payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توپ بخار وسیله‌است که توسط آن گلوله‌ای تنها با قدرت بخار و آب پرتاب می‌گردد.اولین توپ بخار توسط ارشمیدس در طول محاصره شهر سیراکوزا طراحی گشت لئوناردو دا وینچی نیز دارای طراحی‌های مشابهی می‌باشد. دستگاه می‌تواند شامل یک لوله بزرگ ترجیحاً از مس از آنجا که بهترین هدایتگر گرما است و یک کلاهک در انتهای آن باشد و در قسمت بالایی آن گلوله قرار می‌گیرد.هنگامی که لوله به دمای مناسب رسید بخار جمع شده در پشت گلوله باعث پرتاب آن می‌گردد. در تئوری داوینچی او اعتقاد داشت آب باید به سرعت تبدیل به بخار گردد تا بتواند باعث
آب باید به سرعت تبدیل به بخار گردد تا بتواند باعث پرتاب گلوله گردد.
مهرنامه مجله‌ای در زمینه علوم انسانی و علوم اجتماعی است که از اسفند ۱۳۸۸ ابتدا به صورت ماهنامه در تهران منتشر شد و پس از مدتی با ادوار نسبت منظم به چاپ ادامه داد. این نشریه پیش از انتشار روزنامه سازندگی، و در تیرماه ۱۳۹۶ به انتشار خود پایان داد. مدیر مسئول این نشریه فروزنده ادیبی و قائم مقام آن مهدی شمشیریان و سردبیر آن محمد قوچانی بود. خطّ مشی. در این ماهنامه مقالات، گفتگوها، پژوهش‌ها و یادداشت‌هایی در زمینه علوم انسانی منتشر می‌شود. تحریریه "مهرنامه" منظور خود از علوم انسانی را آن بخش از دانش مدرن عنوان
خود از علوم انسانی را آن بخش از دانش مدرن عنوان کرده که فرهنگ بشری را در عصر حاضر ساخته‌است. فلسفه، تاریخ، الهیات، جامعه‌شناسی، اقتصاد و سیاست مضامین اصلی "مهرنامه" را تشکیل می‌دهد. با این حال موضوعات دیگری مانند ادبیات و هنرها نیز در این ماهنامه بررسی می‌شود. تحریریه مهرنامه. سردبیر این ماهنامه محمد قوچانی است. تحریریه مهرنامه را برخی روزنامه‌نگاران مجله‌های شهروند امروز، ایران دخت، پیک سبز، نافه، تجربه، آسمان، صدا و روزنامه‌های اعتماد ملی، کارگزاران، اعتماد، هم‌میهن، آسمان، مردم امروز تشکیل می‌دهند که
هم‌میهن، آسمان، مردم امروز تشکیل می‌دهند که محسن آزرم، مهدی یزدانی‌خرم، مریم باقی، محمد طاهری، رضا طهماسبی، هادی خسروشاهین، حامد زارع، علیرضا غلامی، ابوذر باقی، اکبر منتجبی، بیژن مومیوند، حسن همایون و محمدجواد روح از جمله اعضای آن هستند. گفتگوها. گفتگو با هوشنگ ابتهاج، سید جواد طباطبایی، فریبرز رئیس‌دانا، واسلاو هاول، داریوش آشوری، محمود دولت‌آبادی، ایوان کلیما، یوسف اباذری، سیدحسین نصر، هاشمی رفسنجانی، محمدعلی کوشا، ابراهیم یزدی، فریدون جنیدی، موسی غنی‌نژاد و ابراهیم گلستان از گفتگوهای مهمی بودند که در
و ابراهیم گلستان از گفتگوهای مهمی بودند که در مهرنامه منتشر شد. نقدها بر مهرنامه. نقد جواد طباطبایی بر ترجمه داریوش آشوری از کتاب "شهریار" نوشته ماکیاولی از جمله مطالب حاشیه‌دار این ماهنامه بوده‌است. آشوری نیز پاسخی بر مقاله طباطبایی نوشت که در مهرنامه منتشر شد. طباطبایی در نقد خود آشوری را متهم به زبان‌بازی کرده و ترجمه او را دور از اندیشه اصلی ماکیاولی دانسته‌است. محمد مجتهد شبستری در متنی با عنوان «این بازی سیاسی را رها کنید» از مجله "مهرنامه" به دلیل «سیاسی کردن ناشیانه، گنجاندن مصنوعی و غیرواقعی این
