payamvha/North_RAG huggingface dataset:
علوم و فنون مختلفه می‌پرداختند. یکی از این مدارس، مدرسه‌ای بود در نزدیکی سرحدیده در شمال شهر هرات و به جوار زیارت ملاحسین واعظ کاشفی. یکی از طلاب مدرسه به نام ملامحمدجان همه روزه از محل سرحدیره تا چشمه قلمفور که نزدیک زیارت مولانا عبدالرحمن جامی است پیاده طی می‌نمود و صرف و نحو حفظ می‌کرد، ساعتی در کنار چشمه می‌آسود و شکرانه به جای می‌آورد. یکی از روزها جمعی از دختران سرحدیره با عایشه که دختر یکی از افسران مقرب دربار تیموریان بود غرض گرفتن آب از چشمه قلمفور می‌رفتند و ملامحمدجان هم واپس رهسپار مدرسه‌اش
می‌رفتند و ملامحمدجان هم واپس رهسپار مدرسه‌اش بود. در کنار چشمه در حال وضو گرفتن بود که ناگهان بادی با تندی وزیدن گرفت و روسری عایشه را از سرش پرانده و باد آن را نزدیک پای ملامحمدجان آورد. عایشه خواست تا روسری‌اش را بگیرد در همین اثنا چشم ملامحمدجان به عایشه می‌افتد و هر دو دلباخته هم می‌گردند. سر از این تاریخ ملامحمدجان و عایشه عاشق و دلباخته یکدیگر می‌شوند. ملامحمدجان صرف و نحو را کنار می‌گذارد و به فکر ازدواج با عایشه می‌شود و از خانواده‌اش خواستگاری می‌نماید، چون ملامحمدجان طالب‌العلم بی‌بضاعتی می‌باشد
چون ملامحمدجان طالب‌العلم بی‌بضاعتی می‌باشد پدر عایشه موافقت نمی‌نماید. این دو عاشق دلباخته نذری را بر عهده می‌گیرند، در صورتی‌که ازدواجشان صورت پذیرد در ایام میلهٔ گل سرخ به مزار شریف رفته و مدتی را در آرامگاه علی بن ابی طالب خاکروبی نمایند. عایشه همواره با دختران سرحدیره در بین عصر و شام به چشمه قلمفور غرض گرفتن آب می‌رفت و در جمع آن‌ها با سوز و درد این آهنگ را با خود زمزمه می‌کرد: اتفاقاً در همین اثنا امیر علیشیر نوائی، وزیر دانشمند عصر تیموری با عده‌ای از همراهان خود از آنجا می‌گذشت و در نزدیکی چشمه
از همراهان خود از آنجا می‌گذشت و در نزدیکی چشمه آوازخوانی عایشه را شنید، توقف نموده و آهنگ را از دور سراپا شنید، با فراست و نکته‌دانی دریافت که در خواندن این سرود فلسفه‌ای نهفته‌است. امیر پس از شنیدن آهنگ نزد عایشه آمد و با ملایمت و مهربانی از او پرسید که دخترم راست بگو، ملامحمدجان کیست و چرا در آهنگ صدای تو دردی نهفته‌است؟ عایشه ابتدا از حیا پاسخی نداد و سکوت اختیار کرد؛ ولی امیر علیشیر با شیوهٔ پدرانه به او وعده داد که اگر راستش را بگوید به او کمک خواهد کرد. سپس عایشه ماجرای عاشقانهٔ خود را مفصل به امیر
سپس عایشه ماجرای عاشقانهٔ خود را مفصل به امیر حکایت نموده و افزود که ملامحمدجان از جمله طلاب مدرسهٔ شما است. فردای آنروز امیر شخصاً به خانه پدر عایشه رفت و به‌عنوان پدر ملامحمدجان از عایشه خواستگاری نمود، پدر عایشه که وضع را چنین دید، به احترام شخص امیر به این وصلت راضی گردید. امیر این دو دلباخته را آنطور که تعهد کرده بودند به مزار شریف فرستاد، درآنجا عروسی نمودند و مدتی را در مسجد کبود به صفت خادم ایفای وظیفه کردند. اجراها. عبادالله بهاری، پژوهشگر هنر ایرانی که پژوهش ۴۰ ساله پیرامون آثار کمال‌الدین بهزاد
که پژوهش ۴۰ ساله پیرامون آثار کمال‌الدین بهزاد دارد. حاصل تحقیقات عبادالله بهاری در مورد کمال‌الدین بهزاد، کتابی است که چند سال پیش به زبان انگلیسی در لندن منتشر شد. «میرعلی شیر، که مسئول خزانه داری سلطان و وزیر خزانه داری بود، نقش مهمی در موفقیت دولت وی داشت. وی شاعر برجسته ای در ترکی چغاتی بود. استفاده از اسم مستعار بود. دیوان اشعار وی بدون شک در مجالس موسیقی نواخته و سرودها خوانده می‌شد» چهارمین مکتب موسیقی کلاسیک هند از هم آغوشی با زبان فارسی رشد کرد با احتمال قوی «آهنگ ملا محمد جان» امیر شیر علی نوایی
