payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استیل سیستئین خلط‌آور است که به اشکال دارویی قرص و قرص جوشان مصرف می‌شود. موارد مصرف. کاربرد اصلی این دارو در مسمومیت با استامینوفن و نیز جهت کمک به دفع خلط مجاری تنفسی بکار می‌رود. سایر موارد کاربرد : در درمان اعتیاد به کوکایین ـ ماری جوانا، سیگار کشیدن (کاهش استفاده) و قمار افسردگی دوقطبی روان گسیختی درخودماندگی(اوتیسم) وسواس کندن موها (تریکوتیلومانیا) استیل سیستئین خوراکی همچنین برای پیشگیری از نوعی نارسایی حاد کلیه مورد استفاده قرار می‌گیرد. ممکن است به‌دلیل دفع خلط مجاری تنفسی برای درمان بیماری مزمن
دفع خلط مجاری تنفسی برای درمان بیماری مزمن انسداد ریوی و یا سوختگی راه تنفس مفید باشد. مکانیسم اثر. در درمان مسمومیت با استامینوفن و کربن مونواکسید این دارو با احیای گلوتاتیون (گلوتاتیون متابولیت سمی استامینوفن به نام NAPQI را خنثی می‌کند) موجب کاهش آسیب کبدی استامینوفن و خنثی شدن آن می‌گردد. عوارض جانبی. عوارض این دارو خیلی شایع نیست ولی می‌توان به عوارض واکنش‌های حساسیتی، انقباض برونش و کاهش spo2، ادم صورت، بثورات جلدی اشاره نمود. مصرف طولانی مدت مداوم آن منجر به آسیب ریه می‌شود. عوارض جانبی رایج شامل
آن منجر به آسیب ریه می‌شود. عوارض جانبی رایج شامل تهوع و استفراغ هنگام مصرف توسط دهان است. گاهی ممکن است پوست با هر یک از شکل ها قرمز و به خارش دچار شود. نوعی آنافیلاکسی غیر ایمنی نیز ممکن است رخ دهد. به نظر می رسد در دوران بارداری بی خطر است. عوارض غیرشایع: استوماتیت، سردرد، وزوز گوش عوارض نادر: خونریزی عوارض بسیار نادر: واکنش‌های افزایش حساسیت مانند خارش، کهیر، بثورات جلدی، تنگی نفس به‌خصوص در بیماران مبتلا به آسم- اسپاسم مجاری تنفسی.
اودیشا ایالتی در شرق کشور هندوستان در کنار خلیج بنگال است. اوریسا نام امروزی منطقه‌ای باستانی است که کالینگا نامیده می‌شد که آشوکا امپراتور سلسله موریا در ۲۶۱ پیش از میلاد به آنجا حمله کرد. اودیسا نوزدهمین ایالت بزرگ هند از نظر وسعت و یازدهمین از نظر کثرت جمعیت است و مرکز آن بوبانسوار می‌باشد.
میزورام ایالتی است در شمال شرقی هند که یکی از هفت ایالت خواهر هندوستان می‌باشد. مرکز این ایالت شهر آیزول است. این ایالت با ایالت‌های تریپورا، آسام، مانیپور همسایه بوده و با کشورهای بنگلادش و میانمار مرز مشترک دارد. در سال ۲۰۰۱ جمعیت این ایالت ۸۸۸.۵۷۳ بوده و با ۸۸.۴۹٪ نرخ باسوادی دومین ایالت هند از این نظر به حساب می‌آید.
سیکیم (به انگلیسی:Sikkim)(به نپالی: ، )(به هندوستانی: ، ) ایالتی است در شمال شرقی کشور هندوستان که در دامنه هیمالیا واقع است. این ایالت کمترین جمعیت در هند را دارد و پس از گوا دومین ایالت کوچک هند به‌شمار می‌آید. جمعیت ایالت سیکیم در سال ۲۰۱۱ میلادی برابر با ۶۰۷٬۶۸۸ نفر بود. مرکز این ایالت شهر گانتوک است. نام. ریشه نام سیکیم را از ترکیب دو واژه «سو» و «خییم» در زبان نپالی لیمبو دانسته‌اند که واژه اولی به معنای نو و دومی به معنای سرای است. گفته می‌شود که «سرای نو» به کاخ نخستین فرمانروای این منطقه یعنی
«سرای نو» به کاخ نخستین فرمانروای این منطقه یعنی فونتسوگ نامگیال اشاره دارد. نام تبتی برای سیکیم، «درنجونگ» و به معنی «دره برنج» است. مردم لپچا، که ساکنان اصلی سیکیم هستند این سرزمین را «نیه-مائه-اِل» می‌نامیدند که به معنی «بهشت» است. در تاریخ‌نامه‌ها، سیکیم را ایندراکیل می‌نامیدند، به معنای «باغ ایندرا (ایزد جنگ).» ساکنین مهم. کارماپا لاما سومین رهبر بزرگ تبتی در این شهر در تبعید به سر می‌برد. تاریخ. تسلط نپال و بوتان. در اواسط قرن هجدهم، پادشاهی سیکیم توسط نپال (در آن زمان پادشاهی گورکا) و بوتان (در آن