کردن ناشیانه، گنجاندن مصنوعی و غیرواقعی این فرد یا آن فرد تحت این عنوان یا آن عنوان، طرح پرسش‌های کاملاً غیرشفاف ولی جهت‌دار در پاره‌ای از گفتگوها و کشاندن پاسخ دهنده به موضع‌گیری علیه این یا آن فرد و سخن گفتن‌های بی‌مبنا» در این نشریه انتقاد کرد. یادداشتی با عنوان «سخنی تلخ با روزنامه‌نگاران نیمه حرفه‌ای» در وبگاه جرس، محمد قوچانی و بابک زنجانی را مشابه دانسته و نوشت: «هر دو امنیتی نیستند اما از رانت امنیتی‌ها برخودار می‌شوند؛ هر دو در فضای سرشار از رانت و سانسور و تقلب می‌توانند مشهور شوند و کار کنند و
و سانسور و تقلب می‌توانند مشهور شوند و کار کنند و به جایی برسند». فرج سرکوهی در مقاله‌ای با نام «کین نامه راست مدرن اسلامی - کالبد شکافی فرهنگی کاران امنیتی» در اخبار روز این نشریه را نقد کرده و عمده مطالب آن را شامل شاخصه‌های تیپی که «فرهنگی کاران امنیتی» می‌نامد خواند. از جمله این شاخص‌ها: انتشار اطلاعات نادرست، جعل، تحریف، دروغ و ضداطلاعات به عنوان داده‌ها و اطلاعات مستند برای انتقال پیام‌های سیاسی؛ دوگانه‌سازی خیر مطلق ـ شر مطلق؛ نگاه ایدئولوژیک و مکتبی؛ قربانی کردن معیارهای حرفه‌ای؛ روشنفکر ستیزی؛
قربانی کردن معیارهای حرفه‌ای؛ روشنفکر ستیزی؛ تخریب میراث روشنفکری مستقل؛ تبلیغِ گفتمان‌های غیر انتقادی؛ چپ ستیزی؛ زبان روائی ـ تصویری گزارش‌نویسی عامه پسند؛ شیرین نویسی؛ سرمقاله‌های روایتی؛ خودداری از انتشار پاسخ‌ها؛ به کار گرفتن تکنیک‌های جنگ روانی و اطلاعاتی؛ تحریف تاریخ؛ هدف‌های ثابت. یکی از روزنامه‌نگاران نیز به تازگی در نقد نشریات روشنفکری نوشت: تعجب همیشگی‌ام از ارتباط یک سویهٔ نشریات روشنفکری مورد علاقه‌ام است. اینکه هیچ راهی برای نقد و نظری دربارهٔ مطالب منتشر شده‌شان نبود و نیست. یا اگر هست
مطالب منتشر شده‌شان نبود و نیست. یا اگر هست ظاهری‌ست. نگاهی به نشریات تیم قوچانی بکنید، نشانی ایمیل وجود ندارد. آن هم در نشریاتی که بارها نوشته‌هایی داشته و دارند که دست کم منِ خوش خیال گمان می‌کنم اشتباه فکریِ نویسندگان قلم‌پاک هست و به دنبال راهی برای نقد نوشته‌ای هستم اما راهی وجود ندارد. نه در گروه نشریات هم‌میهن و نه در مجلات مثلا روشنفکری و شبه‌روشنفکری دیگر. نشریاتی که اشتباه کم ندارند اما به نظر می‌رسد در یک غرور کاذب، لزومی نمی‌بینند دیالوگی به وجود بیاید. نمونه‌هایش زیاد بود و هست. مثلا وقتی که
بیاید. نمونه‌هایش زیاد بود و هست. مثلا وقتی که هاشمی رفسنجانی می‌شد نمادی از یک سیاست اقتصادی خوب که هم کاپیتالیستی بود و هم اسلامی! یا وقتی که فریدون آدمیت می‌شد تاریخ‌نویس غالی‌ئی که به گفتهٔ آقایان، به اشتباه فکر می‌کرده مشروطیت و مشروعیت یا به تعبیر امروزی جمهوریت و اسلامیت با هم سازگاری ندارند! (انگار آقایان بعد از این تجربهٔ ۴۰ ساله کشف کرده‌اند که سازگاری دارد) هرچند دست کم می‌توان برای قوچانی و گروهش این حُسن را قائل شد که صداقت دارند و با درج نکردن نشانی ایمیل، آشکارا اعلام می‌کنند که هیچ راه
نشانی ایمیل، آشکارا اعلام می‌کنند که هیچ راه ارتباطی‌ئی برای نوشتنِ نویسندگان دیگر بیرون از باندهای رسانه‌ای نیست. زیرا نشریات دیگر نشانی ایمیل خود را ریاکارانه درج کرده‌اند اما تزئینی‌ست. اینکه باندهای رسانه‌ای حاضر به برقراری دیالوگ نیستند و مونولوگ محورند نشان می‌دهد که استقلال مالی ندارند و نشریات‌شان بر پایهٔ آگهی و فروش نمی‌چرخد و رانتی‌ست. هرچند این شفافیت پیرامون تیم قوچانی هست که همه می‌دانیم از طرف کارگزاران و به ویژه شخص کرباسچی حمایت مالی می‌شوند و از چارچوب همان‌ها نیز نباید بیرون بزنند.