احتمال قوی «آهنگ ملا محمد جان» امیر شیر علی نوایی را تیموریان یا بابر خوداش به آگره و دهلی هندبردند. سند و ثبوت در اینترنت قابل دریافت است: زمانیکه حکومت هند نوت موسیقی سرگامی یا مقامی علی‌شیر نوایی را تقریباً در سال ۱۹۰۶ میلادی به اختیار استاد غلام حسین (۱۸۷۶- در مرگ ۱۸ سپتامبر ۱۹۶۷ میلادی در کابل) پدر محمدحسین سرآهنگ از موسیقی نوازان خرابات کابل برای نواختن در کلکته هند قرار داد. از آن استاد یک نوار باخود به خرابات کابل آورد. بجای مزار نام کابل را می‌گرفت. استاد غلام حسین موسیقی نوائی را تنها با نیمه دوم
استاد غلام حسین موسیقی نوائی را تنها با نیمه دوم بند برگردان «مُلّامحمدجان» می‌نواخت. در آنزمان نیمه اول بند برگردان «بیا که بریم به مزار…» را برگردان نمی‌نمود. آهنگ‌های محلی معمولاً با سازهای دوگانه، سه‌گانه، و چهارگانه اجرا شده و گاهی هم به صورت منفرد بدون سار توسط چوپانان و دهقانان هنگام کار خوانده می‌شود. محلی‌خوانان مشهور هراتی عبارتند از: گوگوش، پوران، محمد اصفهانی، سامی یوسف، فتانه، زویا ثابت و محمد اسماعیلی در سال ۱۳۹۶ خوانندگان ایرانی و گلالی (فریده) معروف به استاد فریده مهوش از خوانندگان زن اهل
معروف به استاد فریده مهوش از خوانندگان زن اهل افغانستان سلما جهانی و آریانا سعید نیز این آهنگ را خوانده‌اند. همچنین سامی یوسف خواننده بریتانیایی ایرانی‌الاصل هم این آهنگ‌را با شعری به زبان پارسی (لهجه دری) هندی و انگلیسی و عربی خوانده‌است. پانویس. میله: به معنای دشت و صحرا و در اصطلاح به معنای جشن و تفریح است. ممَد: همان تلفظ لهجه‌ای «محمد» است. (در بازخوانی این ترانه در لهجه کابلی مامد گفته می‌شود) سَیل کردن: در فارسی به معنای «دیدن» است. در زبان خوزی سَی. ل (say.l)- و در زبانهای هندو و آرین See یک ریشه
ل (say.l)- و در زبانهای هندو و آرین See یک ریشه دارند. رَخت: در اینجا بمعنی «لباس» است. مِه: همان «من» (ضمیر شخصی برای اول شخص مفرد) در تلفظ عامیانه قُلف: تلفظ عامیانهٔ «قفل» است. یخن: یقه، گریبان
تیم فوتبال ماشین سازی تبریز تیمی در شهر تبریز است که خطیبی مربیگری این تیم را بر عهده دارد.
ابوالفضل احمد بن محمد میدانی نیشابوری که بیشتر با نام ابوالفضل میدانی شناخته‌ می‌شود، (به اختضار: میدانی یا المیدانی) زبان‌شناس، ادیب، شاعر و نویسنده ایرانی مشهور به شیخ الادب و الامام ابو الفضل المیدانی در سده پنجم و ششم هجری قمری بوده است. میدانی به دو زبان فارسی و عربی کاملاً مسلط بود. او از شاگردان ابوالحسن علی بن احمد واحدی و یعقوب بن احمد نیشابوری بود. فرزندش، سعید بن احمد میدانی، و ابوجعفر احمد بن علی مقری بیهقی از شاگردان او بودند. نام. ابوالفضل احمد میدانی نیشابوری. زندگی. احمد میدانی در نیشابور به
میدانی نیشابوری. زندگی. احمد میدانی در نیشابور به دنیا آمد و در همان‌جا پرورش یافت. نیشابور در زمان او یکی از بزرگترین مراکز تمدن اسلامی به شمار می‌رفت و او در این شهر ساکن محلهٔ میدان زیاد بود، به میدانی مشهور شد. میدانی در سال ۵۱۸ قمری در همین محله در نیشابور درگذشت.
