payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بازنشستگی، حدود سی سال دراین پست به انجام وظیفه پرداخت. آثار تألیفی باقی مانده از وی عبارتند از: حقوق مدنی، شرح قانون مدنی، کلیات حقوق اسلامی، اصول و رویهٔ قضایی مستخرجه از آرای دیوان عالی تمیز، صرف و نحو عربی. در گذشت. عبده بروجردی در سحرگاه پانزدهم تیرماه ۱۳۴۶ (ش.)، پس از ادای نماز صبح درگذشت و بر جنازه او مرعشی نجفی نماز میت خواند. جسد او در جوار مرقد فاطمه معصومه در قم به خاك سپرده شده است.
ویکی‌پدیای بلاروسی (کلاسیک) نسخه‌ای از ویکی‌پدیا به زبان بلاروسی می‌باشد که در تاریخ ۱۲ اوت ۲۰۰۴ افتتاح شد و تا تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۱۰ با داشتن ۲۷۰۰۰ مقاله در رتبه ۶۶ قرار داشت. تا تاریخ ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۱ این دانش‌نامه با بیش از ۳۷٬۰۰۰ مقاله در رتبهٔ شصت‌ویکم ویکی‌پدیاها قرار دارد.
در مجموع رقم تقریبی ایرانیان که بعضاً نیوزیلندی ‌ها هم به‌طور غیر رسمی به آن اشاره دارند، حدود ۸۰۰۰ نفر تخمین زده می‌ شود که عمدتاً در بزرگترین شهر کشور یعنی آوکلند ساکن هستند. دیگر مراکز جمعیتی ایرانی شهرهای کرایست چرچ، دنیدن(جزیره جنوبی)، ولینگتون و همیلتون (جزیره شمالی) هستند. تاریخچه. می توان گفت با بروز وقایع زیر موجی از ایرانیان را به نیوزیلند سرازیر شده اند: وضعیت زندگی. بیشتر ایرانیان نیوزلند (حدود ۷۲٪) در منطقه آوکلند زندگی می‌کنند. متوسط سن آنها ۳۵/۲ سال است. متوسط درآمد سالانه هر فرد
سن آنها ۳۵/۲ سال است. متوسط درآمد سالانه هر فرد ایرانی-نیوزلندی بالای ۱۵ سال معادل ۲۷٬۱۰۰ دلار نیوزیلند است. ۵۱/۵٪ ایرانیان استرالیا مدرک کارشناسی و بالاتر دارند. از نظر دینی ۳۶٫۹٪ بی‌دین، ۳۱٫۴٪ مسلمان، ۸٫۱٪ مسیحی، ۱۲٫۴٪ پیرو سایر دین‌ها و ۱۱٪ نیز اظهار ننموده‌اند. جمعیت به تفکیک استان. جدول زیر تعداد ایرانیان مقیم به تفکیک استان های نیوزیلند می باشد. یعنی ایرانیانی که دارای کارت شهروندی نیستند شمارش نشده اند. بنابراین ایرانیانی که در کشورهای دیگر ( عمدتا خود نیوزیلند، استرالیا، ترکیه و ...) متولد شده
خود نیوزیلند، استرالیا، ترکیه و ...) متولد شده باشند یا ایرانیانی که هنوز کارت شهروندی نگرفته اند در سرشماری محسوب نشده اند. به علاوه بسیاری از شهروندان افغانستان، عراق، ترکیه، پارسیان هند ایرانی تبار و فارسی زبان هستند که تعدادشان در نیوزیلند بیشتر از شهروندان ایرانی است.
هونگ‌وو به معنای «قدرت بزرگ نظامی»، نام پادشاهی جو یوان‌جانگ (۲۱ اکتبر ۱۳۲۸ - ۲۴ ژوئن ۱۳۹۸) بنیان‌گذار و نخستین امپراتور دودمان پادشاهی مینگ بین سال‌های ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۸ بود. او را پس از مرگ مینگ‌تای‌زو به معنای «جد بزرگ مینگ» لقب دادند. سال‌های آغازین. امپراتور هونگ‌وو با نام واقعی جو یوآن‌جانگ در ۱۳۲۸ میلادی در دهکدهٔ جنگلی (فنگ‌یانگ امروزی در آن‌هویی) و در یک خانوادهٔ فقیر روستایی زاده شد. ۱۶ ساله بود که رود زرد طغیان کرد و زمین‌های کشاورزی آن‌ها را زیر آب برد. به دنبال شیوع وبا تمام افراد خانوادهٔ یوآن جانگ
به دنبال شیوع وبا تمام افراد خانوادهٔ یوآن جانگ ازپای درآمدند و تنها او و یکی از برادرانش زنده ماندند. جو یوآن‌جانگ مدتی را به عنوان طلبه در یک معبد بودایی گذراند اما به دلیل مشکلات مالی معبد مجبور به ترک آنجا شد. او چند سالی را به گدایی گذراند و از نزدیک با مشکلات دیگر مردم عادی آشنا شد. سپس بار دیگر به معبد بازگشت و تا ۲۴ سالگی درآنجا ماند و در این مدت خواندن و نوشتن را از دیگر راهبان آموخت. شورش علیه دودمان مغولی یوآن. در ۱۳۵۲ و پس از آن‌که معبدی که یوآن‌جانگ در آن ساکن بود توسط نیروهای حکومتی که برای