نپال (در آن زمان پادشاهی گورکا) و بوتان (در آن زمان توسط گدون شومفل اداره می‌شد) مورد تهاجم قرار گرفت و برای بیش از ۴۰ سال تحت حکومت گورکا و بوتان بود. بین سال‌های ۱۷۷۵ و ۱۸۱۵، تقریباً ۱۸۰۰۰۰ نپالی قومی از شرق و مرکز نپال به سیکیم مهاجرت کردند.[ ' ] پس از استعمار هند توسط بریتانیا، سیکیم برای مبارزه با نپال، دشمن مشترک آنها در آن زمان، با هند بریتانیا متحد شد.[ ' ] نپالی‌ها سپس به سیکیم حمله کردند و بیشتر منطقه از جمله ترای را تحت کنترل خود درآوردند. این امر باعث شد که شرکت بریتانیایی هند شرقی در سال ۱۸۱۴
باعث شد که شرکت بریتانیایی هند شرقی در سال ۱۸۱۴ به نپال حمله کند و در نتیجه جنگ انگلیس و نپال رخ داد.[ "" ] معاهده سوگاولی بین بریتانیا و نپال و پیمان تیتالیا بین سیکیم و هند بریتانیایی منجر به امتیازات ارضی توسط نپال شد که سیکیم را به هند بریتانیا واگذار کرد. تحت الحمایه بریتانیا و هند. بر اساس معاهده ۱۸۶۱ تاملونگ، سیکیم تحت الحمایه بریتانیا و سپس در سال توتوب نامگیال، نهمین چوگیال سیکیم، برای رهبری معنوی به دالایی لاما نگاه کرد و در طول سلطنت او، دولت تبت شروع به بازیابی نفوذ سیاسی بر سیکیم کرد. در سال
شروع به بازیابی نفوذ سیاسی بر سیکیم کرد. در سال ۱۸۸۸ بریتانیا یک لشکرکشی نظامی برای بیرون راندن نیروهای تبتی از سیکیم فرستاد. الحاق به هند. در سال ۱۹۷۵، اتهامات تبعیض علیه هندوهای نپالی در پادشاهی سیکیم منجر به خشم علیه چوگیال شد. تحریک آنها منجر به انتقال پرسنل ارتش هند به گنگتوک شد. پس از خلع سلاح کاخ، یک همه‌پرسی در مورد سلطنت تحت شرایط مشکوکی برگزار شد، که در آن مردم سیکیم ظاهراً با اکثریت قاطع به لغو سلطنت رأی دادند و پارلمان جدید سیکیم به رهبری قاضی لندوپ دورجی، لایحه ای را برای تبدیل سیکیم به یک
لندوپ دورجی، لایحه ای را برای تبدیل سیکیم به یک کشور پیشنهاد کرد. ایالت هند، که به سرعت توسط دولت هند پذیرفته شد. تقسیمات اداری. ایالت سیکیم دارای ۶ ناحیه (ضلع) می‌باشد.
یودی‌او درک‌اشنایدر خواننده، آهنگساز و موسیقیدان آلمانی است. همچنین او پایه‌گذار گروه هوی متال اکسپت نیز است. او به داشتن صدایی منحصر به‌فرد، پوشیدن لباس‌های منقش به تصاویر، قدی کوتاه و داشتن موهای کوتاه بلوند مشهور است. درک‌اشنایدر در ۱۹۶۸ گروه اکسپت را با همکاری میشائیل واگنر پایه‌گذاری کرد که البته عنوان بند ایکس، نام آن زمان گروه بود. یودی‌او همکاری خود را با اکسپت تا سال ۲۰۰۵ ادامه داد و پس از آن در سال ۲۰۰۹ با تشکیل مجدد گروه، وی به ترکیب گروه بازنگشت و جای وی را مارک تورنیلو گرفت. در ۱۹۸۷ هنگامی که
و جای وی را مارک تورنیلو گرفت. در ۱۹۸۷ هنگامی که اکسپت به‌طور موقت منحل شد، درک‌اشنایدر گروه یو.دی.او. را تشکیل داد. اگر چه در طول زمان بارها اکسپت مجدداً فعال شد اما همچنان درک‌اشنایدر گروه یو.دی.او. را در کنار کارهای دیگر رهبری می‌کرد. درک‌اشنایدر همکاری با چندین گروه دیگر را نیز تجربه کرده‌است، از این قبیل می‌توان به همکاری او در ۱۹۹۱ با گروه همرفال اشاره کرد که قطعه «می‌خواهم رها باشم» از گروه پاور متال آلمانی هلووین را به صورت اجرای مجدد، توسط آن‌ها اجرا شد. در این اجرا کای هانسن و درک‌اشنایدر به صورت
شد. در این اجرا کای هانسن و درک‌اشنایدر به صورت عضو مهمان حضور داشتند. همچنین یودی‌او با گروه‌های ریون، لردی و گروه هوی متال روسی آریا نیز همکاری کرده‌است.