زبان ونیزی زبانی هندواروپایی از شاخه زبان‌های رومی است که جمعیتی نزدیک به دومیلیون و سیصد هزار تن در اروپا و سایر نقاط جهان بدان سخن می‌گویند. تاریخچه. این زبان در حدود ایتالیای امروزی و سواحل مدیترانه تحت تأثیر سلتی‌ها رشد و نمو پیدا کرد و در قرون وسطی نویسندگانی مانند روزانته و کارلو کولدونی به این زبان آثاری را ثبت نمودند.ونیزی مدت‌ها در مناطق مدیترانه بعنوان زبان میانجی بکار می‌رفت.با تأسیس پادشاهی ایتالیا و پس از آن جمهوری ایتالیا رفته رفته از اهمیت این زبان کاسته شد.سیستم فاشیستی حکومت ایتالیا در
این زبان کاسته شد.سیستم فاشیستی حکومت ایتالیا در گذشته موجب شد شمار بسیار زیادی از گویشوران این زبان به مناطق دیگر مانند لاتزیو فرستاده شوند. پراکندگی جغرافیایی. زبان ونیزی در ایتالیا در منطقه ونتو و برخی مناطق همجوار صحبت می‌شود.همچنین گروه‌هایی از مردم ونیزی زبان نیز در اسلوونی و کرواسی و نیز در منطقه تولچیا در رومانی بسر می‌برند.در کشور مکزیک مردم شهر چیپیلو و در برزیل (در مناطق بسیار زیادی از کشور) این زبان رایج است.گویش ونیزی زبان‌های برزیل را تالی می‌گویند.همچنین از دوره حکمرانی ونیز در آبهای
می‌گویند.همچنین از دوره حکمرانی ونیز در آبهای مدیترانه شماری از ونیزی زبان‌ها در جزیره یونانی کورفو بسر می‌برند.
سیاه‌موی و جلالی، عنوان یک سرودۀ فولکلوریک فارسی در افغانستان است. داستان سیاه‌موی و جلالی. شهر غور در قدیم یکی از حکمرانی‌های هرات به‌شمار می‌رفت و بعدها این منطقه به ولایت ارتقا یافت. جلال‌الدین جلالی باشندۀ این ولایت که هم‌درس سیاه‌موی بوده عاشق او گردید. جلالی جهت به‌دست آوردن پول برای عروسی به شهر میمنه در ولایت فاریاب رفت. چگونگی این رویداد در دوبیتی‌های مختلف انعکاس یافته که توسط هنرمندان محلی‌خوان و حتی چوپانان و دهقانان هراتی در دشت و صحرا زمزمه می‌شد و بعداً اشعار توسط استاد عبدالوهاب مددی یه شکل
و بعداً اشعار توسط استاد عبدالوهاب مددی یه شکل بهتر آهنگسازی گردیده و در رادیو افغانستان پخش شد. محلی‌خوانان ترانۀ سیاه‌موی و جلالی. آهنگ‌های محلی معمولاً با سازهای دوگانه، سه‌گانه، و چهارگانه اجرا شده و گاهی هم به صورت منفرد بدون ساز توسط چوپانان و دهقانان هنگام کار خوانده می‌شود. محلی‌خوانان مشهور هراتی که این ترانه را خوانده‌اند عبارتند از:
فروزنده اربابی (۳ دی ۱۳۱۳ – ۱۲ خرداد ۱۳۹۶) از گویندگان رادیو ایران در دوره پیش از انقلاب بود. فعالیت‌ها. فروزنده اربابی فعالیت‌های گویندگی خود در رادیو را با گویندگی برنامه‌های تفریحی و سرگرمی آغاز کرد اما پس از مدتی کوتاه تهیه‌کنندگان رادیو تشخیص دادند که صدای وی برای برنامه‌های ادبی و هنری مناسب تر است. به دلیل صدای دلنشین و لحن بیانی که مختص او بود فروزنده توانست به یکی از گویندگان سرشناس قبل از انقلاب تبدیل شود. وی همچنین مجری برنامه گلها بود. فروزنده به همراه چند گوینده زن دیگر رادیو منجمله روشنک و آذر
همراه چند گوینده زن دیگر رادیو منجمله روشنک و آذر پژوهش از شهرت بسیاری برخوردار بودند. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ در ایران، فروزنده مغضوب دستگاه حکومت ایران شد و موفق به ادامه کارهای هنری اش در رادیو نشد. فروزنده اربابی علاوه بر صدای خوب در زمینه ادبیات و هنر هم از دانش خوبی برخوردار بود و در نشریات نیز می‌نوشت. درگذشت. وی در ۱۲ خرداد ۱۳۹۶ در سن ۸۲ سالگی در تهران درگذشت. در ادبیات. زویا پیرزاد در صفحات ۵۸ و ۵۹ رمان چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم که در دهه ۱۳۴۰ در آبادان روی می‌دهد، از فروزنده اربابی به عنوان گوینده
روی می‌دهد، از فروزنده اربابی به عنوان گوینده رادیو نام برده‌است.
زبان بورگونی زبانی هندواروپایی از شاخه زبان‌های رومی است که در کشور فرانسه حدود دوهزار تن گویشور دارد.این زبان شاخه‌ای از زبان‌های اوییل است.این زبان در منطقه بورگونی فرانسه رایج می باشد.
زبان شامپنوآ زبانی هندواروپایی از شاخه زبان‌های رومی است که جمعیت بسیار اندکی در فرانسه و بلژیک بدان تکلم می‌کنند.این زبان از زبان‌های اوییل محسوب می‌شود. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Champenois_language
زبان فرنک کومتو زبانی هندواروپایی از شاخه زبان‌های رومی است.این زبان که زیرمجموعه ای از زبان‌های اوییل محسوب میشود در حدود هزار تن گویشور در کشورهای فرانسه و سوییس دارد.
