتریشی دارد
کرد. والتس هم‌اکنون دو ملیت آلمانی - اتریشی دارد ولی خودش پاسپورت آلمانی‌اش را قانونی‌تر می‌داند.
دترویت پیپل موور یا "جابجاگر مردم" نام قطار شهری شهر دیترویت در میشیگان است که در سال ۱۹۸۷ میلادی تأسیس گردید. طول خط این متروی هوایی نزدیک ۵ کیلومتر بوده که روزانه نزدیک به ۷٬۵۰۰ مسافر جابجا می‌کند. این خط مراکز تجاری شهر دیترویت را به هم متصل می‌کند، و ۱۳ ایستگاه دارد.
تن‌فروشی در ایران به دلیل ممنوع بودن و جرم انگاری آن به صورت زیرزمینی وجود دارد. همچنین روسپی‌گری در ایران می‌تواند مجازات اعدام داشته باشد. بر پایهٔ اعلام جامعه‌شناسان، چرایی‌های روی‌آوردن زنان به این کار در ایران، شامل فقر، بیکاری، اعتیاد، ازدواج اجباری، زیاده‌خواهی مردان، تنوع‌ طلبی زنان روسپی، مشکلات روانی زنان روسپی علی الخصوص میل ذاتی زنان به ویرانی زندگی های دیگر، وجود فضای یأس و ناامیدی در میان جوانان و نبود امکانات برای ازدواج، درامد های بالاتر از کار های سخت برای زنان، و جدایی از همسر بوده است.
کار های سخت برای زنان، و جدایی از همسر بوده است. همچنین برخی جمعیت های اسلامی در ایران متهم اند در مکان‌هایی مانند اطراف امام‌زاده‌ها به تجارت جنسی در قالب صیغه مشغول اند. در دوران پهلوی اول، بخش‌هایی از شهر نو نیمه ویران گردید و پس از بازسازی، کانون تن‌فروشان تهران، پایتخت ایران شد. حکومت وقت ایران، هدف خود را از اجرای چنین طرحی، کنترل تن‌فروشی در ایران اعلام کرده بود. بهداشت زنان شهر نو بسیار مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت؛ بر پایهٔ گزارش‌های منتشر شده، از دید بهداشتی و دریافت خدمات پزشکی، این افراد زیر
دید بهداشتی و دریافت خدمات پزشکی، این افراد زیر نظر ادارهٔ کل بهداشت ایران بوده‌اند و می‌بایست به صورت هفتگی به درمانگاه می‌رفتند و آزمایش خون هر شش ماه نیز برایشان در نظر گرفته شده بود. پس از انقلاب ۱۳۵۷، بسیاری از کارگران جنسی ایران توسط جمهوری اسلامی اعدام شدند، از جمله پری بلنده و اشرف چهارچشم. کم‌کم تن‌فروشی در ایران گسترش یافت و به گفتهٔ مهرداد درویش‌پور، جامعه‌شناس، «جمهوری اسلامی ایران، در واقع اسلام‌گرایان سیاسی، از روز نخست با بستن محل تجمع روسپیان در تهران به نام شهرنو و لت و پار کردن آنها سعی
در تهران به نام شهرنو و لت و پار کردن آنها سعی کردند این معضل را انکار کنند یا به‌اصطلاح حذف کنند». وی باور دارد که این کار نه تنها باعث کمتر شدن روسپی‌گری در این کشور نشد، بلکه باعث شد تا بسیاری از کشورهای دیگر نیز به میزبانان تن‌فروشی بسیاری از دختران جوان ایرانی تبدیل شوند. از دههٔ ۱۳۷۰، دبی در امارات متحده، به عنوان جایی برای تجارت جنسی زنان ایران، آوازه یافت اما از اواخر دههٔ ۱۳۸۰ بود که کشورهای دیگری که در همسایگی ایران هستند، از جمله ترکیه، گرجستان و کردستان عراق به فهرست علاقه‌مندان به زنان ایرانی
