payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رادیکال در ایران بود. او علاوه بر نوشتن مقاله در "دختران ایرانی"، در روزنامه‌هایی همچون حبل‌المتین نیز می‌نوشت. نمونه‌اشعاری که نمایندهٔ افکار اوست: کار تجارت از چه معنی کار زن نیست؟ کار صناعت با چه منطق کار من نیست؟ کفش زنان را از چه رو زن خود ندوزد؟ زن از چه جراح و طبیب جان و تن نیست؟ پس خواهرانم تا به کی بیکاره هستید؟ تنها برای تخم‌گیری خلق گشتید؟ تنها برای عشق مردان چیره دستید؟ زندگی و فعالیت. "فخرالملوک" متخلص به «زنددخت» در ۱۲۸۸ در خانواده‌ای از طبقات بالا در شیراز زاده شد. پدر او مردی تحصیل کرده از
بالا در شیراز زاده شد. پدر او مردی تحصیل کرده از بازماندگان خاندان سلطنتی قدیمی زند بود و مادرش تحصیلات کمی داشت اما به دخترش در فعالیت‌هایش کمک می‌کرد. زندخت ابتدا در خانه آموزش دید و بعداً در تهران به مدرسه رفت. او در ۱۰ سالگی مجبور به ازدواج اجباری شد که به طلاق انجامید. زندخت در سال ۱۳۰۶ پس از پایان تحصیلات متوسطه، در سن ۱۸ سالگی مجمع انقلابی نسوان را در شیراز بنیان نهاد که هدف‌های آن رهایی زنان، دستیابی به حقوق زنان و رفع حجاب اسلامی بود. دولت رضاشاه به زندخت فشار آورد که نام این انجمن را به «نهضت
به زندخت فشار آورد که نام این انجمن را به «نهضت نسوان» تغییر دهد ولی با وجود این تغییر نام، انجمن پس از ۹ ماه توسط دولت غیرقانونی اعلام شد. در سال‌های ۱۳۱۰–۱۳۱۱ زندخت شیرازی دست به انتشار نشریه دختران ایران زد. در این نشریه اخباری از فعالیت‌های فمینیستی سایر کشورهای دنیا، مطالب ادبی و سرمقاله‌هایی از زندخت چاپ می‌شد. او در مقالاتش نظریه‌های فرودستی بیولوژیک زنان را رد می‌کرد و همچنین زنان را تشویق می‌کرد خواسته‌ها و حقوق خود را با جسارت بیان و پی‌گیری کنند. این نشریه پس از ۷ ماه توقیف شد و حملات و نقدهای
این نشریه پس از ۷ ماه توقیف شد و حملات و نقدهای شدیدی بر زندخت شد. او به تهران رفت و انتشار نشریه را از سر گرفت. در همان زمان زنددخت به تدریس در مدرسه‌های دخترانه نیز مشغول بود و مدت کمی هم در وزارت فرهنگ وقت استخدام شد. شعرهای زندخت نمونه‌ای از گرایش‌های فمینیسم رادیکال در ایران بود که به طرز عجیبی در منابع فارسی نادیده گرفته شده و به ندرت به آنها اشاره شده‌است. به عنوان یک نمونه تیپیک می‌توان به شرح حال زندخت در کتاب «زنان سخنور» اشاره کرد که از وی به عنوان شاعری غیرسیاسی یاد شده‌است. استثنایی بر این
عنوان شاعری غیرسیاسی یاد شده‌است. استثنایی بر این امر، شرح حال وی نوشته طلعت بصاری است که بر شعر و نثر فمینیستی رادیکال زندخت تأکید کرده‌است. او در یک غزل به اوضاع اجتماعی نامطلوب آن دوره اشاره کرده و از ضعف عمومی حاکم بر پیکر جامعه شکوه می‌کند و انتظار ظهور یک مصلح اجتماعی نیرومند را دارد تا مشکلات به نیروی او حل شود و آنگاه به مردان عتاب می‌کند که به جای سخن گفتن از ضعف زن، از مردی خود بگویند. در غزلی دیگر از عقب‌ماندگی زن روزگار خویش می‌نالد و از اینکه زنان هم‌دورهٔ او امکان عرضه هنرها و بروز استعدادهای
هم‌دورهٔ او امکان عرضه هنرها و بروز استعدادهای انسانی و حضور زنده را در جامعه ندارند، زبان به گله و شکایت باز می‌کند. مخالفت‌های شدیدی که علیه او می‌شد منجر به ناامیدی طولانی مدت وی شد و در کنار عوامل جسمی و مالی، موجب افسردگی او شده بود که در نهایت به مرگ وی انجامید. زندخت شیرازی در سال ۱۳۳۱ در ۴۳ سالگی درگذشت. ایران‌دوستی. وطن‌دوستی از مهم‌ترین مضامین دفترهای شعر او بود: ۱. فدای خاک وطن کن دلا سر و جان را که زندگی است در این راه کشته گردیدن به خاک وطن بوسه زن چو حافظ گفت که دست زهد فروشان خطاست بوسیدن ۲.