و از چارچوب همان‌ها نیز نباید بیرون بزنند. عبدالکریم سروش در مورد این نشریه و بعضی گردانندگان و نویسندگان آن چنین گفته‌است: «عجب نیست که «قهرنامه»‌ها دایر کرده‌اند و زنگیان جنگی از تبریز و قوچان و اردکان آورده‌اند و به آنان جواز و جسارت داده‌اند تا با روشنفکران دینی درآویزند و آنان را بر صلیب ولایت بیاویزند.» مصطفی ملکیان در مصاحبه‌ای به‌طور مفصل ایرادات و احتمالاتی را در مورد سیاست‌های حاکم بر این نشریه مطرح کرده‌است. محمد قوچانی تلویحاً در گفت و گویی که با وب سایت فرهنگ امروز داشت، به انتقادات مصطفی
که با وب سایت فرهنگ امروز داشت، به انتقادات مصطفی ملکیان پاسخ داد؛ متن این گفت‌وگو در شماره ۴۱ مهرنامه چاپ شده‌است. بیشتر نقدها به مهرنامه به دو دلیل است: نقد و بررسی جریان چپ و متمایل به مارکسیسم و سوسیالیسم و نقد و بازخوانی کارنامه روشنفکری دینی.
جزایر مُلوک (به اندونزیایی: Kepulauan Maluku، به انگلیسی: Moluccas) یکی از جزایر مجمع‌الجزایر اندونزی است که در بخشی از منطقهٔ آبی جنوب شرق آسیا واقع شده است. این جزایر در شرق سولاوسی، غرب پاپوآی غربی و شمال تیمور شرقی واقع شده است. جزایر ملوک زمانی نقش مهمی در سیاست و اقتصاد جهانی داشتند. در قرون ۱۶ تا ۱۸، این جزایر تنها منبع جوز هندی، میخک و گل جوز بودند که در آن زمان کالاهایی حیاتی و بسیار ارزشمند به‌شمار می‌رفتند. جستجو و مبارزه برای کنترل این جزایر ادویه، آغازگر استعمار اروپایی شد. جزایر ادویه اغلب به
آغازگر استعمار اروپایی شد. جزایر ادویه اغلب به جزایر ملوک که بر روی خط استوا، بین سولاوسی و پاپوآ گینهٔ نو و در محدودهٔ اندونزی واقع شده و نیز به جزایر کوچک آتشفشانی باندا که زمانی تنها منبع میخک و جوز در جهان به‌شمار می‌رفته گفته می‌شود. البته این جزایر باید با گرنادا که معمولاً به‌عنوان جزیرهٔ ادویه شناخته می‌شود، اشتباه گرفته نشود. امروزه جزایر دیگری در جهان به مراکز تولید ادویه تبدیل شده‌اند؛ از جملهٔ این مناطق، مجمع‌الجزایر زنگبار در شرق آفریقا است که شامل جزایر «اونگوجا»، «مافیا» و «پمبا» می‌شود. این
جزایر «اونگوجا»، «مافیا» و «پمبا» می‌شود. این جزایر پیش‌تر توسط دولت مستقل زنگبار اداره می‌شد؛ ولی امروزه به صورت یکی از بخش‌های نیمه خودمختار تانزانیا محسوب می‌شود. نام گروه جزایر ملوک که در زبان فرانسوی از دهه ۱۵۲۰ به‌عنوان Moluques شناخته شده‌اند، از مالایی Maluku به معنای «جزایر اصلی» گرفته شده است. واژه molok به معنای «اصلی، عمده» احتمالاً به دلیل موقعیت مرکزی این جزایر در مجمع‌الجزایر به این نام اطلاق شده است. جغرافیا. جزایر ملوک از نظر زمین‌ساختی در محل برخورد صفحهٔ هالماهرا با صفحهٔ دریای ملوک واقع
برخورد صفحهٔ هالماهرا با صفحهٔ دریای ملوک واقع شده است. این جزایر از لحاظ تاریخی توسط اروپایی‌ها و چینی‌ها به‌عنوان «جزایر ادویه» شناخته شده است؛ البته این عنوان به جزیرهٔ دیگری در خارج از اندونزی نیز گفته شده است. بسیاری از جزایر ملوک کوهستانی و بعضاً دارای آتشفشان فعال بوده و از آب و هوای نسبتاً مرطوبی بهره‌مند هستند. پوشش گیاهی در این منطقه بسیار کم و محدود بوده و توسط دریاها احاطه شده است. از لحاظ تقسیمات سیاسی، جزایر ملوک در سال ۱۹۵۰ به‌عنوان استان شناخته شده است. در سال ۱۹۹۹ جزایر ملوک شمالی و
شناخته شده است. در سال ۱۹۹۹ جزایر ملوک شمالی و هالماهرای مرکزی از یک‌دیگر مستقل شدند؛ از همین‌روی هم‌اکنون جزایر ملوک به ۲ استان ملوک و ملوک شمالی تقسیم شده است. تاریخ. جزایر ملوک، معروف به جزایر ادویه، قرن‌ها پیش از آشنایی اروپاییان با آنها در تجارت آسیا نقش داشتند. پرتغالی‌ها در سال ۱۵۱۲ در این جزایر مستقر شدند که باعث دهه‌ها درگیری و خسارات جانی فراوان شد. ابتدا پرتغالی‌ها با سلاطین ترناته و تیدوره درگیر شدند و سپس اسپانیایی‌ها، انگلیسی‌ها و هلندی‌ها برای کنترل این جزایر رقابت کردند. در نهایت، هلندی‌ها