کردستان عراق به فهرست علاقه‌مندان به زنان ایرانی پیوستند. در دههٔ ۱۳۸۰، جنجال بر سر صیغه (ازدواج در مذهب شیعه) رخ داد و گروهی به موافقت و مخالفت با آن برخاستند. در سال ۱۳۸۶، خیابان شهید مطهری تهران، توسط رسانه‌ها برای میزبانی از تن‌فروشان، مورد توجه قرار گرفت و پلیس تهران گزارش‌های وابسته به تن‌فروشی منتشر کرد. در این دوره، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، بسیج و نیروهای امنیتی با روسپی‌گری در ایران، مرتبط دانسته شدند. اگرچه توسط گزارشی رسمی تأیید نشدند. دههٔ ۱۳۹۰ با گسترش و کاهش سن روسپی‌گری در ایران همراه شد
با گسترش و کاهش سن روسپی‌گری در ایران همراه شد و پژوهش دانشگاه شهید بهشتی نشان داد که آمار روسپیگری میان زنان متأهل این کشور، بیشتر از مجردها بوده است و ۱۱ درصد روسپیان پایتخت ایران، با آگاهی همسرانشان دست به روسپی‌گری می‌زده‌اند. بر پایهٔ آماری در خرداد ۱۳۹۵، بیشتر تن‌فروشان زیر ۳۰ سال و باسواد بوده‌اند؛ ۳۰ درصد زنان تن‌فروش دارای مدرک دیپلم و بالاتر، ۵۰ درصد سیکل و زیر دیپلم و درصد پایینی نیز بی‌سواد بوده‌اند. این گزارش می‌گفت که ۳۵ درصد تن‌فروشان متأهل هستند. در این دهه، فقر در ایران بزرگ‌ترین چرایی
هستند. در این دهه، فقر در ایران بزرگ‌ترین چرایی روی‌آوردن مردم به این کار اعلام شد و از عامل‌های مهم دیگر نیز وجود شبکه‌های گسترش تن‌فروشی و قاچاق سکس در ایران اعلام شد. تن‌فروشی آنلاین چه از راه وبگاه‌هایی که زنان را برای صیغه (معمولاً کوتاه‌مدت و ساعتی) فهرست می‌کنند چه در شبکه‌های اجتماعی همانند اینستاگرام و تلگرام، در دههٔ ۱۳۹۰ گسترش بالایی یافت. در این دوران، در پوشش پیشه‌هایی چون ماساژوری، تن‌فروشی انجام گرفته است. در فروردین ۱۴۰۰ گزارشی از وبگاه‌های صیغه‌یابی موقت، از «گردش مالی هنگفت صنعت روسپیگری
صیغه‌یابی موقت، از «گردش مالی هنگفت صنعت روسپیگری بر بستر فضای مجازی» می‌گفت. تنها یکی از وبگاه‌ها، چند میلیون زن در سراسر ایران را فهرست داشته است. در سال ۱۴۰۰ آگهی‌هایی تحت عنوان «کفش جلوباز زنانه» در دیوار (وبگاه) به اوج خود رسیدند که نشان می‌داد تن‌فروش‌ها در پلتفرم دیوار هم وجود دارند و با استفاده از عبارت‌های خاص در تبلیغات سایت دیوار درحال جذب مشتری هستند، به موجب این اتفاق اشکان میرآرمندهی، مدیر وبگاه دیوار، به اتهام «فراهم آوردن موجبات فساد و فحشاء از طریق جذب زنان تن‌فروش» به سه ماه و یک روز حبس
از طریق جذب زنان تن‌فروش» به سه ماه و یک روز حبس غیرقابل تبدیل محکوم شد. افزون بر رسانه‌ها، در هنر و دیگر آثار نیز از تن‌فروشی در ایران یاد شده است و رنج و اندوه زنان تن‌فروش به تصویر کشیده شده است. پیشینه. دوران قاجار و پیشینه شهر نو. قلعهٔ شهر نو نخست توسط محمدعلی‌شاه قاجار و برای اسکان خانوادهٔ شاه ساخته شد و با نام "محله قجرها" مسما گشت. در آن زمان این محله در بیرون از شهر تهران آن دوره قرار داشت. اواخر حکومت احمد شاه قاجار به جهت ساخت دروازه قزوین، «دروازه» نامیده شد و این محل که خارج از دروازه قزوین