در آن ساکن بود توسط نیروهای حکومتی که برای سرکوب شورشی محلی به آنجا اعزام شده‌بودند تخریب شد، او نیز به جمع شورشیانی پیوست که ضد دودمان مغولی یوآن در چین به‌پا خواسته‌بودند. توانایی‌هایی جو یوآن‌جانگ سبب شد تا او خیلی زود به رهبر شورشیان تبدیل شود. او سپس به انجمن مخفی نیلوفرآبی سفید پیوست و با گروه شورشی دیگری به نام دستار سرخ‌ها همراه شد. اکثریت چینی‌های نژاد هان از این گروه‌ها حمایت می‌کردند و جو یوآن‌جانگ باردیگر فرماندهی شورشیان را برای برانداختن حکومت مغول‌ها برعهده گرفت. بنیان‌گذاری دودمان مینگ. جو
مغول‌ها برعهده گرفت. بنیان‌گذاری دودمان مینگ. جو یوآن‌جانگ در ۱۳۵۶ نانجینگ را تصرف کرد و آنجا را به عنوان پایگاه خود درآورد. سلسلهٔ یوآن در این زمان به دلیل مشکلات داخلی و شورش‌های گوناگون رو به زوال بود. یوآن‌جانگ بیجینگ را نیز به تصرف خود درآورد و در ۱۳۶۸ موفق شد تا سلسلهٔ یوآن را سرنگون سازد. او در همین سال سلسلهٔ جدیدی را با نام مینگ به معنای «درخشان» در نانجینگ بنیان گذاشت و خود با نام هونگ‌وو (به معنای قدرت بزرگ نظامی) به عنوان نخستین امپراتور این دودمان بر تخت نشست. او سپس باقی‌ماندهٔ مغول‌ها را از
بر تخت نشست. او سپس باقی‌ماندهٔ مغول‌ها را از چین، کره و منچوری تا ورای کوهستان تین‌شان بیرون راند. حکومت. هونگ‌وو پس از آنکه خود را امپراتور چین نامید تمام مقامات درباری مغول را از قدرت خلع و مقامات چینی را جایگزین آن‌ها نمود. او همچنین بار دیگر سیستم آزمون کنفسیوس را در کشور برقرار نمود تا افرادی که از نظر فلسفه و ادبیات دارای آگاهی خوبی بودند به عنوان مقامات مسئول انتخاب شوند. همچنین آن دسته از اندیشمندان پیرو تعالیم کنفسیوسی که در سلسلهٔ یوآن به حاشیه رانده شده بودند را بار دیگر در امور حکومتی وارد
رانده شده بودند را بار دیگر در امور حکومتی وارد کرد. استفاده از جامگان و نام‌های مغولی در این زمان متوقف شد و فرهنگ چینی جایگزین فرهنگ مغولی گردید. اما با وجود تمام کارهای مثبتی که هونگ‌وو انجام داد، او برای تحکیم حکومتش و در دست گرفتن تمام قدرت دست به کشتارهای بی‌رحمانه‌ای نیز زد. او تمام انجمن‌های مخفی را سرکوب کرد و اعضای آن‌ها را کشت. همچنین پلیس ویژه‌ای را به وجود آورد و زندان‌هایی را برای شکنجهٔ زندانیان در اختیار آن‌ها قرار داد. هونگ‌وو ۲۶ پسر داشت، هونگ‌وو به پسران خود لقب سانگ به معنی سلطان محلی
هونگ‌وو به پسران خود لقب سانگ به معنی سلطان محلی داد اما قدرت و اختیاراتی زیادی به آن‌ها اعطا نکرد، در این میان به افرادی که برای مرزبانی و جلوگیری از حملات بیگانگان در مرزها مستقر ساخت قدرت نظامی بیشتری داد و به آن‌ها لقب سای‌وانگ به معنی سلطان مرزی اعطا کرد. درگذشت. هونگ‌وو به مدت ۳۰ سال از ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۸ حکومت کرد و سرانجام در ۲۴ ژوئن ۱۳۹۸ میلادی درگذشت. او را پس از مرگ مینگ تای‌زو به معنای «جد بزرگ مینگ» لقب دادند.
سید محمدحسن نبوی (۱۳۰۳–۱۳۸۱)، نماینده مجلس خبرگان قانون اساسی و سه دوره در مجلس شورای اسلامی بود. وی فرزند سید محمدصادق بود و در روستای چاووشی شهرستان دشتی زاده شد. تحصیلات. تحصیلات ابتدایی را در کنگان، متوسطه را در دبیرستان سعادت و دروس حوزوی را در نجف اشرف و قم به پایان رسانید. نبوی تحصیلات دانشگاهی خود را تا حد لیسانس در رشته منقول و علوم قضایی و علوم تربیتی و در دانشگاه تهران گذراند. وی سالها در دبیرستان‌های بوشهر به تدریس پرداخت. فعالیت های سیاسی. پس از انقلاب به سمت مدیر کل آموزش و پرورش بوشهر منصوب
انقلاب به سمت مدیر کل آموزش و پرورش بوشهر منصوب شد و در همین سال (۱۳۵۸) به نمایندگی مجلس خبرگان انتخاب گردید. وی سه دوره نماینده مردم بوشهر، گناوه و دیلم در مجلس شورای اسلامی بود و از سال ۱۳۷۳ تا هنگام فوت ریاست مرکز علمی و فرهنگی بوشهرشناسی را به عهده داشت. .