کنترل این جزایر رقابت کردند. در نهایت، هلندی‌ها پیروز شده و از تجارت ادویه سود بسیاری بردند، اما این تجارت تا اواخر قرن ۱۸ میلادی افول کرد و جزایر اهمیت اقتصادی خود را از دست دادند. پس از جنگ جهانی دوم، اندونزی در سال ۱۹۴۵ استقلال خود را اعلام کرد و ملوک به این جمهوری پیوست. هلند ابتدا این استقلال و الحاق جزایر شرقی را نپذیرفت و آنها را به دولت موقت «اندونزی شرقی» ملحق کرد. در سال ۱۹۴۹، هلند استقلال اندونزی از جمله جزایر ملوک را به رسمیت شناخت. یک سال بعد، مسیحیان آمبون شورشی علیه جمهوری اندونزی به راه
مسیحیان آمبون شورشی علیه جمهوری اندونزی به راه انداختند و جمهوری کوتاه‌مدت «ملوک جنوبی» را تشکیل دادند. اگرچه بسیاری از اهالی جزایر ملوک به ویژه در جزایر باندا در سدهٔ هفدهم و در جریان جنگ ادویه کشته شدند؛ ولی هجوم دوبارهٔ استرالیایی‌ها در اوایل سدهٔ بیستم و تحت حمایت هلند به این جزایر آغاز شد و هنوز هم ادامه دارد. در اواخر قرن ۲۰، تنش‌ها بین مسیحیان و جمعیت بزرگ مسلمان منطقه شدت گرفت و به خشونت‌های خونینی انجامید که چند هزار کشته و ده‌ها هزار آواره بر جای گذاشت. در نتیجه این درگیری‌ها، در سال ۱۹۹۹ جزایر
گذاشت. در نتیجه این درگیری‌ها، در سال ۱۹۹۹ جزایر به دو استان ملوک شمالی و ملوک تقسیم شدند. بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ درگیری‌ها مذهبی میان مسلمان و مسیحیان ساکنان جزایر ملوک شدت گرفت؛ البته در سال‌های اخیر روابط بین این دو گروه مسالمت‌آمیزتر گردیده است. شیرینی «رینفورستز» از مهم‌ترین سوغاتی‌های این جزایر است که توسط نشاستهٔ ساگو، برنج، ادویهٔ درخت جوز، میخک و گل جوز تهیه می‌شود.
یک برش طولی، مغز انسان را به دو نیم‌کره تقسیم می‌کند که به وسیلهٔ جسم پینه‌ای به هم متصل شده‌اند. دو طرف، شبیه به هم هستند و ساختار هر کدام از نیم‌کره‌ها به‌طور کلی متقارن‌اند. اما با وجود شباهت‌های زیاد، وظایف هر قشر متفاوت است. معمولاً تعمیم‌هایی کلی در روانشناسی عمومی به وجود می‌آیند که وظایف معین (مثل استدلال، خلاقیت و …) را به یکی از دو طرف راست یا چپ نسبت می‌دهند. با چنین نظریاتی باید با احتیاط مواجه شد زیرا این وظایف اغلب در هر دو طرف مغز انسان توزیع می‌شوند. وظایف نیم کره راست : چپ و راست. استدلال
می‌شوند. وظایف نیم کره راست : چپ و راست. استدلال خطی و وظایف مربوط به زبان مثل دستور زبان و واژگان، اغلب به نیم‌کرهٔ چپ مربوط می‌شوند.دیسکلکیولیا یک سندرم عصبی است که منجر به آسیب محل اتصال لوب گیجگاهی و لوب آهیانه‌ای چپ می‌شود و با عوارضی چون ضعف مهارت شمردن، حساب کردن و ناتوانی در فهم و بکارگیری مفاهیم ریاضی همراه است. در مقابل، مشخصات مربوط به لحن مانند زیر و بمی و تکیه معمولاً به نیم‌کرهٔ راست مربوطند عمل‌کردهایی مثل پردازش محرک‌های دیداری و شنیداری، درک فضایی، درک چهره، و استعداد هنری در ارتباط با
درک فضایی، درک چهره، و استعداد هنری در ارتباط با نیم‌کرهٔ راست می‌نمایند. مدارکی وجود دارد مبنی بر این که نیم‌کرهٔ راست در شرایط ناشناخته و نیم‌کرهٔ چپ در موارد تکراری و روزمره بیش از دیگری درگیر هستند. اعمال مشترک دیگری مثل حساب، تشخیص محل صدا و احساسات، بیشتر به‌طور دوجانبه اداره می‌شوند. تاریخچه. گفتار و زبان. بروکا. یکی از اولین اشارات به جدا بودن وظایف، حاصل تحقیقات یک پزشک فرانسوی به نام پل بروکا در سال ۱۸۶۱ بود. پژوهش او بر روی بیماری با لقب "تن" بود که دچار مشکل گفتاری بود (زبان‌پریشی)؛ "تن" یکی از