زن چو حافظ گفت که دست زهد فروشان خطاست بوسیدن ۲. هان ای زن دانش طلب! جز عشق ایران درس دگر را گر ز برکردی نکردی ۳. متاع کشور بیگانه تا به کار شماست جوی ز حب وطن در شما نمی‌بینم اگر چه زاده کورش و داریوش ستید اثر به خون شما از نیا نمی‌بینم حق رای زنان. او بیش از ۳۰ سال پیش از دادن حق رأی به زنان این مسئله را مطرح کرد: پریشان تا به کی ای دخت و ای دوشیزه ساسان به هر کشور که زن خوار است هرگز نیست آبادان ایا باد صبا رو از زن بدبخت ایران گو چرا حق وکالت نیست زن را در بهارستان
بیایید موهایمان را سازگار با شیوه زندگی سوسیالیستی بزنیم بخشی از کارزار تبلیغات دولتی کره شمالی برای ترویج معیارهای آرایش مو و لباس بود. این کارزار از تلویزیون دولتی مرکزی کره در شهر پیونگ‌یانگ پخش می‌شد. برنامه تلویزیونی مدعی بود که بلندی مو می‌تواند بر هوش انسان اثر بگذارد، که بخشی از آن به دلیل محروم کردن بقیه بدن از مواد مغذی مورد نیاز برای رشد مو بود. این بخشی از محدودیتهای طولانی مدت دولت کره شمالی بر آرایش مو و مدهایی بود که به نظر می رسد برخلاف ارزشهای سوسیالیستی باشند.
آنتونیو دی ناتاله (زاده ۱۳ اکتبر ۱۹۷۷ در ناپل) بازیکن فوتبال ایتالیایی است. زندگی ورزشی. او از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۶ در سری آ به عنوان مهاجم و کاپیتان در تیم اودینزه بازی می‌کرد. او بیشتر شهرتش را بخاطر سرعت و بازی آفرینی و همچنین تعداد گل‌های زیادش دارد. او از سال ۲۰۰۲ به تیم ملی فوتبال ایتالیا دعوت شد و تا سال ۲۰۱۲ در این تیم بازی کرد. تبدیل شدن به اسطوره. دی ناتاله اسطوره اودینزه می‌باشد این بازیکن بارها با پیشنهادهای اغواکننده آندرا آنیلی رئیس باشگاه یوونتوس روبه‌رو شد اما هربار پیشنهاد یوونتوس را رد کرد و
روبه‌رو شد اما هربار پیشنهاد یوونتوس را رد کرد و در اودینزه ماند و اسطوره این باشگاه شد. شماره ده باشگاه اودینزه به پاس خدمات این بازیکن برای همیشه بایگانی شد. دی ناتاله برای همیشه محبوب هواداران اودینزه خواهد ماند.
تروفیم دنیسوویچ لیسنکو (۲۹ سپتامبر ۱۸۹۸ – ۲۰ نوامبر ۱۹۷۶) برزشناس اهل شوروی و مسئول زیست‌شناسی شوروی در دورهٔ ژوزف استالین بود. لیسنکو ژنتیک مندلی را رد و از نظریه‌های دورگه‌سازی دانشمند باغبانی روس، ایوان ولادیمیروویچ میچورین حمایت کرد و آن‌ها را در یک جنبش نیرومند سیاسی-علمی که به نام لیسنکوئیسم شناخته می‌شود، به کار گرفت. تحقیقات تجربی نامتعارف او در زمینهٔ بهبود محصولات، حمایت رهبر شوروی استالین را به خود جلب کرد، به‌ویژه پس از قحطی و کمبود حاصلخیزی ناشی از اشتراکی‌سازی در مناطق بسیاری از اتحاد شوروی در
از اشتراکی‌سازی در مناطق بسیاری از اتحاد شوروی در اوایل دهه ۱۹۳۰. او در ۱۹۴۰ مسئول انستیتو ژنتیک آکادمی علوم شوروی شد و دکترین ضد مندلی لیسنکو در آموزش و علم شوروی با آزمودن قدرت و نفوذ سیاسی از امنیت بیشتری برخوردار شد. لیسنکو در مزرعهٔ پدرش شروع به انجام تحقیقات و تجربیاتی کرد که نتیجهٔ آن از این قبیل بود: وی بوتهٔ نورسیده گوجه فرنگی‌ای که میوه زردرنگ می‌داد، گرفته و آن را با بوته رسیده گوجه فرنگی‌ای که میوهٔ قرمز می‌داد، پیوند می‌کرد. وقتی که پیوند می‌گرفت، تخم آن را دوباره می‌کاشت. مطابق قانون مندل این
تخم آن را دوباره می‌کاشت. مطابق قانون مندل این کشت فقط می‌بایست گوجه فرنگی قرمز داشته باشد، ولی او مدعی بود که بوتهٔ مزبور گوجه فرنگی‌هایی به رنگ زرد و قرمز داده است. همچنین با پیوند چاودار و گندم، اعلام داشت که گیاه جدیدی به وجود می‌آید که هر دو نوع را در خود دارد و سپس اعلام کرد قانون مندل باطل است و دستگاه توالد و تناسل موجودات زنده را انسان می‌تواند به میل خود تغییر دهد. وقتی دیگر دانشمندان ادعاهای حیرت‌آور او را شنیدند، به آزمایش پرداختند ولی نتایجی را که او اعلام کرده بود، به دست نیاوردند و
