payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در زوریخ ارائه کرد، هوش و فراست او در زمینه جبر در میان ریاضی‌دان‌های دنیا به رسمیت شناخته شده بود. سال بعد از آن اما به دلیل خلع یهودیان از مشاغل دانشگاهی توسط دولت نازی آلمان نوتر ناچار به نقل مکان به ایالات متحده شد. او پس از این نقل مکان مشغول به کار در کالج برین مایر در پنسیلوانیا شد. نوتر در سال ۱۹۳۵ به دلیل کیست تخمدان تحت عمل جراحی قرار گرفت و با وجود نشانه‌هایی از بهبود، چهار روز بعد از جراحی در سن ۵۳ سالگی درگذشت. مطالعات و دستاوردها. مطالعات ریاضی نوتر را به سه «دوره» اصلی می‌توان تقسیم کرد. در
نوتر را به سه «دوره» اصلی می‌توان تقسیم کرد. در دوره اول (۱۹۰۸ تا ۱۹۱۹)، او تأثیر قابل توجهی بر روی نظریه نامتغیرهای جبری و میدان اعداد گذاشت. کار او بر روی ناورداهای دیفرانسیلی در حسابان «یکی از مهم‌ترین قضایای ریاضی ثابت شده تا کنون در هدایت و پیشبرد فیزیک مدرن» نامیده شده‌است. در دوره دوم (۱۹۲۰ تا ۱۹۲۶)، او مطالعاتی را شروع کرد که «چهره جدیدی به جبر [انتزاعی] بخشید». در مقاله کلاسیک خود تحت عنوان (Theory of Ideals in Ring Domains, 1921) نوتر نظریه‌ای را ارائه داد که تبدیل به ابزاری قدرتمند با کاربردهایی
داد که تبدیل به ابزاری قدرتمند با کاربردهایی بسیار گسترده شد. در دوره سوم (۱۹۲۷ تا ۱۹۳۵)، او آثار مهمی در جبر جابجایی پذیر و اعداد هایپرکامپلکس منتشر کرد و تئوری گروه‌ها را با تئوری ماژول‌ها و ایدئال‌ها پیوند داد. نوتر ایده‌های خود را سخاوتمندانه با دیگران به اشتراک می‌گذاشت و علاوه بر انتشارات خود، در تحقیقات منتشر شده توسط دیگر ریاضیدانان‌ها، حتی در زمینه‌هایی دور از کار اصلی خود مانند توپولوژی جبری بارها مورد ارجاع قرار گرفته‌است.
نقد هنری نقدی است که به بحث و ارزیابی در آثار هنر بصری می‌پردازد. منتقدان هنر معمولاً آثار هنری را از جنبه‌های زیبایی‌شناسی یا تئوری زیبایی مورد نقد و بررسی قرار می‌دهند. یکی از اهداف نقد هنری دستیابی به مبنای عقلانی برای درک هنر است. انواع جنبش‌های هنری منجر به تقسیم نقد هنری به رویکردهای مختلفی گردیده که هر کدام با استفاده از معیارهای مختلف خودشان به قضاوت بر روی آثار هنری می‌پردازند. رایج‌ترین این تقسیم‌بندی‌ها در حوزهٔ نقد، تقسیم آن به نقد و ارزیابی تاریخی (شکلی از تاریخ هنر) و نقد معاصر از کار توسط
(شکلی از تاریخ هنر) و نقد معاصر از کار توسط هنرمندان زنده‌ است. با وجود پیش‌داوری‌ای که می‌گوید نقد هنری فعالیت بسیار کم‌خطرتری نسبت به تولید آثار هنری است، با گذشت زمان نظرات در باب هنر فعلی روزگار همواره مورد اصلاحات شدید قرار می‌گیرد. منتقدان گذشته اغلب به دو دلیل مورد تمسخر قرار می‌گرفتند: یا برای هم طرفداری از هنرمندان روزگار خود (مانند نقاشان آکادمیک در اواخر قرن ۱۹) یا رد هنرمندان روزگار که مورد تکریمند (مثل اوایل کار امپرسیونیست‌ها). بعضی از جنبش‌های هنری که توسط منتقدان با عناوین بی‌ارزش نام‌گذاری
هنری که توسط منتقدان با عناوین بی‌ارزش نام‌گذاری شده بودند، آن نام‌ها بعدها توسط هنرمندان سبک به عنوان یک نوع نشان افتخار استفاده می‌شد (به عنوان مثال امپرسیونیسم، کوبیسم) و اصل معنای منفی به فراموشی سپرده می‌شد. معروف است که جان راسکین یکی از نقاشی‌های جیمز مک‌نیل ویسلر، یعنی «"منظر شب در سیاه و طلا: سقوط فشفشه"»، را با «پرتاب یک قوطی رنگ به سمت صورت عموم مردم» مقایسه کرد. هنرمندان اغلب روابط بدی با منتقدان خود داشته‌اند. هنرمندان معمولاً نیاز به نظر مثبت منتقدان دارند تا آثارشان مشاهده و خریداری شود؛