جان لورنتسو برنینی (؛ ؛ زادهٔ ۷ دسامبر ۱۵۹۸ - درگذشتهٔ ۲۸ نوامبر ۱۶۸۰) هنرمند ایتالیایی و یک معمار برجسته بود که بیشتر در رم فعال بود. او برترین مجسمه‌ساز زمان خود بود که اعتبارش به خاطر خلق آثاری در سبک باروک بدست آمده بود. برنینی توانایی نمایش یک داستان دراماتیک از شخصیت‌هایی که احساسات شدید از خود نشان می‌دهند را داشت، و در عین حال می‌توانست مجسمه‌هایی با ابعاد بزرگ خلق کند که نمایانگر عظمت و شکوه باشند. یکی از پیکرتراشان چیره‌دست زمان خود بود و البته معماری برجسته. برنینی اولین مجسمه‌سازی است که
معماری برجسته. برنینی اولین مجسمه‌سازی است که پیکره‌هایی در سبک باروک آفرید و این شیوهٔ پیکرتراشی را به حدی از کمال رسانید که آثار دیگر هنرمندان این سبک تنها سهم کوچکی از تاریخچهٔ مجسمه‌سازی باروک را به‌خود اختصاص می‌دهند. او که هنر آموختهٔ مکتب کلاسیک بود، توانایی منحصربه‌فردی در کار با سنگ مرمر داشت و شیوهٔ روایت دراماتیک/ناتورالیستی واقع‌گرایانه‌ای در به تصویر کشیدن «یک لحظه» داشت که تقریباً تکان‌دهنده بود. در مقام مقایسه با دیگر مجسمه‌سازان هم‌عصرش -از جمله رقیب او آلساندرو آلگاردی- برنینی را می‌توان
جمله رقیب او آلساندرو آلگاردی- برنینی را می‌توان جانشین شایستهٔ میکل آنژ به‌شمار آورد. با در نظر گرفتن آنچه او انجام داد، استعدادش فراتر از محدوده مجسمه‌سازی بود. توانایی او در ترکیب مجسمه‌سازی، نقاشی و معماری به صورت یک مفهوم به هم پیوسته، توسط مورخ هنری «اروین لوین» به عنوان «یگانگی هنرهای بصری»، نام‌گذاری شده‌است. به عنوان یک فرد مذهبی که در دوران اصلاح کاتولیک زندگی می‌کرد، برنینی از نور برای ایجاد درک بهتر از مجموعه‌های مذهبی خود استفاده می‌کرد. اغلب از یک منبع نور مخفی برای افزایش حس پرستش یا تشدید
از یک منبع نور مخفی برای افزایش حس پرستش یا تشدید لحظات دراماتیکی که مجسمه‌هایش بیان می‌کردند، استفاده می‌کرد. همچنین برنینی به همراه معاصرانش فرانچسکو برومینی (معمار) و پیترو داکورتنا (نقاش و معمار)، از چهره‌های برجسته در دوران ظهور باروک رومی بود. در اوایل کارشان آن‌ها با هم در پروژه میدان باربرینی زیر نظر معمار سوییسی-ایتالیایی، کارلو مادرنو، کار می‌کردند و بعد از مرگ او تحت رهبری برنینی به کار خود ادامه دادند. اما بعدها در کارهای مختلف با هم به رقابت پرداختند و حسادت و چشم وهم چشمی زیادی، به خصوص بین
و حسادت و چشم وهم چشمی زیادی، به خصوص بین برنینی و برومینی، به وجود آمد. با وجود نوآوری‌های بیشتر برومینی و کورتنا در معماری، برنینی هنرمند برتر به‌شمار می‌رفت، به ویژه در دوران پاپ اوربان هشتم (۴۴−۱۶۲۳) و الکساندر هفتم (۶۵−۱۶۵۵)؛ به طوری‌که توانست مهم‌ترین پروژه رم، در زمان خودش، کلیسای سن پیترو، را بدست آورد. طرح میدان سن پیترو در جلو کلیسا، یکی از نوآورانه‌ترین و موفق‌ترین طرح‌های معماری برنینی است. در زندگی حرفه‌ای طولانی برنینی، پروژه‌های مهم زیادی به او واگذار شد. بسیاری از آن‌ها مربوط به دستگاه پاپ
او واگذار شد. بسیاری از آن‌ها مربوط به دستگاه پاپ بود. در سال‌های اولیه او مورد توجه عموزاده پاپ، کاردینال سفیونه بورخس قرار گرفت، و در سال ۱۶۲۱ در حالی که فقط ۲۳ سال داشت، توسط پاپ گرگوری پانزدهم، ملقب به شوالیه شد. زندگی شخصی. برنینی در سال ۱۵۹۸ در ناپل متولد شد. پدرش پیترو برنینی، یک مجسمه‌ساز منریست (تکلف‌گرایی) اهل فلورانس بود و مادرش آنجلیکا گالانته اهل ناپل. او ششمین فرزند از سیزده فرزند آن‌ها بود. برنینی تا سال ۱۶۳۹ مجرد بود؛ در ۴۱ سالگی با یک دختر ۲۲ ساله رومی به نام کاترینا تزیو ازدواج کرد. او