نامیده شد و این محل که خارج از دروازه قزوین قرار داشت به تدریج به مأمن خلاف کاران بدل گشت. شخصی به نام محمود عرب شروع به قوادی و ایجاد شیره‌کش خانه در این محل کرد و کوچه‌ای که در آن چند خانه متعلق به محمود عرب قرار داشت به گذر «حاج عبدالمحمود» معروف گشت. دوران پهلوی. در دوران رضاشاه بخش‌هایی از این محله (شهر نو) نیمه ویران، بازسازی و مرکز تن‌فروشان تهران شد. حکومت این دوره، هدفش را از اجرای چنین طرحی، کنترل تن‌فروشی در ایران اعلام کرد. رضا خان به نظمیه – شهربانی فرمان داد که تن‌فروشان را از تهران خارج کرده
فرمان داد که تن‌فروشان را از تهران خارج کرده و در بیرون دروازه قزوین در محله قجرها جای و اسکان دهند. در نخستین دوران حکومت رضاشاه، فردی وجود داشت که به نام زال ممد شهرت یافته بود و با آوردن زنانی، این محله را به کانون روسپی‌گری تبدیل کرد. در آن دوره، رضاشاه در جهت کنترل، فرمان به جمع‌آوری روسپی‌ها داد و بخشی از قلعه از میان برداشته‌شد و قلعه از آن پس، تبدیل به محله‌ای از شهر شد. شخصی به نام ارباب جمشید جمشیدیان هزینه احداث ده‌ها خانه به منظور اسکان زنان بی سرپرست را پذیرفت و به برای تأمین نیازهای مالی
بی سرپرست را پذیرفت و به برای تأمین نیازهای مالی آنان، چند فروشگاه نیز در این منطقه ساخته شد و محله به شکل رسمی به عنوان «محله جمشید» نامگذاری شد. ساختن خانه‌های تازه و آسفالت دو خیابان جدید باعث شد که محله جمشید به اسم «شهر نو» آوازه بگیرد. در هنگام جنگ جهانی دوم سربازان متفقین شماری از زنان جنگ زده لهستانی را که همانند دیگر آوارگان جنگی در میدان ژاله پیشین اقامت داشتند، برای روسپی‌گری به شهر نو آوردند. در پایان خیابان دوم شهر نو نیز کوچه‌ای به نام کوچه لهستانی‌ها آوازه گرفت. این محله در اوج خود، ۱۳۵ هزار
آوازه گرفت. این محله در اوج خود، ۱۳۵ هزار متر مربع مساحت داشته است و به دو بخش اصلی و فرعی بخش‌بندی می‌شد؛ قسمت اصلی شامل خیابان‌های کمیل، استخر، قنات و قوام بود که دارای ۳۶ کوچه و در هر کوچه ۵۰–۳۰ خانه وجود داشت. در هر خانه چندین خانواده توأمان زندگی می‌کردند و گاهی در یک اتاق چند مرد و زن می‌زیستند. محله جمشید از نگاهی دیگر به دو بخش قلعه و نجیب‌خانه تقسیم می‌شد که در واقع، قلعه محل کار و نجیب‌خانه محل زندگی عادی روسپی‌ها بوده است که درجه روسپی‌گری در آن بسیار کم بوده است. ده‌ها تئاتر و تماشاخانه و کافه
بسیار کم بوده است. ده‌ها تئاتر و تماشاخانه و کافه در خیابان جمشید و درون شهر نو و خیابان‌های سی متری ساخته شد و دو سینما نیز در نزدیکی‌اش شروع به کار کردند. محله شهرنو، مرکز گردهم آمدن تن‌فروشان، قاچاقچیان و معتادان بوده و در عین حال در اطراف آن ده‌ها کافه و سینما و کاباره و تماشاخانه ازجمله کاباره شکوفه نو وجود داشته است. در سال ۴۷–۴۶، هزار و پانصد زن در شهرنو زندگی می‌کرده‌اند؛ آن‌ها باید هر هفته به درمانگاه سر می‌زدند و هر شش ماه نیز آزمایش خون می‌دادند. بهداشت زنان شهر نو بسیار مورد توجه رسانه‌ها قرار