منتقدان دارند تا آثارشان مشاهده و خریداری شود؛ متأسفانه برای هنرمندان، تنها نسل‌های بعدی ممکن است آثارشان را درک کنند. تاریخچه. سرمنشأ. اگرچه نقد هنری ممکن است سرمنشأ خود را در ریشه‌های هنر بیابد، نقد هنری به عنوان یک رویکرد معتبر به شکل امروزی آن در قرن ۱۸ به دست آمد. اولین نویسنده‌ای که به عنوان یک منتقد هنری در فرانسهٔ قرن ۱۸ شهرت کسب کرد لا فون دو سن‌ینه بود که در مورد سالن ۱۷۳۷ نوشت. نوشتهٔ او در درجهٔ اول برای سرگرمی و در عین حال نوشته‌ای بود ضد سلطنت‌طلبی. دنی دیدرو نویسندهٔ فرانسوی قرن ۱۸ اغلب به
دنی دیدرو نویسندهٔ فرانسوی قرن ۱۸ اغلب به عنوان مخترع رسانهٔ مدرن نقد هنری شناخته می‌شود. «سالن ۱۷۶۵» دیدرو یکی از اولین تلاش‌های واقعی به منظور به تصرف درآوردن هنر توسط کلمات بود. به گفته مورخ تاریخ هنر توماس ای. کرو «وقتی دیدرو شروع کرد به نوشتن نقد هنری، در حقیقت جای پایی درست کرد برای نسل اول نویسندگان حرفه‌ای که ارائهٔ شرح و قضاوت آثار نقاشی و مجسمه‌سازی معاصران‌شان حرفه‌شان شود. تقاضا برای چنین تفسیرهایی محصولی بود از رسم معمول مشابه نوینی که از آخرین آثار هنری نمایش‌داده شده در نمایشگاه‌های عمومی،
آثار هنری نمایش‌داده شده در نمایشگاه‌های عمومی، منظم، رایگان روز خبر می‌دادند.» چهرهٔ شاخص نقد هنری قرن ۱۹، شاعر فرانسوی شارل بودلر بود که اولین کار منتشرشدهٔ وی در باب مرور آثار هنری روز «سالن ۱۸۴۵» بود و به دلیل جسارت سریعاً مورد توجه قرار گرفت. بسیاری از نظرات انتقادی وی در زمان خود تازه بودند، ازجمله دفاع او از اوژن دولاکروا و گوستاو کوربه. هنگامی که اثر معروف ادوار مانه، المپیا (۱۸۶۵)، که پرتره‌ای از یک فاحشهٔ برهنه بود، و برای واقع‌گرایی آشکارش مورد انتقاد فراوان قرار گرفت، بودلر به‌طور خصوصی در
انتقاد فراوان قرار گرفت، بودلر به‌طور خصوصی در حمایت از دوست خود مشغول کار شد. پیش از جنگ جهانی دوم. اعضای گروه بلومزبری راجر فرای و کلایو بل منتقدان هنری انگلیسی قابل توجه قبل از جنگ جهانی دوم بودند. فرای معرف سبک پست امپرسیونیسم به این کشور، و بل یکی از بنیان‌گذاران رویکرد فرمالیستی به هنر است. هربرت رید به دفاع از هنرمندان مدرن بریتانیا از جمله پل نش، بن نیکلسون، هنری مور و باربارا هپورت پرداخت. در آمریکا، کلمنت گرینبرگ برای اولین بار در سال ۱۹۳۹ با انتشار مقالهٔ آوانگارد و کیچ در مجلهٔ پارتیزان ریویو
مقالهٔ آوانگارد و کیچ در مجلهٔ پارتیزان ریویو خود را به عنوان یک منتقد هنری نامید. پس از جنگ جهانی دوم. مانند شارل بودلر که در قرن نوزدهم به عنوان پدیدهٔ شاعران‌منتقد ظهور کرد، بار دیگر در قرن بیستم با چنین پدیده‌ای مواجه بودیم به‌طوری که گیوم آپولینر، شاعر فرانسوی، تبدیل به قهرمان کوبیسم شد. کمی بعد، آندره مالرو، نویسنده و قهرمان جبش مقاومت فرانسه، به‌طور گسترده در باب هنر می‌نویسد، به‌طوری که شهرت وی فراتر از محدوده‌های اروپا می‌رود. جالب توجه‌است که اعتقاد راسخ وی به این‌که پیشتازی آمریکای لاتین در
اعتقاد راسخ وی به این‌که پیشتازی آمریکای لاتین در نقاشی دیواری مکزیکی (اوروزکو، ریورا و سی‌که‌ایروس) است، پس از سفرش به بوئنوس‌آیرس در سال ۱۹۵۸ تغییر می‌کند. مالرو پس از بازدید از استودیوهای چند هنرمند آرژانتینی به همراهی رافائل اسکوئیرو، مدیر جوان موزهٔ هنر مدرن بوئنوس آیرس، جنبش‌های پیشتاز هنری جدیدی که در آرژانتین نهفته‌است را اعلام می‌دارد. نکتهٔ در خور توجه این واقعیت است که اسکوئیرو، شاعر و منتقد مشهور که در طول دههٔ شصت به مقام مدیر فرهنگی سازمان کشورهای آمریکایی در واشینگتن دی سی رسید، آخرین نفر