نتایجی را که او اعلام کرده بود، به دست نیاوردند و آزمایش‌های لیسنکو را غیرعلمی دانستند؛ چرا که برای آزمایش‌های علمی‌اش نژادهای خالص را به کار نمی‌برد. با این حال، حزب حاکم شوروی «تئوری لیسنکو» را صحیح می‌دانست و از آن حمایت می‌کرد؛ به‌طوری که لیسنکو لقب «کبیر» و «بزرگ» گرفت، مجسمه‌هایش در مغازه‌های هنر به فروش می‌رفت و کمونیست‌های کشورهای مختلف که خط استالین و حزب کمونیست برایشان مقدس بود، در بسیاری از کشورها به دفاع از وی پرداختند. سرگذشت. تروفیم دنیسوویچ لیسنکو کارشناس کشاورزی بود و نام او نخستین بار در
لیسنکو کارشناس کشاورزی بود و نام او نخستین بار در سال ۱۹۲۷ به دلیل کاشت زمستانهٔ نخود که ادعا می‌کرد سبب حاصلخیزتر شدن مزارع در آذربایجان می‌شود، بر سر زبان‌ها افتاد و پراودا، روزنامهٔ رسمی حزب کمونیست اتحاد شوروی در مقاله‌ای با عنوان «کشتزارها در زمستان» از وی ستایش کرد. لیسنکو پس از مدّتی کار در آذربایجان در انستیتوی ژنتیک اُدسا به کار گمارده شد. او از سال ۱۹۳۴ به بعد، ژنتیک کلاسیک را که مبتنی بر نظریهٔ کروموزمی و وراثت بود، به باد انتقاد گرفت و خود را پیرو نظریهٔ میچورین (۱۹۳۵–۱۸۵۵) دربارهٔ جهش صفات
پیرو نظریهٔ میچورین (۱۹۳۵–۱۸۵۵) دربارهٔ جهش صفات ارثی تحت تأثیر محیط خواند. در مدّت زمان کوتاهی، لیسنکو به نظریه‌پرداز رسمی «علم پرولتری زیست‌شناسی» تبدیل شد و تمام نهادهای دانشگاهی و پژوهشی شوروی را از وجود پیروان ژنتیک کلاسیک پاکسازی کرد. وی در سال ۱۹۴۸ در نشست فرهنگستان علوم کشاورزی لنین، به‌طور رسمی اعلام کرد که ژن‌ها و کروموزم‌ها وجود ندارند و ژنتیک مندلی و مورگان را "علم بورژوایی" خواند و نظریهٔ خود را «داروینیسم خلّاق شوروی» و «زیست‌شناسی جدید پرولتری» نامید! تحت تأثیر او کار به جایی رسید که حتی
نامید! تحت تأثیر او کار به جایی رسید که حتی اشاره به ژن یا کروموزم می‌توانست خطر جانی داشته باشد. بدین ترتیب، برچسب ایدئالیست و بورژوا بر ژنتیک و دانشمندان این علم زده شد. نیکلای واویلف، رئیس کنگره ژنتیک در مسکو و منتقد سرسخت لیسنکو، به همراه همفکرانش پاکسازی و زندانی شدند. نیکلای واویلف، دانشمند ژنتیک، در مارس ۱۹۳۹ در مقابل فشار حزب کمونیست برای همراه شدن با نظریات لیسنکو مقاومت کرد و گفت: «ما را می‌توانید زنده زنده بسوزانید ولی نمی‌توانید مجبورمان کنید که از عقایدمان دست برداریم… انکار یک واقعیت فقط به
از عقایدمان دست برداریم… انکار یک واقعیت فقط به دلیل اینکه کسی در مقام بالایی چنین تصمیمی گرفته، غیرممکن است.» نظریهٔ لیسنکو به عنوان نظریهٔ مرجع در جنبش کمونیستی پذیرفته شد و در اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای وابستهٔ آن، پژوهش دربارهٔ ژن و کروموزم ممنوع گشت. در آغاز دهه ۱۹۵۰، کیش شخصیت لیسنکو به اوج خود رسید. تصمیمات خودسرانه و روش‌های بی‌بنیاد او در کار اصلاح گیاهان صدمات و خسارات بزرگ و فراوانی به کشاورزی شوروی زد. پس از سقوط خروشچف، ستارهٔ بخت لیسنکو افول کرد و از سال ۱۹۶۶ به بعد، آموزش ژنتیک و
افول کرد و از سال ۱۹۶۶ به بعد، آموزش ژنتیک و زیست‌شناسی متعارف در شوروی از سر گرفته شد. رونق کار لیسنکو در اثر عوامل گوناگونی بود. در آغاز دهه ۱۹۳۰، سیاست‌های استالین در زمینهٔ اشتراکی‌سازی اجباری کشاورزی موجب افت سطح تولیدات کشاورزی شوروی و متعاقباً قحطی شد. در چنین شرایطی رهبری حزب کمونیست شوروی هرگونه نوآوری را که به افزایش تولیدات کشاورزی منجر می‌شد، تشویق می‌کرد و از آنجا که برخی روش‌های لیسنکو در زمینهٔ پرورش تخم پنبه در شرایط سرما کارآمد به نظر می‌رسید، میدان برای یکه‌تازی او باز شد. به علاوه، باور
میدان برای یکه‌تازی او باز شد. به علاوه، باور به انتقال صفات اکتسابی تحت تأثیر محیط این توهم را پیش آورد که پس از یک یا دو نسل، انسان طراز نو سوسیالیستی به گونه‌ای طبیعی و خودبه‌خودی از طریق سازوکارهای انتقال صفات اکتسابی پدید خواهد آمد و بالاخره، پس از جنگ جهانی دوم و با آغاز جنگ سرد و رواج بینش دوقطبی که در عرصهٔ فرهنگ، ژدانف مبلغ آن بود (دو نظام، دو ایدئولوژی و دو علم) زمینهٔ مناسبی برای رواج «زیست‌شانسی پرولتری» لیسنکو پدید آمد.