بهداشت زنان شهر نو بسیار مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت؛ بر پایهٔ دیگر گزارش‌های منتشر شده، از دید بهداشتی و دریافت خدمات پزشکی، این افراد زیر نظر ادارهٔ کل بهداشت ایران بوده‌اند و می‌بایست به صورت هفتگی به درمانگاه می‌رفتند و آزمایش خون هر شش ماه نیز برایشان در نظر گرفته شده بود. دوران جمهوری اسلامی. اعدام کارکنان جنسی. سیمین بی ام و، پری بلنده، اشرف چهارچشم و پری سیاه از جمله سردسته‌های روسپی خانه‌ها بودند که پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران اعدام شدند. طبق گزارش روزنامهٔ کیهان چهار متهم از جمله سکینه قاسمی (پری
روزنامهٔ کیهان چهار متهم از جمله سکینه قاسمی (پری بلنده) در ساعت یک بامداد ۲۱ تیر ۱۳۵۸ اعدام شده‌اند. حدود هزار و پانصد زن ساکن این محله، پس از تعطیلی آن در روز دوم مرداد سال ۱۳۵۸ آواره یا دستگیر شدند و شمار زیادی ار آن‌ها که نه تنها در ماه‌های نخست، بلکه در سال‌های پس از انقلاب، اعدام شدند. هیچ آگاهی یا گزارشی در مورد چگونگی محاکمه و دفاعیات متهم و نحوهٔ بازداشت این افراد ارائه نشده است در گزارش روزنامهٔ کیهان که تنها منبع رسمی موجود است صرفاً بخشی از رأی صادره آمده است. این گزارش‌ها به دلیل آنکه محتوای
صادره آمده است. این گزارش‌ها به دلیل آنکه محتوای منافی عفت داشتند با طبقه‌بندی سری در اسناد قوه قضاییه نگاه داشته شد طبق گزارش روزنامه کیهان صدور حکم در شعبه اول دادگاه انقلاب اسلامی تهران پس از چندین جلسهٔ رسیدگی سری به پرونده صورت گرفته است. بخشی از حکم صادره برای پری بلنده در این گزارش آمده است: «... به جرم یک عمر تن‌فروشی و فساد و خرید و فروش دختران خردسال و زنان گول‌خورده و اغفال شده و دائر کردن مراکز تن‌فروشی و عشرت‌کده‌های مختلف که موجب انحراف نسل جوان این مملکت گردیده‌اید مفسدفی‌الارض شناخته شده به
این مملکت گردیده‌اید مفسدفی‌الارض شناخته شده به اعدام محکوم می‌گردید…» دههٔ ۱۳۸۰ و جنجال بر سر صیغه. در سال ۱۳۸۶، خیابان شهید مطهری تهران (نام پیشین: خیابان تخت طاووس)، توسط رسانه‌ها برای میزبانی از تن‌فروشان، مورد توجه قرار گرفت. گزارشی در سال ۱۳۸۶، از «رقابتی پرهیاهو در بازار شبانه و تحت‌الحفظ تن‌فروشان زن و ترنس‌هایی که خیابان مطهری یکی از پایگاه‌های اصلی و شناخته‌شده آنهاست»، گفت و اعلام کرد که تن‌فروشی در این خیابان، در ازای پولی میان ۲۰ تا ۵۰ هزار تومان پیشنهاد می‌شده است. رانندگان نیز مسیری ویژه در
پیشنهاد می‌شده است. رانندگان نیز مسیری ویژه در پیرامون خیابان را پیوسته پیمایش می‌کرده‌اند. بر اساس گزارشی رسمی از سوی پلیس تهران هر روسپی، در بیشترین حالت، تنها ۵ دقیقه از وقتش را در خیابان، در انتظار مشتری می‌مانده است. یکی از مشتریان خدمات جنسی در این گزارش اعلام کرد که این دسته زنان از سوی شماری از بسیجی‌ها پشتیبانی می‌شده‌اند و در جایی دیگر، اعلام شد که نیمی از درآمد خود را به مردانی می‌دهند که به‌عنوان بسیجی یا عضو نیروی انتظامی در محل حضور دارند. شخص دیگری نیز اعلام کرد که «گروهی از مأموران پلیس و