زبان لورن زبانی رومی و از دسته ی زبان‌های اوییل است که در فرانسه و زبان‌های رومی جمعیت کمی بدان تکلم میکنند.این زبان بشدت تحت تاثیر زبان های فرانسوی و آلمانی لوگزامبورگی قرار دارد. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Lorrain_language
ورزشگاه مستایا ورزشگاهی در شهر والنسیا در کشور اسپانیا است. بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال والنسیا در این ورزشگاه برگزار می‌شود. همچنین بخشی از بازی‌های جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ و المپیک تابستانی ۱۹۹۲ در این ورزشگاه برگزار شده‌است.
ورزشگاه بنیتو ویامارین ورزشگاهی در شهر سبیا در کشور اسپانیا است. بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال رئال بتیس در این ورزشگاه برگزار می‌شود. همچنین بخشی از بازی‌های جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ در این ورزشگاه برگزار شده‌است.
ورزشگاه رامون سانچز پیس‌خوان ورزشگاهی در شهر سویا در کشور اسپانیا است. این استادیوم متعلق به باشگاه فوتبال سویا می باشد و بازی های این تیم در این استادیوم برگزار می شود. تاریخچه. باشگاه فوتبال سویا از ابتدای تأسیس خود، بازی‌های خانگی اش را در ورزشگاه‌های مختلفی انجام می‌داد که اکثر آن‌ها ظرفیت کمی داشتند و پاسخگوی تعداد زیاد هوادارانش نبودند. تا سال ۱۹۵۴ بازی‌های خانگی سویا در استادیوم نرویون با ظرفیت ۲۰ هزار نفر برگزار می‌شد. در سال ۱۹۵۴، اعضای باشگاه سویا تصمیم گرفتند که یک ورزشگاه بزرگ‌تر و مجهزتر را
تصمیم گرفتند که یک ورزشگاه بزرگ‌تر و مجهزتر را برای باشگاه بسازند. زیرا استادیوم نرویون برای هواداران بسیار کوچک بود و گنجایش کمی داشت و در هر بازی، هزاران هوادار نمی‌توانستند بازی را در ورزشگاه تماشا کنند. در ۲۸ اکتبر ۱۹۵۶، رئیس باشگاه که مدت ۱۷ سال عهده‌دار این سمت بود، به‌طور ناگهانی و مشکوک درگذشت. به پاس زحماتی که "رامون سانچز پیس خوان" برای باشگاه متحمل شده بود و جام‌هایی که سویا در دوران ریاست وی کسب نمود، هواداران و اعضای باشگاه برای زنده نگاه داشتن یاد و خاطره او تصمیم گرفتند تا نام ورزشگاه جدید
یاد و خاطره او تصمیم گرفتند تا نام ورزشگاه جدید را از نام رئیس فقید باشگاه بگیرند. پس از مرگ سانچزپیس خوان، "رامون کارانزا" به مدت ۴ سال ریاست باشگاه سویا را عهده‌دار بود. کارانزا در مراسم خاکسپاری سانچزپیس خوان این سخنان را بر زبان آورد: «رامون عزیز، امروز دوستانت که من نیز افتخار دارم یکی از آن‌ها باشم، اینجا جمع شده‌ایم تا تو را به خاک بسپاریم. فردا ما با هم تلاش خواهیم کرد تا رؤیای تو را به حقیقت تبدیل کنیم. رؤیای استادیوم بزرگ سویا. رامون در آرامش به سوی بهشت برو، زیرا که رویایت به حقیقت تبدیل خواهد
سوی بهشت برو، زیرا که رویایت به حقیقت تبدیل خواهد شد.» سخنان کارانزا درست از آب درآمد و او به وعده‌اش عمل کرد و ۵۰ میلیون پزوتا بودجه را برای ساخت استادیوم اختصاص داد. یک ماه و نیم پس از مرگ سانچزپیس خوان، اولین سنگ بنای استادیوم جدید گذاشته شد و کار ساخت ورزشگاه آغاز گردید. معماری و طراحی این پروژه به "مانوئل مونیوز موناستریو" که پیش از این استادیوم سانتیاگو برنابئو را نیز طراحی کرده بود، سپرده شد. سرانجام در روز ۷ سپتامبر ۱۹۵۸ ورزشگاه رامون سانچز پیس خوان با بازی دوستانه سویا و رئال جائن افتتاح گردید.