که دچار مشکل گفتاری بود (زبان‌پریشی)؛ "تن" یکی از معدود کلماتی بود که او می‌توانست ادا کند از اینرو تبدیل به لقب وی شده بود. طی کالبدشکافی تن، بروکا متوجه شد که در نیم‌کرهٔ چپش زخمی سفلیسی داشته‌است. این ناحیه از لوب پیشانی چپ (ناحیه بروکا)، قسمتی مهم برای ساخت گفتار است. ناتوانی حرکتی در فرایند تکلم که از آسیب ناحیه بروکا ناشی می‌شود زبان‌پریشی بروکا نام دارد. از عوارض این زبان‌پریشی عدم توانایی بیمار در ادای کلمات به شکل صریح است. ورنیک. کارل ورنیک، پزشک آلمانی راه بروکا را با مطالعه در مورد ناتوانی‌های
آلمانی راه بروکا را با مطالعه در مورد ناتوانی‌های کلامی متفاوت با زبان‌پریشی بروکا ادامه داد. ورنیک متوجه شد همهٔ کمبودها مربوط به فرایند تولید کلام نیست؛ بلکه شماری از آنان مربوط به زبان‌شناسی است. او فهمید آسیب شیاری در قسمت بالای عقب لوب گیجگاهی چپ(ناحیه ورنیک) به جای اختلال در تولید کلمات، بیشتر باعث بروز ناتوانی در درک زبان می‌شود؛ سندرمی که با نام زبان‌پریشی ورنیک شناخته می‌شود. پیشرفت تکنولوژی عکس‌برداری. این تحقیقات تخصصی در مورد نیم‌کره‌های مغز که روی بیماران به شکل کالبدشکافی انجام گرفت سوالاتی
روی بیماران به شکل کالبدشکافی انجام گرفت سوالاتی را در باب آسیب‌شناسی نتایج پژوهش‌ها ایجاد کرد. روش‌های جدید، مقایسهٔ نیم‌کره‌ها در وضعیت زنده را در مسائل مربوط به سلامتی امکان‌پذیر می‌کنند. به ویژه تصویرسازی تشدید مغناطیسی (ام‌آرآی) و مقطع‌نگاری با نشر پوزیترون به سبب دقت بالا و توانایی تصویربرداری از ساختمان داخلی مغز اهمیت دارند. ولی در صدد احوالات مغز پروفسور سلامت مغزی را به دو شکل جراحی کرد.
جای اژدها فیلمی به کارگردانی رولند جفی و بازیگری گلشیفته فراهانی در نقش لیلا محصول سال ۲۰۱۱ است. این فیلم براساس زندگی خوزه ماریا اسکریوا کشیش اسپانیایی ساخته شده است.
دَبکِه ()، رقصی عربی و منشاء آن سرزمین شام ( اردن، سوریه،فلسطین، لبنان) است و به سراسر جهان معرفی شد. دراین پایکوبی گروهی سردسته یا چوپی متناوباً رو به تماشاگران و پایکوبان می‌کند. جهت این رقص از سمت راست به چپ و از طریق نفر اول گروه رقصی هدایت می‌شود. این رقص‌ها بیشتر در مراسم شادی و جشن‌های عروسی رایج است. کلمه دبکه در اصل به معنی کوپیدن سنگین پا بر زمین می‌باشد و در انگلیسی به معنی stamping of the feet می‌باشد. منابع. ویکی انگلیسی
در زیر لیست قابل مرتب سازی کشورها بر اساس تعداد کاربران برای سال ۲۰۱۷ آمده است. کاربران اینترنت به افرادی گفته می شود که در ۱۲ ماه گذشته از هر وسیله ای از جمله تلفن همراه به اینترنت دسترسی داشته اند. درصد درصدی از جمعیت یک کشور است که کاربران اینترنت هستند. تخمین ها از نظرسنجی های خانوار یا از داده های اشتراک اینترنت به دست می آیند. همه کشورهای عضو سازمان ملل به جز کره شمالی شامل می شوند. این لیست کشورهای جهان بر پایه شمار کاربران اینترنت آن‌ها است:
فیلیپ میلتون راث (؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۳۳-درگذشته ۲۲ مه ۲۰۱۸)، رمان‌نویس آمریکایی است. او یکی از بزرگترین نویسندگان نیم قرن گذشته ادبیات آمریکا بود. زندگی. فیلیپ راث در سال ۱۹۳۳ در نیوآرک، نیوجرسی آمریکا زاده شد. او فرزند یک خانواده آمریکایی و نوه یک خانواده یهودی اروپایی بود که در موج مهاجرت قرن نوزدهم به آمریکا کوچ کرده بودند. فیلیپ در بخش کم‌درآمد شهر بزرگ شد. او پس از دبیرستان به دانشگاه باکنل رفت و مدرک کارشناسی گرفت. سپس تحصیلاتش را در دانشگاه شیکاگو ادامه داد و در همان دانشگاه هم به تدریس ادبیات پرداخت.