جایزهٔ بین‌المللی صلح لنین جایزه‌ای معادل جایزه صلح نوبل در شوروی بود، که به افتخار ولادیمیر لنین نامگذاری شده بود. این جایزه از سوی یک هیئت منتخب حکومت شوروی به افراد برجسته‌ای که به تشخیص هیئت «صلح میان رفقا (خلق‌ها) را مستحکم کرده‌اند»، اعطا می‌شد. این جایزه ابتدا بنام «جایزهٔ بین‌المللی استالین برای تحکیم صلح میان خلق‌ها» بنیان‌گذاری شده‌بود ولی در جریان استالین‌زدایی به «جایزهٔ بین‌المللی لنین برای تحکیم صلح میان خلق‌ها» تغییر کرد. برخلاف جایزه نوبل "جایزهٔ بین‌المللی صلح لنین" هر سال به چند نفر؛ و نه
بین‌المللی صلح لنین" هر سال به چند نفر؛ و نه تنها یک‌نفر، داده می‌شد. این جایزه بیشتر به کمونیست‌های برجسته و هواداران اتحاد جماهیر شوروی که شهروند شوروی نبودند تعلق می‌گرفت. دریافت کنندگان قابل توجه این جایزه عبارتند از:
پاچم دهارون روستایی در دهستان بولی بخش بولی شهرستان چوار در استان ایلام ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۲ نفر (۲۷ خانوار) بوده‌است.
وزیر به سیاستمداری گفته می‌شود که در یک دولت، مسئول صدارت یکی از وزارت‌خانه‌ها می‌شود. وزارت بالاترین رتبه سیاسی در هیئت دولت پس از مقام رئیس‌جمهور است. وزیران می‌توانند عضو یک حزب سیاسی باشند یا از نظر سیاسی، مستقل کار کنند. ایران. در حال حاضر، کشور ایران ۱۹ وزارت‌خانه دارد.
در اصطلاح، نظم نوین جهانی به پیدایش حکومتی تمامیت‌خواه برای سلطه بر همهٔ جهان گفته می‌شود. درون‌مایهٔ معمول نظم نوین جهانی پایگاه سری قدرتی از نخبگان بین‌المللی در نظر گرفته می‌شوند که فهرست بلندبالایی از اقداماتی که باید در سطح جهان انجام دهند در دست دارند و در حال دسیسه‌چینی برای حاکمیت بر جهان از طریق یک حکومت جهانی شیطانی، اقتدارگرا و قدرت‌طلب هستند؛ حکومتی که جایگزین حاکمیت تمامی کشورهای مستقل جهان شود تحت حاکمیت شیطان. نظم نوین جهانی به پروپاگاندایی که در راستای القای برقراری حکومت جهانی به عنوان
که در راستای القای برقراری حکومت جهانی به عنوان نقطهٔ عطف پیشرفت تاریخ و حد اعلای آن انجام می‌گیرد نیز گفته می‌شود. طرح‌ریزی رخدادهای مهمی در سیاست و اقتصاد جهان به گروه‌های تأثیرگذار کوچکی نسبت داده می‌شوند که از طریق سازمان‌های صوری متعددی انجام می‌گیرند. تلاش برای تسلط بر جهان از جانب گروه‌های سیاسی و سری کوچک طی حوادث تاریخی و کنونی متعدد، جزئی از نقشهٔ دست‌یابی به سلطهٔ جهانی در نظر گرفته شده‌اند. پیش از دههٔ ۹۰ م. بیشتر معتقدان به این تئوری توطئه یا راست‌گرایان ضدحکومتی یا مسیحیان اصول‌گرا بوده است.