با بازی دوستانه سویا و رئال جائن افتتاح گردید. نخستین بازی رسمی که در این استادیوم برگزار شد نیز، نخستین بازی فصل ۵۹–۱۹۵۸ بود که در آن سویا موفق شد با نتیجه ۲–۴ رقیب همشهری اش رئال بتیس را شکست دهد. گنجایش ورزشگاه رامون سانچز پیس خوان در حال حاضر حدود ۴۳ هزار نفر می‌باشد. این استادیوم در جام جهانی ۱۹۸۲ اسپانیا نیز میزبان دیدارهایی نظیر برزیل و شوروی در مرحله گروهی و همچنین بازی کلاسیک و خاطره انگیز فرانسه و آلمان در نیمه نهایی آن رقابت‌ها بود. همچنین در این استادیوم، فینال جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۸۶ میان
استادیوم، فینال جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۸۶ میان استوا بخارست رومانی و بارسلونا برگزار گردید. تیم ملی فوتبال اسپانیا نیز یک رکورد منحصر به فرد در این ورزشگاه دارد. اسپانیا در دیدارهایی که از حریفانش در این استادیوم میزبانی کرده، هرگز شکست نخورده‌است.
ورزشگاه سن مامس ورزشگاهی در شهر بیلبائو در کشور اسپانیا بود. بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو در این ورزشگاه برگزار میشده است. همچنین بخشی از بازی‌های جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ در این ورزشگاه برگزار شده‌است. ورزشگاه سن مامس در ژوئن ۲۰۱۳ برای ساخت ورزشگاه جدید بسته و تخریب شد.
ورزشگاه مانوئل مارتینز والرو ورزشگاهی در شهر الچه در کشور اسپانیا است. بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال الچه در این ورزشگاه برگزار می‌شود. همچنین بخشی از بازی‌های جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ در این ورزشگاه برگزار شده‌است.
اسید تانیک یک فرم ویژه‌ای از ماده تانن است که خود نوعی پلی‌فنول محسوب می‌شود. این اسید به دلیل گروه عاملی فنول فراوانی که در ساختارش هست، اسیدینگی (اسیدیته) پایینی دارد (pKa آن حول و حوش ۶ است). فرمول شیمیایی نوع تجاریِ این اسید معمولاً به صورت C76H52O46 اعلام می‌شود. اگرچه اسید تانیک گونهٔ ویژه‌ای از تانن است، اما گاهی - به نادرستی - این دو اصطلاح به جای هم به کار می‌روند. دیرپاییِ کاربرد نادرست این دو اصطلاح، به همراهِ تکرار این اشتباه در برخی مقاله‌های دانشگاهی، به این آشفتگی دامن زده است. این آشفتگی به
به این آشفتگی دامن زده است. این آشفتگی به ویژه در نوشته‌های مربوط به چای سبز و چای سیاه گسترده‌تر است؛ در حالی که هر دوی آن‌ها تانن و دیگر پلی‌فنول‌ها را در خود دارند، اما تانیک اسید ندارند.
ورزشگاه ریازور ورزشگاهی چند منظوره در شهر لاکرونیا در کشور اسپانیا است. بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال دیپورتیوو لاکرونیا در این ورزشگاه برگزار می‌شود.
آندونگ شهری در ایالت جئونسانگبوک-دو در کره‌جنوبی است.
آنسئونگ شهر آنسئونگ با جمعیت ۱۵۹٫۱۹۸ نفر در ایالت گیونگی-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهر آنیانگ با جمعیت ۶۱۲٫۴۲۳ نفر در ایالت گیونگی-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهر آسان(کره جنوبی) با جمعیت ۲۰۸٫۴۱۵ نفر در ایالت چونگچئونگنام-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است. منابع. Wikipedia contributors, "Asan," Wikipedia, The Free Encyclopedia,http://en.wikipedia.org/wiki/Asan_(Korea (accessed april 22, 2012).
شهر بوچون با جمعیت ۸۳۸٬۸۰۱ نفر در استان گیونگ‌گی در بین دو شهر سئول و اینچون، اولین و سومین شهر پرجمعیت کره‌جنوبی واقع شده‌است. دو خط مترو کلان‌شهر سئول نیز از این شهر عبور کرده و آن را به سئول و اینچون متصل می‌کند.