۲۲ ساله رومی به نام کاترینا تزیو ازدواج کرد. او یازده فرزند به دنیا آورد که کوچک‌ترین آنها، دومنیکو برنینی، اولین زندگی‌نامه‌نویس برنینی بود. در ۱۶۰۶ برنینی هشت ساله، به همراه پدرش پیترو، که درگیر چند پروژه مهم شده بود، به رم رفت. در آنجا خیلی زود مهارت برنینی مورد توجه آنیباله کاراچی نقاش و پاپ پل پنجم قرار گرفت، و خیلی زود مورد حمایت کاردینال سفیونه بورخس قرار گرفت. اولین کارهای او ملهم از مجسمه‌های کلاسیک باستانی بود. در سال ۱۶۳۰، برنینی درگیر یک ماجرای عشقی با زنی متأهل به نام کستانزا (همسر دستیارش
عشقی با زنی متأهل به نام کستانزا (همسر دستیارش متیو بنوچلی، که به نام بنارلی نیز شناخته می‌شد) شد. در طول این رابطه، برنینی مجسمه نیم تنه‌ای از کستانزا ساخت (اکنون در موزه باجلو د شهر فلورانس نگهداری می‌شود) که یکی از بهترین کارهای اوست. بعدها این زن با برادر کوچک‌تر برنینی رابطه عاشقانه برقرار کرد. جان لورنزو بعد از کشف این موضوع بسیار خشمگین شد و به قصد کشتن برادرش او را در خیابان تعقیب کرد. سپس با یکی از خدمتکارهایش به خانه کستانزا رفت و با چاقو صورت او را زخمی‌کرد. سرانجام آن خدمتکار دستگیر و زندانی شد
زخمی‌کرد. سرانجام آن خدمتکار دستگیر و زندانی شد و کستانزا نیز به جرم فحشا به زندان افتاد. برنینی در سال ۱۶۸۰ در رم از دنیا رفت و در کلیسای سانتا ماریا مجیوره به خاک سپرده شد.
علی آقاحسینی (۱۳۴۱–۱۲۹۹ ش) از خوشنویسان و نستعلیق نویسان سده چهاردهم هجری است. علی آقاحسینی در تهران به دنیا آمد و پس از پایان دبیرستان برای تحصیل علوم قدیم به مدرسه سپهسالار در تهران رفت. در خوشنویسی از محضر محمدحسین خوشنویسان و میرزا حسن‌خان عاصمی استفاده کرد و سرانجام به مکتب عمادالکتاب راه یافت. او را از شاگردان معروف عماد الکتاب می‌شناسند و از دست او گواهی‌نامه خوشنویسی گرفت. علی آقاحسینی در کلاس عمومی تعلیم خط هنرهای زیبا به عنوان استاد مشغول شد. آقاحسینی در خط نستعلیق به ویژه جلی خوش درخشیده‌است. او
در خط نستعلیق به ویژه جلی خوش درخشیده‌است. او شاگردانی چون عباس اخوین را تعلیم داد.
مریم جعفری آذرمانی، (زاده ۱۳۵۶) شاعر اهل ایران است. زندگی. مریم جعفری آذرمانی سال ۱۳۵۶ در تهران متولد شد. او فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه الزهرا است. جعفری آذرمانی از سال ۱۳۷۵ سرودن شعر در قالب غزل را آغاز کرد. همسر او، وحید هروآبادی، یک روحانی است که تابستان سال ۱۳۹۹ به‌دلیل نوشته‌های اعتراضی‌اش در شبکه‌های اجتماعی، در دادگاه ویژه روحانیت محاکمه و خرداد ۱۴۰۱ در مرز بازرگان بازداشت شد. سبک شعری. مریم جعفری آذرمانی با وجود احترام به موسیقی غزل سنتی و بیت‌مداری خاص شعر کلاسیک، به
به موسیقی غزل سنتی و بیت‌مداری خاص شعر کلاسیک، به دلیل جزءنگری و عینی‌گرایی‌اش، غزلی می‌سراید که بازتاب نگاهی مدرن به شعر است. او با انتخاب وزن‌ها و بحرهای دشوار و درهم‌ریختن موسیقی طبیعیِ غزل می‌کوشد سابقه شنیداری مخاطب را به هم بریزد تا شعرش را به نثر نزدیک کند. محمدعلی بهمنی دربارهٔ او می‌گوید که «مریم جعفری آذرمانی در آثارش، پنجره‌های بسته غزل را باز کرده‌است و با زبان شعر به این نکته پرداخته که شعر در قالب نمی‌گنجد.» دیدگاه‌های سیاسی. او مواضعی ضد آمریکایی داشته و در همایش‌های شهرستان ادب به مناسبت
داشته و در همایش‌های شهرستان ادب به مناسبت سالگرد اشغال سفارت آمریکا با سرودن اشعاری این مواضع را بیان کرده‌است. او و همسرش از حامیان محمود احمدی‌نژاد بودند.