آمریکایی در واشینگتن دی سی رسید، آخرین نفر بود مصاحبه خوبی با هنرمند تقریباً فراموش شده، ادوارد هاپر، پیش از مرگ او، انجام داد که منجر به احیای دوبارهٔ نام او شد. و باعث شد این هنرمند آمریکایی به یک بار و برای همه زمان‌ها مورد تقدیس قرار گیرد. در دههٔ ۱۹۴۰ نه‌تنها فقط چند گالری (به عنوان مثال گالری هنر این قرن) بلکه تنها چند منتقد بودند که تمایل داشتند آثار پیشتازان هنری نیویورک را دنبال کنند. همچنین تعداد کمی از هنرمندان با پس زمینهٔ ادبی وجود داشتند، در میان آن‌ها، رابرت مادروِل و بارنت نیومن بودند که به
آن‌ها، رابرت مادروِل و بارنت نیومن بودند که به عنوان منتقدان هنری نیز فعالیت می‌کردند. با وجود غیرمعمول بودن، در حالی که نیویورک و جهان با هنر آوانگارد نیویورک ناآشنا بود، در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ اغلب هنرمندانی که امروزه نامشان ورد زبان‌هاست منتقدان تثبیت‌گر خوبی را به عنوان حامی خود داشتند: حمایت کلمنت گرینبرگ از جکسون پولاک و نقاشان میدان رنگ نظیر: کلیفورد استیل، مارک روتکو، بارنت نیومن، آدولف گوتلیب و هانس هافمن از آن جمله‌است. در حالی که به نظر می‌رسید هارولد روزنبرگ نقاشان اکشن را ترجیح می‌دهد؛ نقاشانی
روزنبرگ نقاشان اکشن را ترجیح می‌دهد؛ نقاشانی نظیر ویلم دکونینگ و فرانتس کلاین. توماس ب هس، مدیر مسؤول نشریهٔ اخبار هنر، به دفاع از ویلم دکونینگ می‌پرداخت. منتقدان جدید حمایت‌های خود را با برچسب‌زدن به دیگر هنرمندان به عنوان «پیروان» خود افزایش دادند و کسانی که در خدمت اهداف تبلیغاتی آن‌ها قرار نمی‌گرفتند نادیده می‌گرفتند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۵۸، مارک توبی «اولین نقاش آمریکایی بود که از زمان ویسلر (۱۸۹۵) برندهٔ جایزه برتر دوسالانهٔ ونیز می‌شد. با این وجود دو مجلهٔ هنری متنفذ نیویورک به این موضوع
این وجود دو مجلهٔ هنری متنفذ نیویورک به این موضوع علاقه‌مند نبودند. مجلهٔ «هنر» به این رویداد تاریخی تنها اشاره‌ای کوتاه در ستون خبری و اخبار هنر (به سردبیری: توماس ب هس) کرد و آن را به کل نادیده گرفته. نیویورک تایمز و مجلهٔ لایف ویژه‌نامه‌ای به این منظور چاپ کردند.» بارنت نیومن، اواخر عضو گروه بالاشهر می‌نوشت کاتالوگ پستی و مرور و در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ یک هنرمند برگزاری نمایشگاه در گالری بتی پارسونز شد. اولین نمایش‌های انفرادی‌اش در سال ۱۹۴۸ بود. بارنت نیومن بلافاصله بعد از اولین نمایشگاهش، در یکی از جلسات
بلافاصله بعد از اولین نمایشگاهش، در یکی از جلسات هنرمندان در استودیو ۳۵ اظهار داشت: «ما تا حدودی، با تصویر خودما در حال ساختن جهانیم.» نیومن با استفاده از مهارت‌های نوشتاریش، برای تقویت گام‌هایش در راه تصویر تازه‌ای از خود به عنوان یک هنرمند ارائه می‌داد و برای ترویج آثارش می‌جنگید. به عنوان مثال می‌توان به نامهٔ او در تاریخ ۹ آوریل ۱۹۵۵، «نامه‌ای به سیدنی جنیس» اشاره کرد: «... درست است که روتکو مانند یک جنگنده حرف می‌زند، با این حال، رو به دنیای آدم‌هرزه‌ها حرف می‌زند. مبارزهٔ من علیه جامعهٔ بورژوا شامل