دیگری نیز اعلام کرد که «گروهی از مأموران پلیس و عوامل بسیج گردانندگان اصلی روسپیگری در این مسیرها هستند». در این دوره، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، بسیج و نیروهای امنیتی با روسپی‌گری در ایران، مرتبط دانسته شدند. در شهریور ۱۳۸۹، لایحه حمایت از خانواده (از قوانین ایران دربارهٔ زنان) جنجالی شد؛ مهدی کوچک‌زاده نمایندهٔ مجلس شورای اسلامی، گفت: «صیغه برای لذت بردن است و هرکس خجالت می‌کشد من خجالت نمی‌کشم». فریبا داودی مهاجر، فعال حقوق زنان، در همین باره، اعلام کرد که «ازدواج موقت راهی برای تسلط مردان بر زنان نه
که «ازدواج موقت راهی برای تسلط مردان بر زنان نه تنها در حیطه جنسی که در تمام زمینه‌هاست». علی لاریجانی، رئیس مجلس جمهوری اسلامی در مذاکرات مجلس بر سر این لایحه اعلام کرد: «ازدواج موقت راه حلی است برای معضلی به نام فحشا که در غرب بیداد می‌کند». بار دیگر در دیدگاهی مخالف، آزاده کیان، جامعه‌شناس، در این باره گفت: «تحقیقات جامعه‌شناسی در ایران نشان می‌دهد، زنانی صیغه را قبول می‌کنند که فقیر یا بیوه هستند… در صیغه، زن به عنوان یک شیء و به عنوان وسیله‌ای برای رساندن خدمات جنسی به مرد مطرح است». در نهایت، در
رساندن خدمات جنسی به مرد مطرح است». در نهایت، در بررسی لایحه، هشت نمایندهٔ زن مجلس شورای اسلامی نیز به آن، رای مثبت دادند. دههٔ ۱۳۹۰؛ گسترش و کاهش سن روسپی‌گری. گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی که در سال ۹۳ منتشر شد، می‌گفت که «بر اساس اظهارات کارشناسان در سال ۱۳۸۸ در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی سن روسپی‌گری بالای ۳۰ سال بود، اما اکنون (در آستانهٔ دههٔ ۱۳۹۰) سن روسپیگری به ۱۵ سال به بالا رسیده است. تحقیقات دانشگاه شهید بهشتی نشان داده است که آمار روسپیگری میان زنان متأهل بیشتر از مجردهاست و ۱۱ درصد
میان زنان متأهل بیشتر از مجردهاست و ۱۱ درصد روسپیان شهر تهران با اطلاع همسرانشان دست به روسپی‌گری می‌زنند». بر پایهٔ آماری در خرداد ۱۳۹۵ نیز، بیشتر تن‌فروشان زیر ۳۰ سال و باسواد بوده‌اند؛ ۳۰ درصد زنان تن‌فروش دارای مدرک دیپلم و بالاتر، ۵۰ درصد سیکل و زیر دیپلم و درصد پایینی نیز بی‌سواد بوده‌اند. این گزارش می‌گفت که ۳۵ درصد تن‌فروشان متأهل هستند و شمار بسیاری از زنان تن‌فروش از آمیزش خود باردار شده و فرزندانشان نیز یا فروخته می‌شود، یا سقط می‌شود یا به سازمانی حمایتی داده می‌شود. این گزارش همچنین می‌گفت که
حمایتی داده می‌شود. این گزارش همچنین می‌گفت که «برخی تن‌فروشی‌ها برای ترقی یک کارمند در اداره صورت می‌گیرد». در ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۴ گاردین در گزارشی به این موضوع پرداخت و مدعی سکس توریسم در مشهد شد. این پست به آمدن زوار اهل عراق به مشهد می‌پرداخت و از تن‌فروشی در این شهر نوشت. در همین مورد، رادیو زمانه در شهریور ۱۳۹۷ نوشت که رفت‌وآمد برخی از مردان مجرد اهل عراق به خانهٔ مسافرهای شهر مشهد افزایش یافته است و آنان که با زنان ایرانی همراه خود، امکان بهره‌گیری از هتل‌ها نداشتند، از بیش از شش هزار خانهٔ مسافر