دیدگاه‌های عبدالکریم سروش، شامل اندیشه‌ها و باورهای او در مورد موضوعات دینی و فلسفی است. عبدالکریم سروش یک پلورالیست است و همواره کوشیده‌است تا با ارائهٔ تأویلی جدید از اسلام آن را برای انسان امروز قابل فهم کند. این تأویل، به‌ویژه در مقابل اسلام بنیادگرایانه قرار می‌گیرد. پلورالیسم. نحوه ورود سروش به پلورالیسم دینی متأثر از آموزه‌های عرفانی بود. وی تحت تأثیر مولانا و ابن عربی قرار داشت. صورت‌بندی وی از پلورالیسم دینی مبتنی بر دو رویکرد است. در رویکرد اول، دینداری را به سه سنخ تقسیم می‌کند: دینداری
اول، دینداری را به سه سنخ تقسیم می‌کند: دینداری معیشت‌اندیش، دینداری حقیقت‌اندیش، دینداری تجربت‌اندیش. وحی و قرآن. سروش مدعی است تمام معرفت‌های بشری و استنباط‌های انسانی از دین، «تاریخی است و معروض خطا.» او در یک مصاحبه جنجالی گفت قرآن نه تنها محصول شرایط تاریخی خاصی است که در بستر آن شکل گرفته، بلکه برآمده از «ذهن پیامبر اسلام» و «تمام محدودیت‌های بشری» او نیز هست. او در این باره گفته‌است: وحی الهام است. این همان تجربه‌ای است که شاعران و عارفان دارند؛ هر چند پیامبران این را در سطح بالاتری تجربه می‌کنند.
چند پیامبران این را در سطح بالاتری تجربه می‌کنند. در روزگار مدرن، ما وحی را با استفاده از استعارهٔ شعر می‌فهمیم. چنان‌که یکی از فیلسوفان مسلمان گفته‌است: وحی بالاترین درجه شعر است. او در تولید قرآن، نقش پیامبر اسلام را محوری می‌داند. سروش معتقد است پیامبر درست مانند یک شاعر احساس می‌کند که نیرویی بیرونی او را در اختیار گرفته‌است. اما در واقع شخص پیامبر همه چیز است، آفریننده و تولیدکننده. وی گفته‌است این الهام از «نَفس پیامبر» می‌آید و نفس هر فردی الهی است. اما پیامبر با سایر اشخاص فرق دارد، از آن رو که او
اما پیامبر با سایر اشخاص فرق دارد، از آن رو که او از الهی بودن این نفس آگاه شده‌است. او این وضع بالقوه را به فعلیت رسانده‌است. نفس او با خدا یکی شده است. او معتقد است این اتحاد معنوی با خدا به معنای خدا شدن پیامبر نیست و این اتحادی است که محدود به «قد و قامت خود پیامبر» است. این اتحاد به اندازهٔ بشریت است، نه به اندازهٔ خدا. وی گفته است مولوی، شاعر و عارف، این تناقض‌نما را با ابیاتی به این مضمون بیان کرده است که «اتحاد پیامبر با خدا، همچون ریختن بحر در کوزه است». وی در بیان معنای وحی گفته است: او همچنین
است». وی در بیان معنای وحی گفته است: او همچنین معتقد است آنچه قرآن دربارهٔ وقایع تاریخی، سایر ادیان و سایر موضوعات عملی زمینی می‌گوید، لزوماً نمی‌تواند درست باشد. سروش به یک معنا، مبلغ رئالیسم انتقادی است و معتقد به این است که شناخت حاصل تعامل بین ذهن ما و واقعیت خارج است. یعنی نقش ذهن را در فرایند شناخت پررنگ می‌کند، او مروج نگاه عینکی (به تعبیر خودش) در شناخت است یعنی همه ما از پس عینک‌های رنگی خودمان به عالم نگاه می‌کنیم و به همین دلیل این تصاویر رنگ عینک‌های ما را هم دارد. سروش می‌گوید آنچه از احکام
ما را هم دارد. سروش می‌گوید آنچه از احکام شریعت وجود دارد فهم ما از احکام شریعت است. ولایت فقیه. عبدالکریم سروش انتقاداتی را نسبت به تئوری ولایت فقیه وارد کرده و گفته‌است: او جمهوری اسلامی را تجربه‌ای تلخ دانسته و گفته‌است تئوری ولایت فقیه، تئوری عدالت ورزانه‌ای نبوده و نیست. به گفته سروش وقتی که سید روح‌الله خمینی بحث ولایت فقیه را مطرح می‌کرد، تکیه به «نیابت از امامان معصوم» کرد. این معنایش این است که همان «مشروعیت الهی و کاریزماتیک و الهی امام معصوم» منتقل می‌شود به ولی فقیه. پس اگر به دل تئوری ولایت