شهر چونان با جمعیت ۵۲۱٫۸۸۷ نفر در ایالت چونگچئونگنام-دو در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهرچونگجو با جمعیت ۶۴۲٫۸۰۵ نفر در استان چونگچانگ شمالی در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
شهر چونچون یک شهر در شمال‌شرق کره جنوبی (مرکز شبه‌جزیره کره) بر روی است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. چونچون مرکز اداری استان گانگوون نیز می‌باشد. تاریخ. در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، در دوران حاکمیت استعماری ژاپن بر کره، در تابعیت استان (تاریخی) گانگوون، «شهرستان چونچون» [] با ۱۲ قصبه قرار داشت. این قصبه‌ها شامل: بوک‌سان‌اوئ []، بونه []، دونگ‌سان‌اوئ‌ایل‌جاک []، دونگ‌سان‌اوئ‌ای‌جاک []، سابوک []، سانه []، سوسانگ []، سوهام []، شین‌بوک []، شین‌نام []، نام‌سان‌اوئ‌ایل‌جاک []، نام‌سان‌اوئ‌ای‌جاک []. در سال
[]، نام‌سان‌اوئ‌ای‌جاک []. در سال ۱۹۱۷ میلادی، قصبهٔ «بوک‌سان‌اوئ» [] به «بوک‌سان» [] تغییر نام یافت. در همان تاریخ، قصبهٔ «دونگ‌سان‌اوئ‌ایل‌جاک» [] به «دونگ (شرقی)» [] و قصبهٔ «دونگ‌سان‌اوئ‌ای‌جاک» [] به «دونگ‌سان» [] تغییر نام یافتند. در همان تاریخ، قصبهٔ «نام‌سان‌اوئ‌ایل‌جاک» [] به «نام (جنوبی)» [] و قصبهٔ «نام‌سان‌اوئ‌ای‌جاک» [] به «نام‌سان» [] تغییر نام یافتند. در همان تاریخ، قصبهٔ «بونه» به دو قصبهٔ «چونچون» [] و «دونگنه» [] تقسیم شد. (۱۳ قصبه) در آوریل ۱۹۳۱ میلادی، «قصبهٔ چونچون» به شهرک [] ارتقاء
۱۹۳۱ میلادی، «قصبهٔ چونچون» به شهرک [] ارتقاء یافت. (۱ شهرک، ۱۲ قصبه) در سال ۱۹۳۴ میلادی، دو قصبهٔ «سوسانگ» و «سوهام» ادغام شده و به «قصبهٔ سو (غربی)» [] تغییر نام یافتند. در همان تاریخ، دو قصبهٔ «نام (جنوبی)» و «نام‌سان» تحت نام «نام (جنوبی)» ادغام شدند. روستای «اوئأم» [] از قصبهٔ «نام (جنوبی)» جدا شده و ضمیمهٔ قصبهٔ «شین‌دونگ» شد. (۱ شهرک، ۱۰ قصبه) در اکتبر ۱۹۳۹ میلادی، دو قصبهٔ «دونگنه» و «شین‌نام» ادغام شده و به «شین‌دونگ» [] تغییر نام یافتند. (۱ شهرک، ۹ قصبه) در همان تاریخ، دو روستای «اودو» [] و
۹ قصبه) در همان تاریخ، دو روستای «اودو» [] و «ماسان» [] از قصبهٔ «شین‌بوک» جدا شده و ضمیمهٔ شهرک چونچون شدند. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون و از جنوب شهرستان یانگ‌گو عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. تقریبا تمامی اراضی این شهرستان در جنوب این مدار قرار گرفت. تمامی قصبهٔ «سانه» []، نیمی از قصبهٔ «سابوک»، و بخش‌هایی
«سانه» []، نیمی از قصبهٔ «سابوک»، و بخش‌هایی از قصبه‌های «بوکسان» و «شین‌بوک» در شمال مدار قرار گرفته و در تابعیت کره شمالی قرار گرفتند. قصبهٔ «سانه» ضمیمهٔ شهرستان گیم‌هوا شد. نیمهٔ شمالی قصبهٔ «سابوک» و «شین‌بوک» منحل شده و اراضی آن‌ها به قصبهٔ «سانه» پیوستند. «قصبهٔ بوک (شمالی)» [] از شهرستان گاپیونگ در استان گیونگ‌گی نیز که در شمال مدار ۳۸ درجه بود، به «قصبهٔ سانه» ضمیمه شدند. اراضی «قصبهٔ بوک‌سان» [] از شهرستان چونچون که در شمال مدار ۳۸ درجه بود ضمیمهٔ «قصبهٔ گاندونگ»‌ در شهرستان هواچون شدند. در عین