ضدحکومتی یا مسیحیان اصول‌گرا بوده است. لازم است ذکر شود سند ۲۰۳۰ یکی از دلایل موافقان این تئوری است؛ زیرا این سند در نظر دارد تمامی کشور هارا با قانون واحدی متحد و اداره نماید سایر تئوری‌ها. آخرالزمان. برخی علاقه مندان به نظریات تئوری توطئه، در مورد تئوری توطئه که نتیجه آن تکمیل شدن پیشگوییهای کتاب مقدس باشد صحبت کرده‌اند. در این تئوریها فردی به نام ضدمسیح در آخرالزمان سعی در ایجاد یک حکومت جهانی ضد دین و ضدمسیح خواهد کرد. این پیشگوییها عمدتاً از کتاب دانیال، کتاب حزقیال و مکاشفه یوحنا گرفته شده است. در
کتاب حزقیال و مکاشفه یوحنا گرفته شده است. در این تئوریها گروهی از افراد با قبول کردن شیطان به قدرتی جادویی و ماورا طبیعه دست پیدا کردند که به کمک آن سعی در ایجاد یک حکومت بین‌المللی تمامیت‌خواه دارند. این حکومت توسط شیطان، پیامبر و ضدمسیح رهبری می‌شود. از نظر آنها این پیامبر آخرین رئیس کلیسای کاتولیک است. در مقابل برخی پژوهشگران حوزهٔ مسیحی می‌گویند که نظریه «نظم نوین جهانی» نه تنها هیچ پایه ای در کتاب مقدس ندارد، بلکه ضد کتاب مقدس و اساساً ضد مسیحیت است. فراماسونری. گفته می‌شود که فراماسونری قدیمیترین
فراماسونری. گفته می‌شود که فراماسونری قدیمیترین سازمان مخفی است که از قرن ۱۶ در انگلستان ایجاد شد. تئوریهای توطئه زیادی از قدیم در مورد فراماسونری وجود دارند. بعضی از این تئوریها در مورد شیطان‌پرستی در فراماسونری صحبت می‌کنند. بعضی تئوریسینهای توطئه عقیده دارند که شه پدران مؤسس ایالات متحده که همگی عضو لژهای فراماسونری بودند در بسیاری از سمبلهای حکومت این کشور پیامهای ماسونی قرار داده‌اند. این پیامها به اعتقاد این افراد در واشینگتن دی سی یا بر روی سمبل اعظم ایالات متحده یافت می‌شوند. این افراد اعتقاد دارند
ایالات متحده یافت می‌شوند. این افراد اعتقاد دارند که وجود هرم تکمیل نشده یا عبارت نوو اوردر سکولوروم بر روی سمبلهای ایالات متحده یا اسکناس یک دلاری در مورد تئوری توطئه برای ایجاد نظم نوین جهانی است. در مقابل، منتقدان استدلال می‌کند که این اتهامات چندین واقعیت را نادیده می‌گیرد؛ زیرا بسیاری از لژها مستقل هستند، به این معنی که به تنهایی عمل می‌کنند و دستور کار مشترکی ندارند. به علاوه، دیدگاه آنها ترجیح خاصی را نشان نمی‌دهد. از این رو، این تئوری توطئه اشتباه است و هیچ اجماعی بین فراماسون‌ها در مورد آنچه یک
است و هیچ اجماعی بین فراماسون‌ها در مورد آنچه یک دولت ایده‌آل به نظر می‌رسد وجود ندارد. پروتکل بزرگان صهیون. پروتوکل زعمای صهیون گروهی از نوشتارهای یهودستیزانه است که از سال ۱۹۰۳ منتشر شد. در این تئوری توطئه یک همکاری مخفی بین فراماسونری و یهودیان برای کنترل دنیا وجود دارد. پروتکل‌ها دارای تئوریهای ضد فراماسونری هستند که با نوشتارهای ضدیهودی عجین شده‌اند. در پروتکل‌ها نوشتارهای ضد عصر روشنگری و حمایت از سیستم پادشاهی و تزار روسیه یافت می‌شود. از این رو بعضی نوشتن پروتکل‌ها را به طرفداران تزار در زمان
بعضی نوشتن پروتکل‌ها را به طرفداران تزار در زمان انقلاب روسیه نسبت می‌دهند. انتقاد. برخی منتقدان با تکیه بر اصطلاحات روان‌شناسی این نظریهٔ را برآمده از پارانویا قلمداد می‌کنند با این فرضیه که فرد به دلیل عدم احساس استقلال در تصمیم‌گیری‌های کلان، احساس می‌کند که نیروهای خارجی در پسِ پرده ماجرا هستند. جستارهای وابسته. دولت سایه (توهم توطئه) فراماسونری فراماسونری در ایران ایلومیناتی ایلومیناتی در فرهنگ مردمی خانواده روتشیلد دیوید آیک میلتون ویلیام کوپر خزندگان فرازمینی بیگانه خاکستری