می‌شود به ولی فقیه. پس اگر به دل تئوری ولایت فقیه آیت‌الله خمینی وارد شوید، قصه همین است. یعنی مشروعیت در اصل از خداوند و پیامبر گرفته می‌شود و فره ایزدی که شخص در اثر اتصال با این بزرگان پیدا می‌کند، او را شایسته حاکمیت قرار می‌دهد. وی گفته‌است ولی امر وکیل الرعایا نیست، ما در تاریخ ایران کریم خان زند را داشته‌ایم که خود را وکیل الرعایا می‌نامید اما ولی فقیه، ولی مردم است. ولایت فقیه یعنی خواجگی، یعنی سروری، این غیر از وکالت است، غیر از نیابت از مردم است. او معتقد است چنان‌که باید در مفهوم ولایت فقیه در
او معتقد است چنان‌که باید در مفهوم ولایت فقیه در ایران صراحت به خرج داده نمی‌شود چرا که این موضوع چهره‌ای ناخوشایند نیز دارد. همچنین وی مسئله مشروعیت را یک امر بیرون دین می‌داند نه در درون دین. سروش دربارهٔ نقش فتوا در حکومت دموکراتیک، دیدگاه روشنی دارد: «باید به سویی برویم که در آن نتوان با فتوای هیچ مفتی‌ای کسی را نصب کرد یا کسی را عزل کرد. تمام نکته همین است که در یک نظام دمکراتیک اساساً این بساط باید جمع شود. ما قانون داریم و قانون داریم و همین.» سروش دربارهٔ دخالت دادن هرچه بیشتر احکام فقهی در اداره
دربارهٔ دخالت دادن هرچه بیشتر احکام فقهی در اداره امور کشور می‌گوید: وقتی شما فتیله بعضی از این احکام را بالا بکشید چراغ دین دود می‌زند و همهٔ خانه آتش می‌گیرد؛ لذا اتفاقاً در جامعهٔ چند فرقه‌ای (که در آن انواع دینداران و حتی بی دینان وجود دارند) باید این فتیله را پایین نگه داشت تا همگان بتوانند در این جامعه فعالیت کنند. همچنین وی گفته‌است آدمیان نمی‌توانند مرکب قدرت را بی‌مهار رها کنند. در مقابل قدرت بی‌مهار، دو راه بیشتر وجود ندارد: اول اینکه عطای قدرت را به لقایش ببخشیم و به جایش به رستگاری فردی
قدرت را به لقایش ببخشیم و به جایش به رستگاری فردی بیندیشیم، و دوم هم اینکه قدر این قدرت را بدانیم و برای مهارش تدابیری بیندیشیم. در این صورت است که اندیشهٔ سیاسی، فلسفهٔ سیاسی و علوم سیاسی پدیدار می‌شود. قدرت بی‌امان، به زیان همه است و نمی‌توان رهایش کرد و تسلیمش شد. او در باب ضرورت شکستن قدرت مجتمع بر این باور است که خطر تنها زمانی کمتر خواهد شد که قدرت مطلقه مهار شود و این مهار تنها از طریق عمل به حقیقت‌خواهی و رعایت اصول عادلانه در روابط حاکم و مردم امکان‌پذیر است. او در مورد قدرت از نوع مطلقه معتقد است
است. او در مورد قدرت از نوع مطلقه معتقد است قدرت مطلقه هر کجا باشد فساد می‌آورد چه دینی باشد چه غیر دینی. حکومت دینی. سروش معتقد است که دربارهٔ تئوری حکومت دینی می‌توان بحث کرد و نظر داد، اما از نظر او مشکل در اجرای این تئوری است. او دراین‌باره گفته‌است شاید بتوان گفت حکومت دینی به دو دلیل نمی‌تواند بنا شود. یکی اینکه با قدرت نمی‌توانید ایمان و عشق بسازید و دوم این‌که اساس حکومت دینی بر تکلیف بنا شده‌است، در حالی که روزگار ما روزگار حق‌مداری است. بشر جدید بشری است حقوق‌مدار، یعنی به دنبال حقوق خویشتن است.