داد و در همان دانشگاه هم به تدریس ادبیات پرداخت. وی در دانشگاه پنسیلوانیا نیز ادبیات تطبیقی درس می‌داد و در سال ۱۹۹۲ بازنشسته شد. هنگامی که در شیکاگو، ایلینوی بود نویسنده معروف سال بلو را ملاقات کرد و در همان‌جا بود که با نخستین همسرش مارگارت مارتینسون آشنا شد. با جدایی‌شان در سال ۱۹۶۳ و مرگ مارتینسون در سال ۱۹۶۸ طی یک حادثه رانندگی یکی از نشانه‌های آشنا از داستان‌های راث خارج شد. مارتینسون الهام بخش شخصیت زن در بسیاری از رمانهای راث بود؛ مانند لوسی نلسون در رمان وقتی که او خوب بود یا مائورین تارنوپل در
در رمان وقتی که او خوب بود یا مائورین تارنوپل در رمان زندگی‌ام به عنوان یک مرد. پس از اتمام تحصیلات تا وقتی که اولین کتابش در سال ۱۹۵۹ منتشر شود راث به مدت دو سال در ارتش آمریکا خدمت کرد و پس از آن برای مجلاتی گوناگونی داستان کوتاه و نقد نوشت. فیلیپ راث در سال ۱۹۹۰ با کلر بلوم بازیگر انگلیسی ازدواج کرد که این رابطه در سال ۱۹۹۴ به جدایی انجامید. بعدها کلر بلوم روایت زندگی خود با راث را در کتاب "ترک خانهٔ عروسک" نوشت و در سال ۱۹۹۶ منتشر کرد که جزئیات روابط خصوصی آن دو را برملا می‌کند. راث هم در واکنش به این
آن دو را برملا می‌کند. راث هم در واکنش به این ماجرا سال‌ها بعد رمانی نوشت به نام با یک کمونیست ازدواج کردم و در آن کلر بلوم را همسری توصیف کرد که زندگی شوهرش را با نوشتن کتاب خاطرات خود از بین برد. راث از سال ۱۹۷۵ عضو مؤسسه ملی هنر و ادبیات آمریکا بوده‌است. او همچنین تا سال ۱۹۸۹ به عنوان ویراستار آثار ادبی با انتشارات پنگوئن همکاری می‌کرد. اما از سال ۱۹۹۲ وقت خود را فقط صرف نویسندگی کرده‌است. او نخستین نویسنده زنده آمریکایی است که مجموعه آثارش از سوی کتابخانه آمریکا منتشر شده‌است. نویسندگی. اولین کتاب او
آمریکا منتشر شده‌است. نویسندگی. اولین کتاب او خداحافظ کلمبوس و پنج داستان کوتاه که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد نگاهی طنزآمیز و شوخ‌طبعانه به زندگی یهودیان در آمریکای پس از جنگ داشت. این کتاب جایزه کتاب ملی برای داستان را برای او به ارمغان آورد، اگر چه برخی از درون جامعه یهودیان به خاطر آنچه که او تصویر کرده بود، وی را محکوم کردند. اولین رمان او با عنوان «رها» اثری واقع‌گرایانه است که به مسائل اجتماعی و اخلاقی دهه ۵۰ میلادی آمریکا می‌پردازد. راث این شیوه را در کتاب وقتی که او خوب بود، نیز پی گرفت. رمان
را در کتاب وقتی که او خوب بود، نیز پی گرفت. رمان واقع‌گرایانه دیگری که تمرکزش بر روایتی کمیاب در آثار راث-زنی جوان اهل غرب میانه-است. او با سومین رمانش شکایت پورتنوی بیشتر مشهور شد. این کتاب یک بازنمایی طنازانه از جهان یهودیان طبقه متوسط نیویورک در قالب الکساندر پورتنوی است. انتقاد از ویکی‌پدیا. فیلیپ راث در پی تلاشی ناموفق برای اصلاح اطلاعاتی در مورد رمان «زنگار بشر» در ویکی‌پدیای انگلیسی به این مسئله با نوشتن نامه‌ای سرگشاده خطاب به ویکی‌پدیا که در نیویورکر منتشر شد اعتراض کرد. او در این نامه بیان می‌کند
منتشر شد اعتراض کرد. او در این نامه بیان می‌کند که در صفحهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی —که هم‌اکنون اصلاح شده‌است— رمان «زنگار بشر» الهامی از زندگی آناتول برویارد معرفی شده اما این رمان در اصل بر پایهٔ زندگی یکی از دوستان او به نام ملوین تومین که استاد پرینستون است نوشته شده‌است. به گفتهٔ راث مدیر ویکی‌پدیای انگلیسی در پاسخ به نامهٔ اعتراض اولیه چنین نوشته‌است: «از نظر شما اطلاع دارم که نویسنده بزرگترین اختیاردار دربارهٔ آثارش است، اما ما به منابع ثانویه برای تأیید این مسئله نیاز داریم.» درگذشت. فیلیپ راث در حالی
این مسئله نیاز داریم.» درگذشت. فیلیپ راث در حالی که در بیمارستان بستری بود در روز سه‌شنبه ۲۸ مارس ۲۰۱۸ بر اثر نارسایی قلبی در نیویورک درگذشت.
فهرست زیر فهرستی از کشورها بر اساس تعداد کاربران اینترنت پر سرعت (به انگلیسی: Broadband) است.در این فهرست بر اساس تعداد کلی مشترکان تهیه شده است. هر اشتراک ممکن است مورد استفاده چند کاربر باشد.