ایران هخامنشی برای تعیین پادشاه با فرمان شاهی دوازده خاندان بزرگ به انشان دعوت شدند تا اگر اتفاق نظری حاصل نشد نظر هفت خاندان کاشف از نظر اهورامزدا باشد. پنج خاندان به مخالفت برآمدند و هفت دودمان به شیوه حکمرانی پادشاهی رای دادند و شاه را وامدار و امانتدار فره ایزدی خواندند و از آن پس ایران هخامنشی هفت دودمان ممتاز داشت که یکی از آن‌ها از نژاد سلطنتی بود. در نظر هخامنشیان دوازده عدد بسیار مهمی بود و انجمن هخامنشی از دوازده عضور تشکیل می شد که اتفاق نظر حداقل هفت عضو کاشف از نظر اهورامزدا بود و نظر فرد
حداقل هفت عضو کاشف از نظر اهورامزدا بود و نظر فرد سیزدهم (پادشاه) را اعلام می کرد. همین الگو در دوران اشکانی هم تکرار شد. گل لوتوس در تخت جمشید که دوازده پر دارد نماد همین باور است. همچنین عدهٔ خاندان‌های بزرگی که در دورهٔ اشکانیان مقام اول را داشتند، ظاهراً هفت خاندان بود. اما در حقیقت این هفت خاندان هفت خاندانی بودند که با نظر خود سلسله اشکانیان را بنیان نهادند. در زمان ساسانیان نیز طبقه مقتدر رؤسای طوایف را بازمی‌یابیم و در رأس آنان هفت خاندان ممتاز قرار داشت. که همان هفت خاندانی بودند که به اعتبار و
داشت. که همان هفت خاندانی بودند که به اعتبار و تاسیس ساسانیان رای دادند. و در تمامی این موارد رهبر خاندان سورن تاج را بر سر شاهنشاه گذارد. نجبای هفتگانهٔ هخامنشی. هرودوت می‌نویسد، گئومات غاصب بعد از رفتن کمبوجیه به مصر خود را به جای بردیا پسر کوروش معرفی کرده، بر تخت نشست. اولین کسی که پس از هفت ماه فرمانروایی به گئومات ظنین شد که او فرزند کوروش نیست بلکه مرد شیادی است، هوتن بود. هوتن یک دستهٔ شش نفره از نجبای پارس را که به آن‌ها اطمینان داشت، تشکیل داد و با ورود داریوش از پارس تصمیم اتخاذ شد که او را نیز
ورود داریوش از پارس تصمیم اتخاذ شد که او را نیز در گروه خویش وارد سازند. این هفت تن با هم قسم خوردند که برای دفع غاصب اقدام کنند. در پی کشته شدن گئومات و در طی مذاکره راجع به تعیین نوع حکومت ایران در زمان داریوش بزرگ که توسط نمایندگان هفت تن از نجبای ایران انجام شد. هوتن نظام حکومتی دموکراسی را برای آیندهٔ ایران پیش نهاد کرد و در نکوهش نظام پادشاهی سخن گفت، اما نظرش در آن نشست مورد استقبال قرار نگرفت، و حکومت پادشاهی در ایران تداوم یافت. نام این هفت تن از نمایندگان نجبای هفتگانهٔ هخامنشی از این قرار است:
نمایندگان نجبای هفتگانهٔ هخامنشی از این قرار است: کریستن سن، ایرانشناس دانمارکی می‌نویسد، ایران هخامنشی هفت دودمان ممتاز داشت که یکی از آن‌ها از نژاد سلطنتی بود. هرودوت به خطا رفته‌است که امتیازات این دودمان‌ها را اجر شرکت آن‌ها در قتل گئومات می‌داند. اسکندر و سلوکیان که وارث سیاست هخامنشی به‌شمار می‌آیند. تغییری در اصول و اساس تشکیلات داریوش بزرگ ندادند. اشکانیان نیز پس از اینکه به تسخیر سراسر ایران پرداختند و دولت ایرانی جدیدی تشکیل دادند باز اصول و سنن سیاسی عهد هخامنشی را حفظ کردند و تشکیلات دودمانی
سیاسی عهد هخامنشی را حفظ کردند و تشکیلات دودمانی قدیم هم جانی تازه گرفت. هفت خاندان ممتاز اشکانی. بنابر روایت اوناپیوس، ارشک را هفت مرد به تخت نشاندند. البته شک نیست که تعداد خاندان‌های بزرگ مخصوصاً در دوران توسعهٔ قدرت پارت‌ها به هیچ وجه محدود به هفت خاندان نمی‌شد معهذا حوزهٔ نفوذی این هفت خاندان بسیار وسیع‌تر از دیگر خاندان‌ها بوده‌است. در دوران اشکانی قدرت سیاسی تیولداران بزرگ در شورای اشرافی تجلی می‌کرد که حد و حدودی به اختیارات شاهنشاه می‌گذاشت اعضای این شورا همه از خاندان سلطنت یا از افراد شش دودمان