حرف می‌زند. مبارزهٔ من علیه جامعهٔ بورژوا شامل رد کل جامعه می‌شود.» در کمال تعجیب فردی به فکر ارتقای این سبک از نقدنویسی افتاد تروتسکیست نیویورکی کلمنت گرینبرگ بود. به عنوان منتقد هنری‌ای که مدت‌ها برای پارتیزان ریویو و هفته‌نامهٔ ملت نقد نوشته بود، به پیشگام بادانش طرفداری از اکسپرسیونیسم انتزاعی بدل شد. رابرت مادرول هنرمند، که جای پایش محکم شده بود، در ترویج این سبک به گرینبرگ پیوست که مناسب وضعیت سیاسی و تمرد روشنفکری دوران بود. کلمنت گرینبرگ اکسپرسیونیسم انتزاعی و جکسون پولاک را به‌طور خاص به عنوان
انتزاعی و جکسون پولاک را به‌طور خاص به عنوان مظهر ارزش زیبایی‌شناختی اعلام کرد. این کار به‌سادگی پولاک را در زمینهٔ آثار فرمالیستیش پشتیبانی کرد تا این سبک عنوان بهترین نقاشی آن دوران شناخته شود و اوج سنت هنری از طریق کوبیسم و پل سزان رفتن به عقب تا به کلود مونه رسید، که به واسطهٔ آن نقاشی خالص‌تر شد و بیشتر بر چیزهایی که برای آن «ضروری» ست متمرکز گشت، یعنی ایجاد نشانه‌ها بر روی یک سطح صاف. آثار جکسون پولاک همواره مورد نقدهای متضادی قرار گرفته‌است. هارولد روزنبرگ از تحول در آثار پولاک از نقاشی به درام
روزنبرگ از تحول در آثار پولاک از نقاشی به درام وجودی صحبت می‌کند، که در آن «چیزی که روی بوم می‌آمد نه یک تصویر، بلکه یک رویداد است». «لحظهٔ بزرگ زمانی می‌آید که او تصمیم می‌گیرد نقاشی کند «که نقاشی کرده باشد». ژست‌های روی بوم ژست‌هایی‌اند آزاد از ارزش‌های سیاسی، زیبایی‌شناختی و اخلاقی» یکی از پرآوازه‌ترین منتقدان اکسپرسیونیسم انتزاعی آن زمان جان کانادی منتقد نیویورک تایمز بود. مایر شاپیرو و لئو استاینبرگ نیز مورخان هنر مهم دوران پس از جنگ جهانی دوم بودند که به حمایت از اکسپرسیونیسم انتزاعی پرداختند. از
که به حمایت از اکسپرسیونیسم انتزاعی پرداختند. از اوایل دههٔ شصت تا اواسط آن منتقدان هنری جوانی نظیر مایکل فراید، روزالیند کراوس و رابرت هیوز بینش قابل‌توجهی را به دیالکتیک انتقادی اضافه کردند که به رشد در حول و حوش اکسپرسیونیسم انتزاعی پرداخت. دوران معاصر. منتقدان هنر امروزه نه‌تنها در رسانه‌های نوشتاری نظیر مجلات و روزنامه‌های تخصصی هنری به نشر دیدگاه‌های خود می‌پردازند، بلکه از طریق اینترنت، تلویزیون و رادیو، موزه‌ها و گالری‌ها نیز به این کار اقدام می‌کنند. همچنین بسیاری از آن‌ها در دانشگاه‌ها یا به
همچنین بسیاری از آن‌ها در دانشگاه‌ها یا به عنوان مشاور هنری برای موزه‌ها مشغول به کار شده‌اند. منتقدان هنری به نمایشگاه‌ها مشاوره می‌دهند و غالباً برای نوشتن کاتالوگ نمایشگاه‌ها استخدام می‌شوند. منتقدان هنری سازمان خود خودشان را نیز دارند، یک سازمان غیردولتی یونسکو، به نام انجمن بین‌المللی منتقدان هنری که شامل حدود ۷۶ بخش ملی و سیاسی غیرمتعهد برای پناهندگان و تبعیدیان می‌شود . وبلاگ‌های هنری. از ابتدای قرن ۲۱، وب‌گاه‌های نقد هنری آنلاین و وبلاگ‌های هنری در سراسر جهان برای افزودن صدای خود را به دنیای هنر
سراسر جهان برای افزودن صدای خود را به دنیای هنر تلاش می‌کنند. برخی از وبلاگ‌ها و وبلاگ‌نویسان هنری قابل توجه که به‌طور متمرکز به نقد هنری می‌پردازند عبارتند از: آرت فگ سیتی، بدبازیکن، جیمز واگنر، فالون و روسوف، وبلاگ وینکلمن، دو لایه رنگ، گزارش جیمز کالم، وبلاگ شارکفوروم، وبلاگ مجموعهٔ ووستر، وبلاگ برایان شروین در مای‌اسپیس، هراگ وارتانیان و هایپرآلرژیک، یادداشت‌های تایلر گرین در بارهٔ هنر مدرن، مجلهٔ هنری کواگولا و جری سالتز. بسیاری از این نویسندگان با استفاده از رسانه‌های اجتماعی مانند فیسبوک و توییتر
از رسانه‌های اجتماعی مانند فیسبوک و توییتر مخاطبان را در جریان دیدگاه‌های نقد هنری خود قرار می‌دهند.