بریتانی اندروز بازیگر پورنوگرافی آمریکایی و تن‌نشان است. او عضو تالار مشاهیر AVN است. حرفه. او در ابتدا در شهر میلواکی در یک شرکت تولید لوازم آرایشی کار می‌کرد. پیش از اینکه تبدیل به یک رقصنده اروتیک بشود. پس از اینکه وارد حرفه رقص شد. شروع به انتشار عکس‌هایش در یک مجله مخصوص مردان کرد. در سال ۱۹۹۵ طی ملاقاتی که با جینا جیمسون داشت، وارد صنعت ساخت فیلم‌های پورنوگرافی شد. او اولین کارش را با انتشار عکس‌هایش در مجله هاستلر شروع کرد. در دسامبر ۲۰۰۳ او کارش را با کارگردانی در فیلم‌های سکسی ادامه داد. وی
را با کارگردانی در فیلم‌های سکسی ادامه داد. وی کارگردانی را با فیلمی با نام «استعداد رابطه نامشروع» شروع کرد. همزمان با افزایش کار در فیلم‌های پورنو او فعالیت‌هایش را در شبکه‌های تلویزیونی مثل پلی بوی و تاکینگ بلو به عنوان تهیه‌کننده نیز شروع کرد. پس از تأسیس شرکت فیلم سازیش به نام بریت کو پیکچرزاستودیو. او به عنوان بازیگر، تهیه‌کننده و کارگردان شروع به ساخت سری فیلم هائی بانام‌های «پسرهای کونده بریتنی» (Brittany`s bitch boys) و «لزبینها در شهوت» (Lesbian in lust). بریتنی پایه‌گذار سکس فتیش با پای باز
in lust). بریتنی پایه‌گذار سکس فتیش با پای باز (Open Foot Fetish) و مروج استفاده از کاندم در فیلم‌های پورنوگرافی است. در سال ۲۰۰۷ بریتنی در نمایش تایرابنکز در نقش یک دختر وب کم حضور یافت. در فوریه سال ۲۰۰۸ بریتنی خود را از صنعت ساخت فیلم‌های پورنو بازنشسته کرد و در روز «ریاست جمهوری» (president Day) به نیویورک نقل مکان کرد. او هم‌اکنون در آکادمی فیلم نیویورک به تدریس کارگردانی در پورنوگرافی مشغول است.
غَبغَبی یا سیامانگ با نام ("Symphalangus syndactylus") یک گونه میمون درازدست بیدم، درخت‌زی و سیاه‌رنگ است که در جنگل‌های مالزی، تایلند و سوماترا می‌زید. در میان میمون‌های درازدست، غبغبی بزرگترین است و می‌تواند تا دو برابر اندازهٔ دیگر انواع میمون درازدست، تا ۱ متر قد و ۱۴ کیلوگرم وزن برسد. سیامانگ تنها گونه در سردهٔ چسبیده‌انگشت‌ها است. غبغبی از دو جهت ویژه است. نخست آنکه دو انگشت هر دستش به هم جوش خورده‌است. از این‌رو نام علمی آن "syndactylus" که به معنی چسبیده‌انگشت است. دومین وجه مشخصهٔ این گونه یک «کیسه
است. دومین وجه مشخصهٔ این گونه یک «کیسه گلو» یا غبغب بزرگ است که در هر دو نوع نر و ماده وجود دارد. این کیسه در گلو می‌تواند تا دو برابر اندازهٔ سر غبغبی بزرگ شده و به او اجازهٔ فراخواندن با استفاده از اصوات بلند و طنین‌انداز بدهد. غبغبی تا +۳۰ سال در اسارت زندگی می‌کند. درحالی‌که تجارت غیر قانونی آنها به عنوان حیوان خانگی جمعیت وحشی را تحت تاثیر قرار می‌دهد، خطر اصلی برای غبغبی از بین رفتن محیط زیست او در مالزی و سوماترا است. تولید روغن نخل بخش‌های بزرگی از جنگل‌ها را خالی می‌کند. از بین رفتن این زیستگاه،
جنگل‌ها را خالی می‌کند. از بین رفتن این زیستگاه، حیات سیامانگ و برخی دیگر گونه‌ها چون ببر سوماترا را در معرض خطر قرار داده‌است.