بر اساس نظر اکثریت، مسلمانان اولین بار در سال ۱۸۶۸ از چین به نیوزیلند آمدند و اولین بار در سرشماری سال ۱۸۷۴ آماری از مسلمانان ساکن این سرزمین پدیدار شد. موج بعدی ورود مسلمانان به این کشور در دهه ۱۹۱۰ اتفاق افتاد ولی جمعیت مسلمان این کشور از سال‌های ۱۹۵۰ به بعد شاهد رشد قابل توجه گردیده و مراکز اسلامی، مساجد و انجمنهای اسلامی در شهرهای مختلف تأسیس گردیدند، که اولین انجمن تحت نام انجمن مسلمانان نیوزیلند (NZAMA) در سال ۱۹۵۰ در بزرگترین شهر کشور یعنی آوکلند ایجاد شد. اولین مجمع اسلامی پایتخت (IMAN) نام داشت که
شد. اولین مجمع اسلامی پایتخت (IMAN) نام داشت که در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد. امروزه اغلب شهرهای کوچک و بزرگ کشور دارای چنین تشکیلات و مراکز مختلف برای عبادت و برگزاری مراسم می‌باشد. در حال حاضر نیز اکثر این مراکز در قالب سازمانی ثبت شده و فراگیر بنام فیانز (Federation of Islamic Association) تشکل داده شده و فعالیت می‌نمایند.در سال ۱۳۸۶ تشکل جدیدی بنام شورای اسلامی نیوزیلند متشکل از ۷ گروه شیعی فعال در شهرهای مختلف این کشور به ثبت رسیده و فعالیت خود را آغاز نموده‌است. شیعیان هم رفته رفته حضور قابل توجه تری یافته و
شیعیان هم رفته رفته حضور قابل توجه تری یافته و جمعیت آنان حدود ۱۰۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. شیعیان در شهر آوکلند تشکیلات خود را بنا نهاده‌اند که از جمله می‌توان به مرکز شیعی هیئت خیریه فاطمه زهرا، مرکز اهل البیت، مرکز عربی المصطفی و مرکز ایمان اشاره کرد. در مجموع امروزه جمعیت مسلمانان را بیش از ۳۰ هزار نفر برآورد می‌‌ کنند که از ۳۵ کشور مختلف به این سرزمین آمده‌اند. (طبق سرشماری رسمی سال ۲۰۰۱ نیوزیلند، جمعیت مسلمانان ۲۳۴۱۵ نفر اعلام شده‌است) مسلمانان نیوزیلند عمدتاً از کشورهای فیجی، هندوستان، پاکستان،
عمدتاً از کشورهای فیجی، هندوستان، پاکستان، ایران، عراق، سوریه، فلسطین، افغانستان، سومالی، اندونزی و مالزی به این سرزمین آمده و بیش از ۶۰٪ آنان در بزرگترین شهر کشور، آوکلند، زندگی می‌کنند. بیشترین تعداد مسلمانان نیز از فیجیائی‌های هندی تبار عنوان می‌شوند که بعد از کودتاهای دهه ۱۹۹۰ در فیجی به تعداد قابل توجه به نیوزیلند مهاجرت کردند و عمدتا از میان تحصیل کردگان آن کشور می‌باشند. رفتار دولت با مسلمانان عموما خوب بوده و سعی در مدارای مذهبی در کشور و جذب مسلمانان مانند دیگر اقلیت‌ها در ارکان کشور و برخورداری
مانند دیگر اقلیت‌ها در ارکان کشور و برخورداری آنان از حقوق شهروندی مساوی می‌باشد. در انتخابات سال ۲۰۰۲ نیز برای اولین بار اشرف چودری، مسلمان پاکستانی الاصل، که استاد دانشگاه مسی نیوزیلند بود، از سوی حزب حاکم به مجلس راه یافت و سوگند وفاداری خود را با قسم به قرآن انجام داد. وی در سال ۲۰۰۵ نیز مجددا از سوی حزب کارگر به مجلس راه یافته‌است. برگزاری مراسم عید فطر توسط دولت در سال ۲۰۰۵ از دیگر نشانه‌های مثبت سیاست دولت در جذب مسلمانان این کشور می‌باشد.