است حقوق‌مدار، یعنی به دنبال حقوق خویشتن است. اصلاً بیانیهٔ حقوق بشر در این دوران نوشته شده و چشم‌ها به آن باز شده و یک ایدهٔ محوری است که همهٔ قانون اساسی‌ها حول آن نوشته می‌شود در حالی که اندیشهٔ دینی علی‌الاصول در همه ادیان و علی‌الخصوص در اسلام بر تکلیف مبتنی است. سروش در مورد تکالیف دینی معتقد است «من نمی‌گویم که تکلیف را باید فرو نهاد یا امری بی‌معنی است. اما گاهی حقوق را در سایهٔ تکلیف معنا می‌کنیم گاهی تکالیف را در سایه حقوق. گاهی تقدم با تکلیف است گاهی با حقوق. در حکومت دینی تقدم با تکلیف است. به
گاهی با حقوق. در حکومت دینی تقدم با تکلیف است. به اعتقاد او در گذشته مردم تکلیف‌اندیش بودند و حکومت‌های دینی می‌توانستند رضایت مردم را به دنبال داشته باشند، چون هم‌فکر بودند، اما ولایت فقیه و حکومت دینی چون حکومت تکلیف اندیش است با اندیشهٔ جدید که حق‌مداری است در عمل تناقض پیدا می‌کند. او معتقد است «ممکن است شما یک حکومت فاشیستی بنا کنید، ممکن است یک حکومت دیکتاتوری بنا کنید، یک حکومت دینی نمی‌توانید بنا کنید، نه این‌که در تئوری نمی‌توانید فکرش را بکنید، در عمل نمی‌توانید آن را اجرایش کنید. به دلیل این‌که
عمل نمی‌توانید آن را اجرایش کنید. به دلیل این‌که در عمل با آن در تناقض روبه‌رو می‌شوید.» به اعتقاد او حکومت اسلامی در تئوری خیلی خوب است اما در عمل ناشدنی است. او گفته‌است «شما با قدرت نمی‌توانید ایمان بسازید مشکل این است. شما با قدرت می‌توانید خیلی چیزهای دیگر بسازید اما با قدرت نمی‌توانید ایمان بسازید.» سکولاریسم. او سکولاریسم را به‌طور کلی به دو دسته تقسیم کرده‌است، «سکولاریسم سیاسی» و «سکولاریسم فلسفی» و آن‌ها را تشریح کرده‌است: سروش معتقد است «برای اینکه دین جان سالم به در برد و ایمان مؤمنان، آزادانه
دین جان سالم به در برد و ایمان مؤمنان، آزادانه و نه به تحمیل صورت گیرد، به نظر من سکولاریسم سیاسی یک امر بسیار پسندیده‌است اما سکولاریسم فلسفی نه، چون با دیانت قابل جمع نیست. در یک نظام مبتنی بر سکولاریسم سیاسی افرادی که به دیانت هم معتقد نیستند می‌توانند از حقوق شهروندی برخوردار باشند و آزادانه زندگی کنند و از همه مزایا و مواهبی که دیگران به حکم شهروندی برخوردار هستند، بهره‌مند شوند.» سروش سکولاریزم سیاسی را بهداشتی‌ترین حالت برای حکومت و برای نسبت میان دین و قدرت برای جامعه معرفی کرد که البته با
میان دین و قدرت برای جامعه معرفی کرد که البته با سکولاریزم فلسفی فرق بسیار دارد و مطلقاً به معنای بی‌اعتقادی و ضدیت با دیانت نیست، و با تعیین نسبتی که بین قدرت و دین می‌کند آیندهٔ روشن‌تری را هم برای قدرت و هم برای دین رقم می‌زند. وی در مصاحبه‌ای گفته‌است: سروش گفته‌است در نظریه ولایت فقیه از آن جهت که فرد فقیه است، حق حکومت دارد، ولی در اندیشهٔ سکولاریسم این باطل است و فرد فقیه هیچ‌گونه امتیازی برای حکومت کردن ندارد. او سکولاریسم سیاسی را بی‌طرف بودن حکومت از نظر ایدئولوژی توصیف می‌کند و می‌گوید در جهان
از نظر ایدئولوژی توصیف می‌کند و می‌گوید در جهان امروز حکومت مبتنی بر هیچ دیانت خاصی نیست و نسبت به دین بی‌طرف است. او در نقدی، از تبیین جهان براساس آموزه‌های دینی، دربارهٔ معنای دیگری از سکولاریسم گفته‌است اندیشه سکولار از مفاهیم دینی برای تبیین حوادث بیرونی استفاده نمی‌کند و برای مثال با اشاره به دوران جنگ ایران و عراق گفته‌است «وقتی فاو فتح شد و بعد سقوط کرد در نماز جمعه آن زمان گفته شد سقوط فاو به دلیل گناهان ما بود.» او چنین تبیینی را غیر علمی می‌دانست. سروش فلسفه اسلامی را به دلیل نوع تبیینی که از
سروش فلسفه اسلامی را به دلیل نوع تبیینی که از جهان فارغ از مفاهیم دینی می‌کند، سکولار می‌نامد ولی در مقابل، عرفان اسلامی را از عالم سکولاریسم دور می‌داند. وی معتقد است عرفان همهٔ جهان را زیر اسماء الهی می‌داند و جهان را تجلی خدا و عارفان را قهرمانان تجربهٔ دینی معرفی می‌کند. او همچنین مفهوم آخرت را غیر سکولارترین عنصر دین اسلام نامیده‌است زیرا تبیین آن تنها بر اساس مفاهیم دینی ممکن است. مهدویت سیاسی. عبدالکریم سروش از معدود متفکرانی است که به واکاوی نسبت میان مهدویت و سیاست و ارائه تصویری نو از مهدویت