ریدرز دایجست (به انگلیسی:reader's digest) ماهنامه‌ای است مورد علاقه عموم مردم به ویژه خانواده‌ها که به مسائلی نظیر بهداشت و سلامت، سینما، داستان، اقتصاد، اجتماع، روابط و دوستی، سرگرمی، ورزش، طنز، آشپزی و… می‌پردازد، این نشریه از پرتیراژترین نشریات جهان محسوب می‌شود و برای مهاجرانی چاپ شد که می‌خواستند با فرهنگ آمریکا آشنا شوند. این ماهنامه اکنون دهه هاست سمبولی از زندگی و فرهنگ آمریکایی به‌شمار می‌آید. سبک سنتی و مثبت گرای ریدرز دایجست این نشریه را به یکی از محبوب‌ترین نشریات تبدیل کرده‌است. جکی لیو، سردبیر
محبوب‌ترین نشریات تبدیل کرده‌است. جکی لیو، سردبیر ارشد ریدرز دایجست می‌گوید: بنیانگذاران این نشریه لی لا بل والاس (به انگلیسی: Lila Bell Wallace) و دویت والاس (به انگلیسی:DeWitt Wallace) هستند. این ماهنامه در سال ۱۹۲۲ در منطقه چاپاکوآی نیویورک در ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: Chappaqua, New York, United States) آغاز به کار کرد. تا پیش از اینکه مجله بتر هوم اند گاردنز (به انگلیسی:Better Homes and Gardens) در سال ۲۰۰۹ بتواند پرفروش‌ترین مجله معرفی گردد، مجله ریدرز دایجست عنوان دار پرفروش‌ترین مجله در
مجله ریدرز دایجست عنوان دار پرفروش‌ترین مجله در آمریکا بود. بنا بر پژوهشی از مدیا مارک، این ماهنامه با هواداران خود که بیشتر زنان خانه‌دار هستند توانست درآمدش را به میزان بالایی افزایش دهد که این میزان ۱۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکا بیشتر از مجموع درآمدهای نشریه‌هایی نظیر فورچون، وال استریت جورنال، بیزینس ویک و آی ان سی می‌باشد. از ویژگی‌های این مجله، انتشار آن در ۷۰ کشور با ۴۰ میلیون نفر مخاطب و ۲۱ زبان در ۵۰ ویراست متفاوت می‌باشد. این مجله در سراسر دنیا ماهانه شمارگانی برابر ۱۷ میلیون نسخه دارد. این نشریه به صورت
برابر ۱۷ میلیون نسخه دارد. این نشریه به صورت خط بریل، مجله صوتی، دیجیتال و همچنین در ابعاد چاپی بزرگ نیز منتشر می‌شود. ابعاد این مجله نصف ابعاد عموم مجله‌های منتشر شده در آمریکا است. «آمریکا در جیب توست» به انگلیسی: «America in your pocket» شعار این مجله در تابستان سال ۲۰۰۵ انتخاب شد ولی در ژانویه سال ۲۰۰۸ این شعار به «همفکری در زندگی به نحو احسن» به انگلیسی: «life well shared» تغییر پیدا کرد. شروع و توسعه. پس از جنگ جهانی اول، فکر انتشار مجله ریدرز دایجست به ذهن دویت والس خطور کرد، او مقاله‌های گوناگون و
به ذهن دویت والس خطور کرد، او مقاله‌های گوناگون و مورد علاقه خود را از مجله‌های متنوع گردآوری کرد و با ویرایش و خلاصه‌نویسی و نهایتاً ترکیب آن‌ها مجله تازه‌ای را بنیان نهاد. در سال ۱۹۳۸ اولین نسخه غیر آمریکایی آن در بریتانیا به قیمت ۲ شیلینگ فروخته شد. دویت والس در ابتدا امیدوار بود تا درآمد ناشی از مجله‌اش به ۵٬۰۰۰ دلار برسد. تداوم ارزیابی دقیق بنیانگذار ریدرز دایجست از ظرفیت بازار فروش و علاقه‌مندی‌های مخاطبین، مقدمات رشد و گسترش این نشریه را به وجود آورد. در سال ۱۹۲۹ یعنی هفت سال پس از تأسیس ریدرز
آورد. در سال ۱۹۲۹ یعنی هفت سال پس از تأسیس ریدرز دایجست، تعداد مشترکین آن به ۲۹۰٬۰۰۰ نفر افزایش پیدا کرد و درآمد ناخالص آن نیز از مرز ۹۰۰٬۰۰۰ دلار در سال گذشت. در چهلمین سالگرد تأسیس مجله، تعداد ۴۰ ویراست در ۱۳ زبان به همراه ویراست خط بریل در کشورهای مختلف چاپ می‌شد. در اسپانیا، مکزیک، کانادا، پرو، سوئد و برخی کشورهای دیگر این نشریه جمعاً دارای شمارگان ۲۳ میلیون نسخه می‌باشد. یکی از مقالات مشهور این ماهنامه ورد پاور (به انگلیسی:Word Power) است که نخستین بار در زمستان سال ۱۹۴۵ توسط ویلفرد جی فانک (به
بار در زمستان سال ۱۹۴۵ توسط ویلفرد جی فانک (به انگلیسی: Wilfred J. Funk) منتشر شد. در سال ۱۹۵۲ مقالاتی در مورد سرطان ریه و مضرات سیگار به انتشار درآمد که مورد استقبال مخاطبین قرار گرفت. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ یک دوره مسابقات در سرتاسر آمریکا تحت عنوان مسابقات رقابتی واژگان ریدرز دایجست (به انگلیسی: Reader's Digest National Word Power Challenge) با مدیریت این نشریه برگزار گردید البته ذر سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ این مسابقه برگزار نگردید. در سال ۲۰۰۶ مجله به زبان‌های اسلوونیایی، کرواتی و رومانیایی، در سال ۲۰۰۷ به