از هتل‌ها نداشتند، از بیش از شش هزار خانهٔ مسافر غیرمجاز این شهر، بهره برده‌اند. با این وجود، از گسترده‌شدن ازدواج موقت گردشگران اهل عراق با زنان ایرانی، آماری منتشر نشد. با این وجود، محمد قانعی، رئیس اتحادیهٔ هتلداران خراسان رضوی حضور داشتن مردان مجرد اهل عراق در خانهٔ مسافرها، به همراه زنان ایرانی را تأیید کرده بود. در آذر ۱۳۹۴، مهرداد درویش‌پور، جامعه‌شناس، اعلام کرد که «جمهوری اسلامی ایران، در واقع اسلام‌گرایان سیاسی، از روز نخست با بستن محل تجمع روسپیان در تهران به نام شهرنو و لت و پار کردن آنها سعی
در تهران به نام شهرنو و لت و پار کردن آنها سعی کردند این معضل را انکار کنند یا به‌اصطلاح حذف کنند». وی باور دارد که این کار نه تنها باعث کمتر شدن روسپی‌گری در این کشور نشد، بلکه باعث شد تا بسیاری از کشورهای دیگر نیز به میزبانان تن‌فروشی بسیاری از دختران جوان ایرانی تبدیل شوند؛ او ادامه داد که در خود کشور نیز تن‌فروشی بسیار گسترش داشته است که گاه عنوان صیغه یا دفاتر صیغه دارد و گاهی نیز به صورت روسپی‌گری و تن‌فروشی غیرقانونی است. وی همچنین اعلام کرد که پیشگیری از نظارت قانونی و ورود دولت در این کار، یا
از نظارت قانونی و ورود دولت در این کار، یا یاری‌رسانی به آنان، بانی آن شده است که دلالان سکس بالاترین میزان سود را از سازمان‌دهی روسپی‌گری یا صادر کردن سکس به کشورهای دیگر داشته باشند. در آبان ۱۳۹۸، بر پایه اعلام یک کارشناس آسیب‌های اجتماعی، آمار مراکز تن‌فروشی در سطح شهر تهران، پایتخت ایران، به ۸ هزار رسیده است و «طبق آمار در مدت ۷ سال متوسط سن تن‌فروشی از ۲۸ سال به زیر ۲۰ سال رسیده و در حال حاضر کف این سن تا ۱۳ سالگی پایین آمده یعنی در میان نوجوانان به‌طور روزافزونی گسترش یافته است» و با توجه به بحران
روزافزونی گسترش یافته است» و با توجه به بحران اقتصادی، زنان متأهل نیز مجبور به چنین کاری شده‌اند. در ۲۶ آذر ۱۳۹۸، خبرگزاری رکنا در گزارشی گفت زنانی در اطراف آرامستان بهشت زهرا هستند که حاضرند برای یک ساندویچ فلافل تن‌فروشی کنند. آنها در گورهای آرامستان زندگی می‌کنند و در داخل گورها با مشتری رابطه جنسی برقرار می‌کنند. در روزهای برفی و بارانی که امکان خوابیدن در گورها وجود ندارد، این افراد از ترس مأموران حراست مجبور می‌شوند یا به پارک‌های جنوب‌شهر تهران پناه ببرند یا شب را در راهروهای مجاور توالت‌های مجموعه
ببرند یا شب را در راهروهای مجاور توالت‌های مجموعه بهشت زهرا سرکنند. به گفته یکی از زنان آنجا اگر کسی بفهمد که ما در اینجا زندگی می‌کنیم حتی بهمان کار هم نمی‌دهند. در اردیبهشت ۱۳۹۹، دیدارنیوز در یک گزارش میدانی و به نقل از یک تن‌فروش نوشت افرادی هستند که بخاطر اعتیاد و داشتن بیماری، حاضرند برای ۵ یا ۱۰ یا ۲ هزار تومان تن‌فروشی کنند. گزارش سان بریتانیا در سپتامبر ۲۰۱۸، اعلام می‌کرد که تن‌فروشان ایرانی «ازدواج حلال» چند دقیقه‌ای را به مردان مجرد و جداشده می‌فروشند تا از نقض قوانین شریعت اسلام پیشگیری کنند.