سید عبدالله بلادی بوشهری (زادهٔ ۱۲۵۳ خورشیدی در شهر نجف، درگذشته ۱۳۳۱ خورشیدی)، فرزند سید ابوالقاسم بوشهری، از روحانیون تأثیرگذار در مشروطه‌خواهی جنوب ایران (بوشهر) بود. خانواده بلادی از ساکنین قدیمی کوی بهبهانی یکی از محلات قدیمی بوشهر هستند.نسب این خاندان به سید محمد حائری بن سید ابراهیم مجاب بن سید محمد بن موسی بن جعفر الکاظم می رسد وی در بوشهر علاوه بر دروس حوزوی علم طب، زبان انگلیسی، نجوم و هیئت جدید را نیز فرا گرفت و دروس عالی خود را در نجف با بهره‌گیری از آخوند خراسانی، سید کاظم یزدی و شریعت اصفهانی
از آخوند خراسانی، سید کاظم یزدی و شریعت اصفهانی ادامه داد و در سال (۱۳۲۴ قمری) به درجه اجتهاد نائل شد، در اوج نهضت مشروطه به ایران آمد.سید عبدالله، کلام و فلسفه را از محضر حکیم فیلسوف شیخ محمدرحیم کازرونی آموخت. او از رهبران روحانی جنبش جنوب بود و با سران مبارز تنگستانی مثل رئیس علی دلواری دوستی نزدیکی داشت. بلادی رسالات بسیاری در موضوعات مذهبی یا موضوعات مبارزاتی مثل «سانسور» و «رفع حجاب» از خود بیادگار گذاشت. آثار سید عبدالله بلادی از هشتاد جلد بیشتر است. «لوایح و سوانح» از جمله آثار مشهور او می‌باشد. وی
«لوایح و سوانح» از جمله آثار مشهور او می‌باشد. وی سرانجام در پی عارضه سکته قلبی، در ۲۱ مهرماه ۱۳۳۱ شمسی (۲۳ محرم ۱۳۷۳ قمری) درگذشت. جنازه ایشان پس از تشییع، به صورت امانت در بوشهر به خاک سپرده شد و در سال ۱۳۷۴ق، به نجف اشرف منتقل و در وادی‎السلام ـ پایین پای قبر پدرش سید ابوالقاسم بلادی به خاک سپرده شد. وی در دوازده سالگی خود به ملاقات سید جمال‌الدین اسدآبادی رسیده بود. ابوالمحاسن بلادی بهبهانی بوشهری از نویسندگان و شعراء دوره معاصر فرزند وی است.او نویسنده کتاب ناقص سید محمد عابد جد خود است.
شاندور مارائی با نام اصلی شاندور کارویی هنریک گروس‌شمید دی مارا (زاده ۱۱ آوریل ۱۹۰۰ در کاشّا در اتریش-مجارستان – درگذشته ۲۱ فوریه سال ۱۹۸۹ در سن دیه گو، کالیفرنیا، ایالات متحده)، نویسنده و روزنامه‌نگار اهل مجارستان بود. زندگی‌نامه. شاندور مارائی در ۱۱ آوریل ۱۹۰۰ میلادی در شهر کاشّا در اتریش-مجارستان، کوشیتسهٔ کنونی در اسلواکی به دنیا آمد. وی به خانواده‌ای قدیمی با نسب ساکسون تعلق داشت که در طی قرنها با مجارها مخلوط شده بودند. مارائی در سال‌های اولیه فعالیت خود، ضمن سفر و اقامت‌های نه چندان طولانی خود در
خود، ضمن سفر و اقامت‌های نه چندان طولانی خود در فرانکفورت، برلین و پاریس نوشتن به زبان آلمانی را در نظر داشت، اما در نهایت زبان مادری خود، مجاری را برای خلق نوشته‌هایش برگزید. او در منطقهٔ "کریستیناواروش" بوداپست، به سال ۱۹۲۸ ساکن شد. در سال ۱۹۳۰، وی از طریق سبک واقع‌گرایی دقیق و روشنی که در رمان‌هایش اتخاذ کرده بود، به‌عنوان یک نویسنده برجسته مطرح شد و اولین نویسندهٔ مجار بود که در آثارش نسبت به کارهای کافکا موضع انتقادی گرفت. او در نوشته‌هایش با شوق و ذوق خیلی زیاد در مورد جوایز وین سخن گفته بود، که طی
خیلی زیاد در مورد جوایز وین سخن گفته بود، که طی آن آلمان، چکسلواکی و رومانی را وادار به پس دادن بخش‌هایی از سرزمین‌های از دست رفته مجارستان مطابق پیمان تریانون نمود. با این وجود، مارائی به شدت نسبت به نازیها انتقاد داشت و به گونه‌ای شفاف موضع ضد فاشیستی را که موضعی خطرناک در زمان جنگ جهانی دوم محسوب می‌شد، اتخاذ کرده بود. مارائی که نویسنده ۴۶ عنوان کتاب بود، و عمده کتابهای او را رمان‌های او تشکیل می‌دادند، از طرف منتقدان ادبی، به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین نمایندگان ادبیات طبقه متوسط در مجارستان، در فاصله
نمایندگان ادبیات طبقه متوسط در مجارستان، در فاصله بین دو جنگ جهانی تلقی می‌گردد. او در سال ۱۹۴۲ کتاب "شمع‌ها تا ته می‌سوزند"، که در فارسی با عنوان "خاکستر گرم" یا "خاکستر داغ" ترجمه شده‌است، را نوشت که مشتمل بر ابراز دلتنگی برای گذشته‌ایی چند قومی و چند فرهنگی بود که در زمان امپراتوری اتریش-مجارستان در زادگاهش وجود داشت، اثری که یادآور آثار یوزف رت بود. در سال ۲۰۰۶ اقتباسی از این رمان به منظور اجرای صحنه‌ای آن، توسط کریستوفر همپتون نوشته شد، که در لندن به اجرا درآمد. وی همچنین از رژیم کمونیستی که پس از جنگ