آرتور کیلی (Arthur Cayley) ، (با تلفظ /ˈkeɪli/)، عضو انجمن سلطنتی بریتانیا، در تاریخ 16 اوت 1821 متولد و در 26 ژانویه 1895 درگذشت. او یک ریاضیدان بریتانیایی بود که بیشتر در زمینه جبر کار می‌کرد. او به تاسیس مکتب مدرن ریاضیات محض بریتانیا کمک کرد و به مدت 35 سال استاد کالج ترینیتی، کمبریج بود. او فرضیه‌ای را مطرح کرد که اکنون به عنوان قضیه کیلی-همیلتون شناخته می‌شود؛ اینکه هر ماتریس مربعی ریشه چندجمله‌ای مشخصه خود است، او آن را برای ماتریس‌های مرتبه 2 و 3 اثبات کرد و اولین کسی بود که مفهوم یک گروه مجرد را
کرد و اولین کسی بود که مفهوم یک گروه مجرد را تعریف کرد، مجموعه‌ای با یک عمل دوتایی که قوانین خاصی را برآورده می‌کند، جدول‌های کیلی، نمودارهای کیلی، فرمول کیلی در ترکیبیات و همچنین قضیه کیلی به افتخار او نامگذاری شده‌اند. اوایل زندگی. آرتور کیلی در 16 اوت 1821 در لندن به دنیا آمد. پدرش، هنری کیلی، پسر عموی دور جورج کیلی، مهندس مبتکر هوانوردی، و از خانواده‌ای اهل یورکشایر بود. او به عنوان یک تاجر در سن پترزبورگ روسیه ساکن شد. مادر او ماریا آنتونیا دوتی، دختر ویلیام دوتی بود. به گفته برخی از نویسندگان، او
ویلیام دوتی بود. به گفته برخی از نویسندگان، او روسی بود، اما نام پدرش نشان دهنده اصالت انگلیسی است. برادرش چارلز باگوت کیلی زبان شناس بود. آرتور هشت سال اول خود را در سن پترزبورگ گذراند. در سال 1829 والدین او در بلک هیث لندن اسکان یافتند، جایی که آرتور در یک مدرسه خصوصی تحصیل کرد. در ۱۴ سالگی به مدرسه کینگز کالج فرستاده شد. کیلی جوان از مسائل پیچیده ریاضی لذت می برد و استاد مدرسه نشانه هایی از نبوغ ریاضی او را مشاهده کرد. او به پدر توصیه کرد که پسرش را نه برای تجارت خود، آنطور که قصد داشت، بلکه در دانشگاه
تجارت خود، آنطور که قصد داشت، بلکه در دانشگاه کمبریج آموزش دهد. تحصیلات. در سن 17 سالگی، کیلی اقامت خود را در کالج ترینیتی، کمبریج آغاز کرد، جایی که در زبان‌های یونانی، فرانسوی، آلمانی و ایتالیایی و همچنین ریاضیات ممتاز بود. علت موفقیت جامعه تحلیلی حالا به ثمر نشسته بود و مجله ریاضی کمبریج به وسیله گرگوری و رابرت لزلی الیس تأسیس شده بود. کیلی در سن بیست سالگی سه مقاله به این مجله ارسال کرد که موضوعات آن‌ها از مطالعه «مکانیک تحلیلی» ژوزف لوئیس لاگرانژ و برخی از آثار لاپلاس الهام گرفته شده بود. مدرس کیلی در
از آثار لاپلاس الهام گرفته شده بود. مدرس کیلی در کمبریج، جورج پیکاک بود و مربی خصوصی‌اش ویلیام هاپکینز. او دوره کارشناسی خود را با دریافت جایزه اسمیت به پایان رساند. او به مدت چهار سال در دانشگاه کمبریج اقامت داشت و در این مدت تعدادی شاگرد گرفت، اما کار اصلی‌اش تهیه 28 یادداشت برای مجله ریاضی بود. حرفه حقوقی. به دلیل مدت محدود فلوشیپ ، لازم بود شغلی پیدا کند؛ او حقوق را انتخاب کرد و در تاریخ ۲۰ آوریل ۱۸۴۶ در سن ۲۴ سالگی به لینکلن این، لندن پذیرفته شد. او در زمینه انتقال املاک تخصص پیدا کرد. او در حالی که
زمینه انتقال املاک تخصص پیدا کرد. او در حالی که دانشجوی وکالت بود، به دابلین رفت تا سخنرانی‌های ویلیام روآن همیلتون در مورد کواترنیون‌ها را بشنود. دوست او، جی. جی. سیلوستر، که پنج سال از او بزرگتر بود و در کمبریج تحصیل می‌کرد، در آن زمان یک حسابدار بود که در لندن ساکن بود؛ آن‌ها معمولاً در اطراف حیاط‌های لینکلن این با هم پیاده‌روی می‌کردند و در مورد نظریه متغیرهای ثابت و متغیرهای هم‌ارز بحث می‌کردند. در طول این چهارده سال، کیلی بین دویست تا سیصد مقاله منتشر کرد. تدریس در دانشگاه. در حدود سال ۱۸۶۰، کرسی
کرد. تدریس در دانشگاه. در حدود سال ۱۸۶۰، کرسی جدید استادی سدلیرین با استفاده از بودجه اهدایی لیدی سدلیر به کرسی لوکاسیان ریاضیات دانشگاه کمبریج (کرسی نیوتن) اضافه شد و کیلی ۴۲ ساله به عنوان اولین دارنده این کرسی منصوب گردید. وظایف او "تبیین و تدریس اصول ریاضیات محض و تلاش برای پیشرفت این علم" بود. او یک شغل حقوقی پردرآمد را برای دستمزدی متوسط رها کرد، اما هرگز از این معامله پشیمان نشد، زیرا این کار به او اجازه میداد تمام انرژی خود را صرف چیزی کند که بیشتر دوست داشت. او بلافاصله ازدواج کرد و در کمبریج ساکن