شورا همه از خاندان سلطنت یا از افراد شش دودمان ممتاز دیگر بوده‌اند. در میان سرداران پارتی بسیاری سورن و کارن نام داشته‌اند و نیز معلوم است که این دو خانواده از حیث نسب همدوش دودمان سلطنتی به‌شمار می‌آمده‌اند. هفت خاندان ممتاز ساسانی. واسپوهران به رؤسا یا به‌طورکلی افراد خاندان‌های بزرگ، در زمان ساسانی گفته می‌شود. ساسانیان اصول دودمان شاهی (ملوک الطوایفی) را از اشکانیان میراث یافتند. به همین جهت در شاهنشاهی جدیدی که اردشیر یکم تأسیس کرد، در مرتبه دوم از حیث درجات و مراتب، طبقه مقتدر رؤسای طوایف را
از حیث درجات و مراتب، طبقه مقتدر رؤسای طوایف را بازمی‌یابیم و در رأس آنان هفت خاندان ممتاز قرار دارند. از این هفت دودمان لااقل سه خانواده در عهد اشکانیان حائز این مقام عالی و ممتاز شده‌اند: کارن، سورن و اسپاهبذ که همه از نژاد اشکانیان بودند و لقب پهلو یعنی پارت داشتند. در این دوره انتساب به سلسله اشکانی را علامت امتیاز می‌دانستند و از این رو بود که از میان سایر دودمان‌های ممتاز عهد ساسانیان بعضی اهتمام داشتند که خود را به نسل اشکانی منسوب کنند، مثل دودمان‌های اسپندیاذ (اسفندیار) و مهران. در زمان ساسانی،
اسپندیاذ (اسفندیار) و مهران. در زمان ساسانی، خاندان‌های ممتاز یا واسپوهران به هفت گروه تقسیم می‌شدند. این را باید در نظر گرفت که به‌طور کلی املاک واسپوهران، در سراسر کشور پراکنده بوده، مخصوصاً در پارس و ماد یک کاسه کردن این املاک، امکان نداشته‌است. در عهد ساسانی، بعضی مشاغل و مناصب ارثی بوده و این مناصب موروثی، به‌طور تعیین شده، به رؤسای هفت دودمان یاد شده می‌رسیده‌است. به‌طور مثال اسامی سورن و مهران غالباً در میان سرداران لشکر ایران دیده می‌شود و شاید بتوان گفت که مناصب لشکری به این دو دودمان تعلق
بتوان گفت که مناصب لشکری به این دو دودمان تعلق داشته‌است.
فرناندو آنتونیو نگورا د سیبرا پسوآ معروف به فرناندو پسوا شاعر، نویسنده و همچنین مترجم و منتقد پرتغالی است. منتقدان، وی را تأثیرگذارترین نویسنده جریان‌ساز پرتغالی و از بانیان پست مدرنیسم می‌دانند. زندگی. فرناندو پسوآ در سیزدهم ژوئن ۱۸۸۸ در لیسبون پرتغال به دنیا آمد. پدرش، منتقد موسیقی و مادرش زنی دانش‌آموخته از «آزورن» (Azoren) بود. پسوآ پس از مرگ پدر (۱۸۹۳) ده سال (۱۸۹۵–۱۹۰۵) را در «دوربان» (Durban) آفریقای جنوبی گذراند؛ زیرا مادرش با مشاوری پرتغالی ازدواج کرده بود و به این دلیل به آنجا رفتند. در این زمان،
بود و به این دلیل به آنجا رفتند. در این زمان، زبان انگلیسی را آموخت و با اندیشهٔ روشنفکری آشنا شد. در سال ۱۹۰۶ به لیسبون بازگشت و می‌خواست در رشتهٔ ادبیات به کسب دانش بپردازد، ولی پس از یک سال اندیشهٔ آن را از سر بیرون کرد. در سال ۱۹۰۷ در فکر پایه‌گذاری چاپخانه فرورفت و پس از چند ماه ورشکست شد. وی در سال ۱۹۰۸ نمایندگی شرکت‌های تجاری را پذیرفت و تا پایان زندگی همین پیشه را ادامه داد. ارزش ادبی. کتاب دلواپسی که پسوا بیش از بیست سال زمان برای نوشتن آن سپری کرد، سندی از اندوه هستی گرایانهٔ اوست. این کتاب به
سندی از اندوه هستی گرایانهٔ اوست. این کتاب به اموری چون پیدایش انسان، مفهوم زندگی و اسرار منِ خویش می‌پردازد. پس از پیدا کردن دوبارهٔ دست نوشته‌های پسوا در سال ۱۹۸۲، جهانیان بی‌درنگ به شایستگی‌های ستودنی وی پی بردند و دریافتند که او همزمان بزرگترین نویسندهٔ قرن پرتغال، نخستین پایه‌گذار نوگرایی در کشورش و نخستین بانی پسانوگرایی در جهان بوده‌است. فرناندو پسوا به شدت تحت تأثیر ژرف‌اندیشی و جهان‌نگری «خیام» بوده و هرجا که فرصتی یافته، لب به ستایش وی گشوده‌است. کتاب دلواپسی نیز به گونه‌ای با اندیشهٔ خیام گره