درآمد. وی همچنین از رژیم کمونیستی که پس از جنگ جهانی دوم قدرت را در کشورش به‌دست گرفته بود، متنفر بود و همین باعث شد که در سال ۱۹۴۸ مجارستان را ترک کند یا به تعبیری از کشورش تبعید شود. مارائی پس از مدتی زندگی در ایتالیا، در شهر سن دیگو، واقع در ایالت کالیفرنیا آمریکا سکنی گزید. وی نوشتن به زبان مادری خود را ادامه داد، و تا اواسط سال ۱۹۹۰ آثاری را که به زبان انگلیسی نوشته بود منتشر نکرد. کتاب خاطرات مارائی از مجارستان (در فاصله سالهای ۱۹۴۴–۱۹۴۸) حاوی نگاهی اجمالی به اوضاع مجارستان در طی جنگ جهانی دوم و
اجمالی به اوضاع مجارستان در طی جنگ جهانی دوم و اشغال شوروی است. خاطرات شاندور مارائی نیز، همانند خاطرات دیگر نویسندگان و دولتمردان اهل مجارستان، برای اولین بار در غرب منتشر شد، چرا که امکان انتشار چنین نوشته‌هایی، در مجارستان بعد از جنگ و در دوران زمامداری یانوش کادار وجود نداشت. البته نسخهٔ مجاری خاطرات شاندور مارائی، پس از مرگ این نویسنده و در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. مارائی بعد از درگذشت همسرش، روز به روز بیشتر و بیشتر به سمت منزوی شدن پیش رفت. وی سرانجام در روز ۲۱ فوریه ۱۹۸۹، سال فروپاشی کمونیسم در مجارستان،
۲۱ فوریه ۱۹۸۹، سال فروپاشی کمونیسم در مجارستان، با شلیک گلوله‌ای به سر خود، در سن دیگو خودکشی کرد. آثار شاندور مارائی (شامل شعرها، رمان‌ها و یادداشت‌های روزانه) در داخل مجارستان، تا حد زیادی به فراموشی سپرده شده بود، امّا در طی سالهای اخیر، بسیاری از این آثار، دوباره کشف و منتشر شده‌است. آثار شاندور مارائی، به زبانهای بسیاری از جمله فرانسوی (شروع انتشار به این زبان در سال ۱۹۹۲)، لهستانی، کاتالان، ایتالیایی، انگلیسی، آلمانی، اسپانیایی، پرتغالی، چک، دانمارکی، ایسلندی، کره‌ای، هلندی، فارسی، و زبان‌های دیگر
ایسلندی، کره‌ای، هلندی، فارسی، و زبان‌های دیگر منتشر شده‌است. آثار وی به عنوان بخشی از معیارهای تعالی ادبیات اروپا در طول قرن بیستم مورد توجه قرار گرفته‌اند. دربارهٔ او. شاندور مارائی، نویسنده مجارستانی قرن بیستم، در دهه ۱۹۳۰ همچون یکی از خلاق‌ترین رماننویسان در جریان ادبی کشورش بلندآوازه شد. مارائی ضد فاشیست بود و پس از جنگ جهانی دوم و به دلیل سلطه کمونیستها و شرایط حاکم در کشورش که اجازهٔ انتشار آثارش را میسر نمی‌کرد، مجارستان را در سال ۱۹۴۸ ترک گفت و نخست کوتاه مدت به ایتالیا و سپس بلندمدت و تا پایان
کوتاه مدت به ایتالیا و سپس بلندمدت و تا پایان عمر به ایالات متحده آمریکا رفت و هرگز به کشورش بازنگشت. مارائی چندین دهه در تبعید خودخواسته‌اش گمنام ماند و حجم آثارش که شامل شعر، ده‌ها رمان و چندین کتاب خاطرات می‌شود، ناشناخته باقی‌مانده بود به علت اینکه ترجمه از زبان مجار معمول و متداول نبود. سرانجام در سال ۲۰۰۱ رمان خاکستر گرم به انگلیسی ترجمه و منتشر شد و در کوتاه مدت توجه منتقدان صاحب نام انگلیسی زبان را به خود جلب کرد و در میان ده اثر پرفروش جهان ادبیات انگلیسی زبان جا گرفت. این رمان برای بار اول در سال
زبان جا گرفت. این رمان برای بار اول در سال ۱۹۴۲ در بوداپست به انتشار رسیده بود، امّا استقبال چندانی از آن به‌عمل نیامده بود. منتقد ادبی بانفوذ روزنامه تایمز، چاپ لندن، رمان خاکستر گرم را «رمانی باشکوه با داستانی مسحورکننده و پرشور» توصیف کرد. دیلی تلگراف آن را «عالی، شگفت‌آور و بی‌اندازه تأثیرگذار» خواند. روزنامه آبزرور لندن، آن را «خارق‌العاده، مرثیه مانند، تاریک، آهنگین و جذاب» نامید. قبل از شاندور مارائی، دو نویسنده مجار با ترجمه آثارشان به فارسی، در ایران شناخته شده‌اند که این دو عبارتند از: گئورگ
ایران شناخته شده‌اند که این دو عبارتند از: گئورگ لوکاچ و آرتور کوستلر (زاده: ۱۹۰۵ - درگذشت: ۱۹۸۳)، که دومی بویژه با رمان معروف تاریکی در نیمروز (۱۹۴۰) محبوبیت فراوانی در ایران کسب نموده‌است.