تا از نقض قوانین شریعت اسلام پیشگیری کنند. چیزی که اگر نقض می‌شد، با مجازاتی چون شلاق همراه بوده است. این رسانه همچنین به گسترش و محبوبیت بیشتر این پدیده در ایران از راه شبکه‌های اجتماعی پرداخت. همچنین نوشت که این ازدواج‌های موقت، می‌توانند در عمل تا چندسال ادامه‌دار باشند که با برده‌داری مدرن مرتبط است. گزارشی در ایندیپندنت فارسی در مه ۲۰۱۹، این که تن‌فروشان ایرانی از دید سلامت و بهداشت زیر نظر نهادهای وابسته نیستند و آمار زنان متأهل تن‌فروش به ۳۰ درصد کل تن‌فروشان رسیده را نقد کرد. در این گزارش، جلال
کل تن‌فروشان رسیده را نقد کرد. در این گزارش، جلال ایجادی، جامعه‌شناس، گفت: «به دلیل سیاست‌های حاکمیت در قبال پدیدهٔ تن‌فروشی هیچ آمار دقیقی از تعداد زنان و مردان تن‌فروش، حداقل سن و مسائلی از این دست وجود ندارد». در ادامه، فقر اقتصادی بزرگ‌ترین چرایی روی‌آوردن مردم به این کار اعلام شد و از عامل‌های مهم دیگر نیز وجود شبکه‌های گسترش تن‌فروشی و قاچاق سکس در ایران اعلام شد. گزارشی در مه ۲۰۲۰، اعلام می‌کرد که «به بالاشهر تهران نیز گریزی زده» و جاهایی که برای تن‌فروشی در نظر گرفته شده‌اند را سالن‌های ماساژی
تن‌فروشی در نظر گرفته شده‌اند را سالن‌های ماساژی اعلام کرد که در کنار انجام ماساژ مشتریان، بیشتر خدمات جنسی نیز می‌دهند. بر همین اساس، به شکل کلی، ماساژ به زنان مربوط این امکان را می‌داده است که در پوشش چنین شغلی، تن‌فروشی کنند؛ این زنان یا به خانهٔ مشتریان می‌رفته‌اند یا در سالن، با عنوان «هپیماساژ» با مشتریان رابطهٔ جنسی برقرار می‌کردند. چنین چیزی، بسیار فراگیر اعلام شد و از سوی مدیران سالن‌های ماساژ و ماسورهای زن و مرد، کاری عادی و بخشی از کار دانسته شده است. تن‌فروشی آنلاین. بر پایهٔ گزارشی در تیر
شده است. تن‌فروشی آنلاین. بر پایهٔ گزارشی در تیر ۱۳۹۷، در ایران این دوره وبسایت‌های همسریابی و ازدواج موقت وجود دارند که مشخصات افرادی را فهرست کرده و افراد از میان آنان شخص مورد نظر را برای صیغه کردن گزینش می‌کنند. یکی از نمونه‌های آورده شده در گزارش شامل نوشتاری چون: «خانم ۳۹ ساله، عالی، رنگ پوست سفید، سالم، با تناسب اندام عالی و جذاب، با قد… و وزن…» بوده است؛ یا در نمونه‌ای دیگر، زنی ۲۴ ساله که تنها مایل به «ازدواج یک‌ساعته» است. بیشتر این وبسایت‌ها، افراد را به استفاده از «ازدواج‌های مقطعی» و حتی
افراد را به استفاده از «ازدواج‌های مقطعی» و حتی «یک‌ساعته» تشویق می‌کرده‌اند. در مواردی نیز در طراحی نمای وبگاه‌ها، تلاش شده است که فضا رنگ و بوی عرفانی داشته باشد. در یک نمونهٔ دیگر، در بررسی یکی از وبگاه‌ها در گزارش، بر پایهٔ اعلام گردانندگان آن وبگاه، محتوای صفحه، منطبق با قوانین جمهوری اسلامی ایران بوده است. در همین گزارش آمد که یکی از این وبگاه‌های بررسی‌شده، کار «تأمین مسکن» را نیز انجام می‌داده است. شماره کارت این وبگاه نیز از یکی از بانک‌های دولتی ایران بوده است. گزارش اقتصاد ۲۴ در فروردین ۱۴۰۰ از