کتاب دلواپسی نیز به گونه‌ای با اندیشهٔ خیام گره خورده‌است. پسوا را در زمینه سرایندگی با ریلکه و در زمینه نثر با شکسپیر قابل مقایسه دانسته‌اند. اظهار نظرها در مورد پسوا. «رزا دیاز»، سراینده و فیزیکدان؛ خواهرزادهٔ فرناندو پسوا، در گفتگویی بیان داشته‌است: بیماری. فرناندو پسوآ دچار بیماری اختلال چندشخصیتی بود. این بیماری، گونه‌ای آشفتگی روانی است که در اثر تنش یا فشارهای ناشی از برآورده نشدن نیازهای روحی-جسمی (به سبب عملکرد عوامل برونی یا درونی) پدید می‌آید و گونه‌ای از بیماری کلی «روان‌نژندی» (نوروتیک)
و گونه‌ای از بیماری کلی «روان‌نژندی» (نوروتیک) به‌شمار می‌رود. در این بیماری، فرد دارای چند شخصیت به کلی «دیگرگون» است که چه بسا در تضاد با یکدیگر باشند. سنگینی این بیماری چنان بود که او همزادهای خود را «نامگذاری» و برای آنها مدرک تحصیلی و پیشه و حتی سلیقه و فرم و مفهومی که سروده را در بر می‌گرفت، برگزید. همزادهای پسوآ - سرایندگانی گمانی که چکامه‍های راستین می‌نوشتند- بر این پایه بودند: «آلبرتو کائیرو»، دوستدار طبیعت، یکتاپرست و هیچ‌انگار، تجلی سرایندهٔ بی‌گناهی که سروده‌هایش بی‌زرق و برق بودند و فرم آزاد
که سروده‌هایش بی‌زرق و برق بودند و فرم آزاد داشتند و از زمانی پرتره‌اش در پسوآی بیست و شش ساله باقی‌ماند که تلاش کرده بود دربارهٔ طبیعت و گوسفندها بسراید. پسوآ او را استاد و حد میانهٔ خود و «ریکاردو ریش» می‌دانست. او آن کسی بود که پسوآ دلش می‌خواست بشود و نشده بود؛ سراینده‌ای نوین و همساز با طبیعت. «آرش ریکاردو ریش»، دکتر در دانش پزشکی، که نه ماه مسن‌تر از پسوآ بود، ریچارد کایرو در این سرایندهٔ شک‌گرا، به صورت اصول اخلاقی اپیکوری درآمد. سروده‌های او موزون، ولی بی‌قافیه بود و شبح آن، زمانی پدید آمد که پسوآ
ولی بی‌قافیه بود و شبح آن، زمانی پدید آمد که پسوآ ۲۴ ساله بود و تلاش داشت، سرودهٔ کفرآمیز بنویسد. چکامه‌های این سرایندهٔ فانی، که به سبک نئو کلاسیک‌ها نزدیک بود، از گوناگونی برخوردار نبودند و گاهی، بیانی سوگناک و آرام داشتند و به همین گونه نیز به کفر نزدیک می‌شدند و از طبیعت و سرخوشی دوری می‌گزیدند. البته پسوآ نام‌های دیگری هم داشت. بجز این، هر کدام از شخصیت‌های سه‌گانهٔ بالا، «من» های دیگری هم داشتند. پسوآ در جایی نوشت: «من به همهٔ اینها گوشت و خون دادم، کارآمدی‌هایشان را سنجیدم، دوستی‌هاشان را شناختم،
کارآمدی‌هایشان را سنجیدم، دوستی‌هاشان را شناختم، گفتگوهایشان را شنیدم… به نظرم رسید که در بین آنها، آفریننده‌شان، کمترین چیز است… انگار همهٔ اینها جدا از من رخ داده بود و همچنان نیز رخ خواهد داد…» و پیش از آن نوشته بود: «ذهنم به چنان درجه‌ای از نرمش رسیده‌است که می‌توانم در هر حالت روحی‌ای که آرزو می‌کنم، قرار گیرم و در هر وضعیت دلخواه ذهن وارد شوم. مرگ. فرناندو پسوا در سی‌ام نوامبر ۱۹۳۵ به سبب بیماری کبدی (گونه‌ای قولنج کبد) درگذشت. وی تا هنگام مرگ، کمابیش ناشناخته ماند. ادعا شده که پس از سال ۱۹۸۲، بسیاری
ناشناخته ماند. ادعا شده که پس از سال ۱۹۸۲، بسیاری از نویسندگان سبک‌شناس دنیا به گونه‌ای از پسوا تأثیرپذیر بوده‌اند.
بافت همبند که از آن به نام بافت پیوندی هم یاد می‌شود؛ در ساختمان دستگاه عصبی مشارکت می‌کند. مهم‌ترین وظیفه بافت همبند در دستگاه عصبی پیرامونی، محافظت از دسته‌ها و رشته‌های عصبی است. هر عصب پیرامونی از دو نوع بافت تشکیل می‌گردد که عبارتند از: لایه‌های بافت همبند در عصب محیطی. بافت همبندی در اعصاب پیرامونی از سه لایه تشکیل می‌شود که شامل موارد زیر است: اپی‌نوریوم. اپی‌نوریوم یا غلاف همبند، بافت همبندی است که عصب محیطی را احاطه می‌کند و بیرونی‌ترین لایه آن محسوب می‌شود. اپی نوریوم در داخل یک عصب محیطی،