خاکستر گرم یا خاکستر داغ (, ) عنوان رمانی از شاندور مارائی، شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار و شرح حال‌نویس برجسته مجار در قرن بیستم است، که گرچه در چاپ نخست خود در سال ۱۹۴۲ و به زبان مجاری با استقبال چندانی مواجه نگردید، امّا پس از ترجمه و انتشار به زبان انگلیسی در سال ۲۰۰۱، توجه جمع کثیری از منتقدان برجسته ادبی دنیا را به خود جلب کرد و در میان ده اثر پرفروش ادبیات انگلیسی زبان قرار گرفت. معرفی رمان. عنوان اصلی این رمان به زبان مجاری "شمع‌ها تا ته می‌سوزند" است که در سال ۲۰۰۱ با عنوان "خاکستر گرم"، به انگلیسی و
در سال ۲۰۰۱ با عنوان "خاکستر گرم"، به انگلیسی و سپس با همین عنوان در فارسی با ترجمه مینو مشیری توسط نشر ثالث منتشر شده‌است. مضمون این رمان مشتمل بر ابراز دلتنگی برای گذشته چند قومی و چند فرهنگی جامعه‌ای بود که در زمان اتریش-مجارستان در زادگاه مارائی وجود داشت، اثری که یادآور آثار یوزف روت بود. همچنین در سال ۲۰۰۶ اقتباسی از این رمان به منظور اجرای صحنه‌ای آن، توسط کریستوفر همپتون نوشته و در لندن به اجرا درآمد. این رمان بلافاصله پس از ترجمه به زبان انگلیسی در کوتاه مدت توجه منتقدان صاحب‌نام انگلیسی زبان را
کوتاه مدت توجه منتقدان صاحب‌نام انگلیسی زبان را به خود جلب کرد و در میان ده اثر پرفروش جهان ادبیات انگلیسی زبان جا گرفت. این رمان برای بار اول در سال ۱۹۴۲ در بوداپست به انتشار رسیده بود، امّا استقبال چندانی از آن به عمل نیامده بود. منتقد ادبی بانفوذ روزنامه تایمز، چاپ لندن، رمان "خاکستر گرم" را «رمانی باشکوه با داستانی مسحورکننده و پرشور» توصیف کرد. دیلی تلگراف آن را «عالی، شگفت‌آور و بی‌اندازه تأثیرگذار» خواند. روزنامه آبزرور لندن، آن را «خارق‌العاده، مرثیه مانند، تاریک، آهنگین و جذاب» نامید. ایونینگ
مرثیه مانند، تاریک، آهنگین و جذاب» نامید. ایونینگ استاندارد دربارهٔ آن نوشت: «یک شاهکار!... خواندن نوشتاری چنین خلاق و مبهوت‌کننده، شورانگیز است.» منتقد سکاتسمن گفت: «به‌غایت حیرت‌آور، یک رمان استثنائی و زیبا» و همچنین ساندی تلگراف در مورد آن نوشت: «یکی از آن رمان‌هایی که مدت‌ها در خاطره می‌ماند. یک اثر برجسته» در سال‌های اخیر، این رمان و آثار دیگری از شاندور مارائی، گذشته از زبان انگلیسی، به زبان‌های فرانسوی، کاتالان، ایتالیایی، آلمانی، اسپانیایی، پرتغالی، ایسلندی، کره‌ای، فارسی و برخی زبان‌های دیگر ترجمه
ایسلندی، کره‌ای، فارسی و برخی زبان‌های دیگر ترجمه شده‌اند و مارائی را چندین سال پس از مرگش، از پرفروشترین نویسندگان در قرن بیست و یکم کرده‌اند. دربارهٔ رمان. نثر مارائی در رمان "خاکستر گرم"، نثری صحیح و دقیق و موشکافانه و رئالیست است. محور داستان که دربارهٔ یک مثلث عشقی است، تازگی ندارد و بهانه‌ای بیش نیست. آنچه این رمان را متمایز می‌کند، جسارت نویسنده در ساختار تجربی اثر است، آن هم ده‌ها سال پیش از میلان کوندرا و نویسندگان هم‌نسل او. نویسنده به فراسوی ساختار کلیشه‌ای داستان می‌رود و به آن بُعدی فلسفی و
کلیشه‌ای داستان می‌رود و به آن بُعدی فلسفی و روانشناختی می‌دهد، زیرا رمان در واقع دربارهٔ وسواس فکری، تحقیق و کاوش دربارهٔ تنهایی انسان، غم و سرانجام با رسیدن به کمال پختگی، پذیرفتن یک درام روانی است.