میان مهدویت و سیاست و ارائه تصویری نو از مهدویت پرداخته‌است. سروش مدافع سکولاریسم سیاسی و کاملاً مخالف تز یکی‌شدن دین و سیاست در مهدویت سیاسی است. وی معتقد است مهدویت سیاسی در طول تاریخ حداقل به چهار شکل خود را در سیاست نشان داده‌است: نظریهٔ ولایت مطلقهٔ فقیه: نظریه ولایت مطلقه فقیه که با دموکراسی سازگار و قابل جمع نیست فرزند مهدویت سیاسی است. مهدویت سیاسی توجیه‌گر امتیازات ویژه فقها برای حکومت در نظریه ولایت فقیه است. مهدویت سیاسی بر اساس نظریه ولایت مطلقه فقیه، ولی فقیه را نائب حجت بن الحسن فرض می‌کند و
فقیه، ولی فقیه را نائب حجت بن الحسن فرض می‌کند و همان اختیاراتی را به ولی فقیه در قدرت و تصرف در نفوس و اعراض و اموال مسلمین می‌دهد که امام غائب داراست. سروش در مورد نسبت میان مهدویت سیاسی و تئوری ولایت فقیه بر این باور است که بر اساس تئوری ولایت فقیه، خمینی حکومت را حق فقیهی می‌دانست که به نیابت از امام غائب و با برخورداری از امتیازات و اختیارات او سقف سیاست را بر ستون شریعت بزند و دست قدرت از آستین مهدویت درآورد و با تصّرف در نفوس و اعراض و اموال مسلمین ناخداوار سفینه جامعه را با نسیم ولایت به ساحل هدایت
سفینه جامعه را با نسیم ولایت به ساحل هدایت برساند. این آشکارترین و ناب‌ترین شیوه بنای سیاست بر مهدویت بود و چنان‌که همه می‌دانیم نه آقای خمینی نظریه خود را دموکراتیک می‌دانست و نه دیگران چنان صفتی را درخور آن می‌دیدند و نه بسط و تداوم عملی آن تئوری سامانی دموکراتیک به کشور داد؛ و چنان‌که گذشت متکلمان رسمی این حکومت هم به هیچ رو شرمنده نبوده و نیستند از این‌که ناسازگاری نظری و عملی دموکراسی را با ولایت فقیه به صد زبان و برهان مدلّل و مسلّم سازند. نظریه سلطنت به نیابت از امام زمان پادشاهان صفوی: شکل دیگر
به نیابت از امام زمان پادشاهان صفوی: شکل دیگر مهدویت سیاسی در طول تاریخ که سروش به آن اشاره می‌کند نظریه «سلطنت به نیابت از امام زمان پادشاهان صفوی» بوده‌است. این تز در واقع نظریه سیاسی صفویان بود. این تز هم با دموکراسی آشکارا در تعارض است. سروش در این‌باره می‌نویسد: نظریه بی‌عملی سیاسی حجتیه: شکل دیگر مهدویت سیاسی مورد اشاره سروش، نظریه بی‌عملی سیاسی در زمان غیبت و غاصب شمردن حکومت‌های پیش از ظهور «امام زمان» است. در طول تاریخ بسیاری از فقهای شیعه مدافع این نظریه بودند و حالا هم این نظر توسط انجمن حجتیه
نظریه بودند و حالا هم این نظر توسط انجمن حجتیه تبلیغ می‌شود سروش در توصیف این دیدگاه می‌نویسد: نظریه اسلام انقلابی یا انتظار مذهب اعتراض شریعتی: از دید سروش یکی دیگر از اَشکال مهدویت که با دموکراسی چندان همخوانی ندارد نظریه «انتظار مذهب اعتراض» دکتر علی شریعتی است. شریعتی در مقاله انتظار مذهب اعتراض در قامت یک اتوپیاگرا و تاریخ گرای معتقد به جبر تاریخ ظاهر می‌شود که رویکردی پراگماتیستی به انتظار و مهدویت برای تغییر وضع موجود و دست یابی به اتوپیای مورد نظر خود دارد و معتقد است که: «انتظار یعنی «نه» گفتن به
دارد و معتقد است که: «انتظار یعنی «نه» گفتن به آنچه که هست و منتظر، معترض به وضع موجود است.» «انتظار ایمان به آینده است و لازمه‌اش انکار حال.» «انتظار جبر تاریخ است و بزرگ‌ترین عاملی که ستم‌دیده‌ها و استثمارشونده‌ها را نیرو و ایمان می‌بخشد. انتظار یک نوید و عامل خوش‌بینی تاریخی است.» سروش دربارهٔ رویکرد علی شریعتی به انتظار و مهدویت می‌نویسد: سروش معتقد است نظریه «انتظار مذهب اعتراض» به نظریه «امت و امامت» علی شریعتی در سیاست منجر می‌شود، که با دموکراسی کاملاً سر ناسازگاری دارد. در «امت و امامت»، مهدویت با