«قصبهٔ گاندونگ»‌ در شهرستان هواچون شدند. در عین حال، شهرستان یانگ‌گو، که بیشتر آن در شمال مدار ۳۸ درجه قرار گرفته بود، دو روستای خویش از قصبهٔ «نام (جنوبی)»، سانگ‌سونه [] و هاسونه []، را از دست داد. این دو روستا در جنوب مدار بوده، ضمیمهٔ قصبهٔ «بوکسان» در شهرستان چونچون شدند. (۱ شهرک، ۸ قصبه) در ژوئن سال ۱۹۴۶، «شهرک چونچون» از شهرستان چونچون جدا شده و به «ولایت [بوُ] چونچون» [] ارتقاء یافت. باقی‌ماندهٔ شهرستان «چونچون» به «چونسونگ» [] تغییر نام یافت. «ولایت» یا «بوُ» (معادل تقریبی انگلیسی: Prefecture)، یک
یا «بوُ» (معادل تقریبی انگلیسی: Prefecture)، یک واحد تقسیماتی کوتاه‌مدت در سال‌های اولیه پس از تأسیس جمهوری کره بود. در اوت سال ۱۹۴۹، با اصلاح تقسیمات اداری، این نوع واحد تقسیماتی از رده خارج شد، و «ولایت چونچون» به «شهر در سطح شهرستان» تغییر یافت. نام رسمی آن، از آن تاریخ به بعد، «شهر چونچون» [] شد. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی این شهرستان تحت حاکمیت کره جنوبی قرار گرفت. در نتیجه، در نوامبر ۱۹۵۴ میلادی، قصبه‌های «بوکسان»، «سابوک»،
نوامبر ۱۹۵۴ میلادی، قصبه‌های «بوکسان»، «سابوک»، «شین‌بوک» اراضی پیش از تقسیم خود را باز یافتند و به حالت قبل در تابعیت شهرستان چونسونگ قرار گرفتند. این اراضی، در تابعیت کرهٔ شمالی، در قصبهٔ «سانه» قرار داشتند. قصبهٔ «سانه» در تابعیت کره جنوبی، و با اراضی اصلی و پیش از تقسیم خود، بجای اینکه به شهرستان چونسونگ برگردانده شود، در تابعیت شهرستان هواچون قرار گرفت. دو روستای سانگ‌سونه [] و هاسونه [] که تا پیش از آتش‌بس، در قصبهٔ «بوکسان» قرار داشتند، به شهرستان یانگ‌گو قصبهٔ «نام (جنوبی)» برگردانده شدند. (۱ شهرک،
قصبهٔ «نام (جنوبی)» برگردانده شدند. (۱ شهرک، ۸ قصبه) در ماه ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، دو روستا از شهرستان چونسونگ، «قصبهٔ دونگسان» ضمیمهٔ شهرستان هونگ‌چون شدند‌؛ روستای بوک‌بانگ [] به قصبهٔ «بوک‌بانگ» و روستای «پونگچون» [] به قصبهٔ «هواچون» پویستند. در همان تاریخ، روستای «سوسان» [] از قصبهٔ‌ «بوکسان» در شهرستان چونسونگ جدا شده، و به قصبهٔ «نام (جنوبی)» در شهرستان اینجه پیوست. در همان تاریخ، تعدادی روستا نیز از شهرستان چونسونگ جدا شده و به شهر چونچون پیوستند. از قصبهٔ «شین‌دونگ»، روستاهای «چیلجون» []، «سامچون»
قصبهٔ «شین‌دونگ»، روستاهای «چیلجون» []، «سامچون» []، «سونگام» []؛ از قصبهٔ «سو (غربی)»، روستاهای «گومسان» [] و «هیونام» []؛ از قصبهٔ «شین‌بوک»، روستای «شین‌دونگ» []. در آوریل ۱۹۸۹ میلادی، قصبهٔ «دونگنه» با جدائی از قصبهٔ «شین‌دونگ» تأسیس شد. در همان تاریخ، قصبهٔ «نام (جنوبی)» نیز، مجددا به دو قصبهٔ «نام (جنوبی)» و «نام‌سان» تقسیم شد. در فوریه سال ۱۹۹۲ میلادی، «شهرستان چونسونگ» مجددا به نام «شهرستان چونچون» تغییر نام داد. در ژانویه سال ۱۹۹۵ میلادی، در پی سیاست تقسیمات اداری کره جنوبی در متحد کردن شهرها و
تقسیمات اداری کره جنوبی در متحد کردن شهرها و حومه‌های آنها، «شهر چونچون» و «شهرستان چونچون» با هم تحت نام «شهر چونچون» ادغام شدند. (ناحیه، ۱۰ قصبه) در مارس سال ۱۹۹۵، قصبهٔ «شین‌بوک» به «شهرک» ارتقاء یافت. در اکتبر ۱۹۹۸ میلادی، اصلاحات تقسیماتی عمده‌ای در خصوص ناحیه‌های چونچون به وقوع پیوست. در پی این اصلاحات، تعداد قابل توجهی از ناحیه‌های تابع چونچون‌ (که از نظر جمعیتی کمتر از حد نصاب ۵ هزار نفری بودند) ادغام شده و نواحی جدید تشکیل دادند. در پی این تغییرات، تعداد ناحیه‌های تابع چونچون از ۲۴ به ۱۵ عدد رسید.