تیپ ۶۵ نیروهای ویژه هوابرد یا تیپ ۶۵ نوهد معروف به "کلاه‌سبزهای ارتش ایران" یکی از ۹ یگان تکاور نیروی دریایی ایران و زبده‌ترین نیروی ویژه ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که پیشینه شکل‌گیری آن به سال ۱۳۴۹ و تأسیس تیپ ۲۳ نیروهای ویژه هوابرد توسط سرلشکر خلبان منوچهر خسروداد بازمی‌گردد. این یگان در خلال جنگ ایران و عراق از یگان‌های نیروی دریایی ارتش بود و در عملیات‌های بیت‌المقدس و کربلای ۵ شرکت داشت. تیپ ۶۵ نوهد در سال ۱۳۷۱ از لشکر ۲۳ تکاور مجزا شد و به‌طور رسمی تأسیس گردید. مأموریت اصلی این تیپ جنگ ناهمتراز
تأسیس گردید. مأموریت اصلی این تیپ جنگ ناهمتراز تعریف شده‌است. محل استقرار تیپ ۶۵ نوهد در افسریه شرق تهران، مسلط بر مسیر شرقی جاده سمنان و مسیر شمال‌شرقی جاده شمال می‌باشد. تاریخچه. نیروی زمینی شاهنشاهی. نخستین تلاش‌ها برای شکل‌دهی نیروهای مخصوص در ارتش شاهنشاهی ایران به سال ۱۳۳۲ بازمی‌گردد. در این سال ۱۰ نفر از کارکنان نیروی زمینی شاهنشاهی برای طی دوره چتربازی به کشور فرانسه و ۲ سال بعد در بازگشت به کشور، واحد چتربازی را پایه‌گذاری کردند. این واحد در سال ۱۳۳۸ به گردان چتربازی ارتقاء یافت. در همان سال تیپ
به گردان چتربازی ارتقاء یافت. در همان سال تیپ ویژه هوابرد با شماره ۲۳ به نام «تیپ ۲۳ نیروهای ویژه» در قالب ۵ گردان عملیاتی، یک گردان پشتیبانی، یک دسته مخابرات، گروهان قرارگاه و آموزشگاه جنگ‌های نامنظم تشکیل شد. این یگان در سال ۱۳۴۹ به «تیپ ۲۳ نیروهای ویژه هوابرد» تغییر نام یافت و یک سال پس از آن، دو یگان دیگر به نام‌های «رهایی گروگان» و گروهان «عملیات روانی» نیز به ساختار تیپ ۲۳ اضافه شد. مقر اصلی این تیپ در پادگان نظامی باغ‌شاه (پادگان حر) قرار داشت. بعد از انقلاب ۱۳۵۷. پس از وقوع انقلاب، تصمیم فرماندهان
انقلاب ۱۳۵۷. پس از وقوع انقلاب، تصمیم فرماندهان ارتش بر حفظ این یگان و محول کردن مأموریت‌های خاص و ویژه به آن بود، بنابراین در درگیری‌های خوزستان، سیستان و بلوچستان و کردستان که در اوایل انقلاب ایران بسیار شایع بود، به‌طور فراگیر از این نیروها استفاده شد. پس از افشای طرح کودتای نوژه که بر طبق اعترافات عاملان آن قرار بود تعداد قابل توجهی از نیروهای این تیپ نیز در تهران وارد عمل شده و کنترل نقاط حساس را در اختیار بگیرند، حسن روحانی، نماینده وقت مجلس شورای اسلامی، در جلسه مورخ ۲۳ تیر ۱۳۵۹ درخواست انحلال این
در جلسه مورخ ۲۳ تیر ۱۳۵۹ درخواست انحلال این یگان را مطرح می‌کند که این امر با مخالفت مصطفی چمران، وزیر دفاع وقت مواجه شد. جنگ ایران و عراق. با شروع جنگ ایران و عراق نیاز به ارتقای اندازه این یگان به لشکر احساس شد، بنابراین لشکر ۲۳ تکاور تشکیل و مأموریت‌های مختلفی توسط این لشکر در طول جنگ ایران و عراق انجام گرفت، از جمله حضور تیپ ۶۵ این لشکر در عملیات بیت‌المقدس و عملیات کربلای ۵. نیروهای نوهد در جنگ‌های چریکی و برون مرزی فعالیت داشتند. عملیات‌های تیپ نوهد بیشتر در خاک عراق انجام می‌شد، ولی در نبردهای
بیشتر در خاک عراق انجام می‌شد، ولی در نبردهای کلاسیک نیز حضور داشتند. این یگان در این دوره درگیری‌های بسیاری با سازمان مجاهدین خلق و حزب کومله در کردستان داشت. تیپ نوهد در کردستان و منطقه جنوب با مصطفی چمران عملیات‌های بسیاری انجام داد. پس از پایان جنگ، نیاز به حضور یک یگان نیروی ویژه در کشور ایران احساس شد، بنابراین با دستور فرمانده کل قوا در سال ۱۳۷۰ تیپ ۶۵ (سومین تیپ از لشکر تکاور مشتمل به ۳ گردان ۷۴۵، ۷۴۸ و ۱۵۴) از لشکر ۲۳ تکاور جدا شد و به صورت یک تیپ مستقل درآمد. پس از جدایی، عنوان «تیپ ۶۵ نیروهای