داشت. او بلافاصله ازدواج کرد و در کمبریج ساکن شد و (برخلاف همیلتون) از یک زندگی خانوادگی بسیار شاد لذت برد. در ابتدا به استاد سدلیرین برای تدریس در یکی از ترمهای سال تحصیلی حقوق پرداخت میشد، اما اصلاحات مالی دانشگاه در سال ۱۸۸۶ بودجه لازم برای تدریس در دو ترم را فراهم کرد. برای سالها تنها تعداد معدودی از دانشجویانی در کلاسهای او حاضر میشدند، اما پس از اصلاحات تعداد حاضران به حدود پانزده نفر رسید. او معمولاً در مورد موضوع تحقیقاتی فعلی خود تدریس میکرد. در مورد وظیفه او برای پیشرفت علم ریاضی، او مجموعه
در مورد وظیفه او برای پیشرفت علم ریاضی، او مجموعه طولانی و پرباری از مقالات را در تمام زمینه‌های ریاضیات محض منتشر کرد. همچنین به عنوان داور ثابت مقالات ریاضی برای بسیاری از انجمنهای داخلی و خارجی منصوب شد. در سال ۱۸۷۲، او به عنوان عضو افتخاری کالج ترینیتی انتخاب شد و سه سال بعد به عضویت عادی و دارای حقوق درآمد. ماکسول متنی نوشت که در آن آثار اصلی کیلی از جمله فصول او در مورد هندسه تحلیلی n بعدی؛ نظریه دترمینانها؛ مقاله ای در مورد نظریه ماتریسها؛ مقالاتی در مورد سطوح مایل، یا همان طومارها؛ و ترسیم یک طومار
مورد سطوح مایل، یا همان طومارها؛ و ترسیم یک طومار مکعبی را ستود. علاوه بر کارهایش در جبر، کیلی کمک‌های اساسی به هندسه جبری کرد. کیلی گونه چاو تمام منحنیها در فضای تصویری سه بعدی را ساخت. او نظریه جبری-هندسی سطوح خطدار را پایه‌گذاری کرد. در سال ۱۸۷۶، او یک رساله در مورد توابع بیضوی منتشر کرد. او علاقه زیادی به جنبش آموزش دانشگاهی زنان داشت. در کمبریج اولین کالجهای زنان گیرتون و نیونهام بودند. در روزهای اولیه کالج گیرتون او به طور مستقیم در آموزش کمک کرد و برای چند سال رئیس شورای کالج نیونهام بود و تا آخرین
چند سال رئیس شورای کالج نیونهام بود و تا آخرین لحظات به پیشرفت آن علاقه شدیدی داشت. در سال ۱۸۸۱، او از دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور، جایی که سیلوستر در آن زمان استاد ریاضیات بود، دعوتنامهای برای ارائه یک دوره سخنرانی دریافت کرد. او این دعوت را پذیرفت و در پنج ماه اول سال ۱۸۸۲ در بالتیمور در مورد توابع آبل و تتا سخنرانی کرد. در سال ۱۸۹۳، کیلی به عنوان عضو خارجی آکادمی سلطنتی هنر و علوم هلند انتخاب شد. ریاست انجمن پیشرفت علوم. در سال ۱۸۸۳، کیلی رئیس انجمن بریتانیایی پیشرفت علوم شد. جلسه این انجمن در
بریتانیایی پیشرفت علوم شد. جلسه این انجمن در ساوتپورت، در شمال انگلستان، برگزار شد. از آنجا که سخنرانی رئیس انجمن یکی از رویدادهای مهم عمومی این جلسات محسوب میشود و مخاطبانی با فرهنگ عمومی را به خود جذب میکند، معمولاً تا حد امکان از پرداختن به مباحث فنی اجتناب میشود. کیلی موضوع "پیشرفت ریاضیات محض" را برای سخنرانی خود انتخاب کرد. اواخر زندگی و مرگ. در سال ۱۸۸۹، انتشارات دانشگاه کمبریج انتشار مجموعه مقالات او را آغاز کرد که کیلی بسیار از آن قدردانی کرد. او خود هفت جلد از آنها را را ویرایش کرد، علیرغم اینکه
هفت جلد از آنها را را ویرایش کرد، علیرغم اینکه از یک بیماری داخلی دردناک رنج می‌برد. او در ۲۶ ژانویه ۱۸۹۵ در سن ۷۳ سالگی درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در کلیسای ترینیتی با حضور دانشمندان برجسته بریتانیا و نمایندگان رسمی از کشورهای دوری مانند روسیه و آمریکا برگزار شد، کیلی در گورستان میل‌رود کمبریج دفن شده است. باقی‌مانده مقالات او توسط اندرو فورسایت، جانشین او در کرسی سدلیرین، در مجموعاً سیزده جلد بزرگ و ۹۶۷ مقاله ویرایش شد. آثار او همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرد و تنها در قرن بیست و یکم در بیش از ۲۰۰
می‌گیرد و تنها در قرن بیست و یکم در بیش از ۲۰۰ مقاله ریاضی مورد استناد واقع شده است. کیلی تا آخرین لحظات علاقه خود به خواندن رمان‌های جدید و سفر کردن را حفظ کرد. او همچنین از نقاشی‌ها و معماری لذت خاصی می‌برد و خود به نقاشی آبرنگ می‌پرداخت، که گاهی آن را در ترسیم نمودارهای ریاضی مفید می‌یافت.