تعداد ناحیه‌های تابع چونچون از ۲۴ به ۱۵ عدد رسید. این تغییرات شامل: در سال ۱۹۹۹ میلادی، روستای «جونگجوک» [] از قصبهٔ «شین‌دونگ» جدا شده و به ناحیهٔ «گانگنام» ملحق شد. در مارس ۲۰۰۷، نام روستای «تونگّوک» [] به «سانسو» تغییر یافت. در تاریخ نامعلومی در سال‌های گذشته، نام ناحیهٔ «یاکسا»، با نام «میونگ»، نام خیابان‌های تجاری مشهور اطراف این منطقه ترکیب شده، و نام آن به ناحیهٔ «یاکسامیونگ» تغییر یافت. تقسیمات اداری. شهر چونچون به ۱۵ ناحیه، ۱ شهرک، و ۹ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. در تابعیت شهرک و قصبهٔ تابعهٔ این
تقسیم شده است. در تابعیت شهرک و قصبهٔ تابعهٔ این شهر، در مجموع ۷۸ عدد روستا وجود دارد. (البته که در تابعیت چونچون، ۲۹ ناحیهٔ مدیریت شهری نیز وجود دارد که مرزهای آن، با نواحی تقسیمات اداری انطباق ندارد.)‌ لیست روستاها. شهرک شین‌بوک قصبه بوکسان قصبه دونگ (غربی) قصبه دونگسان قصبه دونگنه قصبه سابوک قصبه سو (غربی) قصبه شین‌دونگ قصبه نام (جنوبی) قصبه نام‌سان
ته‌گو یکی از ۷ کلان‌شهر کشور کره‌جنوبی است. این کلان‌شهر با جمعیت ۲٫۴۶۴٫۵۴۷ نفر در جنوب شرقی کره جنوبی در حدود ۸۰ کیلومتری از ساحل اقیانوس آرام و در نزدیکی رودخانه گوم‌هو و جلگه مرکزی منطقه یونگ‌نام قرار گرفته‌است، این شهر مرکز سیاست، اقتصاد و فرهنگ منطقه است. تاریخ. در دوران باستان، شهر ده‌گو بخشی از پادشاهی شیلا که اولین تلاش موفق برای متحد کردن شبه‌جزیره کره را نموده بود. در طول دوران پادشاهی چوسان این شهر پایتخت سلسله گیونگ‌سانگ و یکی از هشت استان کشور بود. پادشاهی شیلا همسایه امپراتوری گوگوریو، بکجه و
پادشاهی شیلا همسایه امپراتوری گوگوریو، بکجه و گایا و قدیمی‌ترین پادشاهی در میان سه پادشاهی کره (گوگوریو، بکجه) بود. این پادشاهی در سال ۵۷ پیش از میلاد تأسیس شد و در سال ۹۳۵ میلادی سقوط کرد. پادشاهی شیلا، در سال ۴۱۴ میلادی تسلیم گوگوریو شد و ۱۵۰ سال بعد، گایا را تصرف کرد و در سال ۶۶۲ میلادی، با کمک امپراتوری تانگ، بکجه را تصرف و ۶ سال بعد، گوگوریو را هم تصرف کرد. پس از آن امپراتوری تانگ را شکست داد و چینی‌ها را از کره بیرون کرد. حدود ۳۰۰ سال بعد، شیلا سقوط کرد و با سقوط این پادشاهی، آخرین امپراتوری از سه
کرد و با سقوط این پادشاهی، آخرین امپراتوری از سه پادشاهی کره هم فرو پاشید. ده‌گو موتور مهم پیشرفت سریع کره جنوبی در دوره رشد اقتصادی (۱۹۶۰s-۱۹۸۰s) بود و در حال حاضر به یک مرکز پیشرو در کره جنوبی برای صنایع با تکنولوژی بالا و مد تبدیل شده‌است و با توجه به این وضعیت خود را به عنوان یک مرکز فرهنگی با نام مستعار، «شهر زیبایی»، «شهرنساجی» و «مد سیتی» می‌شناسد. سیاست. دو دولت محلی در این شهر (دولت ده‌گو متروپولیتن در یونگ‌گو و گیونگ‌بوک)و (دولت استانی در بوک‌گو وجود دارد). شهردار و روسای مناطق ۸ گانه شهر به‌طور
دارد). شهردار و روسای مناطق ۸ گانه شهر به‌طور مستقیم توسط شهروندان هر چهار سال یکبار انتخاب می‌شوند. شورای شهر بیست و نه نفر عضو دارد که بیست و شش نفر آنها از حوزه‌های انتخاباتی و سه نماینده از شهر ده‌گو می‌باشند. آن‌ها همچنین به‌طور مستقیم هر چهار سال یک بار انتخاب می‌شوند. اکثر آن‌ها از اعضای حزب بزرگ ملی (هانارا دنگ) که حزب سیاسی اصلی محافظه کار در کره جنوبی است می‌باشند. ده‌گو خانه بسیاری از سران و روسای جمهور جمهوری کره بوده‌است. این شهر به عنوان پایتخت محافظه کاران کره‌ای، دارای قدرت سیاسی بسیاری
محافظه کاران کره‌ای، دارای قدرت سیاسی بسیاری است. جغرافیا. شهر ده‌گو توسط کوه‌ها احاطه شده‌است. پالگونگسان در شمال، بیسولسان در جنوب و واریونگسان از سوی غرب و مجموعه‌ای از تپه‌های کوچکتر در شرق دشت ده‌گو را محصور نموده‌اند. رودخانه گومهو در امتداد لبه شمالی شرقی این شهر جریان دارد که در غرب این شهر در رودخانه ناکدونگ می‌ریزد. اقتصاد. از لحاظ تاریخی، شهر ده‌گو مرکز تجاری بخش‌های جنوبی شبه جزیره کره با سئول و پیونگ‌یانگ در شمال (در حال حاضر کره شمالی) بوده‌است، چرا که از موقعیت به سزائی بر خوردار بوده‌است.