مستقل درآمد. پس از جدایی، عنوان «تیپ ۶۵ نیروهای ویژه هوابرد» برای آن انتخاب شد و از سال ۱۳۷۱ فعالیت تخصصی خود را آغاز کرد. در همان زمان رنگ رسمی کلاه لباس سربازان، سبز انتخاب شد؛ که موجب شد این یگان در ارتش ایران «کلاه سبزها» لقب بگیرد. امروزه اغلب عملیات‌های این تیپ محرمانه است. مانور تهران. علی صیاد شیرازی با توجه به مأموریت‌های حساس نیروهای ویژه و عمدتاً برون مرزی تیپ ۶۵، پیشنهاد برگزاری یک مانور شهری را مطرح کرد، تا هم نتیجه آموزش‌های جدید این تیپ مشخص شود و هم توانایی نیروهای مخصوص این تیپ که پس از
شود و هم توانایی نیروهای مخصوص این تیپ که پس از پایان جنگ در هیچ رزمایشی شرکت نکرده بود، محک زده شود، لذا در سال ۱۳۷۱ بنا بر تدابیر صیاد شیرازی چند نقطه در شهر تهران به عنوان اهداف این مانور تعیین شد و نیرو مخصوص‌های این تیپ موظف شدند تا بدون در اختیار داشتن هرگونه سلاحی، اهداف از پیش تعیین شده در تهران را در زمان مشخصی تسخیر کنند. اهداف در نظر گرفته شده همچون برخی کلانتری‌ها، پاسگاه‌ها، تعدای از ادارات، بعضی از پادگان‌ها و حتی سازمان رادیو و تلویزیون آن زمان، که جزو اهداف از پیش تعیین شده بودند، به
آن زمان، که جزو اهداف از پیش تعیین شده بودند، به گونه‌ای انتخاب شده بودند که هم از حساسیت بالایی برخوردار بودند و هم در مواردی ورود به آن‌ها غیرممکن به نظر می‌رسید. این در حالی بود که در این مانور نیروهای شهری موظف شده بودند که از این محل‌ها در برابر هر نیروی متخاصمی، در طول برگزاری مانور به شدت محافظت کنند، که نیروهای مخصوص تیپ ۶۵ نوهد موفق شدند اهداف از پیش تعیین شده را در مدت زمانی کمتر از زمان تعیین شده به تسخیر خود درآورند. یکی از نقاط قوت نیرو مخصوص‌های تیپ ۶۵ در این مانور آموزش ویژه‌ای بود که به همت
تیپ ۶۵ در این مانور آموزش ویژه‌ای بود که به همت صیاد شیرازی و دیگر فرماندهان این تیپ، برای آن‌ها طراحی شده بود و این نیروهای مخصوص برای هرگونه نفوذ از بین بردن و تسخیر اهداف خود در عملیات‌های برون مرزی، از آن بهره‌مند بودند؛ آموزش‌هایی که طی آن نیروهای مخصوص این تیپ با لباس بومی هر منطقه و با لهجه و زبان خاص آن در پوششی از نیروهای محلی به اهداف مورد نظر، نفوذ کنند. آموزش به نیروهای مسلح. اصغر نوری جمشیدی و غلام خلیلی به همراه تعدادی دیگر از نیرو مخصوص‌های نوهد، دوره‌های اصلی و اولیه نیروی مخصوص را برای
نوهد، دوره‌های اصلی و اولیه نیروی مخصوص را برای تعدادی از یگان‌های سپاه پاسداران برگزار کرد و آموزش‌های لازم را در پادگان حر که مقر سابق لشکر ۲۳ نوهد بود، به آن‌ها انتقال داد. به دلیل گروگان‌گیری‌ها در شهر، تیپ نوهد به شکل‌گیری واحد رهایی گروگان در نیروی انتظامی آموزش و کمک بسیاری انجام داد تا در سال ۱۳۷۴ یگان نوپو به شکل منسجم‌تری درآمد که کمیته بازنشستگان تیپ ۶۵ نوهد نیز در آموزش این نیروها، کمک بسیاری در ابتدای امر داشتند. اعزام به خلیج عدن. عطاءالله صالحی، فرمانده وقت ارتش برخی از کماندوهای تیپ نوهد را
فرمانده وقت ارتش برخی از کماندوهای تیپ نوهد را به خلیج عدن اعزام کرد، تا در عملیات‌های نیروی دریایی ارتش حضور مستقیم داشته باشند. رهایی گروگان. با افزایش گروگان‌گیری‌ها در جهان نیاز به تشکیل تیم رهایی گروگان در نیروهای مسلح ایران احساس شد. در ایران نیز ابتدا این مأموریت به ارتش و تیپ ۶۵ نیروی ویژه هوابرد واگذار شد. آموزش‌های دوره رهایی گروگان ۱۸ ماه طول می‌کشد. بعد از اتمام تمامی دوره‌ها در تیپ ۶۵ فرد با آموزش دوره رهایی گروگان عضو یک واحد از تیم رهایی گروگان می‌شود. جنگ داخلی سوریه. علی آراسته، معاون