دلفین بورونان گونه‌ای تازه شناسایی شده از دلفین‌های پوزه‌بطری که در آب‌های ویکتوریا در استرالیا زندگی می‌کند. جثه این دلفین همانند دیگر دلفین‌های پوزه‌بطری است و تنها حدود ۱۵۰ عدد از آن‌ها در دو منطقه دیده شده‌اند. رده‌بندی. این گونه به صورت رسمی ("Tursiops australis") نامیده می‌شود؛ نامی که کیت چارلتون-راب، دانشمندی که آن را شناسایی کرد، و همکارانش در دانشگاه موناش برگزیدند. نام فراگیر "بورونان" از زبان‌های محلی بومیان استرالیا به معنای «ماهی دریایی بزرگ از نوع گرازماهی» می‌آید. نام "australis" در زبان
از نوع گرازماهی» می‌آید. نام "australis" در زبان لاتین به معنای «جنوبی» است. باور بر این بود که دلفین بورونان نیز یکی از دو گونه شناخته شده دلفین‌های پوزه‌بطری باشد. بعضی فرق‌ها میان این گونه‌ها دیده شده بود، با این حال تا مدت‌ها شواهد کافی برای اینکه این‌ها گونه‌هایی مستقل هستند در دست نبود. با این حال بررسی بر روی استخوان جمجمه، ویژگی‌های ظاهری و دی‌ان‌ای برداشته شده از نمونه‌های قدیمی و کنونی ویژگی‌های منحصر به فردی را آشکار کردند که در نهایت باعث شناخته شدن آن به عنوان گونه‌ای مستقل شد. این سومین بار
شدن آن به عنوان گونه‌ای مستقل شد. این سومین بار پس از اواخر قرن نوزدهم است که گونه نویی از دلفین‌ها شناسایی می‌شود. توصیف ظاهری. دلفین بورونان به رنگ خاکستری-آبی تیره در بالای بدن از نزدیکی باله پشتی است که تا سر و پهلوها گسترش می‌یابد. در میانه بدن رنگ و در نزدیکی زیر باله پشتی رنگ بدن خاکستری روشن‌تر است. این گونه کوچکتر از دلفین پوزه‌بطری معمولی است ولی از دلفین پوزه‌بطری گرمسیری بزرگتر است و میان ۲٫۲۷ تا ۲٫۷۸ متر طول دارد.
والیبال قهرمانی مردان آسیا ۲۰۱۱ شانزدهمین دوره از قهرمانی آسیا می‌باشد که از ۲۱ تا ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۱ (۳۰ شهریور تا ۷ مهر ۱۳۹۰) در تهران، ایران برگزار گردید و برای اولین بار کشور میزبان به عنوان قهرمانی این دوره از رقابت ها رسید مکان‌های میزبان و ورزشگاه. نماد. نماد این مسابقات ببر مازندران بود. ترکیب‌بندی گروه‌ها. تیم‌ها با توجه به رتبه‌بندی در والیبال قهرمانی آسیا ۲۰۰۹ و رده‌بندی فدراسیون بین‌المللی والیبال (اف‌آی‌وی‌بی) سید بندی شدند. جدول نهایی. فهرست بازیکنان تیم جواد محمدی‌نژاد، امیر حسینی، محمد موسوی،
تیم جواد محمدی‌نژاد، امیر حسینی، محمد موسوی، حمزه زرینی، علیرضا نادی، مهدی بازارگرد، فرهاد نظری افشار، مهدی مهدوی، آرش کشاورزی، فرهاد ظریف، امیر غفور، آرش کمالوند سرمربی: خولیو ولاسکو پیوند. شانزدهمین دوره قهرمانی مردان آسیا
مردم ایالت کالیفرنیا در برابر کانراد رابرت موری عنوان دادگاهی در شهر لس‌آنجلس برای محاکمهٔ دکتر کانراد موری به دلیل قتل عمد مایکل جکسون، موسیقی‌دان و صحنه‌گردان پرآوازهٔ اهل آمریکا است که در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱ () آغاز شد و در ۳ نوامبر ۲۰۱۱ () بسته شد. در ظهر روز ۷ نوامبر ۲۰۱۱ به وقت محلی (ساعت ۰۰:۴۵ بامداد ۱۷ آبان ۱۳۹۰ ه‍.ش) و در ۲۵اُمین روز از دادگاه، کانراد موری مجرم شناخته شد. جلسهٔ اعلام میزان مجازات کانراد موری در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۱ برگزار شد و او به ۴ سال حبس در زندان‌های ایالتی محکوم شد. قاضی گفت که اگر
حبس در زندان‌های ایالتی محکوم شد. قاضی گفت که اگر قانون زمانی بیش از ۴ سال را برای جرم موری تعیین کرده بود، وی در صدور آن مجازات تردید نمی‌کرد. دکتر کانراد موری که در چند ماه پایانی زندگی مایکل جکسون از او مراقبت می‌کرد، به دلیل سهل انگاری‌های بسیار باعث مرگ مایکل جکسون شد و با دروغ‌های بسیار همانند خودکشی مایکل قصد تبرئهٔ خود را داشت. به گفتهٔ قاضی، دکتر موری در جریان روند دادگاه هم به‌طور مدام دروغ گفته‌است. در طول مدت ۶ هفته‌ای برگزاری این دادگاه ۲۴ جلسه‌ای، بیش از ۴۰۰ سند ارائه شد و ۴۹ شاهد نیز احضار
بیش از ۴۰۰ سند ارائه شد و ۴۹ شاهد نیز احضار شدند که بعضی از آن‌ها، دکتر، پلیس و حتی از میان دوست‌دختران کانراد موری بودند. کانراد موری در طول مدت این دادگاه هرگز به جایگاه شهود نرفت تا وقایع روز مرگ مایکل را خودش توضیح دهد. بنا برگفته دنا کول، کارشناس قانونی و متخصص دادگاه‌های جنایی، این پزشک از ترس سئوالات پرتوان تیم دادستانی تصمیم گرفت از دادن شهادت و دفاع از خود خودداری کند: «دکتر موری باید به سئوالات زیادی دربارهٔ خلافکاری‌ها و سو رفتارهای خود پاسخ می‌داد که می‌توانست در نهایت به ضررش تمام شود و خوب
که می‌توانست در نهایت به ضررش تمام شود و خوب البته حاضر نشد خود را در معرض این سئوالات قرار دهد.» اعضا هیئت منصفه. انتخاب هیئت منصفه این دادگاه از ۸ سپتامبر ۲۰۱۱ () در شهر لس‌آنجلس، کالیفرنیا برگزار شد. ۱۸۷ نفر که همگی دربارهٔ این پرونده مطلع بودند نامزد انتخاب در هیئت منصفه شده بودند که در آخر ۱۲ نفر انتخاب شدند که متشکل از ۷ مرد و ۵ زن هستند. ۶ نفر از اعضا هیئت منصفه سفیدپوست، ۵ نفر از آن‌ها اسپانیایی و یک نفر نیز سیاه‌پوست است. ۵ عضو جایگزین نیز متشکل از ۳ زن و ۲ مرد است. شرح جلسات دادگاه. جلسه نخست.
از ۳ زن و ۲ مرد است. شرح جلسات دادگاه. جلسه نخست. جلسهٔ نخست دادگاه در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱ و در ساعت ۱۲:۲۳ به صورت رسمی آغاز شد. در بیرون دادگاه هواداران مایکل جکسون و کانراد موری صف بسته بودند. دو هواپیما از هواداران دو طرف در آسمان، پلاکاردهایی را می‌چرخاندند: «خدا دکتر موری را حفظ کند. او بیگناه است». و پلاکاردی با عکس مایکل جکسون: «ایالات متحده و دنیا برای مایکل عدالت می‌خواهد». در این جلسه، نواری صوتی از مکالمهٔ مایکل مربوط به روز ۱۰ مه ۲۰۰۹ () (۴۵ روز پیش از درگذشتش) که بر روی آیفون کانراد موری یافت شده
از درگذشتش) که بر روی آیفون کانراد موری یافت شده بود، برای اولین بار پخش شد. پزشک موری صدای مایکل را در حال بیان کلمات زیر ضبط کرده بود. بخشی از این مکالمه به دلیل آنچه که به گیجی ناشی از تحت تأثیر دارو بودن مایکل تعبیر شده‌است، قابل شنیدن نیست. مایکل در این نوار صوتی با صدایی بم و گرفته، در مورد کنسرت‌های این آخرش است سخن می‌گوید: ما باید خارق‌العاده باشیم. وقتی مردم سالن کنسرت را ترک می‌کنند، وقتی مردم نمایش من را ترک می‌کنند می‌خواهم با خودشان بگویند که هرگز چنین چیزی در زندگی‌شان ندیده‌اند. شگفت‌انگیز
هرگز چنین چیزی در زندگی‌شان ندیده‌اند. شگفت‌انگیز است. او بزرگترین هنرمند صحنه در دنیاست؛ و من پولش را برمی‌دارم و یک بیمارستان برای میلیون‌ها کودک دنیا می‌سازم. بزرگترین بیمارستان دنیا. بیمارستان کودکان مایکل جکسون. امیر ویلیامز، دستیار شخصی و واسطهٔ بین مایکل جکسون و مأموران امنیتی و کارمندان ارشدش در مورد این نوار صوتی گفت که هرگز ندیده بود مایکل این گونه سخن بگوید و [از شنیدن این نوار] بسیار متأثر گشته‌است. دادستان پرونده، ویوید والگرن از این نوار برای نشان دادن وضعیت بد مایکل بعد از تجویز داروهای قوی